GlimpsGent 2014 – Luistervoer voor de toekomst
GlimpsGent 2014
All Areas
Gent
2014-12-12
Gent
Stan Vanhecke
GlimpsGent staat garant voor veel muziek in veel zalen. 29 verschillende bands uit verschillende Europese landen traden vrijdagavond op in 11 zalen. Wij pikten er een vijftal uit:
In het Charlatan Café trapten de Nederlandse jongens van Afterpartees de avond keurig af. Jonge Hollandse arrogantie gecombineerd met uitstekend gitaarspel zorgde voor een leuk optreden, hoewel de punkachtige indievibe en songs niet bijster origineel waren. De sound valt ergens tussen The Hives of The Strypes. Hun beste nummers waren “Girls Like You” en “That’s What You Said”. Daarin toonde de zanger zijn talent en leken de nummers te kloppen. Met wat geduld kunnen de babyfaces van Afterpartees zeker een blijver worden.
Daarna haastten we ons naar de Zaal van de Charlatan. Daar waren de Denen van Get Your Gun al aan hun set begonnen. Het contrast met de vorige band kon bijna niet groter zijn. Twee duistere vikingen – één met wilde baard, de ander met witte snor – en hun drummer maakten het soort muziek dat ook terug te horen is in de intro van de serie ‘Vikings’, gemaakt door Fever Ray. De legerdrom, het lage neuriën en constante zware elektronische ondertoon hielden de volledige set aan terwijl de bebaarde man het merendeel van de zang verzorgde. De nummers werden lang uitgesponnen en hoorden allemaal samen in de set. Dat kwam het optreden ten goede, al was er daardoor weinig interactie met het publiek. Het album van Get Your Gun heet ‘The Worrying Kid’, beste songs waren “Staying for a while” en “Sea of Sorrow”.
Niet alles kan een klaterend succes zijn natuurlijk. Het Duitse Aloa Input zag er tijdens het testen terecht zenuwachtig uit. Van een publiek van vijf man sterk in de Handelsbeurs wordt natuurlijk niemand vrolijk. Gelukkig kwamen er bij het begin van het optreden nog wat extra mensen opdagen. De lichtzinnige elektronica en de twee hoog zingende kerels konden niet echt overtuigen. Er waren een paar klankprobleempjes en over het algemeen was de set gewoon saai. De Duitsers waren dus geen hoogvliegers, al had “Radio” een leuk tempo en waren hier en daar leuke riedeltjes te horen. Bovendien heeft hun nieuwe plaat ‘Anysome’ een mooie hoes, leuk voor de extreme platenverzamelaars.
Daarna repten we ons naar de Mengalzaal in het Conservatorium. Daar stelde Gentenaar Sioen enkele nummers van zijn nieuwe album voor, dat in maart uitkomt. Daardoor kreeg het publiek ook hier weer iets onbekends op zijn bord. Sioen bevestigde zijn talent in een intieme sfeer. Iets ruiger dan normaal en met zijn elektrische gitaar kon hij onze nieuwsgierigheid zeker prikkelen. We hoorden beats, goed opgebouwde songs, eens sterke band en een stevige stem. Kortom, niets op aan te merken, gewoon genieten. Daarbij onthouden we vooral “Panic Mountain” en “Pharaoh”.
Jammer genoeg duren de mooiste liedjes niet lang want Hong Kong Dong was ondertussen al begonnen in de Handelsbeurs. Daar was ondertussen al wat meer volk toegestroomd. De speelse Boris en Sarah Yu Zeebroek maakten hun muziek duidelijk met plezier, wat ook het publiek onmiddellijk inpalmde. Gitarist Geoffrey Burton maakte het geheel af. De heerlijk chaotische manier van optreden is heel amusant om naar te kijken. En de muziek was goed. Ze kunnen met hun drietjes heel wat aangenaam kabaal maken. Het tempo was haast niet bij te houden, al leken de jongelingen dat makkelijk aan te kunnen. Het spelen met de voicechangers namen we er graag bij. “Hurricane” en “Postcard” waren de climax van een denderend optreden van Hong Kong Dong.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glimps-2014/
Organisatie: GlimpsGent
Autumn Falls 2014 – Drie muzikale duo’s - Madensuyu – Thus Owls – She Keeps Bees
Autumn Falls 2014
Vooruit
Gent
2014-12-05
Geert Huys
Aan de vooravond van de laatste en erg aangrijpende public performance van Vossie Boy viel afgelopen vrijdag tevens het doek over Autumn Falls editie 2014, een eigenzinnige concertenreeks annex festival dat sinds eind oktober onze muziekclubs en concertzalen aandoet. Wie de affiche eventjes onder de loep nam merkte al vlug dat de meeste namen op één of andere manier de Duyster stempel dragen. En ja, ook tijdens de closing night in de Balzaal van de Vooruit bleken ‘weemoed’ en ‘grilligheid’ de belangrijkste codewoorden.
Wegens een plots opgedoken gordiaanse knoop in het spoorwegennet zagen we de set van opener She Keeps Bees nagenoeg volledig door de neus geboord. Erg klote, want we zijn behoorlijk onder de indruk van ‘Eight Houses’, het tweede album waarmee dit New Yorkse m/v duo (live bijgestaan door een extra gitarist) uitdrukkelijk solliciteert naar een stek in de albumlijstjes. Hun finale in Gent doet alvast vermoeden dat de band ook live potten kan breken. Nogmaals, onze impressie was veel te kort, maar met “Greasy Grass” en “Raven” leverde de boomlange frontvrouw Jessica Larrabee twee staaltjes minimale bluesrock af die als een bezwerende sidderaal meteen onder de huid gingen zitten. Kortom, wie heimwee heeft naar het debuut van Cat Power of wijlen Madrugada werd bij deze op zijn/haar wenken bediend.
Ook in Thus Owls worden de artistieke lijnen uitgezet door een duo. De Canadese gitarist David Angell maakte jaren lang deel uit van de groep rond Patrick Watson vooraleer hij op de Zweedse zangeres/toetseniste Erika Alexandersson botste, er mee trouwde, en met zijn nieuwe verovering intussen al drie platen als Thus Owls heeft ingeblikt. Op papier een interessante combinatie dus, die live echter slechts sporadisch vonken opleverde. De catchy single “How, In My Bones” uit het recentste album ‘Turning Rocks’ was een eenzaam hoogtepunt, maar de naar Kate Bush en Siouxie neigende stemacrobatie van Alexandersson pakte niet altijd even goed uit. Ook de grillige gitaarcapriolen van Angell kwamen soms wat te gekunsteld over om de set naar een hoger niveau te tillen. Tijdens de innemende afsluiter “As Long As We Try A Little” was iedereen wel terug bij de les, drummer Stef Schneider incluis die het nummer een episch slot bezorgde.
Als één van de meest unieke bands die in Gent ooit het levenslicht hebben gezien konden de kerels van Madensuyu (zie pics homepag) zich in ‘hun’ Vooruit geen beter slot van de ‘Stabat Mater’ tour indenken. Bij wie voor het eerst kennis maakt met dit eigenzinnige duo komt Sonic Youth al snel als meest uitgesproken muzikale referentie de kop op steken, maar wie verder graaft botst evengoed op invloeden uit postpunk, krautrock en klassieke muziek.
‘Stabat Mater’ verwijst naar een middeleeuwse hymne over het hartverscheurend verlies van een kind die eerder al op muziek werd gezet door componisten als Pergolesi, Vivaldi en Pärt. De kans dat je Madensuyu in de playlist van Klara aantreft is echter nihil. Pieterjan Vervondel en Stijn De Gezelle opereren vanuit een eigen muzikaal universum waarin ze zich niet zomaar
laten vastpinnen binnen de format van om het even welke vaderlandse radio.
Naast klassieke oudjes als “Fafafafuckin” en “TI:ME” passeerden zowat alle essentiële stukken uit de ‘Stabat Mater’ songcyclus de revue. En ook deze keer liet het duo niet na om alle uitersten van het emotionele spectrum op te zoeken. Vastgelijmd op een krukje, broederlijk naast elkaar en in opperste staat van concentratie laveerden zanger/gitarist De Gezelle en vellengeselaar Vervondel schijnbaar moeiteloos tussen de orkaankracht van “Dolorosa” en “Crucem” en de weemoed van “On The Long Run”.
Meer nog, een Madensuyu song kan zelfs door merg en been snijden zonder dat er ook maar één instrument wordt aangeraakt. Dat kregen ze voor elkaar door Pelle Van den Steen van het knapenkoor In Dulci Jubilo solo op te voeren voor “Hush Hum”, oftewel 38 seconden onaards engelengezang dat zelfs het grootste ijskonijn spontaan doet ontdooien.
Helemaal op het eind had het duo nog meer gasten uitgenodigd in de persoon van oerlid Frans Van Isacker (sax) en Nic Rosseeuw (bassax). Het kwartet bedacht de bis “My” met een weerbarstige avant-garde versie waarin wij zelfs echo’s van wijlen X-Legged Sally ontwaarden.
De Toutpartout DJs deden er vervolgens alles aan om de 20 kaarsjes die hun werkgever mocht uitblazen niet geruisloos te laten uitdoven, maar het was genoeg geweest. With a little help from their friends hadden drie muzikale duo’s vanavond bewezen dat less wel degelijk more kan zijn, warempel een geruststellende gedachte in tijden van crisis.
Organisatie: Vooruit Gent (ism Toutpartout)
Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014 - James Holden cureert - Neneh Cherry vindt zich opnieuw uit
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-22
Nick Nyffels
Het was druk in Kortrijk. Rond het Conservatoriumplein en in de rest van de binnenstad braakten vintage rally-auto’s rook en lawaai uit want er was de 6 Uren van Kortrijk, een rally tweedaagse. Even verder aan den Appel konden de jonge Kortrijkzaantjes de Sint hun brief gaan afgeven. Daarvoor waren we echter niet naar Kortrijk afgezakt, wel voor Sonic City, een tweedaagse alternatief festival dat dit jaar gecureerd werd door James Holden. Met al die drukte was een parkeerplaatsje vinden niet zo gemakkelijk.
Wie James Holden zegt, zegt Border Community, het electronica label van de man. Er stonden bijgevolg een aantal artiesten van dit label op de affiche, maar ook een publiekstrekker zoals Neneh Cherry, en de jarenzestig electronicapionier Silver Apples. Verrassing van het festival voor ons was ongetwijfeld Dean Blunt, die op zondag kwam spelen. Ik denk niet dat Sonic City dit jaar op voorhand uitverkocht was, maar geslaagd en gezellig druk was het wel.
dag 1 – Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014
We vingen dag een aan met RocketNumberNine, de begeleidingsband van Neneh Cherry die later op de avond als hoofdact geprogrammeerd stond. De bandnaam verwijst naar een nummer van Sun Ra. De broertjes Ben en Tom Page spelen live, de een op drums, de andere op keyboards en andere electronica. Met een zoemende toon waren we vertrokken voor een door kosmische musik en krautrock geinspireerde set. De drummer speelde rustig, soms met paukenstokken of met borstels in een teutoons klankspel dat goed uit Kraftwerk’s KlingKlang studios had kunnen komen. Andere nummers waren meer up tempo, met beats die a la Laurent Garnier’s “Crispy Bacon” over elkaar struikelden. We hoorden ook mijmerende composities en de finale was industrieel getint: RocketNumberNine als klankfabriek die stoomt en blaast. Knap.
Het is twintig jaar geleden dat ambient doorbrak en met Pye Corner Audio leken die tijden teruggekeerd. Martin Jenkins bouwde traag op, maar zijn soundscapes waren heel visueel. Pulserende beats vertelden een verhaal waar je goed kon bij wegdromen. Pete Namlook was nooit ver weg. Mooi hoe Pye Corner Audio hier progressies in klank deed evolueren en openbloeien. Luistermuziek die ik best kon smaken was dit.
De decibels gingen de hoogte in bij Vessel: dreunende superbassen die de lucht haast vloeibaar maakten zodat dit een heel erg fysieke ervaring werd. Sebastian Gainsborough speelt Motormusik,, waarin ook breakbeats opdoken zonder dat er dubstep gespeeld werd. Dit was het geluid van een staalwalserij, industriële klanken die in de eenentwintigste eeuw naar het verleden verwezen.
Silver Apples had zich van dag vergist, dus mocht Luke Abbott een tweede keer optreden vanavond. Luke Abbott zit op James Holden’s Border Community label, en zijn track Amphis vinden we super interessant. Vanavond kon hij ons echter niet bekoren, zijn set had heel veel chaos en te weinig melodie. Net iets te weinig toegangelijk voor ons.
De hoofact vanavond was Neneh Cherry. 18 jaar na haar vorige album staat ze er weer met Blank Project, een album geproduceerd door Kieran Hebden van Four Tet, dat ze samen maakte met Rocketnumbernine. Volgens sommigen is dit de plaat van het jaar, maar wij vinden dat net iets te veel eer: de plaat heeft daarvoor wel heel weinig melodie en is toch wel echt weerbarstig. Cherry begon er aan met het openingsnummer van haar plaat, “Across the water”. Ze had er zin in, want dit was haar laatste optreden dit jaar. Ze stak haar optreden vol gekke rijmpjes die ze nog van haar overgrootmoeder geleerd had. “Spit three times” kreeg een brommende bas die al het rallygeweld buiten moeiteloos overstemde. In “Everything” smokkelde Cherry een stukje “The Creator has a masterplan” van Leon Thomas binnen. Het beste vanavond waren de meer melodieuze nummers zoals “Out of the black” en de Rocketnumbernine versie van “Buffalo Stance”, dat als een wervelwind te keer ging, het publiek naar een climax bracht en smeekt om als remix uitgebracht te worden.En ja, Neneh Cherry draagt nog altijd basketsloefkes, net zoals in 1988.
Nathan Fake mocht de eerste avond van Sonic City afsluiten. We zagen hem nu al de derde keer, sinds zijn eerste passage in Petrol ten tijde van “The Sky is pink”. En we moeten zeggen, dit was de beste keer. Kortrijk had voor eens een echte discotheek, anders moesten de Kortrijkzanen de taalgrens over richting Pecq, nu bracht Nathan Fake een heel dansbare set, met songs met duidelijke thema’s die langzaam transformeerden. Mooi einde van dag een van Sonic City.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-22-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sonic City Festival 2014 – zondag 23 november 2014 - James Holden speelt en cureert
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-23
Nick Nyffels
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, en kleurde buiten de typische electronicalijnen.
Zombie Zombie is een Frans duo, maar live waren ze met drie. Wat ze brachten was best avontuurlijk: acid met live drums en zang bijvoorbeeld, maar ook een mix van spacerock en cosmic disco. Een van de nummers ging over Venus en had vervormde raps in een retro-futuristisch sausje. Het werd pas echt top toen ze een orientaalse sax op een acid beat zetten. Da kinda muzik i like.
Pional is net als John Talabot een Spaanse producer die al een remix maakte voor The XX. Met keyboards en zang speelde hij electropop, met zware subwoofers, een beetje zoals James Blake maar dan toegankelijker. Naast de poppy nummers die heel erg op jarentachtig electropop geent waren, denk Hurts of Sam Sparro, had hij ook een aantal instrumentale nummers. In een van zijn nummers zong hij, “I”ll be watching you”, en het is zeker een artiest om in de gaten te houden.
Silver Apples moest oorspronkelijk op zaterdag spelen, maar had zich vergist in het tourschema, en speelde daarom op zondag. Deze band maakte tussen 1967 en 1969 proto-electronica, met veel psychedelica invloeden en invloeden uit de musique concrete van bv een Pierre Henry. Het enig overlevende lid, Simeon is ondertussen zesenzeventig en tekende voor het meest experimentele optreden van Sonic City. De man, met breed gerande hoed, kon best doorgaan voor William Burroughs. Bij momenten klonk hij als een spaced out David Bowie, maar verder zat er weinig jaren zestig psychedelica in zijn set. De man draaide aan zijn knoppen en zong “I dont care what people say”, en dat vertaalde zich ook in de muziek, dit was compromisloze avantgarde.
De grote verrassing van Sonic City was ongetwijfeld Dean Blunt. We stonden aan de toog, toen de lichtman kwam vragen om ook alle lichten aan de bar uit te doen. In het pikdonker startte een tape met het geluid van een regenbui, occasioneel hoorde je subtiel geroffel, een saxofoonstoot en een vrouw die zong. Na meer dan vijf minuten priemde een schaarse spotlicht plots op, maar door de vele rook bleef het toch halfdonker. We ontwaarden een bodyguard, een saxofoonspeler en een zangeres, en Dean Blunt , die half rapte en half zong. Blunt zette meteen de sfeer met “Call me when your heart is empty”. Dit was een film noir, en dit optreden in het duister maakte dat je zintuigen op scherp stonden. Er passeerde een goflslag, fragmenten van telefoongesprekken waar Blunt op reageerde en de zangeres zong plots als een operasopraan. Die zangeres speelde dan ook nog eens elektrische gitaar, Mazzy Star die in dialoog ging met een soulzanger. David Lynch had het niet beter kunnen brengen. Het absolute hoogtepunt bestond uit dik tien minuten stroboscooplichten. De hele zaal was serieus onder de indruk. Dit was een optreden dat over de tongen ging.
Gold Panda knalde direct met zware beats die toch filmisch en organisch klonken. Tegen hoog tempo passeerden junglegeluiden van insecten en tropische kikkers. Toch was dit geen nerveuze set, op meta niveau transformeerde ieder nummer langzaam als een rups naar een pop tot vlinder, met behoud van de basiselementen in iedere song. De man sloot af met “You”, het sonische equivalent van een extacypil met zijn hooggepitchte en euforische refreintje.
De afsluiter van Sonic City 2014 was natuurlijk curator James Holden. Zijn laatste worp ‘The inheritors’ klokt af boven de 70 minuten waarvan vooral het laatste halfuur top is. We zagen reeds een stukje van zijn set op Pukkelpop en waren daar best onder de indruk. Ook in De Kreun was dit een sterk optreden. Holden werd begeleid door een drummer en de saxofoonspeler van Zombie Zombie. Holden bouwde zijn nummers laagje voor laagje op, mengde een beetje krautrock in zijn electronica, en de saxmodulaties deden aan de topjaren van Laurent Garnier denken. We herkenden nummers zoals “Renata”, “Gone Feral” met zijn rondwervelende beats die best van Thom Yorke had kunnen zijn, als je je ogen sloot, kon je zo Yorke’s schuddende kop zien loos gaan op dit nummer. “The inheritors” was dreigende, manische proto-electro en “Blackpool late eighties” had dat ochtendgloren clubgevoel. De climax was opgebouwd rond de sax van de man van Zombie Zombie. Het was al goed 24 november toen het publiek James Holden trakteerde op een warm applaus, voor zowel zijn eigen optreden als zijn meer dan geslaagde curatorschap van Sonic City 2014.
De balans van deze tweedaagse: nog meer dan andere jaren veel onbekende namen van hoge kwaliteit. De publiekstrekkers als James Holden en Neneh Cherry stonden er, Dean Blunt ging bij iedereen over de tongen door zijn unieke duistere set. De tweede dag was avontuurlijker en verrassender dan de eerste door zijn ruime programmatie en uitstapjes naar compleet andere genres.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-23-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Festival les inrocks 2014 - Palma Violets – Parquet Courts - The Orwells
Palma Violets speelt de rest naar huis
Bij The Orwells kon je gerust stellen dat hun gitaarrock live een pak meer rammelde dan op hun frisse debuutplaat ‘Disgraceland’. Of dat nu ook de bedoeling was is iets anders. De band, en dus ook de songs, waren duidelijk onder invloed van drank en eventuele andere substanties, bij momenten werd er tamelijk richtingloos gemusiceerd. Soms ging het wel de goede richting uit en ontsproot er een gloed van acute energie uit The Orwells, maar over ’t algemeen werd er iets te veel geknoeid met de eigen songs waardoor wij deze overigens talentrijke band met spijt in het hart naar de herkansingen moesten verwijzen. Naar verluidt hadden ze de dag voordien een betere indruk gemaakt in de Brusselse Botanique, de off day was dus misschien te wijten aan een kater ten gevolge van een nachtje stappen in Brussel. Let wel, er zat duidelijk iets in, het kwam er alleen maar bij momenten een beetje gekunsteld uit.
Er zat behoorlijk wat leven in Parquet Courts, één van de interessantste bands die tegenwoordig in het indie-circuit floreren. Ze hadden meteen onze aandacht vast met de geweldige opener “Ducking & Dodging”. Parquet Courts bleek een bandje te zijn met diverse gezichten, op hun meest felle momenten betraden ze resoluut het pad van de snedige indie-punk met “Sunbathing Animal” (Velvet Underground on speed), “Master Of My Craft” en “Light Up Gold II”, elders neigden ze dan weer naar het nonchalante vernuft van Television en de ongedwongen romantiek van The Modern Lovers (“Dear Ramona”). Misschien haalden ze net iets te vaak de vaart uit hun set om van een echt memorabel concertje te spreken, maar dit was alleszins een frisse performance met een stel bruisende songs die in bed gelegen hebben met Pavement, Feelies, Sonic Youth.DIIV en Traams.
Le Grand Mix stond pas helemaal in vuur en vlam met de frontale Britrock van Palma Violets. Yep, wij spreken hier liever van Britrock want het etiket Britpop is voor zo een geweldige groep eerder een affront (ter info, ook The Libertines, een bandje waar die van Palma Violets toch wel sterk naar geluisterd en gekeken hebben, sorteren wij ook graag bij Britrock).
Hier stond een band die rockte, brieste en gedurig ontplofte. Sorry voor de zeer verdienstelijke Parquet Courts, maar Palma Violets speelde met de vingers in de neus en dynamiet in de anus de twee vorige bands moeiteloos naar huis. De immer vitale songs zorgden in de frontzone voor een hartig moshpit-feestje, bommetjes als “Rattlesnake Highway”, “Best Of Friends”, “I Found Love” deden het kot uit al zijn voegen barsten. Palma Violets had ook wat vers materiaal meegebracht, een stel uiterst kwieke nieuwe songs deden ons het beste hopen voor de volgende plaat. De band ging er stijlvol uit met het anthem “14”, ondertussen uitgegroeid tot een heuse klassieker, een krachtig slot van een zeer dynamisch concertje. Eentje om in te kaderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-inrocks-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing + Les Inrocks
I Love Techno 2014 – Keep On Loving …
I Love Techno 2014
Flanders Expo
Gent
2014-11-08
Ilse Verzieren
E17 vanuit Kortrijk, richting Gent. Als je de weg naar Flanders Expo nog niet kende, dan kon je gewoon de auto’s met Franse nummerplaat volgen. Niet alleen de Fransen komen massaal naar dit technofestival, I Love Techno kent vele buitenlandse bezoekers. In totaal vonden 26.000 mensen hun weg naar Gent om een hele avond op pompende beats te dansen.
Als je aankomt op in Flanders Expo weet je al meteen dat dit niet zomaar een technofuif is. Het is één groot verkleedfeest. Daar spelen de merchandisers maar al te graag op in. Mocht je voor de gelegenheid geen supermanpak, hondenpak en feeënjurk gevonden hebben, kon je altijd bij de Eristoff-stand terecht voor een lekkere warme wolvenmuts, of je kon je haar laten bijwerken bij de kapper.
Naar aanloop van de negentiende editie van I Love Techno werden de Red Bull Elektropedia Awards uitgereikt. Lefto, een Studio Brussel-dj, werd bekroond tot beste dj van het jaar. Dit jaar was er geen Redbull Elektropediazaal, maar de Black Room bevond zich voor de gelegenheid in het middenstuk. Daar mocht de winnaar van de Jim Contest Janick Megroot de aftrap geven. De zaal stond niet vol voor Megroot, maar het enthousiasme van de jongeman werkte aanstekelijk. Wat hij deed, deed hij met veel goesting. Dat kon het publiek wel lusten.
Wij waren alvast gestart bij de ervaren rot Marco Bailey. Raving George had de Red Room voor geopend verklaard en ze had daar het publiek opgewarmd voor Marco Bailey. De Belgische dj Marco Bailey draait in clubs over de hele wereld en I Love Techno is voor hem toch een beetje thuiskomen. De sfeer in de Red Room was heel goed, dat voelde je aan de warmte als je de zaal binnenkwam. De zeshoeken in de zaal flitsten doorheen het publiek, op het ritme van de beats.
Op het einde van de set ruilden we de Red Room in voor de Blue Room, want daar ging Underworld aan hun set beginnen. Al meer dan 20 jaar gaan zij de wereld rond om fantastische dancemuziek te verspreiden. De Blue Room was dit jaar heel groot, maar dat was zeker nodig om zo’n grote naam te ontvangen. De intro schepte al een magische sfeer in het publiek, dat wild werd bij de eerste tonen. “Praise The Lord”, zongen ze, en vele aanwezigen waren inderdaad dankbaar voor hun komst. Zanger Karl Hyde is ondertussen al de vijftig gepasseerd, maar hij nam het publiek op zijn wenken mee. Het wekt heel wat respect op om te zien hoe hij zich kan inleven in de muziek en zich laat meeslepen op de beats. De komst van Underworld was wel een verademing tegenover de zwaardere technobeats. We hebben de set jammer genoeg niet uitgedaan, waardoor we de grote klepper “Born Slippy” hebben gemist, maar we hebben in ieder geval genoten van het Britse trio.
Wie genoeg had van de rust en zin had in een feestje, kon zeker bij Vitalic zijn gading vinden. De warmte die we daarvoor bij Marco Bailey hadden gevoeld, had plaats gemaakt voor zwetende en plakkende lijven. Daardoor was het al snel tijd geworden voor verfrissing. De drukte aan de togen deed ons aanschuiven aan een toog waar het minder druk was en die vonden we in de Black Room. Op dat moment was KR!Z daar bezig aan zijn set, maar die kon ons niet overtuigen om in de Black Room te blijven.
Duke Dumont wouden we niet missen. De Britse DJ heeft een Grammynominatie in de wacht kunnen slepen voor zijn hit “Need U 100%” en het is vooral hierdoor dat hij naambekendheid verwierf. Het duurde zelfs niet lang vooraleer hij de topper op het publiek losliet. De zangeres was fantastisch om live te horen, wat een stem was dat! Zeker toen ze I Got U zong, leek het alsof de echte Whitney Houston daar stond. Daarna werd de set iets vlakker en het publiek kalmer, ondanks de vele aanmoedigingen à la ‘Make some noise’! Daarna hebben ze ons eigenlijk nooit meer echt kunnen overtuigen. Hetzelfde gevoel hadden we bij Klangkarussell. Wanneer de kleppers aan bod kwamen was de sfeer heel intens, maar voor de rest bleven we eigenlijk wat op onze honger zitten.
Aan de t-shirts te zien was er ook veel volk aanwezig voor Paul Kalkbrenner. Het grootste verschil tussen het publiek van Klangkarussell & Duke Dumont en Paul Kalkbrenner & Underworld is ongetwijfeld het leeftijdsverschil. Hoe dan ook, Paul Kalkbrenner blijft een grote meneer, ook voor de jongere generatie. Als je de Blue Room binnenkwam, kon je alleen maar vaststellen dat die hele grote zaal ook helemaal vol zat. Kalkbrenner voelt ook helemaal niet de neiging om zijn set vloeiend te laten doorlopen. Meermaals liet hij gewoon de muziek stoppen om dan een andere plaat te starten. Het publiek was Paul heel dankbaar en hij kon vaak op luid gejuich en applaus rekenen. Een kwartiertje voor het einde kwam dan toch het moment waar velen op gewacht hadden: “Sky + Sand”. Camera’s gingen in de lucht, iedereen wou dit stukje Paul meenemen naar huis.
Na Kalkbrenner hadden we een beetje moeite om ons nog te vestigen op één plaats. Boys Noize was heel goed bezig in de Yellow Room, met leuke visuals erbij. Jeff Mills in de Red Room was nog zo’n klepper, maar daarna zijn we toch nog eens teruggekeerd naar de Yellow Room om naar de set van Audion & Tiga te gaan. Waar we wel mee wouden afsluiten was Ten Walls. Tegenwoordig staan ze in de hitlijsten met “Walking With Elephants” en iedereen is er gek van. Hun set had een beetje een gelijkaardige stijl, maar opnieuw werd het pas echt goed als het nummer zelf aan de orde kwam. Daar is nu eenmaal niks aan te doen. Scoor je als dj een hit in het commerciële circuit, dan wil iedereen die horen.
Deze editie van I Love Techno zullen we ons zeker blijven herinneren. Het blijft een festival dat altijd zal fascineren en tot de verbeelding zal spreken …
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Night Of The Proms 2014 – Jubileumeditie gaat voluit voor verjonging
Night Of The Proms 2014
Sportpaleis
Antwerpen
2014-11-07
Erwin Vanlaere
De ondertitel van het jaarlijkse event Night Of The Proms is ‘klassiek ontmoet pop’ en vat perfect het opzet van dit gebeuren samen: het naar een ruimer – lees vooral jonger – publiek toegankelijk maken van klassieke muziek en omgekeerd, rock-, pop- en dansnummers een symfonisch jasje aanmeten.
In ieder geval bleek het al sinds de eerste editie in 1985 een meer dan geslaagde formule te zijn. In die mate zelfs dat het festival dit jaar inmiddels aan zijn 30ste editie toe is en afgelopen vrijdag de première-avond, rekening houdende met alle Night Of The Proms concerten in alle landen en op alle continenten, het 866ste Night Of The Proms concert ooit inluidde.
Enkele maanden terug werden de ingrediënten van de jubileumeditie aan de pers openbaar gemaakt. Dat Il Novecento onder leiding van dirigent Robert Groslot, Fine Fleur en John Miles & Electric Band als vaste waarden opnieuw van de partij zouden zijn, hoefde geen betoog. Maar tevens was het de betrachting om klassiek talent, spraakmakende artiesten van dit moment en popmuziek die iedereen aan het dansen brengt, aan bod te laten brengen. Ook werd volop de kaart van de verjonging getrokken. Op de affiche deze keer geen pensioengerechtigde artiesten met een ruime staat van verdienste die als publiekstrekker konden fungeren (zie o.m. in het verleden James Brown, Roger Daltrey, Joe Cocker of Alan Parsons). Maar CeeLo Green en Hooverphonic zouden vrijdag aantonen dat dit geen noodzakelijke implosie van kwaliteit hoeft te betekenen.
Ondanks dat er een feestje te vieren viel, bleven franjes en niet-functionele toeters en bellen achterwege. De muziek blijft de essentie maar dat er nog steeds af en toe mag gelachen worden, bleek reeds van bij de aanvang toen vaste presentator Carl Huybrechts i.p.v. het aansnijden van een gigantische verjaardagstaart en het bijhorend uitblazen van kaarsjes, de catwalk betrad om pralines aan het publiek op de eerste rijen uit te delen. Daarbij richtte hij zich ook tot de toeschouwers op het balkon en liet hen weten dat ze niet naast de lekkernijen hoefden te pakken. Want toen hij een van de aanwezigen uitnodigde om aan een rood lint te trekken, bleek immers dat aldus een doos met pralines naar boven kon worden gehesen. Als gimmick kon dit tellen en de toon was meteen gezet. Vooral ook toen percussionisten Carlo Willems en Patrick De Smet tijdens « Il Trovatore » van Giuseppe Verdi grappig mochten wezen bij het bespelen van triangel en aambeeld. Een kunstje dat na de pauze werd herhaald toen De Smet, nog zo’n vaste waarde bij de Night Of The Proms en absoluut recordhouder overigens wat het aantal deelnames aan betreft, als vanouds zijn talent als mimespeler mocht etaleren tijdens « Ouverture La Gazza Ladra » van Gioachino Rossini. Men zou bijna voorbijgaan aan het feit dat hij ook een erg begenadigd muzikant is.
Maar dat er uitstekend gemusiceerd werd, gold voor elke muzikant van het orkest of koor. Dat werd onder meer duidelijk tijdens de – zelfs na een 127ste keer – beklijvende, staccato vertolking van Carl Orff’s « Carmina Burana (Part 2 & 1) » of nog meer gedurende een symfonische suite uit « Fellowship Of The Ring », het eerste luik uit de saga ‘The Lord Of The Rings’. Zangeres Liv Van Aelst mocht daarbij op het voorplan treden en zorgde voor een van de absolute kippenvelmomenten van de avond. Als voorproefje op het concert op 27 december eerstkomende waarbij de film van Peter Jackson integraal op scherm zal worden vertoond en de begeleidende soundtrack van Howard Shore live zal worden gebracht door het Nationaal Orkest van België, kon dit tellen. De verhalen van Tolkien spreken nog steeds tot de verbeelding en op basis van wat we te horen kregen, zou dit ook wel eens kunnen gelden voor wat zich in december op het podium zal afspelen.
Een pluim ook voor de geluidstechnici want het mag een huzarenkunst genoemd worden om in een zaal als het Sportpaleis tijdens elk nummer loepzuivere accenten te kunnen leggen zoals een dwarsfluit tijdens de openingsouverture of een piccolo tijdens « Slavische Dans Nr. 1 » van Antonín Dvořák.
Elk jaar wordt tijdens de Proms ook een bepaald instrument in de schijnwerpers geplaatst. Dit jaar werd voor de eerste maal gekozen voor de accordeon. Ietwat vreemd dat het 30 edities heeft geduurd vooraleer dit instrument aan bod zou komen, temeer daar dit het eerste instrument van Robert Groslot was. Hij werd er zelfs op 6-jarge leeftijd Belgisch kampioen mee maar zou dit snel omruilen voor viool en piano. Wie de accordeon eveneens al vroeg bespeelde, is de 26-jarige Ksenija Sidorova. Deze in Letland geboren muzikante trok op haar zestiende naar Londen om zich verder bij te scholen en de voorbije jaren is populariteit erg toegenomen. Op de Proms bracht ze behalve een eigentijdse uitvoering van een stukje uit « Carmen » van Georges Bizet, op fraaie wijze ook twee overbekende composities van Ástor Piazzolla, « Libertango » en « Adios Nonino ». Dat laatste staat in Nederland geboekstaafd als hét ontroerendste tv-moment van 2002 toen Máxima Zorreguieta tijdens haar huwelijksplechtigheid met Kroonprins Willem-Alexander bij dit nummer de ogen niet droog kon houden.
Weliswaar van een totaal andere orde maar 10 jaar later gaf in ons land (en vooral in Antwerpen) « Happiness » (in The Magician Remix) van Sam Sparro dan weer aanleiding tot een spraakmakend tv-fragment. Toen politicus Bart De Wever zijn overwinningsspeech wou aanvatten, slaagde hij daar niet in omdat de dj van dienst dit nummer te lang door de luidsprekers liet schallen. De Wever die op dat ogenblik rechtstreeks te volgen was op het VRT-journaal, riep duidelijk geïrriteerd: “Zet die ploat af. In vredesnaam, zet die ploat af. Allez jong, we zitten rechtstreeks in het nieuws. Komaan zeg. Welke idioot ». Duidelijk te horen in alle huiskamers en meteen een bron voor remixen en een veelvoud aan persiflages. Niet verwonderlijk dat de in Sydney geboren Sam Falson, beter bekend onder zijn artiestennaam Sam Sparro, van wal stak met deze hit en daarbij geïntroduceerd werd met de zinspeling “Zet die ploat up”. Sparro, getooid in zwarte pitteleer, had geen enkele moeite om op zijn verzoek de toeschouwers uit hun stoeltjes te doen veren. Of zijn bekendheid grotendeels beperkt blijft tot dat nummer dan wel of zijn stem bij momenten niet draagkrachtig genoeg bleek te zijn om een vol Sportpaleis op de been te houden, feit is dat het publiek bij « Black & Gold » waar de elektro plaats maakte voor symfonische swing, snel terug ging zitten. Een ietwat overbodige cover van « Virtual Isanity » van Jamiroquai, zorgde na de pauze voor geen totale ommekeer.
Wie veel minder moeite heeft om een massa in te pakken met zijn stem, is de Amerikaan CeeLo Green. Met vijf Grammy Awards en enkele gouden en platina platen op zak was Green dé wereldster van de avond. Reeds vanaf de eerste noten van « Crazy », de hit die hij in 2006 samen met Danger Mouse onder de naam Gnarls Barkley scoorde, droeg het publiek deze imposante verschijning op stevige handen. « Crazy » dat op accordeon door Sidorova ingeleid werd, begon uiterst ingetogen, transformeerde geleidelijk tot de versie die de hitlijsten bestormde om uiteindelijk een elektrische, bluesgetinte apotheose te krijgen. Ondertussen werden er ook enkele fragmenten « Trouble So Hard » (Vera Hall) en « Don’t Cha » (The Pussycat Dolls) doorheen geweven. Green, in glinsterende outfit (of “Swarovski pyjama” zoals Huybrechts het noemde) dan wel nadien in een te ruim zwart pak en bolhoed, zong daarna nog « Bright Lights, Big City » en begeleidde dit met enkele grappige danspassen. Vanzelfsprekend mocht ook het ongecensureerde « F**k You » (of « Forget You ») niet ontbreken. Green startte als favoriet en maakte zijn rol volledig waar.
Al even overtuigend waren onze landgenoten van Hooverphonic. Sinds de concertenreeks ‘Hooverphonic With Orchestra’ is het podium van het Sportpaleis en de begeleiding van hun nummers door een symfonisch orkest hen niet vreemd maar het was wel de eerste keer dat de bezetting zo talrijk was. Dat deerde de groep duidelijk niet en dat ze steeds oog hebben voor kwaliteit en de perfectie daarbij nastreven, bleek duidelijk ook tijdens hun passage op de Proms. « The Night Before », « Anger Never Dies » (dat nog meer als tevoren aanleunde bij een James Bond soundtrack), « Sometimes » en « Mad About You » stonden als een huis. Om nog maar te zwijgen van het recentere « Amalfi ». Door de orkestratie kreeg deze al sowieso fraaie song een extra dimensie en gelaagdheid. Het vormde een gedroomde afsluiter van de avond. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs stonden al geruime tijd op het verlanglijstje van de organisatoren en onderstreepten met verve de terechte keuze om hen op de affiche te plaatsen.
Veel minder impressionant was de internationale verrassingsact Blue. Nu ja, verrassend? Door een misverstand bij het management van de Britse popgroep werd hun komst voortijdig gelekt door enkele tweets op de officiële Twitter-account van de band. Blue, origineel een viertal, was in Antwerpen met Duncan James, Lee Ryan en Antony Costa noodgedwongen herleid tot een trio. Simon Webbe had namelijk nog verplichtingen bij het BBC-programma ‘Strictly Come Dancing’. Zijn aanwezigheid had hun set misschien kunnen redden. Nu bleek bij hun doorbraaksingle « All Rise » (2001) vocaal niet alles vlekkeloos te verlopen. Veel beter verging het hen tijdens « Sorry Seems To Be The Hardest Word », een cover van Elton John. De danspasjes bleken na jaren intact gebleven te zijn. Dit in combinatie met de verschijning van de groepsleden volstond ruimschoots om menig vrouwenhart sneller te laten slaan.
Ook mocht de enige echte Mister Proms, John Miles, natuurlijk niet ontbreken en al evenmin zijn onvervalste klassieker « Music » die intussen is uitgegroeid tot zowat hét anthem van de Proms. Ook bracht hij op verzoek van het publiek een versie van Queen’s « Bohemian Rhapsody » dat vooraf via een bevraging werd verkozen tot favoriete cover uit de voorbije edities van de Proms.
Op de tonen van « Let It Be » van The Beatles mochten alle artiesten uiteindelijk nog eens hun opwachting maken om een stukje mee te zingen en afscheid te nemen van het publiek.
De première-avond van de 30ste editie van Night Of the Proms kende een nagenoeg vlekkeloze start en ook al oogde de affiche misschien in globaliteit minder groots als voorheen, publiekslievelingen Hooverphonic en CeeLo Green maakten duidelijk dat de opmars richting verjonging niet hoeft gestuit te worden. Al kon ook de terugkeer van de vertrouwde lichtlampjes na het tegenvallende experiment met een smartphone app vorig jaar, op algemene goedkeuring rekenen. Er is dus zeker nog plaats voor een nostalgische comeback …
Night Of The Proms editie 2014 vindt nog plaats tot zaterdag 15 november. Er zijn nog enkele tickets beschikbaar.
Organisatie: Sportpaleis Antwerpen
Notes and Beats 2014
Harmoniezaal Peer
Peer
Het mag geweten zijn dat ik een sterke voorkeur heb voor muziek gemaakt met echte instrumenten, vergelijk het met Pepsi of Cola, ieder zijn eigen persoonlijke smaak. Doch ben ik tot op heden nooit tot op een symfonisch orkest geraakt. Noem het gemakkelijkheid halve onwetendheid. Harmonie doet denken aan “this one time at band camp” waardoor het vaak wordt vermeden.
Vandaag besluit ik toch mijn ideeën te laten varen en maak me op voor Notes & Beats, georganiseerd door de Koninklijke Harmonie. Bedoeling van deze avond: de Koninklijke Harmonie van Peer en het jeugdorkest van Peer kleuren buiten de lijntjes en gaan de battle aan met lokale DJ’s en muzikanten (o.a. gitarist P-J Decraene van Rhinos Are People Too). Enkele solisten helpen de DJ’s daarna een handje om feestend de nacht in te gaan!
De twee orkesten zijn zeker niet van de minsten, de Koninklijke Harmonie werd in 2013 kampioen op Vlamo, het jeugdorkest werd zelfs wereldkampioen 3e divisie in datzelfde jaar.
Daar ik geen idee wat te verwachten, laat ik alles over me heen komen. Meteen bij de eerste noot raak ik overdonderd door wat er zich hier afspeelt. Als meteen daarop de theme van The Rock wordt aangehaald, zie ik onmiddellijk Nicolas Cage op Alcatraz voor me opdoemen. Beelden zeggen duidelijk niet meer als muziek, dat is bij deze gebleken.
Hetzelfde geldt voor de theme van Pirates of the Caribbean. Wie heeft Johnny Depp nog nodig als blazers en percussie u van uw sokken weten te blazen?
Gitarist Pieter-Jan Decraene mag aan zijn solo beginnen, bijgestaan door het orkest. In mijn volle overtuiging dat er muziek van Two steps from hell of misschien zelfs Steve Stevens wordt gespeeld, ben ik wreed onder de nadruk. Als bij navraag blijkt dat PJ vooral improviseerde, is zijn bijdrage enkel nog indrukwekkend te noemen.
Tussen nummers in neemt een DJ het even over, waarna het orkest weer aansluit. Niet volledig volgens mijn verwachtingen, maar het is wat het is. Het contrast tussen de twee stijlen is te groot, waardoor het iets chaotisch en misschien zelfs vervelends krijgt. Het publiek moet ineens van A naar Z gaan, iets wat de hersenen en het gehoor moeilijk kunnen vatten. Slecht was het zeker niet, de overgang zou enkel subtieler mogen.
Als Deep Purple wordt gespeeld, kan ik niet anders als glimlachen. Dit is muziek zoals het oorspronkelijk bedoeld was en ik krijg nieuw respect voor de mensen uit de harmonie. American Pie had het mis, bandleden zijn altijd cool!
Na 40 minuten is het jammer genoeg al voorbij en begint de DJ set, oprecht jammer. Hier had ik gerust een hele avond naar kunnen luisteren. Al weet ik nu wel met absolute zekerheid dat ik vaker naar een orkest van de Koninklijke Harmonie zal gaan. Een nieuwe fan is bij deze gemaakt!
Saxofonist Toon Van Geyseghem toont zijn kunsten tijdens de set van DJ Prebn en voor het eerst deze avond doen de beats i.s.m de notes hun eer aan. Denk aan The man with the red face (Laurent Garnier) en u weet waar ik het over heb.
Om af te sluiten, de DJ’s hadden persoonlijk niet gemoeten, maar dat was nu eenmaal de opzet van de avond. Mijn voorkeur voor muziek gespeeld op echte instrumenten werd na vanavond enkel groter en ik kijk zelfs al uit naar een volgend orkest. Wie weet spelen ze wel iets John Williams en dat wil niemand missen, toch?
Organisatie: Harmonie Peer
GoneWest 2014 - De Onderwaterbezetting – De Slag Om De IJzer – Heroes
GoneWest 2014 - Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry
Concerttent Zeedijk
Nieuwpoort
2014-10-18
Nigel Baert
Ter nagedachtenis van de Onderwaterzetting in Nieuwpoort waarbij de Duitse opmars stopte 100 jaar geleden, besliste het provinciebestuur van West-Vlaanderen en Westtour enkele evenementen te organiseren. Waaronder het al reeds bekende Lichtfront. De dag erna volgde een concertreeks op de Zeedijk te Nieuwpoort met Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry.
Op deze zonnige zaterdagnamiddag mocht Amatorski van start gaan, deze Gentse band die Humo’s Rock Rally won in 2010, zult u ongetwijfeld nog kennen van hun bekendste liedje “Come home”. Voor dit evenement is de band eerst hun mosterd gaan halen in het Flanders Field Museum in Ieper. De compositie is vooral gebaseerd op 2 nummers, namelijk ‘In Flanders Fields’ (gedicht John Mc Crae) gespeeld door Russel Parry en het nummer ‘La bonne étoile’ van Spoel M.
Het decor was duister met flitsende effecten om in de toenmalige sfeer te komen. Sebastiaan Van Den Velden speelde trage terugkerende basdeuntjes waarop Inne Eysermans simpele trage synthesizereffecten speelde, natuurlijk kwam haar prachtige stem perfect uit op dit trage ritme. Ondanks dit tragere werk haalde Christophe Claeys zalig uit met zijn drumstel. Het geheel gaf een zweverige, melancholische stijl aan, waarvoor ze al eerder bekend staan. Een ideale start met hun verhalende teksten.
De volgende band was Marockin’ Brass, en wat voor een band! De wat eigenzinnige directeur Luc Mishulle (Saxafabra,Bagadski) beloofde een XL uitvoering, en die kregen we ook met maar liefst 15 artiesten op het podium. Deze bestonden uit heel wat blazers, percussie en Marokkaanse Gnawa meesters. Op deze manier wou hij ook aantonen dat er heel wat Noord- en West-Afrikanen meegestreden hebben in de grote oorlog.
De Gnawa meesters hadden hun eigen typische instrumenten mee, namelijk de Qaraqeb en een als een basgitaar klinkende Guembri. Hierbij voegde hij 2 Jazztoppers toe, de bekende Britse trompettist Byron Wallen en drummer Rod Youngs. Deze mix resulteerde in een bom van energie en improvisatie, waardoor het geheel soms chaotisch overkwam. Men kan wel zeggen dat deze band het publiek van begin tot einde kan entertainen. Enerzijds door de krachtige muzikale ritmes, anderzijds door het kleurrijk uitzicht en dansjes van de band, waar vooral de Gnawa’s aan bijdragen met hun slingerende sliertjes op hun hoedjes. Dit was een prachtige multiculturele middenmoter.
Vanaf dit moment begint het publiek pas echt toe te stromen, ze weten namelijk ook dat ze voor de beste verhalen bij Het Zesde Metaal moeten zijn. De zanger en akoestische gitarist Wannes Cappelle verdiept zich al langer in dit onderwerp van de grote oorlog. Het 2de album (Ploegsteert) dat in 2011 uitkwam, ging al over de oorlog. De West-Vlaamse teksten zorgen nog voor een extra tikje charme. Ook bij zijn grootvader Leon Robesyn kon hij terecht voor inspiratie. Leuk was de eigen versie van Jacques Brels “Jaurés” en een onafgewerkte pianosonate van Frederic Kelly (een gesneuvelde componist) die ze zelf afwerkten. Het is een uniek band die het ene moment grappige soft Rock nummers brengt en de andere keer ontroerende stille nummers. Dit maakte hen de geloofwaardigste band van de avond.
Nu komt de laatste maar niet de minste, de naam waar iedereen voor kwam ‘Ozark Henri’ (Ozark Henry). Piet Goddaer bewees eerder met zijn nummer voor de sensibiliseringscampagne van vorig jaar dat hij niet te verlegen is om over zulke onderwerpen nummers te maken. Hij verlangde om aan dit project te werken, hij verhuisde van Kortrijk naar Oostduinkerke omdat hij water en zee altijd inspirerend vond. In zijn gezelschap had hij ook zijn nieuwe zangeres Laura Groeseneken (AKS) bij zich.
Tijdens het optreden stonden ze recht tegenover elkaar met elk een synthesizer voor zich. Zo leek het op een mini Kraftwerk bijeenkomst, vooral omdat het decor zo donker was met enkele rode details. Het optreden kwam wat traag op gang met simpele deuntjes en verhaallijnen. Naarmate het optreden vorderde, kwam er meer actie in de tent. Er werden bekendere nummers gespeeld en ze speelden een prachtige cover van David Bowies “Heroes” in een pianoversie. Op het einde kregen we nog 2 bisnummers, gevolgd door een luid applaus en een staande ovatie van een wild publiek.
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Het Brusselse duo Hydrogen Sea had zeker iets geweest kunnen zijn. De breekbare vocals van Birsen Uçar waren niet onaardig en deden me zelfs heel even aan Nico denken maar uiteindelijk viel het muzikaal veel te licht uit. Ondanks een molenwiekende PJ Seaux, het leek wel Pete Townsend. Veel luchtverplaatsing om dan één enkele onnozele toets aan te slaan. Even leek het tij na drie nummers te keren toen hij een gitaar beetnam. Maar voor ik het goed en wel besefte had hij het ding al teruggezet en wist ik niet eens wat hij ermee gedaan had.
Intergalatic Lovers brachten doodbrave pop maar voor die vier saaie mussen stond wel ene Lara Chedraoui. Een fantastische zangeres waar velen een moord voor over zouden hebben om haar in hun groep te krijgen. Deze spontane, charismatische verschijning liet de intussen volgelopen tent uit haar hand eten.
Daarna volgden Trentemoller en Magnus die het ongetwijfeld goed deden (hoewel over die laatste de meningen verdeeld waren) maar waar ik met de beste wil van de wereld geen voeling mee kan krijgen.
Dan maar even Robbing Millions (uit Brussel) geprobeerd om na één nummer onthutst de zaal uit te spurten. Pop voor de kleuterklas waarbij ik nog het gevaar loop de intelligentie van onze kleuters te onderschatten.
Intussen was het middernacht geworden en had ik bitter weinig gezien waaraan ik me kon opwarmen. Maar dan verscheen een zootje ongewassen tuig uit Austin, Texas op het kleine podium van het café en viel er eindelijk iets te beleven. In die mate zelfs dat al snel alle ellende vergeten was. Holy Wave heette het bandje en ze bracht beklijvende psychrock die de ene keer dromerig klonk om even later lekker door te drammen. Er werd nogal wat van instrumenten gewisseld en blijkbaar werd iedereen behalve de drummer eens verbannen naar de keyboard, die nochtans erg bepalend was voor hun geluid. Te vergelijken met Jacco Gardner, Morgan Delt, The Warlocks en The Velvet Underground. Een cover van die laatsten kon dan ook niet uitblijven en we kregen een hypnotiserende uitvoering van “Foggy notion”, waarna de gelukzalige grijns op mijn smoel niet meer verdween.
Na een teleurstellende vrijdag kon het op zaterdag alleen maar beter gaan, dacht ik. Maar ook deze tweede dag begon in mineur toen bleek dat BRNS, waarvoor ik mijn middagdutje had opgegeven, verstek liet gaan. Maar dat leverde dan weer een ideale gelegenheid op om eens kennis te maken met Busker Street, het nieuwe en piepkleine podium waarop jong, aanstormend talent het beste van zichzelf mocht geven. Een mooi initiatief dat ik best kon appreciëren en waardoor ik gespaard bleef van één van dé sensaties van het festival, Dotan!
De zanger van het Londense Childhood had, zo te zien, de zoon van Phil Lynott kunnen zijn maar dan was de appel wel heel ver van de boom gevallen. Nee, deze vier hielden het bij lome gitaarpop die erg Brits klonk en waaraan niemand zich een buil kon vallen. Alleen wanneer de leiband van de gitaren wat losser gelaten werd leek er wat meer in te zitten maar vraag me niet wat.
Voor een eerste hoogtepunt moesten we in de tent bij Bombino (een touareg uit Agadez, Niger) zijn. Een aparte verschijning : gehuld in een wit gewaad, met voortdurend een kamerbrede glimlach om de lippen terwijl de communicatie met het publiek zich beperkte tot één enkel prevelend “merci”. Maar de muziek die stond er : aanstekelijke woestijnblues, die de heupen niet onbewogen liet, met in de hoofdrol die eeuwig swingende gitaar van Bombino. Wat een verfijnde schoonheid wist die man uit zijn snaren te knijpen, haast achteloos terwijl hij voortdurend bleef dansen. Misschien had het wel wat ruwer gemogen maar daar wil ik nu niet over kniezen. Eén keer werden we nog opgeschrikt toen de bassist ons plots in bijna vlekkeloos Nederlands toesprak maar voor de rest deden ze er het zwijgen toe en lieten ze de muziek primeren.
The Wytches zijn een trio, afkomstig uit het Engelse Peterborough, dat flink met de haren schudde. Hier zat duidelijk pit in : een diepe bas, een gewelddadige gitaar en een krijsende zanger die soms aan Jack White deed denken. Anderen hoorden dan weer duidelijke sporen van Nirvana. Enkel wanneer ze het tempo lieten zakken liep het grondig fout. Er is duidelijk nog wat werk aan de winkel maar de kiemen waren alvast veelbelovend.
Woods (uit Brooklyn) was de groep waar ik het meest naar uitkeek. Net voor het optreden vernam ik nog het slechte nieuws dat hun vierde man hals over kop naar huis was moeten vertrekken. Toch was het de basiskern die op het podium verscheen : zijnde Jeremy Earl (gitaar, zang), Jarvis Taveniere (bas, gitaar) en Aaron Neveu (drums). Jeremy Earl begon de set op akoestische gitaar voor een drietal folksongs, schitterend gezongen met die unieke hoge stem van hem. Na die schijnbaar simpele songs nam hij zijn elektrische gitaar en waren we vertrokken voor een ellenlang maar steeds boeiend epos op de snaren. De nummers die daarop volgden waren opnieuw gebald en telkens van een superieure klasse. Misschien wat jammer dat Jeremy Earl, die wat weg had van een ernstige professor, geen contact zocht met zijn publiek maar op de muziek viel alleszins niets af te dingen, ondanks die amputatie waar trouwens met geen woord over gerept werd. Dit was misschien wel het mooiste op deze editie van Leffingeleuren.
Op basis van hun laatste plaat had ik van The John Steel Singers (genoemd naar het gelijknamige speelgoedpaard van zanger Tim Morrissey) niet zo gek veel verwacht. Maar op het kleine podium van het café kwamen de vijf uit het Australische Brisbane verrassend sterk uit de hoek. En dat zeker niet met de meest voor de hand liggende muziek. De harmonieuze samenzang van de vier frontmannen, die herinnerde aan The Mama’s and The Papa’s moest het opnemen tegen dwarsliggende gitaren. Een enkele keer klonk het wat melig maar voor het overige klonk dit verbazend fris en zelfs feestelijk wanneer Scott Bromiley zijn trompet bovenhaalde. Een herbeluistering van die laatste plaat dringt zich op!
Op zondag mocht Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle de spits afbijten en ze deden dat met verve. Net als Flip Kowlier in het sappige West-Vlaams maar dan wat meer ingetogen. Maar Het Zesde Metaal is veel meer dan allen maar goeie teksten. De songs zitten ook muzikaal bijzonder sterk in elkaar. Filip Wauters (op gitaar en lapsteel) en Tom Pintens op piano en één keer op gitaar (meteen het mooiste nummer van de set) wisten het geheel prachtig in te kleuren.
En ook op deze derde dag werden we aangenaam verrast in het café. Verantwoordelijk hiervoor was de verstilde pracht van Quilt, een kwartet uit Boston, Massachusetts. Een miniatuurmeisje, met ogen waarin je moeiteloos kon verdwalen, zong, was actief op gitaar en orgel en leek de drijvende kracht achter dit gezelschap. Hierbij kreeg ze de hulp van een gitarist (tevens tweede zanger), een bassist en een drummer. Psychedelische folk die weeral eens uit de sixties leek te komen en waarbij ik spontaan aan één van de grootste iconen uit die tijd, Love, moest denken. Het lijkt er intussen op alsof er op iedere hoek van de straat een psych band staat te spelen maar dit Quilt was zeker het ontdekken waard.
De tijd van het geweldige Sixteen Horsepower ligt al een eeuwigheid achter ons en hetgeen David Eugene Edwards tegenwoordig met Wovenhand uitspookt heeft daar nog bijzonder weinig mee gemeen. Americana kun je dit bezwaarlijk noemen, eerder Gothic rock, bijna drone rock. Alle nummers waren gehuld in een donkere, zware sound. Edwards haalde wel zijn mandoline nog eens boven maar het geluid ervan was nauwelijks te herkennen. Impressionant, dat zeker maar ook zwaar op de hand. Ideaal voor in een duistere zaal waarin je je volledig kan laten meezuigen in hun pikzwarte universum. Maar toch iets minder geschikt voor een festival want dit was niet meteen het soort muziek waar je vrolijker van wordt. En toch was ik blij dat ik ze zag. Kan dat?
Neem gerust een kijkje naar de pics (dag 2)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/leffingeleuren-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Psychedelicafestival in de Ancienne Belgique, Brussel - Minifestival vol psychedelisch vertier Psychedelicafestival 2014
Ancienne Belgique
Brussel
2014-09-21
Johan Meurisse
- Minifestival vol psychedelisch vertier -
Ook de AB houdt vinger aan de pols qua psychedelische rock . Na een Roadburn, het Psych Lab, Incubate of verder nog Desertfest en LeGuessWho , konden we op deze autoloze zondag terecht voor een reeks beloftevolle bands in het genre met Goat als absolute headliner. Een aangename ervaring!
Aanbod: Crows – Bo Ningen – White Hills – Madensuyu – Moon Duo - Goat
We sloten aan bij de tweede band deze namiddag , het uit Japan afkomstige Bo Ningen, al een viertal jaar bezig , die ons letterlijk overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren , een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, ontregeld, geschift en gek! Adembenemend heerlijk dus.
De nummers werden tot op het bot uitgediept en kregen door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
De zwiepende, zwierende gitaren , de lang wapperende haren, de handbewegingen en de gewaden van twee van de vier, voerden ons in een ruimteschip ver weg van de realiteit.
Het Amerikaanse White Hills zijn live anders en beter. Hun laatst verschenen cd’s worden in het genre te pas en te onpas gestoord door freaky geluidsuitstapjes, niemandalletjes en tierlantijntjes, die het hectisch geheel van hun hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip onderdrukken .
Je wordt letterlijk meegevoerd , meegezogen in hun handvol gespeelde , uitgesponnen nummers als “No game”, “The condition of nothing”, “Underskin” en “In your room”; dit is gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock , niet vies van een bulldozergeluid op z’n Cosmic Psychos. Hallucinant.
Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hebben aan dit trio een vette kluif. Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld en met de bevallige Ego Sensation , een blonde sensuele dame op z’n Poison Ivy’s, dwaalden we makkelijk af in een erotiserende fantasiewereld .
Madensuyu was hier de enige Belgische vertegenwoordiging. 5 jaar na de vorige cd ‘D is Done’ staat het Gentse duo De Gezelle – Vervondel met ‘Stabat Mater’ meer dan ooit op scherp . Hun unieke noisepop/postrock is door stuiterende, stuwende elektronica omgeven, heeft een broeierige intensiteit , een ondraaglijk dreigende spanning , kan aanzwellen en wordt overstelpt door geluidsstormen. De stroomstoten , explosies, die worden toegediend en de verbeten, zalvende zanglijnen , de schreeuwzang , de kreten, of ze nu apart of samen zijn, injecteren het geheel. Huivering!
Indrukwekkend klinkt als het allemaal op z’n plaats terecht komt . Gisteren op Leffingeleuren kregen we kippenvel; werden we op Swans wijze omvergeblazen en sloegen ze ons murw. Onovertroffen!
De verwachting naar vandaag was dan natuurlijk even hoog. Ondanks dat zij steeds naar de keel grijpen, was het ietsje minder beklijvend maar dan nog heb je een uitmuntende Madensuyu.
Eerst moesten ze nog wat op dreef komen , maar na het tweede “On the long run”, hadden we opnieuw die intensiteit ten top met o.m. “Mute song” , “Crucem” en “Give days & a day” . Ook op oudjes “Oh frail”, “Tread on tread light” en die prachtsingle “Ti:me” ging het duo diep . Hoedanook , Madensuyu stond garant voor een energiek , opwindend, geniaal optreden!
Werden we letterlijk door Madensuyu naar de hel gestampt , dan werden we naar hoge regionen gevoerd en geleid door Moon Duo , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips, die we eerder in juni nog in de Magasin 4 zagen .
Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, monotone ritmes, psychedelische tunes en aanzwellende , forsere krachtige ‘repeat’ beats. Aangename drums en dwarrelende gitaarloops vulden aan en durfden wel eens gieren, maar uiterst beheerst . Op de achtergrond zagen we psychedelische lijnen, patronen, cirkels , die meteen ook het lichtdecor vormden .
Bezwerende ‘paddo’ muziek in de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized en Suicide, die de samenhorigheid, sensualiteit bevordert en rustgevend is door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Het klonk allemaal lekker ontspannend en het nummer “Circles” blijft er eentje binnen die 60s psychedelica/spacerock om te koesteren.
Absolute headliner was het Zweedse Goat (zie pics), die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. Bon soit, in underground kringen worden ze al legendarisch omschreven. Ze zijn weinig live te zien en ondernemen steeds maar een korte tour.
Na ‘World Music’ verscheen net ‘Commune’, ietsje minder ontvlambaar dan het debuut . Maar Goat is iets unieks en magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip.
De inkleding maakt de sound nog intenser en meer bezwerend. We geraakten nog sneller in die trance en dat sfeertje . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Meer dan aannemelijk lijkt het na Moon Duo dat met Goat een feestje kan worden uitgebouwd. Het ensemble creëert een hypnotiserende trance - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen -, door de repetitief , opbouwende , huppelende , hitsende ritmiek, de drums , de bongo’s , het pompende basspel en de galmende , fuzzende ‘wahwah’ gitaren, fris , aanstekelijk sensueel , betoverend , erotiserend én natuurlijk uitermate dansbaar.
Hel wat dynamiek en opwinding hadden we door de dans (heksen) pasjes van de dames op het podium; moeiteloos zetten ze de AB in beweging. Het publiek ging uit zijn dak op de ‘Goat’songs als “Talk to God” , “Let it bleed” , “Goatlord” , “Diarabi” en “Goathead” . Wat elektro/discokitsch kon worden toegevoegd en met die afrobeats viel alles wel op zijn plaats . Naar het eind walsten, dansten en feestten we nog meer door de tribals en de jams, wat het geheel wervelend maakte.
Goat is goed geoefend en heeft het goed uitgekiend . Niet voor niks was één van afsluiters het verslavende “Goat- slaves”. Wat een beleven. Fenomenaal sterk!
Een passage die we niet gauw zullen vergeten!
De AB heeft alvast een goede zet gedaan om het genre in z’n totaliteit te introduceren en ze hadden met Goat een exclusiviteit.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was rustig op de laatste zondag van de festivalzomer in Leffinge. Geen over en weer geloop op de afsluitende dag tussen de zaal en de festivaltent, alles was te doen in de grote festivaltent , perfect dus voor een relaxte zondagnamiddag aan ‘het zeitje’. De eerste groep begon pas om halfvier, tijd dus voor taart en koffie, en ook voor lokaal talent uit Oostende, op het kerkplein van Leffinge, in de Busker Street: Poorboys en Pilgrims, een folkband, zong in het lokale dialect en bracht onder meer een cover van het controversiële “Zelfmoord” van de Kreuners.
Het festival zelf begon met een band van de andere kant van de provincie, die in avant-premiere al een aantal nummers van de nieuwe plaat lieten horen die op 26 oktober verschijnt. Het Zesde Metaal, de band van Wannes Cappelle, ook met Tom Pintens op keyboard en gitaar, begon met het melancholische “Last van u”. Cappelle speelt met taal, een zin zoals “Mijn leven es ne cross, ke al spikes an, maor min rykoorden angen los” in “In de plaaster” was een mooi voorbeeld. Ook de nummers van de nieuwe plaat zoals “Nie voe kinders”, “Gie den otto en ik” en “Dag zonder schoenen” staan vol rake, bitterzoete observaties. “Ier bie oes” was melancholisch en herfstig, net als de lofzang op het leven van Frank VDB, “Ploegsteert”. Capelle en co duwden dan weer het gaspedaal in op “Ik haat u nie” en zo was het een geslaagde algemene repetitie van de nieuwe plaat.
Last van U–In de plaaster-Nie voe kinders-Gie den otto en ik – ier bie oes-Dag zonder schoenen-rap gemaakt-Ploegsteert-zet mie af-ik haat u nie- toe nu maar
Tom McRae waren we een beetje uit het oog verloren na zijn tweede plaat. Hij heeft er ondertussen al vijf op zijn conto staan en treedt zowel met band als solo op. In Leffinge was het solo, en McRae bewees in ware Luka Bloom stijl dat hij een ras-entertainer is die ook solo een hele festivaltent rond zijn vinger kan winden. Zo liet hij het publiek zingen, (“Dose me up”), fluiten “Boy with the bubblegum” en klappen “One Mississippi” en in dit laatste nummer verwerkte hij nog een stukje “Graceland” van Paul Simon. McRae zei dat hij vooral triestige liedjes speelt, maar wat ons betreft doet hij dat met grote klasse.
For the restless – Karaoke Soul – Summer of John Wayne – dose me up – wont lie –deliver me –strangest land – boy with the bubblegum – One Mississippi
We stonden redelijk vooraan bij de ons onbekende Delta Saints, maar de drums veroorzaakten zo veel luchtverplaatsing, dat we wijselijk terugdeinsden tot aan de PA, waar het geluid goed zat. Deze vijf heiligen komen uit Nashville, Tennessee, en niet uit Louisiana, zoals de bandnaam zou laten vermoeden. De zanger klonk enigszins als Joe Newman van Alt-J, maar dat was dan ook de enige overeenkomst met die alternatieve, nerdy popband. Zelf omschrijven ze zich als “Bourbon fueled, Bayou rock” en dat is niet ver naast de waarheid.”Sometimes i worry” was een blues uit het diepe zuiden met slidegitaar. Het titelnummer van hun plaat “Death Letter Jubilee” passeerde vervolgens de revue en we waanden we ons terug in “The Dukes of Hazzard” toen de zanger een nummer aankondigde van ‘a couple of fellows called Gnarls Barkley’. Jawel, “Crazy”, werd hier een slepende blues, met een grollende stem gezongen, Charles Bradley waardig, en had alles met tempoversnellingen en vertragingen en een stomende climax. Cee-Lo Green was redelijk schabouwelijk op Feest in het Park, dit was andere koek. Vervolgens kregen we met “Get up” geen cover van James Brown, maar wel een boogie, zompige Chicago blues met slide gitaar. Voor deze southern rock waren veel festivalgangers speciaal naar Leffinge gekomen, en we kunnen ze alleen maar gelijk geven.
Voor de meest intense set van de dag moest je bij Woven Hand zijn. De twee laatste platen van Dave Eugene Edwards “The laughing stalk” en “Refractuary obdurate” zijn veel zwaarder, met veel meer heavy gitaren dan wat hij vroeger gedaan heeft.
Live steekt hij nog een tandje bij, het was dus heftig, luid, een intense ervaring. Edwards en de rest van de band bleven heel de set in duisterblauw licht gehuld en de ene song vloeide over in de andere, zodat Woven Hand je bij je nekvel nam, Edwards als een sjamaan die een rituele reiniging uitvoerde.
De man maakte spastische handgebaren en mompelde vreemde woorden, duivels moesten uitgedreven worden. Ja, even nam Edwards de banjo ter hand, maar zelfs een nummer van 16 Horsepower kwam er zwartgeblakerd uit.
Gekletter op de tom drums kondigde naderend onheil aan, er moest boete gedaan worden. Woven hand was een spirituele totaalervaring, verdwaasd liet Edwards Leffinge achter met een Navajo-chant.
Hoofdkaas en afsluiter van Leffinge was Admiral Freebee. De admiraal was beter bij stem dan twee weken terug op Crammerock. Behalve de bindteksten, viel Tom Van Laere niet in herhaling. De blazersectie kleurde het optreden, maar het was toch minder Staxfunk dan twee weken geleden.
De band begon er aan met “Blues for a hypohondriac” waarin Van Laere hoopte op een worst, die je kon krijgen in de restauranttent van het festival en die werkelijk uitstekend was, maar dit volledig terzijde.
Terug naar de muziek, “Last song about you” had een mooie orgelpartij, “Always on the run” werd opgefleurd met wahwah-gitaar en een saxsolo, terwijl “Nothing else to do” dan weer een mooie trompetsolo had. “Breaking away”met zijn akoestische en electrische stukken was het beste nummer vanavond. Van Laere speelde vrij veel keyboards, in het begin nogal aarzelend, een grote keyboardspeler is er niet aan hem verloren.
De finale was vrij gelijk aan wat ik op Crammerock gezien had met “Bad year for rock ’n roll”, “Einstein Brain”, “Oh darkness”, het rustige “Rags ’n run” met sax outro en de epische afsluiter “Ever present” die Van Laere maar niet wou beeindigen zodat hij maar door bleef gaan onder het motto “Trouble and desire”.
Voila, de festivalzomer zat er op, wij waren content dat we hem afgesloten hadden op Leffinge, op naar de concertzalen nu.
Neem gerust een kijkje naar de pics (dag 2)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/leffingeleuren-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
