Les Ardentes 2016 – woensdag 6 juli 2016 - Een gevarieerde muziekdag op dag 1
Les Ardentes 2016
Parc Astrid de Coronmeuse
Luik
2016-07-06
Didier Becu

Tien jaar geleden vond in Luik de eerste bescheiden editie van Les Ardentes plaats. Een klein festivalletje dat toen Indochine en The Nits als headliner had. Het festival had ieder jaar alsmaar meer succes, en anno 2016 is dit Waalse muziekfestijn één van de grootste spelers in België geworden. Musiczine was er de eerste dag bij, net als duizenden andere enthousiaste muziekfans. 

Het festivalterrein bevindt zich vlak naast de oevers van de Maas. Voordat je de weide betreedt, wandel je eerst langs een lange rij eetkraampjes waar iedereen aan zijn trekken komt (van verfente vleeseter tot veganist). Het lijkt een detail, maar toch ontzettend belangrijk als je een paar dagen op dit muziekfestijn vertoeft.

2016 is een uiterst belangrijk jaar voor Compact Disk Dummies. De winnaars van de Rock Rally uit 2012 waren wel steevast op de Belgische podia aanwezig, toch is het nu pas dat de band uit Desselgem hun eerste plaat (‘Silver Souls’) uitheeft. Niks overhaast doen, is een leuze die nog steeds zijn waarheid bevat. Ook al was er nog niet zo heel volk op het terrein (eerste bands hebben het daar altijd moeilijk mee), palmden ze moeiteloos het publiek met hun oorwurmen in. Net zoals pakweg Arsenal dat is, zijn ook de broers Lennert en Janus Coorevits ideaal voor een festivalpodium. Hun intelligente electrodanspunk is doorspekt met loeiharde gitaren, een sexy dosis glamrock (dat rood pakje!) en poppy songs die moeiteloos je gehoorkanaal binnendringen. Het was misschien net iets te vroeg, zij die er stonden genoten er met volle teugen van.

In Vlaanderen zijn ze nauwelijks bekend, maar in het Franstalige landsgedeelte wordt Hyphen Hyphen alsmaar populairder. Deze vier Fransen maken er een gewoonte van om hun gezicht met streepjes te beschilderen, en ze gedragen zich dan ook als muzikale krijgers op de scène.  De stijl van dit viertal situeert zich ergens tussen Selah Sue en SX, en dat vooral door de aangename soulvolle stem van zangeres Santa. De band maakte meteen duidelijk dat het podium hun speelterrein is, er wordt gesprongen en op drums gemept. Na een uurtje was het zonneklaar dat het Franstalige publiek uit de hand van dit viertal eet. Toegegeven, wat ons betreft mochten de songs best wat meer body hebben, aan energie was er absoluut geen gebrek.

Ibrahim Maalouf was zonder meer de vreemde eende in de bijt, en dat beaamde de Frans-Libanese trompettist zelf. Het gebeurt immers zelden (om niet te zeggen nooit) dat een gerenommeerde jazzmuzikant op een populair poppodium staat. De Arabische invloeden waar Maalouf voor bekend staat waren in de set nog wel aanwezig, toch was dit vooral een funkfeest. Met een zon die voorzichtig achter de wolken scheen was dit dan ook een perfecte soundtrack om languit te genieten. Jammer genoeg werd dit optreden wat ontsierd door een geluidsmankement, maar het ergste moest nog komen...

Na een uurtje pauze (op de eerste dag werd er maar één podium gebruikt) was Suede aan zet. Tijdens hun recente toernee die ook halt hield in de AB, zagen we onlangs nog hoe de Britpopband integraal ‘Night Thoughts’ bracht. De Britten kozen op Les Ardentes veiligheidshalve voor een set die bijna volledig uit de hitsingles bestond. Het optreden begon met de mooiste B-kant ooit gemaakt: “Europe Is Our Playground”. De ogen zijn nog steeds nat van de tranen die David Bowie achterliet, maar met Anderson hebben we nog steeds de ultieme glamrockpopster. Niet dat hij dat zelf vindt. Anderson was wel verheugd dat hij in het land van Jacques Brel stond, zelf kondigde hij weliswaar één van zijn tracks aan als “a shitty one” (“She’s In Fashion”).
In een recordtempo hoorden we klassiekers als “Killing Of A Flashboy”, “We Are The Pigs”, “Heroine “ (met alweer de microfoondraad als lasso), “Animal Nitrate” of “Metal Mickey”. Er werd inderdaad op veilig gespeeld, en zelfs een beetje met de voeten op de remmen, maar het was dan ook geen gemakkelijke opgave om voor een weide te spelen die hoofdzakelijk uit Indochine-fans bestond. Een opwarmertje? Eigenlijk niet, want weldra zou blijken dat Suede de beste act van de avond was.

Blijkbaar hebben de jaren geen vat op bepaalde artiesten. Nicolas Sirkis ziet er op zijn 57^ste nog even stralend uit, en zijn band Indochine wordt ieder jaar (bij de Franstaligen toch) populairder. De Franse superband slaagt er zonder veel problemen in om een rocktempel als Paleis 12 in een recordtempo uit te verkopen, en ook aan de talrijke T-shirts was het duidelijk te zien dat ook het Ardentes-publiek er hun gekomen was. Het (zeg maar bijna voltallige) Franstalige publiek brulde de teksten mee. En toch, hoe mooi we het ook hadden verwacht, bleek het concert alsnog een domper te zijn. Niet door de schuld van Indochine, zij bewandelen nog steeds de ideale weg die zowel radio- als alternatieve pop tegenkomt, wel door het geknoei van de geluidsman. Het was geen sinecure om een andere plek te zoeken in de massa, maar waar je ook stond: steeds hoorde je een dof drumgeluid, wat gitaren en ergens daar tussen zat de stem van Nicolas verscholen. Jammer, want Indochine gaf anderhalf uur het beste van zichzelf met een frontman die volop van de aandacht geniet en zijn publiek daarvoor ook bedankt.
Het concert begon met het intieme “Le Baiser”, liep over in een eerbetoon aan Bowie (“Heroes”) en na de iets minder gekende tracks (“Marilyn”, “Little Dolls” en “Punker”) ontaarde Indochine in een niet te stoppen jukebox. “Miss Paramount” deed (ondanks het afgrijselijke geluid) het festivalterrein ontploffen.
Een Frans muziekfeestje vol klassiekers: “Trois Nuits Par Semaine”, “Tes Yeux Noirs” (het moment waarop Nicolas zich met plezier liet bepotelen door de uitzinnige fans) en  het eenvoudige, maar o zo ontroerende “J’ai Demandé La Lune”. De band kon gemakkelijk een set van drie uur hits spelen, maar verpakte alles in een medley met de allergrootste hits (van “Canary Bay” tot “3ième Sexe”). 
Na bijna anderhalf uur kwamen de Franse helden terug met de single die hun in 1981 lanceerde: “L’aventurier”.
Op Indochine viel er niets aan te merken, de geluidsman daarentegen mag wat ons betreft een ontslagbrief in de bus krijgen. Doodzonde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-ardentes-2016/
Organisatie: Les Ardentes, Luik

Rock Werchter 2016 – dag 4 – zondag 3 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Johan Meurisse

Elke dag is er ruimte voor ouderdomsdekens en gerespecteerde artiesten Iggy , Beck en Skunk Anansie stonden naast de nieuwe ‘00’ - lichting The Last Shadow Puppets , Foals en Florence.  Uitdagers in de toekomst blijken Macklemore & Ryan Lewis te zijn, al meteen hoog op de affiche, die een feestje bouwden …

Er was al veel volk opgedaagd in de Barn zo vroeg op dag vier van Rock Werchter voor Alice on the Roof. De Bergense Alice Dutoit vertelde ons in perfect Nederlands dat ze het nauwelijks kon geloven toen ze twee jaar geleden begon met liedjes te schrijven dat ze nu voor zoveel mensen mocht spelen. Alice speelde op drumcomputers en keyboards een korte bloemlezing uit haar debuut ‘Higher’. De weemoedige single “Easy come easy go” mocht natuurlijk niet ontbreken en was hier het perfect festivalnummer: meezingbaar  en met een tempo dat slim crescendo rees, zodat de handjes in de hele tent meeklapten. Ook de frisse electropop van “Mystery light” mocht op herkenningsapplaus rekenen en het uptempo “Lucky you”. Een nieuw popprinsesje is opgestaan en ze komt uit Henegouwen (dank aan Nick)

The Strypes -  Rock’n’roll van jong lefgozers , die net twintig zijn en al toe aan hun tweede plaat . De Britarrogantie liet het Ierse kwartet achterwege. Ze speelden op de Mainstage een meer dan behoorlijke set . De oude sound van Arctic Monkeys en Black Keys zit goed gebed . Songs als “Get into it” , ”I don’t wanna know”, “Scumbag city” , alsook de Howlin’ Wolf cover “Smoke stack lightning” en de doorbraaksingle “Blue collar jane” staan voor potig, ouderwetse rock’n’roll, die een bluesy randje verdraagt en de melodie niet uit het oog verliest.

Nog een stukje Bear’s den meepikken , intussen een uitgebreid collectief geworden . Muzikaal zijn ze ergens te situeren tussen gevoelige , dromerige indiefolk en broeierige ‘70s retro. Het arsenaal aan instrumenten biedt een breed , intens , subtiel geluid . De samenzang verhoogt de emotionaliteit. “Agape” is er eentje om te koesteren, die op het eind werd gespeeld. Na Pukkelpop was de band even ontroerd door het warme onthaal .

Het is snel gegaan voor James Bay , de jonge Britse sing/songwriter die we begin vorig jaar nog in de Bota zagen . Hij heeft al een sterke fanbase , en daar zit die fijne , dromerige single “Hold back the river” voor iets tussen . Toen met twee , nu heeft hij een band rond zich . In het eerste deel kregen we de introverte kant, een ‘sunday afternoon delight’ , met o.m. “Craving”, “When we were on”, “Fire” en “Let it go”, het tweede deel was beduidend extravert en meer Mainstage waardig,  “Best fake smile” rockte , “Proud Mary” van CCR/ Tina Turner hitste de menigte op en “Hold back the river” was de meezinger, die in de namiddag de set uitwuifde. Goede set , zonder echte verrassingen .

Een klein half uurtje later hadden we Levende Legende Iggy Pop op de Mainstage , eigenlijk één verschrompelde spier die hardnekkig weigert in pensioen te gaan. En daar mogen we ons gelukkig mee prijzen, want na 70 jaar rock’n’roll functioneert die ene spier nog beter dan het verzamelde spierbundelarsenaal van een bende omhooggevallen voetbalbobo’s ook wel eens Rode Duivels genoemd.
Zijne Pezige Vlezigheid vloog er in met 4 hete brokken werelderfgoed “No Fun”, “I Wanna Be Your Dog”, “The Passenger” en “Lust For Life”. Een kolkende emmer muziekgeschiedenis die in een zinderend kwartiertje frontaal  over de weide werd gekieperd.
U mocht het misschien jammer vinden dat Josh Homme en zijn maatjes niet langer de begeleidingsband van Iggy vormen, maar daar hadden wij hoegenaamd geen moeite mee. Iggy’s huidige band stond namelijk even strak gespannen als zijn aderen (die hij overigens aan de buitenkant van zijn lichaam draagt). Het gezelschap raasde doorheen briesende versies van “Sixteen”, “1969”, “Real Wild Child”, “Some Weird Sin” en op het eind een uiterst explosief “Search And Destroy”.
The Godfather Of Punk ? Zeker weten, geen andere artiest die mag aanspraak maken op die titel, en al zeker geen van alle bands die hier dit weekend aanwezig waren (of wat had u gedacht? The Offspring ? rip off van een rip off).
Dat het niet allemaal recht voor de raap moest zijn, bewees Iggy met een mooie greep uit ‘The Idiot’, de fantastische plaat die hij in 1977 inblikte met zijn maatje David Bowie. “Sister Midnight” en “Nightclubbing” klonken uiterst fris en op Main Square in Arras kregen ze er nog een fenomenaal “Mass Production” als toemaatje bij (hebben we hem nog nooit live weten vertolken, en we hebben toch al zo een slordige 20 Iggy gigs op onze teller staan). En mocht u Iggy enkel kennen van “Gardenia”, dat op enig herkenningsapplaus werd onthaald, dan was u duidelijk naar Pop Werchter gekomen in plaats van naar Rock Werchter. Troost u, je was de enige niet. (dank aan Sam)

Een even stomende liveset hadden we het Britse Foals, goed acht jaar bezig en vier cd’s uit. Foals combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën. Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek, die hun nummers met splinterbommen bestookt , de rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Jawel , ze klinken speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats van hun oud en nieuw werk. De set was vergelijkbaar met deze in Vorst , het gekende “My number” zette al vroeg het vuur in de pan. Frontman Yannis is eentje die houdt van zijn publiek, een  podiumbeest , gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte en is dicht bij hen te vinden . “Mountain at my gates” , “Inhaler” en de titelsong “What went down” boden stroomstoten, dartelend , twinkelend  door het lichaam. Dynamiet dus!

The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . Turner borg de koele James Dean look op van de vorige makke Arctic Monkey passage en ontpopte zich als een entertainer in een okerkleurig kostuum . Het gaf de orkestrale sixtiespop en Britrock elan.
Kane is de stevige ruige rocker , maar is even mooi opgestoft als de anderen in een witte poloshirt. Muzikaal een uitgebreid combo met violisten en tamboerijnspeler die een sfeervolle als zwierige tint geven aan de nummers . De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit.  “The age of understatement” werd naar een hoger niveau getrokken, “Bad habit” huppelt en heupwiegende moves zagen we op de broeierige “Miracle aligner” , “Aviation” en “Standing next to me”. Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt, ze speelden The Fall (“Totally wired”) en David Bowie (“Moonage daydream”) . Een uiterst beheerste , afwisselende set , ideaal bij zonsondergang .

De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen , speelde net als andere doorwinterde artiesten op zekerheid tijdens het festival . Een ‘Back to Beck’, die z’n sing/songwriting op het achterplan duwt, en put uit zijn eclectische 90s –  early 2000 periode , een muzikale potpourri  met een straf , strak spelende band , zonder al te veel tierlantijntjes . “Devils haircut” , “Black tambourine”, “Think I’m in love”, “Mixed bizness” , “The new pollution”, “Loser”, “Sexx laws” en “E-Pro” ; elk nummer heeft een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts  en meezinggehalte . Het recente “Wow“ past perfect hierbij, maat werd zelfs links gelaten . Beck als sing/songwriter hoorden we in een intieme “Lost cause” . Even leek het erop dat het concert vroeg ging gedaan zijn , maar een uitmuntend , uitgediept “Where’s at”, waar de band werd voorgesteld en artiesten, net als bij TLSP, in een plezierige, aangename jam werden geëerd, o.m. Chic “Good times” – ”China girl” (David Bowie) – Prince’s “1999”. Het publiek ging ervoor en de heren amuseerden zich kostelijk . Safe en Good ...

Het West-Vlaamse Sx was van een ander kaliber na de flinke uptempo’s de voorbije uren. Sx verdiept zich nog meer in onderkoelde , mysterieuze, bezwerende electropop, die een donkere dreiging heeft . Een ijzingwekkende sound , die een bedwelmend , apocalyptisch , paranoïd sfeertje uitstraalt.
Meteen werden we in die sfeer ondergedompeld met nummers als “Under the skin”  en “Hurts” . De zangeres Stefanie Callebaut, in een aparte glitterhabijt,  lokt, slurpt je onherroepelijk in haar muzikale leefwereld als de Lorelei zeemeermin. Wat een indringend stemgeluid en - beheersing. De donkere basses trillen over je lichaam , alsof Sunn O))) zich opdrong met hun soundscapes. De hemelse, dromerige pop van “Black video” en “Gold” is nu beduidend grilliger geworden en neigt meer naar de slepende , slopende beats van James Blake . Het duo wordt intussen geruggensteund door Amatorski leden , wat die elektronica en drumbeats nog unieker maakt. 

De blanke hip hop hoop rust op de schouders van Macklemore & Ryan Lewis. Zeker nu Eminem bezig is aan een winterslaap die wel eens vijf jaar kan duren. Technisch gezien is Macklemore één van de grootste talenten als het op rappen aankomt. Niet veel zullen hem nadoen wat bij hem zo eenvoudig lijkt. Een vrolijke rapper uit Seatlle die het hoofdpodium van Rock Werchter krijgt als speeltuin. Sommigen zeggen: het moet kunnen, andere vinden het volstrekte onzin. Het is duidelijk, je bent voor of je bent tegen. Wij zijn er nog niet volledig uit. Toen halverwege het geluid helemaal de geest gaf dachten we van, jah nu krijgen we het. Maar Macklemore bleef er heel koel bij. Ik heb er al gezien die de helft van de boel kort en klein sloegen en vaarwel zeiden. Nee, volgende nummer en gewoon doorgaan. Chapeau! Waar we het dan minder voor hebben is de overbodige boodschappen van wereldverbeteraars. Nee dank u, daar hebben we al te veel van gehad. Muzikaal was “Downtown” een echt knaller. De weide bloeide helemaal open en iedereen leefde op. Wat één single toch allemaal niet kan doen! (dank aan Michaël)

Jamie XX  kon , net als op Pukkelpop vorig jaar , besluiten in één van de tenten . The Barn zat echt goed vol om deze techwizzard aan het werk te zien . Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx voor sferische lounge en laat hij soul, funk , hiphop en Caribische tunes doordringen op het eigen werk , ‘In colour’.  Hier krijgen we een opwindende DJ set , waarin de eigen nummers met gelegenheidsartiesten en de zwoele, verleidelijke  tunes en voices van XX Romy Croft – Oliver Sin zijn verweven in een web van urban electro, dubstep , house , funky 70s disco en ga zo maar door .  Een swing’n’groove die de laatste nacht inluidde …

Florence & The Machine overtuigde vorig jaar al sterk op de Main stage . Zij wordt door de jaren enorm gerespecteerd . Op nog geen acht jaar tijd heeft Florence Welch zich ontpopt als een grootse artieste , een rasechte performster , een vertegenwoordigster om een boodschap van pure liefde te verkondigen (“all the love in the world for you”).
We ervaren ‘een unite gevoel’, die de slopende vierdaagse besluit. Nog 1 keer alles geven en ondergaan . De rosse elf , in een bloedrode licht doorschijnende jurk , floreert , huppelt op elegante wijze  van de ene naar de andere kant .  Zij geeft vol overgave de sfeervolle , licht groovende gotische pop een dynamische , opwindende boost met haar indringende , glasheldere stem . Wat een sirene! 
De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. De bombast , de pathos blijft binnen de perken. Het is melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot , door de  pak hits die we hier op zwierige, ontspannende wijze geserveerd krijgen; “Ship to wreck” was al meteen een knaller, “Rabbit heart”  en “Sweet nothing” (Calvin Harris cover) hielden het tempo hoog . Ook in een sobere omlijsting weet ze te charmeren , o.m. met “Cosmic love”. Ingenomen of extravert , Florence weet er raad mee, ze boeit en animeert haar fans. “Spectrum (say my name)”, “You’ve got the love” (Candi Station/The Source cover) , “Dog days are over” en het snedig rockende “What kind of men” zweepten een laatste keer op, en zorgden voor het obligate handjeszwaaien op het eind van het festival. Een beter positief gevoel kon je niet krijgen … Tot volgend jaar !

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter   

Rock Werchter 2016 – dag 3 - zaterdag 2 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-02
Johan Meurisse

De zaterdag was uitverkocht Werchter dagje … Kon ook niet anders met een Editors en RHCP als main acts . Verder een succesvol Tame Impala en de Belgische hartendragers Bazart en Goose stonden ér. Ladies? Jawel, opkomend talent Courtney Barnett en Savages houden we maar best in het oog … En Polly Harvey zag dat het goed was …
 
Een paadje van “Goud”, het wordt nog eventjes wachten op dat langverwachte debuut van de Nederlandstalige popsensatie Bazart  rond Mathieu Terryn. Hij heeft zich ontpopt als een charismatische zanger . Een volle Klub C , vroeg op de middag , noteren we, voor het kwintet, die hun carrière sinds het najaar in een stroomversnelling zag gaan . Hun nummers hebben een hapklare melodie , meezingbare refreinen, meerstemmige zangpartijen en een onschuldig, dromerig indie electropop tintje .De Bazart puzzel past en werkt aanstekelijk. Nederlandstalig, met internationaal potentieel kan je zeggen, met songs als “Chaos” , “Zienderogen” , “Koortsdromen”, “Echo” en die befaamde doorbraaksingle “Goud” , die luidkeels werd meegezongen en met handjeswuiven en confetti werd omarmd . Kortom , het dak eraf van de Klub C!

Wat waren we onder de indruk van de Australische Courtney Barnett samen met haar bassist en drummer . Barnett linkt een Chrissy Hynde/ Joan Jett  look met een Patti Smith sound , rauw,  melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Gooi er ondertussen maar Nirvana (net als Cobain, linkshandige gitariste die haar gitaar durft laag te hangen) en Dinosaur Jr bovenop . Op Pukkelpop toonde ze wat een beloftevol talent ze was , nu speelde ze met haar band rauwer, harder, feller, scherper , intens en verbeten. Lekker doorrammen, uit de losse pols , met het nodige spelplezier en met een mate van lieflijkheid ; “Dead fox”, “Small poppies” , “Pedestrian at best” mag je meteen inlijsten; gevoeligheid sluimert om de hoek met een “depreston” . Dit was heerlijk rammelende pop! Kan zij aub dit jaar in één van ons vele zaaltjes komen aub …

Dit was nog niet alles deze namiddag … Savages kwam , zag , speelde en overwon . De Londense’ all female’ postpunk kwartet had al één van de topconcerten in de Bota op hun naam . En ook nu werden we een klein uur lang op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Waauw , wat zag ze er sexy uit , enkel met haar sportbeha en haar jasje bovenop …  Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd , strak, bezwerend, onrustig en nerveus. Het Savages geluid werd enger door die allesbepalende schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echo’s en effects , die het materiaal meer diepte en intensiteit gaf .
Savages als loslopend wild … Een muzikale wervelwind , die ergens Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie samenbrengt! . Check hun twee platen maar ‘Silence yourself’ en ‘Adore life’. “Sad person”, “Husbands”, “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” , noem maar op , in dit uurtje hielden ze ons letterlijk bij het nekvel .
Wat een act , wat een présence. “Fuckers” besloot weergaloos. Ga dat zien , midden november , o.m. ikv Sonic City in de Kreun Kortrijk …

Na de set van de uit Seattle afkomstige Band Of Horses hoopte ik stiekem dat ze terug in zaal zouden komen … En kijk , nog maar goed de review geschreven , of ze komen in februari volgend jaar naar de AB , Brussel. De heren , het lichaam ferm getatoeëerd, speelden een erg aangename, aantrekkelijke set en stonden duidelijk hun mannetje op de Mainstage . Classic rootsrock kregen we vooral in het eerste deel van de set geïnjecteerd van enkele stroomstoten , “The great lake salt”, “Casual party” en “Solemn oath “; dan drong meer gevoeligheid en melancholie door, op z’n My Morning Jacket’s  , zoals we de band rond Ben Bridwell , -met overgrote zonnebril, onverzorgde baard en kapotte jeansjasje- , in de begindagen kende, van ”Is there a ghost” , “The funeral” en “No one’s gonna love you” . Het Spe (e) lplezier charmeerde het kwintet . Puike liveset!

Bij het Amerikaanse jazzcombo Badbadnotgood wordt wijselijk en rijkelijk omgegaan met de  instrumenten, wat een filmische, bezwerende, loungy tot zelfs dansbare sound oplevert . Na covers en herinterpretaties , zijn ze toe aan eigen werk onder die nieuwe ‘III’ plaat . Op freewheelende wijze , oog voor improvisatie , klinken ze energiek en ingenomen, ergens tussen Jaga Jazzist , Tortoise en ons eigen Taxiwars  in . Wat een samenspel van drums , blazers, piano, samples en keys . “Kaleidoscope” had een ‘jumpin jive move’ en Adele’s “Hello” was alvast mooi meegenomen.

Beirut - De hitjes “Sante fé” , “Perth”,  “No no no “, “Nantes” zaten goed verdeeld tijdens de set, die dan ook heupwiegend , warm werd onthaald. De aandacht kon behouden blijven op die manier , gezien we in het overgrote deel een ‘Beirut for lovers’ hadden . Het draait rond de talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico, die verschillende culturen samenbrengt.  En die zigeuner/Balkan/blues drong af en toe door , zeker op het laatst toen de blazers , keys en ukelele als op “The shrew “ die unieke kleur en authenticiteit boden . Goede set , zondermeer , maar de feestelijkheid moest het afleggen tegen de sfeervolle hand-in-hand pop …

Goose koos voor zekerheid op de Mainstage … Dan weet je ‘t wel , je hebt een feestje waar  iedereen op en neerspringt en de ‘oeeaahs’ meegebruld worden . Eerst speelden ze een paar nieuwe ter kennismaking met de plaat , “What you need” en “Trip” zijn breder van opzet , meer song , meer emotionaliteit , intimiteit en buigen meer richting Depeche Mode . Nog even op adem komen met “Come home”, en dan was je in de perfecte Gooste stemming die kon knallen met “Control” (de voorzet), “Call me” (de kopstoot) , en met de reeks “Bring it on”; “Can’t stop me now”, “Black gloves”, “Words” en “Synrise” was ’t knal d’erin! Alle registers werden opengezet met die oudjes , die tekenden voor een gezellige, opwindende party ...

De stap naar PJ Harvey was groot na zo’n feestje . De sound van haar laatste platen ‘Let England shake’ en de nieuwe ‘Hope six demolition’ is theatraal , serieus. Een 180° beweging deden we om in die muzikale leefwereld te komen . Een tienkoppig combo vergezelde haar . Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die al bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Een reeks van grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk en durft over te helen naar Björk kapsones .
Polly en haar mannen kwamen als een soort leger stapvoets het podium op , trommels op de buik , Polly met de sax in de hand , gekleed in een aparte habit . Ze verloor zich niet pathos, dramatiek die de songs met zich meebrachten, nee,  we kregen een broeierig, intens spannend, donker geluid . Het eerste deel kwam van de pas verschenen nieuwe plaat . Daarna werd je meegezogen in die vorige “Let England shake” , “The words that make the murder” en “The glorious land” .
Tot slot enkele classics die directer klonken, “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” .Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet .  We kregen de daver op het lijf op “River anacostia” door de prachtige samenzang .
Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste.

De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, gezien deze wat gesmolten was op de tong en uitgezweet in de broek  . Qua plaatniveau zitten we wel hier nog aan vast , ook de laatste ‘The getaway’ is maar matig . De gekende sok over je-weet-wel-waar , hing/hangt halfstok  de laatste jaren, maar kijk al bij de vorige passage in 2012 ging het live al de goede kant op en daar zat het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith voor iets tussen , Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde.
Ook vanavond zat het goed , erg goed zelfs , die de doortastende smaak van een chili peper laat indringen. Rocken , jammen , exploderende ritmes en wat wild om zich heen springen  met die kenmerkende Flea grommende basstunes  … en wat ruimte voor die sfeervolle stadionrockers en singalongs . Die zaten er mooi tussen verweven . Op die manier boeiden en walsten ze met songs en voelden we de samenhorigheid door de reeks “Can’t stop” , “Dani California”, “Scar tissue” , “Snow (hey oh)”, het nieuwe “Dark necessities”, “Aeroplane”, “Californication” , “By the way” en ‘Bloodsugarsexmagic’ classics , de van zich afbijtende ballad “Under the bridge” en de meespringer “Give it away” .
Dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven, op plaat de stroop rijkelijk smeren, maar  live zich nog niet gewonnen geven  …

Tame Impala was de afsluiter op zaterdag in The Barn. Die tent zat wel vol, maar barstte toch niet uit zijn voegen, de hype rond deze band is misschien al een beetje over. Vreemd genoeg zagen we vooral een ouder publiek bij deze Australische space-poppers. Deze headliner bracht een fysieke ervaring met laservisuals en confetti. “Let it happen” zat helemaal vooraan en “The less I know the better” ergens halverwege de set. Dit was een psychedelische trip waarin synths en gitaar een perfecte cocktail vormden. Was Tame Impala nu het beste concert op Werchter? Dat niet, maar goed was het wel. (dank aan Nick)

Paul Kalkbrenner - Eén van de grootste techno-producenten uit Duitsland is op dit moment Paul Kalkbrenner. In het voorjaar nog in de Lotto Arena, nu dag 3 afsluiten in de KluB C. Dat hij een truitje aanhad van de Duitse Mannschaft deerde weinigen, we zijn gekomen voor een ware party en die kregen we ook! Een mengeling van donkere techno en commerciële baslijnen in elkaar gepuzzeld en geflanst in een bij momenten te overijverige DJ. Ik heb zo het vermoeden dat hij een beetje gedesoriënteerd was . Nuja, Duitsland had net de Italianen ingeblikt en hetgeen hij dronk uit zijn mysterieus bekertje zal er misschien ook wat mee te maken hebben … De prijs voor meest rare gekkenbekken trekken heeft hij in elk geval gewonnen dit jaar. Berlijn lag even in Werchter en verhuist op 24 juli naar Boom voor Tomorrowland. (dank aan Michaël)

Minder jaren op de teller , maar al evenveel passages (6) als de RHCP hebben Editors op Rock Werchter . De band rond Tom Smith is een vaste klant op elk groot festival in ons landje. Vanavond brachten ze, net als andere main acts, een dwarsdoornsnede van hun oeuvre. Inderdaad , op veilig spelen op een festival , gezien de recente platen , net als bij andere oude rakkers, maar flauwtjes klinken.
Editors heeft het van z’n gretigheid en z’n zanger die vol overgave er tegenaan gaat , ook al wordt hij soms door paniekaanvallen overvallen . Op deze zaterdagavond moet iedereen zich kunnen goed voelen, wat ook gebeurde .
Een strakke , straffe set , met oog voor intimiteit/emotionaliteit. We mogen wel zeggen dat Editors ons nog steeds op die manier een aangenaam avondje bezorgen . “No harm” was al meteen eentje die graag met donkere elektronica stoeit (van de laatste ‘In dream’). De nieuwe songs krijgen een extra boost wat hen overtuigender, sterker maakt; “Life is a fear” was de volgende. Mooi . “Smokers outside hospital doors” , “An end has a start”, “Bones” tonen even hoe het moet bij deze vroegere wave rockers, die bands als Joy Division/New Order/Chameleons/House Of Love hoog in het vaandel houden .
De krachtige lijn wordt doorgezet , “Eat raw meat=blood drool”, “Racing rats” , “Munich” klinken nog even snedig en fris!
Het op gepaste wijze stoeien met keys ontgoochelde niet . Net als op Pukkelpop houdt het  Rock Werchter publiek van hun Editors . “No sound but the wind”, Smith solo op piano, was de enige ballad om elkaars harten te voelen . “Ocean of night” , “A ton of love” hadden een sfeervolle start , maar door de live boost werden ze rauwer en feller . Knap! De dansbare, zwierige electrobeats van “Papillon” dompelden ze onder in gierende gitaren . Het nieuwe sfeervolle “Marching orders” , voorzien van obligate slingers en vuurwerk op dit uur, wuifde letterlijk de derde dag uit . Het was goed geweest ...
Editors mag dan veiligheid voorop stellen of mindere platen afleveren , routineus zijn ze nog niet; ze geven de nummers een adrenalinestoot , wat hen boeiend genoeg maakt , wat we ten zeerste kunnen waarderen. …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter   

Rock Werchter 2016 – dag 2 - vrijdag 1 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-01
Johan Meurisse

De verliescijfers van de Rode Duivels werden doorgespoeld en  met een flets modder gezalfd. Een groot publiek bereikte de doorbrekende bands Bring me the horizon , Oh wonder , Daughter en The 1975.  Robert Plant was de ouderdomsdeken , At the drive-in de weirde reünie, Trixie beet van zich af en Rammstein knalde , zoals verwacht, iets soberder dan vroeger.
 
De tweede dag starten we met het Britse beloftevolle Blossoms. Beloftevol is achterna wel veel gezegd over dit kwartet uit Manchester, ze zijn één van de zovelen zijn . Op een koele wijze hoorden we die 90s ‘Mad’chester hype in een opgestoft indiejasje . Inderdaad , je hoort die kenmerkende psychedelische tunes in Britpop ondergedompeld . De heren in ongeveer dezelfde outfit,  deden ergens denken aan tijden van Charlatans , The Verve en The Stone Roses , maar netter , cleaner . Tja, wij zijn intussen 2016 …

De laatste platen mogen minder bekoren , live wordt de kaart getrokken van gitaaradrenaline en – begeestering bij het intussen uitgebreide gezelschap rond Gary Clark Jr. Een heerlijk genietbare, dynamische , vertederende gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. “Travis country”, “Next door neighbor blues” en “Our love” waren om in te lijsten .
De tweede gitarist kwam van een vervlogen Indianenstam en de drummer verklaarde zijn voorliefde aan Band Of Horses . De bassist , wat op het achterplan geduwd op het podium , zorgde voor de repetitieve ritmiek. In die retrockrockende blues/soulrock werd pas na twintig minuten wat vaart geminderd . Die intense opbouw , spanning en explosies klonken alsof het een piece of cake was . Af en toe dook een Seasick Steve op in de bluesy riffs . “The healing” was er tot slot eentje om met een goed gevoel de Barn te verlaten .

Geen band in de namiddag in de Klub C, de zanger van het Australische Jagwar Ma had zijn vliegtuig gemist om één of andere reden . Nu,  de anderen losten het fijn op met een DJ set . De twee maakten er een nachtelijke psychedelica trip van . De sound van hen zit zeerzeker in deze sfeer , in de set voegden zr trance , beats en stijlverwanten van ragga , soul , hiphop toe, zoals we het kennen van The Orb, Leftfield en Orbital, wat aantrekkelijk, aanstekelijk werkte en een droomwereld creëerde .  Hier werd gretig teruggrepen naar die bepalende 90s en pikten we Caribou mee als huidige referentie …

Uit het Engelse Sheffield hebben we het mega populaire Bring me the horizon, die na tien jaar definitief doorbreken naar een breed publiek . Hun emo heeft de jeugd gevonden , die hun refreinen luidkeels , gebald meezingen . De ferm getatoeëerde groepsleden hadden de AB al plat gespeeld, komen nog naar Vorst in het najaar , maar eerst moeten de festival eraan geloven . Geen ruimte voor ballads in het genre , die laatste single “Follow you” lieten ze wijselijk opgebaard , maar een rits nummers in de stijl van hun single “Throne”, energiek, strak, en shreeuwvocals die letterlijk alle frustraties uitspugen. Een zanger die zijn publiek op kookpunt brengt en voor een welig vertier van moshpits zorgt! Bring me the horizon heeft er veel fans bij na vandaag .

In het voorjaar had het sympathieke Londense duo Oh Wonder, Anthony West en Josephine Vander Gucht, de AB al ingepakt met hun wonderlijke, dromerige , gevoelige popeletronica . Live met een drummer erbij hebben we een voller geluid . Het enthousiasmerende trio bracht een even hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound, en ze vallen op door hun samenzang . Ze waren ferm onder de indruk van de sterke respons . De innemende single “Drive” liet menig jong vrouwenhartje sneller slaan en op “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats , werd het trio letterlijk uitgewuifd . Die sfeervolle sound intrigeerde,  overtuigde en ging erin als zoetenkoek . Sterk!

Op de nieuwe plaat ‘Highway cruiser’ is het wat zoeken naar die brok vette garagerock als vanouds . Wat avontuurlijker en wat gas terug nemen doet ook de spanningsmeter dalen , en dit gevoel kwam hier ook  af en toe opborrelen. Twee souldames en een mellotronspeler hebben intussen de Black Box Revelation vervoegd . Geen nood , er is nog genoeg vuilbekkend materiaal die de Mainstage boeiend maakt. “High on the wire” en “War horse” openden , “Gloria” hotste doorheen de mindere momenten en het overtuigend slot “I think I like you”, “My perception” en “Set your head on fire” , niet vies van een solootje, zorgden voor die aantrekkelijke, slordige , rauwe rock .

Trixie Whitley pakten we nog te dele mee . Een grootse artieste is ze geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Meteen er in , kon niet anders, gezien ze wat later aan de set begon dan voorzien en het dus korter moest houden. Lichtjes geïrriteerd beet het tengere meisje van zich af , klonk zelfverzekerd en ging met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door de verschroeiende sound, evenzeer kenmerkt er een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verloor. Doorleefde rootsamericana en sing/songwriting zijn in elkaar verweven . “Never enough”, “Closer”, “Gradual return”, “Breathe you in my dreams” , “Soft spoken words”, “Pieces” , “Salt” en “Need your love” zijn een handvol songs die de diversiteit bevestigen . Nog veel meer wou ze haar kwaliteiten , met haar sterk op elkaar ingespeelde band,  tonen maar het te strakke tijdschema kon dit niet toelaten …

At the drive-in … Hardvochtige power, tomeloze energie, snedige hardcore, ziedende punkrock en de meest driftige indie-rock uit het beste Fugazi-hout gesneden … Stroomstoten van songs ervaarde onze redactie tijdens hun AB set . Wat een reünie! Blij dat we deze band konden  terugzien; legendarische band trouwens, die het scream/emogenre bepaalde en kleur gaf door het geweldige ‘Relationship of command’  uit 2000 , maar dan kort erna de brui gaven . Zanger Cedric Bixler-Zavala en Gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez onthouden we; ze hadden met Sparta en Mars Volta een even sterk vervolg. Hectisch , chaotisch klonk het vanavond . Als een dolgedraaide stier stoomde Cedric met zijn indrukwekkende rock’n’roll  afro-kapsel over het podium , de micro mocht er meermaals aan geloven.
De band is besteed aan een alternatiever publiek; er was veel ruimte vrij aan de Mainstage . Sommigen fronsten de wenkbrauwen als ze Bixler-Zavala aan het werk zagen en hij er nog een schepje bovenop deed in z’n gekte , “I was born to annoy you” . Openers “Arcarsenal” , “Pattern against user” en “Sleepwalk capsules” waren hyperkinetisch , fel en tekenden voor een geweldig, furieus, heftig setje , die verder nazinderde door songs als “Cosmonaut”, “Catacombs” en  de doorbraak “One armed scissor”.

Een andere rocklegende die we vanavond konden zien was Robert Plant die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters al een pak jaren bezig is; een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek horen we . Twee jaar terug was deze versmelting voor me een ongelofelijke ontdekking door zijn creativiteit , avontuur en gevoel voor melodische intensiteit. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten,  kregen voldoende ademruimte.
We genoten opnieuw ten volle van dit  muzikaal beleven; we werden ondergedompeld in de  kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. Plant mag dan al die pensioengerechtigde leeftijd hebben , en er meer afgeleefd uitzien dan McCartney , qua enthousiasme, gretigheid en stemniveau heeft hij nog niks ingeboet . De frisse sound werkte aanstekelijk en zeker toen de Led Zep klassiekers in een exotische tint werden gespeeld, “Black dog”, “Dazed & confused”, “Whole lotta love” en “Rock’n’roll”. Alsof de Rode Duivels al op voorhand hadden gescoord tijdens hun match tegen Wales … Even intrigerend , pakkend was het door flamenco gitaarspel beheerste “Babe, I’m gonna leave you”. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht.

De moed erin bij onze Rode Duivels terwijl de meisjesharten sneller bonkten in de Klub C bij hun idolen The 1975 . Zanger Matty Healy is hun idool , zondermeer , en de groep heeft het op korte tijd ver gebracht . Ze stonden in het voorjaar nog in Vorst . Melodieuze pop , met sfeervolle klanktapijten en een blazer, sieren hun materiaal . “Love me” deed al meteen ons landje juichen , maar bij hun grootste hits “Girls”, “Chocolate”, “The sound  en “Seks” was onze voorsprong al omgebogen. Onschuldig, leuk , onbezonnen , speels , aangenaam waren de elementen die opborrelden bij dit bandje, die de sfeer erin hielden. Geen hartenpijn hier , iets verderop bij onze supporters was het andere koek … 

We lieten de stijgende verliescijfers van onze Red Devils niet aan het hart komen en dreven mee op de tunes van de Parov Stelar Band , het alter-ego van de Oostenrijker Marcus Füreder , op een paar jaar tijd vaste klant in het clubcircuit en op de festivals . Twee jaar terug waren ze hier ook , en net als toen word je verzwolgen in hun aangename , dansbare sound , die de  stress , spanning , ontgoocheling en frustratie doorspoelt. Ze brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden; de sensuele daspasjes , de jam battles , de beweeglijke sound zorgden voor een uiterst opwindend , wervelend optreden . En intussen was het kwaad geschied … De Belgen lagen eruit op het EK in Frankrijk , mar dat kon de pret in de The Barn niet bederven …

Tot slot Rammstein , het combo rond Lindeman (zang/performer) en spil Lorenz (keys/paino) . Ze zijn ook al een gevestigde waarde op Rock Werchter . In 2013 waren ze hier voor het laatst. Spektakel , muziek en acts zijn een hechte drie-eenheid . Eigenlijk wel een ideaal decor voor onze Duitse helden,  met het modderig parcours en de miezerige regen. Hun theater is strak geregistreerd en tot in de puntjes uitgewerkt , van rook , vlammen , vuurwerk, vuurspuwen en andere effects .
De Muziek: straffe, strakke , stevige Rammstein knallers , mokerslagen, een soort ‘stahlarbeit’, die luid mee gescandeerd en -gebruld kon worden . Een gimmick die met de jaren nog steeds werkt . Rammstein wil men zien , ondergaan . Nieuw werk zal er nog verschijnen , opener “Ramm 4”  is alvast veelbelovend. De hits “Reise reise” , “Keine lust”, “Feuer frei”; “Die riechst so gut” , “Mein herz brennt”, “Links 2-3-4”, “Ich will” , “Du hast” volgden in hun stuk.
Iets soberder dan vroeger was de show , maar niet minder goed. Als een soort Frankenstein in een lange witte jas zagen we Lindeman verschijnen.  Hun tenues en fragmenten waren opnieuw goed gekozen . Geen tijd voor sensualiteit en gevoeligheid . Geen orgas(ma)stische taferelen  als vroeger.
Het tempo was hoog en strak, anderhalf uur lang. “Sonne” , “Amerika” en “Engel”, waarbij Lindeman als een engel met gigantische vleugels in bidhouding werd omhoog gehesen, besloten het sterke optreden . Straf.  Met een vriendelijk oprechte ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter