Rock Werchter 2015 - dag 2 - vrijdag 26 juni 2015
Rock Werchter2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-26
Johan Meurisse
dag 2 - vrijdag 26 juni 2015 - parcours
Op deze tweede dag konden de folkyroots fans hun gading vinden met Of Monsters & Men, Ibeyi en Mumford & Sons. Alt-J weet hun grillige sound toegankelijk te maken en Balthazar groeit uit tot een grootse Belgische band . Tot slot mag de ‘fake reality’ van Pharrell ons met een smiley uitzwaaien …
We moeten nog eventjes op dreef komen op dit vroege middaguur … Openers op dag twee was het politieke getinte trio The Last Internationale (mainstage) met RATM drummer Brad Wilk . Broeierige potige pop rock , gezongen door bassiste Delila Paz. Het is hun gitarist Edgey Pires die ons doet stilstaan van wat er gebeurde de voorbije weken omtrent het gebruik van de confederale vlag in de zuidelijke staten van de VS. Tekstueel dik ok , maar muzikaal weinig verrassend of bijzonders .
En er zijn van die bands die je kunt ontdekken op Rock Werchter . Het IJslandse Fufanu (Klub C) gaat gretig te werk en gooit alles wat door elkaar. Heerlijke trips van postpunk , psychedelica en shoegaze , die goed opgebouwd is, durft te ontsporen en te ontploffen . De heren gaan fel tekeer , en de sound krijgt nog meer elan door een verbeten zang . Ze komen zelfs in de buurt van een Archive die ook z’n songs zo onder intense spanning brengt . Fufanu was zeerzeker een aangename verrassing .
Nog altijd versta ik me er totaal niet aan dat het Britse Archive (mainstage) hier in ons Vlaanderen niet weet door te breken . Bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk wordt deze band op handen gedragen; ze weten ook op klaarlichte dag en mede ook door hun prachtige visuals , een ongelijke sfeer te creëren, een apart en uniek geluid van symfonische rock, industrial-trips en trippop, die bombast en theatraliteit niet schuwen . Een donkere klankkleur en een Pink Floyd ‘move’ zorgen voor een aanhoudende broeierige, dreigende spanning door de lagen repeterende, wisselende als zalvende, forsere ritmiek, effects , die worden gedirigeerd door Darius Keeler en Danny Griffith.
Archive komt nog meer tot z’n recht in één van de tenten, maar hier moesten ze niet onderdoen . Een wall of sound van emotie en gevoeligheid. Een donkere romantiek , begeesterend als meeslepend, waar droom als huiver hand in hand gaan. De wisselende zangpartijen zijn subliem en geven zeggingskracht . Een ondraaglijke heerlijke sound . “Feel it” en “Fuck you” waren al meteen twee kleppers en die spankracht behielden ze tot bij de afsluitende reeks “Ladders” en “Numb”.
Ze werden al getipt op Les Nuits Botanique , in mei ll de tweeling , Naomi en Lisa Diaz, Ibeyi (Klub C), die ergens een sing/songwriting freefolky world geluid creëren . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met paino/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel. A capella zelfs ontroeren ze moeiteloos. Ze betrekken er het publiek bij door handclaps en singalongs als op “River” , wat hun sound interactief maakt. Hun doorbraak “Stranger/love” werd zelfs vergeten, maar dit deed niks afdoend aan hun intens pakkend geluid. Sterk!
John Newman (the barn) liet zich al horen op een song van Rudimental, “Feel the love”, maar heeft ondertussen in de UK al een eigen status opgebouwd met z’n funky soulpop , die natuurlijk nauw verbonden is met Sam Smith . Hij kan vocaal sterk uithalen , maakt kwieke danspasjes, pirouettes op z’n Michael Jackson (moonwalk) en tracht door de funky loops en ophitsende ritmiek het publiek in de juiste vibe te brengen . Wat veel respons uitlokte. Persoonlijk was ik er niet echt van onder de indruk, maar een song als “Love me again” bracht de set naar een sterker niveau . Verder bleef ik hier muzikaal wat op m’n honger .
Of Monsters & Men (mainstage) uit IJsland hebben nog maar net een nieuwe plaat onder de arm en op het podium staat er veel volk en instrumenten . Een blazerssectie en een dubbele percussie durven hun folkypop meer kracht en diepte geven . Hun doorbraak “Little talks” werd op het einde bewaard en krijgt een volle instrumentatie mee. Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch sterke, ‘prettig in het gehoor liggende’ songs , die een melancholische, dromerige ondertoon hebben, en sfeervol , speels, onderhouden , zwierig klinken. Tja, bands als The Lumineers als het oude Mumford & Sons (die later de avond nog geprogrammeerd stonden ) koesteren ze . Op deze zomerse dag gaan songs als “Crystals”, “King & lionheart”, “Dirty paws” , “Hunger” tot “Little talks” er probleemloos in , en klinken lekker door de bredere en afwisselende instrumentatie , de elektrische en akoestische gitaren , alsmede de mooie man-vrouw zangpartijen die elkaar konden aanvullen . Een sound waar je op je gemak bij voelt en een zekere ‘feelgood’ uitstraalt …
We konden nog een groot stuk van Death cab for cutie (the barn) meepikken rond zanger/songwriter Ben Gibbard . Een goed bewaard geheim binnen de rootsindierock , die een kleine tien jaar terug de grote doorbraak hadden , maar dan ergens bleven hangen . De dromerige songs krijgen een rauw randje en een extraverte tint mee, maar worden niet in hun schoonheid geraakt . Ergens borrelt een Pavement op . Gibbard hekelde wel eens met John Newman. Hij is een virtuoos muzikant en heeft al een pak goede nummers geschreven die hier in de uur durende set duidelijk naar voren kwamen als “Crooked teeth”, “Black sun” , “You are a tourist”, “Soul meets boy” en een schitterende “Transatlantic” die een rockboost aangemeten kreeg … Death cab for cutie pootte een sterke set neer en gaf een niet-rommelig, maar zelfverzekerd optreden.
Balthazar heeft door de jaren hard aan de weg getimmerd en is nu één van de bands die al aankloppen in een Vorst Nationaal . Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie mooi samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. De groep is erg goed uitgeslapen en kan de mainstage meer dan ooit aan . Hier vervangen ze een zieke Ben Howard , gezien ze eerst geprogrammeerd stonden in the barn . ‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waar uit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar voor . Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op een volgende reeks, “Leipzig”, “The boatman”, “The oldest of sisters”, “Bunker” , “Fifteen floors”, “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Alt-J is één van die Britse indietronicabands die het clubcircuit is ontgroeid en met hun dromerige schoonheidspop een jong als ouder publiek weet te raken . Alt-J staat in één lijn met hun instrumenten, en wisselt tussen toegankelijkheid en avontuur . Ze gaan schuil achter een rits blauwe en rode spotlights . Eerder bewezen ze al in Vorst Nationaal dat een groot podium hen niet misstaat , hier ook in de barn waar sommige nummers een ferme aanstekelijke, groovy boost krijgen of wat vertimmerd worden . Openen “Hunger of the pine” was een mooi voorbeeld, een a capella inzet , en dan variëren ze in huppelende en bevreemdende ingewikkelde ritmes. De keys en de percussie drongen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang. Radiohead komt hier om de hoek kijken .
Goed uitgewerkt allemaal en dan kom je uit op schitterende versies van een rockend “Left hand free”, een innemende “Malthilde” , dat luidkeels wordt meegezongen of een twinkelende “Every other freckle”. Ze beheersen hun sound volledig en palmden het publiek moeiteloos in met de afsluitende reeks “Taro”, een creatief aangepakte “Lovely day” van Bill Withers en het frisse “Breezeblocks”. Alt- J heeft heel wat muzikale trucks in huis die weten aan te slaan , en die verfijnd , toegankelijk of strak klinken .
Die Mumford & Sons hebben een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats heeft gemaakt voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Wat bewaard is gebleven na hun twee uur durende set is het samenhorigheidsgevoel , de sobere elegantie en de treffende eenvoud van hun roots, het heerlijk genieten , bewegen of wegdromen. De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De nieuwe songs moeten nog wat hun plaats vinden , tonen een ordinary band van odinary boys, en ze worden door “Tompkins square park” en de twee sterke singles “Believe” en “The wolf” mooi opgevangen . En natuurlijk kunnen ze niet omheen het vroegere imago en de samenzang van een “I will wait” , “Roll away your stone” , “Lover of the light” , “The cave” en “Little lion man” , die hen groots heeft gemaakt . Niks anders dan happy feelings aan de mainstage dus …
Nog een stuk Roisin Murphy (the barn) kunnen meepikken ... die we natuurlijk kennen van haar Moloko avontuur. Wat kitsch is er nog altijd bij , want in die dampende, funkende, soulvolle electropop , zagen we haar in allerlei gedaantes ; een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden. We hoorden twee oudjes van het Moloko oeuvre (waaronder “Familiar feelings”) tot een eigenzinnige selectie van haar eigen materiaal , van de nieuwe ‘Hairless toys’ (o.a. “Evil eyes”, “Gone fishing”, “House of glass”). Misschien muzikaal niet steeds even boeiend , maar toch hadden we een grillig setje van een dame die ons steeds weet te verbazen …
Voor of tegen de ‘Adidas’ gesponsorde Pharrell Williams (mainstage), altijd heeft Werchter wel een exclusiviteit die wat ophef mag maken .Hij doopt de stage om tot een catwalk , beschikt over een zalvende soulrap (al of niet op voorhand opgenomen!), plaatst enkele MJ- danspasjes en wisselt N.E.R.D. songs af met een soort juleboxshow. Hij heeft zijn maatje Chad Hugo en een band mee en de talrijke danseressen zorgen voor een visuele verrijking. Die Pharrell wil alvast een happy gevoel aan zijn publiek meegeven en krijgt hierdoor zeerzeker de wei mee.
“Rock star”, “Lapdance” en “She wants to move” van N.E.R.D. met jonge dames uit het publiek benaderden het dichtst het rockgevoel. Verder kwamen erotiserende gedachtes naar boven door de zwoele grooves (als “Come get it bae”, “Marilyn monroe”), hadden we z’n samenwerkingen met Robin Thicke (“Blurried lines”), Daft Punk’s “Get lucky”” en tot slot werd een samenhorigheidsgevoel benadrukt door “Happy” en “Freedom” , waarbij kinderen (‘de Belgische toekomst’) op het hoofdpodium een danspasje plaatsten .
Op die manier kon iedereen , voor of tegen nu, de lach of de frustratie van zich afgooien en met een gelukzalig gevoel naar huis gaan …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2015 – dag 1 – donderdag 25 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-25
Johan Meurisse
Rock Werchter was warm , gezellig , gezapig …
Rock Werchter was goed …88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 150 000 unieke bezoekers.
Ondanks de programmawijzigingen waarmee de organisatie de laatste weken werd geconfronteerd , werd de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk verzorgd met een Faith No More en Royal Blood.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De twee grote tenten kregen een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
De North West Walls , een succes vorig jaar en dit jaar opnieuw , als rust en genietplek.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd. The Hive is intussen uitgegroeid tot de feestzaal van het festival .
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Emo-moment: de herdenking voor The Lau en de happy kids van Pharrell.
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!
dag 1 – donderdag 25 juni 2015 - parcours
Op de eerste Rock Werchter dag moest de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk geheeld worden . Faith No More en Royal Blood vingen dit erg goed op. Op ons parcours waren we onder de indruk van heel wat artiesten in the barn , waarvan oudje Patti Smith + Band de kroon spande. Beloftevol nog steeds Chet Faker en Jungle; verder een ijzersterke Florence en een Chemical Brothers die ons met een smiley naar huis brachten.
Op het hoofdpodium kon de Britse ‘young family’ Marmozets openen . Hier bij ons weten ze al het jonge publiek in te palmen met de singles als “Hit the wave” en “Why do you hate me?” …. Ze hebben een levendige zangeres in huis , die zingt , schreeuwt en krijst . Als een dartelend konijn huppelt ze op de podium . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze zorgden ervoor dat je meteen in het 4 daags Rock Werchter bad werd ondergedompeld.
Iedereen was op post om het jonge beloftevolle Years & Years te zien. Ze scoorden in het voorjaar al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , die we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen . Natuurlijk werd dit nummer op het einde gehouden . De danspieren spraken ze aan met aangename deuntjes en aanstekelijke beats van de lekker in het gehoor liggende “take shelter”, “desire” en “real” . Ok op plaat en dus ook live zijn niet alle songs van dit leuke gehalte en in de sfeervolle songs zakte de aandacht weg . Maar in de prachtig ingerichte Barn tent was iedereen in de juiste stemming om deze jonge gasten , in het bijzonder zanger Olly Alexander in jeugdige outfit, op handen te dragen . Die popelektronica , die nog wat groeipijnen moet door spartelen , ging erin als zoetenkoek.
Geen Josh Homme vandaag bij het amicale Eagles of death metal (mainstage) rond Jesse ‘the devil’ Hughes . Een discobeat leidde in , en dan waaide een rock’n’roll sound pur sang ons om de oren . Ze prikkelden met vettige gitaarsolo’s en houden wel van een erotiserende in-steek. Problemen met het geluid gooide roet in het eten . De nieuwe plaat werd in de klein uur durende set niet vergeten , maar toonbeeld zijn nog steeds de singles “I only want you so hard” en “Speaking in tongues”.
De dromerige , melancholische rootsfolkpop van de lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit (the barn) heeft ons al altijd geïntrigeerd . Ze zijn al toe aan hun derde cd. Onderhuids valt de dagdagelijkse spanning af en worden we maar al te graag meegesleept op hun materiaal , door de leuke , ontspannende, gezellige tunes van hun akoestische , elektrische gitaar , keys en de zangpartijen , die elkaar aanvullen of afwisselen . Live krijgen de nummers een extraverte boost . Kijk , met een “The lion’s roar” , “My silver lining king” of de andere “Waitress song” en “Emmylou” heb je hun emotioneel ontwapende sound die balanceert tussen gevoeligheid en extravertie .
De sferische trippop van de uit Australië afkomstige Chet Faker werd evenzeer sterk ontvangen in de Klub C. Zelf kan hij zich focussen op z’n ‘knoppen’ elektronica , maar met z’n band is ruimte voor de instrumentatie , wat de sound dieper, intenser maakt . De repetitief opbouwende grooves’n’beats , de dubbele zanglijnen en vocoder kunnen soms wel wat zwaarder doorwegen (“Blush”) , maar een lichtvoetige, zwoele sound als op “Talk is cheap”, en een meer soulvolle stem tracht dit voldoende te compenseren. En verder is het zeker overtuigend door een “Cigarettes & loneliness” en “1998” , met een knipoog naar de “No diggity” cover van Blackstreet … Kortom , een sfeervolle trip , soms donker , maar die in het genre ook de duisternis weert …
Het gaat snel voor het Britse duo Royal Blood . Ze kunnen dit weekend twee keer optreden om zo goed mogelijk de gapende wonde van Foo Fighters te helen. De singles “Figure it out”, “Ten tonne skeletons” en “Little monster” tekenden voor de doorbraak , waardoor ze de kleine podium ontgroeien . Hun basics , enkel drums en een bas-spelende gitaar , zorgt voor strakke, groovende rock , met genietbare riffs en hooks. Hun sound tintelt, borrelt, en klinkt fris , aanstekelijk , catchy , opwindend. Hun rock’n’roll vieruurtje palmde het publiek aan de mainstage in ; een heerlijke trip dus. Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel. De headliners van vorig jaar Black Keys , Kings Of Leon of een Arctic Monkeys hebben hier het nakijken als we die vloeiende dynamische overgangen horen. De twee waren ferm onder de indruk van de respons en hoe het allemaal al is gegaan .
Nog zo’n Britse sensatie , maar dan wel in een andere genre is Jungle (Klub C), rond Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson . Een dampend sfeertje kregen we door hun mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) die radiovriendelijk , glad , toegankelijk is, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Het doet ons (sensueel) wegdromen , brengt je in beweging en zorgt voor een smiley op het aangezicht . Je wordt lekker ontspannen meegevoerd en hotst op die groovy tunes . Het paste allemaal mooi op deze warme , zonnige, zwoele dag . Met een “Julia”, “Platoon”, “Time” en “Busy earnin’” hadden we een handvol kleppers . Heerlijk…
Het was terug één van de oudjes die ons vandaag het meest raakte , zijnde Patti Smith + Band (the barn) die het album ‘Horses’ van veertig jaar geleden integraal voorstelden , samen met ‘Radio Ethiopia’, ‘Easter’ en ‘Waves’, platen van de mid 70s die in het geheugen gegrift staan. Letterlijk als op vinyl met een a en b-side kreeg je de nummers te horen, grapte de bijna 70 jarige rockdichteres tussenin.
Zij is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit . In haar declamerende zang oppert ze nog even fel en verbeten voor een betere wereld . Die broeierige sound , of die nu intens , gevoelig of hard rauw is , durft te exploderen en laat je niet onberoerd.. Live leek het erop dat elke song wel een hoogtepunt was door die spannende opbouw , het intrigerende samenspel en de verdieping . Alles valt muzikaal op zijn plaats en met haar uitstraling erbij werd het nog emotievoller , pakkender . Jim Morrison , Jimi Hendrickx werden geëerd, “Gloria”, “Birdlamp”, “Fake money” , “Elegie”, ga zo maar door, fronsten de wenkbrauwen. “My generation” van The Who werd door de mangel gehaald en op het eind slaagde ze erin elke snaar van haar gitaar kapot te spelen . Om kippenvel van te krijgen . Huiver! Wat een rock’n’roll lady . Pure klasse. Tijdloos!
Nog niet goed bekomen van Patti Smith, waren we al even diep onder de indruk van de Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’ Florence Welch . Ze is intussen uitgegroeid tot een rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de mainstage . Het slaat duidelijk aan . Zij floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , deze keer minder omfloerst van bombast, zeggingskracht. De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In een goed uur werden een handvol hits niet vergeten , “Rabbit heart” , “Sweet nothing” , “Spectrum (say my name)” (beiden met een knipoog naar Calvin Harris), “ You’ve got to love” (Candi Station nietwaar!) en “Dog days are over” zorgden voor heel wat handjes zwaaien.
De nieuwe plaat is er binnenkort en daarvan kon natuurlijk wat werk niet van ontbreken, evenals die puike rockende single “What kind of man”. Terecht op de mainstage en eind het jaar in het Sportpaleis!
Oscar & The Wolf (the barn) was vorig jaar nog één van de openers in de Rock Werchter tent. De band explodeerde vorig jaar en heeft ook al een plaatsje bemachtigd in het Sportpaleis . Het gaat hard voor Max Colembie en C° . Intussen zullen ze deze zomer meerdere malen te zien zijn. In z’n aparte habijt kon hij z’n muziek nog meer glamour en kitsch geven . En verve, hij werd letterlijk op handen gedragen van bij de eerste tunes van z’n theatrale, zweverige , aanstekelijke indiepop en z’n neuzelende vocals . Sinds hij aanklopte bij Raving George op “You’re mine” is hij niet vies om nog wat meer forsere beats toe te voegen. Dat nummer sloeg alvast in als een bom; verder moest het nieuwe “Vitamins” , ook al met een ‘80s new beat of Gala’s “Freed from desire” niet onderdoen . Af en toe verdween die spanning , gebaad in een droomwereld , maar voeg “Undress”, “Princess” en “Strange entity” met wat confetti , slingers en vlammen op het podium aan toe , en de aandacht wordt terug aangescherpt. Het klinkt overrompelend en schept een sfeer van onoverwinnelijkheid.
Faith No More (mainstage) werd er nog in allerijl bij geroepen om de gapende beenwonde van Dave Grohl te naaien. Een paar jaar terug gaven ze nog een ‘best of’ op Pukkelpop , nu vingen ze samen met Royal Blood dat gat op. En ze hebben 18 jaar na hun laatste wapenfeit een nieuwe plaat uit, ‘Sol Invictus’ , waar sommige nummers niet moeten onderdoen met hun classics .
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gortdroge drums , gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. En die Patton is de muzikale kameleon , die intussen alle paden heeft verkend in genres en stijlen. Respect dus. Faith No More , de heren in wit pak , troostte Werchter met een bloemetjesdecor en sloot de Foo Fighters fans in hun armen met een strakke, snedige set, waar ruimte was voor enkele ballads. Op die manier kregen we een uiterst gevarieerde , aangename set van “Motherfucker”, die de set opende , naar “Out of nowhere”, “Caffeine”, “Epic” tot die breekbare “Easy” en “Evidence”. In “Midlife crisis” hoorden we een ode aan de Foo Fighters, met een flard “All my live”. Tussenin kon er wel eens gegrapt worden , why not ? Het nieuwe “Superhero” sloot hier een sterke Faith No More af . Toemaatje “We care a lot” , kon maar de kers op de taart zijn . De FNM party zal de Foo Fighters wel niet doen vergeten, maar opwindend , aangenaam , leuk was het zeerzeker!
Nog een groot stuk van Elbow trachten mee te pikken in the barn voor we konden loos op die typische Chemical beats van de Chemical Brothers …
Die Elbow rond Guy Garvey, de immer sympathieke knuffelbeer, is met de jaren een echte festivalband geworden . Nu gaan ze even van de mainstage naar the barn , maar dan wel om af te sluiten en om hun publiek te omarmen . Ze slagen er moeiteloos in om de intieme sound naar een hoger niveau te tillen , innemende pracht die forser mag klinken door de zalvende , opbouwende , aanzwellende partijen en explosies, gedragen door het charisma van Garvey . De orkestratie toont net nog meer emotie en gevoeligheid en omzeilt net de bombast , die er anders bij zo’n band te veel aan kan zijn . “The birds“, “The bones of you”, “One day” , “Sad captains” , “Take off & the landing of everything” en een sterke finale van het oude “New born” en “Grounds for divorce”, een mooie keuze.
Het warme onthaal stimuleerde de gretigheid, zorgde voor massale samenzangen en onderstreepte hun extraverte reputatie , waar het publiek in werd meegezogen . Die enorme wederzijdse betrokkenheid dwong respect af .
de Chemical Brothers (mainstage) van electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands , zijn twintig jaar bezig , hier op Werchter al het meest gepasseerd en vinden nu terug meer aansluiting bij de jongeren dan de voorbije tien jaar . De single “Go” met rapper Q-Tip zal er wel voor iets tussen zitten en we kregen in hun muzikale mix tunes van nieuwe tracks te horen, naast de gekende singles. Ze wisselden het mooi af met hun visuals , die altijd meer dan de moeite waard zijn . Ze slaagden er na al die jaren terug in een stomend party te maken, waarin een adempauze soms graag meegenomen was . “Hey boy, hey girl” gaf meteen de aanzet , “Do it again” , “Go”, “Chemical beats”, “Galvanize” en “Block rocking beats” zaten mooi verweven , naast psychedelische tracks als “Star guitar”, een rockende Oasis “Setting sun” en wat zalvende soundscapes en neurotische sounds . De twee broers zijn terug en sloten een fijne eerste dag af …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Graspop Metal Meeting 2015 – zondag 21 juni 2015 – dag 3
Graspop Metal Meeting 2015
Festivalterrein
Dessel
2015-06-21
Frederik Lambrecht
Graspop Metal Meeting 2015 – zondag 21 juni 2015 - Lamb of God trok ten oorlog terwijl Lemmy de oorlog lijkt te verliezen
De laatste dag van de jubileumeditie vanGgraspop 2015 was weeral aan zet, grappig hoe tijd toch altijd te rap gaat als je jezelf amuseert. Ikzelf was pas rond 13u45 op de weide en dus was mijn openingsband Tremonti. De gitaarspecialist heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, met tot dusver hoge scores voor ‘Cauterize’. Maar meer nog waarmee hij een belletje zal doen rinkelen is het feit dat hij destijds oprichter was van de band Creed, maar ook van Alter Bridge. Wel, live klonk de rock van deze Amerikaan als een klok. De eerste maal dat ik hem aan het werk zag, en het was een aangename eerste kennismaking!
Ik bleef gezellig staan, want het was op main 2 de beurt aan de hardcore/metalcore band Parkway Drive uit Australië. Zelf zou ik daar nooit direct een album van kopen, maar bij het live aanhoren van deze band kon ik het af en toe toch niet laten om mijn voet te laten meegaan op de deuntjes.
Black Stone Cherry was als volgende aan de beurt, maar opnieuw kon de rock mij niet echt boeien. Spijtig genoeg moest ik in het begin van deze zondag niet veel aanhoren van bands die mij konden raken.
Maar ik ging vlug eens polsen bij Ensiferium en was toch blij om te zien dat het publiek altijd zelf hun eigen keuze kan maken en dat er toch altijd bands te vinden zijn op graspop die hen kunnen bekoren. Jap, de folk/pagan/viking metal van deze Finnen spaarde de kuiten niet van de vele aanwezigen in de Marquee, want dansen op nummers als “Twilight Tavern”, “Lai Lai Hei” en “From Afar” was een must.
Ik ging nogmaals langs de Mainstage om enkele nummers van Papa Roach mee te pikken, en ik moest zeggen dat het meeste volk toch deze band aan het aanschouwen was. Papa Roach is uiteraard een band die vele jonge zieltjes voor zich heeft gewonnen in de loop der tijd en ik ben er zeker van dat tijdens “Between Angels & Insects”, “Broken Home” en “My Last Resort” de aanwezigen er een feestje van hebben gemaakt, af te leiden aan de reacties later op het festival.
Maar zoals gezegd was ik daar niet voltijds, want ik trok met nog enkelen opnieuw richting Marquee voor SepticFlesh. De mix van black en death metal op Griekse wijze smaakte alvast beter dan een brokje fetakaas, want de klank zat immens goed en het bier begon opnieuw te smaken bij de vele aanwezigen. De grafstem van zanger Spiros Antoniou klonk venijnig en de death metal werd lekker rechtdoor in je strot geramd! Headbangen was een vereiste bij deze muziek.
Lamb of God was net bezig toen ik terugkwam van de Griekse dodenmars en ik had al direct in het snotje dat de boel ging ontploffen. Frontman Blythe kon blijkbaar zijn privé ergernissen kwijt tijdens deze show want hij was in bloedvorm. De circlepits vlogen je om de oren en het stof ontspruit uit de menigte! Met nummers als “Ruin”, “Redneck”, “Laid to Rest” en het machtige “Walk with me in Hell” kon dit feestje niet anders dan goed zijn en was dit optreden een oorlogsgebied waarin de voorste mensen zich vertoefden.
Jah, de moeilijkste keuze voor mij tijdens editie 2015 was aangebroken voor mij…Motörhead of de hardcore van Terror. Na vele dagen/weken piekeren besloot ik toch maar om mij te smijten in de pit van Terror op de Jupiler Stage, waar hardcore bands altijd de moeite lonen om erbij te zijn. Maar toen het eerst nummer uit de microfoon gebruld werd, begon ik toch wel direct te twijfelen….was dit Scott Vogel? Wat heeft hij gedaan met zijn stem? Maar neen, de zanger van dit moment was blijkbaar de bassist, omdat Scott Vogel een rugblessure zou hebben, en hij was dus de vervanger. Ofwel hadden de duistere Goden moeite met het feit dat ik kon kiezen, maar luisteren naar Terror zonder de huidige zanger, is zoals luisteren naar Pro-Pain zonder Gary, Iron Maiden zonder Bruce, …noem maar op.
Dus ging ik vliegensvlug richting hoofdpodium om Lemmy aan het werk te zien. Maar toen ik toekwam kreeg ik toch plots de tranen in mijn ogen want Lemmy stond daar…meer niet. De wilskracht, stoere body en taal, de dynamiek en passie…waar was het gebleven. Oké, op gezondheidsgebied wisten we dat hij niet meer in de beste papieren zat, maar dat het zo erg gesteld was met hem, neen, dat wist ik niet. De stem had alle pit verloren en zijn medemuzikanten moesten meestal de nummers aan elkaar praten. Hij leek er echt vermoeid en lusteloos uit te zien, en ik denk dat de meeste toeschouwers compassie hadden met hem spijtig genoeg. Op de setlist stonden nochtans de nodige krakers zoals “Damage Case”, “Stay Clean”, “Metropolis” en “Rock it”.
Afsluiten deden we met de hitjes “Ace of Spades” en “Overkill”. Neen, ik zie dit helaas niet meer goed komen, dus ik denk dat 2015 misschien wel het jaar teveel kan zijn voor Lemmy Kilmister. Zelfs “Iron Fist” stond niet op de setlist, toch ietwat zijn levensspreuk… Konden er maar toverdranken bestaan zoals in Astrix & Obelix, zodat de tijd van Motörhead nieuw leven kon ingeblazen krijgen. Het zou spijtig zijn als ik mijn laatste optreden van hen zo zal moeten herinneren.
Soit, je kunt er niet blijven aan denken, want het was de beurt aan Children of Bodom. De Finse death metal ‘kids’ waren destijds top of the bill, maar jaren later bleef er nog maar weinig over van hun sterke songs als je hun laatste albums beluistert. Maar hoop doet leven, dus ging ik toch efkes gaan checken. En het is mij meer dan goed bevallen, want de klank was levendig en de energie straalde van het viertal af. Maar ja, de laatste albums heb ik niet beluisterd, dus kon ik maar enkel de moshpit aandoen tijdens de nummers “Silent Night, Bodom Night”, “Lake Bodom”& “Downfall”. Maar het was een optreden die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg!
De oude rockers van The Scorpions waren nu aan zet op main 1, en deze set begon al direct met een flagrante fout…op de achtergrond was de vlag van Frankrijk verschenen, dus blijkbaar hadden ze nog niet direct door dat Graspop op Belgische grondgebied doorgaat. Wie mist er ne keer nie hé ;-)
En ja, in het begin waren ze blijkbaar niet goed van deze misser, want hun vizier stond jammer genoeg niet op scherp. “Going Out with a Bang”, “Make it Real” en “The Zoo” waren blijkbaar niet zo gekend bij het publiek, maar toen sloeg opeens de sfeer om…bij “Winds of Change” gingen alle monden open en werd er luidkeels meegebruld. Als dan ook nog eens hit “Big City Nights” hierachter gekoppeld werd, was het enthousiast publiek niet meer te houden. Maar ja, Scorpions is dus meer gekend van hun zeemzoete ballades en bij ondergetekende ging de aansteker aan bij het aanhoren van “Still Loving You”. Maar niet getreurd, want ’s anderdaags kon iedereen opnieuw naar zijn geliefden toe J Afsluiten deden we in stijl, door samen mee te brullen met het refrein van “Rock you Like a Hurricane”.
De laatste plaats op de affiche was voorbehouden voor Faith No More, dus je kunt inderdaad zeggen dat de zondag in het teken stond van rockiconen. Faith No More, nog een band, die zoals sommige andere, op een gegeven moment de fun en ziel niet direct meer in zich had en het eind de jaren ’90 voor bekeken hielden…tot dat ene moment in 2009 waar opnieuw geruchten de kop opstaken van een comeback van deze Amerikanen. Ze deden uiteindelijke enkele shows en hadden de smaak terug te pakken, met als ultieme bewijs hun nieuwe album uit 2015 getiteld ‘Sol Invictus’.
Op het podium bewezen ze dat ze geen meelopers zijn, want hun witte pakken en fleurige bloemstukken die het podium bevolkten kun je moeilijk linken aan het publiek van Graspop. Maar ja, als de muziek aanslaat, dan mag je daar nog een gabber naast Patton op het podium zetten, hij zal niet meer opvallen dan. Openen deden ze met “Motherfucker” van hun nieuwe release, en enkele tellen later kwam “Caffeine” ook op ons afgevuurd.
De eerste hit zag het licht na de 5e ronde met “Epic” en wat later met “Easy”, twee bekende nummers die nog steeds gekend waren onder het publiek. Er werden betrekkelijk veel nummers gespeeld van hun nieuwe plaat, en hierdoor werd album ‘The Real Thing’ toch over het hoofd gezien…Leuk optreden, maar misschien volgende keer toch ook de oudere albums in ere houden.
Zo, Graspop 2015 zat er weeral op…opnieuw mogen de combats, rare outfits, en dergelijk terug een jaartje in de kast voor editie nummer 21! Ik zal er alvast bij zijn, bij leven en welzijn tenminste!
Topband(s) zondag 21 juni: Lamb of God, SepticFlesh, Scorpions
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2015 – zaterdag 20 juni 2015 – dag 2
Graspop Metal Meeting 2015
Festivalterrein
Dessel
2015-06-20
Frederik Lambrecht
Graspop Metal Meeting 2015 – zaterdag 20 juni 2015 - herontdekking van The Haunted, At the Gates toont hoe Gothenburg death metal moet klinken en Slipknot verbaast vriend en vijand!
Dag twee beginnen we in de Metal Dome waar The Haunted hun opwachting maakt. De Amerikaanse death/thrash vijfkoppige band leek rond 2012 af te stevenen op een breuk, maar door de terugkeer van oude bandleden (Marco Aro & Adrian Erlandsson) werd deze gedacht in de prullenbak gesmeten. En wat een geluk was dat voor ons, want verdorie, want speelden deze mannen retestrak! Jaja, The Haunted heeft zichzelf opnieuw in de kijker gespeeld, en man, wat was ik toch allemaal vergeten van die mannen. Nummers zoals “Hollow Ground”, “My Enemy”, “No Compromise”, “Bury Your Dead” en afsluiter “Hate Song” die een vet refrein heeft, zaten ergens diep verscholen in mijn geheugen. Jap, het was er bonk op!
Kon een dag nog beter beginnen? Ewel ja, want in de Marquee ging ik richting stage om Morgoth te ‘ontdekken’. Had hen tijdje geleden al eens gezien, maar met de creatie van een nieuw album getiteld ‘Ungod’ sinds hun reünie van 2010, welke dus theoretisch gezien hun nieuwe ‘debuutalbum’ betreft, kregen deze Duitser hoge punten in diverse media. En ze gingen door op hun elan, want na hun sterke release, blijkt dat deze mannen live meer dan hun slag kunnen slaan. Zanger Jagger staat achter zijn microfoon en heeft het typische uiterlijk van een echte death metal type, met een zang die diep de Marquee doordrong. Na een goeie vijftig minuten was de set gedaan en bleven vele toeschouwers vol verwondering achter in de Marquee, wat dus evenveel wil zeggen dat ze gerust nog wat langer hadden mogen spelen!
Ik was benieuwd of er nog meer te ontdekken viel en besloot om terug te keren richting Metal Dome om te peilen naar de kunsten van Shining. Helaas niet met het onverhoopte succes, want zodra de klarinet of saxofoon en de jazzstukken in mijn trommelvlies weergalmden, had ik het rap gehoord. Sommigen zullen deze Noorse black/avant-garde metal wel leuk gevonden hebben, en het was inderdaad een ietwat vreemde eend in de bijt, maar dit was absoluut niks waar men mij mee kon plezieren! Terug richting Marquee dan maar, waar de Canadese death metal machine Kataklysm hun kunstjes mocht showen. En de klank zat goed, iets wat niet altijd het geval is bij deze band. De meest bekende nummers - voor mij dan, waren “Crippled & Broken” + “In Shadows and Dust”. Meer dan aangename show.
Als je strakke old school thrash wil horen, dan moest je tijdig een plaatsje zoeken voor hoofdpodium twee waar Exodus klaar stond om je een oorgasme te geven. Enkele weken geleden had ik ze al gehoord, en toen was ik niet tevreden, maar vandaag klonk het alvast beter. In het begin zat de klank niet perfect, maar na een eindje klonken de nummers duidelijk door uit de boxen en werd er stevig gefeest. En dat er gemoshed werd, dat was zichtbaar tijdens hitjes als “Blacklist” en “Blood in, Blood out”. Maar de vuisten gingen veel hoger, net zoals het stof, tijdens krakers “Bonded By Blood” en “The Toxic Waltz”.
Ik kon kiezen tussen oude rot in het vak Alice Cooper of de jeugdigere moderne thrash van Arch Enemy. Mijn optie viel op nummer twee omdat ik Alice Cooper al meermaals heb aanschouwd en ik tenslotte toch de beste hitjes kon meepikken de laatste twintig minuten van zijn set. Arch Enemy werd het dus in de Marquee, met nieuwe zangeres Allisa White-Gluz sinds 2014 achter de microfoon. En het klonk goed, deftig, maar niet zo agressief als ik had gehoopt. Halfweg de set verliet ik het schip om een hapje te eten en bij aankomst aan main 1 kon ik nog net “Poison” en “School’s Out” meepikken van Mr. Cooper.
Ik was tijdig ter plekke in de Marquee (samen met nog een stuk of 30 andere enthousiastelingen) om een dansje te wagen op At The Gates. Met één dame nog voor mij, stond ik dus al bij al een halve meter verwijderd van zanger Tomas Lindberg. En dat het er hard aan toeging, das een kleine understatement…als je niet oplette had je opeens een been, hiel, knie, elleboog of een homp haar van vrouw in kwestie voor jou in je mond. De agressieve en supersnelle Gothenburg death metal met een fikse toevoeging grindcore was opzwepend en met “Slaughter of the Soul”, “At War With Reality” (titelnummer van hun nieuwe album die 19 jaar op zich had laten wachten), “Under a Serpent Sun” en “Blinded By Fear” zaten we gebeiteld voor een uurtje zweten en moshen. Dit optreden was af!
Ik haastte mij terug richting hoofdpodium 2 waar de Metal God zijn opwachting ging maken. Judas Priest, de band die alles al heeft overleeft, ooit dood was gewaand, bijna ging stoppen, dan uit de doden herrees, om uiteindelijk nog jaarlijks en over ganse de wereld te bewijzen dat de ‘oudere’ bands nog steeds het nodige vuur in hun hart hebben. Gebaad in een lange lederen jas en wandelstok kwam Rob Halford het podium op met de begintonen van “Dragonaut”. Qua spektakel was het allemaal ietsje minder, minder vuurwerk, enkele beelden op de achtergrond en 1 nummer op de Harley Davidson, maar muzikaal klonk het uitstekend.
Ik wist persoonlijk niet dat er nog zoveel poer in de stembanden van Rob Halford zit, al weet je dat uiteraard nooit met zekerheid te zeggen. De setlist die Rob en co hadden gekozen was niet met de meest bekende nummers, althans toch niet de nummers die je live zou verwachten van deze Britten. Denk maar aan “Victim of Changes”, “Turbo Lover”, “Beyond The Realms of Death” (blijft een prachtig nummer, dus ik was alvast blij dat het erop stond), “Devil’s Child” en “You’ve Got Another Thing Coming”.
Maar de meezingmomenten bleven toch gespaard voor oudgediende nummers als “Hell Bent For Leather”, “Breaking the Law”, “Painkiller” en “Living After Midnight”. Sterke prestatie van Judas Priest, alhoewel ik toch wat meer vuurwerk wilde voelen branden op mijn voorhoofd.
De weide werd nu drukker en drukker qua volk, het was effectief koppenlopen (wat wil je, met een uitverkochte zaterdageditie), want de bende van Slipknot stond te springen achter de bühne om de weide in extase te brengen. Na de dood van Paul Gray (RIP) zat de band rond frontman Corey Taylor serieus diep in de put, maar met het uitbrengen van ‘The Gray Chapter’ in 2014 maakte ze de perfecte eerbetuiging voor hun voormalige bassist en sloop de passie en venijn opnieuw meer en meer in hun aders.
En live is dit overduidelijk hoorbaar, zeker met de teksten die gaan over het onrecht en dergelijke in de wereld, iets wat ze door wijze van hun muziek willen aanvechten. De toeschouwers gingen voor de eerste keer draven als een meute wilde bizons op de tonen van “Psychosocial”, gevolgd door “Devil in I”. ”Wait and Bleed” was een ander topmoment want je hoorde de kelen meebrullen van begin tot einde. Met de nodige showelementen, drums die draaien, vuurwerk, rookkanonnen, … bleef de sfeer er deftig in gekoekt, ook tijdens “Before I Forget” en “Duality”. Toen “Spit it Out” ook nog uit de boxen ontsproot was het hek helemaal van de dam, en bewees Slipknot dat ze in deze huidige generatie tot de topbands behoren. Wie na enkele minuten stilte dacht dat het over en out was, mocht zich direct herpakken tijdens de woeste uithalen van Taylor bij “’(Sic)’ & ‘People = Shit”. Een laatste warmtegolf gecombineerd met het strakke instrumentale werk van de band raasde een laatste maal over de weide bij het 4e bisnummer getiteld “Surfacing”. Slipknot was overduidelijk in hun nopjes, en iedereen mocht het weten.
Naderhand kon je nog terecht in het Rock Hard Café (wat ik ook deed), maar na een tijdje had ik in het snotje dat er in de Metal Dome een coverband aan het spelen was. Stormrider verscheen sporadisch op het podium om de hitjes van Slayer, Queensrÿche, Overkill, Pantera, Metallica, …op de aanwezigen los te laten, dewelke een leuke afsluiter was voor mij van dag 2!
Topband(s) zaterdag 20 juni: At the Gates, Slipknot, Morgoth, The Haunted
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2015 - donderdag 18 juni 2015 (voorbeschouwing) + vrijdag 19 juni 2015 – dag 1
Graspop Metal Meeting 2015
Festivalterrein
Dessel
2015-06-18 +19
Frederik Lambrecht
Graspop Metal Meeting 2015 - voorbeschouwing + donderdag 18 juni 2015 - Ducks of Thrash en coverbands die de Marquee in lichterlaaie zet
‘Graspop it’s your birthday, happy birthday Graspop’…jaja, anno 2015 was het een jubileumjaar voor Graspop, omdat het reeds 20 jaar bestond om Belgen, Nederlanders, Duitsers, …. te voorzien van hun jaarlijkse dosis rock- en metalmuziek. En voor de 1e keer in hun bestaan was er volgens mij ook een primeur te bespeuren, want de zaterdag was volledig uitverkocht. Ik weet niet of dit reeds eerder is gebeurd in hun geschiedenis, maar zoals ik het mij kan herinneren was dit nog nooit het geval. Persoonlijk had ik de omgekeerde situatie verwacht, wegens nog examens voor de jongeren, het feit dat het 1 week vroeger was opgeschoven, … maar gelukkig was ik verkeerd in mijn beoordeling haha.
En ja, ook dit jaar waren er diverse verrassingen voorzien voor het publiek van Graspop met tal van randactiviteiten op het programma. Laten we beginnen met de niet-op-muziek-geschoolde dingen nl. een reuzenrad om hoogtepunten te beleven (of – om toch maar eerlijk te zijn – in de decolletés van de vrouwkes te gluren), de boksauto’s die jaarlijks menig pret ontlokken, maar de verrassing dit jaar was toch wel de ‘Ducks of Thrash’. Om het festival milieubewust te houden kon je, na het verzamelen van 20 lege bekers, een gooi doen met je hengel naar het lelijkste eendje, om leuke prijzen in de wacht te slepen, zoals bv. Fastlanetickets, een ticket voor een backstage rondleiding of een plaatsje op de skydeck, waar je de bands op een rustige, maar qua uitzicht leuke manier kunt aanschouwen. Voor menig toeschouwers dus kans genoeg om zich eens uit te leven. Maar dit was nog niet alles, want er waren reeds bands die het festival vroeger op gang mochten trappen, en hieronder vind je mijn relaas terug van mijn ervaring op Graspop 2015 (20-jarige editie)…
Op donderdag 18 juni stonden reeds bands geprogrammeerd in de metaldome, jupiler stage en de marquee. Door file op de doorrit begon mijn Graspop dit jaar bij de coverband The Art of Pantera. De originele band met boegbeelden Darrell Dimebag & Phil Anselmo had destijds een live-reputatie om U tegen te zeggen en met een handvol hits vol agressie was ik uitermate tevreden dat de kwaliteit van deze nummers niet verbrod werd door deze coverband. Ik zal zelfs meer zeggen, ze lieten mij ervaren welk gemis Pantera is en zal blijven in de wereld van metal. Nummers als “Walk”, “Hold Your Mouth for the War”, “This Love” en uiteraard “Cowboys from Hell” zorgden voor de nodige sfeer en moshpits bij de aanwezigen!
Een twintigtal minuten wachten was de boodschap, maar toen ging voor mij persoonlijk het dak er volledig af, want het was de beurt aan Up the Irons. Een hitjescarrousel van nummers van de kings of NWOBHM was wat je voorgeschoteld kreeg en de truc was gewoon om je ogen te sluiten, op je knieën te gaan zitten en mee te brullen met de volledige setlist waaronder “The Trooper”, “Hallowed be thy Name”, “Running Free”, “The Number of the Beast”, “22 Acacia Avenue”, …hoppa de 1e echte festivaldag was nog niet begonnen en ik mocht direct gaan zoeken naar mijn stembanden.
Gelukkig vond ik ze tijdig terug (na het smeren ervan met een smoothie) want Present Danger was aangeduid om het publiek een laatste keer van live-muziek te voorzien vooraleer ze richting de fuif in de metaldome te sturen. Present Danger aka Metallica, zo moet je het zien. Iets minder goed als verwacht, maar toch een redelijk plezier om een soort Metallica-kloon te mogen aanschouwen op Graspop. Helaas blijft de wens er naar het echte materiaal en dus een live prestatie van Hetfield, Ulrich, Hammett en Trujilo ooit eens op Graspop te mogen aanschouwen (en dan nog liefst bij het spelen van ‘Kill ‘Em All’ intergraal).
Ander minpunt, voor mij persoonlijk dan, was het feit dat ik een tweetal weken terug Metallica heb gezien in Duitsland, en dan kan ik helaas het contrast tussen deze coverband en de band zelf duidelijk aanvoelen.
Soit, de menigte trok zich daar uiteraard geen bal van aan, en bij hitjes als “From Whom the Bell Tolls”, “Master of Puppets”, “Seek & Destroy”, “One” & “My Friend of Misery” werd de Marquee zo goed als afgebroken.
Graspop was afgetrapt, en na nog een klein dansje te placeren in de Metal Dome, kon men moe en tevreden hun tent opzoeken om ’s anderdaags tijdig wakker te zijn voor festivaldag 1!
Graspop Metal Meeting 2015 – vrijdag 19 juni 2015 – dag 1 – Snot de onbekende topper, Slash in topvorm en Kiss haalt alles uit de kast!
Ontwaken deden we in een redelijk bewolkt sfeertje, met tussendoor een regenbui die het stof deed verharden, zodat we regelrecht richting Mainstage 2 stapten met onze regenjas en sweater aan.
Daar begonnen The Dead Daisies aan het ochtendritueel van rustige hard rock om rustig te ontwaken en te beginnen aan de gewenning van de geur van eetkraampjes die één voor één hun luifel/gordijnen open deden. Zoals gezegd, niet zo speciaal, maar toch stond er redelijk wat volk deze band te aanschouwen.
Ook H.E.A.T. konden we via de eetbanken voor de twee hoofdpodia aanschouwen en voor mij persoonlijk waren de ritmes van deze Zweedse rockband meer aanstekelijker dan van hun collega’s.
Aborted was de volgende band die op mijn lijstje stond, en dus ging ik nu richting Marquee om de Belgen die Death metal ademen te aanhoren. Helaas ging de trip richting Marquee niet volgens plan, want de dames van Butcher Babies waren net zoals sirenes (halfgodinnen) omdat iedere mannelijke festivalganger richting het podium en scherm (met een close-up van hen) werd gezogen. Jah, metal & tetten, de perfecte combinatie blijkbaar. Nuja, een mix van metalcore en nu-metal is niet echt mijn ding, dus hopelijk wordt deze band niet gequoteerd op hun uiterlijk, maar krijgen ze door de kenners een eerlijke beoordeling op hun muzikale kwaliteiten.
Soit, later dan gepland arriveerde ik bij Aborted en de Marquee stond stampvol, blijkbaar is de fanschare van deze Belgen groot! Nummers als “Coffin Upon Coffin”, “Cenobites” en afsluiter “The Saw and the Carnage Done” waren de blikvangers voor mij.
Op de Jupiler Stage was het de beurt aan SNOT, een hardcore/punk band uit de Verenigde Staten. Ongekende band voor mij, maar mijn metgezellen wilden deze band per se zien. En jawel hoor, de band klonk lekker uptempo en stilstaan was uit den boze.
Ik pikte nog een stukje Epica mee op het hoofdpodium, vooraleer ik opnieuw richting Marquee trok om Gaahl & collega’s mij te laten meenemen in de duisternis. Maar eerst dus Epica…zoals te verwachten veel volk voor deze gothic/power metal band uit de lage landen. Deze band heeft al veel zieltjes voor zich gewonnen, maar mij spreekt het wederom niet echt aan. Tja, ik ben verslaafd aan de hardere genres…
Wel, Gaahl en collega’s die dus meer mijn smaak zijn bespreek ik liever…en neen, ik heb het niet over de band Gorgoroth, maar God Seed dus. Details over de breuk tussen de frontman en voormalig collega Infernus laat ik jullie liever zelf ontdekken op het internet, maar dat het niet meer goed komt tussen beiden is het minste wat je kunt zeggen. Dit gezegd zijnde, de black metal van deze Noren geeft je de rillingen op de rug, zeker met de imposante verschijning van de frontman die duidelijk in vorm was. All hail satan droop van hun gezichten!
Ik was niet meer weg te slaan uit de Marquee want een goed half uur later stond Cannibal Corpse geprogrammeerd. Old school American Death metal, rechttoe, rechtaan, das het enigste wat je jezelf moet voorstellen bij deze band. De helse drums, gitaren en nekbrekers vlogen je om de oren en de sfeer zat goed.
Helaas heb ik deze band niet volledig uitgekeken (maar wel gewacht tot na het sublieme “Hammer Smashed Face”, “Make them Suffer” en “I Cum Blood”) …
Want ik wou toch nog een stukje van Cavalera Conspiracy bekijken. Helaas heb ik Max Cavalera al in betere doen gezien (en zeker ook in magerdere tijden), maar traditiegetrouw is één van de bisnummers “Roots Bloody Roots”, en dit nummer werd moeiteloos meegebruld. Navraag bij andere aanwezigen leerde mij dat er in feite redelijk wat covers in hun setlist stonden, dusja, misschien kan je dan beter de vraag stellen waarom hij een nieuwe band heeft opgericht en niet gewoon bij Sepultura was gebleven ;-) Ik zal het nooit begrijpen…
Mijn hoofd moest gewoon naar rechts draaien want op het 2e hoofdpodium waren ze de boel aan het klaarzetten voor Body Count. De Amerikaanse hardcore band met frontman/acteur Ice T had in hun glorieperiode geen moeite om de zaal plat te spelen en respect af te dwingen voor hun muziek, maar helaas heb ik dit gevoel op Graspop wat gemist. Oké, het is een bekende band met een resem hits die plat gespeeld werden op MTV, maar ja, bij sommige bands is een reünie geslaagd en lukt het wonderwel goed, en bij sommigen is dit minder het geval. Ik ga nu niet verkondigen dat ik ze afschrijf op basis van dit ene optreden die ik heb aanschouwd, maar misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen. Het nummer “Cop Killer” was in de jaren ’90 al in sommige landen een taboe (denk maar aan de heruitgaven van album Body Count waar ze dit nummer hebben geschrapt), maar op Graspop was het toch lekker de afsluiter van hun set. Maar wat ik wel raar vond, was het feit dat ze “Born Dead” niet op hun setlist hadden geplaatst. Hopelijk kunnen ze mij volgende keer meer overtuigen.
Slash mocht opnieuw opdraven en dit reeds voor de 3e keer in de laatste 5 jaar. Ik ben niet echt fan van zijn gitaarmuziek, maar als oude hitjes van Guns ’n Roses boven worden gehaald dan kan je mij soms wel eens dichtbij hun podium zien vertoeven. Slash was bovendien niet alleen, want hij had als zanger Myles Kennedy meegebracht en zijn kompanen van The Conspirators. Al bij het tweede nummer werd de boel op stelten gezet want “Nighttrain” werd ingezet. “You Could Be Mine” toonde opnieuw dat hij zijn instrument nog steeds met bravoure kan bespelen en de toon werd verder gezet met hitjes als “Sweet Child of Mine” en “Paradise City”. Ook zijn eigen werk werd niet vergeten want “Back From Cali” schalde ook uit de speakers. “Slither” van Velvet Revolver werd ook losgelaten op de meute en dus kan ik, en hoogstwaarschijnlijk met nog een ganse massa besluiten dat dit een goed optreden was, waar de passie van afstraalde. Goed gedaan!
Kiss mocht als voorlaatste dag 1 van GMM 2015 afsluiten en dit deden ze met de nodige overtuiging. De show was één spektakelstuk en de vonken vlogen er letterlijk vanaf (ze hadden een gans arsenaal aan vuurwerk mee). Dat ze zichzelf hoog inschatten is ook gebleken want allen hebben ze de kracht om boven het podium uit te stijgen ;-)
Qua nummers mocht het publiek niet klagen, want met parels als “Detroit Rock City”, “Psycho Circus”, “I Love it Loud”, “War Machine” met een vuurspuwende Simmons, “Love Gun”, …zat de sfeer er goed in.
Kiss bewees wederom waarom ze zo’n populaire band zijn en hun laatste kruit werd afgeschoten met “I Was Made For Lovin You” en “Rock and Roll All Nite”. De flamboyante Simmons en Stanley waren overduidelijk in goeie doen en met deze leuke afsluiter was het hoogtepunt van dag 1 dan ook een feit …
Marilyn Manson ten spijt, want niet iedereen bleef staan om zijn muziek te aanschouwen, nee, helaas zelfs ik niet. Misschien volgende keer de effectieve hoofdact tot het laatste moment te sparen, want Kiss kon niet meer overtroffen worden deze openingsdag. Ik ging opnieuw de nacht in, richting Hard Rock Café om wat op te warmen en te klinken op een leuke dag.
Topband(s) vrijdag 19 juni: Snot, God Seed, Slash, Kiss
Organisatie: GMM, Dessel
Hellfest 2015 – zondag 21 juni 2015 – een geslaagde 10e editie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-21
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Red Fang werd voor mij de eerste band van de dag, alsook de eerste (en tevens de laatste) band op de mainstages die ik ging bekijken. Red Fang heeft doorgaans een goeie live-reputatie en ik kan me geen slechte passage van deze band herinneren. Dit viel ook op als je de opkomst zag, als je ietwat comfortabel wou staan was je verplicht om te kijken vanop één van de grote videoschermen wat toch wel een domper was voor mij. Combineer dit met de drukkende middagzon en het werd mij iets te veel. Na een kwartiertje ben ik dan ook verder gegaan. Dit was uitsluitend vanuit omgevingsomstandigheden want de band zelf deed het meer dan behoorlijk, jammer dat ik het niet uit kon zien. (Yentl)
Russian Circles: instrumentale Rock van hoog niveau. Persoonlijk ken ik wel wat mensen die geen fan zijn van het concept instrumental en zich mateloos kunnen storen aan de afwezigheid van vocals. Voor mij, als de band in kwestie goed is in wat ze doen natuurlijk, is dit soort instrumentale Rock altijd welkom om even lekker te genieten van de geweldige sound van de instrumenten zelf, zonder geconcentreerd te hoeven zijn op lyrics en een fancy show. Gewoon opgaan in de vibe en beginnen wegdromen. Dit was ideaal om even te kunnen relaxen in de koele VALLEY na de schroeiende zon tijdens Red Fang aan de MAINSTAGE (1). In mijn ogen een mooie opwarmer voor Weedeater die hierna ook in de VALLEY optreedt. (Dylan)
Weedeater - Here come the Stoners!
Heerlijk semi-trage muziek met songteksten waar geen enkele zelfrespecterende Stoner over kan klagen, die perfect samenvloeien tot één geheel. Niemand kan zich volgens mij hier tegen verzetten. Dit behoorde voor mij weer tot één van de optredens die in een oogwenk voorbij leken te zijn. Het perfecte excuus om weer even in de koelte van de VALLEY te mogen vertoeven met een fris pintje. Weer een ervaring die voor mij zeker voor herhaling vatbaar was. Weedeater: keep smoking, or eating! (Dylan)
“Stel je Black Sabbath voor, maar dan stervend in een kraakpand aan een heroïne-overdosis”. Dat waren de gevleugelde eerste woorden die ik kreeg van een vriendin jaren terug toen zij me probeerde aan te zetten naar Sludge te luisteren. Het is ze gelukt aangezien het nu één van mijn absolute favoriete genres is. Eyehategod was de eerste band die me hiermee kennis liet maken en is tevens ook één van de grondleggers. Ik kon dit dus absoluut niet missen alhoewel ik dat wel bijna deed en dus binnen kwam toen ze al zeker tien minuten bezig waren. Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen en dit was geheel terecht aangezien ze volledig ingelost werden. Die eerste beschrijving die ik er ooit over kreeg? Wel dat is dezelfde beschrijving die ik jullie geef over deze show. (Yentl)
Beat the bastards, beat them now! Let the punks rise!
Ik vroeg me al enkele malen af of die punkers nu echt aan het uitsterven waren, aangezien ik buiten de ‘lone punk’ die over de grond kroop richting de bar er nog niet echt zien lopen had. Gelukkig werd mijn geloof hierin hersteld tijdens The Exploited, waarbij ze echt alsof ze van uit hun ‘slumber’ ontwaakten overal uit de grond schoten, ineens zag ik overal fel gekleurde kammen opduiken in de Warzone! Hierbij maakten ze duidelijk dat ze nog steeds talrijk en levend, albeit zat, genoeg zijn om een stevig feestje te bouwen. Wattie on stage kan met niets anders vergeleken worden dan met een pure brok agressie tegen het systeem, die een klein beetje op een gorilla met een fel rode kam lijkt. Ik heb deze ex-militair al enkele keren aan het werk gezien tijdens mijn iets agressievere punk periode.
Eerlijk gezegd is er niet veel variatie tijdens deze shows, maar ze blijven de ideale uitlaatklep voor iedereen die een beetje boos is op het systeem. En boos zijn op het systeem is nu eenmaal iets waar punkers een levensstijl van hebben gemaakt. Hoewel deze shows allemaal redelijk vergelijkbaar zijn, blijf ik er wel van genieten; Een soundcheck die bestaat uit de microfoon een paar keer tegen het hoofd te kloppen om te zien of hij werkt en ze kunnen beginnen, simplistische teksten waar hoe dronken men ook is, iedereen vloeiend mee kan meezingen. En een afscheid waar iedereen die wil het podium kan en mag bestormen om nog een laatste maal de longen uit het lijf te brullen. Zoals eerder al gezegd: de ideale uitlaatklep. (Dylan)
Van de ene Doom/Sludge-legende naar de ander. Niemand minder dan het almachtige Saint Vitus, die tevens een grote invloed waren voor Eyehategod, mochten nu de Valley met hun fijne deuntjes verwennen. Ook hier waren er hoge verwachtingen en werden ze volledig ingelost. De eerder traditionele Doom Metal met Punk invloeden van Saint Vitus kwam volledig tot z’n recht. Desondanks was er een eerder magere opkomst wat bij een band van dit formaat toch altijd een beetje jammer is. De afwezigen hadden alvast ongelijk. (Yentl)
Superjoint Ritual is voor mij geen onbekende band. Dus toen ik op mijn line-up bij de Valley "Superjoint" zag staan moest ik toch even rond vragen of dit echt voor Superjoint Ritual stond. Na bevestiging hiervan te krijgen liep ik toch wel even met een glimlach rond; wetend dat deze band, die mij op sommige momenten sterk doet denken aan een agressievere versie van Pantera, die uit elkaar ging in 2004. En niet op de hoogte van het feit dat er blijkbaar een reünie concert was gegeven op het ‘Housecore Horror Film Festival’ (Austin, Texas) vorig jaar onder de naam Superjoint. De bedoeling hiervan was dat dit de enige reünie show ging zijn. Hellfest bracht hier dus verandering in, dat ze wegens legale redenen de naam Superjoint in plaats van Superjoint Ritual moeten gebruiken kan mij helemaal niets schelen om deze mannen aan het werk te zien. Ruig, hard, een beetje zwart en toch vind je er nog iets groovy in. Zou dit de rejuvenatie van Superjoint Ritual kunnen zijn die vanaf nu doorgaat als Superjoint?
Laten we hopen! Deze eerste Europese show (ja, wees maar lekker jaloers) smaakt zeker naar meer. (Dylan)
We moeten toegeven dat we allebei terug zeer tevreden waren over Hellfest. Er was veel verbetering qua infrastructuur en de schema’s werden goed gevolgd. De nieuwe indeling van The Temple en The Altar waarbij er nu twee aparte tenten zijn met elk hun eigen videoscherm zorgt misschien voor meer heen en weer geren, maar er is nu ook gewoon meer plaats om de bands te bekijken.
Ook het nieuwe cashless systeem werkt best goed tegenover het omslachtige van al die drankbonnetjes die je doorgaans hebt. Over het algemeen was ook het eten terug in orde, maar persoon vond ikzelf (Yentl) de keuze als vegetariër wel enorm beperkt. Slechts 3 of 4 kraampjes waar er een vegetarische optie aanwezig was (waarvan er van eentje doodleuk hesp bij lag) en één kraam met een volledig vegetarisch aanbod was wel zeer beperkt voor een festival van dergelijk kaliber. Ook was het eten vaak wel zeer prijzig (8 euro voor een hamburger).
Jammergenoeg hebben we niet veel tijd gehad waardoor we niet tot bij de merch geraakt zijn, maar naar horen zeggen van andere festivalgangers was er terug een enorm breed gamma aan vrij mooie prijzen.
Voor mij is het alvast duidelijk dat ik volgend jaar weer aanwezig zal zijn. Dus met de tiende editie hadden we al bij al een vet Hellfest festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2015 – zaterdag 20 juni 2015 – Een geslaagde 10e edtie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-20
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Na een behoorlijke spurt te mogen inzetten wegens overslapen kwam ik toch nog mooi op tijd aan in de Altar tent om Cock and Ball Torture te zien beginnen. Als Belg is het nog altijd vrij vreemd om meer dan 5 mensen te zien kijken naar een Goregrind optreden, laat staat een goed gevulde tent. Toch bewees Frankrijk weer eens dat ze deze niet zo kuise muziek een warm hart toedragen door een waar feestje te starten in de tent. De band zelf leek ook vrij verbaasd te zijn. Vrolijk huppelen, polonaises en dikke, zweterige mannen. Deze show had het allemaal. Daarnaast was er natuurlijk ook nog het muzikale. Bij dergelijke optredens heb je nogal vaak het probleem dat het feestgebeuren eigenlijk het belangrijkste is en het muzikale daardoor wat slabakkend op de achtergrond blijft. Gelukkig was dit hier niet het geval en mochten we een klein half uurtje genieten van vettige “humpa humpa” riffs, stemvervormers en , wonder boven wonder, een best wel helder geluid. Een mooie start van de dag. (Yentl)
Snel nog een pintje halen en nog wat bakken in de Warzone want daar mag Broken Teeth al z’n duivels loslaten. Deze Britse Hardcore band heeft zich behoorlijk snel in m’n hart weten te werken toen ik “The Seeker” ontdekte (en voornamelijk het nummer “Souldestroyer”) dus ik kon deze kans om ze eens live te zien niet laten liggen. Ik had ook hier een beetje dezelfde vrees dat ik bij iedere band had op dit podium, is het hier niet te warm hiervoor? Gelukkig lieten ze me al snel de hitte vergeten met een set die je enkel als ‘intens’ kan beschrijven. Enig minpuntje ligt ook hier eigenlijk aan de infrastructuur van het festival zelf. Een frontline (afgezet podium) is echt wel een gigantische afknapper bij dergelijke shows, voornamelijk als deze reviewer van plan was om boos “Souldestroyer” te gaan me brullen op het podium en daarbij liefst niet in elkaar gemept zou worden door de security. Verder echt een aanrader als ze nog eens in de buurt spelen. (Yentl)
Wat later op de Warzone trad de Nederlandse Hardcore Punk band Vitamin X op. Ik had al van heel wat mensen gehoord dat de shows van deze band hard gaan, maar toch leuk blijven. Dit is onmiddellijk ook de meest correcte benaming voor de show die ik daar aanschouwde. Snoeiharde muziek, een pit waarvan het me niet zou verwonderen dat er diverse ledematen werden in gebroken en overal lachende gezichten en opblaasdieren. Alhoewel deze band echt gemaakt is om te spelen in kleine, zweterige zaaltjes van jeugdhuizen konden ze zich perfect redden op de festivalweide en deden dit met glans. Ook de band amuseerde zich rot wat ook bleek uit hun weigering om van het podium te gaan (tot ergernis van sommige mensen die het moesten organiseren). Op het allerlaatste moment was er nog tijd voor een covertje van Negative Approach (“Ready to Fight”) en kon ik voldaan afdruipen. (Yentl)
Hoewel ik vooral een fan ben van Heavy Metal en Stevige harde Rock sta ik nog steeds open voor andere genres, Doom is hier absoluut geen uitzondering op. En Ahab staat zeker tussen mijn favorieten, het was voor mij dus een groot genoegen deze band voor het eerst live te mogen zien in de Valley.
Deze trage en ‘duistere’ muziek die voornamelijk geïnspireerd is op het verhaal van Captain Ahab & Moby Dick (Herman Melville) heeft een trance opwekkend effect, dit werd al zeer duidelijk van in het begin; het publiek die als één enkele entiteit bewoog, de zee van hoofden die gelijkmatig bewoog.. Het deed op een manier zelfs denken aan een onstuimige zwarte zee die iets verraderlijks onder het oppervlak verschool.
Niet onervaren met dit genre moet ik toegeven dat het kleine uur dat deze mannen mochten spelen te kort was voor mij. Voor mensen die geen liefhebber van dit genre zijn zal deze show wellicht als een eeuwigheid gevoeld hebben. Voor mij voelde het echter als een kleine 30 minuten. Zeker voor herhaling vatbaar en ik zie erg uit naar hun nieuwe album.
Wederom geïnspireerd op en vernoemd naar een geweldige novel ‘The boats of Glen Carrig’ (William Hope Hodgson). Uitkijken dus! (Dylan)
Tijd om 37 petjes en sportsokken aan te doen want het was tijd om de Warzone nu wel degelijk aan gort te slaan. Jawel het was tijd voor Body Count. De oorlogszone begon al een stuk voor de Warzone want zelfs daar stond het al bomvol. Omdat ik een man ben die door het vuur gaat om deftige reviews af te leveren (en niet gewoon een eikel die mensen aan de kant duwt omdat hij vanvoor wil staan) baande ik mij een weg door de mensenmassa om uiteindelijk aan de zijkant van het podium in een nog grotere mensenmassa terecht te komen die in een soort van permanente pit-status zat. Waar mixen van Metal en Rap doorgaans tot een gigantisch slechtere versie van beide genres leiden slaagt Body Count er in om die twee tot een fantastisch geheel te breien (ok er zit ook heel wat Hardcore en Punk in). In tegenstelling tot kreupel beschuitje (Limp Bizkit indien je het nog niet door zou hebben) die de volgende dag mocht spelen kwam Body Count wel degelijk overtuigend over. Ice-T mag dan wel niet meer de jongste zijn, hij weet perfect hoe hij een publiek naar z’n hand moet zetten en hoe hij show moet geven. Zowat alle klassiekers werden er doorgeramd, waarbij ook het toch wel controversiële nummer “Cop Killer”. Je zou verwachten dat dit wat gevoelig zou liggen in Frankrijk, maar die Fransen kon het geen moer schelen (de aanwezige agenten leken wel iets minder op hun gemak).
Enig minpuntje waren de soms wel iets te lange pauzes tussen nummers door. Nu was het intermezzo met het 14-jarig meisje (waarvan ik nu officieel samen met de rest van het publiek haar nonkel ben) wel leuk, maar wat Ice-T zijn zoon er een paar keer kwam tussen doen is mij een raadsel en het nam toch wel wat de vaart weg uit de show. Het zorgde er ook voor dat er minder tijd was voor meer nummers te spelen. Wel briljant om na de show zijn crew het publiek zien in te stormen om petjes te verkopen. Hopelijk krijg ik nog eens de kans om ze te zien binnenkort want dit smaakt naar meer. (Yentl)
That little old band from Texas: ZZ Top! Terug naar de stevige Rock en natuurlijk de gigantische en majestueuze baarden op de mainstage 1.
Wat deze band, buiten die prachtige baarden van Hill en Gibbons (en de baardloze Beard), mij zo aanspreekt, is het feit dat deze mannen meer dan 40 jaar capabel geweest zijn dezelfde line-up te behouden en hierdoor hun eigen authentieke sound bewaard hebben. Dat zelfs Jimi Hendrix deze mannen hun geweldige muziek en talent respecteerde wil veel zeggen voor mij. Maar eerlijk gezegd moet u deze baardige mannen (Ja ik ben zot van die baarden.) zelf aan het werk zien om te kunnen begrijpen wat voor een vibe deze mannen over een volledige weide verspreiden. Het enige wat ik nog kan aanmerken is dat de speeltijd (20u40-21u40) in mijn ogen iets te vroeg op de avond en wederom te kort was. (Dylan)
Benjamin Franklin zei ooit dat er geen zekerheden in het leven waren naast de dood en belastingen. Ik zou daar graag een derde aan toevoegen, namelijk dat Orange Goblin nooit teleurstelt. Een betere band voor de Valley kan je je eigenlijk niet inbeelden, ze zijn er zowat de belichaming van. Toegegeven, ik heb ze wel al beter gezien, maar dat neemt niet weg dat het een goeie show was. Het was eerder een typische Orange Goblin show. Voor mensen die ze nog nooit live aan het werk zagen is dit waarschijnlijk een behoorlijk nutteloze review, maar meer kan er eigenlijk niet over gezegd worden. Vrolijk een vijftigtal minuten meebewegen op de tonen van Orange Goblin samen met de rest van de tent terwijl je helemaal opgaat in de muziek, wat heeft een mens nog meer nodig? (Yentl)
Zwart, zwarter, zwartst, Mayhem! Deze mannen zijn onontkenbaar de duisternis zelve; Zelfmoord, moord, brandende kerken, … De lijst gaat door en allen zijn dit topics waar ze ervaring mee hebben gehad.
Geen wonder dat deze gebeurtenissen uiteindelijk hebben geleid tot de creatie van iets wat zo duister en zwart is dat (Norwegian) Black Metal een understatement is. Eerlijk gezegd heb ik grotendeels van deze show met gesloten ogen, al headbangend staan genieten terwijl ik visioenen zag van brandende kerken ... Wat een magische ervaring, maar hoe zou het anders kunnen met een band die waar naar zijn naam bestaat uit pure MAYHEM?
Noorwegen behoort ondertussen zodanig tot de top exporteurs van Black Metal dat Norwegian Black Metal op zich een groot genre geworden is. Geen wonder met Mayhem als pionier.. Een geweldig optreden dat voor mij perfect diende als het voorprogramma voor Venom die hierna ook in de TEMPLE speelde als afsluiter. (Dylan)
From the very depths of Hell: VENOM!
Dit was voor mij het optreden waar ik vandaag, wat zeg ik, sinds ik de line-up van Hellfest bekeek naar uit keek. Met heel veel plezier mag ik zeggen dat mijn hoge verwachtingen ruimschoots voldaan werden. Pure adrenaline gereïncarneerd als iets wat zo geweldig is dat het letterlijk duizenden bands heeft geïnspireerd. Een album die een zodanig grote indruk achter liet dat de titel gebruikt werd als naam voor een nieuw genre: Black Metal. Een stevige setlist waar ik niet over kan klagen, buiten het feit dat dit weer een uur was die voor mij voorbij vloog. De show was op zich goed, buiten het feit dat wat pyrotechnics zeer welkom gingen geweest zijn om de sfeer nog wat extra te versterken. Maar dit zie ik graag door de vingers aangezien Cronos zich hier persoonlijk voor verontschuldigde vóór het nummer "Warhead" en nog de inspirerende woorden achterliet: "Let's come back and do a proper one fucking next time!".
Het nummer "Black Metal" als encore kwam natuurlijk niet echt als een verrassing maar als een heerlijke afsluiter van deze avond. (Ik moet toegeven dat ik nog lang heb doorgefeest, maar dit was de band die als afsluiter speelde.) Dit toch nog direct opgevolgd door "Witching Hour" gaf het gevoel van een jumpstart, een extra adrenalinestoot die door me vlamde en me dwingde om nog even helemaal los te gaan. Mijn avond was geslaagd. (Dylan)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2015 – vrijdag 19 juni 2015 - Een geslaagde 10e edtie!
Hellfest 2015
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2015-06-19
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Wie ook maar ietwat interesse heeft in festivals van het hardere genre kent Hellfest wel. Dit festival serveert al een tijdje een fijne mix van Metal, Punk, Hardcore en alles wat je er kan mee samen mengen. Dit jaar viel het samen met Graspop, maar dat maakte de keuze voor naar Clisson af te zakken alvast niet moeilijker. Onder een brandende zomerzon en een verzengende hitte gingen wij, dappere reviewers, tussen de Franse wijngaarden gaan staan zodat we jullie konden vertellen wat jullie gemist hebben. Ik weet het, we zijn helden …
Hellfest 2015 – dag 1 - vrijdag 19 juni 2015
Alhoewel ik al enkele stukjes en brokjes van andere bands had meegepikt was Despise You in de Warzone (toepasselijke naam) de eerste die echt de moeite was. Allereerst wil ik dit melden, Powerviolence is een cool genre, één van mijn favorieten. Despise You zijn legenden in dit genre. Het genre is lekker agressief en snel. De Franse zomerzon gaat daar ongeveer even goed mee samen als een snelweg en een doos kleine katjes (ok, slechte analogie maar je snapt mijn punt). Dit zorgde er voor dat het nogal moeilijk was om hier helemaal op los te gaan. Desondanks deed de band erg hun best en was het best wel een verdienstelijke setlist, maar het was nog te vroeg om neusjes te breken. Hopelijk krijg ik nog eens de kans om ze in een stinkend kraakpand te zien want daar zullen ze stukken beter passen. (Yentl)
Volgende in het rijtje op de Warzone was vreemde eend in de bijt Twitching Tongues. Voor wie niet bekend is met deze jongens uit LA, je mag je verwachten aan een mix van Hardcore, Stoner en Doom Metal met vrij typische Doom Metal vocals. Op album kan ik ze best wel smaken, maar het was voor mij niet duidelijk hoe dit live ging overkomen. Nieuwsgierig was ik alvast en gelukkig stond ik niet voor niets mijn hoofdhuid te verbranden. Het was een fijne show die me er vooral deed aan denken dat ik vaker naar Twitching Tongues moet luisteren. Er was voldoende afwisseling tussen oud en nieuw materiaal (met zelfs een leuk nieuw nummer van het nieuwe nog uit te komen album) en de verschillende invloeden vloeiden naadloos in elkaar. Enkel het agressieve randje die je op album wel merkt miste ik een beetje. Er was ook een behoorlijke menigte opgetrommeld voor deze band alhoewel het niet het prototype Warzone band was. Enig minpuntje is dat dit misschien beter in de Valley had gestaan, deze muziek komt meer tot z’n recht in een donkere bedampte tent dan op een zonnig podium. Ahja, veel maakt dat nu ook niet uit want het was goed. (Yentl)
Alhoewel mijn mond op dat moment de vochtigheidsgraad van de gemiddelde zandheuvel in de Sahara had, besloot ik toch maar zonder tussenstop naar de Valley te rennen. Truckfighters was daar immers al begonnen. Op één of andere manier ben ik er al drie keer in geslaagd om deze band te missen en dit keer ging het niet opnieuw gebeuren. Letterlijk op de tonen van Desert Cruiser stormde ik de tent binnen die behoorlijk goed gevuld was. Dat de Stoner/Desert Rock van deze band populair is was hier duidelijk te merken. Ondanks dat deze heren van het niet zo woestijnachtige Zweden afstammen kon je je perfect een dorre vlakte inbeelden in het Zuiden van de VS (zonder rednecks met het IQ van een steen dan). Wie de band nog niet live gezien heeft zal dit misschien wat raar in de oren klinken als beschrijving van een show, maar wie ze al reeds gezien heeft weet wat ik bedoel. Na een warme rit door de woestijn was het dan toch uiteindelijk tijd om mijn keel eens te bevochtigen met crappy Duits festivalbier. (Yentl)
Everything louder than everyone else; Motörhead. Dit was de eerste band die ik aan één van de mainstages (nummer 1) mocht aanschouwen en wat een geweldige manier om het festival echt in te luiden. Loeihard en nog steeds even wild met de onmiskenbare komische toon, één van de redenen waardoor we zo van Lemmy houden.
Van het begin tot het einde ging het publiek volledig los, er was geen ontsnapping meer aan; Dit was Motörhead. Wat zeer duidelijk was; Lemmy genoot minstens evenveel.
De gitaarsolo na "Over the top" baarde mij wel even zorgen, dit deed mij terugblikken op het korte concert van ‘Wacken 2013’ waar Lemmy zich moest terugtrekken wegens wat gezondheidsprobleempjes.
Maar na deze mooie solo vlamden ze er direct allemaal terug in met "The chase is better than the catch". Tijdens "Doctor Rock" kon ik dan toch zonder angst genieten van een stevige drumsolo.
Toen kwam voor mij het hoogtepunt: "ORGASMATRON" persoonlijk een van mijn lievelings Motörhead songs, dit hebben ze niet meer live gespeeld sinds 2012. Hierbij waren wel nog wat andere liefhebbers zeer opgetogen. Toen "The ace of spades" gespeeld werd veranderde alles in een stormloop, iedereen wou als de bliksem vanvoor geraken. Extreme fanaten klauterden zich een weg over het publiek, een waardig afscheid dacht iedereen.
Toch nog een zeer toepasselijke extra: “Overkill”. Hierna moest ik toch wel een hydratatie pauze inlassen voor mezelf.
Voor mij een top concert; Lemmy, keep the legend alive. (Dylan)
Heel eventjes was ik verdrietig toen ik zag dat Trap Them niet aanwezig zou zijn. Toen ik zag dat Oathbreaker hun plaats zou innemen op de Warzone kon het mij geen hol meer schelen dat ze er niet gingen zijn. Deze Gentse band mag zich tot één van mijn absolute favorieten rekenen (samen met zowat iedere andere band uit de Church of Ra stal). Eventjes was ik wat bezorgd of het wel een goed idee was om deze band op de Warzone in het stralende zonnetje te laten spelen. De gitzwarte Hardcore doorspekt met invloeden van uit Black/Post/Sludge Metal is nu niet meteen een geschikte kandidaat daarvoor. Gelukkig zat ik er volledig naast en mocht deze show zich tot één van mijn favorieten van het festival rekenen. Toen ze begonnen trok er zich een stevige wind op die de haren en kleren van de bandleden volledig passend op de muziek lieten bewegen (dit klinkt ongelooflijk cheesy, maar geloof me, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik terug kippenvel). Je kreeg het gevoel alsof je alleen middenin een storm op één of andere rots aan de kust ging, net genoeg boven water om niet te verdrinken. De hemeltergende vocals van Caro gingen door merg en been terwijl de ijskoude riffs je steeds dieper het water induwden. Een ronduit fantastische verdrinkingsdood dus en ik hoop dat ze ik snel nog eens mag beleven. Echt een band die nooit teleurstelt en zonder twijfel één van de toppers (misschien zelfs de topper) van Hellfest. Spijtig dat ze niet nog een paar keer speelden dat weekend.
The Godfather of Shock Rock: Alice Cooper. Alice Cooper behoort niet direct tot mijn top bands, maar ik vind ze nog steeds allesbehalve slecht. Ik geniet er altijd van om ‘grondleggers’ van de ondertussen ontelbare genres aan het werk te zien; Alles heeft zijn roots, niet? Dit was voor mij het moment om gewoon even te genieten van goeie Rock. Op naar Mainstage 1 dus! "The Undetune" was een goede fundering voor de sfeer, waar de rest van het concert steeds meer aan toevoegde. Zoals de muziek (en de show, want Mister Cooper blijft boven alles een top entertainer) blijft Alice Cooper tijdloos. Dit extra verduidelijkt met the "Department of youth" als startshot. Zoals verwacht duurde het ook niet lang tot enkele vrouwelijke (en mannelijke) fans uit het publiek hun welgevormde rondingen wilden laten beoordelen door Mister Cooper.
Een mooie show, een goede setlist, jong en oud die naast elkaar staan te rocken: prachtig!
“Poison”: hier hoorde natuurlijk weer een grote vlaag tetjes die ontbloot werden bij. Op het einde mocht iedereen nog eens genieten van "School's out".
Hierbij moest ik toch even denken aan al de arme studenten die nu aan het blokken waren.. Terwijl ik DIT mocht aanschouwen, een zeer geslaagde show. (Dylan)
Na enkele uurtjes lekker gehuild te hebben om te bekomen van die Oathbreaker show bevond ik mij terug in de Valley voor een mastodont (huehuehuehue) van een band. Jawel, Mastodon. De band die bewijst dat Rock Werchter ook goeie bands kan boeken en dat één van de meest populaire Metalbands te zijn niet noodzakelijk hoeft te betekenen dat je dodelijk saai bent (ja, ik heb het over je favoriete band). Een echte goeie reputatie live hebben ze eigenlijk niet aangezien ik al redelijk wat getuigenissen heb gehoord die reikten van “meh” tot “ik wou dat ik niet geweest was want het was zo slecht dat ik nooit meer naar Mastodon ga luisteren”. Gelukkig voor mij kan ik een positievere categorie toevoegen aan deze getuigenissen. Alhoewel enige genotsmiddelen die in die tent nogal ruim aanwezig zijn er wel iets mee te maken zouden kunnen hebben, heb ik mij toch duchtig geamuseerd tijdens hun set waar er veel herkenbare nummers gespeeld werden. Toegegeven, speciaal was het niet, maar leuk was het zeker.
Cock Sparrer, hier valt eigenlijk niet zo veel over te zeggen; In het kort: Stevige Oi & non-stop meezingers. Een publiek dat in mijn ogen relatief klein was voor Cock Sparrer, maar toch met elk nummer volledig los ging en in volle glorie elke zin mee zong. Ook al is Cock Sparrer commercieel gezien nooit echt uitgebroken, ze hebben wel een van de meest loyale fanbases, die hun overal zouden volgen.
Het enige wat ik hier echt op kan aanmerken, is de lange wandeling naar de WARZONE vanaf de andere podia, misschien was dit de reden voor de maar matige opkomst. Nuja, aan de andere kant zorgde dit voor korte wachtrijen aan de bar, en een paar pintjes om de keel te smeren bij al die meezingers waren meer dan welkom. Cock sparrer; We're coming back! (Dylan)
100% British Steel, Judas Priest. Heavy Metal tot het einde. Wat sowieso al een groot plus punt was voor deze show, was dat de schroeiende zon eindelijk volledig vervangen was door de koele duisternis.. Heerlijk na een hete dag zoals deze. Dit gepaard met de unieke stem van Rob Halford die over de weide galmde, maakte hier een intens moment van. Geweldig om lekker af te koelen met een fris pintje. Desondanks ze al heel wat jaartjes meedraaien demonstreerden ze dat ze nog steeds als meer mee tellen dan enkel de inspiratiebron van talloze bands.
Hoewel ik hier en daar wel een stukje wou meezingen, merkte ik dat er ondertussen al niet echt veel geluid meer uit mijn keel kwam. (Nog een pintje?). De machtige sound van Judas Priest gepaard met de koelte zorgden voor een hemelse sfeer; Real Cold British Steel. (Dylan)
De eerste echt pijnlijke beslissing van de dag voor mij kwam er nu aan. Of wat Djenten op Meshuggah, of eens naar een duistere versie van Johnny Cash gaan luisteren. Het werd uiteindelijk dat laatste en ik ben dus opnieuw naar de Valley gegaan om daar Woven Hand. Muzikaal houdt deze band het midden tussen alternatieve Amerikaanse Country/Americana, of zoals eerder genoemd, een duistere versie van Johnny Cash. Een slechte keuze was het alvast niet, er was maar weinig publiek komen opdagen dus ik kon mij mooi een plaatsje vooraan bemachtigen. Ik moet wel toegeven dat het een love it or hate it band is. Velen vroegen zich waarschijnlijk af “what the fuck doet dit op Hellfest” (maar dan in’t Frans) terwijl de anderen (zoals ik) met open mond stonden te staren, licht mee wuivend op de muziek. Veel ken ik niet echt van deze band, maar daar zal ik na dit optreden alvast verandering in brengen. Smaakt vast en zeker naar meer. (Yentl)
Alsof de vorige keuze nog niet zwaar genoeg was moest ik nu kiezen tussen (de Noorse) Shining of Dead Kennedy’s. Ok mopje, Dead Kennedy’s is leuk, maar die hebben geen sax die klinkt als een schizofreen in haar/zijn zwaarste psychotische episode ooit. Shining mocht afsluiten in de Temple (tevens de eerste band die ik daar zag) en ik had behoorlijk wat geluk dat ik nog een plaatsje vooraan kon bemachtigen want de tent stond behoorlijk snel vol. Er was een beetje twijfel of dit wel goed zou zijn live, de band heeft een zeer divers geluid en ik heb geen idee hoe je een saxofoon live kan bespelen terwijl Black Metal riffs je om de oren vliegen. Ik weet nog altijd niet hoe, maar shit, dit was fantastisch. Het is zeer moeilijk om deze show te beschrijven aan iemand die er niet was. Nog onder de invloed van bepaalde genotsmiddelen vooraan staan terwijl iemand het meest schelle saxgeluid ter wereld staat te spelen terwijl er overal rond hem lichtjes staan te flikkeren en er op de achtergrond staalharde riffs gespeeld worden is een ervaring die iedereen eens moet meemaken voor hij/zij sterft. Na wat ergens tussen de 5 minuten en 5000 jaar lag hadden ze helaas gedaan. Een mooie afsluiter van een mooie eerste dag. (Yentl)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2015/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Best Kept Secret Festival 2015 – zondag 21 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-21
Simon Van Extergem
Het is alweer zover: de laatste dag van Best Kept Secret. Het besef dat het bijna weer voorbij is doet pijn, maar we laten ons hierdoor niet van streek brengen. Want het is opnieuw tijd voor muziek.
De eerste man op de affiche is direct al een grote. Jonny Greenwood & The LCD. De naam doet zeker een belletje rinkelen. Hij is immers de gitarist van Radiohead. Bijgestaan door het London Contemporary Orchestra brengt hij klassieke muziek. Naast klassieke werken stelt hij ook zijn muziek voor die hij heeft geschreven voor enkele films. Enkele titels hoor ik u vragen. Hier zijn ze: “There will be blood”, “Norwegian Wood”, “The Master”,… Een hele mooie lijst dus. De muziek op zich blijkt zich heel goed te lenen om de zondagmorgen mee wakker te worden. Klassieke muziek dus op een festival: waarom niet.
Steve Gunn brengt geen klassieke muziek. De voormalige gitarist van The Violators (begeleidingsband van Kurt Vile) tapt uit een ander vaatje. Ook kijkt hij niet terug naar hetgeen hij vroeger met The Violators bracht. Wat we te horen was verstilde pracht. Vooral de stem van de man doet het bloed stollen en de haren recht springen. De muziek is een mix van folk, country, blues en americana. Maar zonder teveel tierlantijntjes en zonder teveel gezever. Lange nummers ook die voorzichtig worden opgebouwd, tot hij op zijn gitaar, met behulp van een bottleneck, zijn duivels ontbind. Het eerste optreden van vandaag dat lang zal bijblijven.
Bij Marmozets was het een heel ander verhaal. Marmozets is samengesteld uit 2 families en brengen volgens hunzelf powerpop. Met een fikse knipoog naar Hole trekt de band stevig van leer. De frontvrouw laat zich niet onbetuigd en brengt met veel energie de show op gang. Maar al snel blijkt dat de band weinig op het lijf heeft. Een luchtig tussendoortje dus. Maar geen spek voor mijn bek.
Snel verder naar Wolf Alice. Hier zijn de verwachtingen ook vrij hoog. NME looft haar als up and coming. En hoewel ze het daar niet altijd bij het rechte eind hebben, ben ik geïnteresseerd in wat ze gaat brengen. Dat blijkt niet hetgeen ik had verwacht. Waar op haar plaat dit frêle meisje hard en gemeen kan klinken, is alles nu heel liefelijk, heel braaf, soms zelfs bijna saai. De hardheid gaat volledig verloren. Hoewel ze een mooie stem heeft en de nummers lang niet slecht zijn, blijk ik toch wat op mijn honger zitten.
Van hoge verwachtingen gesproken. Al jaren zijn Mew één van mijn persoonlijke favorieten. De Deense band heeft mij al enkele malen live van mijn sokken geblazen. Dus mag dat dit keer ook weer gebeuren. Maar jammer genoeg is dat ook nu weer niet het geval. Waar de oude nummers nog steeds zeer krachtig, gevarieerd en uitdagend zijn, blijkt dat het nieuwe werk niet van hetzelfde niveau is. Ook hier klinkt alles weer zo braaf. En dat is een slecht teken. Want ondanks de hoge stem van de zanger, klonk deze muziek steeds hard. Nu blijkt daar niet te heel veel meer van over. De band heeft ook een tijdje stil gelegen. Misschien dat de heren weer wat op dreef moeten raken. De volgende keer dat ik ze ga bekijken laat ik het zeker weten. Nu blijk ik echter een beetje gedesillusioneerd achter.
Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door Black Mountain. Op weg naar het festival knalde hun eerste plaat nog eens loeihard door de boksen. En gelukkig brengen ze live ook een karrevracht aan nummers van die plaat ten gehore. De Canadezen halen hun inpiratie uit de rockmuziek van de jaren 70 maar maken er iets moderns van. Een psychedelische trip om u tegen te zeggen is het gevolg hiervan. Een uur lang sta ik mee te wiegen en shaken, terwijl de nummers om de oren vliegen. De duozang heeft nog nooit zo mooi geklonken. En nummers als “No Hits” en “Don’t run our hearts around” zorgen ervoor dat dit het optreden is van de dag. Ik miste zelfs even mijn lange haren om te kunnen meewiegen met de muziek.
Future Islands heeft al een hele schare hippe fans achter zich geschaard. En dat ondanks dat ze slechts nog maar één plaat uit hebben. Maar ‘Singles’ stond wel in vele lijstjes met beste platen van 2014. En dat is volgens mij helemaal terecht. Maar is dit live even straf als op plaat? Naar mijn gevoel niet. De zanger maakt met zijn ongecontroleerde bewegingen een energieke indruk. Maar wanneer hij zijn stem ook ongecontroleerd laat zwerven tussen een cleane zang en een grunt die in de meeste metalbands niet zou misstaan, raak ik een beetje de draad kwijt. De zang stond ook veel te luid en de muziek kwam veel te weinig door. Hierdoor enerveerde ik mij nog meer in al dat geroep en gegrunt van de zanger. Ik blijf hun plaat nog steeds fenomenaal vinden. Maar live mag het voor mij iets zuiverder zijn. Geen goeie indruk dus.
Het jonge duo Royal Blood gooit het over een andere boeg. In de traditie van onder andere The White Stripes, The Black Keys en Black Box Revelations slagen ze erin met 2 een geweldige rocksound op te zetten. Grote verschil is evenwel dat deze heren geen elektrische gitaar, maar een basgitaar gebruiken om dit te verwezenlijken. Dat die basgitaar exact klinkt als een elektrische gitaar maakt het dan weer iets minder spectaculair. Voor deze twee jonge Britten gaat het heel hard. Nog maar één plaat uit, maar ze worden nu al overal op handen gedragen. En dat blijkt wel terecht te zijn. De heren maken er een mooie rockshow van. Dat het soms wat sloom klinkt en niet alles even vlot in elkaar overloopt, dat zijn dan wel nog schoonheidsfoutjes. Maar ze komen er wel, de twee heren van Royal Blood.
Afluister van deze editie is Alt-J., de indiekoningen van enkele jaren geleden. Hun debuut was in der tijd zo straf dat ze onmiddellijk in het hart werden gedragen door heel wat muziekkenners. Nu komen ze echter met een nieuwe plaat onder de arm af. En die nieuwe plaat is lang niet zo sterk als de eerste. En dat is ook vanavond te horen. De show van Alt-J is zeker niet memorabel te noemen. Misschien zijn de heren toch iets te snel op een te hoge staander geplaatst. Ze lossen de verwachtingen niet in en dat zorgt toch voor een bittere kers op de taart. Op Pukkelpop krijgen ze nog eens een kans om mijn ongelijk te bewijzen.
En zo loopt het festival ten einde. Best Kept Secret bevestigde dit jaar al het goede dat ik de vorige twee edities al had ondervonden. Goeie muziek, goeie locatie, goed eten, goeie sfeer. Alles is aanwezig om van Best Kept Secret een gigantisch succes te maken.
Ik sta er volgend jaar zeker opnieuw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2015 – zaterdag 20 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-20
Simon Van Extergem
Een nieuwe dag, een nieuw begin. En dat begin is Matthew E. White. De overjaarse hippie brengt een mooie mix van rock, soul en gospel en doet dat met een full band. Maar komt het door het te vroege uur of de locatie of de muziek, maar het optreden weet niet echt te beklijven. Hij kan en wil beter, maar vandaag laat hij het een beetje afweten.
Snel door naar Mourn. 3 jonge meisjes en één jonge jongen uit het zomers Barcelona. Denk echter niet dat ze zomerse muziek maken. Ze spelen rock met een knipoog naar Sonic Youth ,dan wel naar Hole. Met een gemiddelde leeftijd van minder dan 18 jaar is deze band jong noemen een understatement. En die jeugdigheid is ook in de muziek te horen. Soms klinkt het heel goed, andere moment toch nog een stuk te naief. Een band waar nog heel wat werk aan is, maar dat mag en kan. Want ze hebbe nog jaren de tijd om hun live prestatie op te krikken. Van hetgeen ik nu te horen heb gekregen, heb ik er alle vertrouwen in dat we binnen enkele jaren nog van hen zullen horen.
John Coffey is dé band van het moment in Nederland. Niet in het minst omdat de zanger tijdens Pinkpop, toen hij op het publiek stond, een naar hem toegegooide pint naar hem heeft opgevangen en uitgedronken. Een hele prestatie. Maar hoe zit het dan muzikaal? Wel, John Coffey brengt vuile rockmuziek. Onwillekeurig doen ze mij denken aan de Heideroosjes. Punkrock dus, die in het begin van deze eeuw veel furore maakten. Doen ze iets speciaals met dit genre? Nee. Voor nieuwe en verfrissende muziek moet je niet bij hen zijn. Voor een harde en speelse rockshow mag je echter wel aan hun deur kloppen. TWO ontploft en laat de geserveerde rockshow zich zeer welbevallen.
Opnieuw Spaans vrouwelijk bloed op het podium. Deze keer in de vorm van Hinds. 4 bevallige dames die in de stijl van Mac Demarco hun muziek te berde brengen. Garagerock die heel rommelig wordt gespeeld. De zanglijn is niet altijd even toonvast en hoewel het enthousiasme er afspat en de meisjes zeer hard hun best doen, klinkt het toch allemaal een beetje te rommelig en te vals en moet ik na enkele nummers concluderen dat dit toch niet voor mij is. Maar dat neemt niet weg dat het publiek blijft staan en zich blijft amuseren. Het zal wel aan mij liggen.
Er is een nieuwe soulman opgestaan en die luistert naar de naam St Paul. Samen met zijn The Broken Bones maakt hij er een waar feest van. Wat kan die man goed zingen. Een stem om U tegen te zeggen. De man klinkt zwart, de band ook. Maar eigenlijk zijn ze zo wit als melk. Soul en Gospel passeren de revue en worden met een onvoorstelbare drive gespeeld. Enkel Amerikanen kunnen deze muziek geloofwaardig en met overtuiging brengen. Ik denk dat de man menig maal in de lokale kerk heeft gezongen. Wat een feest moet dat daar geweest zijn. Volledig overdonderd door zijn kracht die hij uitstraalt en met een vrolijk deuntje door mijn hoofd huppel ik welgezind naar het volgend optreden.
Dat zijn Cheatahs. Het verschil kan niet groter zijn. Geen soul hier, maar echte shoegaze van hoog niveau. Met nog maar één plaat onder de arm klinken deze Britten heel volwassen en laten ze zich niet vangen aan de gekende valstrikken die shoegaze soms uitzet. Geen overbodig gitaargeweld, geen melige melodieën. Wel rake muziek die de heupen en de oren beroeren. 45 minuten lang gaan ze door, zonder pauze. Eén lange trip dus doorheen hun universum. 45 minuten intens genieten van een wall of sound, met fuss doorspekt. Mooi.
Terug naar de grote tent (TWO) waar Death Cab for Cutie mag optreden. Het is ondertussen al weer een hele tijd dat deze heren Europa aandeden. En dat is jammer. Want hun muziek valt mij zeer in de smaak. Ook vandaag laten de heren zich horen. Maar de klank in de tent zit niet volledig goed en ook de tent blijkt iets te klein om al het publiek op te vangen dat wil komen luisteren. Waardoor voor mij het optreden wat verloren gaat en ik het niet goed binnen krijg. Een gemiste kans dus.
Bij Föllakzoid is het publiek niet zo talrijk opgekomen. Maar dat laten deze Chilenen niet aan hun hart komen. Krautrock is terug van nooit weggeweest en dat bewijzen zij. De drum en bas zorgen voor de perfecte basis voor de synth en de gitaar om zich volledig te laten gaan. Nummers die makkelijk boven de 15 minuten afklokken en die toch niet gaan vervelen. Een gezonde mix van Kraut en electronica. De set is opnieuw een lange trip die ik maar al te graag beleef. Je volledig overleveren aan de heren en meegaan in hun verhaal. Wat kan muziek toch zalig zijn.
We zijn opnieuw aanbeland bij shoegaze. Maar deze keer geen jonge band die de grote voorbeelden proberen te evenaren. Deze keer hebben we te maken met één van de grondleggers zelf. Ride was reeds in 1996 ten grave gedragen. De bandleden gingen hun eigen weg en vooral Andy Bell gooide hoge ogen als lid van Oasis en Beady Eye. Ride is vooral bekend van hun debuutalbum ‘Nowhere’. Een klassieker in het genre en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Dat dit album ook live heel goed tot zijn recht kwam is een understatement. Ride toont aan dat ze niet zomaar opnieuw samen zijn om snel wat poen te scheppen. Er is overtuiging in eigen kunnen en de wil om het goed te doen. En dat doen ze ook. Hoewel nummers van de latere albums van een iets lager niveau zijn, zijn de songs van ‘Nowhere’ live ook zeer groots. Het einde met een wall of sound en de noise zijn een waardig slot van deze show. Mooi. En opnieuw te zien op Pukkelpop dit jaar.
De topprestaties blijven zich maar opstapelen vandaag. Want hier zijn ze dan: Hookworms. Eén van de optredens voor mij van 2014 waren deze heren, toen ze op Eindhoven Psych lab kwamen tonen waar al de commotie nu eigenlijk over gaat. De heren laten zich niet makkelijk strikken voor een optreden. Dat is ook de reden waarom ze nog nooit in België hebben gespeeld. Daar komt echter verandering in. Want dit jaar staan ze op het geweldige Leffingeleuren. Allen daarheen. Want Hookworms is het meer dan waard. Psychedelica met electronica worden gemengd tot een trip van één uur lang. Je raakt in trance door de heren en laat je voeren naar hun eigen wereld waar zij aan de touwtjes trekken. Een universum van hogere sferen waar het goed vertoeven is. Niet de makkelijkste muziek, want ze kunnen al eens log klinken. Maar als je doorbijt en je laat meevoeren staat je een geweldige reis te wachten.
Afsluiten doen we met de headliner op de mainstage. Noel Gallagher moet eigenlijk niet meer voorgesteld. De man heeft in zijn post-Oasis-tijdperk al 2 mooie albums gemaakt. En de nummers van die platen zijn ook zeker de moeite. Maar je voelt dat het publiek niet (enkel) daarvoor is gekomen. Het is pas bij de covers van Oasis (“Champagne Supernova”, “Don’t look back in anger”, …) dat het publiek helemaal uit zijn dak gaat. En dat is meer dan terecht. Want die nummers zijn nog een niveau horen dan hetgeen hij solo heeft geschreven. Evenwel is het een geslaagd optreden van een ware vakman die met liefde voor zijn gitaar en zijn mooie stem makkelijk het gehele strand inpalmt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2015 – vrijdag 19 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-19
Simon Van Extergem
Best Kept Secret is aan zijn 3e editie toe. Voor mij is dit hét festival van de zomer. Een kleinschalig (+- 17000 man per dag) met een excellente selectie in uit mainstream en alternatieve muziek. De locatie op zich is al een reden om een bezoek te brengen. De Beekse Bergen zijn de perfecte plek voor een festival: een mooie camping, een prachtig meer, een zomers strand, een bosrijke omgeving,… Wat moet een mens meer hebben? Misschien ook wel de beste eetgelegenheden die je op een festival tegen kan komen, dat nog een pluspunt. Met andere woorden: een aanrader. Maar is de muziek dit jaar ook weer de hoofdreden om een bezoek te brengen? We zullen het snel weten.
dag 1 - vrijdag 19 jun 2015
We starten de dag op ONE, met Strand of Oaks. Een favoriet van het ter ziele gegane programma Duyster. En met reden, want “JM” van hun laatste plaat is een weergaloos nummer. We moeten echter wachten tot de laatste noten om dit meesterwerk te horen. Hetgeen ervoor komt bevalt ook zeker. Een Americana met veel gevoel, maar ook met ballen. De Zanger/gitarist ziet er als een frontman van de eerste de beste metalband uit. Maar laat u niet misleiden. De gevoeligheid en de warmte die hij in zijn stem legt getuigd van een innerlijke schoonheid, ook al blijkt die stem niet altijd even toonvast. Evenwel een mooie opener voor mij van dit festival.
Tijd om podium THREE eens een bezoek te brengen. Gelegen in het verlengde van de mainstage, op het strand is het één van de leukste locaties op een zomerse dag. Hier mag Daniel Norgren zijn kunnen tonen. De Zweedse singer-songwriter is al enkele jaren aan het pad naar de top aan het klimmen. Hij doet dit traag maar gestaag, net als zijn muziek eigenlijk. Met zijn laatste worp Alabursy onder de arm (zijn zesde al) komt hij het publiek van BKS veroveren. Denk bij hem vooral niet aan een klassieke singer-songwriter. Hij bundelt het beste wat America al heeft voortgebracht: blues, Americana, Rockabilly,… en maakt er prachtige luisterliedjes van. Een zwevende stem en zwevende muziek overstijgt hij de middelmatigheid en zoekt hij hogere sferen op. Een sfeer die mij zeer wel bevalt.
Podium FIVE is nu aan de beurt. De kleinste tent van allemaal, die tussen de bossen in verscholen ligt. De ideale plek om obscure, jonge en uitdagende bands te zetten. En dat is wat ze hier ook doen. Eagulls mag voor ons de spits afbijten. Eagulls zijn 5 Britse jongens die zich wagen aan post-punk. Een mooie combinatie en een mooie prestatie van de heren. Dat hun invloeden duidelijk in de New-wave en de post-punk van jaren geleden liggen steken ze niet onder stoelen of banken. En dat is ook helemaal niet nodig. Een fris geluid die de post-punk blijvend op de kaart zet. Naar analogie met Iceage, Cult of Youth, en al die andere bands die nu weer deze sound oppikken, stralen ze onverschilligheid en eigenzinnigheid uit. Een mooie combinatie die resulteert in een eigen sound. Een band die nog serieus kan en mag groeien en die zeker in het achterhoofd blijft hangen.
Tijd om even wat gas terug te nemen en nog eens het hoofdpodium (ONE) een bezoekje te brengen. Daar speelt The Tallest Man on Earth. De jongeman heeft al heel wat adelbrieven voor te leggen: hij speelt al talloze zomers lang alle Belgische festivals. Geen beginner dus. En dat is er aan te zien. Het ziet en klinkt allemaal heel professioneel. Maar hierdoor ook een beetje zielloos. Hoewel het publiek er vrolijk van leuk te smullen, was het voor mij toch een beetje te mager om er echt van te genieten. Maar ook vrolijke en poppy nummers en bands moeten gehoord worden. Alleen had ik er snel genoeg van. Ik hoor hem liever solo dan met een volledige band.
Het hoogtepunt van de dag kwam er nu aan. Na jaren het vasteland te hebben vergeten bij het opmaken van hun tourschema, duikt The Jesus and Mary Chain eindelijk nog eens op in onze contreien. En daar zijn we niet rouwig om. Ze kwamen integraal hun debuutplaat ‘Psychocandy’ spelen, daterend van alweer 1985. Ze zijn de lichtende voorbeelden voor iedereen die iets met shoegaze wil maken en dat is nog steeds te horen. Als een sneltrein speelden ze het gehele album door. Een ode aan de Britse muziek van midden jaren 80. Ondanks de leeftijd van het album, klinkt de muziek nog steeds gevaarlijk, uitdagend en fris. Alsof er in die 30 jaar niets op muzikaal vlak is gewijzigd.
Na 40 minuten is de plaat er helemaal door en sluiten ze af met nog een hele rits hits. Een waardig slot van een geniaal optreden. Het was jaren geleden dat ik nog zo had staan dansen. En dat is allemaal opnieuw mee te maken op de Lokerse Feesten. Nog geen ticket? Gewoon één gaan halen en geniet mee van deze geniale band.
Nog wat oudjes die hun plaats op de affiche dubbel en dik verdienen: The Pop Group. Nog enkele jaren ouder dan daarnet. Maar ook hier klonk het allemaal nog bijzonder relevant en vers. The Pop Group was oorspronkelijk maar een kort bestaan beschoren. Opgericht in 1977 en alweer ter ziele gegaan in 1981. Ik moest toen nog geboren worden. In 2010 haalden die jongens echter weer hun instrumenten van onder het stof en brachten ze opnieuw de koppen bij elkaar. En dat is zeer terecht. Met een mengeling van funk, jazz, dub en alles dat swingt, zorgen ze dat het publiek ook nu weer niet geen seconde kan stil staan. De overtuiging die de band, en zeker de zanger uitstraalt, maakt dat het allemaal nog overtuigender en funkier klinkt. De dansbenen worden opnieuw boven gehaald dus. En dat doet deugd.
Om af te sluiten blijven we nog even hangen aan stage FIVE, waar Pissed Jeans nog een concert gaat spelen. En het wordt een afsluiter om u tegen te zeggen. Pissed jeans brengt punk zoals het hoort: vuil, hard, gemeen, gebroken. Een stevige stoot in de maag, een klop op de schouder of in het aangezicht. De muziek komt mokerend binnen en doet goed. Ook al is het allemaal niet zo zuiver en net gespeeld, de energie en de drive die wordt uitgestraald maakt alles goed. Een ideale manier om richting tent gestuurd te worden. Met het nasuizen van de muziek van vandaag in de oren leggen we het hoofd neer en maken we ons op voor een nieuwe dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Heartbeats Festival 2015 - Nu al een vaste waarde
Heartbeats Festival 2015
Parc Fluvial d’Halluin
Halluin
2015-06-05 + 2015-06-06
Lode Vanassche
De doelstelling om Fransen, Walen en Vlamingen samen te laten dansen is gelukt. Medeorganisator Tom van Kortrijk blikt tevreden terug naar de eerste editie ( ruim 7500 bezoekers) en kijkt al reikhalzend uit naar de volgende. Idem dito voor het gros van het publiek.
Met de eerste dag kregen we een aantal in Frankrijk populaire acts voorgesteld. Waardoor deze dag wat Franser kleurde. Laat dit nou de tweede dag omgekeerd zijn. Een ding gemeenschappelijk. Een heerlijk publiek . De taal verschilt en de communicatie is dezelfde. En op beide dagen kwam Barman opdagen, de eerste dag met het goddelijke Magnus en de tweede dag met het magnifieke dEUS.
dag 1 - vrijdag 5 juni 2015
Het accent op de eerste dag lag eerder op wat elektronica met Metronomy, Caribou, Ibeyi, Years and Years, en Magnus.
Caribou is een pseudoniem voor de Canadese artiest Dan Snaith. Dan Snaith combineert elektronische muziek met indierock en jazz en wordt gerekend tot de New Weird America stroming. Hij brak door met zijn ‘Up in Flames’-album uit 2003. Ondertussen heeft onze dj die zich tussen de sets door verveelde en dan maar zelf nummers begon te schrijven, al zijn zesde uit, telkens anders en telkens beter. Dit geldt ook voor zijn optredens. Wie een doorslag had verwacht van zijn wervelende passage in de AB, was eraan voor de moeite. Even energiek hoor, daar niet van, maar wel weer anders. En dat is nu net zijn sterkte. We herkenden een aantal sterk gebrachte songs uit o.a. “Swim.” Alle respect voor een elektronische groep die alles nog eens live brengt ook. En dansen maar.
Wat kan Magnus verkeerd doen? Top techno dj Cj Boland en oppergod Barman op een vierkante tegel op het podium. Priemende songs, beats and lyrics. Eigenlijk kunnen die gasten niets verkeerd doen en is elk woord over hen overbodig. Enkele onverlaten dierven zich zelfs afvragen of Tom Smith van Editors ging komen meedoen. Boland zorgt voor de beats and loops op zijne laptop, Tom sneert er wat rockgehalte in. De rest doet de rest. Kippenvel. Punt.
dag 2 – zaterdag 6 juni 2015
Badbadnotgoed is een Canadees trio uit Toronto. Met keyboards, bas en drum zijn ze vooral gekend voor hun eigenzinnige en jazzy interpretaties van allerlei hiphoptracks. Hun passage vorig jaar op Gent Jazz was meer dan verdienstelijk en nu deden ze dat netjes over. Badbadnotgood was dus goed. Je zou eerst denken dat ze niet op de affiche passen, maar zoals onze wandelende muzikale encyclopedie Wim F laconiek wist te omschrijven, kregen we een gretig geladen sfeer met puur muzikaal talent. Een machtige bassist, no nonsense, smooth met een gebochelde Ray-Manzarekgewijze toetsenist die wist wat de drummer deed.
Anna Calvi is een Britse singer/songwriter en gitariste. Zowel haar debuut als haar tweede ‘One Breath’ gooide hoge ogen op het Britse eiland. Vooral geroemd om haar stem en prachtige performances. Maar Anna Calvi slaagde er niet in de hoge verwachtingen in te lossen. Ik herinnerde me namelijk een dijk van een concert in de AB. Zoals als elke andere groep werd ze niet aangekondigd, maar nam wel een goede start. Haar muzikanten bleven steeds verder borduren op enkele soundscapes waardoor verveling dreigde toe te slaan. Haar misthoornstem en haar fotgeniekheid kon niet de nodige aarde aan de dijk brengen . Een lauwe tent werd achter gelaten. Misschien beter in een zaal.
González is geboren in Zweden en heeft Argentijnse ouders. In 2004 kwam zijn debuutalbum ‘Veneer’ uit in Europa. Zijn muziek wordt vooral gekenmerkt door rustige folk melodieën, begeleid op akoestische gitaar. Vooral bekend van machtige cover zoals “Teardrop” en “Love will tear us apart”. Deze sterke singer songwriter Gonzales begon er zowaar alleen aan en kon ogenblikkelijk het publiek charmeren en de tent laten vollopen. Na het tweede nummer komen zijn klassebakken opgeschuifeld en worden we verwelkomd op een intieme en begeesterende set waar het publiek gulzig van eet. Een uitstekende percussie viel me op. Sorry Calvi, nu weten we wat muzikanten zijn. Een handvol sing alongs, een symbiose van pop, latin en folk met een soepel elan om u tegen te zeggen. Op het einde mochten we genieten van een beklijvende interpretatie van “Teardrops” van Massive Attack. Het was even zoeken naar het origineel, en dit is een compliment.
En dan de waanzin van dEUS, dé Belgische rock- en indieband uit Antwerpen. De groep werd opgericht in 1989, kende sindsdien vele bezettingswisselingen en bestaat anno 2007 uit Tom Barman (zang en gitaar), Klaas Janzoons (toetsen en viool), Stephane Misseghers (drums), Alan Gevaert (basgitaar) en Mauro Pawlowski (gitaar). Ze nemen een goede start met “Via”, hoewel het nog even zoeken is naar de juiste vibe (Klaas Jansoons was niet zo goed te horen), die er meteen is met tweede nummer “Architect”. Met vier frotmannen staat er wel degelijk een band op het podium, en niet Tom Barman en Co.
Diezelfde Barman molenwiekt met zijn Telecaster als was het dat hij net even gaan dineren was met Pete Townshend. Alain Gevaert is één van de betere bassisten en weet het geheel perfect te dragen. Maar het is vooral Mauro die het hem doet. Hij zorgt voor de ultieme explosie tijdens de mythische Outro van “Instan Street”. Man, man want een aura. Laat die gast een scheet op het podium, dan nog is het super. “Going out to steal a ruby and fell of the floor”. Deus heeft er duidelijk zin. “Little arythmetics”, tel maar op, het kan allemaal niet meer op. Ze hebben dan ook maar te plukken uit een onwaarschijnlijk repertoire. “Nothing really ends” en het optreden zal lang nazinderen. “Pass it on to me”, sprak barman af met zijn manschappen , om ons tijdens de bisronde definitief knock out te slaan met ‘Fucking 22 years old’ “Hotel lounge” en “Suds and soda”. Helaas even tijd tekort voor een “Roses”.
Róisín Marie Murphy is een Ierse zangeres, vooral bekend als zangeres van het duo Moloko. Ze leerde haar Moloko-partner Mark Brydon kennen op een feestje. Haar pick-up line ‘Do You Like My Tight Sweater‘ werd de naam van hun debuutalbum in 1995. Voordat ze Brydon ontmoette, had Róisín geen ervaring als zangeres. Het muzikaal duo had ook een relatie, die eindigde in 2003, vlak voor de release van hun laatste studio-album ‘Statues’. Nu gaat ze solo de hort op. Roisin Murphy kwam, zag en deed de tent leeglopen. De funk and soul van haar iconische band Moloko moet de duimen leggen voor allerlei elektronische effectjes en geluidjes, voor arty farty videowalls en een heuse modeshow.
Murphy verandert meer van kostuum en accessoires dan van lied. Grace Jones meets Madonna meets Prince meets Bjork meets Massive Attack, maar dan niet in premier league, maar in vierde provinciale. Een flauw afgietsel dus waar bij vakkundig wordt bewezen dat ook vrouwen een midlife crisis kunnen hebben. Zelfs haar eigen fantastische klassieker “Pure pleasure seeker” werd door bovenbeschreven mangel gedraaid.
Besluit: Meer dan een geslaagd festival, mooie lokatie. Borgen wat goed is en verfijnen wat beter kan. Dit smaakt naar meer, veel meer….
Organisatie: Heartbeats Festival (ism Kreun – Grand Mix – Aéronef)
Nederlands 
Français 
