Fortarock 2015 - Medium versie maar toch geslaagd en gezellig metaldagje in Nijmegen
Fortarock 2015
Goffertpark
Nijmegen
2015-06-06
Hans De Lee
De voorbije edities kon Fortarock steevast uitpakken met een aantal kleppers van formaat op de affiche (Rammstein en Volbeat in 2013, Iron Maiden en Slayer in 2014) en kende het festival bijgevolg een stijgend aantal bezoekers en succes. Topjaar was 2013 met Fortarock XL waar zo’n 40.000 metalheads afzakten naar het Goffertpark inNijmegen.
Fortarock 2015 zou je eerder een M(edium) editie kunnen noemen ipv XL. Het was immers al een tijdje bekend dat de organisatoren veel moeite hadden om een evenwaardige affiche als de vorige jaren in elkaar te boksen en uiteindelijk lukten ze er niet in een hoofdact van het kaliber Rammstein of Iron Maiden te strikken. Alle respect voor Slipknot natuurlijk maar deze extreme band mag dan wel immens populair zijn, een massa metalfans op de been brengen zoals bij Maiden of Rammstein zit er voor deze heren (nog) niet in.
Hoedje af voor de organisatie die noodgedwongen besliste het festival iets minder groots aan te pakken (ondermeer kleinere festivalweide en meer bescheiden opstelling) en de ticketprijs aanzienlijk liet zakken naar 49 euro!
Uiteindelijk werd het alsnog een heel fijne metaldag voor ongeveer 15.000 bezoekers met een gezellige en gemoedelijke sfeer, heerlijk weertje en bands die hun stinkende best deden om er het beste van te maken!
We probeerden doorheen de dag de meest interessante acts van de 3 verschillende podia mee te pikken, logischerwijs met de nadruk op de Mainstage.
Godsmack is zo’n leuke band die we niet wilden missen al is het maar omdat ze megapopulair zijn in thuisland USA en ook omdat ze niet zoveel shows in Europa weggeven. Hun typische Amerikaanse (hard)rock sloeg wel aan in Nijmegen, temeer omdat zanger Sully Erna en zijn gevolg er een echte rockshow van maken (act met 2de drumstel, medley met gekende deuntjes, enz.) Nummers als “Cryin’ like a bitch”, “Something different” en vooral afsluiter “I stand alone” klinken strak en kunnen op de nodige bijval van het publiek rekenen.
Door een last minute programma wijziging komt daarna Papa Roach al aan de beurt om de mainstage. Jammer dat Jacoby en zijn band al zo vroeg de bühne op moeten maar het zal de immer energieke frontman worst wezen. Als vanouds vliegt hij erin alsof het zijn laatste show ooit is en bespeelt hij het publiek op zijn gekende manier. De set bestaat vooral uit nummers van de laatste CD ‘F.E.A.R.’ afgewisseld met een bloemlezing van de beste nummers uit het oudere werk van de band. Hoogtepunt is natuurlijk het lijflied “Last Resort” dat de doorbraak inluidde voor de band in 2000 en dat nog steeds op de meeste respons vanuit het publiek kan rekenen.
De heren van Red Fang mochten aantreden op de 2nd stage. Ik zag die kerels een paar jaar terug op Graspop en was toen onder de indruk van hun potige en pure rock. Op veel show en smalltalk moet je bij deze band niet rekenen. Ze spelen gewoon rechttoe rechtaan stevige ouderwetse rock’n’roll met stoner en garage invloeden, zonder franjes en wars van alle hypes en zogezegde nieuwe lichtingen en strekkingen binnen het rock en metalgenre. Luister maar eens naar hun laatste CD ‘Whales and leeches’ dan hoor je zeker wat ik bedoel. Knappe set. Misschien iets te weinig afwisseling maar wel knap!
Heel wat festivalgangers wilden absoluut Lamb of God zien, een band uit Richmond USA die al sinds 1999 onder die naam opereert (voorheen Burn the priest). Het is moeilijk een naam of genre op hun sound te plakken, eerder een geslaagde mix van metal, hardcore en trash met een typische groove in hun geluid. Zanger Randy Blythe gaf zich volledig en kreeg heel wat respons vanuit de menigte vooral bij nummers als “Walk with me in hell” (vooraan in de set) en het onverwoestbare “Redneck” dat op het einde van de set werd ingezet.
Op het 3de podium mocht het legendarische Venom afsluiten! Deze pioniers van het blackmetal genre zijn al actief sinds 1979 en met hun recente CD ‘From the very Depths’ weer helemaal terug. Zanger Cronos is nog het enige originele bandlid en eigenlijk een levende legende. Met veel overgave doet hij nog altijd zijn ding op het podium en wisselt hij de nieuwste nummers af met enkele klassiekers als “Hammerhead”, “At war with Satan” en “Black Metal” (bisnummer). De show werd letterlijk opgewarmd met heel wat vlammen en vuurwerk. Bijna ging het mis voor mister Cronos en scheelde het nauwelijks een (lang) haar of hij stond zelf in de fik. Maar de frontman op gezegende leeftijd liet het niet aan zijn hart komen en speelde naarstig verder. Check youtube voor beeldmateriaal van dit voorval met vlammenwerper.
Slipknot, of anders gezegd het grootste en luidste metalcircus van het moment, mocht de boel afsluiten en deed dat met veel overgave en een spectaculaire show! Over de muziek van deze gekke bende zijn de meningen natuurlijk verdeeld. Voor sommigen is het echte pokkeherrie voor anderen klinken hun nummers als ware oorgasmes.
Maar het moet gezegd, de band heeft enorm veel fans gewonnen de laatste jaren en hun recenste CD ‘The Gray Chapter’ is een knaller van formaat waarop ze meer en meer bewijzen toch wel veelzijdiger te zijn dan menige kritikasters beweren.
En hun show is werkelijk top geworden! Veel spektakel met vuur, en nog eens vuur! En zanger Corey Taylor die veel van zeg is tussen de nummers en het publiek overdreven de lucht inprijst. Wat de nummers zelf betreft wordt het recente werk oa. het machtige “The Devil in I” en “AOV” eerst gespeeld en komen de gekende klassiekers later in de set aan de beurt. Vooral “Spit it out” en “Wait and bleed” blijven ware splinterbommen van songs. Het publiek reageert wild enthousiast en wordt getrakteerd op een paar bisnummers met “Surfacing” als afsluiter van de set en van gans Fortarock!
Ondanks de ‘Medium’ versie en alle onheilsberichten vooraf mag Fortarock 2015 toch een geslaagde editie genoemd worden! Op naar 2016 met eventueel terug een headliner van formaat hoewel dit alweer niet eenvoudig zal zijn! Good luck!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2015/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Eindhoven Psych Lab 2015 – zaterdag 6 juni 2015
Eindhoven Psych Lab 2015
Effenaar
Eindhoven
2015-06-06
Simon Van Extergem
dag 2 – zaterdag 6 juni 2015
De tweede dag start met de eerste vreemde eend in de bijt: Pretty Lightning. Toepasselijk ook na het slechte weer van gisteren. Een blues-duo, in de stijl van the black Keys en consorten. Drummer en zanger/gitarist. Weinig nieuws onder de zon dus, maar wel mooi gebracht. Maar een echt verrassend optreden is het niet.
Door het afzeggen van Pauw mag Electric Eye nog eens spelen vandaag.
Tijd voor In Zaïre. Hier loopt er het één en ander mis. Bij de soundcheck lijken er al technische problemen op te duiken. En tijdens het begin van de show blijven die maar komen. De band klinkt heel rommelig. Dat zal vooral daaraan liggen. Want als je goed luistert en voorbij die problemen kijkt, dan hoor je wel hun kwaliteiten. De nummers zijn straffe lappen muziek die doorheen het nummer steeds crescendo gaan en werken naar een goed uitgekiend hoogtepunt. De band bezweert en zweept op. En het publiek doet lustig mee.
Tijd voor de tweede vreemde eend in de bijt. Dead Rabbits klinken Brits en zien er Brits uit. Hun sound lijken ze te hebben gehaald bij bands als Temples. Een mix van Britpop en psychedelica. Maar hier ligt de nadruk toch vooral op de pop. Bij de rustige nummers wiegt de band het publiek bijna in slaap. Maar tijdens de hardere nummers worden we wel weer wakker geschud. Neemt niet weg dat de band niet echt origineel klinkt en ook weinig toevoegt aan de muziek van hun voorbeelden. Weinig memorabel dus.
Een staaltje Britse psychedelica nu, zoals het hoort, met The Cult of Dom Keller. Muziek die het niet moet hebben van solo's en show. Maar wel van repetitie, herhaling. Steeds dezelfde riff die door het nummer loopt. De zangstemmen van beide zangers worden zwaar met delay overladen, zodat ze zweven over de muziek heen. Een beetje trippen in de namiddag, das niet slecht.
Er veel Britser uitzien dan de heren van Toy is bijna niet mogelijk. Veel jonger ook niet. 5 snotneuzen dus. En dat is eraan te horen. Vorig jaren werden ze in de UK heel erg gehypt. En dat is niet altijd een goed teken. Deze jongens zijn nog heel groen achter de oren en dat is te horen. Een hoop ideeën samen gesmeten zonder dat er aan een song wordt gedacht. Alles klinkt ook wat rommelig en onafgewerkt. Met hun jeugdig enthousiasme komen ze niet ver genoeg om mij te overtuigen van hun kunnen. De zaal loopt ook zienderogen leeg naarmate het optreden vordert.
Earth is een gevestigde waarde. De grondleggers van de drone mag het publiek vermaken. Earth is opgericht in 1989 maar is heden ten dage nog steeds brandend actueel. Zonder Earth geen Sun o))) en al zijn aanverwanten. Tijdens hun optreden keren ze terug naar de basis: 3 muzikanten die traag op pad gaan en vertrekken vanuit een oerenergie. Een trage opbouw, een logge sound, heerlijk in zijn eenvoud. Een klein beetje misplaatst wel op deze affiche, maar de bezoekers hoorden we niet klagen.
Nog even het 2e stage meepikken. Daar spelen The Telescopes. Veteranen van de psychscene. Hun eerste single was een split met niemand minder dan Loop. Hun carrière hing in stijgende lijn. Ze scoorden zelfs bijna een hit. Maar toen was het plots gedaan. Na 10 jaar keerden ze in 2002 echter terug door de grote poort. The Telescopes klinken echter niet zo oud als ze zijn. Met erb verrassend fris en experimenteel geluid zetten ze een stevige show op die het publiek met verstomming liet staan.
Afsluiter en de ultieme headliner van deze avond is The Soft Moon. Amerikanen die begrepen hebben waar het om gaat. Met een mix van New-wave, post-punk en psych scoren ze al enkele jaren na elkaar. Ieder optreden van hen is een feest, zowel voor het lijf als voor het oor. En ook vanavond was het weer zoveel.
Een uur lang mee op de rug van The Soft Moon is altijd een prachtige vlucht. Zoals weleer staat de band ook nu weer garant voor het optreden van dit festival. De topper stelt niet teleur! Ze ko
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eindhoven-psych-lab/
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Eindhoven Psych Lab 2015 – vrijdag 5 juni 2015
Eindhoven Psych Lab 2015
Effenaar
Eindhoven
2015-06-05
Simon Van Extergem
Eindhoven Psych Lab is al aan hun 2e editie toe. Ze zitten nog steeds onder de vleugels van het grote Liverpool International Festival of Psychedelica. Een bescheiden festival op 2 podia binnen De Effenaar, de prachtige en gezellige muziekzaal in Eindhoven. Met een 30-tal bands is er voor ieder wat wils, zolang je maar graag wat psychedelica hoort natuurlijk.
dag 1 – vrijdag 5 juni 2015
Naar Eindhoven rijden is altijd een beetje feest. Net als vorig jaar is het branderig heet. Waar toen de file stond rond Antwerpen zijn nu alle wegen na Antwerpen ook met files bezaaid. Het gevolg is dat we later en een stuk meer moe toekomen dan verwacht. Gelukkig kunnen we wel nog de eerste band meepikken.
En dat is Warm Graves. Ze brengen ingetogen psychedelische muziek. Een trio bestaand uit keyboard drum en gitaar. Een bijzonder aangenaam welkom op het festival.
Tijd om te bekomen.
Terug bij Electric Eye. Noorse band. Leunen aan bij post-rock. Maar dan met een ferme scheut psychedelica. Dit wordt het codewoord van dit festival. Zweverige muziek die stevig genoeg is om de aandacht te behouden. Heupwiegen mag niet alleen, het is onoverkomelijke. 4 man op een rijtje die de naam van het festival eer aan doen: een psychedelisch experiment. Met een Tim Van Haemel lookalike op de gitaar en zang.
Psychedelica in het Frans. Tis ook weer iets anders. Maar de dames en heren van the Liminanas doen het wel. Klassieke psychedelica, met soms een iets zwaardere toets. De Franse taal en de zwoele stem van de zangeres maken het geheel iets specialer. Het klinkt wel heel bezwerend. Maar dat wordt ook wel verwacht van deze muziek. Maar al bij al toch vrij middelmatig.
Pow! klinkt zoals hun naam klinkt: carnavaleske muziek die probeert feestelijk te klinken. Maar in mijn oren klinkt het vooral kinderlijk. Alhoewel het publiek hiermee wel content lijkt. Die Hollanders hebben al eens graag een feestje. Het doet er dan niet toe of het goed is. Voor mij jammer genoeg wel.
Nederland boven nu, want één van hun grootste muzikale exportproducten mag aantreden: Jacco Garner. Een poppy versie van de psychedelische muziek die wordt aangeboden. Ze zijn een groot commercieel succes, zowel in binnen- als buitenland. Maar commercieel succes betekent niet automatisch een hoogstaande band. Alles is mooi gespeeld en gezongen. Maar het heeft iets te weinig haar op de tanden en borst om mij echt te boeien. Het klinkt allemaal heel lief en beleefd.
Moon Duo is de headliner van deze avond. En met recht en rede. De frontman van Woorden Shjips zijn zijproject is stilaan tot een topper op zich uitgegroeid. Ook geen duo meer want er is een drummer bijgkomen. Psy zoals het hoort. Geen overbodige show, geen Tierlantijntjes. Gewoon goeie muziek die voor zichzelf spreekt. De gitaar zingt heel de hoop bij elkaar en zweeft doorheen de songs. Ondertussen houden de keyboards en de drum alles geheel afgelijnd en vlot. We zweven het gehele optreden lang naar het hoogtepunt toe.
Op het einde van deze dag wacht ons nog één band. En dat is geen gewone band: Teeth of the sea! TOTS is een band die mij nog nooit heeft teleurgesteld. En dat is ook vanavond niet het geval. Ze maken er een geweldig optreden van. De muziek is niet eenvoudig te omschrijven. Het is meer een totale belevenis dan een simpel optreden. Een totaalpakket aan instrumenten wordt gebruikt om een fenomenale sound te creëren: rudimentaire drum, elektrische gitaar, bas, keyboard, elektronica, stem, trompet,... Het gehele arsenaal wordt boven gehaald om een wall of sound te creëren. Een geheel eigen wereld en atmosfeer wordt opgebouwd en zuigt je mee. De lichamen staan niet stil, zowel van de band als van het publiek. Kwamen ook naar de mag 4 in Brussel !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eindhoven-psych-lab/
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Reo Rock 2015 – Teenage Kicks!
Reo Rock 2015
Reo Veiling
Roeselare
2015-06-06
Geert Huys
Waren we afgelopen weekend getuige van de aangekondigde dood van een sympathiek festival? Laat ons hopen van niet, want de kleine duizend -in plaats van de verhoopte 2000- man die zaterdag de weg vonden naar de REO veiling in Roeselare waren collectief getuige van hoe Reo Rock zichzelf tijdens deze vierde editie althans op muzikaal gebied ruimschoots overtrof.
Voor het eerst lonkte de organisatie wel erg nadrukkelijk over de landsgrenzen bij het ineen knutselen van de affiche. Eén en ander resulteerde in het binnenhalen van vier buitenlandse acts, maar als het even kan krijgen jonge honden met West-Vlaamse roots elk jaar de twijfelachtige eer om het Reo Rock publiek op te warmen. De potige retrogrunge van Sinrise en de behoorlijk uit de kluiten gewassen stoner rock van King Hiss deden dat met verve, maar net zoals vele vaderlandse bands laven ze zich te nadrukkelijk aan de nalatenschap van hun inspiratiebronnen om écht te imponeren. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van John Coffey, een Nederlands vijftal dat al een klein decennium lang probeert om niet als een politiek correcte rip-off van de Zweedse hardcore punkvernieuwers Refused te klinken.
Derry’s finest The Undertones stonden vervolgens blijkbaar te popelen van ongeduld om -dik een kwartier vroeger dan voorzien- nog maar eens te bewijzen wie de belangrijkste groep ever uit Noord-Ierland is. Weinig bands overleven het vertrek van hun iconische frontman, maar toch is er geen hond die zich anno 2015 nog afvraagt hoe het nog zou zijn met Feargal Sharkey. Met ene Paul McLoone heeft de groep immers al 15 jaar een evenwaardige vervanger in de rangen die gewoon geboren is om rond te hossen op een podium. Met tongue-in-cheek humor, foute danspasjes en theatrale grimassen kreeg hij het publiek al vlug op zijn hand terwijl zijn vier maatjes zich met een rotvaart doorheen de set ploegden.
Op het eerste zicht lijken The Undertones gewoon een bende overjaarse kwajongens met simpele liedjes over boys and girls. In werkelijkheid zijn het ware meesters in beknoptheid wiens teksten vol dubbele bodems en zelfspot steken. De meeste van die songs zijn trouwens uit de pen gevloeid van de tengere broertjes O’Neill wiens strakke gitaarlijntjes telkens weer de lont aan het vuur staken.
We zijn een dikke vijf minuten ver in de set en het publiek heeft met “My Perfect Cousin”, “I Gotta Getta”, en “Here Comes The Summer” Ramones-gewijs reeds drie klassiekers achter de kiezen. En op een paar recentere nummers na, waaronder de op Record Store 2013 uitgebrachte single “Much Too Late”, bleef het een uur lang maar poppunk evergreens regenen. Wie in detail over de volledige setlist wil gaan grasduint beter nog eens door de eerste twee platen van de Noord-Ierse lads. En omdat jullie aandringen, tenslotte nog een aantal highlights: “Teenage Kicks”, “Jimmy Jimmy”, “Top 20”, “Family Entertainment” en “Get Over You”.
Ze bestaan intussen bijna een kwarteeuw en kunnen zonder schroom de pioniers van de Nederlandse indie scene worden genoemd: zelfs in een notendop klinkt de bio van Bettie Serveert al bepaald indrukwekkend. Frontvrouw Carol van Dyk draagt in Roeselare dan wel een T-shirt van Joy Division, al 10 albums lang knipogen de songs van Bettie Serveert eerder naar The Velvet Underground, Throwing Muses en Neil Young & Crazy Horse.
Met verder ook nog oerleden Peter Visser (gitaar) en de immer cool ogende Herman Bunskoeke (bas) in de rangen én aangevuld met de zoveelste (nieuwe) drummer Jaap Molenaar gooide de groep zich vol overgave in een moeilijke strijd. Moeilijk maar ook moedig, want tijdens het eerste halfuur waren amper crowdpleasers te herkennen en teerden de noorderburen vooral op de adrenaline kick die ook op hun twee recentste platen uitdrukkelijk komt bovendrijven.
De Betties klonken zowaar als een volbloed rechttoe rechtaan rockband op het brutale “Deny All”: Reo Rock lustte er wel pap van en gaf de Nederlanders het krediet waar ze recht op hebben.
En uiteraard zijn van Dyk & co het aan zichzelf verplicht om een paar nummers uit hun debuut en instant Nederpop classic ‘Palomine’ (’92) te serveren. Behalve de rustige titelsong halen ook het aan The Dream Syndicate schatplichtige “Balentine” en dé hit van 80 jaar geleden (dixit gitarist Visser) “Kid’s Allright” de setlist. Het zijn songs die ondanks hun gezegende leeftijd nog steeds met panache de weinig gezellige REO veilingzaal werden in geslingerd.
Kortom, de passage van Bettie Serveert in Roeselare was meer dan een vrijblijvende déjà vu én maakte de artistieke bloedarmoede in de generatie post-Bettie gitaarbandjes van boven de Moerdijk nog maar eens pijnlijk duidelijk.
Ook The Stranglers moeten het al enige tijd zonder oorspronkelijk boegbeeld stellen. Anders dan bij The Undertones echter is het fanlegioen sinds de afzwaai van Hugh Cornwell intussen verdeeld in twee kampen. In het pre-Cornwell kamp oogst huidig zanger Baz Warne - ooit nog aan de slag bij The Toy Dolls - behalve een opgestoken middelvinger verder maar weinig sympathie. Alle vooroordelen daargelaten, in Roeselare maakte de man een meer dan behoorlijke beurt. Tijdens openers “Toiler On The Sea” en “(Get A) Grip (On Yourself)” etaleerde Warne meteen dat tikje brutaliteit en arrogantie die The Stranglers anno 2015 nodig hebben om als progpunk instituut nog geloofwaardig over te komen. Eigenaardig genoeg werd Cornwell enkel gemist bij de trage nummers, zoals het Top Of The Pops walsje “Golden Brown” en publieksfavoriet “Always The Sun”, die voor kale knikker Warne weinig meer dan verplichte kost bleken.
Uit de oorspronkelijke bezetting staan tegenwoordig enkel nog Jean-Jacques Burnel (63) en Dave Greenfield (66) op de planken. Dankzij beide éminences grises blijft de groep toch de nodige authenticiteit uitstralen, want net Burnel’s grommende bas en Greenfield’s van Ray Manzarek geleend orgeltje vormen de ruggegraat van zowat elk Stranglers nummer. Anderzijds deed de groep haar best om zich niet louter als nostalgie act te profileren. Een half dozijn nummers werd immers geplukt uit de jongste drie studio platen, waarmee de vier men in black duidelijk te kennen gaven dat ook in post-Cornwell tijdperk de creatieve vonk nu en dan nog eens overslaat. De frisse Britpop van “Time Was Once On My Side” en het door Burnel gedeclameerde “Freedom Is Insane” pasten wonderwel in de waardig ouder worden strategie van de band. Van oudjes gesproken, die waren er in overvloed aan het eind van de set met “Duchess”, “Hanging Around” en het ultieme bisnummer “No More Heroes”.
De live reputatie van The Stranglers is tegenwoordig even onvoorspelbaar als de oneliners van Bart De Wever, maar vanavond bewezen de veteranen dat ze evengoed de rol van headliner op een middelgroot festival kunnen waarmaken.
No more Reo Rock in 2016? Laten we het bij een flauwe woordspeling houden die hopelijk ver van de waarheid verwijderd is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reo-rock-2015/
Organisatie Reo Rock , Roeselare
Extrema Outdoor 2015 – Kwalitatief drie volwaardige dagen viert 5 jarig bestaan!
Extrema Outdoor 2015
Domein Kelchterhoef
Houthalen-Helchteren
22-05 t/m 24-05-2015
Tim Cornelis
Verjaardagen verdienen een feestje, zo ook deze vijfde editie van Extrema Outdoor. Het domein Kelchterhoef werd naar jaarlijkse traditie overspoeld door mensen met de hunkering naar kwalitatieve beats. Kwalitatief staat hier centraal. Verwacht geen USB- dj’s met een enkel hitje, noch artiesten die met taarten moeten werpen om hun bedroevende techniek te maskeren. Neen, 3 opeenvolgende dagen waarbij soms heel moeilijke keuzes moeten worden gemaakt. De verschillende podia liggen op heel korte wandelafstand van elkaar, maar probeer maar zo eens van de aantrekkingskracht te ontsnappen van een pakweg Jamie Jones om een andere grootheid in zijn genre –Perc- te gaan beluisteren. Geen evidentie.
Over de setting hoeft er trouwens niet veel inkt te vloeien. De organisatie houdt terecht vast aan hun concept, strakke podia zonder al te veel glinstering, ruimte zat, en vooral, zoals hierboven reeds aangehaald, muziek komt op plaats 1. Heerlijk concept voor een muziekfestival.
Deze vijfde editie werd vrijdag in de vooravond op gang getrapt. Eenmaal op het festivalterrein – iets wat in tegenstelling tot andere festivals niet gepaard gaat met ellenlange wachtrijen- werd je spontaan naar het strand gelokt. Jawel, zowaar voetjes in het zand, pintje in de hand. Doe er nog 10 graden bij en je hebt een gps nodig om te geloven dat je in België bent. Ook het lokale jonge geweld van Gewelt had ongetwijfeld iets met deze zomerse gevoelens te maken. Een heel funky set om van start met te gaan, gevolgd door sets van onder andere Ugur Yurt en Goldfox. Het tempo werd iets steviger, tech house nam de bovenhand, de perfecte setting trouwens om de zon te zien verdwijnen aan de horizon. En eenmaal de zon onder waren alle ogen en oren gericht op 1 podium, op 1 man: Mister Jamie Jones. Het is een naam die bijzonder hoog staat aangeschreven, luister eens een kwartiertje naar de man, en je begrijpt waarom. Hij weet als geen ander hoe je een weide in vuur en vlam moet zetten, hij combineert moeiteloos verschillende stijlen en zet ze neer als 1 geheel. Handen in de lucht, ogen van plezier dicht genepen. Ik had een beetje te doen met Perc, speelde best een leuke set, uiteraard iets meer duister en stevig, maar slechts voor een halve weide. Vergeef me Perc, maar ook ik moést terug naar Jamie.. Tot de muziek onherroepelijk werd uitgezet, dag 1 geslaagd.
Je moet verdorie vroeg kunnen opstaan na zo een nacht, want op zaterdag worden de deuren reeds om 11u uit het slot gedraaid. Onmiddellijk de keuze tussen 5 podia om je koffietje te drinken, of gewoon even tijd om rond te slenteren, eens te lachen met de deelnemers aan de randactiviteiten, of om even te verbroederen met feestvierders die van veel verder komen. Eerste afspraak was bij de stage van Circoloco, een begrip in de scene. Net zoals de naam van Tale of Us. Je hoort bij elke plaat de Berlijnse stempel en de harmonie tussen heel veel verschillende subgenres, écht een aanrader. Het nieuws had ons ondertussen bereikt dat Ida Engberg haar vlucht had gemist, ze werd later geprogrammeerd. Fantastisch toch, dat beetje flexibiliteit. Even de sfeer opsnuiven bij de stage van Defected, alwaar Sam Divine back to back met Sonny Fodera het publiek leerde hoe het moet glimlachen, ze waren er meesters in. Overal rond om rond, niet anders dan glimlachen van oor tot oor bij zoveel lekkere en diepe housebeats. Als het iets steviger mocht zijn, moest je bij Len Faki zijn, de Drumcode- stage werd nu echt geopend. Hij weet uiteraard verdomd goed hoe hij zijn knoppen moet behandelen, van rasechte klassiekers tot de meest recente feestplaten, na Len Faki was er geen weg terug. Dat moet ook Alan Fitzpatrick gedacht hebben. Het werd duisterder, harder, het ging zonder bochten rechtdoor. En kijk, daar verscheen mevrouw Engberg aan de zijde van haar man, oprichter van Drumcode, Adam Beyer. Hun paringsdans werd de soundtrack van een weide. Akkoord, je moet liefhebber zijn van het genre, maar indien niet, er waren andere afsluiters om vingers en duimen bij af te likken. Tanzen bij Tanzman, nostalgie ophalen bij Marco Bailey, met de handen in de lucht glimlachen bij Simon Dunmore. Verdorie. Het is al 23u.
Dag 3, opstaan wordt al wat moeilijker, het bier lijkt wat meer bitter. De muziek was minstens even zoet. Even wegdromen bij Deetron slaan er maar weinigen af, al bracht Andrea Oliva een eerste keer de weide echt onder stoom. Hij kreeg daarbij wel de hulp van een overtuigende zon, of lag dat aan het feit dat er al eens wat alcohol uit de zweetporiën durfde te verdampen? Het was ondertussen duidelijk geworden dat zondag geen rustdag werd, maar gewoon de kers op de verjaardagstaart van Extrema. Want wat een namen staan er geprogrammeerd, wat een hartbrekende keuzes moeten worden gemaakt. Kollektiv Turmstrasse, Dominik Eulberg, Gabriel Ananda, Secondcity, Mind Against, Boris Brejcha, Marcel Fengler, Nic Fanciulli, ow ow, en zovele anderen op slechts enkele uurtjes. Stuk voor stuk parels in hun respectievelijke genre, elke electronische muziekliefhebber had minstens enkele namen met een dikke stift aangestipt.
Zo ook op mijn lijstje, en na vorig jaar helemaal bovenaan: Patrick Topping. Want hij deed het opnieuw, kraaien, en laten kraaien van plezier, momenten die je nooit meer “forget”. Geen toeval dus dat hij na de namiddagsessie van vorig jaar nu als afsluiter stond te blinken, afsluiten met een knaller van formaat. En ok, het was sterker dan mezelf, de pionier, Mister Dave Clarke laat je niet zomaar eventjes links liggen. Zoals techno bedoeld was, zoals hij klassiekers aaneen rijgt en het tempo hoog houdt… Tot alle restjes energie leeg gefeest waren. Tot alle halve bonnetjes bijeen werden gezocht. Tot elke agenda werd ingesteld naar dat ene weekend volgend jaar in mei.
Dank je wel Extrema, Tot volgend jaar.
Organisatie: Extrema Outdoor
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
dag 2 – zaterdag 16 mei 2015
Door het regenweer was iedereen onder de tent gaan postvatten en leek het wel alsof er veel meer volk aanwezig was tijdens de optredens. In werkelijkheid was dit echter niet het geval, integendeel! Het viel ook meteen op dat heel wat cateringkraampjes dicht waren en dat het uurschema van de bands niet meer klopte…pas later werd duidelijk wat hiervan de reden was …
Xandria was de eerste band die ik ging bekijken en dit Duitse 5-tal bracht een degelijke set van de zogenaamde female voice metal met gothic invloeden. De muziek deed sterk denken aan de meest bekende groepen uit het genre : Within Temptation, Epica, Nightwish…stevige metal doordrongen van symphonische elementen en voorzien van een engelenstem. Zangeres Dianne van Giersbergen (NL) leverde een prima prestatie, al bleek ze beter in de hoge uithalen dan in de eerder lage tonen en passages. Het moeilijke in dit genre is zich weten te onderscheiden van de andere (bovengenoemde) bands en daar slaagde Xandria misschien ook te weinig in. Zonder twijfel klassemuzikanten en dito frontvrouw maar toch wel een tekort aan originaliteit en eigen geluid. ‘Dreamkeeper’ en afsluiter ‘Valentine’ kwamen boven de middelmaat uit en bewezen het potentieel van Xandria! Nieuw werk komt uit op 31 juli.
Een project dat ook al geruime tijd meegaat is het duo Portion Control uit Londen. Zij brachten een intense maar sobere set van oldschool EBM zoals in de beginjaren van Nitzer Ebb. De nummers klonken niet slecht maar na een tijdje ging het optreden toch wat vervelen omdat er iets te weinig vaart in zat en de meeste songs vrij monotoon waren.
Peter Hook (Joy Division) was de verrassing van de dag! Ook al moest hij nog voor een stuk uitbetaald worden voor het optreden (dixit hemzelf) toch vloog hij er samen met zijn groep enthousiast in en bracht hij heel wat los bij het publiek. Terloops droeg hij het concert op aan de pas overleden BB King en aan Ian Curtis die al 35 jaar niet meer onder ons is. Prachtige, weemoedige, sferige rockmuziek met hier en daar wat punkinvloeden, wat ouderwetse electronica op de achtergrond en een pak klassiekers van songs waaruit Hook kon plukken maakten van zijn set een heerlijke nostalgische jukebox! Het hoeft geen uitleg dat nummers als “Isolation”, “She’s lost control” en het beklijvende “Love will tear us apart” een massale en uitbundige reactie uitlokten bij het publiek. Maar ook nummers als ondermeer “No love lost”, “Digital” en “Transmission” klonken bijzonder snedig en intens. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit memorabele Eurorock.
Velen betreuren nog steeds de beslissing van Dirk Ivens om zijn ‘kliniek’ voorgoed te sluiten maar gelukkig heeft de man een aantal andere projecten waarin hij zich zeer verdienstelijk blijft uitleven. Absolute Body Control is zowat het toegankelijke broertje van The Klinik, pure electro maar minder extreem en scherp. Het was meteen duidelijk dat Dirk er veel zin in had (ondanks alle onheilsberichten die intussen volop de ronde deden op het festival) en samen met zijn kompaan Eric Van Wonterghem zette hij een erg gesmaakt optreden neer en beloonde hij de fans zelfs met een bisnummer en dansje met kind op het podium. Vooral in het begin van de set (“Melting Away”, “Sorrow” en “Love at first sight”) en aan het slot (“Give me your hands” en “Into the light”) was het echt genieten van deze oude rotten in het electro/industrial wereldje.
Met hun melodieuse/symphonische/progressieve rock vormde Anathema een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche van dag 2. De intro met kerkorgel was wel heel toepasselijk op de ‘Heaven Stage’ en het zweverige begin deed niet onmiddellijk vermoeden dat de band hier een topprestatie zou neerzetten, tot zanger ‘mister Cavanagh’ zich roerde. Wat een mooie, krachtige en loepzuivere stem heeft die kerel! Voor velen misschien iets te commercieel en met iets te uitgesponnen nummers, voor de fans echter een streling voor het oor met nummers die stuk voor stuk een sterke opbouw kennen en ondanks de duur (5 minuten en meer) nooit langdradig worden of gaan vervelen.
Ook de samenzang met vocaliste Lee was een voltreffer en maakten de nummers gevoelig en broos ook al zaten er geregeld stevige gitaarpartijen in. Voorheen kende ik de groep en de nummers amper maar ik was echt onder de indruk van hun gig in Neerpelt en meteen fan van hun ‘luisterrock’. Mijn favorieten waren de pareltjes “Lightning song” en het recente “Distant Satelittes”! Pure klasse!
Tanzwut tapt uit een heel ander muzikaal vaatje! Zij brengen een soort van ‘middeleeuwse’ gothic rock, een genre dat vooral in hun thuisland Duitsland populair is. Vendelzwaaiers op het podium, 2 doedelzakspelers en een zanger met rode duivelshorens op zijn verder kale knikker! “Brot und Spiele” wordt ingezet, gevolgd door “Ihr wolltet Spass” (met clavecimbelgeluid) en “Das Meer”. Meteen zijn alle fans wakker en reageren ze uitbundig op de gekende sound. Daarna is het tijd voor het nummer “Freitag der 13” van de laatste CD en het snelle “Spiegelkabinett”. Tijdens “Heimatlos” maak ik me de bedenking dat de band naar mijn gevoel iets te weinig variatie legt in hun nummers. Ze gebruiken immers altijd hetzelfde basisrecept, nu eens met wat zware gitaren, dan eens met doedelzakgeluiden en helemaal op het einde van de set wordt zelfs een reuzepauk en gong bovengehaald. Maar steeds is er die herkenbare sound en opbouw die in elke song terugkeert en teveel wordt uitgemolken. Gelukkig zijn er ook nummers als “Nein, nein, nein” die uitstijgen boven de middelmaat, veel harder klinken en langer blijven hangen. Degelijk concert maar Tanzwut zal in ons land altijd voor een zeer beperkt nichepubliek blijven denk ik.
Ondertussen was het bijna middernacht en iedereen vroeg zich af of Killing Joke nu uiteindelijk zou spelen of niet. Na heel wat gespeculeer en het definitief afhaken van Front 242, The Neon Judgement en Fields of the Nephilim kwam finaal toch het goede nieuws dat de legendarische band uit de UK zou aantreden en zelfs een extra lange set zou brengen. De soundcheck liep wat uit en de intro was vrij lang maar opener “Love like blood” maakte alles goed en zette onmiddellijk de tent in vuur en vlam. Tijdens opvolger “Wardance” zorgde een vuurspuwer letterlijk voor vlammen op het podium en met “Complications” trad Jaz Coleman (volledig gehuld in zwarte overall) prominent op de voorgrond als bizarre maar geniale frontman.
Ondanks het chaotische verloop was wat mij betreft ook deze 2de festivaldag meer dan geslaagd! Nogmaals een dikke pluim voor alle vrijwilligers die in moeilijke omstandigheden besloten door te gaan en voor alle bands die (zelfs zonder of gedeeltelijke vergoeding) hun fans niet in de kou lieten staan!
Tijdens de nacht van zaterdag op zondag zou Therion en Legend uit Ijsland Eurorock 2015 afsluiten, doch toen probeerde ik alvast veilig thuis te geraken en dromenland op te zoeken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
Over Eurorock 2015 is al heel wat geschreven in de pers! Helaas ging het hierbij amper over het muzikale aspect van het festival maar des te meer over de financiële en organisatorische problemen die zich ter plaatse voordeden.
Gezien ik de ware toedracht onvoldoende ken en me niet wil baseren op geruchten of meningen van betrokken partijen wil ik het in dit verslag enkel hebben over wat er muzikaal te beleven viel tijdens de 2 dagen in Neerpelt. En geloof me dat was heel wat!
Hoedje af trouwens voor de vrijwilligers en bands die zich kosteloos hebben ingezet om het festival overeind te houden en al het mogelijke hebben gedaan om de 2de festivaldag echt de moeite te maken.
dag 1 – vrijdag 15 mei 2015 - Veel zwart volk maar niet zwart van het volk
Bij het betreden van de festivalweide was A Split Second net begonnen aan het laatste deel van hun setlist. “On command” en “Bend my body armour” klonken bijzonder heavy en van de gekende afsluiter “Flesh” werd een snelle versie op het publiek losgelaten. Het geluid kon beter afgesteld en er mocht gerust nog een pak meer volk in de tent aanwezig zijn maar als eerste kennismaking met Eurorock 2015 was dit een aardig begin.
Arbeid Adelt en vooral frontman en mediafiguur Marcel Vanthilt pakte het anders aan. Met humor, grijze baard en in spierwit 3-delig maatpak probeerde hij het publiek in te pakken…helaas met schraal succes. Het optreden was muzikaal zeker geen hoogvlieger, eerder een persiflage waarbij de band letterlijk en figuurlijk de tijd terugdraaide. Enkel de meest gekende nummers waarmee Arbeid Adelt hun optreden afsloot konden de mensen voor het podium bekoren. Het ‘vrolijke’ ‘Lekker Westers’, de leuke cover ‘De dag dat het zonlicht niet meer scheen en klassieker ‘Death Disco’ met Luc Van Acker even in de rol van rapper.
Met The Honeymoon Cowboys stond de 3de inlandse band op rij op de affiche. Deze eerder rock gerichte band (met ex-Siglo XX leden) speelde een heel degelijke set die wat deed denken aan een kruising tussen Editors en Nick Cave, met hier en daar een snuifje Joy Division of Jesus and Mary Chain. Gaandeweg het optreden klonken ze alsmaar steviger en ontpopte de zanger zich als een gedreven frontman met veel lef, présence en specifiek stemgeluid.
Daarna was het de beurt aan Customs, eveneens uit België en gekend van enkele bescheiden ‘hits’ een paar jaar terug. De 4 muzikanten (keurig in maatpak en das) brengen een easy listening mix van loepzuivere pop en rock. Getuige daarvan zijn vooral de nummers “The Matador”, “Velvet Love”, “Justine”, “Harlequins of love” en de topper “Rex” waarmee ze een geslaagd optreden afronden.
Uit Duitsland kwam Diary of Dreams hun opwachting maken op de Hellstage. De band rond zanger Adrian Hates bestaat al meer dan 20 jaar en brengt stevige rock/darkwave met electro invloeden (op tape). Zelf ziet Adrian eruit als een echte metalzanger, een enorm contrast met de gitarist met wit gelaat en gitzwarte hanekam.
De nummers zijn afwisselend in het Duits of in het Engels maar in beide gevallen herkenbaar aan hun donkere, zware, epische sound die je wel meer hoort bij Duitse band uit het genre. Persoonlijk vind ik de nummers in hun eigen taal veel beter klinken en ben ik niet echt onder de indruk van “Chemicals” of “Psycho logic”. Geef mij dan maar het nummer “Undividable” of nog beter, het stevige “Kindrom” waarmee ze op een pittige manier een einde maken aan hun set.
Met The Cruxshadows staat een Amerikaanse groep op het podium die ondermeer bestaat uit een aantal wulpse dames/danseressen (soort van gothic barbies) o.a. met viool en een zanger met zeer opvallend kapsel, die het optreden begint vanuit het publiek en de frontstage. Allicht typisch voor de band is dat het visuele belangrijk is en dat voor het eerst de electro invloeden de bovenhand halen in de gebrachte muziek. Opener “And i believe” klinkt zeker niet slecht maar al snel is duidelijk dat de gimmick toch beter is dan het stemgeluid van de hippe zanger. De songs klinken allemaal gelijkaardig, overstijgen nooit het niveau van de middelmaat en blijven weinig of niet hangen. De frontman doet nochtans zijn stinkende best om de halfgevulde tent op gang te krijgen en duikt geregeld zelf het publiek in.
Geef mij dan maar de stevige industrial electro van Suicide Commando waarmee frontman Johan Van Roy uit Leopoldsburg een echte thuismatch speelt. Opener “Bind, torture & kill” geeft meteen zijn visitekaartje af : snelle, krachtige en agressieve sound met live drums (Mario Varewijck) en ‘vervormde’ vocalen. Ondanks een pijnlijke knieblessure (optreden met brace) geeft Johan zich volledig en raast hij als een bezetene over het podium. “(Come on and) Hate me”, “When evil speaks” en het snedige “Cause of death” kunnen op veel bijval rekenen van het publiek. Oudere nummers (Suicide Commando bestaat bijna 30 jaar!) worden afgewisseld met recenter werk. Hoogtepunten zijn het vette “Dein Herz, meine Gier”, “Unterwelt”, “Attention Whore” en als afsluiter het genadeloze en opzwepende “Die motherfucker Die” dat drijft op een heerlijke heavy beat. Sterke prestatie!
Vive la Fète begint met een streepje klassieke muziek om dan het publiek te bestoken met hun gekende mix van uiterst dansbare en aanstekelijke poppy electro/disco rock. Ondanks het repetitieve karakter en de inwisselbaarheid van heel wat nummers blijft de set boeien en is het enthousiasme en het Frans accent van frontvrouw en diva Els Pynoo een lust voor het oog. “Tokyo”, “La Vérité”, “Ne touche pas”, “Maquillage” enz. gaan er bij het publiek in als zoete koek en zijn een verademing tegenover de eerder donkere en zware muziek van menig andere bands op de affiche.
Oomph! was de band waar ik het meest naar uitkeek! Al meer dan 20 jaar ben ik fan probeer ik Dero, Flux en Crap min of meer te volgen. Ik zag ze met de jaren groeien van klein en puur EBM project naar een succesvolle electro/rockband met heldenstatus in thuisland Duitsland na de grote doorbraak met single “Augen Auf”. Opener “Unzerstörbar” van de laatste CD ‘Des Wahnsinns fette Beute’ klonk nog wat aarzelend door het slechte geluid maar daarna kwam zanger Dero goed op dreef (geflankeerd door 6! Muzikanten) en oa. “Das Weisse Licht” en “Niemand” klonken heel Oomph!
Midden in de set keerde men ‘back to basics’ en speelden de 3 originele leden van de band enkele van hun allereerste nummers.”Mein Herz” en “Der Neue Gott” klonken als heerlijk ouderwetse EBM ontdaan van live gitaar en drums maar des te meer electro klavieren. Mooi om de roots van de band op die manier terug tot leven te brengen. Het snoeiharde “Mitten ins Herz” bracht de sound terug het hedendaagse geluid, “Seemann” bracht het publiek aan het wiegen en de succesnummers “Augen auf” en “Gott ist ein Popstar” zorgden voor een mooi slot van de set van 60 minuten.
Toen het de beurt was aan ASP was de tent nog slechts voor 1/3 gevuld en gaf het publiek een eerder tamme en vermoeide indruk. De imposante zanger van de band had het zich allicht allemaal anders voorgesteld en probeerde er met zijn Duitstalige gothic rock toch nog het beste van te maken. “Sanctus Benedictus” klonk best goed maar daar waar ASP in hun thuisland een enorm omvangrijke en trouwe schare fans heeft, moest het hier in Neerpelt tevreden zijn met enkel een handvol die- hards die het nummer herkenden. Het stemgeluid van zanger en oprichter Alexander Spreng varieert van vrij schel tot eerder zware en donkere stukken, maar is toch eerder beperkt te noemen. Naar het einde van de set haalde hij alles uit de kast om toch wat sfeer in de tent te krijgen en dankte hij voor de respons. “Ich bin dein Meister”, “Das schwarze Blut” en vooral het recente en stevige “Ich will brennen” konden alsnog op de verhoopte reactie rekenen.
Tot slot pikte ik, na een lange dag, nog een paar nummers mee van Apoptygma Berzerk uit Noorwegen! De groep bestaat reeds meer dan 25 jaar. Oorspronkelijk begonnen met vooral een EBM sound maar door de jaren heen geëvolueerd naar een meer gitaargerichte aanpak waardoor nu soms wordt gesproken van futurepop of futurerock. Wat mij betreft deed hun geslaagde set en geluid me spontaan denken aan Placebo en Suede. Nummers als “Love never dies” en “Shadow” klonken fris en overtuigend. De band had duidelijk meer publiek op de been gekregen dan voorganger ASP.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Dunk!festival 2015 – zaterdag 16 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-16
Simon Van Extergem
We zijn vertrokken voor de derde en laatste dag van Dunk. We vliegen er meteen in met The End of the Ocean. Amerikanen die voor de eerste keer naar Europa afzakken. Ze zijn met velen gekomen want er staan 6 muzikanten op het podium, 2 dames en 4 heren om precies te zijn. Wat ze brengen is traditionele post-rock. De nummers kabbelen van rustig naar snel, van verstild naar hevig. De toevoeging van keyboards, die redelijk prominent aanwezig zijn zorgen voor een heel aangenaam eigen accent
De volgende band komt van nog ietsje verder. Labyrinto speelde enkele jaren geleden al op Dunk. De twee zijn in niets meer met elkaar te vergelijken. Waar het vroeger allemaal speels en soms wat jazzy klonk is nu de donkerte ingetreden. Het zonnige heeft plaats gemaakt voor de nacht. Ze flirten nu meer met een ‘Year of no light-geluid. Een gitzwarte warmte komt over het publiek neer. In de trage stukken wordt de duisternis reeds opgebouwd. Wanneer het stevig wordt breekt het donker helemaal los. Van waar die bruuske breuk met het verleden komt weet ik niet. Maar ik juig het hen zeker toe! De stillere, rustigere stukken zorgen voor een mooie break van al de hevigheid, maar worden soms nog iets te lang gerokken.
Tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond: Year Of No Light. De Franse post-metal van deze 6 mannen is voor mij met geen andere band te vergelijken. En hoewel vanavond niet hun beste optreden was dat ik al gezien heb, blijven ze met kop en schouders boven de rest uit steken. Geen seconde laat de band je ongeroerd. Hun instrumentale lappen muziek nemen je mee naar een wondere wereld, de wereld zonder licht, zonder lucht, zonder zicht. Enkel maar muziek. Een band met een no nonsense attitude die er staat zonder show en zonder tierelantijntjes. De muziek primeert en overstijgt alles. En de muziek blijft hangen, lang hangen. Een kwartier na de show tril ik nog helemaal na.
Na dit past eigenlijk alleen maar stilte. Maar de Stargazer trekt toch de aandacht. Daar speelt Sixth Minor. Officieel een duo, want maar met 2 op het podium. Echter verscholen achter de mengtafel staat er nog iemand met gitaar en micro in de hand. Een vreemd schouwspel. De band zelf maakt er een bonte en uitdagende mengeling van. Zwervend op de grens van post-rock, electro, industrial,... Een moeilijke mix, maar niet voor deze heren. Alles wordt perfect gecombineerd en in songs gegoten. Het vergt soms wat moeite om de kronkels te vatten. Maar als je je open stelt is de combinatie wonderbaarlijk. Nu eens een rave, dan weer een typisch Dunk optreden. Wat een variatie.
Amenra maakt eindelijk haar opwachting op Dunk. Na jaren op het verlanglijstje te staan van de organisatie en het publiek is het eindelijk zo ver. Wat nog te schrijven over Amenra? Lees er alle verslagen maar op na. Amenra is een wereldband die het publiek weet te raken, daar waar het pijn doet. Ook vanavond maken ze hun naam en faam weer meer dan waar. De dag voordien speelden ze nog een akoestische set in Gent. Vandaag is daar bijna niets meer van te merken. Want naar Dunk komen ze met hun full show. Hoewel ook hier een deeltje van de akoestische show overloopt naar deze avond. Bij enkele nummers declameert Collin (de zanger) enkele poëtische werken. Maar voor het overige is dit helemaal Amenra zoals we ze kennen: hard, gemeen, rechtdoor, stijlvol, wereldklasse,… Een Belgische topband met internationale allure.
En zo zijn we weer bij het einde aangekomen. Wat een mooie editie, wat een fenomenaal festival. Op naar volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – vrijdag 15 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-15
Simon Van Extergem
Thisquietarmy nodigt ons uit in het bos. Doom, drone, noise die tussen de bomen weerklinkt. Het is weer iets anders en enkel mogelijk op Dunk. De sfeer van Thisquietarmy past perfect in deze setting. Het mooie weer is ook mooi meegenomen. De zonnestralen vallen doorheen het bladerdak.
Terug in de tent voor Stories From The Lost. Post-metal, met een nu-metal. Stevige kost op de nuchtere maag. De dubbele bas van de drum doet de darmen trillen. Niet bijster origineel. De nadruk ligt vooral op hard en niet zozeer op finesse. Het is vooral bij de rustigere stukken dat ze een grote kunde aan de dag leggen. Maar van zodra de electro haar intrede doet, voel je dat het het gaspedaal wordt ingedrukt en dat het tempo de lucht in gaat. Hier is het vooral op riffs gebaseerd. Wanneer de gitaar echter weer lyrisch klinkt, toont de band wat ze in hun mars hebben.
Solskyri komt uit het verre Australië: vrolijke post-rock met een poppy ondertoon. Een vrolijke bende die vrolijke muziek brengt. Post-rock moet niet altijd serieus zijn. Al dansend gaan we de tent uit. Hun muziek nog steeds in de oren en in lijf en leden naspelend en natrillend.
Tangled thoughts of leaving zijn de volgende Aussies op de agenda. Hier draait het voornamelijk rond piano. Wat vrij uniek is in het genre. Meestal komen de pianotonen uit een computer. Hier op de voorgrond. Wat de band uiteraard een uniek geluid geeft. Denk bij piano niet dat het er lieflijk aan toe gaat. De pianist doet danig mee met de mokerende gitaren drums en bas. Jammer dat de rustige stukken steeds snel moeten plaats maken voor het zwaarder werk.
Stargazer tijd nu. We verwelkomen Alice In The Cities. Een Berlijnse band met Belgische, Franse en Italiaanse roots. Hoe Europees kan een band zijn? Nog maar sinds 2012 bezig en nu hun eerste LP in de rekken. Hoewel ze zichzelf als post-rock omschrijven heb ik toch de indruk dat ze het genre overstijgen. Hun stijl blijft niet beperkt tot post-rock, maar ze mixen daarbij ook elementen uit Britpop, pop, rock,… Wat het geheel een dansbaar of toch meebeweegbaar geheel maakt. Een boeiende mix van een jonge en uitdagende band die mij helemaal overtuigt.
The Ocean mag in de hoofdtent aantreden. En dat doen ze met overtuiging. De band straalt een ongelofelijke energie uit en de gigantische lichtinstallatie komt volledig tot zijn recht bij hen. Deze Duitsers maken er een waar spektakel van. Maar jammer genoeg valt hun muziek buiten mijn interesseveld. Daarvoor neigen ze te veel naar metal.
The Eye of Time stond in het groot in op mijn programma aangestipt. Na het beluisteren van het werk van deze Franse solo-artiest kijk ik echt uit naar wat hij er live van zou maken. Hij heeft al menig water doorzwommen: van klassiek geschoolde muzikant naar de punk en de hardcore afgedwaald. Dit alles wordt prachtig gereflecteerd in zijn muziek. Op Dunk komt hij zijn plaat ‘ANTI’ voorstellen. En dat doet hij met verve. Gewapend met drums, cello, gitaar en natuurlijk een voortreffelijk loop station bouwt hij een eigen universum op. Een donkere wereld die de titel van de plaat meer dan eer aandoet. Muziek echter die ook weet te beroeren en die mij echt raakt. De man heeft een idee, een concept, een visie die perfect klopt. Een mooie prestatie.
De klepper van deze avond is Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. Een ware klepper, want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen. Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld.
Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – donderdag 14 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-14
Simon Van Extergem
Een glorieuze dag want het festivalseizoen wordt weer op gang getrokken. Traditioneel is Dunk!festival de opener van de zomer. Maanden ernaar uitgekeken. En nu is het eindelijk zo ver. Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock. En hoewel het festival doorheen de jaren de genres heeft uitgebreid, blijft post-rock toch het hoofdplak zwaaien. Met 2 uitverkochte dagen (telkens goed voor meer dan 700 toeschouwers) op donderdag en zaterdag en ook een vrijdag die opvallend druk bezocht werd, kom het festival zich in de handen wrijven. Een opsteker voor de organisatie. Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
Celestial Wolves mag openen. De ideale opener: jonge Belgische post-rock met een stevig kantje aan. Hier en daar wordt er zelf gedweept met post-metal. Ik zag ze vorige maand nog in Magasin 4, waar ze toen de beste band van de avond waren. Dit zal vandaag moeilijk worden. Maar dat ligt vooral aan de kwaliteit van de bands die na hen komen. Celestial Wolves mokeren het publiek wakker en kan direct op een enthousiast publiek rekenen. De show verloopt niet vlekkeloos. Er zijn wat technische problemen en de zenuwen om dit festival te openen. Maar ondanks dit alles kwijten ze zich van hun taak en openen ze de grote tent met allure.
We blijven de Belgische tour opgaan. Deze keer met Cecilia::Eyes. Hun derde keer al op Dunk. Een van de grotere post-rocknamen die ons land rijk is. Ze starten met een vertraging van een half uur. Niet slecht voor de 2e band op de affiche. Hier de iets tragere, traditionele versie van post-rock. Denk dus aan lang uitgesponnen nummers. Versta mij niet verkeerd. Het kan er soms stevig aan toe gaan. Maar daar ligt de nadruk niet op. Het gaat om de opbouw. Dat dit dan uitmondt in een stevig slotakkoord is aardig meegenomen. Traditioneel staat ook meestal gelijk aan weinig origineel. En ook bij hen is dit het geval.
Wang Wen komt van ietsje verder. Dit zestal heeft de sprong gemaakt vanuit het verre China. We verwelkomen de eerste strijkstok op elektrische gitaar (het heeft lang geduurd) alsook de eerste trompet van deze editie. De band volgt het klassiek stramien, zoals ook Mono dat doet. De rustige stukken krijgen door de trompet een hoog lyrisch karakter, die af en toe zelfs wat zuiders gaat klinken. Maar in de stevige stukken wordt het lyrische aan flarden gespeeld. Dan is er geen ruimte voor lieflijkheid, pracht en praal. Dan gaat het keihard rechtdoor. De band brengt dit alles zonder veel originaliteit. Maar het geheel klopt wel en staat er.
Even binnen springen in de Stargazer stage. Die had nood aan een nieuw concept. En kijk, onze klachten werden gehoord. Deze keer geen triestig podium maar in de open lucht, maar een mooie tent, met een mooi podium, mooie belichting,... Een podium Dunk waardig. Ik werp vluchtig een blik op Helen Money. Een soloartieste die met haar cello de hele wereld af reist. Ze speelde eerder al mee met Mono, Russian Circles en andere grote bands. Maar deze keer is ze helemaal alleen gekomen. Gewapend met haar cello en wat elektronica probeert ze het publiek op haar hand te krijgen. Een set doorspekt met drones, drumcomputer en het wonderlijk geluid van een cello zijn het resultaat.
Tijd nu voor Jakob. Voor het eerst sinds 2008 komen ze nog eens over van het verre Nieuw-Zeeland. Waarom het zo lang heeft geduurd is mij een raadsel. Maar ik ben maar wat blij dat ze terug staan, zeker met een nieuwe cd onder de arm. Of die goed is weet ik niet, want ik heb de kans nog niet gehad hem te aanhoren. Dit drietal weet hoe je boeiende post-rock moet maken. Zij kiezen voor het crescendo opbouwen van hun songs. Die opbouw start niet met een saai en rustig stuk. Maar blijkt steeds gevaar en dreiging uit te dragen. Mede dankzij de aanhoudende diepheid van de bas blijft de dreiging steeds aanwezig. Alsof je het in de verte al kan horen donderen en je weet dat het jou kant op komt. Het tempo wordt verhoogd, de drum klinkt steviger en steviger. De gitaar schreeuwt moord en brand en loeit als een sirene. Daar komt het volgende bombardement. Daar is de nieuwe storm. En dit nummer na nummer. Tot je na een uur weer bij zinnen komt en weer even onbevreesd naar adem kan happen
Even happen naar adem in de Stargazer Stage. Daar speelt Monophona. Poppy electonica die een beetje doet zweven. Ze hebben geluisterd naar Fever Ray, maar kunnen net niet die duisternis overbrengen. Wel een aangenaam rustmoment op dit late uur.
Headliner van de avond is Mono. Deze Japanse grootheden in de post-rock verkeren de laatste maanden in bloedvorm. Getuige hiervan hun schitterend optreden in de Cactus. En ook vanavond bewijzen ze dat deze vorm blijft aanhouden. Ze brengen hun muziek met een bombast om duimen en vingers van af te likken. Zonder dat het ooit te melig of te fake gaat klinken. Filmmuziek met momenten, die onder elke scène voor ontroering en vervoering kan zorgen.
Japans vakmanschap, met respect gebracht. Het verheven van muziek tot een ambacht. Grootse afsluiter van opnieuw een mooie Dunkdag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Les Nuits Botanique 2015 - Villagers - Jesse Mac Cormack - Patrick Watson - Etherische ADHD
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel
2015-05-17
Thalisa Devos
Les Nuits Bota kreeg zondagavond in Het Koninklijk Circus de driepekkel Jesse Mac Cormack, Villagers en headliner Patrick Watson in sneltempo over de vloer.
Jesse Mac Cormack was perfecte ‘music for the soul’. Villagers maakten echter een zeemzoete passage. Zanger Conor O’Brian, in een decor met bescheiden gerafeld vloerkleed en vintage staanlamp, zong en tokkelde een uurtje over het leven en de liefde.
Rond 22u werden eindelijk strakke bolle staanlampen, stroboscopische lichten en een podium vol piano’s, synthesizers, drum- en ander geweld aangesleept voor headliner Patrick Watson.
Patrick Watson - Zijn recentste en vijfde album, ‘Love Songs For Robots’, verraadt –volgende de Canadese krant La Presse- een inspiratie uit de R&B en science fiction. Bovenaards was het alleszins. Al vanaf de eerste noot. Watsons hoge zalvende stemgeluid doet denken aan dat van Jeff Buckley, Nick Drake, James Blake en James Vincent McMorrow, maar dan allemaal tegelijk. Voeg daarbij een interessant samenspel van een handvol topmuzikanten en je krijgt een orkestraal indiegeluid met invloeden uit de jazz en klassieke muziek. Maar dan experimenteler, donkerder en emotioneler.
Onder de betoverende sterrenhemel, flitsende strobo’s of groene stralen, waren hogere sferen nooit veraf. Watson zelf verkeerde ook in hogere sferen, of lijdt gewoon aan een erge vorm van ADHD. Feit is dat de Canadees maar liefst twee uur lang het podium rondhuppelde, -sprong en danste. Een hyperkinesie die ook de nummers kenmerkt. Watson en co. bewezen zich meesters in het bijna filmisch opbouwen van een climax. In het laten aanzwellen van zware synths, donker tromgeroffel en bekoorlijk pianospel.
Dat Watson het hele optreden lang voornamelijk songs speelde uit zijn laatste –minder vertrouwde- worp kon het publiek niet deren. Toch ging het helemaal wild toen die tijdens de eerste bis de keuze kreeg tussen “The Great Escape”, “Big Bird in A Small Cage” en het ooit met ooit met Cinematic Orchestra opgenomen, “To Build A Home”. Watson kroop moederziel alleen aan de podium en maakte van die laatste song een breekbaar en sober rustpunt in de set. Even indrukwekkend was het volgende bismoment waarop de muzikanten het publiek indoken en bescheiden op een stoel gingen staan in het midden van de parterre. Om daar –met enkel de handen voor de mond als versterker- “Into Giants” tot het absolute hoogtepunt van de set te tillen. Aangedreven door het enthousiasme van het publiek stuwde de band nog het langgerekte en bombastische “Giver” door het Koninklijk Circus. Dat ze geen afscheid namen op het intussen voorbijgedreven hoogtepunt was een misser. Laat dat het enige minpuntje zijn van een twee uur durende topper.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Yellowstraps - Ibeyi – Kippenvel vanaf het eerste moment
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op zondag 17 mei was het de laatste avond van Les Nuits Bota . Het was een mooie avond met een pak gerespecteerde artiesten als Hot Chip, Patrick Watson en Villagers … Maar ook in de Orangerie … voor Ibeyi, één van de meest beloftevolle bands van 2015. In januari speelden ze nog als onbekenden op Eurosonic Noorderslag voor een zeer intiem publiek. Zondag stonden ze voor een uitverkochte Orangerie.
Yellowstraps mocht het publiek opwarmen. Deze Brusselse band bracht een mix van Folk, UK-Garage en Triphop. Vergelijken kan met bands als Flying Lotus en Mount Kimbie, maar ook met Patrick Watson. De band werd in 2013 ontdekt door LeFtO en nét vandaag brachten ze hun debuut EP uit. Dat België veel talent heeft, wisten we al. Dat er nog veel talent verborgen zit werd na dit optreden nog maar eens duidelijk. Een tropische, kleurrijke sound van dreamy popelektronica, een neuzelende , zweverige, warme zang en de bijkomende percussie boden een laidback gevoel en prikkelden de dansspieren . Beloftevol dus!
Hoofdact Ibeyi bracht dit jaar hun debuutalbum uit en werd getipt en genoemd als één van dé bands van 2015. Het Frans-Cubaans duo zong zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal.
De 2 zussen, Naomi en Lisa, begonnen hun set A capella met het nummer “Eleggua”. Gewaagd, en toch was iedereen meteen onder de indruk. Niet enkel de A capella nummers zorgden voor verbazingwekkende gezichten, ook het gebruik van hun Cubaanse slaginstrumenten en hun benen en vingers als drum waren erg fascinerend. Ook hun stemmen zijn op elkaar afgestemd en doen ergens ons Zap Mama opborrelen. Wat een evenwicht en harmonie.
Nummers als “Stranger/lover” en “Mama says”, het nummer waar heel hun verhaal mee begon, kwamen aan bod. Voor “River” schakelden de zussen zelfs de hulp van het publiek in. En geslaagd was het.
Onze tip voor de zomer: ga deze tweeling ontdekken op Rock Werchter, want geloof ons, je zal nog nooit met zo veel verbazing naar een optreden gekeken hebben.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Nederlands 
Français 
