Lokerse Feesten 2016 – DAG 08 - Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-12
Didier Becu
Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens - Belgen redden popavond
Mits wat puzzelwerk kun je iedere avond op de Lokerse Feesten met een muziekgenre verbinden. Vrijdagavond valt best te omschrijven als pop, en zo je het wil de betere pop. Deze benaming past uitstekend bij Alice On The Roof. Zo’n twee jaar geleden kende niemand Alice Dutoit, het verlegen meisje uit Bergen dat in een recordtempo één van de Belgische popfeeën werd. Aangekomen op de Grote Kaai vertoonde het immense concertplein een wat verlaten indruk, maar eens de Waalse band begon, zag je de mensen toestromen. En vooral, ze bleven staan. Met haar vreemde pak en dito schmink lijkt ze wat op een dromerig gothicmeisje, maar Alice valt vooral voor popmuziek.
Voor een Waalse band is het nooit een sinecure geweest om Vlaamse harten te veroveren, blijkbaar heeft de blondine daar geen probleem mee. Misschien heeft ze nog wat meer zelfvertrouwen nodig als ze een Vlaams podium betreedt, want ze zegt net iets te veel in schattig Nederlands dat ze het allemaal zelf nog niet kon geloven.
Gisteren bewees de band dat meer in zijn mars heeft dan die ene superhit (“Lucky You”). De meeste songs uit hun aanstekelijke debuut ‘Higher’ werden gespeeld met als hoogtepunten “Easy Come Easy Go” dat ons bij momenten deed vermoeden dat Bergen ergens in IJsland ligt of het verterende “Mystery Light”.
Minpuntje? Nou ja, laat die cover van ABBA’s “Dancing Queen” maar achterwege, voor de rest zagen we een band die beslist een blijver zal worden.
De organisatoren konden het natuurlijk niet weten, maar (hoewel het voor een uiterst jong publiek was) bleek de hoofdact van vrijdag wel degelijk Bazart te zijn. Tegenwoordig gaat het snel in de muziekbusiness, volgens Shirley Manson van Garbage die maandag op datzelfde podium stond, zelfs te snel. Een paar maanden geleden kon niemand vermoeden dat het zo’n vaart zou lopen voor zanger Mathieu Terryn , gitarist Simon Nuytten en keyboardspeler Oliver Symons. De band die ooit op Junior Eurosong (jawel) begon, heeft alleen nog maar een EP uit. Twee keer niks dus, maar ze verkochten zonder veel moeite groten zalen uit en ons op baserend op wat we gisteren zagen, zijn ze er ook in geslaagd om alle Vlaamse meisjesharten op hol laten slaan.
Het concept van de boezemvriend van Max Colombie is nochtans simpel: folktronica met Nederlandse teksten. Simpel, maar voor het jonge publiek effectief. Niets mis mee, alleen was het misschien nog leuker geweest mochten diezelfde fans ook eens hun mond houden als hun idolen op het podium staan, dan hadden wij ten minste ook kunnen meedromen op Mathieus mijmeringen. Maar goed waarom klagen, als de band er in slaagt om de hele kaai te doen springen?
Ook tijdens Christine And The Queens zagen we nog een heleboel spandoeken die de liefde voor Bazart uitschreeuwden (de overige fans moesten wellicht tegen middernacht thuis zijn), en bij de slotact merkten we meteen een ander publiek op: één met hoge verwachtingen. Het is moeilijk om een oordeel te vellen over dit Frans collectief, feit is dat je voor een dansspektakel moet te vinden zijn, want de beweging van het lichaam is bij Christine And The Queens minstens even belangrijk als de muziek. De stem van Christine voelt warm aan, en ze toont zich zelfzeker op een podium. Zelfs iets te zelfzeker, want die sneer naar Rihanna en Beyoncé konden we echt wel missen. Technisch valt er weinig op te merken aan deze act: een goed geoliede hitmachine waar iedere dans tot in de puntjes is ingestudeerd, wel kon de muziek wat meer variatie gebruiken en hadden we geen behoefte aan de muzikale interludes van “Pump Up The Jam” en “I Feel For You”.
We zagen dan ook een publiek met gemengde gevoelens. Op de glimlach van sommige bezoekers zagen we dat die het muziekspektakel van het jaar beleefden, zij die huiswaarts trokken wilden waarschijnlijk muziek met meer ballen. Een ding staat buiten kijf: deze Fransen zijn geen eendagsvliegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 07 – Selah Sue – Fat Freddy’s Drop – Tsar B – House Of Pain
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-11
Johan Meurisse
Het was vandaag een rustige avond op de Grote Kaai . Eén van die avonden ook waar het zomerweer uitbleef . Hoogstens een goed gevuld half plein, waarbij de programmatie weinigen kon warm maken. De populariteit van de House of Pain is geenszins van het niveau Cypress Hill , een tweede sterkhouder bleef uit en vreemd genoeg afsluiter Selah Sue , in Vlaanderen in het hart gedragen, wordt in Wallonië en Frankrijk steeds populairder … Zo zie je maar …
The House Of Pain - Volgend jaar viert spil Everlast feest , House Of Pain bestaat dan vijfentwintig jaar . Drie platen verschenen er midden de jaren 90 . Met regelmaat was hij op tournee en deze zomer klopte hij bij verschillende festivals aan.
Hiphop blijft een gegeerd genre . Anderhalve maand zagen we nog generatiegenoot Cypress Hill schitteren in de AB, Brussel. House Of Pain had het in Lokeren lastiger, en kon minder rekenen op handclaps , ‘oohoohs’ en de ‘are feeling fines’. Minder volk vooraan en dan is alles zo immens, het plein , het podium en op de koop toe hun optreden vóór valavond …
In de originele bezetting alvast waren ze hier te zien met de tweede MC Danny Boy en DJ Lethal , verder live aangevuld met drummer en keys . Zanger en frontman Everlast, al serieus getekend door het leven, houdt van zijn compagnons Cypress Hill, Public Enemy, Snoop Dogg en Fun Lovin’ Criminals, wat doorklonk in de hiphopsounds, samples, scratches en de rhymes.
Een goede 45 minuten kregen we materiaal , netjes verdeeld van HOP en Everlast solo. “Back from the dead” ,” Put on your shit kickers” waren twee straight-in-your-face mokerslagen. “Same as it ever was” was de aanloop naar de band van z’n muzikaal idool Johnny Cash, “Folsom prison blues” en “What it’s like”, die tot op het bot werd uitgediept . Geen raps , maar een sterk doorleefde rauwe zang en een repetitief bluesy semi-akoestisch gitaarmotiefje en - getokkel sierden de twee nummers .
Een goede, gevarieerde set , niet meer, kregen we tussen pop, hiphop , blues en country. En tot slot zorgde de instant klassieker “Jump aroud” voor de eerste echte danspasjes en moves!
Een paar jaar terug leerden we het Nieuw-Zeelandse collectief Fat Freddy’s Drop kennen op Couleur Café , die een potpourri soul , jazz, pop, electro, reggae, dubsounds serveerden. Het klonk aangenaam , zomers , zwoel , sfeervol , loungy. Vanavond viel de kilte over de band en het publiek , het was allemaal wat braafjes , en even dachten we dat het vuur kon ontstoken worden op het podium, door o.m. de bijhorende blazerssectie , maar de lont bleef gedoofd , waardoor zij stilletjes aan ons voorbij gingen . Iets te loom om te triggeren …
Dan maar naar de Red Bull Elektropedia room. Heel erg mooi ingericht om eigen talent een kans te geven . We checkten Tsar B aka Justine Bourgeus, de violiste van School is Cool – die in de spotlights kwam met de “Back to black”- cover met Max Colombie van Oscar and The Wolf eind vorig jaar. Binnenkort verschijnt de EP. Heel wat keys /programming, electrodrums stonden op het kleine podium , waarrond de jonge dame in aparte kledij bewoog en zweefde. Muzikaal zitten we in de trend van FKA Twigs , Poliça, Portishead, Lamb, Tricky en de postdubstep van James Blake. Je hoort het, een triphopsound met een mishmash aan invloeden , onverwachtse , verrassende wendingen , tempowissels, basstunes, tegendraadse geluidjes en fijne melodieën, die dwars door je lichaam trillen .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen, uniek en goed …
Tot slot Selah Sue die vanavond de LF marathon kon besluiten. Niet onverwachts op de affiche trouwens, gezien ze in een ver verleden hiphop in de aderen had. Na haar debuut , nam ze de tijd voor de tweede cd ‘Reason’. Ze had zichzelf tegenkomen, maar stelt het goed nu, ze was extravert, maakte heel wat onderhouden danspasjes en hield het publiek goed bij de leest .
Een paar festivals worden aangedaan als Couleur Café en de Lokerse Feesten. Een heuse band hadden we op het podium , met backing vocalistes en blazerssectie . Een warm aandoenlijke emotievolle set ervaarden we . Kon ook niet anders, haar songs zijn een dampende, swampende fusie van stijlen , hebben een geraffineerde opbouw, zijn spannend en ze zijn mooi uitgewerkt. Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon .
We kregen een afwisselende set , van ingenomen, breekbare nummers tot meer uptempos door de grooves en een zangrap . Twee van haar favorieten kwamen aan bod , eentje van Lauryn Hill en eentje van Billie Holiday. “Alive” en “Reason” staken op sfeervolle wijze de set op gang .
Emotionaliteit is en vormt de rode draad doorheen haar materiaal . Eentje met haar vriend nam het plein pakkend in . Een mooie reeks songs volgden , die het genre afwisselden o.m. “In this world” , “Raggamuffin”, “Fear nothing” , “Alone” en afsluiter “Together” , samen met Woodie Smalls (trouwens opener van de avond) . Hier zat pit in , wat de menigte ophitste.
Selah Sue overtuigde , speelde een erg evenwichtig optreden en zorgde voor heel wat variatie, intimiteit en dynamiek .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 06 – The Sore Losers – Richard Ashcroft – Balthazar - Magnus
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
10-08-2016
Astrid De Maertelaere
dag 6 – Halfweg de Lokerse Feesten! Na Suikerrock, Kneistival, Rock Herk en Rock Zottegem kunnen we The Sore Losers vanavond ook bewonderen op de Lokerse Feesten. Ze hebben de afgelopen maand heel wat Belgische festivals afgeschuimd. Zoals gewoonlijk is het voor de starter van de avond niet evident om het publiek op te warmen. Al hebben we wel het gevoel dat ze er zin in hebben. The Sore Losers vliegen er in met “Blood Moon Shining”, “Got It Bad” en “Cherry Cherry”. Vervolgens was het tijd voor “Emily”, nog zo een pareltje uit hun derde album ‘Skydogs’ dat in maart dit jaar werd uitgebracht. “Dirty Little Pretty Thing” wordt gladjes aangelengd met een korte cover van Golden Earring hun grote hit “Radar Love”. Geen slechte combinatie. Al snel volgt hun eigen hit “Beyond Repair”. Eén van de nummers die het meest bleef hangen was hun versie van MC5’s “Kick Out the Jams”. Het bewijs dat The Sore Losers wel nog even kunnen meegaan in het rock ’n roll circuit.
Terwijl de zon ondergaat in Lokeren, kunnen we aftellen naar Richard Ashcroft. ‘The Verve’ klinkt waarschijnlijk bekend in de oren? Wel, 20 jaar later staat deze Britse singer/songwriter nog steeds op het podium als soloartiest. Na zijn opener “Out Of My Body” maakt hij in zijn setlist al snel plaats voor “Sonnet”. Niet het enige The Verve - nummer dat tijdens zijn set naar boven kwam. Andere successen zoals “Bitter Sweeth Symphony”, “The Drugs Don’t Work” en “Lucky Man” kon Richard toch ook niet laten liggen. Om het met zijn woorden te zeggen “Zet de akkoorden A, E en G in een random volgorde en je kan iets maken waar mensen gelukkig van worden”.
Fijn dat we nog even konden genieten van deze nineties meezingers. Richard bleef echter niet hangen in zijn nostalgisch repertoire, maar stelde ook zijn nieuwe soloplaat ‘These People’ voor. Het sentimentele “This is How It Feels” en “They Don’t Own Me” konden ons wel bekoren. Singer/songwritergehalte, check!
Toch nog een puntje van kritiek. Iets oudere nummers zoals “Music is Power”, “Break The Night With Colour” en “New York” werden helaas wat te lang uitgerokken waardoor het optreden halverwege de set wat langdradig werd. We moeten toegeven: the voice, the looks, the attitude – Richard still got it.
Tijd voor de headliner van deze avond, Balthazar. Reeds de derde keer dat deze band de Grote Kaai van Lokeren mag inpalmen. We hadden het gevoel dat de akoestiek hen af en toe wat in de steek hield, maar hun vertrouwde sound ging zeker niet verloren. Het zelfvertrouwen dat Balthazar uitstraalt, uit zich elke keer weer in sterke nummers. “Then What”, “The Oldest of Sisters”, “The Boatman”, “Fifteen Floors” blijven ons hart veroveren. Bovendien zijn we ook grote liefhebbers van de viool van Patricia Vanneste die in “Decency” en “Bunker” een prachtige rol speelt. ‘Raise your glass to the nighttime’, want zo’n avonden willen we nog meer beleven.
Tom Barman, Tim Vanhamel en CJ Bolland staan al te wachten om deze zesde dag af te sluiten. Magnus is het soort dance-electroproject dat Lokeren zou moeten doen feesten tot in de vroege uurtjes. Al zagen wij de dansvloer helaas al snel leeg lopen. Was het de werkdag die we donderdag nog moesten overwinnen? Of waren we niet helemaal fan van de bizarre klanken die op ons af kwamen? We kunnen niet voor iedereen oordelen, maar wat ons betreft was het toch dat laatste. Met “French Movies” leek de set catchy te beginnen. Het enthousiasme van Tom zorgde tijdens “Jumpneedle”, “Soft Foot Shuttle”, “What It Is” ook voor enkele opflakkeringen. Toch verloor Magnus onze aandacht waardoor we het einde van de avond niet haalden. Sorry Magnus, volgende keer beter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 05 – Van Morrison – Arno – Kitty, Daisy & Lewis
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-09
Sam De Rijcke
Een familiefeestje in de zon, dat was Kitty, Daisy & Lewis. Zo’n een muzikale familie kom je maar zelden tegen, broer Lewis Durham die het podium deelt met zijn zusjes Kitty en Daisy (2 bevallige sexy dames, als je ’t ons vraagt, doch dit volledig terzijde) én met moeder op basgitaar en vader op ritmegitaar. De muziek zit duidelijk in de genen. Bovendien wisselden Kitty, Daisy en Lewis voortdurend van instrument. Piano, gitaar, harmonica en drums, het maakte hen niet uit, ze hanteerden het allemaal met de vingers in de neus. En die muziek dan. Hoewel er op hun laatste plaat wat meer pop is naar binnen geslopen, grossierde het gezelschap nog grotendeels in lekkere en authentieke retro muziek, frisse rockabilly en vintage blues. Met sprankelende songs als “Baby Bye Bye” en “It Ain’t Your Business” brachten ze het zonnetje binnen in Lokeren. Toen ze er de ouwe Jamaicaan Eddie ‘Than Than’ Thornton bij haalden werd het al helemaal een zomers feestje met een bekoorlijk reggae tintje. De ouwe snoeperd genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg en speelde ondertussen een set aardige trompetpartijtjes bij elkaar, de dansspiertjes tintelden gretig.
Kitty, Daisy & Lewis eindigden hun geanimeerde set met hun bijzonder aanstekelijke versie van “Going Up The Country”, u weet wel, die Canned Heat klassieker die voor het leven vereeuwigd is met Woodstock.
Met Van Morrison weet men nooit. De man heeft de reputatie van eeuwige brompot en staat regelmatig flink tegen zijn zin op een podium wat al eens resulteert in tegenvallende concerten. Maar in Lokeren hadden we geluk. Niet dat hij nu plots de wilde publieksentertainer ging uithangen maar hij focuste zich vooral op de muziek, en alleen maar dat. Bindteksten ? nooit van gehoord. Geen tijd verliezen en spelen was de boodschap.
Eén van de allergrootste klassiekers “Moondance” mocht de aftrap verzorgen, toen wisten we al dat het goed zat.
Van Morrison en zijn voortreffelijke band wandelden doorheen diens indrukwekkende repertoire met fluwelen versies van onder meer “The Way Young Lovers Do”, “Someone Like You”, “Cleaning Windows”, “Have I Told You Lately”, “Here Comes The Night” en uiteraard een stevig rockend “Gloria”.
De ouwe knorpot had er duidelijk voor gekozen om zijn publiek te vermaken met een ‘best of’ en natuurlijk was er geen mens die daar om maalde. De melige country die hij op zijn meest recente platen bovenhaalde, was gelukkig nergens te bespeuren. Vandaag stonden subtiele blues, glooiende jazz en glansrijke soul op het programma. Het enige bezwaar dat we konden inroepen was dat het geluid wel heel stil was afgesteld. Wie niet vooraan had postgevat kon de muggen nog rond zijn oren horen zoeven. En dan nog bespeurden we fans met oordopjes in hun flappers, geen idee of die eigenlijk wel iets gehoord hebben.
Alles klonk heel netjes en beschaafd, geen wilde rockshow dus, maar wel een uitmuntende muzikale hoogmis. De bandleden zagen er ook niet bepaald rock’n’roll uit (eerder een verzameling Ierse pastoors) maar ze waren werkelijk op geen foutje te betrappen en speelden akelig perfect.
Van The Man stond ook prachtig te zingen. Zijn stem, waar de leeftijd duidelijk nog geen vat op gekregen heeft, was vanavond één van de hoofdrolspelers. De vocale hoogstandjes werden dan nog eens aangedikt met een heerlijke backingzangeres. Hier werd echt niets aan het toeval overgelaten, dit was een meer dan geslaagd Van Morrison optreden. Nauwelijks of geen interactie met het publiek (op een zeldzame ‘thank you’ na), wel non stop uitstekende muziek van een torenhoog niveau.
De fans smulden er van, maar wie niet vertrouwd was met Van Morrison’s muziek, was hier waarschijnlijk in een diepe slaap verzonken of zat achteraan op het terrein gretig aan de Lokerse paardenworsten.
Ons eigen rock’n’roll icoon Arno kwam dan een goede snok naar rechts geven aan die volumeknop. De man was weer volledig zichzelf en speelde een verdomd strakke set met alle typisch Arno ingrediënten en een reeks onvervalste klassiekers. Wederom liet hij zich hier omringen met die geweldige band waar hij nu al enkele jaren de hort mee opgaat. Zij lieten Arno’s songs, inclusief een stel onsterfelijke TC Matic klassiekers, verduiveld smerig en stevig klinken. Natuurlijk was het allemaal een beetje voorspelbaar, we wisten wat ons te wachten stond, maar toch overdonderde Arno ons nog maar eens met zijn gekende act die overliep van intensiteit, power, humor en rock’n’roll. En we weten intussen al lang dat hij een kleintje heeft, meer ‘t schiet godverdomme nog altijd VERRRREEE !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 03 – Metal-dag! - Loeiharde gitaren, gebrul en ontblote boezems!
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-07
Jens Heyerick
Elk jaar wordt er op de Lokerse Feesten een dag vrijgehouden voor de liefhebbers van de iet wat heavy muziekliefhebbers. Dit jaar hadden ze toch enkele mooie namen kunnen strikken voor hun affiche, die er voor zorgde dat het helemaal uitverkocht was. Inglorious, Red Fang, Suicidal Tendencies, Parkway Drive, Steel Panther, Slayer en jawel Limp Bizkit hadden de eer om dit jaar het podium onveilig te maken. De omroeper beloofde dat het een gitzwarte avond zou worden ...
… Hoewel het weer eerst niet wou meewerken … Iets na 16u werd de metaldag op gang getrapt door Inglorious. Mij zei deze band eigenlijk niets, maar in de England zijn ze toch wel gegeerd. En dat hebben ze zeker en vast niet gestolen, we kregen een lekkere pot hardrock/metal die geen enkele minuut verveelde. Het terrein was nog niet helemaal gevuld maar dat deerde de zanger niet. De trekjes van de gitarist leken toch wel verdacht veel op die van Slash en de stem van de zanger deed denken aan een mix van Axl Rose, Bruce Dickinson en Mattt Barlow, terwijl hun muziek meer naar de kant van AC/DC ging, wat werd gesmaakt door het merendeel van het publiek. Eigen nummers als “High Flying Gypsy”,”Holy Water” en “Girl With A Gun” passeerden de revue en ze waagden zich ook aan een cover van Rainbow “I Surrender” die ze tot een goed eind brachten en zo was de toon van de dag gezet.
Red Fang was de tweede; de Amerikanen mochten voor het laatste optreden van hun tour nog eens van jetje geven. De speed/stonerrock werd door het publiek met open armen ontvangen. Het muzikale was technisch erg goed, maar wat opviel was dat de stem van de zanger op bepaalde momenteel nauwelijks hoorbaar was. Nummers als “Dirt Wizard”, “Malverde” en “The Smell Of The Sound” overtuigden, maar persoonlijk was dit niet echt my cup of tea .
Toen was het de beurt aan Suicidal Tendencies; voor velen onder ons waren zij de band van de dag, wat je kon zien aan de vele t-shirts. Van zodra ze begonnen , vroeg ik mij af of die zanger weggelopen was uit een psychiatrisch ziekenhuis, zijn bewegingen op het podium waren op sommige momenten echt zo overdreven dat het grappig werd. Maar vanaf minuut 1 hadden ze het ganse publiek mee. Hun trashmetal scheurde als een rallywagen over het terrein en maakte van de meesten in de moshpit monsters. Uit volle borst werden nummers als “You Can't Bring Me Down”, “Trip At The Brain” en “Freedumb” meegeschreeuwd.
Toch vermoed ik dat Mike Muir , beter bekend als 'Cyco' zijn beste tijd heeft gehad, maar dat deerde niet veel mensen zo te zien. Wat irritant was het bijna-gesmeek van de band achter 'ST' of 'Suicidal Tendencies' aan het publiek en dat toont voor mij toch dat ze het iet wat te hoog ophebben van zichzelf; trouwens de leden hadden een eigen ‘ST’ t-shirt aan. Deze gegevens terzijde was het een aangename belevenis.
Kort daarna begonnen de mannen van Goe Vur In Den Otto hun plaatjes te draaien, dit deden ze tijdens elke pauze en er werden heel wat klassiekers gedraaid. Het terrein werd meer en meer gevuld en iedereen was klaar voor de Aussies uit Byron Bay. Parkway Drive is niet een van de minste metalcorebands. Ze zitten ondertussen al aan hun 5de album en zijn niet meer weg te denken uit het wereldje, en dat bewezen ze nu weer eens. Beginnen deden ze met “Destroyer” en direct was het koekenbak. Ik vraag mij toch af of Winston Mccall ooit eens niet lacht, en waar hij al die energie blijft halen. Iedere minuut dat er niet wordt gespeeld , is de zanger dankbaar dat hij hier mocht staan en dat we naar hem kijken. Hij vroeg om de haverklap om crowdsurfers en moshpits. En die kreeg hij direct. De show was nog beter dan in Brussel (januari ll) toen ze hun nieuwe album 'IRE' kwamen voorstellen. Met vlammenwerpers, confettie en ontploffingen maakten ze er een spektakel van, al had het nog beter geweest later op de avond. “Carrion”, “Crushed” en “Dedicated” waren enkele nummers die ze speelden. Enig minpuntje was dat het bijna dezelfde playlist was als in de AB en dat ik liever wat meer oudere nummers had gehoord. Toch was het weer een knaller van formaat!
Even gaan rusten na deze set en dan was het tijd voor de volgende band. Deze glamrockers zijn het levende bewijs dat je glamrock niet te serieus mag nemen, met een bassist die zich in elke pauze met een barbiespiegel zijn lippen bijkleurde en zijn haar met wat haarlak bijwerkte. Een hele bende mensen kwamen met plezier deze band bekijken. Overal waar Steel Panther komt , zit er wel kans in dat je een of andere ontblote boezem ziet in het publiek en nu was het niet anders. Ook wanneer de band vrouwen op het podium liet komen waren ze niet verlegen om wat bloot te tonen, het zal maar je dochter of vrouw zijn. Ondanks alles een hoogtepunt in de set, ook muzikaal zat het zeer goed met nummers als “Fat Girl”,”'Party Like Tommorow Is The End Of The World”, “Gloryhole” en “Girl From Oklahoma” als ballad.
Het was een soort talkshow waar er heel de tijd in gepraat werd, nu ja typisch Amerikaans. Maar het publiek liet het niet aan zijn hart komen …
De avond viel en dan was het tijd voor de oude rotten van Slayer. Ruim 30 jaar staan ze er. Na hun passage op Graspop kwamen ze dit nog eens overdoen in Lokeren. Geen overdreven gepraat, nee, gewoon knallen , dat is de formule die Slayer al jaren lang hanteert. Technisch een top band! De stem van Tom Araya klonk sterk en de loeiharde gitaren van Kerry King en Gary Holt keihard. Op hun setlist stonden nummers als “Postmorte”, “War Ensemble", “Dead Skin Mask” en “South Of Heaven”. En of dat nog niet genoeg was , werd na de laatste tunes van “Angel Of Death” hun meestergitarist Jeff Hanneman, die sinds 2013 niet meer onder ons is , geëerd. Met een banner van Heineken was de naam van het biermerk vervangen door Hanneman.
Voor velen was Slayer waarschijnlijk de afsluiter maar dat was buiten Fred Dust en Limp Bizkit gerekend. Fred Durst die zijn omgekeerde rode pet nu had vervangen door een vissers hoedje, staat altijd in de picture en de rest is bijzaak. Toch blijft het voor de meesten onder ons jeugdsentiment en dat zag je duidelijk aan de voorste rijen. Met klassiekers als “My Generation”, “Nookie”, “My Way” en “Take A Look Around” kregen ze de moshpit in beweging. Ook waande Fred zich even in Mexico en in zijn beste Spaans zei hij 'Mucha gracias. We're so happy to be here, Mexico' wat de meesten niet konden smaken op het terrein.
Verder kwamen er nog samples en half gespeelde covers van Pantera, Ministry, Rage Against The Machine en Metallica en volledig gespeelde covers van The Who “Behind Blue Eyes” en George Michael’s “Faith” aan bod , die vooraan op appreciatie konden rekenen. Ondertussen had al een groot deel mensen het terrein verlaten.
Conclusie you hate him or you love him. En na Limp Bizkit zetten de mannen van Goe Vur In Den Otto de feest nacht verder in , samen met de overgebleven zielen op de Grote Kaai.
Het was zeker en vast de moeite waard. Ik heb wel een paar vreemde dingen gezien maar dat kon de pret niet bederven. Goede bands en een leuke sfeer maakten van deze zondag een top dag. Meer dan ooit voor herhaling vatbaar en dus wordt het weer aftellen tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2016 – zondag 7 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-07
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Even genietbaar was het op de afsluitende dag. We kregen op de Mainstage een breed gamma, de Nederlandstalige pop van Yevgueni , de vrouwelijke sing/songwriting van Suzanne Vega, de soulrootspop van Michael Kiwanuka en tot slot de Franse huppelende chansonpop van de spring-in-t-veld Zaz.
Een overzicht
Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. De band rond Klaas Delrue en Geert Noppe (zie ook Walrus) hebben hun roots in West-Vlaanderen. Al een handvol platen verschenen, een uitgelezen kans om het oeuvre aan een goed opgekomen publiek in de namiddag voor te stellen.
Yevgueni debuteerde ooit in 2005 op Dranouter , maar als full band was het intussen zeven jaar geleden dat ze hier nog stonden . Ze waren natuurlijk in andere gedaantes wel eens te zien. ‘Van Hierboven’ is de recentste cd (anderhalf jaar oud), een uitgebreide club/theatertour volgde . De inspiratie werd opgedaan via een reis in Zuid-Afrika.
Eerder het weekend waren ze al in sobere bezetting te zien in de Kerk; in de Voute trad ook al Walrus op . Subtiel uitgewerkte popsongs , ingetogen als rockend kregen we te horen . Die Delrue is een ingenieus songschrijver, fascineert en raakt . Het publiek werd nauw betrokken in de set . Iedereen wiegde mee, klapte in de handen of zong het refrein mee van hun parels als “Niet met mij”, “Kom met me mee”, “Aan de arbeid”, “Man zijn” en “Als ze lacht”. En intimiteit troef als hij alleen met Geert op piano/keys is te horen .
Ze trakteerden ons op een fijngevoelig sterk concert , met een knipoog naar Suzanne Vega, de artieste na hen , door een interpretatie van “In Liverpool”. Een innemend “Sarah” besloot de set van deze Vlaamse band , kwalitatief overtuigend.
Een graag gezien artieste op het festival is Suzanne Vega , die al een paar keer te zien was op Dranouter . De New-Yorkse sing/songschrijfster kwam al in verschillende gedaantes met full band, elektronica vernuft , solo als in sobere begeleiding . Ze is nu op tournee met een Ierse gitarist Carson McCullers. De melodieus folky popsongs kwamen op die manier nog beter tot hun recht .
Als een cabaretier in pak en met tovenaarshoed , kwam ze het podium op. Een spaarzame, boeiende set van korte , kernachtige songs hoorden we . “Marlene on the wall” en “Caramel” scherpten al meteen het concert . Het akoestisch, elektrisch gitaarspel en het -getokkel , samen met haar lichthese, innemende melancholische vocals , sieren het materiaal. Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Lover, Beloved: Songs from an Evening’; die ervaringen deelde ze met het publiek . “Fool’s complaint” en “Crack in the wall” daaruit klonken meer uptempo dan we van Vega gewoon zijn.
Bijna twintig songs in een afwisselend timbre noteerden we. Een ingehouden “Left of centre”, een ontroerend “Gypsy” en een aangenaam “Luka” volgden . Tot slot speelde ze samen met haar compagnon een apart mooi uitgesponnen versie van “Tom’s Diner” door de fingertics op gitaar , de soundscapes en beatbox .
Een puike liveset dus van een vastberaden dame op het podium, die een opgestoken kampvuur in onze gedachte kon doen knetteren.
Een midzomeravond gevoel hadden we bij de sfeervol , warm aandoenlijke set van Michael Kiwanuka , die in 2012 ‘de BBC Sound’ won . Je wordt meegevoerd naar een droomwereld op die heerlijk aangename soulrootspop. In de intro werden we ergens gedropt in 70s Jimi en Pink Floyd door de space/psychedelica geluiden en z’n gitaarspel . De singles zaten goed verdeeld , “Tell me a tale” uit het debuut zat vooraan , het nieuwe “Black man in a white world” kreeg wat feedback mee , klonk snedig middenin en tot slot “Home again” wuifde je bijna letterlijk huiswaarts toe .
Het optreden kon ons niet ten volle overtuigen , teveel zakten we eventjes te diep in die intense, rustig voortkabbelende melodieën . Voor een Mainstage mocht het pittiger gekruid zijn!
In het voorjaar kon je niet omheen de Franse pop van Zaz aka Isabelle Geffroy, die op radio 1 werd bejubeld, met haar album ‘Sur la route’ . Opgelet om misverstanden te vermijden, je hebt de Franse zangeressen Zaz en Zazie . De een is bijna twintig jaar jonger dan de andere , maar beiden worden in Frankrijk alvast enorm gerespecteerd .
De jonge spring-in-t-veld , hoewel , de dertig voorbij, combineert de Franse pop en chanson met jazz, cabaret , soul, electro en swing, die een typisch ‘Paris-iènne’ sfeertje ademt . Een heuse band staat dan ook achter haar , met een breed instrumentarium en zeerzeker de blazerssectie! “Paris sera toujours Paris” en “Sous le ciel de Paris” gaven al meteen de toon. De voorliefde aan Edith Piaf stak ze niet onder stoelen of banken . In het plaatselijk dialect voerde ons mee op een enthousiasmerend, leuk , ontspannend , groovy concert. “Si” en “Si jamais j’oublie” , “On ira” en “La légende des colibris” klonken speels , huppelend, bruisend, onschuldig, gevoelig. Ze dartelt op het podium , maakt allerhande bewegingen, houdt het publiek bij de leest en trekt hen mee. Het podium werd door de visuals op de verschillende songs mooi gedecoreerd , die het oude Parijse stadsgevoel beklemtoont.
Een erg meeslepende , indringende set noteerden we van Tout va bien , rond Jan-Wouter Van Gestel, in de Club , een Nieuwe Lichting winnaar een paar jaar terug. De sferische pop werd in finesse en grimmigheid ondergedompeld . Een mishmash wordt verwerkt , pop, elektronica, krautrock , postrock , barok , bombast, gospel , elk geluidje heeft z’n plaats en in z’n totaliteit is het materiaal live niet vies van een rockjasje en Sigur Ros effects . Ook de vocals zijn een belangrijke speler, de ene keer hoog uithalend op z’n Antonys , de andere keer gewoon. Apart bandje toch.
De bittere romantiek van Tout va bien huiverde na , maar wat An Pierlé in de Kerk van Dranouter bracht , fronste evenzeer de wenkbrauwen en had diezelfde broeierige; donkere intensiteit. Door de nieuwe plaat ‘Arches’ zijn heel wat nummers op elektronica/keys/piano/drumcomputer geleest. Met vijf zaten ze waar het altaar staat, twee vocalistes stonden haar bij . We voelden een organisch geluid en een beheerste pathos. De getormenteerde zwaarmoedige stemming die Pierlé wenst uit te stralen met instrument en stem was passioneel en sensueel , treurnis en swing , krachtig en ontroerend en verrassend sober, aanstekelijk .
Net als Tout va bien hadden we hier twee artiesten die een bijzonder plaatsje innemen in onze Belgenpop …
Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel BELGENpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” , “Sinking ship” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m. Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakt(e) van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Op de valreep”, “Maat van de vaat” , “Brakke grond” , “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind met een “Get out of here” en “Lack of love” intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met het apart kitscherig pakje , die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
In de interacties was Trixie gul en in goede doen . Ze was zelfs op het eind bij haar publiek te vinden .
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Nummers , singles als “Breathe you in my dreams” , “ The schack” , “Hotel no name” , “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Enkele integer momenten noteerden we met het solo gebrachte “Oh the joy” en de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er op ons festivalbandje . We ervaarden het door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , … en de muziek …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes die iets dichter bij elkaar staan , wat de gezelligheid bevordert . De vernieuwde formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
Over het hele weekend van de 42ste editie werden ruim 45000 bezoekers geteld . De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Kortom, een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
dag 1 – vrijdag 5 augustus 2016
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno …
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes en pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens in die elektronica een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Het publiek werd nauw betrokken in de kleurrijke set . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. In de set komen zijn andere vroegere projecten (Arno & Subrovniks, Charles & White Trash European Blues Connection) aan bod . Zijn classics (“Vive ma liberté”, “Oh la la la”, “Putain Putain” , “Les filles du bord de mer”) zaten deze keer mooi verdeeld in de set , Arno’s credo , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘godverdommes, kust min kloten’ tussenin, vloog om de oren.
De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (o.m. de Brexit of “Brussels” met het addertje “Dancing in the streets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset. “Bathroom singer” uit zijn debuut mocht de uiterst geslaagde set besluiten . Met plezier hebben we deze 67 jarige freak ontmoet! Top!
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze , in hun getokkel , bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead , AC/DC , Billy Joel , Queen , Survivor , Bob Marley , Bruce, het zijn gegeerde artiesten en bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook met wel negen mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid .
We genoten de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te entertainen en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n derde plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet en danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”. Ook Oost-Vlaanderen heeft z’n artiesten met Wim Claeys en deze Berlaen !
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist , van enkele gerespecteerde muzikanten als Aaron Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios). Vorig jaar nog in de AB, Brussel , nu op Dranouter toont De IJslandse dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”. Enthousiast horen we haar songs in een nieuw kleurrijk kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde klankkleur en sound van subtiele geluidjes en aanstekelijke grooves in een bezwerende trance. Ze werden in een fleurige outfit geplaatst . Een unieke samenwerking die uitermate mooi was !
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een geslaagd, gemoedelijk folkrockend parcours hadden we afgelegd op deze eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Binic Folks Blues Festival 2016 - Schitterend festival met groeipijnen
Binic Folks Blues Festival 2016
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2016-07-29 + 2016-07-30
Ollie Nollet
Na de editie van vorig jaar had ik me nochtans voorgenomen om het Binic Folks Blues Festival (BFBF) voortaan links te laten liggen. Het festival was teveel uit zijn voegen gebarsten. De immense drukte en de talloze mensen die er enkel en alleen waren om zich te bezatten konden me gestolen worden.
Maar zie, de organistoren wisten dit jaar zowat al mijn favoriete groepen te strikken zodat thuis blijven plots geen optie meer was. En hoewel ik er de zondag wegens dwingende familiale redenen moest afknijpen bleken twee dagen BFBF ruim voldoende om een rit naar Bretagne te rechtvaardigen.
BFBF blijft een uniek festival dat dit jaar 50 000 toeschouwers wist te lokken voor niets dan relatief onbekende groepen die anders altijd verbannen worden naar kleine, zweterige clubs. Dit jaar was de ‘grootste’ groep de Oblivians, die het enkele dagen voordien nog moesten doen in de DOKarena, niet meteen een muziektempel van formaat. Vanwaar dan dat overweldigend succes? Het is een gratis festival waar je bovendien de volledige vrijheid hebt om je drank zelf mee te brengen. Er wordt daar dan ook wat afgezeuld. Misschien vreemd in tijden van terrorisme maar hier wordt je nergens gecontroleerd wanneer je de festivalsite betreedt. Hoe wordt dit dan gefinancierd? 15% subsidies, 30% sponsoring en 55% eigen inkomsten (merchandising, drank,...). Nieuw dit jaar waren de drie festivalcampings maar ook dat bleek onvoldoende om alle kampeerders op te vangen. Ander pijnpunt was het schrijnend gebrek aan sanitair, zowel op het festivalterrein zelf als op de campings. Maar voor de rest was de sfeer er optimaal en de muziek beter dan ooit.
Ik begon mijn parcours aan de Scène Cloche, het kleinste van de drie podia. Mr David Viner (Norfolk, UK) werd ooit ontdekt door The Von Bondies, voor wie hij de merchandising deed tijdens hun Britse tournee. Iets wat hij later ook nog zou doen voor de Soledad Brothers. Alleen en op akoestische gitaar bracht Viner een aantal gesmaakte songs met wortels in de country, folk en blues. Songs die handelden over ‘murder, mystery en regret’ en spekende titels hadden als “I love you, I love you, I love you, I love to kill you” en waartussen ook één cover verscholen zat : “Mind your own business” (Hank Williams). Mooi!
Vervolgens zag ik het plaatselijke Buck (St Brieuc) op de Scène Pomellec. Een duo met een virtuoze bassist, die de zoon van Dave Wyndorf had kunnen zijn, en een obscene drummer die meestal ook de zang, die aardig in de buurt kwam van de Tuvaanse keelzangers, voor zijn rekening nam. Bij momenten was hun brutale, luide swamp bluesrock best genietbaar, vooral de cover van Blind Willie Johnson’s “John the revelator” was erg knap. Jammer dat de drummer zichzelf iets te graag degoutant bezig zag. Op het einde kregen ze nog versterking van een saxofonist die er enkele jazzy solo’s tussen manoeuvreerde.
Terug naar de Scène Cloche voor het eerste hoogtepunt van de dag : Gravel Route. Ik had “Electrically recorded”, hun plaat zonder hoes (enkel een binnenhoes) op Beast Records, reeds gekocht en was daar danig van onder de indruk. En ook in de Bretoense buitenlucht zag ik meteen dat dit goed zat. Men zou dit drietal uit Montréal meteen kunnen wegzetten als een banale bluesgroep zoals er dertien in een dozijn gaan. Maar wie wat meer geduld had hoorde fijne lo-fi garageblues met een intrigerende zanger, Patrick Bourbonnais, die niet altijd toonvast was maar wel de intensiteit had van een Skip James of een Jeffrey Lee Pierce! En ook op gitaar wist hij me te verbazen: nooit spectaculair maar altijd bijzonder fijnzinnig en de clichés telkens handig ontwijkend. Meer vintage rock-‘n-roll dan blues en uitstekend door bas en drums op de rails gehouden. “East bound west bound depot bound” en “Shetland pony blues” zijn nummers die zich nu al voorgoed in mijn hersenen hebben genesteld. Achteraf kwam ik te weten dat dit groepje niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Bourbonnais was jarenlang één van de drijvende krachten achter het geweldige Demon’s Claws hoewel hij op het podium toen telkens de schaduw van zanger Jeff Clarke opzocht. Ik had hem niet eens herkend, dat in tegenstelling tot drummer Brian Hildebrand, ook al met een verleden bij Demon’s Claws, die me wel bekend voorkwam. Vreemde eend in de bijt was de klassiek geschoolde en de zich meestal in jazzkringen ophoudende bassist Fred Grenier. Momenteel zijn er nog geen tourplannen maar hou ze toch maar in de gaten : Gravel Route.
King Mud werd hier meteen op het grote podium (Scène Banche) neergepoot en ik was benieuwd of ze hun verpletterende prestatie van in Hoogstade nog eens konden herhalen. Overbodige vraag want vanaf het eerste nummer snoerden ze me de keel dicht: een dreigende en adembenemende interpretatie van Junior Kimbrough waarin een paar van diens nummers tot één geheel werden gesmeed. Nooit klonk Junior Kimbrough beter dan hier. Nogmaals bleek Freddy J IV de duivel zelf op gitaar, die tevens veel ruimte liet voor meesterdrummer Van Campbell. Wat is zijn respect voor die roffelaar groot en terecht. Ik zou haast Jaxon Lee Swain vergeten te vermelden. Bijzonder gretig op bas en daarbij voortdurend gaten in de lucht springend waarbij zijn zonnebril minstens één keer van zijn neus tuimelde. Naast eigen krakers als “Rat time” en “Smoked all my bud” was ook hier “Going down” (Don Nix) onweerstaanbaar. Het intussen flink aangegroeide publiek ging luidkeels tekeer terwijl de eerste crowdsurfers gesignaleerd werden. Grootse band!
Na King Mud had ik eerst wat moeite om de knop om te draaien voor de postpunk van Useless Eaters uit San Francisco. Maar uiteindelijk kon ik er me net als op Rock Zerkegem toch in vinden. De garageaanpak, de nodige agressiviteit en hier en daar wat The Fall-invloeden maakten veel goed.
The Shivas (Portland, Oregon) mochten afsluiten op de Scène Pomellec en dat werd geen onverdeeld succes. Nochtans begon de groep sterk met hun zonnige sixties pop/rocksongs, sterk gezongen door Jared Wait-Molyneux. Maar na een tijdje kwam de kwaliteit van de songs in een neerwaartse spiraal terecht. Melige pop werd ons deel en toen de anders wel ravissante drumster de leadvocals overnam werd het helemaal een ramp. Haar samenzang met Jared vond ik altijd één van de pluspunten, had ze het daarbij maar gehouden. Zaterdag zag ik The Shivas eerder toevallig nog eens terug en het leek wel een andere band. Fris, snedig en erg aanstekelijk zoals ik ze kende van Leffingeleuren en de Water Moulin. Hadden ze hier het slechtste deel van de set al achter de rug, deed het zonlicht hen deugd of was ik de avond voordien zelf in een mindere bui?
Nadat ik afhaakte bij The Shivas zag ik nog Hits uit het Australische Brisbane. Ik kon nauwelijks een vloek onderdrukken bij het horen van een eerste nummer. Kwam ik hier niet te laat? Dit was pure Stooges met donkere, slepende gitaren. Helaas bleef het bij die ene song waarna Hits wegzakte in eerder richtingloze hard(e) rock. De twee gitaristen waren van vrouwelijke kunne en ik vermoed dat The Runaways hen niet onbekend waren. Niets op tegen, alleen vraag ik me af waarom ze die vervelende leraar moraalfilosofie kozen als zanger?
Zaterdag, toen ik opnieuw stond te genieten van de strompelende lo-fi blues van Gravel Route, werd ik even de gelukkigste mens van de wereld toen het nieuws me bereikte dat het optreden van King Mud deze avond met een uur vervroegd werd! Zo moest ik geen hartverscheurende keuze maken tussen hen en de Oblivians en liep ik de rest van de dag op een wolk. En Gravel Route? Die hadden hun set totaal omgegooid zoals het een goede groep betaamt en klonken opnieuw erg verslavend.
Chicken Diamond is een one-man-band uit het Noord-Franse Thionville. Met zijn t-shirtje van T-Model Ford wist je meteen wat je kon verwachten. Rauwe stompende blues, hier gebracht met een scheurende gitaar, een tamboerijn om de ene voet gebonden terwijl hij met de andere een cimbaal torpedeerde. Knap gedaan maar ook nogal voorspelbaar.
The Intelligence (Los Angeles & Seattle) is vooral de groep van Lars Finberg, die een verleden heeft bij A-Frames en Thee Oh Sees. Waar hij aanvankelijk alle instrumenten zelf inspeelde is hij nu toch al een hele poos met een echte groep bezig. Waar hun postpunk op plaat nogal eens in eentonigheid durft te verzanden kwamen ze hier live veel vinniger voor de dag en durfde ik het bijna rock-‘n-roll noemen. Vooral de gitarist dan, nochtans niet meer van de jongsten, die zich achterwaarts van het podium liet vallen op de talrijk uitgestoken handen.
Na hen opnieuw een verzengende set van King Mud. De derde keer in één week tijd dat ik dit trio aan het werk zag en opnieuw was hier niets tegen in te brengen. Bloedstollende blues met een hoog rock-‘n-roll gehalte en een alles spijtende energie. Dit keer opnieuw met het beukende “ I can only give you everything”.
Hoewel ik de indruk had dat er hier nauwelijks iemand de Oblivians kende – het tegendeel zou verbazen – slibde het grote plein aan de Scène Banche zo goed als volledig dicht. “No reason to live” en “Bad man” waren de openers van een set die toch wel wat afweek van hetgeen ik enkele dagen ervoor in Gent hoorde. Het duurde even maar na een tijdje konden hun korte, strak gespeelde garagepunksongs voor de nodige beroering in de moshpit zorgen. Toen Greg aankondigde dat er twee drummers in de band waren en het drumstel een andere opstelling kreeg omdat hij linkshandig is , stuitte dat op enig onbegrip bij het publiek maar toen Jack de honneurs waarnam was dat oponthoud snel vergeten. Opvallend toch hoeveel wereldsongs dit drietal in hun korte bestaan neergepend heeft. Dit was puur genieten. Zelfs het drietal nummers uit hun ’nieuwe’ plaat, “Desperation” (2013), vielen niet uit de toon. Voor de bisnummers werd de opstelling opnieuw veranderd en sloot Greg verrassend af met het trage “Live the life”, een traditional die te vinden is op “Play 9 songs with Mr. Quintron”. Daarna werd er blijkbaar nog druk onderhandeld in de coulissen want ze kwamen toch nog een keer terug om een verzoekje te brengen : “Big black hole”, hier voor één keer met Greg in plaats van Jack op gitaar. De in bloedvorm verkerende Oblivians bewezen nog steeds relevant te zijn. Alleen vroeg ik me af waarom ze de kansen die ze nu, 19 jaar na de split, krijgen vroeger nooit gehad hebben.
Binic was weer mooi geweest en dan had ik James Leg, The Pullmen, Ausmuteants, Roy & The Devil’s Motorcycle, Kelley Stoltz en Ron S. Peno niet eens gezien.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Boomtown 2016 – van 19 t/m 23 juli 2016 – een overzicht
Boomtown 2016
All Areas
Gent
2016-07-19 t/m 2016-07-23
Administrator
De vijftiende editie van het Gentse Boomtown was en groot succes , van 19 juli t/m 23 juli 2016. Vijf dagen lang kregen de bezoekers er de keuze tussen een concert op het plein, in de Opera, of in de Handelsbeurs. Een formule die het goed blijft doen, want van mensen die wegblijven uit angst voor terreur, heeft Boomtown geen last.
Een overzicht van ons parcours
dag 1 – dinsdag 19 juli 2016 – Tindersticks, Opera, Gent : Tindersticks – herfst in Gent
Tindersticks is een bepaalde plek. Die plek vind je misschien niet zomaar op een zwoele juliavond in een feestend Gent, maar dat zal de gemiddelde fan die die plek altijd weer in zijn hoofd terug kan vinden royaal worst wezen. De Opera in Gent was daarentegen een fijne locatie om aan te geven waar de band zich nu bevindt en ook nog wel hoe ze tot hier zijn geraakt. Altijd een jaar of twintig timmeren ze aan hun melancholieke weg en dat geeft grijs haar en een status als ouder wordende artiesten, en dat zijn ook dingen die voor de meeste fans hier golden.
De laatste jaren treden ze misschien wat minder op de voorgrond, maar hun platen pakken nogal altijd wel, hoewel net iets minder dan vroeger. Zal de leeftijd zijn. Maar de echte fans vinden nog altijd dat het zoals een het dacht te moeten uitroepen de beste band ter wereld is. En als je er bent kan dat op het moment best wel eens kloppen.
Het eerste deel van het concert gleed soms wat te gelijkmatig voorbij, het was haast filmisch met de B-film verlichting en de suave pakken die aan film noir en nog een hoop andere connotaties refereerde. Vooral nummers uit hun latere platen, en met name van hun laatste worp ‘The Waiting Room’.
Voor veel oude fans, mezelf incluis mocht er wel eens een oud nummer passeren, maar we willen hen dat niet euvel duiden. Teveel retro-nostalgie is ook iets. Pas op het einde pikten ze het ritme weer wat op wat in heviger versies resulteerde van “We Are Dreamers” and “This Fire of Autumn”. Dan waren we op een hete juliavond toch nog in de mist van november aanbeland, en wist op het einde niemand nog erg hoe je de weg terug kon vinden. (Dieter Nyffels)
dag 2 – woensdag 20 juli 2016 – Handelsbeurs , Gent: Warhaus – Flying Horseman – Vloed – Pics (Fleur Coevoet)
dag 3 – donderdag 21 juli 2016 - All areas: Alice on the roof – The Boxer Rebellion – Glints – Slow Magic - … - Pics (Wim Heirbaut)
dag 4 – vrijdag 22 juli 2016 – Gabriel Rios, Opera, Gent – FR review (Didier Deroissart)
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/boomtown-2016-vendredi-22-juillet/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2016/
Org : Organisatie: Boomtown, Gent
Dourfestival Dour 2016 – van 13 t/m 17 juli 2016 – Een overzicht - Een tocht door licht en donker!
Dourfestival 2016
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2016-07-13 t/m 2016-07-17
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ook dit jaar werd Dour voor 5 dagen weer even het centrum van België. Het festival ontving dit jaar een recordaantal bezoekers, 235000 op 5 dagen (37 000 woensdag, 48 000 donderdag, 48 000 vrijdag, 53 000 zaterdag en 49 000 zondag). Mooi wat er verwezenlijkt werd . En dat was niet voor niks. De affiche stond vol kleppers van formaat, het weer was goed en de sfeer zat er dik in.
dag 1 – woensdag 13 juli 2016
Dat de sfeer er van dag 1 onmiddellijk in zat , kwam ongetwijfeld door de buren van Salut c’est cool. Kluchtige muziek, niks anders dan amusement. De Vlamingen kenden dit fenomeen nog niet en waren dus niet meteen mee. Logisch als je 4 heren, die in het Frans zingen over bloemetjes , er techno bovenop gooien , aangekleed zijn met plastiek zakken en kartonnen dozen, op een podium ziet staan. Onze Waalse vrienden daarentegen waren wel mee vanaf de eerste seconde. En voor een keer konden wij hen geen ongelijk geven hmhm. Salut c’est cool? Nee, nee, Salut c’est Très cool!
The Vaccines kregen een uitgelezen kans het beste van zichzelf te geven. Al kwam hun performance precies toch niet altijd even goed over bij het publiek. Vooral op nummers van hun laatste plaat ‘English Graffiti’ zag je mensen wat verveeld kijken en die al gapend gingen zitten. Pijnlijk, maar misschien niet onterecht. The Vaccines is geen band om op een hoofdpodium te zetten, zeker niet op Dour waar de meerderheid van het volk gewoon zin had om aan het podium te staan raven. Nummers als “Post Break Up Seks”, “If You Wanna” en “I always Knew”, maakten hun set wat opzwepender. Wij opteren zeker voor een herkansing volgend jaar, maar dan gewoon op een ander podium en een ander tijdstip!
Eindigen deden we met ons eigen Netsky. Enig optreden op een festival … op Doureeeeeeh! Zoals we van deze bescheiden jongen gewend zijn, maakte hij er weer een gigantisch feestje van. Zijn grootse hits werden stevig door de boxen van de mainstage geramd. Het publiek wist dit hevig feestje te waarderen en was meteen opgewarmd.
dag 2 – donderdag 14 juli 2016
Eerste act op ons programma was het Waalse BEFFROI. Klinkt al enorm op plaat, maar komt live nog 10 keer beter over. Donkere, melancholische elektronica van een duo dat duidelijk klaar is voor een doorbraak. De laatste single “Faint” kreeg in maart nog een première op het Britse magazine CLASH, wat een extra bevestiging betekent dat deze band klaar is om het te maken. Nog niet overtuigd? Ga op 27 augustus eens een namiddagje op uitstap naar Namen en ga deze band ’s avonds aan het werk zien in de Citadelle. De moeite!
Na BEFFROI was het tijd voor de sludgemetal van Steak Number Eight. De West- Vlaamse helden hebben de Cannibal stage in vuur en vlam gezet met hun laatste ‘Kosmokoma’ die vorig jaar werd uitgebracht. “Gravity Giants”, “Return of the Kolomon” en “Cheating the Gallows” zorgden opnieuw voor een moshpit van jewelste; armen en benen vlogen kilometers ver de lucht in en er ontstond een rivier van menselijk zweet midden de tent.! Voldaan overleefden we dit optreden .
Rhye – altijd wel een kleine verrassing voor wie er van overtuigd was dat de wondermooie stem, te horen op de nummers van Rhye, van een vrouw komt! De vocals worden verzorgd door niemand minder dan Mike Milosh. Een man dus. Het optreden zelf was weinig spectaculairs. Het klonk allemaal wat eentonig, saai. Het publiek werd mee in dit bed gewiegd . Teleurstellend, gezien op plaat deze band nochtans enorm straf klinkt.
Na deze teleurstelling gingen we naar de Cannibal Stage waar KADAVAR stond. De Duitsers schotelden een potje psychedelische stonerrock voor die nauw verwant leek aan Black Sabbath. De stem van zanger Lupus had veel mee van onze oude Ozzy Osbourne. We zullen Black Sabbath’s performances missen maar met Kadavar is opvolging verzekerd.
Op het optreden van Wiz Khalifa werd mainstream Dour wakker, vooral met nummers “Black and Yellow”, “Young, Wild & Free” en “We Dem Boyz”. Meisjes in bikini met een petje, kropen op de schouders van hun vriendje. Je kent het fenomeen. Het optreden van Wiz Khalifa was doorsnee hiphop ; oké en amusant wanneer je gewoon even wilde gek meedoen en meezingen; voor de rest hadden we wel door …
De Canadese indie-god Mac Demarco overtuigde sterk! Het enthousiasme op het podium maakte het optreden gewoon al leuk om naar te kijken, en dan hebben we het nog niet gehad over de muziek. Muzikaal kan het best omschreven worden als ‘Slacker Rock’. Mac Demarco heeft ondertussen 4 platen uit en hij kan beschikken over een hele lijst nummers. De keuze viel onder meer op “Salad Days”, “Ode to Viceroy” en “Together”. De Mac sprong het publiek in en crowdsurfte even naar zijn geluidsman om hem aan de PA ongegeneerd op de mond te kussen. Wat een liefdevolle man, die Mac Demarco!
Tijd om te crowdsurfen dus! Aankloppen op de Cannibal Stage waar op dat moment Band of Skulls bezig waren. Een band naar ons hart die ons deed smachten naar de live versies “The Devil Takes Care of His Own”, “Sweet Sour” en “Diamonds and Pearls”. Ook “Himalayan” was een voltreffer. We zagen band Of Skulls al verschillende keren, dit was alvast het best. We kregen genoeg rock ’n’roll in ons lichaam om de rest van de nacht stevig door te feesten!
Dag 2 van Dour afsluiten deed niemand beter dan Techno-baron Dave Clarke. De Jupiler Dance hall stond stampvol en terecht want iedereen wilt deze man aan het werk zien. Hij wordt op handen gedragen op Dour door de jaren , en ook nu kwam hij sterk voor de dag. Het publiek van Dour danste tot in de late uurtjes op de fantastische Techno beats. Tot op de volgende afspraak …
Op de Cannibal Stage hadden we nog de hardcore beats van Le Bask. Hevig baasje deze frenchcore dj maar op dit uur heb ik ongetwijfeld de tijd van mijn leven gehad!
dag 3 – vrijdag 15 juli 2016
Ooit al gehoord van Blondy Brownie? Wij ook niet, maar de naam klinkt zo amusant dat we het even gingen checken. Een Frans vrouwelijk duo die telkens een gastmuzikant uitnodigen als derde persoon. Voor Dour hadden ze niet één, maar meerdere gasten uitgenodigd. O.m. kwam Boris (Girls in Hawai) en Tim (BRNS) hen bijstaan op het podium. Muzikaal klonk de indie-band enorm goed, alleen verveelden de stemmen soms. Of de Franse muziek van Blondy Brownie ooit zou aanslaan in Vlaanderen betwijfelen we. Dat ze groot kunnen worden in Wallonïe en Frankrijk, zijn we van overtuigd!
Een award voor het meest gestoorde optreden van Dour 2016 gaat ongetwijfeld naar Kenji Minogue. Of kent u andere groepen die met vis naar hun publiek gooien, of zichzelf een bloedneus slaan om hun fans te choqueren? Muzikaal misschien weinig omvattend, maar op visueel vlak en qua entertainment behoren ze tot Belgisch sterkste. Nummers als “Nom Nom”, “Naam Familienaam” en “Alwadamehetten” werden door de Vlamingen (vooral de West-Vlamingen dan) op Dour hitsig meegezongen. Minpunt: De irritante MC op zijn skateboard, die de bindteksten van de 2 Kenji’s tegenwoordig overneemt, mag volgende keer thuisblijven. Hij biedt geen meerwaarde …
La Jungle - Interessant Waals duo! Wij introduceren u Mat ( zang, keys, gitaar) en Rémy (drums). Niet eenvoudig om het duo muzikaal te omschrijven , maar we gokken op trance, noise en krautrock. Hun nummers hebben en behouden dezelfde groove , die steeds meer versterkt wordt door zwaardere gitaarmelodieën. Ze lieten ons kennis maken met hun 5 uitgebrachte tracks “Ape in a Python”, “L’enfer”, “Caracala”, “Zimbabwe” en “Trance Hysteria”. Wij waren alvast fan en zullen deze jongens niet snel uit het oog verliezen.
Wie hoopte op een optreden van Roots Manuva werd teleurgesteld. Hij cancelde last minute zijn optreden op Dour. Dus over naar de Compact Disk Dummies, die eerst wat vreemd in de oren klonk om een hip-hop act op te vangen . Maar Dour kon zich niet beter voorstellen . De West-Vlamingen kwamen, zagen en overwonnen. We genoten van een schitterende portie live elektronica. Compact Disk Dummies stelden hun nieuwe cd voor en linkten het met oude opzwepende singles. Op die manier eindigden ze perfect met het nummer “F.E.E.R.S”. Wat een hoogtepunt. Chapeau!
Nog meer live elektronica kwam van het Britse Floating Points. De band kwam live hun debuutalbum, dat verscheen in november 2015, voorstellen. Er werd een ijzersterke set gespeeld; wondermooie visuals sleurden je mee. Floating Points combineert house, elektro, jazz en maakt er een eigen uniek genre van. Verbazingwekkend goed en adembenemend mooi. Een show die lang nazinderde.
Is een STUFF. introductie nog nodig? Wie deze band nog niet aan het werk zag, kan beter in een hoekje kruipen en zich schamen. Het Gentse vijftal is tegenwoordig overal te zien in clubs en op festivals. En terecht. STUFF. maakt een soort aparte world waarbij het bijna onmogelijk is er niet van te houden. Ook op Dour knalden ze, met een set die het publiek, op een uur tijd, volledig van zijn sokken blies. Nummers op de set waren “Event Horizon”, “Skywalker” en ons persoonlijk hoogtepunt “Tahtam”.
dag 4 – zaterdag 16 juli 2016
Misschien wel een van dé ontdekkingen op Dour 2016 is het Amerikaanse Protomartyr. Een opkomende post-punk band waarvan de zang vergeleken kan worden met die van Nick Cave.
En dat is een groot compliment. Nummers van het recente album (die vorig jaar in oktober verscheen) als van hun oudere plaat, werden gespeeld. Het was al enorm warm in Le Labo en Protomartyr slaagde er in ons nog meer te laten zweten. Een bandje om in het oog te houden. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben!
In de Jupiler Dancehall konden we gezellig een dansje placeren op de reggea dub beats van Panda Dub. Althans dat dachten we. De tent zat zo vol dat we over de mensen heen moesten kruipen om een plaatsje te bemachtigen. Dit Franse project speelde met een live bezetting en wist er een gigantisch feest van te maken. Dit was een perfecte mix van electro, techno en reggea dub ritmes. Een uur lang werden we in betere sferen gebracht.
Django Django releaste vorig jaar ‘Born Under Saturn’. Een plaat die door heel wat blogs en magazines positief onthaald werd. Ook live werden wij op Dour enorm overtuigd van deze plaat. Django Django heeft duidelijk hun weg gevonden en staat er live meer dan ooit. Ze toonden overduidelijk aan dat ze meer in mars hebben dan hun hit “Default” , wat ons erg gelukkig maakte.
Het optreden van de hoogste verwachtingen was dit van Sigur Rós. De band kwam enkele maanden geleden met een nieuw nummer “Óveður” , die iedereen onder de indruk bracht. Ook live hadden we hetzelfde aanvoelen. Hun set bezorgde het publiek kippenvel van begin tot eind en zo zijn er niet veel die dat nog kunnen. Op de eerste twee nummers stonden ze achter een ledscherm. Wat bizar, vertwijfelend waren we. Maar zodra het scherm weg was , zetten ze het publiek volledig naar hun hand en namen ze iedereen mee op een betoverende trip. Niets dan magie die onze verwachtingen inloste.
Een spijtige indruk hadden we van het optreden van Underworld, hoewel … dat dit niet meteen door de band zelf kwam. Het geluid zat slecht en het publiek was niet goed mee waardoor het enthousiasme op het podium en bij het publiek deels uitbleef. Songs van het nieuwe album ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ overtuigden live onvoldoende. Na een half uur ervaarden we dat het publiek er eigenlijk maar gewoon stond om hun grootste hit “Born Slippy” te horen. Wanneer het nummer door de boksen galmde, werd ons gevoel bevestigd. Het publiek werd wakker en ging er de laatste 10 minuten voor! , wat teruggekaatst werd door Underworld zelf.
Lefto is gekend van z’n mishmash aan stijlen , die iedereen aan het dansen krijgt. Ook op Dour deed hij dit probleemloos. Hiphop, reggae, dubstep, deep-house, drum'n'bass, breaks , … alles werd door elkaar geklutst; al 10 jaar lang staat hij in voor het beste gemixte feestje op Dour. Kortom, Lefto staat garant voor een uiterst geslaagd feestje .
dag 5 – zondag 17 juli 2016
De laatste dag is er eentje van moshpits … We begaven ons al vroeg naar de weide om Cocaine Piss te zien in de Cannibal stage. Wallonië deed het maar weer eens goed want Cocaine Piss is momenteel niet meer uit de muzikale media weg te slaan. Pokkeherrie op niveau en nummers die niet langer dan 1 minuut duren. Een schitterend show met een over sympathieke zangeres die het plezanter vond om haar performance in het magere publiek voort te zetten dan op het podium zelf. Onze trommelvliezen waren bijna al gesprongen maar met trots kunnen we zeggen dat we dit gekke gezelschap gezien hebben.
Wat een energie op het podium van het Amerikaanse H0990, spreek uit als Horror . Kan ook niet anders als je een mishmash brengt van hitsende rock, noise , punk , hiphop met snedige , verbeten raps . Wat groovende electro zoekt z’n weg in dit concept. Als losgeslagen buffels gaan ze tekeer . Te situeren binnen de groep van iconen Bad Brains , Black Flag , 90s 24-7 Spyz en de huidige rits Odd Future en Death Grips. (Johan Meurisse)
Erna gingen we even op verplaatsing naar Petite Maison dans La Prairie voor onze H09909 waar we de grootste en meest hevige moshpit meemaakten. We zagen deze hardcore punk/hiphop band al meerdere keren maar hun show blijft steeds verbazingwekkend goed. Loeihard en straight forward , door merg en been.
Daarna terug naar die Cannibal Stage voor Double Veterans. We moeten eerlijk toegeven dat we deze band al diverse keren zagen , en telkens met een rock ’n roll feestje van jewelste. Hun nieuwste ‘Baby Space Age Voyeurism’ werd op ons afgevuurd met de geslepen gitaarrifjes van “Leave Me Alone”, “Nicotine Girl” en “The Trip”. Maar ook “Steppin’ on the beach” ... De ‘oohoohs’ werden luidkeels meer gebruld op dit vurig optredentje.
Together Pangea uit LA joeg er een pak korte , kernachtige songs door in hun 45 minuten durende set . Het kwartet laat twee gezichten zien , melodieus knappe popsongs en messcherpe gitaarrock , met een punkrandje . Het afwisselende materiaal zat dus knap in elkaar. Schitterende tempowisselingen in het stomend concertje. Een heerlijke genietbare gitaartrip! (Johan Meurisse)
‘Back to England‘ - Slaves kwam de Cannibal stage onveilig maken. Slaves is een typisch Brits punk duo die hun song overladen met vettige baslijnen en loeiharde drums. En die kenmerkende punkattitude druipt van hen af ; hun lyrics laten niks aan de verbeelding over. Slaves speelde een feestje voor wie wou dansen en brullen een uur lang. En geloof me , ze zijn er zeker in geslaagd. Zij joegen er met hun tweeën bijna de volledige tracklist door van hun debuutalbum ‘Are You Satisfied?’ en lieten ons ondertussen even proeven van enkele nieuwe hapklare nummertjes die snel voor een 2de album mogen zorgen.
Een apart bandje is het Canadese Suuns , die net hun derde cd ‘Hold/still’ uithebben . Net als hun concert tijdens Les Nuits Bota, slaagden ze erin een voortdurende suspense te realiseren, verbaasden , verrasten en fascineerden door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy dansbare ritmes in een miezerig, donker, mistig decor te stoppen , met stoorzendergeluiden , ruis , die felle stroomstoten konden ondergaan. Een dwarse creativiteit die enorm werd gerespecteerd . Suuns stopt het allemaal in een mallemolen van gitaren, drums en keys . Suuns tast muzikaal de grenzen af , combineert en daagt uit. Spannend Geniaal Gek dus! (Johan Meurisse)
Een wervelend concert hadden we van de LA punkrockers The Bronx waar de zanger al van de eerste nummers bij zijn fans te vinden was … en bij hen bleef . In een snedig, gedreven concept hadden we van het kwintet een straight forward geluid van hardcore/punk, met een rauw bluesy randje. ‘Make some noise with me, my friends’, jawel hier was sprake van direct contact , waar de zanger en zijn band hoog de hemel werden ingeprezen . Met een knipoog naar Frank Carter , die andere die-hard punkrocker … Kortom , de essentie van punk! (Johan Meurisse)
Konono N° 1 - eerder de week konden ze er niet bij zijn als support van Tortoise in het Rivierenhof door paspoortproblemen . Maar kijk liefdevol stonden ze in één van de kleine tenten op Dour. Het combo uit Afrika biedt bezwerende , ritmisch groovende world pop , en in de intense jams horen we een eigen klankkleur . De band wordt alvast op handen gedragen door artiesten als Bjork , Deerhoof en Damon Albarn . Een arsenaal aan eigen gemaakte instrumenten, allerhande onderdelen , enz in combinatie met een dreunende bas, percussieve ritmes en een mooie samenzang, bieden een heerlijke sound die ons in trance brengt en de dansspieren aanspreekt . De vijf jaar stilte waren dus niet voor niks geweest . (Johan Meurisse)
De laatste band die we bezochten in de Cannibal Stage waren de Subways. Een punkbandje dat het publiek spontaan aan het dansen krijgt bij het eerste akkoord. Hun eerste drie platen zijn om van te snoepen en daaruit komt nog steeds de beste live songs. We wachten dus vol ongeduld op die onmisbare songs als “We Don’t Need Money to Have a Good Time”, “Its a Party”, “Oh yeah” en als laatste “Rock ’n Roll Queen”. Eén van deze nummer dwong zanger Bill ertoe om helemaal naar boven te klimmen op één van de stellingen, om dan het publiek in te duiken. Dit truckje zorgt nog steeds voor kippenvel. Ook de gigantische circlepit is een weerkerend fenomeen. We kunnen niet ontkennen dat ze weer eens een feestje van gemaakt hebben.
De closing acts dit jaar waren om van te snoepen . En Dour mag dan een uitputtingsslag zijn , op de afsluitende avond werd er nog een tandje bijgegeven door de uit Boston afkomstige Pixies, die hun reünie zo positief ervaarden , dat ze zelfs na al die jaren een nieuwe plaat uitbrachten, ‘Head carrier’ .
Graag proefden we de nostalgie van deze band . Ze lagen aan de basis van de noisepop en de grunge eind de jaren ‘80. Samen met tijdsgenoten Sonic Youth , waren ze toen nog te zien op gerespecteerde Furturamafestival als ontdekking, en bepaalden zij het geluid van een Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden.
De nieuwe bassiste Paz Lenchantin , veel jonger dan het drieluik Black Francis, Joey Santiago en David Lovering, doet het ander vrouwelijk fenomeen Kim Deal vergeten (en dat zeggen we eigenlijk niet graag …) Vocaal sluit ze perfect harmonieus aan , evenals de hijgjes en lachjes. “Where is my mind” was er zo eentje .
Black Francis , met brilletje en in beste pak , is nu niet de eerste die het publiek animeert of het eerste beste gedicht voorleest . Hij laat zijn gitaar en stem gelden . Een stem die toch eerst wat gesmeerd moest worden . Vocaal zat hij er in het begin wat naast , maar OK er is die unieke sound die over ons heen rolt! Messcherp klinkt het niet direct meer , een meer slepend trager tempo sijpelt door , maar het is en blijft nog altijd heftig , hitsend , twinkelend.
Het kwartet liet een frisse indruk na , speelde een goede set en beleefde spelplezier . “Gouge away” , “Dead” en “River euphrates” waren meteen een juiste songkeuze . Goed , opwindend, dynamisch, overtuigend met z’n tempowisselingen.
We werden wegwijs gebracht in hun oeuvre tussen 87 en 93 (remember die platen ‘Surfer Rosa & Come on pilgrim’ (‘87/’88), ‘Doolittle’, ‘Bossanova’ en ‘Trompe le monde’) met enkele nieuwe songs als “Um chagga lagga” en “Baal’s beck” , die veelbelovend zijn.
Dertig songs passeerden de revue ; een crème brûlée kreeg je met “Bone machine” , “Isla de encanta” , “Vamos”, “Break my body” , “Wave of mutulation” , “Rock music” , “Tame” en “Debaser”, classics in het snellere genre .
Pixies bracht hier alle leeftijden samen. Hun doorsnee subtielere hits “Velouria” , “Monkey gone to heaven” , “Here comes your man”; “La la love you” (met drummer Lovering aan de vocals) en “Where is my mind“ werden luidkeels meegezongen . In het tweede deel was het kwartet duidelijk op dreef, “Caribou” was een hoogte punt , opbouwend en gierend; de adrenaline bleef door de aderen stromen door de venijnige speldenprikjes en explosies. Het tempo werd voortgestuwd door gitaarexplosies, pedaaleffects, diepe bas en opzwepende drums .
De eerste keer Pixies op Dour zien zal wel in het geheugen gegrift staan voor de jonge bezoekers . Spijtig genoeg geen “Gigantic”, hoewel dit een uitgelezen kans was aan Lenchantin om zich te profileren …
De Pixies stonden garant oude herinneringen te koesteren; we konden ons uitleven, headbangen en springen, maar op onze gezegende leeftijd konden we ook genieten van hun broeierige songs. (Johan Meurisse)
Na het vele ‘gemosh’, ‘gestamp’ en ‘gepunk’ werden we naar de mainstage geleid om Boys Noize aan het werk te zien, om er nog een laatste keer een lap op te geven. De weide ging volledig uit zijn dak , wild op en neer voor de overweldigende beats van de Duitse electro/techno dj. Het was hard, stevig en op z’n minst uitputtend.
Maar nog niet uitputtend genoeg , want we gingen nog even een kijkje nemen in de Jupiler Dancehall bij Mr Oizo om z’n Electro track “Flat beat” te horen. Hier zijn we blijven plakken tot het allerlaatste campingfeestje.
Dour , wij hebben ruimschoots genoten van je festival en zullen volgend jaar er met plezier terug bij zijn. En nu , we zullen je missen! Doureeeeeeh!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2016/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Gent Jazz Festival 2016 – Lianna La Havas – Jill Scott
Gent Jazz Festival 2016
Bijlokesite
Gent
2016-07-14
Piet Clarysse en Lode Vanassche
Lianna La Havas - Lianna brengt een heerlijke mix van Jazz en Wereldmuziek met een wel erg poppy tintje. Met verbazend gemak palmt ze met haar stem, gitaar, looks en orkest de ganse tent in. Green on gold ruikt naar Sade. We voelen ook Aretha Franklin ( “I say a little prayer”), en ga zo maar door. U merkt het al. La Havas is een prettig gestoord en polyvalent beestje met een enorme liefde voor muziek die moeilijk in een hokje te plaatsen valt. We zullen nog veel horen van haar. En meer dan haar versie van “For ever” die ons constant om de oren wordt geslagen. Een wondermooi optreden, maar met net iets te veel ‘I love you’s’.
Volgens Wikipedia mengt Jill Scott, R&B, spoken word en hiphop met andere genres en creëert zo muziek die neo soul genoemd wordt. Ze haalt moeiteloos hoge noten, waardoor men haar vaak met Minnie Riperton en Deniece Williams vergelijkt. So far so good. Op Gent Jazz is ze er niet in geslaagd om deze status waar te maken en mocht ze ons dermate ontgoochelen met een lauw, inspiratieloos concert waar er geen gedrevenheid te bespeuren viel. Haar werk heeft iets te vaak met liefde en seks te maken, en een zeldzame keer mag ook de Heer geprezen worden. “Gettin In the Way,” “A Long Walk,” “Cross My Mind,” “Hate on Me,” “God Bless The Child,” “Blessed,” “Fool’s Gold,” “Can’t Wait,” “So Gone,” “He Loves Me” kunnen hiervan getuigen.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
