Ieperfest 2014 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 8 augustus t/m zondag 10 augustus 2014
Ieperfest 2014
Festivalterrein
Ieper
2014-08-08 t/m 20104-08-10
John Van De Putte en Yentl Stée

Naar jaarlijkse traditie begin augustus hebben we na Festival Dranouter in de Westhoek het Ieper Hardcore Fest. De organisatie slaagt er al jaren in om een affiche neer te zetten om u tegen te zeggen. Zowel hardcore als metal als punkfans die bij grotere festivals zoals Graspop of Groezrock niet aan hun trekken komen,  krijgen hierbij het leuke alternatief aangeboden. Een muzikale meerwaarde zondermeer! Trouwens, wie er de rijke geschiedenis van dit festival op napluist, zal trouwens versteld staan hoeveel grote namen er in die jaren al passeerden. Op die manier is Ieperfest uitgegroeid tot een écht cultfestival …

Tijd eens te kijken wat voor een parcours we aflegden tijdens de driedaagse

dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
Op vrijdag 8 augustus mocht ik weer eens lekker vroeg mijn hoofd uit mijn tent steken want het zou niet meer lang duren vooraleer de eerste band op Ieperfest van start ging. Ok, eigenlijk was er de dag ervoor ook nog een prefest maar daarvan resten me nog slechts vage herinneringen en hoofdpijn. (Y)

Depths mocht als eerste van start gaan in de spiksplinternieuwe tent, de trench. Hoewel deze inderdaad heel klein was zoals sommige medewerkers al reeds op voorhand lieten weten was ze toch net ietsje groter dan ik had verwacht. De vrij onbekende maar goeie post-hardcore met wat metalinvloeden sloeg er echter langs geen kanten in om de tent te vullen. Onterecht trouwens want wat ze brachten was best wel goed, langs de andere kant was het nog te vroeg en waren de kleuren van de tent net ietsje te ongepast om helemaal mee te gaan in de sfeer die de heren op podium trachten te maken. (Y)

Test of Time mocht vervolgens de mainstage ontmaagden. De heren brachten hun punky Hardcore met heel veel passie waar er wel vaker een straight-edge boodschap werd tussen gestoken. Helaas gooide voornamelijk een zwak geluid en een toch eerder zwak stemgeluid roet in het eten. Ook is het altijd jammer dat er dergelijke energieke muziek bekeken wordt door een eerder tam publiek. Maar bon, al bij al was het zeker niet slecht en ben ik er zeker van dat ze wel wat zieltjes hebben bij gewonnen. (Y)

Vóór het middageten stond er een flinke muilpeer op het menu die met veel liefde (of ja, iets in die aard) werd gebracht Corrupt Moral Altar. Voor ik ze op de affiche zag staan had ik geen flauw idee wie ze waren maar de zwartgeblakerde Sludgy Grindcore ging hard en sloeg duidelijk zijn doel niet mis op het niet erg talrijke publiek. Jammergenoeg sloegen de heren er niet in om het publiek in beweging te krijgen hoewel dat wel niet aan het optreden zelf zal gelegen hebben. (Y)

Volgende band op het lijstje waren de heren en dame uit Aarschot Musth. De sludgy post-metal van deze band liet de trench al ietsje voller lopen en sloeg er ook in wat sfeer te brengen op het publiek. Jammergenoeg was de voorziene tijd (amper een halfuurtje) voor deze muziek veel te kort om compleet meegesleept te raken. Ik ga ze zeker nog eens zien als ik de kans krijg want het was vet. (Y)

Malevolence werd als ‘one of the fastest rising UK crossover bands’. Op podium klonk het toch allemaal wel een beetje meer als Hardcore doorspekt met wat (lichte) Death Metal invloeden. Echt memorabel klonk het eigenlijk ook niet. Zowel de Hardcore als de Metal die gespeeld werd waren vrij cliché en oninteressant. Wat wel opviel is dat de muziek blijkbaar gemaakt is om live-gespeeld te worden want het publiek durfde zich toch wel eens geven. Slecht was het zeker niet, middelmatig was het jammergenoeg wel. (Y)

Ja sire er zijn nog Belgen... Het Luikse Surge Of Fury zorgde voor een halfuurtje beatdown hardcore ‘a la Bulldoze’ en ‘Everybody Gets Hurt’. Het energieke combo was op dreef en hun agressieve, groovy sound stond in voor een energieke pit. Deze undergroundhelden zorgden voor de nodige moshparts en maakten indruk met hun no nonsense sound. Hard en meedogenloos beukten ze door hun playlist en speelden ze enkele nieuwe tracks van het upcoming album. (J)

HERDER IS HARDER! Op Hellfest waren ze dat al en daar was ik dan ook lovend over en op Ieperfest deden ze het nog eens over. Alhoewel ze het dit keer wel in een veel kleinere tent moesten doen, maakte dat niet echt uit voor deze Nederlanders. Ze gingen even hard zoals gewoonlijk met hun Sludge , hoewel  de frontman deze keer toch net ietsje minder furieus overkwam. Ondanks dit bleef het een mooie show waar ze trots op mogen zijn. Volgend jaar mogen ze zeker nog eens terugkomen. (Y)

Een pak hanenkammen even later in de marquee voor Total Chaos. De oerpunkers uit Californië tekenden begin de 90's bij Epitaph maar leverden hun laatste albums bij enkele kleinere labels af. De band moet het hebben van hun liveshows hier. Hun typische streetpunk en ‘oi’  was doorspekt van diverse boodschappen over 'government' & 'dicrimination'; ze kweten zich voortreffelijk van hun taak, al liepen de spoken words soms wat uit de hand...
Weinig nieuws onder de zon maar gewoonweg rammen zonder al te veel franjes. (J)

Conan werd last-minute aan de line-up toegevoegd maar daar zal je waarschijnlijk niemand horen over klagen. Ook zij werden in de kleine trench gezet; eventjes vreesde ik dat er wel eens plaatsgebrek zou zijn maar vreemd genoeg bleef het grote volk weg. Niet erg want dan was er lekker meer plaats voor mij om van Conan te genieten en dat deed ik ook met volle teugen. Waar de kleine zweterige setting en kleuren van de trench een eerder negatieve uitwerking hadden op de meeste tragere bands,  maakte Conan deze setting zich helemaal eigen en speelde de tent (gelukkig niet letterlijk) plat. Veel te vroeg moesten ze helaas  afscheid nemen en ze lieten het meeste volk met een blije glimlach buiten. (Y)

Backtrack kwam de mainstage platspelen met lekkere NYHC. Er was redelijk wat volk komen opdagen voor deze band hoewel ze voor ondergetekende tot voor kort nobele onbekenden waren. Ik was wel onder de indruk van wat ik op de albums hoorde en besloot om toch maar eens te gaan zien wat ze er van maakten op de shows. Ik werd gelukkig niet teleurgesteld,  integendeel, de muziek komt live pakken beter over dan op plaat , gezien het al duizend keer gehoord was. Live sleurt deze band echter een energie mee die ook oversloeg op het publiek en op mij. Mooi, zeker een aanrader om nog eens te zien.(Y)

Ook 'streekgenoten' Adolescents is zo'n band met dezelfde attitude. Al staan zij nog een trapje hoger;  samen met oa Minor Threat en Black Flag worden ze genoemd als één van de bands die voor de punkrevival zorgde begin jaren '80. Ze kenden intussen een pak bandwissels en werden meerdere keren 'on hold'  gezet , maar zijn nu weer een tijdje 'on the road'. Hier was veel meer variatie te noteren  dan bij Total Chaos,  met name van snelle hardcore naar melodieuze surfpunk , onder aanvoering van frontman Tony Cadena.
Ook vorig jaar stonden ze hier en vonden we hen  snediger, maar dit nam niet weg dat we van een onderhoudende set genoten.(J)

Syndrome zou alvast één van de rustigste bands van het festival worden. Een maand of twee eerder was ik onder de indruk van wat deze man live bracht tijdens Church of Ra dus was dit alvast een must-see voor deze editie. Jammergenoeg was ik ietwat teleurgesteld hoewel dit eigenlijk niet aan de show zelf lag maar eerder aan de setting. De Trench was namelijk absoluut niet geschikt voor deze show, niet dat er veel volk aanwezig was, maar het was daar enorm licht waarbij je dan nog eens allerlei kleuren in je gezicht gezwierd kreeg. Het aanwezige publiek wist ook geen seconde te zwijgen waardoor het heel moeilijk werd ten volle op te gaan in de zeer rustige en atmosferische muziek van Syndrome. Spijtig… (Y)

Of Dead Kennedys überhaupt wel de moeite zou zijn zonder Jello Biafra was toch wel de hamvraag. Eventjes bij het openen van de set leek het ook wel degelijk zo dat we gewoon wat bejaarde punkers een paar liedjes gingen zien spelen. Gelukkig schoot de show wel goed op gang en werden mijn twijfels de grond in geramd. Ze speelden uitmuntend en bij klassiekers zoals “Holiday in Cambodja”, “Too Drunk To Fuck” en “California Über Alles” ging het dak er dan ook helemaal af. Zeker nog niet uitgespeeld deze heren. (Y)

Ouderdomsdekens The Dickies zijn de Rolling Stones van de punkrock. Sinds '77 alive and kicking en de 'survivors' van de L.A punk explosie. In hun gekende stijl vol humor en met de nodige covers, gaven ze hier op hun eerste Ieperperformance een pak bands het nakijken. Met hun naturelle drive en energie dwongen ze tonnen respect af van het publiek. Oud maar zeker niet  versleten speelde het charismatische kwintet covers als  “Night in white satin” en “Paranoid”, afgewisseld met eigen werk. Een verademing tussen al de nieuwe hardcore ... (J)

Lekker crusten met Martyrdöd was het volgende op het programma. Dit keer stond de Trench echter wel lekker vol en terecht , want deze jongens kwamen iedereen verpulveren met hun vernietigende mix van Crust, D-Beat, Black Metal en ieder ander genre die ze konden gebruiken om het publiek tot pulp te kloppen. De pit ging hard en zowel de band als het publiek hadden er echt zin in. Ook de trench leek een ideale locatie te zijn voor deze portie geweld; gezien iedereen op elkaar gepakt zat werd het eigenlijk onmogelijk om niet mee te bewegen. (Y)

Ringworm is eigenlijk het resultaat dat je krijgt als je een bende metalheads hardcore laat spelen. Op album klinken ze soms een beetje te eentonig om echt boeiend te zijn. Niettemin maken ze sterke nummers en hebben ze ook een unieke sound die het toch wel interessant maakte om ze eens live te zien . Wat ik op het podium zag, verpulverde echter alle negatieve meningen die ik over ze had. Naast het feit dat ze één grote furie waren , brachten ze ook een andere sound en vibe mee die ze op album produceren. Op album hebben ze een eerder Thrash Metal-achtige Hardcore/Metalcore sound maar op het podium gaat het allemaal stukken sneller tot het zelfs aan de Grindcore grenst. Zeker een aanrader om eens live te zien als ze nog eens in de buurt spelen. (Y)

Normaal zou hier een review van Blind to Faith gestaan hebben maar de Trench was echter zodanig gevuld dat het voor ondergetekende onmogelijk was om nog binnen te raken. Jammer want blijkbaar was het een van de beste shows van geheel Ieperfest. Niets aan te doen en op naar de volgende dan maar en dat was Converge. Als deze naam je onbekend in de oren klinkt raad ik je onmiddellijk aan om je muziekkennis uit te breiden want je mist iets in je leven. Op album staan deze heren garant voor zeer chaotische en eigenwijze maar toch vreemd gestructureerde Hardcore/Metalcore waarbij vaak geflirt wordt met Mathcore. De vraag was dan ook maar ten zeerste of ze die gecontroleerde chaos live ook konden brengen of gingen verdrinken in hun eigen muziek. Gelukkig deden ze dit fantastisch en het maakte niet uit of je alle songteksten achterstevoren, terwijl je een handenstand doet , kon meezingen en of je Converge nog  kon uitspreken. Bewegen ging je doen tijdens deze show. Vooral de vocals waren het meest bevreemdend, ze klonken vrij anders dan op het album en hielden het midden tussen roepend zingen en gewoon roepen. Niet dat dit stoorde ...(Y)

Tijd om even onze wonden te likken en te relaxen op Jesu. Dit Post-Metal ‘projectje’ van Justin Broadrick (Godflesh) dient  er immers perfect voor. Hoewel  er het één en ander te bezien was op het podium kon je eigenlijk gewoon tijdens de ganse set perfect je ogen sluiten en je laten meevoeren door de muziek . Het duurde dan ook niet lang vooraleer het merendeel van het publiek (waaronder ikzelf) in een trance stond mee te bewegen op de muziek. Hierbij zou de avond eigenlijk perfect afgesloten kunnen worden want tegen het eind van de set was iedereen lekker ontspannen. (Y)

JAMMER want er was eerst nog No Warning. Een ietwat vreemde headliner naar mijn persoonlijke mening omdat deze band nu niet onmiddellijk echt gekend is en er wel wat grotere namen op het festival stonden die perfect deze positie konden innemen. Ook muzikaal wist deze Canadese Hardcore Punk band mij niet helemaal te overtuigen. Niet dat het slecht was, integendeel. De muziek was lekker en werd met veel energie en enthousiasme gebracht maar tegen het midden van de set had ik echter het gevoel dat ik het allemaal wel wat gehoord had en begon het eigenlijk een beetje te vervelen. Op dat moment besloot ik dan ook om terug te keren naar de camping en heb zo onderweg eigenlijk nog de rest van de nummers kunnen horen.(Y)

dag 2 - zaterdag 9 augustus 2014
Onder de eerste bands zat er niet onmiddellijk iets dat ik wou zien dus werd de dag onmiddellijk afgetrapt aan de mainstage met Ashes. Dit is een vrij jonge Hardcore band en dat hoor je ook. Muzikaal is het allemaal strak en energiek gespeeld maar het mist nog wat een eigen gezicht en klinkt een beetje teveel als iets wat je al duizend keer gehoord hebt. Langs de andere kant is wat ze deden wel goed en zit er heel wat potentie verscholen in de muziek. Toch een band die je in de gaten mag houden. (Y)

Met hun mix van Crust, Sludge, Hardcore en Metal was het eventjes vrezen of ze die sfeer wel zouden kunnen overbrengen in de kleurrijke Trench. Gelukkig bleek dit geen probleem te zijn voor Link. De show was goed maar je kon het ook niet echt memorabel noemen hoewel dit waarschijnlijk eerder aan mij en het vroege uur lag, dan de kwaliteit van de show zelf want velen gaven namelijk aan dat het één van de beste shows was die ze gezien hadden. (Y)

Pushed Too Far was de volgende band op mijn lijstje. Hoewel de band op album me geen hol kan boeien werden ze me meermaals al aangeraden om live te bekijken. Dit bleek echter gewoon mijn ding niet te zijn, niet dat het slecht was. Het was gewoon mijn ding niet. Na een paar nummers besloot ik dan ook om naar de marquee af te zakken (Y)

Church of Misery  was toch wel één van de bands die ik moest zien op deze editie. De heerlijke Stoner Metal uit Japan is er namelijk ééntje om duimen en vingers van af te likken. Na zeker niet onlangs een slecht album te hebben uitgebracht was het nu eens tijd om te zien of ze het live allemaal ook konden brengen en jawel hoor dat deden ze. Niet enkel de muziek was goed, de gezichtsuitdrukking en performance van zowat ieder groepslid maakte het nog zoveel beter en sloot perfect aan bij de muziek. De vreemde dansjes van de frontman, de ogen van de gitarist , die alle kanten uitschoten en de bassist, die besloot zijn bas tot onder zijn knieën te laten hangen en enkel op ‘de nek’ te spelen. Een fantastische show, waarschijnlijk zelfs één van de beste van deze editie. (Y)

Angel Du$t had een beetje pech dat ze net op één van de warmste momenten van deze editie op de mainstage stonden. Dit zorgde ervoor dat het publiek niet los kon gaan bij de energieke Hardcore (skate) Punk van dit Amerikaanse zootje ongeregeld. Of dat dacht ik tenminste want het publiek gaf geen ruk om het weer en ging lekker wild. Hard en snel, zo kan je je het optreden nog het beste samenvatten. (Y)

Lekker naar D.O.A. gaan in de Trench. Deze stond gelukkig nog niet helemaal propvol toen deze Old-School Hardcore Punk legendes hun aftrap deden. Naarmate de show vorderde , werden we echter samengepropt en terecht ook. Deze kerels zijn immers legendes. Ik keek wel uit naar deze band, maar jammergenoeg wisten ze me niet helemaal te overtuigen tijdens de show en kwam de set een beetje middelmatig over. (Y)

Misery Index maakte dit echter helemaal goed door de Marquee compleet kapot te spelen. Niet dat het geheel onverwachts  was dat een band die zijn naam leent aan het beste album van Assück lekker hard gaat. De Death Metal doorspekt met Hardcore en Grindcore invloeden sloeg in op het publiek als een bom en die ging dan ook lekker hard. Gedurende de gehele show was er een mooie pit en het publiek stond geen seconde stil. Ook de band had er plezier in en dat viel op. Mochten gerust wat hoger staan van mij. (Y)

Strength Approach was niet aan zijn proefstuk toe hier in Ieper. De graag gezien Italianen stonden al enkele keren op de affiche. Zoals steeds speelde het kwartet snelle oldskool hardcore waar Cro Mags en Madball nooit ver weg waren. Het enthousiasme en de intensiteit droop van de band af en naast al het geweld konden we spreken van een sfeervolle set. Een band met de juiste spirit, die terecht respect kreeg! (J)

Naar Antisect dan maar. Vrij schoorvoetend moet ik toegeven dat ik deze band maar nog vrij recent heb ontdekt terwijl dit zowat één van de beste Anarcho-Punk bands in de geschiedenis is. De rauwe mix van Metal en Hardcore Punk neigt eigenlijk een beetje naar de Crust uit alhoewel op het moment toen deze jongens ermee begonnen er nog geen sprake was van Crust. Naast de muziek had Antisect ook een boodschap en als je gedurende het festival nog geen foldertje had , zou je nu wel zeker die boodschap moeten begrijpen gezien het via een kleine bescheiden beamer op de achtergrond werd geprojecteerd. Gedurende de show zelf kreeg je daardoor ook het gevoel dat je niet zomaar op een show was maar kreeg je daar het lekkere gevoel alsof je klaar was om het huidige systeem kort en klein te gaan kloppen. Toen de zanger dan ook nog eens besloot om zich te bemoeien in de pit brak de hel los. De rest laat ik aan jullie verbeelding over. (Y)

Opvallen , dat kon je  wel zeggen van SNFU. Dit zootje ongeregeld onder de 52 jarige weirdo Ken Chinn – in glitterpak! – heeft  reeds 10 albums uit. Melodieuze punkrock hadden we met z’n soms cynische teksten en zijn vreemde uitspattingen; ze maken van dit alles een aangenaam kijk- en luisterstuk. Zijn grapjes tussenin bleken niet altijd geslaagd maar dat nam niet weg dat de Canadezen het grootste deel van de tent voor hen konden winnen. Tracks als “Cannibal cafe” en “Head smashed in buffalo jump” waren die grappige noot tussen al de metal- en hardcorebands. (J)

Nu was het tijd voor de Brutal Death Metal van Suffocation; ik had wat mijn twijfels over hoe ze het zouden doen. Niet dat ik twijfelde aan hun muzikale kunnen maar het jaar ervoor stond er een andere legendarische Death Metal band namelijk Malevolent Creation en die mochten tevreden zijn met een wel heel bescheiden publiek. Gelukkig droeg het publiek Suffocation wel een warm hart toe en was  er dus lekker veel belangstelling voor de mainstage. Suffocation speelde hard zoals gewoonlijk en dat nam het publiek hen in dank af door nog harder te gaan. Tegen het eind van de set waren we dan ook helemaal murw geklopt ; deze band keek tevreden terug  op een goeie show. (Y)

De kleine clubtent 'trench' puilde wat later uit voor  King Nine, één van de upcoming bands uit het huidige hardcorecircuit. De New Yorkse formatie – tot voor kort  slechts 1 demo - speelde een ultrakorte maar zeer hevige set. Met die kenmerkende DIY mentaliteit timmert het vijftal gestaag aan hun weg. De tent ging volledig overstag voor de catchy NYHC en er was enorm veel bedrijvigheid in de pit waar het er hard kon aan toegaan. Het onlangs gereleaste debuutalbum zal wellicht voor de definitieve doorbraak zorgen die de band verdient.  Wij kijken alvast uit naar een volgend optreden. (J)

Met Conflict had Ieperfest nog een Anarcho-Punk legende binnen op hun festival. Eentje die je trouwens niet zo vaak live kan zien zoals ook mooi beschreven staat op hun website , dus dit was een mooie kans om ze eens aan het werk te zien. De heren mogen dan niet meer van de jongste zijn , ze slagen er nog steeds in om hun gal over de hedendaagse maatschappij te spugen alsof ze nog steeds 20 waren. Hoewel het muzikaal lekker klonk  en het publiek zich volledig smeet,  was er toch een ander toppunt aan de show, namelijk de drummer die er uit zag alsof hij uit een jaren ’80 actiefilm kwam en zo speelde. (Y)

Het sympathieke gezelschap van Deez Nuts stond even later op de mainstage, met ex- I killed the prom queen drummer JJ Peters op vocals als ideale frontman. Van bij het eerste nummer kregen we een kolkende pit en viel een enorme 'unity'  op. De Australische band speelde strak, stond scherp  en hield er een enorme drive op na. De aanstekelijke, uptempo hardcore met flarden hiphop zorgden voor een enorme vibe, horden stagedivers waren vóór het hoofdpodium en  het was  'vechten' voor je plaats'. Op korte tijd heeft deze band een enorme fanbase weten op te bouwen, de sterke albums en stevige livereputatie werden hier nogmaals bevestigd.
Absolute hoogtepunten “Band of brothers” en “Go veg” werden luidkeels meegezongen en waren de ideale 'party hardcore'. (J)

Antidote mocht vervolgens in de Trench spelen, deze legendarische NYHC in de trench zetten , bleek echter niet het strakste plan ter wereld (of juist wel het strakste plan ter wereld als je binnen raakte). Ik raakte dus niet meer binnen, na 5 minuten een poging te wagen om toch iets te zien van buiten gaf ik het op. Jammer want ik had ze echt wel graag gezien. (Y)

Morning Again was headliner in de marquee en hadden hun plaats echt wel verdiend met hun legendarische Straight Edge metalcore. Naar het schijnt spelen deze heren strak en dat bewezen ze wel tijdens deze show. Op album kan deze band me niet echt zo hard boeien maar dat komt waarschijnlijk omdat deze muziek gemaakt is om live te spelen. Doordat ik een goed plaatsje wilde voor Gorilla Biscuits heb ik echter niet de gehele set kunnen zien maar wat ik gezien heb was alvast goed. (Y)

Gorilla Biscuits zal waarschijnlijk wel geen introductie nodig hebben. Deze legendarische SxE Hardcore band heeft dan ook al lang zijn strepen verdient en heeft hier een terechte headliner positie verworven. Gedurende hun show bewezen ze ook dat anno 2014 Gorilla Biscuits er nog steeds staat als een bus. Hoewel het al best laat aan het worden was , liet het publiek dit niet aan hun hart komen en ging het nog een keer helemaal los. Van vermoeidheid was er absoluut nog geen sprake, na de show daarentegen…

dag 3 - zondag 10 augustus 2014
In België is Toxic Shock ondertussen geen onbekende meer in de underground scene. Op Ieperfest mochten ze echter lekker vroeg de Trench openen om 11u. Een betere manier om wakker te worden dan met 20 minuten lekkere Crossover Hardcore/Thrash Metal is er niet. Alhoewel het vrij vroeg was, was er toch wel al wat volk aanwezig in de Trench om deze heren aan het werk te zien en er begon al eens een bescheiden pit. Leuk, volgend jaar wat langer graag. (Y)

Kids Insane was ook op het laatste moment nog toegevoegd aan de affiche. Na een wel heel harde show op Groezrock wou ik deze knullen uit Israhell (Israël voor de niet-snappers) wel nog eens zien. Hoewel het hier wat minder hard aan toe ging dan toen , bleef het wel een goeie show met sterke Hardcore Punk nummers. Ik had echter wel het gevoel dat de marquee eigenlijk te groot was voor een band zoals dit en dat ze waarschijnlijk zich beter zouden thuis voelen in de Trench. Er was dan ook niet zo erg veel volk aanwezig wat toch wel een beetje de vaart van de show weg nam. (Y)

Skeletonwitch mocht vervolgens de marquee tot pulp kloppen met hun zwartgeblakerde Thrash Metal en dat deden ze met glans. Naast langharig tuig waren er ook verbazingwekkend veel hardcore kids aanwezig terwijl er toch een best wel goeie hardcore band bezig was in de Trench (ik twijfelde zelfs eventjes om Skeletonwitch maar half te bekijken). Gelukkig deed ik dat niet want Skeletonwitch was ronduit fantastisch.(Y)

Normaal zou je hier een review van Bane kunnen lezen maar door een zware wind besloot men om tijdelijke de mainstage af te sluiten voor de veiligheid van de bezoekers, dit had als gevolg dat Bane in de marquee moest spelen wat er voor zorgde dat er wat verschuivingen waren. Dit had als gevolg dat ze samenvielen met Kiss the Anus of A Black Cat die ik toch wel eens wou zien. De vreemde combinatie van synth-pop, shoegaze, indierock,… leek immers zeer interessant op album. Ik verduidelijk even dat zij hier uiteindelijk de saaiste band van Ieperfest waren ;  ik kan het niet op de omgeving steken want de show was gewoon slecht. Het geluid stond al niet bijster goed afgesteld en van de trance die dit soort muziek zou moeten brengen,  was totaal geen sprake. Toen ik besloot om toch maar naar Bane te gaan bleek het jammergenoeg al afgelopen te zijn. (Y)

Maroon werd ook verplaatst naar de marquee doordat de mainstage nog niet open was. Eigenlijk wou ik deze band voornamelijk zien omdat ik als 12-jarige een enorm grote fan was van deze band. De metalcore van deze band is nochtans niet echt fenomenaal of uitzonderlijk te noemen toch hadden ze iets. Ik had ze ook nog nooit live gezien dus dit was mijn grote kans. Jammergenoeg bleek er niet echt veel van mijn liefde over toen ze begonnen; niet dat het slecht was maar na enkele nummers had ik het allemaal al gehoord en heb ik dan ook de tent verlaten. (Y)

Terwijl ik me aan het voorbereiden was om naar de show te gaan van H2O,  kreeg ik doodleuk te horen dat mijn tent plat op de grond lag op de camping. Eerst dat fiasco gaan oplossen dus; ik kon Grand Magus nog deels op de kop tikken . Ze konden mijn gebroken hartje nog meer breken maar dan op de goeie manier. “We play Heavy Metal and we are here to confuse you”. Met deze gevleugelde woorden trapten de heren hun set af en laat ik al zeggen dat dit er eentje was om u tegen te zeggen. Drie kwartier lang werden we gebombardeerd van heerlijke Doomy Heavy Metal. De meesten zullen waarschijnlijk deze band niet gekend hebben maar gezien het publiek zich amuseerde zullen ze wel heel wat zieltjes bij gewonnen hebben. (Y)

Repulsion was de volgende in de marquee en ondertussen was  de mainstage  weer geopend. Dit was toch ook wel één van de bands waar ik naar uit keek , ook al was het maar om hun magere performance van op Hellfest goed te maken. Gelukkig deden ze dat ook door doodleuk één van de beste shows van geheel Ieperfest te spelen. De klonterige Death Metal met vroege Grindcore invloeden van deze heren mistte hun doel niet en toonde aan dat Death Metal inderdaad zijn plek kent op Ieperfest. Het publiek liet zich gaan en naast enkele crowdsurfers begon er zich ook een lekkere pit te vormen die de hele show bleef lopen. Mooi, misschien toch nog eens tijd om iets uit te brengen jongens? (Y)

Na de fantastische show van Repulsion ging ik goedgezind naar de mainstage om daar Boysetsfire te gaan bekijken, mijn verrassing was dan ook groot toen ik de stukken minder aangename muziek van Ignite naar mijn kop kreeg gesmeten. Blijkbaar hadden deze bands van plaats gewisseld doordat Ignite er niet op tijd ging raken. Dan maar terug de marquee in aangezien Ignite absoluut niet mijn ding is. (Y)

Crowbar roept nogal verdeelde meningen op. Afhankelijk aan wie je het vraagt is het één van de beste bands binnen het sludge-genre of één van de meest overroepen kutbands die enkel de rest overtreft in saaiheid. Ikzelf behoor tot de eerste categorie hoewel ik ook wat mijn twijfels had. Het nieuwe album kon mij niet echt bekoren dus er waren twijfels of Crowbar live ook wat zijn furore zou verliezen. Dit leek gelukkig niet zo met als gevolg dat ik 50 minuten lang zwaar in trance met mijn hoofd zat te schudden op de smurriemuziek van Crowbar. Niet enkel ik maar zowat iedereen in de tent trouwens. Aparte ervaring. (Y)

Jammergenoeg door de problemen moest Heaven Shall Burn een stuk later beginnen dan verwacht wat als gevolg had dat ze ook later moesten stoppen. Dit had als gevolg dat ik mijn jeugdhelden maar voor een klein deel kon zien aangezien er vervoer voorzien was en die op een specifiek uur moest vertrekken. Wat ik echter gezien had van de show was ronduit fantastisch en brak mijn hart des te meer dat ik de show halverwege diende te verlaten. Het zal voor een volgende keer zijn. (Y)

Ieperfest mocht door een gedurfde en gevarieerde line up terugblikken op een geslaagd weekend.

Organisatie: Ieperfest, Ieper  

Alcatraz Metal Festival 2014 – 7^e editie op 8 en 9 augustus 2014
Alcatraz Metal Festival 2014
Campusterrein Vives
Kortrijk
2014-08-08 & 09
Frederik Lambrecht

Op het campusterrein van Vives in Kortrijk was de tijd opnieuw aangebroken voor Alcatraz Metal Festival. Over 2 dagen verspreid stonden 16 bands geprogrammeerd met elke dag een sublieme afsluiter als je de affiche bekeek.

dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
De aftrap was voorzien op vrijdag 8 augustus met openingsact Diablo Boulevard van eigen bodem. Door omstandigheden was ik maar beschikbaar rond 18u, waardoor ik dus Alex Agnew, Avatar, Hellyeah (waarvan de meesten zeiden dat het een goeie show was), en Lacuna Coil aan mij moest voorbij laten gaan.
Starten deed ik dus met de alternatieve metal/rock/sludge/crossover van Life of Agony die enige tijd geleden een bom deed barsten in de metalwereld door zanger Keith Caputo die doodleuk verkondigde dat hij transgender was en zijn naam bereidwillig liet veranderen in Mina. Qua stemgeluid hoor je wel degelijk een verschil, maar globaal gezien rockte ze op een goed niveau. Openen deden ze al direct met één van hun grootste hits genaamd “Time” van het ‘River Runs Red’ album. De menigte keek op en begon spontaan te headbangen op deze tonen. Het was een leuke set met de klassiekers “Through and Through”, “River Runs Red” en “My Eyes”. Bassist Robert is blijkbaar fan van het Nederlandse groene spul want bij de start van het nummer “Weeds” wist Mina ons te melden dat hij al enkele dagen zonder zat en hij dan een soort stresskip is. Soit, zonder cannabis ging het hem ook goed af, net zoals de andere groepsleden.

Cradle of Filth is een band die in hun beginperiode de pannen van het dak speelde, maar eerlijk gezegd blijft dit een band die je ofwel nauw aan het hart ligt, ofwel een band die zonder moeite je maag kan doen keren van afschuw. Met een masker die leek of zijn huid van zijn gezicht schilferde kwam frontman Dany Filth het podium opgestoven om België te begroeten.
Links achteraan stond een knappe verschijning weggestoken die Mr. Filth moest bijstaan tijdens de afwisselende zanglijnen. Screams en hoge tonen ontsproten uit zijn mond en de band had er zichtbaar zin in. Starten deden we met “At the Gates of Midian” om lekker verder te doen op het elan met “A Dream of Wolves in the Snow”, “The Principle of Evil Made Flesh” en “Nymphetamine”. De beste nummers die vandaag ten gehore werden gebracht waren voor mij “Cruelty Brought Thee Orchids” van het album ‘Cruelty and the Beast’ en hitje “Her Ghost in the Fog” die tevens hun set afsloot. Bij vlagen klonk het geniaal, maar er waren helaas soms ook mindere momenten te bespeuren. De fans zullen alvast content zijn geweest en hopelijk wachten ze niet te lang om ons landje opnieuw te bezoeken.

Afsluiter van deze 1^e festivaldag was Marilyn Manson, de meester op het gebied van shock rock. Vele wilde fantasieën werden in de loop van zijn carrière al verspreid, met als hoogtepunt het feit al zou Marilyn een rib hebben laten weghalen om zichzelf van een blowjob te kunnen voorzien. Sommigen sprongen direct mee met dit verhaal, terwijl de normale mens hierbij toch enkele minuten de slappe lach van kreeg.
Muzikaal gezien was hij van heel hoog niveau vandaag! De decibels gingen enkele noten hoger en het decor werd nog voorzien van enkele extra lichten om het showgehalte in de hoogte te tillen. En dat showgehalte bovenaan het lijstje staat van Mr. Manson zal geweten zijn, want hij had telkens wel iets voorzien om het publiek te laten watertanden. Hierbij denk ik dan vooral aan zijn microfoon die voorzien was van een slagersmes, het masker zoals de meesten kennen uit de films van Jason, een soort van buidelrat (wit) die gedrapeerd was over zijn schouders zoals de verfijnde wijven een bontjas zouden dragen, en uiteraard zijn legendarische katheder (spreekstoel) waar hij zijn toespraak verkondigde zoals in de bijhorende clip van het nummer ‘Antichrist Superstar’ die vandaag een bisnummer was.
Hij was uitstekend van stem, maar vooral de drumpartijen waren van hoogstaande kwaliteit en drongen lekker diep je oren in!!
De setlist was ook uitstekend en dus konden hitjes zoals “Disposable Teens”, “Personal Jesus” (cover van Depeche Mode), “Mobscene”, het fantastische “The Dope Show” (waarbij hij het land België ook als een drug op zich beschreef) en meezinger “Sweet Dreams” (Eurythmics cover) de weide in lichterlaaie zetten.
Afsluiten deden ze in stijl met uiteraard “The Beautiful People” die lekker knalde. Een fantastische afsluiter van dag 1!

dag 2 – zaterdag 9 augustus 2014

’s Anderdaags was ik vroeg van de partij om festivaldag 2 te starten met de AOR/rock van Four By Fate…een gezapig optreden die de mensen op de weide rustig liet ontwaken.

Volgende band op het programma was dé band waar ik naar uitkeek. De speed/thrash met technisch surplus van Toxik was een echte topper! Aangezien er maar 2 studio albums zijn verschenen van deze Amerikanen getiteld ‘World Circus’ & ‘Think This’ hadden ze niet zoveel keuze tussen nummers, maar diegene die op beide platen staan zijn allen van hoge kwaliteit. Beginnen deden we met meezinger “Spontanious” die direct aantoonde dat de stem van Mike Sanders nog niets van klasse heeft moeten inboeten. De zuivere hoge uithalen werden zonder moeite uit zijn strot geramd en het publiek ging lekker mee in het ritme. De show werd vakkundig verder gezet met kleppers als “Heart Attack”, “Too Late”, “Victims” & “Breaking Glass”.
Tussendoor werd mij ook duidelijk dat deze mannen broeden op een nieuwe plaat, want een nieuw nummer stond ook in hun setlist die tevens gratis te downloaden is indien je op Alcatraz Festival een shirt kocht van deze thrashers. Hoogtepunten waren zonder twijfel de beide titelnummers van hun album. Lekker showtje die zeker en vast voor herhaling vatbaar is. Opnieuw bewezen dat op thrash geen leeftijd staat!

En we gingen verder op het thrash elan want de volgende band kon er ook wat van. Xentrix is ook zo’n thrashband uit de eind jaren 80 die mij niet direct bekend was. Een dikke zonde want de riffs die deze mannen uit de boxen dropten waren subliem. Zanger Chris Astley heeft duidelijk het werk geleerd van ene James Hetfield want de moves en stijl waren regelrecht gekopieerd van hem. En wie zegt daar nu neen tegen?!! Blijkbaar nog maar 4 albums uitgebracht die zowel negatief als positief door de pers werden onthaald maar live klonken ze als een goed getrainde band. Strak en rechtdoor, kortom opnieuw een mooie prestatie.

Op gebied van gitaar moesten de verschillende bands wel de duimen leggen voor Prong. De riffs en technische klasse van Tommy Victor klonken venijnig en met hitjes als opener “Beg to Differ”, “Unconditional”, “Whose Fist is this Anyway?”, “Revenge… Best Served Cold” was het geen probleem op het publiek mee te krijgen in de flow. De moshpitjes heersten vooraan het podium en het dak ging eraf. Weinig geklets, des te meer muziek schalde uit de speakers. De tijd vloog voorbij in een oogwenk maar klepper “Snap Your Fingers, Snap your Neck” (vergezeld van de leden van Channel Zero) bleef nog lang nazinderen. Als het niveau zo bleef aanhouden dan werd dit een topeditie van Alcatraz!

Met sinds kort een nieuwe zangeres in de gelederen èn een nieuwe plaat sinds juni getiteld ‘War Enternal’ was het uitkijken naar Arch Enemy. Deze band speelt melodische death metal met sporadisch een muzikaal experimentje in vervoegd. De huig van frontvrouw Alissa wierp de stok in het hoenderhok en de fans  vochten voor elk stukje bot. Mij kon dit optreden helaas niet te lang boeien aangezien de klank regelmatig onzuiver uit de boxen kwam (mss ook wat te maken met de wind die opzette) en het niveau van de voorgaande bands niet werd gehaald, maar waarschijnlijk zullen sommige fans het tegendeel beweren. De eerste keer dat ik deze band live zag op Graspop stond ik met mijn mond open te kijken naar de energie en agressie die deze band uitstraalde, maar dit was helaas niet het geval vandaag. Volgende keer beter…

Ietsje voor 18u stond het decor klaar voor Sacred Reich…een echte live bands wegens geen nieuwe albums meer sinds 1996. De vreugde straalde van hun gezicht en werd probleemloos overgenomen door de meute toeschouwers. Old school thrash van de bovenste plank was wat deze mannen serveerden en met klassiekers als “Love…Hate”, “Death Squad”, “Who’s to Blame”, “The Amerikan Way” en “Free” werd een lekker feestje ingezet. 1 cover werd gebracht met “War Pigs” van Black Sabbath die zoals altijd luidkeels werd meegebruld. Opnieuw ging de tijd veel te snel voorbij en was dit optreden te rap afgelopen. Nog een laatste keer kwamen de mannen op om een bisnummer te brengen waarbij iedereen als een klein kind superhit “Surf Nicaragua” mee schreeuwden. Genieten geblazen was het!

Franky en zijn mannen van Channel Zero drapeerden hun vlag achter de drum, gevolgd door de pijnlijke herinnering aan de onverwachte dood van Phil een jaar geleden. Het publiek hield de lippen een kleine minuut op elkaar om later met respect in de handen te klappen voor dit verlies in de metalscene. “Suck My Energy” effende het pad, gevolgd door nog een ouwe gouwe getiteld “Fool’s Parade”. Sinds april hebben ze ook een nieuw album uitgebracht (‘Kill All Kings’) en hiervan werden single “Electronic Cocaine” en “Duisternis” (waarbij zowel in het Vlaams, Frans als Engels wordt gezongen) gebracht.
Ikzelf ben geen fan van het nieuwere werk, maar in het publiek werd kwistig gecrowdsurfed bij deze nummers. Neenee, geef mij dan maar de krakers “Black Fuel”, “Unsafe” en “Bad To the Bone”. Franky was in vorm en holde van links naar rechts om uiteindelijk richting P.A. te lopen en enkele kleine mannen te laten meebrullen in zijn microfoon. Terugkeren naar het podium verliep niet langs de gewone weg, want hij baande zich een weg tussen het publiek (met een horde securitymannen achter zijn gat). De buren werden nogmaals wakker geschud met een volle weide die “Help” meebrulde en die de goeie set van Channel Zero extra kracht meegaf. Channel Zero speelde vandaag echt sterk in mijn opinie.

W.A.S.P. was aan de beurt en zanger Blackie Lawless kent logischerwijs de knepen van het vak hoe je een meute volk laat gehoorzamen en genieten. Een kleine zangoorlog werd aangegaan onder het publiek en de sfeer zat direct goed. Alle nummers werden met bravoure gebracht en lieten een goede indruk na bij mezelf. Stel je voor, “On Your Knees”, “Love Machine”, “Wildchild”, “I Wanna be Somebody” en “The Idol” en je weet dat dit smullen was. Altijd leuk wanneer ze de boel komen platspelen in ons Belgenlandje!

De grootste naam op de affiche dit jaar was zonder twijfel Twisted Sister. Reeds de derde maal in korte tijd dat Dee Snider en kornuiten België aandoen, met hun laatste optreden op Graspop  nog vers in hun geheugen gegrift. Toen was moeder natuur een kreng volgens Dee omdat hun show uitgeregend werd, maar dit jaar was moeder natuur een godsgeschenk wegens het betrekkelijke goede weer in Kortrijk.
Twisted Sister deed zoals ze gewoon zijn, namelijk muziek brengen met passie en uitstraling! Dee Snider mag dan misschien bijna 60 jaar zijn, maar zijn six pack en charisma bewijzen dat hij nog steeds in topvorm is. Aftrappen deden we met “Stay Hungry” die direct aangaf hoe het moest, gevolgd door “The Kids are Back”. Meezingen was een must met “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “Captain Howdy” gekoppeld aan “Street Justice” en “I Believe in Rock ’n Roll”.
Dit jaar hadden deze Amerikanen een verrassing in petto, want in het midden van hun set stond kraker “We’re Not Gonna Take it” geprogrammeerd. De vuisten gingen in de lucht, enkelen surften zich een weg richting podium en de weide ging compleet uit hun dak. En nog was het niet gedaan want “Shoot ‘Em Down”, “Under the Blade”, “The Price” en “Burn in Hell” hakten verder in op het publiek. Bij nummer “I Wanna Rock” kon Dee Snider amper zijn lach inhouden toen het publiek massaal meeging in de vraag om “I Wanna Fuck” mee te brullen. Blijkbaar was dit nog niet veel gebeurd, want hij stond erop dat dit stukje opgenomen werd, waarschijnlijk om later vanuit zijn zetel te herbeluisteren hehe.
Het einde van Alcatraz Metal Fest werd ingegaan en Twisted Sister ramde er nog “S.M.F.” door. Ze wilden dit feestje blijkbaar niet laten eindigen en nogmaals werd de chorus van “We’re not Gonna Take it” ingezet die door het publiek nog lang na de laatste muzikale noten ten gehore werd gebracht. Jaja, deze hit blijft in je hoofd zitten, of je nu wil of niet!
Twisted Sister zette een puike prestatie neer (zoals ik hen gewoon ben) en sloot een sterke editie van Alcatraz af! Alvast tot volgende jaar!

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2014/

Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune