Les Nuits Botanique 2015 – Isaac Delusion – Mew – Uitersten aan het werk!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-15
Stefaan De Weireld
Ondanks technische mankementen aan het begin van de set slaagde Isaac Delusion, één van de Franse revelaties van vorig jaar, erin om de Chapiteau flink onder stoom te zetten. De op het eerste zicht niet evidente combinatie van vette, futuristische discofunk met theatraal religieuze zangpartijen in de trant van Antony Hegarty klonk het viertal verrassend verfrissend en aanstekelijk. Zelfs een brokje seventies kitsch was niet verboden, met in de hoofdrol een opmerkelijke bassist die BeeGees gewijs leuke danspasjes in de benen had. Mee surfend op de robotfunk van Daft Punk lijkt succes buiten Frankrijk een reële mogelijkheid voor deze Parijzenaars.
De Denen van Mew hebben al aardig wat kilometers op de teller staan, maar een doorbraak, laat staan echt beklijvende optredens, wisten ze nog niet te versieren in ons land. Tijdens Les Nuits Bota werd deze kans opnieuw vakkundig de nek omgewrongen. Op plaat kan de atmosferische artpop van dit viertal best bekoren, maar live werden alle nuances dicht geplamuurd achter een dikke geluidsbrei. Het viertal uit Kopenhagen schuwde de introverte pathetiek niet, publieksliefhebber “The Zookeeper’s Boy” was niet eens in de set te bespeuren. Tijdens de knappe afsluiter “Comforting Sounds” trok de hemel dan toch nog open en kregen we een flashback naar de gloriedagen van Mercury Rev. Maar het publiek was toen al te gelaten om Mew nog tot een bisronde te verleiden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chapelier-fou-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/isaac-delusion-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mew-15-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Témé Tan – Hindi Zahra – Sensueel kronkelend in labyrint aan stijlen
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-14
Stefaan De Weireld
Témé Tan is een blanke Brusselaar met een zwarte ziel die ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat contreien afgereisd heeft. Een multiculturele veelvraat die zijn muzikale inspiratie vakkundig verknipt heeft tot laptopwereldmuziek. Al klopt, aan de tintelende afro pop te horen, zijn hart toch het meest van al voor zwart Afrika. Dat leverde enkele leuke, swingende momenten op die de tent liet mee deinen op een mix van slome beats, samples en grooves. Een formule zeg maar die eerder Stromae al naar het absolute sterrendom katapulteerde. Zet daar de volgende keer nog live band en een paar danseressen bij en het feest is compleet.
Hindi Zahra, een Frans-Marokkaanse die in het Engelse muziekblad al omschreven werd als de “spirituele dochter van Django Reinhardt en Billie Holiday”, kwam tijdens Les Nuits haar pas verschenen album ‘Homeland’ voorstellen. Net zoals op voorganger ‘Handmade’ liet ze daarmee een volop genietende Chapiteau alle muzikale hoeken van de wereld zien. Tijdens een knap opgebouwde set begon ze, niet tot ongenoegen van het publiek, steeds sensueler te kronkelen op het podium als een volbloed slangenbezweerder. Haar multiculturele mix van blues, latino en Perzische weemoed klonk niet minder verleidelijk. Een labyrint van stijlen waarin je, gedreven door de jazzy, fluwelen stem van Hindi Zahra, toch nooit verloren liep.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Tobias Jesso Jr. – Groots concert, letterlijk en figuurlijk
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
13-05-2015
Niels Bruwier
Op Les Nuits Bota kwam Tobias Jesso Jr. zijn debuut ‘Goon’ voorstellen. De Canadese zanger, of sommigen durven zelfs zeggen crooner, staat vooral bekend om zijn emotionele pianoliedjes. In deze nummers wordt een bepaalde sfeer gecreëerd waardoor het toch niet zo erg lijkt alsof de tekst doet blijken. De zanger kreeg nog meer bekendheid dankzij Adele, die op Twitter liet weten grote fan te zijn van zijn werk. De ‘You can’t miss him, He’s six foot seven’- tour kwam dus ook naar Les Nuits, en Tobias was inderdaad zeer groot.
Het voorprogramma voor Tobias was Flo Morrissey, een zangeres met een gitaar, zoals er al zoveel bestaan. Maar Flo heeft toch iets uitzonderlijk in zich. Ze is zeer verlegen, bescheiden en nog maar 19 jaar oud. Deze karaktertrekken helpen haar vooral in de nummers die ze schrijft. “Show Me” haar recentste single, werd als tweede gespeeld en met dat nummer kan je de volledige set omschrijven. In de refreinen haalt ze zeer hoge stemmen waarna ze zich zo bij Kate Bush kan voegen. Tijdens de strofes zingt ze dan weer op een gewone zwoele toon die haar ook weer als lid van First Aid Kit doet blijken. Of deze Flo Morrissey een grote toekomst te wachten staat is maar de vraag. Aan haar podiumprésence moet alvast nog heel wat gesleuteld worden.
Het grootste deel van het publiek kwam toch voor de grote Tobias Jesso Jr. Hij kwam plots uit het niets het podium op gestrompeld. Trok nog eens zijn broek op, zodat zijn ma ook tevreden kon zijn en begon met een cover van Big Star. Met enkel zijn Yamaha-piano en een fantastische stem kreeg hij het publiek makkelijk naar zijn hand. Vooral door zijn leuke tussenteksten. Moest het niet lukken als zanger kan hij nog altijd komiek worden. Het publiek lag voortdurend plat met de avonturen die Tobias vertelde. Zo bleek “True Love” eerst een demo en waren zijn fans teleurgesteld toen het niet op het album verscheen. Gelukkig werd het wel live gespeeld met een zeer aanstekelijk refrein om mensen wat op te fleuren.
Wat meteen opvalt is hoe goed de zanger een performance kan neerzetten. Door wat rare smoelen te trekken toont hij ook hoe goed hij zich in de nummers inleeft. De pijn, het verdriet en het geluk, alles kan je aflezen op zijn gezicht. Maar niet enkel piano kan de zanger goed spelen. Als hij een gitaar bovenhaalt valt pas echt op dat hij een singer-songwriter is … Met de typische gitaarklank en nummers als een singer-songwriter. Best te vergelijken met de stijl van José Gonzalez. Maar natuurlijk klinkt Tobias veel beter op de piano. De gitaar was er gewoon om wat variatie te krijgen in zijn set.
“Hollywood” gaat over een Canadese jongen die verhuist naar Hollywood om het daar te maken als artiest. Als dat niet blijkt te gaan denkt hij aan sterven. Zo’n zware tekst wordt in een donker en emotioneel nummer gebracht door Tobias. De emoties zijn dan ook zichtbaar op zijn gezicht, met bijna tranen in zijn ogen. Het toont de innerlijke pijn van een artiest die maar niet aan de bak komt.
Gelukkig kan Tobias nu op wereldtour en worden zijn nummers overal als instant classics beschouwt. Tobias bedankt zijn ma nogmaals door te eindigen met een nummer over haar.
Een emotionele trip in de gedachtewereld van Tobias; deze emoties werden nog nooit zo mooi in melodieën omgezet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Twerps – Jessica 93 - Wand
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-13
Sam De Rijcke
Van het Australische Twerps hadden wij toch wel iets meer verwacht. Hun gitaarpop op ‘Range Anxiety’ bracht onze gedachten soms bij The Feelies of The Chills en dat deed ons toch wel vooruitkijken naar hun live set. We kwamen tamelijk bedrogen uit. Alsof Twerps zelf de bui al voelden hangen hadden ze als flauw excuus een jetlag bovengehaald, maar dat hebben wel meerdere bands en het mag geen reden zijn om zo een futloos concertje te spelen. Hun indie-nerd-pop hield het midden tussen inspiratieloze Feelies, humorloze Weezer en derderangs Real Estate. De frisse tintelingen die we op hun debuutplaat wel mochten bespeuren, waren onderweg uit het vliegtuig gevallen. Ze zagen er ook niet uit, de bassiste/zangeres had het sex appeal van een lege schoendoos en de rest van de band had zich kenbaar gewend tot de stylist van ‘Boer Zoekt Vrouw’.
Gauw doorspoelen met een fris pilsje en dan terug de zaal in, en deze was verdomd goed volgelopen voor de one man band Jessica 93 van Parijzenaar Geoffroy Laporte, ons totaal onbekend, maar aan de opkomst en enthousiasme van het publiek te merken was dat zeker niet voor iedereen zo. Toch even de wenkbrauwen gefronst, want Franse artiesten bekijken wij altijd met enige gezonde argwaan, geloof ons vrij, we hebben zo al wat bekakte voorprogramma’s gezien bij concertbezoekjes in Frankrijk. Maar Jessica 93 wist ons aangenaam te verrassen. Als one man band zorgde Laporte voor een vol geluid, de drumpartijen had ie op de computer gekwakt en de bas- en gitaarpartijen speelde hij ter plaatse zelf in. Hij creëerde zo een sound die rechtstreeks vanuit de onderkoelde eighties kwam, een soort prille Cure die zich in een shoegaze bad had ondergedompeld. Jessica 93 had een stel sterke en bezwerende songs in huis als “Now” en het lange “Surmutants”, dingetjes die ook te vinden zijn op het recente ‘Rise’, een plaatje die u toch beter even zou checken. Wij hebben dat ondertussen al gedaan, en ‘t is de moeite.
Wij waren dus aardig opgewarmd voor de gloeiende garage-psych rock van het Californische Wand, een band uit de Ty Segall school, een oord waaruit alleen maar goeie dingen tevoorschijn komen. Tomeloze energie, geschifte gitaarsolo’s, rondvliegende decibels, ja ja, we waren meteen verkocht. Het was geleden van Thee Oh Sees dat wij nog zo iets meegemaakt hebben, een bandje die uit datzelfde woelige nest komt. Dit was een stomend concertje met de nodige ingrediënten, een flinke greep uit die laatste licht ontvlambare plaat ‘Golem’, al meteen een vliegende start met “The Unexplored Map” en “Self Hypnosis in 3 days”, een sound gestuwd door opvliegende gitaren en een stuwkracht van 100.000 Ampère . Er werd al wel eens ingehouden, maar over ’t algemeen gingen de heren regelmatig in het rood en werd er met een bovenmatige veerkracht gemusiceerd. In “Planet Golem” werden nog eens alle deuren wijd opengezet, de song zette in met een monsterlijke Black Sabbath riff en ging dan minuten lang Sonic Youth- gewijs volledig door het lint. En of we mee waren. Wand, onthoud die naam, een band die speelt met het schuim op de lippen, en vlammende songs die samen met Black Sabbath aan de paddenstoelen hebben gezeten.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Marina & The Diamonds hoort er opnieuw bij na al die jaren!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-11
Johan Meurisse
De half Welshe/half Griekse Marina Diamandis kon nu haar afspraak nakomen op te treden . Twee keer liet ze verstek gaan bij de tweede matige cd ‘Electra heart’.
Zij kwam in de spotlights ruim vier jaar terug met het prettig in het gehoor liggende ‘The family jewels’ en komt nu aandraven met alvast beter werk, de derde ‘Froot’ die met een handvol nummers doorsijpelde in de set .
Haar zwierige , groovy, opzwepende , sfeervolle mix van electropop, hitparade- en balladpop wordt nog steeds enorm sterk ontvangen. De Chapiteau was dan ook uitverkocht en deed de harten bonzen bij het jonge vrouwvolk. Ze heeft trouwens een sterke , trouwe fanbase!
Ze had dus wat recht te zetten en ging er live écht tegen aan . Als een volleerde diva slaagde zij er moeiteloos in haar (jonge) publiek in te palmen , een ravissante verschijning in zomerse outfit , net van het strand geplukt , én met wat tierlantijntjes op het hoofd , beweegt , kronkelt ze over het podium en doet de temperatuur in de tent stijgen .
Wat kitsch , bombast , glamour op z’n Kate Perry’s is zeerzeker niet wereldvreemd en wordt hier mooi opgevangen. Haar vocals, hoog of diep , houden overwegend stand ; af en toe ging ze wel eens uit de bocht op de intiemere “Obsessions” , “Happy” op piano of een stekelige “Primadonna”.
We kregen een verrassend puike set te horen; de extraverte songs durfden door die elektronica en discodreun in te werken op de dansspieren. Meteen was het van dat met “Bubblegum bitch”, van de vorige cd , “Mowgli’s road”, “Savages” en “I am not a robot” , die charmant luidkeels werd meegezongen . Toegegeven , er zitten halfslachtige songs tussen en die doen de spanning wat afnemen , zeker op plaat , maar haar gretigheid , enthousiasme dweepte de menigte op .
Het tempo werd terug omhoog getrokken met die poppy single “Hollywood” en bleef op hetzelfde elan met een reeks even interessant , boeiend , aangenaam materiaal als de single “Blue”, “Radioactive” en het afsluitende “How to be a heartbreaker”.
Marina & The Diamonds beschikt over een frisse speelsheid , een sfeervolle benadering en een aangename groove, wat er na al die jaren kan voor zorgen dat ze de grote podia bereikt …
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015: Vuurwerk – Een stomend spektakel
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
2015-05-11
Ozan Bozdag
Voor het grootste deel van de muziekindustrie is Vuurwerk geen onbekende band meer. Zeker niet sinds Jergan Callebaut, ook bekend van Cathedral 77, bij het trio speelt. Benieuwd wat we voorgeschoteld gingen krijgen.
Hun set begon met een rustig deuntje, dat voortdurend ophield, waardoor het publiek enorm ongeduldig werd en luidkeels begon te schreeuwen. Dit gaf ons tijd om de vernieuwde installatie, waarop Vuurwerk hun set ging spelen, te bekijken. De podium opstelling zag er behoorlijk indrukwekkend uit. Langs zowel links als rechts bevond zich er een synthesizer en in het midden was er plaats voor de gitarist, die geplaatst stond achter een verlichte ‘V’. Ook het doek achter de opstelling verklapte al dat er gewerkt ging worden met visuals.
Vuurwerk begon hun set met “Black Dog Panting”, een remix van School is cool. Meteen hoor je hoe de heren per locatie hun sound kunnen veranderen. Ook het licht zag er volledig anders dan in een zaal als bijvoorbeeld ‘de Charlatan’.
Naarmate de set vorderde zagen we mensen zich verdiepen in de beats, blazende bassen en de hemelse samples van stemmen. De remix van Bon Iver met “Minnesota Wi” zorgde ook voor een stijging van temperatuur. Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel het moment dat Sylvie Kreusch op het podium verscheen en “Warrior”, haar samenwerking met Vuurwerk, inzette.
Na een dikke 50 minuten kwam er een einde aan de stomende set van Vuurwerk. Een applaus van ongeveer 5 minuten zorgde voor wat bisnummers. “Dit is de eerste keer dat we dit nummer live brengen”, waarna “Bunker” van Balthazar werd ingezet. Voor een laatste keer liet Vuurwerk het pittoreske zaaltje helemaal zweten. België mag fier zijn op deze band, die het niveau van de Elektronische muziek scene zo laat stijgen.
Eerder waren er nog sets van Fugu Mango meets Binti en Joy Wellboy in de Grand salon…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vuurwerk-11-05-2015/
In de Bota Orangerie hadden we nog o.m.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/romano-nervoso-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-k-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-11-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Adrian Crowley – Benjamin Clementine : hoog niveau !
Les Nuits, Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-09
Geert Huys
Met een eclectische mix van aanstormend talent en oude bekenden trekt ‘Les Nuits’ naar goede gewoonte het Belgische festivalseizoen op gang. Op de unieke locatie in de feeëriek verlichte Botanique, waar voor de gelegenheid ook een extra concerttent (de Chapiteau) vakkundig tussen de strak geschoren coniferen werd neergeplant, is de zomerse sfeer bovendien nooit ver weg.
Op de eerste volwaardige festivaldag kreeg Le Chapiteau drie heren over de vloer die elk op hun eigen manier de definitie van het wat saaie begrip ‘singer-songwriter’ een vernieuwende invulling gaven. De Belgische opener Le Colisée doet naar men zegt leuke dingen met folk en afrobeat, maar de man stond net iets te vroeg geprogrammeerd om daar getuige van te zijn.
Fast forward dus naar Adrian Crowley, een 47-jarige Ier die in eigen land de muzikale onderscheidingen aan elkaar rijgt maar aan de overzijde van het kanaal pas recent is komen boven drijven. Wie ’s mans jongste twee albums ‘I See Three Birds Flying’ (‘12) en ‘Some Blue Morning’ (‘14) vooral weet te pruimen vanwege de weelderige strijkersarrangementen was misschien wel wat verrast of ontgoocheld toen Crowley moederziel alleen op de bühne verscheen. De Ier had middels een loop pedaal gekoppeld aan een laptop echter een economische manier bedacht om de afwezigheid van medemuzikanten ruimschoots te compenseren. Het bleek een geniale zet, want de songs kropen zo mogelijk nog dieper onder de huid dan op plaat.
Crowley’s muzikale handelsmerk heeft al eerder deuren geopend en zalen doen vollopen voor Leonard Cohen, Bill Callahan (Smog) en Richard Hawley: een gebiedende bariton die zich uitsluitend leent voor melancholische en intrieste songs. De combinatie met loops en een breed uitwaaierende gitaar op “Fortune Teller Song” en “Red River Maples” knipoogde hierbij naar de mistroostige ambient folk van Talk Talk, en toen de Ier tijdens het breekbare “Golden Palominos” plaats nam achter een krakkemikkig orgeltje noteerde ondergetekende prompt Robert Wyatt als onmiskenbare invloed.
Crowley had gelukkig ook een dosis sarcasme in de aanbieding. Hij eindigde de set met de verontschuldiging ‘I have only sad songs left’, én de vraag of ie een foto mocht nemen van het publiek als zoethoudertje voor zijn zoon die zich toch meer en meer vragen begint te stellen bij het eigenaardige beroep van zijn pa. Enig minpuntje van de set? De drie kwartier waren zo om zonder dat we er erg in hadden.
Dé reden waarom de organisatoren vanavond het bordje ‘complet’ mochten bovenhalen was de komst van Benjamin Clementine (zie pics homepag) . Geboren in London maar sinds enige jaren verkast naar Parijs wist deze 26-jarige muzikale zonderling sinds zijn opmerkelijke verschijning in Later… with Jools Holland zich in no time in de schijnwerpers te werken. Op zijn dit voorjaar verschenen debuut ‘At Least For Now’ profileert Clementine zich als een soulman. Voor alle duidelijkheid: met de 2+1 gratuite wegwerpsoul van fout gecoiffeerde posterboys als Sam Smith of John Newman, of de retrosoul à la Charles Bradley of Ben l’Oncle Soul heeft Clementine bijzonder weinig affiniteit. De ranke kleurling is een autodidact die uit de muzikale erfenis van drama queen Nina Simone, meesterpianist Eric Satie en drag queen Anthony Hegarty een eigen geluid weet te puren, én met die onwaarschijnlijke combinatie tegenwoordig volle zalen trekt.
Niet enkel via zijn muziek maar ook met het typetje dat hij vertolkt is Clementine een welgekomen zonderling temidden de huidige eenheidsworst van nieuw talent. Steevast getooid in een lange zwarte trenchcoat, zonder schoeisel, én gewapend met een door merg en been snijdende spinto tenor greep hij de integrale tent meteen bij de keel met “Condolence” en “I Won’t Complain”. Clementine koos live resoluut voor een minimale aanpak met een gitzwarte Yamaha C7 piano als voornaamste bondgenoot. Occasioneel kreeg hij het gezelschap van een jonge celliste die ’s mans songs zo mogelijk nog wat bombastischer uit de hoek deden komen.
Toegegeven, de crossover tussen hardsoul, croonerjazz, spoken word en ja zelfs opera vergt veel van de luisteraar, en is niet de cup of tea waar ondergetekende dagelijks zou aan nippen. Clementine is echter een rasperformer wiens oprechte en bijwijlen ronduit hilarische nonchalance we erg kunnen smaken, en toegegeven, het Radio 1 hitje “Nemesis” is gewoon een onweerstaanbare oorworm die de prille John Legend nooit uit zijn pen kreeg. Wie het bovendien aandurft om “River Man” van Nick Drake als encore te vertolken zonder ook maar een zweem van heiligschennis kan op onze levenslange sympathie rekenen.
Als dit niveau tien dagen lang wordt aangehouden dan leggen de samenstellers van Les Nuits de lat meteen wel erg hoog voor de rest van het seizoen. Chokri & co, jullie zijn aan zet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Ghostpoet Against Whatever Ever
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-09
Jelle Berden
Het donkere universum van Ghostpoet kreeg op zijn laatste plaat een flinke krachtinjectie met de intrede van een volledige band. De hoekige beats en drops moesten wat plaats ruimen voor gitaar, bas en drum en dat zorgt voor meer diepte, zeker live. Shedding Skin, de titel van dat derde album, vat het eigenlijk al mooi samen.
De goeie songs, die ook live de moeite zijn, staan mooi verspreid over de drie platen, en worden samengebald in een anderhalf uur durende set. Nieuwere songs als “Better not Butter Off” en “Off Peak Dreams” passen perfect bij het oudere werk als “Survive It”, “Liiines”, “Meltdown” en afsluiter “Us Against Whatever Ever”.
Alle singles passeren dus de revue, al zitten die oudere songs vaak in een nieuw jasje, met wisselend succes. Ik was best een fan van de eenzame man met zijn vuilgebekte drum machine. Dat paste perfect bij zijn donkere, bezwerende wereld, waar de geest van Gill Scott-Heron nooit veraf was.
Een meer volwassen optreden dus, maar de vraag is of Ghostpoet dat allemaal wel nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Hij spreekt er alvast wel een groter publiek mee aan, en met de festivalzomer in het vooruitzicht is dat goed gezien van onze poëet. Al werd zijn keuze voor een heuse live band vooral ingegeven door de grote Brian Eno himself. Ik zag Ghostpoet eerder al aan het werk op enkele festivals, moederziel alleen met zijn drumcomputer en zijn ego om het grote podium te vullen en dat telkens voor een hele lege tent. De band zou dus wel eens goed van pas kunnen komen.
De drummer stuwt de set vooruit, de gitaar weent mooi mee en de geweldige dame achter de keyboards zorgde ook voor perfecte backing vocals, of zoals vaak bij Ghostpoet, het catchy refrein. De poëet zelf mende de bende met zijn lyrics over het leven en de liefde en ja, een vrolijke Frans zal hij nooit worden maar met een naam als Ghostpoet hoeft dat ook helemaal niet.
Domper op de feestvreugde was de elektrische panne tijdens het laatste nummer, net wanneer de sfeer er helemaal inzat en er wat meer mensen begonnen te dansen. Mooie symboliek wel, want die laatste song was “Us Against Whatever Ever”.
Wat volgde was een sneer naar de Botanique en een nukkige frontman. Ook tijdens het optreden was er volgens de frontman altijd wel iets mis met de monitors, de sound, de stemmen,… Alles moest wat stiller, wat luider en dan weer wat stiller, en dat de hele show lang. Na vijf minuten gênante stilte en het herprogrammeren van de synths werd de song, onder luide aanmoedigingen nog wel hernomen maar Ghostpoet had er duidelijk geen zin meer in, wat er volgens mij voor zorgde dat de band niet terugkwam voor de gebruikelijke, en door het publiek fel aangevraagde, bisronde. Een jammere valse noot om een mooie, sfeervolle show mee af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ghostpoet-9-5-2015/
Andere pics Wild Classical Music Ensemble (Grand salon)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-classical-music-ensemble-09-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Putrock Festival 2015 op 8 en 9 mei 2015 – dag 2 – Het ontdekken waard!
Putrock Festival 2015
Mijnkoolsite
Beringen
2015-05-09
Kimberley Haesendonck
Putrock is een tweedaags festival dat ieder jaar plaats vindt op één van de meest unieke locaties in België, namelijk de oude mijnkoolsite van Beringen. Met de drie podia die er staan op Putrock is er voor ieder wat wils. De muziek varieert van rock’n roll tot dance, maar ook comedy krijgt een plaats op het festival.
Dit jaar verwelkomt Putrock voor zijn 7de editie heel wat kleppers van formaat. Op vrijdag 8 mei is het kickoff party met onder andere Laston & Geo, Michael Midnight en Gloria Boateng. Op zaterdag 9 mei kan je zowel nieuw talent ontdekken, als groot talent aan het werk zien. Bereid je voor op optredens van The Van Jets, Warhola, Polaroid Fiction en The Sha-La-Lees, maar ook op DJ sets van onder andere Raving George en De Sluwe Vos.
Een overzicht van dag 2 – zaterdag 9 mei 2015
Na afgelopen weekend kunnen we vaststellen dat Putrock één van de festivals bij uitstek is om je festivalzomer mee te beginnen. Het festival bevindt zich aan de Steenkoolmijn van Beringen, een toplocatie dus. Ook de line-up zag er behoorlijk goed uit. Een combi-ticket kostte slechts 21 euro en het enthousiasme van alle Limburgers die er rondliepen kreeg je er gratis en voor niets bij. Probeer maar een reden te zoeken waarom wij niet naar dit festival zouden gaan?
Eerste op ons lijstje stond Warhola, winnaars van Humo’s Rock Rally 2014 en opkomend talent in België. Het mopje over Eurosong For Kids zijn we al beu gehoord en wordt bij deze dus gewoon overgeslagen. Waar we het wel over gaan hebben is waar dit vijftal nu mee bezig is. Met een bijna volledig nieuwe set gaf Warhola het beste van zichzelf. Bekend in de oren klinkend nummer “Reshape” werd in een nieuw jasje gestoken en klonk vollediger dan ooit tevoren. Ook de recente single “Unravel” kwam live helemaal tot zijn recht. Oliver Symons en co weten waar ze mee bezig zijn, dat is duidelijk. Benieuwd naar het vervolg? Wij alvast wel.
Onze Hollandse mannen van Jett Rebel die ondertussen al 2 albums hebben uitgebracht waaronder ‘Venus & Mars’ en ‘Hits for Kids’ waren één van de headliners op de affiche van Putrock. Deze band heeft vooral een poppy sound en wekt enorm veel populariteit op bij 14 tot 16 jarigen. De tent was volledig gevuld en de sfeer zat er dik in maar toch is deze band helemaal ons ding niet. Het happy gehalte van de songs is zodanig overdreven dat je er na 2 nummers al genoeg van hebt. Het alom bekende “Tonight” kon ons uiteindelijk toch nog een beetje overtuigen. Het is geen topnummer maar wel een plaatje dat in het hoofd blijft hangen met een deuntje waar uw heupen enthousiast geen en weer gaan van wiegen.
Limburgse band Polaroid Fiction had de eer om de Club Stage te mogen openen. In november 2014 kwam hun meest recente EP ‘FP’ uit. Single “Black Widow”, een samenwerking met Tim Vanhaemel, is hier ook op te vinden. Live werd het nummer wat verlengd en klonk het als een schot in de roos. Ook recent uitgebracht nummer “Target” haalde de setlist en bracht het publiek aan het dansen. Polaroid Fiction is het perfecte voorbeeld van een band die zonder het winnen van een wedstrijd het ook perfect kan maken in de muziekwereld. Wie ze nog live aan het werk wil zien kan zich volgend weekend begeven naar Hamrock.
Als er één band is in België waar je nooit genoeg kan van krijgen is het toch wel Steak Number Eight. West Vlaams talent dat de metalscene al enkele jaren in zijn broekzak heeft zitten. En steeds blijven ze de tent volledig in de mood te krijgen voor een op z’n minst gezegd hard concertje. Zanger Brent Vanneste heeft het metalbloed nog steeds door zijn anderen stromen en liet de kans niet schieten om met volle overtuiging het publiek in te duiken, wat houden we toch van een potje stevige muziek! “The Hutch” is nog steeds een topper en hun shows laten dan ook niets aan de verbeelding over. Maar dat zal u zelf waarschijnlijk al wel weten. Er zijn enkele nieuwe nummers op ons afgevuurd dus wij kijken nu al volop uit naar hun nieuw materiaal! Rock on Guys!
Ook de Belgische Queen B van de techno wereld mocht niet ontbreken op Putrock. Raving George begon om half 9 aan haar set en liet, ondanks het vroege uur, de ‘Underground’ helemaal ontploffen. Krachtige en diepgaande beats die haar set zo voorbij lieten vliegen. Charlotte moest daarna meteen door naar Hamme om een set te gaan draaien op ‘Oreilles Rouges’. Druk leven, deze madam. En terecht.
Nieuw, Belgisch en steengoed! Jaja we hebben het over de Sha-La-Lee’s. Zij hebben net hun gelijknamige debuut uitgebracht. Een plaat die je in huis moet halen. Zij zijn klaar om The Sore Losers en consoorten van hun troon te stoten. Energieke rock met ongezouten gitaren en af en toe eens het geweldige geluid van een mondharmonica. Zij mochten op Putrock de Club tent onveilig maken en daar zijn ze met onderscheiding in geslaagd. Stilstaan was geen optie, niet voor het publiek en nog minder voor hen. We verwachten deze enthousiaste guys op verschillende festivals tegen te komen deze zomer en geloof mij, dit is de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.
Putrock 2015 afsluiten deden wij met een optreden van The Van Jets. Een reis door de tijd vol hits, maar ook nieuw materiaal mocht niet aan deze set ontbreken. Recent uitgebracht album ‘Welcome to Strange Paradise’ werd aan het publiek voorgesteld. Het decor bestond uit een gouden rots, wat perfect paste bij de titel van hun laatste album. Dat Johannes er staat als frontman wisten we al langer, maar The Van Jets staan er nu ook helemaal als band. Aan bisnummers, en dus tijdverlies, doen ze niet mee. Hun set eindigen en de ‘Mijnstage’ nog een keer laten dansen deden ze met, hoe kon het ook anders, “The Future”. The Van Jets zijn deze zomer nog te zien op tal van festivals zoals Dour en Gladiolen. Een aanrader!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/putrock-2015/
Organisatie: Putrock
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-03
Filip Gheysen
Zoals beloofd zorgen de weergoden dat het op de derde dag niet droog blijft. Maar wie dacht dat dit voor een magere opkomst zou zorgen, zat er lelijk naast! Labadoux is uitverkocht en daar zit kapitein Winokio zeker voor iets tussen. In de grote concerttent lijkt het wel een bijeenkomst van de Gezinsbond met heel veel jonge kinderen en hun (jonge) ouders. Zowel jong als oud genieten met volle teugen! Naar goede gewoonte sluit een Vlaamse klasbak dit weekend af. Dit keer mag Lady Linn de tent in vuur en vlam zetten. En met de avond komt na regen weer zonneschijn! Labadoux sluit in schoonheid af. Het is mooi geweest! Benieuwd wat volgend jaar brengt…
dag 3 - zondag 3 mei 2015
Kapitein Winokio
De weergoden laten het afweten op zondag en na twee bewolkte dagen met opklaringen, regent het nu écht. We verwachten dan ook een flauwe opkomst voor deze laatste festivaldag. Het is wel even schrikken als we de grote concerttent betreden. Daar lijkt het wel een grote feestdag van de Gezinsbond met heel wat jonge (groot)ouders en een bende peuters en kleuters die de kapitein komen begroeten. Na een kwartier moeten de zijflappen van de tent al omhoog. Binnen wordt het zomers warm!
Na diverse projecten begon Winok Seresia In 2004 als Kapitein Winokio met het brengen van traditionele kinderliedjes in een hedendaagse uitvoering. De man met de zeemanspet brengt hij kindernummers met vele bekende Vlaamse en Nederlandse artiesten. De brede erkenning in Vlaanderen kwam er toen hij in 2011 de MIA voor kidspop won, die voor de eerste keer werd toegekend.
De thema’s zijn uit de kinderwereld gegrepen met titels als: Poetsen, Limonade, Ruzie maken of Zwemmen. Hij brengt ook covers zoals Zo Mooi van Henny Vrienten. Het leuke is dat de tekst van dit nummer eerder voor de papa’s en de mama’s geschreven is, terwijl de kinderen er ook van kunnen genieten. Daar ligt misschien wel het geheim van zijn succes dat nu al ruim een decennium duurt: de kinderen hebben er iets aan en de volwassenen genieten mee. Zo kennen wij Het Vogeltje nog van een cd waarop Guy Mortier dit knotsgekke nummer op onnavolgbare manier inzong. Het eindigt in het “Spaans”: Pablo Neruda, Bahamontes, Vargias Llosa… Als je het werk van Studio 100 vergelijkt met suikerwafels, lekstokken en cola; dan kan je kapitein Winokio vergelijken met appels, bio-wortelen en bronwater! Het is aan de ouders om te beslissen wat ze hun spruiten voorzetten...
Dip Dive on the Mess O’Jive
De groepsnaam betekent in de Afro-Amerikaanse Jazz-terminologie gewoonweg: “Let's have some fun!” En met dit motto staat deze groep perfect geprogrammeerd in de pubtent op Labadoux! Dit muzikale buitenbeentje bestaat uit een groep Lierse twintigers die muziek brengen uit de twenties. Naast deze oude swing- en jivenummers van Louis Armstrong of Django Reinhardt brengen ze ook eigen nummers. De blazerssectie speelt aanstekelijke dansritmes. De gitarist wekt de geest van Django, de Belgische muzikale Eddy Merckx. De groep amuseert zich kostelijk en dat geldt ook voor het publiek!
Breabach
De Schotten op het podium van de grote tent weten de sympathie van de Vlamingen ervóór meteen te wekken met deze onliner: “Sorry we don’t speak Flemish, we barely speak English.”
Op de website noemt Labadoux deze groep ‘één van de vaandeldragers uit de nieuwe Schotse folkscène’. Het werd stilaan tijd dat we weer wat Keltische klanken te horen kregen. De groep brengt rustige ballads en zinderende traditionals. Buiten komt de zon door de wolken en de verregende melomanen uit de tenten piepen. De doedelzak speelt mee met de baslijnen van de contrabas en het publiek krijgt zangles. Als de zangeres op het einde nog een nummer tapdansen op zijn Iers ten beste geeft, krijgt ze een staande ovatie van de inmiddels volgelopen tent! Er staan dan ook geen stoelen meer in de tent… We worden allen welkom geheten in hun eigen Schotland. Een mens zou zin krijgen om ‘s anderendaags meteen te vertrekken naar de Highlands!
Cesair
Vooraleer we afsluiten met de headliner in de grote tent, trekken we nog eens naar de pubtent: Net zoals vorige jaren hebben ze voor Labadoux weer een stel Nederlanders gevonden dat met speciale outfits een eigenzinnig soort folk op het podium brengt. Cesair zou een mythologische prinses geweest zijn die 5000 jaar geleden de wereldzeeën bevoer. De groep presenteert zich als een soort heidense Gothic middeleeuwers die “epische folk” brengen waarbij uit de meest uiteenlopende vaatjes getapt wordt. Na een stukje uit de Carmina Burana, kondigt de frêle zangeres een nummer aan dat nog door Sappho geschreven werd. (Ter info: Daarmee zitten we in de Griekse oudheid op het eiland Lesbos.) Geflankeerd door de robuuste violiste van de groep, speelt ze het ritme op een bódhran terwijl ze de “zang” aan de de gitarist overlaat. Die debiteert de teksten met een Rammsteinstem. Een apart geluid dat opnieuw in de smaak viel van de pubtenters!
Lady Linn
Net zoals op eerdere edities slaat weer het fetivalitisvirus toe: met een goed humeur en goed voorzien van drank, komt het publiek kletsend en babbelend de tent binnen en gaat niet zwijgen als The Lady aan de piano solo van wal steekt. Waar artiesten zoals Jan Dewilde of Angelo Branduardi zich hier vroeger duidelijk aan stoorden, laat Lien De Greef het niet aan haar hart komen. Als de blazerssectie (allen in het rode pak) in actie komt met gitaar en drums als ruggensteun, hoor je ook geen babbelaars meer! Ze stomen over het lawaai heen en spelen een strakke set. Toch opmerkelijk hoeveel nummers we al kennen van Lady Linn. I don’t wanna dance, een cover van Eddy Grant, wordt dan ook uitbundig meegezongen door het zaalkoor op de tonen van reggaeritmes van de basgitaar! De frontvrouw houdt het publiek in de hand en verdeelt de zaal volgens de sexen: “Vrouwen zingen mee met mij en de mannen zingen mee met de bandleden!”
Het feest kan niet meer stuk. Zoals elk jaar is de afsluiter van Labadoux een schot in de roos. De mensen trekken tevreden naar huis. Benieuwd wat we volgend jaar mogen verwachten...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-02
Filip Gheysen
Ook op de tweede festivaldag komen de grote namen vooral uit ons land. Op de affiche prijken vandaag twee jonge groepen die snel groot in eigen land geworden zijn, Gepetto & The Whales en Amatorski. Als het duister gevallen is, komen de niet meer zo jonge meisjes van Laïs hun twintig kaarsjes uitblazen. Opnieuw is het full house terwijl de folkliefhebbers aan hun trekken komen in de pubtent met bv. Strograss en de bluesliefhebbers in de clubtent met Tiny Legs Tim die waarschijnlijk de grote tent ook had kunnen vullen!
dag 2 - zaterdag 2 mei 2015
Adrian Crowley
Als we rond 14u30 in de grote tent komen, zien we op het podium een man met de baard en de pet van Fidel Castro aan een orgel. Door de boxen klinkt zijn warme weemoedige bariton die onmiddellijk aan Leonard Cohen doet denken. De klank van het orgeltje gooit ons terug in de tijd, rond 1980 - Waregem - De Hoop - Nico op een orgel met voetbediende een blaasbalg… Dezelfde klanken hoor je inde eerste 10 seconden van Strawberry Field Forever van de Beatles. De weemoed klinkt ook door in de teksten. Denken we niet allemaal, in een bui van neerslachtigheid, wel eens “Our days are galopping away”? Of beluister eens “The saddest Song”. Het mooie arrangement van strijkers doet ook denken aan “Day is Done” van Nick Drake. Crowley heeft een diploma architect op zak en zette 10 jaar geleden een punt achter een carrière in de fotografie. Intussen schreef hij filmmuziek en bracht al vijf albums uit. Zijn ‘Seasons of the Sparks’ wordt in 2010 uitgeroepen tot ‘Iers album van het jaar’. Ryan Adams omschrijft deze laatbloeier als ‘De beste singer-songwriter waar je nog niet van hoorde!’ . Daar heeft Labadoux bij deze verandering in gebracht!
Grant – Cecilia
Een uur later kan het muziekminnende volkje kiezen tussen de Clubtent met ‘Grant’ en de Pubtent met ‘Cecilia’ op het podium. Alweer twee uiteenlopende stijlen op hetzelfde festival! Grant brengt vier Vlamingen samen rond singer songwriter Dominiek De Groote. “Alles goed?” vraagt de frontman. Met zijn gitaarspel en krachtige stem zijn erin ieder geval geen problemen! Engelstalige songs over liefde of conflicten wisselen elkaar af: beluister even “Talk to me”. Labadoux meldt zelf op hun website: Grant bracht in 2013 een tweede CD uit ("Until Dawn"). Meteen een sterke plaat die een mooi uitgebalanceerd geheel laat horen.
Cecilia staat perfect geprogrammeerd in de pubtent waar j bij hen terecht kan voor het dansplezier. Ze putten uit het rijke aanbod traditionele muziek in Vlaanderen en Frankrijk en smeden er zelf hun verrassende songs mee. “We worden allemaal nat, want we spelen nu Scottish in bad” kondigt Greet Wuyts (op accordeon) aan. Met de bourdon- en fluittonen van Jan Leeflang en de draailier en cister van Thomas Hoste is het trio compleet. Nee, als het van Labadoux afhangt zal de traditionele muziek in Vlaanderen niet verloren gaan!
Gepetto and the Whales
Deze groepsnaam (bruikbaar in diverse themarondes in muziekquizzen) hebben we allen al gehoord maar velen hebben hen nog niet live gehoord. Het openingsnummer “Black Hand” begint met orgelklanken en eventjes lijkt Ray Manzarek aan de toetsen te zitten. Onmiddellijk krijgen we een muur van gitaargeweld over ons heen. Terwijl deze zaterdag kalm was begonnen, moeten we nu plots weer onze oordopjes boven halen. Maar ze hebben meer in hun mars! Ook in samenzang (Indian Summer) blinken Sander Sterkens en Kobe Dupont uit. Hierbij moeten we ook aan de sixties terugdenken met de vroege Pink Floyd of aan Nick Drake als ze 1814 spelen. Merkwaardig dat hun geluidsman achteraf toegeeft dat hij ook al Syd Barett genoemd heeft. De jonge Whales moesten die naam toch even googelen!
Na hun eerste deelname aan de Humo's Rock Rally in 2010, scoorden ze hits op Radio1 en Studio Brussel. Hun groeiende live- reputatie resulteerde in een tweede deelname aan de Humo's Rock Rally, waar ze als publieks- en persfavoriet de finale haalden. Met een platencontract bij EMI en diverse optredens in binnen- en buitenland maakten ze ‘de grote sprong vooruit’. Gepetto & the Whales spelen geen drie-minuten-popsongs maar ingenieuze composities met verrassende ritmewisselingen. Achteraf ontmoeten we Kobe en Sander nog even. De eerste is niet tevreden over het optreden. Blijkbaar legt hij de lat altijd olympisch hoog. Maar zoals altijd horen de insiders foutjes waar het publiek geen weet van heeft! Vanaf nu nemen ze een jaar sabbat om nieuwe songs te smeden! Benieuwd wat er nu uit hun koker zal komen…
Strograss-Rogier Pelgrim
Opnieuw is het kiezen tussen Club- en Pubtent. Dit maal een Nederlands trio in de Club. Misleid door het androgyne uitzicht en stemgeluid van zanger-gitarist Rogier Pelgrim, denken we in eerste instantie aan The Indigo Girls. Maar we weten wel beter als we hem een geëngageerde inleiding geven op het volgende nummer. Het thema ‘vluchtelingen’ was voor hem al aan de orde toen in Amsterdam 200 vluchtelingen op straat gezet werden. Keep Moving was een daaruit volgende nummer. Hij zegt zelf: “Het is actueler dan eerst bedoeld.” Wie zich afvraagt waar ze op Labadoux die Rogier Pelgrim gevonden hebben: hij wordt in 2012 bekend door zijn deelname aan het televisieprogramma ‘De Beste Singer Songwriter van Nederland’ en wint later dat jaar de Grote Prijs van Nederland, ook als ‘beste muzikant’ kaapt hij de eerste prijs mee.
Strograss houden folk en roots springlevend. Accordeon, viool, banjo, gitaren, bas en, vooral, veel stemmen zorgen voor een fris en helder geluid! Een gedeelde passie voor akoestische rootsmuziek bracht dit levendige vijftal samen. Met producer-songwriter HT Roberts, maakten ze in 2011 hun eerste 'Strograss'-album. Het 'Stro' refereert aan de diverse muzikale invloeden van de groepsleden, terwijl '-grass' verwijst naar de wortels in de Europese en Amerikaanse folktradities. Hun authentieke rootsmuziek met poëtisch- filosofische teksten wordt met een ferme scheut humor overgoten in de bindteksten. We genoten van dit optreden!
Amatorski
Opnieuw naar de grote tent waar opnieuw een jonge Vlaamse groep klaar staat. We citeren even: “Met Amatorski haalt Labadoux een Vlaams buitenbeentje naar Ingelmunster. Vanuit een abstracte gedachte of vanuit een verhaal wordt een nieuwe melancholische song geboren. Het idee groeit verder en elke muzikant legt er zijn stuk eigenheid in. Het eindresultaat is telkens opnieuw een eigenzinnig, mooi geweven muzikaal tapijt. Amatorski zoekt steeds nieuwe grenzen op, crossovers zijn de muzikanten niet vreemd.”
Deze omschrijving komt perfect overeen met het optreden. In de plaats van hun radiohit “Come home” horen we muziek waarbij je zelf de beelden kan verzinnen van een film, een documentaire of een artmovie met je eigen keuze aan kunstwerken erin. Je moet je laten drijven op de klanken om het helemaal te smaken. Misschien is dat niet voor iedereen in de tent gelukt? Aangezien Labadoux ‘afwisseling’ ook hoog in het vaandel voert, mogen de synthesizers van Amatorski er gerust bij horen. Maar de stroboscooplichten die nu en dan de zaal in lichterlaaie zetten, waren misschien wel wat teveel van het goede?
Nog een wist-je-datje: In de weken na Pasen hoorden we elke avond op radio 1 in het gelegenheidsprogramma Kraakland de eigenzinnige muziekkeuze van een BV. Frontvrouw Inne Eysermans mocht op maandag 13 april 2015 haar goesting doen. Dit uurtje aangenaam oorsmeer is nog altijd te vinden via “herbeluister”! Aan u om te ontdekken met welke muziek Inne is opgegroeid...
Ra Federation - Scrappy Tapes
Opnieuw is tegenstelling troef in de kleine tenten. RA Federation is ontstaan in de electro-dance, maar waagde zich ook aan roots in rock, folk en latin. We horen hen in het Spaans bezig als we binnen komen in een tent waar het publiek als haringen in een ton zit. Het wordt meteen duidelijk dat ze een thuismatch spelen met groepsleden uit Izegem en Rumbeke. De kleurige jurken en de latin getinte muziek doet de zon eventjes doorbreken.
Tegelijkertijd laten Scrappy Tapes hun vintage swamp- garage- roots- blues door merg en been klinken. Ter vergelijking schiet ons The Black Box Revelation als eerste te binnen. Songs recht vanuit de buik, omwonden met de pure rauwheid van een gitaar en voortgestuwd door een drum. Het energieke geluid van dit duo werkt aanstekelijk. Het is fantastisch om te zien hoe deze jonge wolven blues uit de jaren '30 en de rockabilly van de jaren '50 en '60 een eigentijdse schwung geven. Met Serge Feys als producer aan de zijlijn blikten ze vorig jaar "Pickin' Marmeldade".in. Bekijk zeker eens hun filmpje van Like A Little Boy.
Laïs
Op hun carrièretaart blazen de dames van Laïs dit jaar twintig kaarsjes uit. Een half jaar geleden zagen we hen nog in de kerk van Ledegem met hun Midwintertales en toen kregen we stemmige, soms melancholische muziek. Nu worden de liefhebbers in de grote tent getrakteerd op een ‘best of’ die meteen op een liveplaat kon gezet worden! Gesteund door een vijfkoppig orkest krijgen we weer een optreden zoals in de hoogdagen van Dranouter, toen ze nog drie jonge veulens waren die de folkweide kwamen ingestormd. Zoveel jaren en kinderen verder hebben ze nog niets ingeboet aan frisheid of meerstemmigheid. Ze maken met hun publiek een reis door twintig jaar optredens in Europa terwijl ze herinneringen ophalen aan andere grootheden zoals Garbiël Yacoub van Malicorne. Als sidekick herkennen we een oude bekende uit Kadril: Hans Quaghebeur op draailier, accordeon, fijfer, hakkebord, banjo, … Hij zorgt voor het authentieke geluid ‘van vroeger’.
Het einde van het optreden wordt ontsierd door een ongelukkig incident met Nathalie Delcroix. Net als ze “’t Smidje” zingen, slaat ze haar voet om en komt er een zwelling op, zo groot als een ei. Het laatste dansje doet ze eerst nog met haar voet steunend op één hak, maar algauw gaat ze op het podium van de drummer zitten met een ijszak op de pijnlijke plek. Later horen we dat de ligamenten verrokken zijn, maar dat alles in orde zal komen en dat de tournee, tijdens de rest van de zomer, wel zal kunnen doorgaan. Volgens de laatste berichten zal dat toch iets minder snel gaan als eerst werd voorspeld… Sterkte, Nathalie!
Tiny Legs Tim
In de Clubtent hadden we nog één naam aangestipt op ons lijstje. Blijkbaar waren we niet alleen: alweer was er geen plaatsje meer te veroveren. Misschien moet er uitgekeken worden naar een groter exemplaar tegen volgend jaar? Labadoux slaagt er weer in om relatief onbekende artiesten te programmeren die toch heel wat meer publiek lokken dan de tent kan slikken. Ieder nadeel heb zijn voordeel (en vice versa).
En meteen worden alle beloften aan een grote toekomst ingelost. Alleen gewapend met de gitaar speelt Tiny Legs Tim de deltablues. Slagwerk en begeleiding doet hij met zijn dunne beentjes… Hij opent met The Happiest Man in Town en speelt dan naar gelang het hem invalt eigen nummers en bluesklassiekers zoals Standing at the Crossroads. Zelf vertelt de bluesgitarist hierover: “Het origineel -Crossroad Blues- is van Robert Johnson maar geïnspireerd op Johnsons nummer, heb ik er een eigen tekst op gezet die beter aansluit bij mijn eigen crossroads”. Dat hoor je al in de eerste zin: “I’m standing at the crossroad, empty pillbox in my hand”. De rest van het nummer beluister je best zelf. Worried Man is dan weer een nummer van Leadbelly. Het is duidelijk dat hij zich op het podium als een vis in het water voelt. Met spitse humor loodsen de bindteksten het publiek van deze covers naar eigen nummers zoals Get It Back, Big City Blues of Death Of A Parasite. Het leukste is nog dat deze ‘oude muziek’ van (meestal dode) bluesmen niet alleen de grijzende luisteraars bekoort, maar ook heel wat jonge gasten! Deze bluesrocker moeten we in het oog houden, mensen! Later deze maand toert hij op door Portugal en Spanje, maar later deze zomer kan je hem zien in de Banana Peel, Hookrock en in Den Ouden St-Pieter in Izegem! Zeg niet dat we het niet gezegd hebben!
Revere
Na de grote Vlaamse kanonnen maakte nog een relatief onbekende Britse band zijn opwachting in de concerttent. Heel wat mensen zijn al naar huis en de tent Frontman Stephen Ellis, begint het eerste nummer met de stem vervormd door een vocoder. Meteen komt bij ons een gevoel van afkeer op. Maar dit blijkt slechts een gimmick te zijn voor de intro want kort daarna horen we de échte warme stem van Ellis. We blijven luisteren en worden geraakt door de prachtige muziek van deze Britten. Als I Won't Blame You weerklinkt herkennen we het nummer van radio 1. En de tent begint zich opnieuw te vullen met luisteraars die nog in andere tenten verzeild waren. Opnieuw presenteerde Labadoux ons een verrassing als afsluiter van de tweede festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-01
Filip Gheysen
Deze editie bracht niet de grote buitenlandse namen die we vorige jaren mochten verwelkomen, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met het puikje van de Vlaamse scene: Bart Peeters en Yevgueni op vrijdag, Amatorski en Laïs op zaterdag en Lady Linn om de zondag af te sluiten. Die namen zorgden telkens voor een volle concerttent!
Daarnaast bouwt Labadoux verder aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van echte (en nagemaakte) Keltische folk of deltablues van Vlaamse bodem. Je hoort er jonge snaken met swing uit de roaring twenties of fiestabands die salsa en zuiderse sferen brengen, al haalden we buiten met moeite 20°. Ze hebben gelijk: LABADOUX is een HEERLIJK FESTIVAL!
dag 1 - vrijdag 1 mei 2015
Labadoux bracht dit jaar op vrijdag reeds het grof geschut in stelling. Met twee van de populairste namen van Vlaanderen op de affiche verzekerden de inrichters zich van een grote opkomst op deze eerste mei. Voor Yevgueni en Bart Peeters werden de stoelen uit de grote concerttent gehaald want de muziekliefhebbers kwamen massaal naar Ingelmunster afgezakt op deze vrije Dag van de Arbeid. In de pubtent werden we aangenaam verrast door o.a. Hat Fitz & Cara terwijl singer-songwriters zoals Peter Doran hun ding konden doen in de Clubtent.
Barluath
Deze vijfkoppige band is sinds 2010 bijeen. Ze leerden elkaar kennen tijdens hun studies aan het Royal Conservatoire of Scotland en brengen sindsdien traditionals en hedendaagse Keltische muziek om vingers en duimen van af te likken. Ze beheersen de kunst van de samenzang en bespelen een heel scala aan traditionele instrumenten. De zangeres lijkt één van de verleidelijke dames uit een Rode Ridder strip. Als twee doedelzakken op het einde van het optreden door de tent schallen, klappen de folkies mee met het opzwepende ritme. Het nummertje tapdansen dat zangeres Ainsley ten beste geeft, wordt beloond met een daverend applaus. Naar goede gewoonte blijft Labadoux trouw aan de Keltische muziek en dat kunnen wij ten zeerste appreciëren!
Hat Fitz & Cara
Intussen was een vreemd duo aan hun optreden begonnen in de pubtent. Hat Fitz, een bluesman from down under en de Ierse Cara Robinson noemen zichzelf ‘the beauty en the beast’. Fitz, de grote beer met de lange baard en de ruige stem, is ‘the beauty’ volgens Cara. (Wij zouden hem eerder de akoestische vader van ZZ-Top noemen). “And I am the beast”, voegt ze eraan toe. Het omgekeerde leunt dichter bij de waarheid aan! Met haar pijpenkrullenkapsel lijkt ze een soort vooroorlogse versie van onze eigen Isolde Lasoen: ze bedient het slagwerk met een ijzeren ritmegevoel en heeft een stem waarvan kristallen glazen zouden stuk springen.
Opnieuw een keurmerk van Labadoux: ze geven net die artiesten een podium waar de meesten onder ons nog nooit van gehoord hebben, maar die achteraf niet meer vergeten worden! Dit was een aangename verrassing en we kijken al uit naar de volgende passage van dit duo want dit schouwspel willen we zeker nog eens te zien krijgen!
Yevgueni
Reeds voor de derde keer doen Delrue en kompanen dit festival aan! We herinneren ons de vorige keer nog, vijf jaar geleden. Zij zijn de eerste grote publiekstrekker van dit weekend en de grote concerttent loopt dan ook lekker vol! We horen hier en daar nog klagen dat de stoelen zo vroeg reeds verdwenen zijn uit de tent. “Ze spelen ten slotte toch luisterliedjes?” Maar als de muziek losbarst, is het duidelijk dat de organisatoren het hier bij het rechte eind hadden. Er wordt gedanst en gezongen dat het een lust is! Eigenlijk is het onvoorstelbaar hoeveel klassiekers deze groep in hun eerste decennium reeds bij elkaar geschreven heeft “Als ze lacht”, hun eersteling, is een Vlaamse hymne geworden en met noeste ‘arbeid’ hebben ze verder getimmerd aan de lange weg naar de top.
Een sabbat drong zich op en in die welverdiende pauze gingen de groepsleden hun eigen ding doen. Het meest in het oog sprong natuurlijk de Franstalige plaat van zanger Klaas. Intussen is de ‘rust’ achter de rug en kwamen ze opnieuw bijeen voor hun vijfde plaat. Het oude concept, groepsleden zetten muziek op teksten van Klaas, werd volledig omgegooid. Nu mocht Klaas teksten verzinnen bij de aangeleverde songs. Zelf bracht hij inspiratie mee uit Zuid-Afrika. Het is nu al duidelijk dat deze jongens niet in de val getrapt zijn van de sleur en de routine. Binnen vijf jaar weer op Labadoux?
Sons of Racketeers
In de pubtent moet het er niet al te serieus aan toe gaan, het zou anders geen pubtent meer zijn. Daar staat dan ook het gepaste podium voor de vrolijke bende uit Zwevezele. Op een bedje van bas, gitaar en drums zet het accordeon de tent in vuur en vlam. Met hun witte hemden en bijpassende gileetjes doen deze racketeerskinderen zich sjieker voor dan ze zijn. (Racketeers zijn namelijk oplichters-afpersers-maffiosi). Maar met hun geruite petjes lijken ze de vermoorde onschuld. In de traditie van Flogging Molly en Dropkick Murphys krijgen ze het publiek op hun hand en kan de avond niet meer stuk!
Bart Peeters
Het publiek van Yevgueni is voltallig op de festivalweide gebleven om ook deze vader-spring-in-’t-veld te zien: heel wat jongelui voor het podium maar ook heel wat vijftigplussers, verder in de tent. En die zeiden het achteraf (jaloers?) luidop: “Waar haalt hij de energie vandaan?” Vanaf de eerste noot stond hij al op de basboxen vóór het podium te springen alsof hij meteen wou crowdsurfen: “Labadoux!!! Zijn jullie wakker???” Hij heeft iets… maar naar ‘t schijnt geen ADHD. Het doet ook geen pijn maar het is wel besmettelijk!
Waar anderen hun set voorzichtig opbouwen met het minder bekende werk in het begin, kan Peeters kwistig omspringen met zijn materiaal en de ene hit na de andere spelen. Het zangfeest begint meteen met “Heist aan zee” en “Lepeltjesgewijs”. Hij krijgt wat later de sympathie van het oudere publiek als hij zijn afkeer voor dieetvoedsel bezingt in “Konijneneten”. En zo dendert deze sneltrein verder.
Op een gegeven moment staat hij zelfs op de nadars vlak voor het publiek, alleen overeind gehouden bij de broeksriem door twee mannen van de crew. Of moeten die hem tegenhouden om niet de massa in te duiken? Die krijgt in ieder geval waar voor zijn geld (al ware dit het enige optreden van de avond) want de meezingers blijven komen. Ook met jazz-zangeres Tutu Puoane scoorde Bart Peeters met ‘Dicht bij mij’ een wereldmuziekhit. Deze zomer doen ze twaalf festivals aan, Labadoux is het eerste. Mooie spits hebben ze afgebeten!
Fiddler’s Green
In de grote tent wordt de eerste dag afgesloten door de Duitse Ieren (of is het omgekeerd?) van Fiddler’s Green. Geïnspireerd door de folkrock van voorbeelden zoals The Pogues spelen ze aanstekelijke folk met de traditionele instrumenten (viool, bodhran, accordeon). Met gitaren en drums mengen ze er een flinke scheut punk doorheen. Het jonge volkje dat nog opgebleven is, kan nog eens flink uit de bol gaan terwijl de vijftigers al onder de wol liggen… Ieder zijn meug!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Nederlands 
Français 
