Gent Jazz Festival 2014 – De weergoden konden de pret niet bederven.
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-10
Piet Clarysse en Lode Vanassche
De organistatie pakt weer uit met een veelbelovend programma op de immer schitterende lokatie op de Bijloke . Puristen binden het jammer dat niet alles zuivere ouwe jazz is, maar de meerderheid vindt het net de sterkte dat er zo breed en gedifferentieerd wordt geprogrammeerd. Intussen heeft zowat iedereen jazz in de armen gesloten en is dit heerlijke genre met afro-amerikaanse roots niet meer exclusief voor een nepintellectueel en hoornen brillen dragend zelfverklaard elitair publiek.
Bobby McFerrin
De man scoorde eind jaren 80 een wereldhit met “Don’t Worry, Be Happy”. Hij teerde niet op dat succes maar koos ervoor om nieuwe muzikale terreinen te verkennen. Zijn recente plaat ‘Spirityouall’ getuigt daarvan en bevat vooral spirituals en songs die ontstonden in de Afro-Amerikaanse slavengemeenschappen in de VS. “Don’t worry be happy” stond dan ook niet op de setlist. hij speelde voornamelijk uit die laatste plaat, en het hoeft dan ook niet gezegd dat het concert een ietwat spirituele toets meekreeg. Muziek waar je vrolijk van wordt, maar het mag niet te lang duren, wil je niet dat het op een iets te lange religieuze viering gaat lijken.
McFerrin werd omring door schitterende muzikanten, waaronder zijn dochter Madison op zang. Je moet ergens de mosterd halen, en voor zover ik weet zag ik nog nooit een peer naast een appelboom liggen. Bobby speelt met zijn stem als een peuter met playmobiel en begeleidt zichzelf daarbij steeds percussiegewijs op de eigen borst. Te pas en te onpas - maar nooit op het verkeerde ogenblik - gaat hij over op zijn gekende stijl - dat spel met die vocalen en die parlando’s - Al Jarreau was niet veraf.
Het hele concert ademde spirituals en echte klassiekers werden door hem bewerkt in ‘Spirityouall’. “He’s Got The Whole World In His Hands” en “Every Time I Feel The Spirit” maar ook “Rest” en “Every Time I Feel The Spirit”, “Swing Low Sweet Chariot” en “Fix Me Jesus”. Nummers met verhalen over vrijheid, moed en de weg naar een betere samenleving. een mens wordt er zowaar rustig van…
Bobby McFerrin - Vocals; Madison McFerrin - Vocals; Gil Goldstein - Accordeon, keyboards; David Mansfield - Guitar, Mandoline, Violin; Armand Hirsch - Guitare; Jef Carney - Bas; Louis Cato - percussion, vocals, guitar
Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista
Stefano Di Battista (saxofoon), Eric Legnini (piano), Richard Bona (bas), Manu Katché (drums)
Het kwartet Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista verenigt vier sterke figuren uit de hedendaagse jazzscene met een heel uiteenlopende culturele bagage. Deze virtuozen overtuigden in 2012 als all star band op Jazz à Marciac. Het klikte zo goed dat ze deze zomer een wereldtour doen. In België is dit kwartet enkel op Gent Jazz Festival te zien! We kregen een stevige portie gedreven en gepassioneerde jazz voorgeschoteld. De virtuositeit droop er gewoon af.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Rock Werchter 2014 – dag 4 – zondag 6 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-06
Johan Meurisse
Een reeks ontdekkingen die vorig jaar doorbraken , konden hier nu bevestigen o.m. Passenger, Rudimental en Bastille. Foals zette bij z’n eerste passage op RW de tent op z’n kop . MGMT liet ons ergens meedrijven naar een ander universum . Kings Of Leon waren er opnieuw bij en klinken nog steeds even onderhouden. Maar het waren onze Belgen Oscar & The Wolf en Stromae , die zich ontpopten als de knuffelbeertjes bij uitstek …
Al vroeg op de middag hadden we een eerste hoogtepunt met Oscar & The Wolf , het project rond Max Colembie . Na twee EPs is er die debuutplaat ‘Entity’ uit met “Princess”, een killer van een hit. Deze melancholische stadsmuziek van hemels dromerige, zweverige indie, trippop , electro en r&b vormt alvast het recept voor de rest . Live staat de muziek als een huis. Hij heeft een goede band achter zich en plaatst je in een aparte droomwereld van palmbomen en glitters . Twee feeërieke danseressen komen het podium op.
Elk nummer heeft z’n eigen identiteit, blaast warm en koud tegelijkertijd en heeft een gelaagde melodie; de trage , meeslepende , aanzwellende , opbouwende ritmiek en de forsere beats mengen zich wat de songs naar een hoger niveau tilt, van “Joaquim”, “Somebody wants you” naar een “Undress”, “Killer you” en een prachtig uitgediepte versie van de single “Princess”. Colembie slaat onmiddellijk de brug naar z’n publiek en betrekt hen bij de nummers . Moeiteloos had hij dan ook een volle tent mee!
Het Amerikaanse Parquet Courts uit Texas is er eentje die we koetsteren . Die mannen hebben al heel wat nummers uit en hangen ergens tussen Feelies, Pavement , Guided By Voices en Sebadoh in . Een terugblik naar de 90s indie rock die stevig en pittig gedreven kan zijn; het kwartet raasde soms door de nummers heen . Natuurlijk hoorden we onderhuids die kenmerkende repeterende ritmiek. In een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid overtuigden ze vol overgave met heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal!
Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven van de Britse Babyshambles rond Pete Doherty . Hij kwam regelrecht de bühne op na de reünie van de Libertines in Hyde Park, Londen en bengelde tussen kunstjes maken en dronken gelal .
Tja, iedereen wil eens die Pete zien , in welke staat ook . Hij zorgde alvast voor aangenaam vertier, tijdens en na de songs , die op hun beurt, door hun ongedwongen nonchalance best goed klonken, wat rauw , rammelend, wat vals en toon onvast. Het maakt deel uit hoe Pete met z’n Babyshambles omgaat.
Op de laatste plaat worden wat stijlvarianten ingevoerd en kregen we dus een afwisselende leuke set te horen . Pete haspelde zich doorheen de venijnige Britpunk en leverde pareltjes af als “Delivery”, “Fall from grace”, “Pipedown”, “Fireman” en “I wish”. “Nothing comes to nothing” en “Fuck forever” waren twee prachtafsluiters.
‘Nen apartn’, die Pete’ zei de persoon naast me, hij zwalpt over het podium , hangt over de versterkers, doet allerhande bewegingen met z’n micro, gooit die hard tegen de grond, en na het optreden blijft hij wat rondhangen op de stage , speelt wat gitaar zonder versterking of speelt luchtgitaar en dolt wat met de roadies … Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn!
Na de solo uitstap zijn broer en zus Angus & Julia Stone terug bij elkaar en bieden net vóór de regenbui een zorgeloze namiddag, waar we kunnen genieten van hun dromerige freefolkpop . Samen met hun band zorgen zij hier voor een hip samenhorigheidsgevoel. Een kleurenpalet in het genre; ze gaan rustig voortkabbelend , soms iets forser klinken, maar dan in een ware ‘campfire’ stijl. De bekende single “Big jet plane” en hun National cover “Bloodbuzz ohio” ontbraken niet.
Rudimental is ook een plaats opgeschoven sinds vorig jaar en staan terecht op de mainstage . Ze zijn een grote naam geworden binnen de elektro/drum’n’bass , maar voegen er soul , r&b, ska , ragga en hiphop aan toe . Een heus collectief , die hun materiaal volledig live speelt, aangevuld met vocalisten . Rudimental kon net de donkere wolken verdrijven met hun broeierige , aanstekelijke , groovy, dansbare sound en de kleurrijke keys, , drums , gitaar en blazers . Ook hier ervaarden we een samenhorigheidsgevoel door het handjes zwaaien op sterke singles “Right here” , ”Free”, “Not giving” , en natuurlijk op “Waiting all night” en “Feel the love” . Allemaal goed en wel uitgekiend om het publiek te kunnen entertainen op een mainstage!
Door de fikse regenbui waren we genoodzaakt Passenger van enige afstand te beluisteren, gezien de tent propvol zat . Samen met Ed Sheeran voelen we een frisse wind in de Britse sing/songwriter wereld . Solo weet hij innemend en pakkend z’n publiek voor zich te winnen. Hij bedankte uitgebreid – steeds opnieuw zijn Belgisch publiek – want hier kon een doorbraak worden geforceerd . Intussen is de formule weinig veranderd; de songs klinken warm , gevoelig als extravert , gedreven. Deze doorwinterde reiziger brengt op ontwapende wijze een puur oprecht , eerlijk concert , met singles “Let her go” en “Holes” , wat nieuw werk “27”, “Whispers”, en o.m. de cover “Sound of silence”. Eventjes werd de regen vergeten …
Het Britse Bastille is net als Rudimental ook op de andere stage te zien. Het is voor hen snel gegaan , terecht , gezien de band beschikt over een stevige live reputatie , die hun materiaal naar een hoger niveau brengt door de keys , de bijhorende troms en de extraverte uitstraling van Dan Smith en Co. “Laura Palmer” en “Things we lost in the fire” waren al vroege knallers. Veel volk vooraan ondanks dat de hemelsluizen opengingen , maar bij de closing final “Flaws”, “Rhythm of the night” en de “ow-ei’s” van “Pompeii” zong iedereen de regen de hemel in en konden fleurige regenjasjes en petjes in ‘t rond zwieren . Hun leuk ontspannende, pretentieloze , onschuldige pop ging erin als zoetenkoek!
Ook de uit Oxford afkomstige Foals , rond podiumbeest Yannis Philippakis, is een live band bij uitstek en dringt zich een plaatsje op de mainstage na vanavond . Zij zijn definitief doorgebroken met de derde cd ‘ Holy fire’ , waarvan die levendige single “My number” in het geheugen is gegrift . In de Klub C speelden ze een spannend broeierige rockset door de aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels . De nummers sprankelden, bruisten, waren bezwerend, werkten aanstekelijk op de dansspieren en bleven boeien door de melodieuze wendingen .
Met Yannis in de spotlights liet Foals de songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weefden er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten . “My number” en “Providence” gaven de eerste stroomstoten , maar de voltmeter ging de hoogte in bij “Inhaler” , “Hummer” en “Two steps , twice” , de traditionele afsluiter.
We spraken dan nog niet hoe intens spannend ze klonken in het midden met andere splinterbommen “Spanish sahara” en “Red sox pugie” . Foals zinderde na en krijgt na jaren hard werk die verdiende respons … Wat een sterke live présence op hun eerste passage hier, dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens pakkend. Foals - Te koesteren!
Vorig jaar genoten we al van de return van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand . Een happy return btw met een nieuwe plaat ‘Right thoughts, right words, right action’. Veel volk was er om de FF rockcatalogue te horen. De heren waren gekleed in een mooie zwart- witte outfit . Kapranos entertainde , dweepte het publiek op en samen met z’n band speelde hij op scherp . Een fris, opwindend, leuk ontspannend setje , van “No you girls, “, “Dark of the matinee” naar “Walk away“,”Michael” tot andere kleppers “Ulysses”, “Take me out” en “This fire” , mooi afgewisseld met het nieuwere materiaal als “Can’t stop feeling” . De perfecte setlist dus! Een feestje waarbij refreinen werden meegezongen, we konden springen en jumpen. Een meer dan geslaagd optreden op de mainstage.
We konden nog even een stuk van de set van Lykke Li meepikken . ‘Black was the colour’ en even donker , melancholisch was de sound van de Zweedse die een paar jaar terug een grootse electrohit op zak had, “I follow rivers” , die natuurlijk niet ontbrak en wat vuur in de pan bracht . Even passioneel klonk het daaropvolgende “Youth knows no pain” en afsluiter “Get some “. Ze ging er wel voor. Tussenin kreeg het slepende materiaal als “Sadness is a bleeding” en “Little bit” een bevreemdende ‘wave’ broeierigheid.
MGMT - Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . De meesterlijke hits “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids”, zaten mooi verdeeld in de set . Hier was eerst veel volk voor gekomen , maar gaandeweg zakte de interesse en was er voldoende ruimte in de Klub C, gezien het hitpotentieel van de twee volgende cd’s tot een minimum was herleid en eigenlijk meer geleest is van een psychedelisch ‘space’ vaatje zonder weerhaken . Het recente “Your life is al lie” stond zelfs niet op de lijst .
Ze lieten ons heerlijk wentelen in hun wereldje met die projecties en vloeistofdia’s , maar duidelijk was dat deze al wat meer met de realiteit is verbonden . MGMT staat nu nog dichter bij vrienden Flaming Lips en Mercury Rev , zal alvast geen nieuwe (jonge) zieltjes bijwinnen, maar kunnen geprogrammeerd worden op één van de alternatieve psyche ‘desert’ festivals …
De Kings Of Leon zijn er dit jaar opnieuw bij . Intussen is hun nieuwe cd ‘Mechanical bull’ uit. Er werd rijkelijk gegrossierd uit hun catalogue en ze geven hun materiaal een vitale punch, wat ons brengt tot een gedegen rockshow . Altijd wel goed hoor , we kregen meer dan twintig fijne rocksongs te horen van “Supersoaker”, naar “King of the rodeo” en “Bucket”, één van die oude sterkhouders , steevast in de set terug te vinden . “Pyro” en “Beautiful war” doen even de emotie stijgen en krijgen een broeierige intensiteit door de prachtige projecties .
Spijtig genoeg zijn zij , net als Black Keys , nu niet direct de animators van dienst . Het tempo wordt opnieuw melodieus strakker door “Use somebody” met de obligate ‘oohs en aahs’ , “Crawl” en “Sex on fire” , die de Rock van RW besloten op de mainstage .
Na ruim vier jaar komt Interpol terug aandraven . In september verschijnt het nieuwe werk. De nieuwe single “All the rage back home” maakt ons intussen nieuwsgierig naar ‘El Pintor’. Een onverwachtse afsluiter in de Klub C weliswaar. Banks en Co stelden een handvol nieuwe voor , die in hun pure 80s waverock , dié donkere emotionele strakheid verraden . Een felle blauwrode gloed scheen over het podium . Van het oude materiaal hadden we “Say hello to the angels” , “evil”, “NYC”, “Obstacle 1”, “Not even jail” en “PDA” , die driftig , puntig , jachtig, gedreven waren, maar het was het afsluitende “Slow hands” , die de meeste swung en extravertie had. Nog beetje werken aan de présence en we hebben een Interpol op z’n best. Waarschijnlijk in het najaar in het clubcircuit te zien ..
Chase and Status - Zonder discussie hét feestje op het festival. Er heeft meer zweet gevloeid dan dat er regen gevallen is over het gehele festival. Deze band heeft een live-reputatie opgebouwd om U tegen te zeggen. Meteen werd de toon gezet met “No Problem”. De ene hit na de andere volgde. Het geheim van deze band: herkenbare beats en teksten die door iedereen worden meegezongen. Intiemere songs met dat tintje dubstep en drum ’n bass zoals bij “Pieces en End Credits” pasten naadloos in de set. “If you can find the time”, en je wil kunnen meepraten met de hedendaagse ‘dance’, dan moet je deze band zeker eens aan het werk gezien hebben. Ik hoor het je al denken, ‘Where are we now? We are in the jungle’. (dank aan Michaël)
Meer ontspannend kon niet worden afgesloten dan met Stromae , onze Brusselse Belg Paul Van Haver die op verschillende festivals te vinden is in het binnen- en buitenland . Al meteen is hij een headliner en mag hij op de koop toe het festival afsluiten . “Alors on danse” vormde de aanzet van zijn succes , maar met de tweede cd ‘Rancine carrée , waaronder “Formidable”, is hij een wereldster geworden, die zelfs tot in de VS is gekend …
Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Dat merkten we ook vanavond . En hij kan nog meer … Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , staat dicht bij z’n publiek en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt . Z’n humor en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk; tja , dit past wel totaal past in het plaatje van onze Franstalige vrienden …
De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de andere groepsleden met wit hemd , vlinderdas en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes . En de muziek ? Live stond die muziek er wel, “ Ta fête,” , “Bâtard” en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Hij maakte er met z’n publiek een groots feest van , de refreinen werden meegezongen; iedereen genoot, lachte en respecteerde de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai” wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” . En dan kwam de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een knaller, waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless werden ingepast. De weide daverde als in hoogdagen van Faithless btw!
Het samenhorigheidsgevoel koestert hij , niet voor niks hoorden we de Brabançonne luiden … Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot Victorie gekraaid bij dit leuk, gezellig , hartverwarmend en feestelijk familiaal optreden … Eens wat anders om Rock Werchter af te sluiten …
Een definitieve lijn werd nu getrokken onder RW in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 41ste editie!
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 - dag 3 – zaterdag 5 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-05
Johan Meurisse
Het WK Voetbal domineerde op deze derde festivaldag , die het muzikale duidelijk wist te doorbreken … Het verlies kon worden doorgespoeld want vanavond hadden we ‘Rock’ kleppers als Pearl Jam , Black Keys, Triggerfinger en Biffy Clyro …
Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die ooit nog solo op RW speelde en zes jaar terug tweede werd op Humo’s Rock Rally. Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums en keyboards. Hijzelf speelde gitaar en drumcomputer . De EP die eerder verscheen was in productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen nog het meest aan de oude Erkens herinneren . En hij blijft even sympathiek als vroeger. Hij had ook nog een Kompany truitje mee voor z’n fans op dit vroege uur …
Het Ierse Kodaline brengt melodieus gaaf puntige pop , die hun folky roots soms verraadt . De songs zijn subtiel uitgewerkt , maar inwisselbaar. Het kwartet wenst alvast zijn carrière uit te bouwen . “One day” en “All I want” werden onderhouden door de singalongs en deden zeerzeker aan Coldplay denken . Moedige poging op de Mainstage …
Nog een stukje van het uit Texas afkomstige Midlake meenemen, die nu vocaal wordt gedragen door Eric Pulado. Hun melancholische, weemoedige en uptempo rootsrock , verweven van Britfolkrock, psychedelica en progrock, werd smaakvol ontvangen in de Barn. “Roscoe” blijft er eentje om in te lijsten, maar ook “Old & young” en “Head home” zijn even heerlijk genietbaar, door een harmonieuze samenzang. Fijnzinnige set , waarbij het gezelschap live krachtiger durft te gaan.
De ‘rockchick’ zusjes Haim uit LA, California zijn intussen gepromoveerd naar de Mainstage, maar werden hier geconfronteerd met een fikse regenbui. Samen met het publiek trokken ze er zich maar weinig van aan . ‘Fuck the rain’ scandeerden ze, wat op het eind dan ook letterlijk gebeurde . Hun gitaarpop kende een stevig randje en ze hitsten hun nummers regelmatig op met trommelmomenten . Muzikaal zitten ze ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in. Goede pop , daar niet van , die toch wat over ons heen waaide en het vooral moest hebben van de singles “Don’t save me”, “Forever” , “The wire” en “Let me go” , verder gesterkt door twee goed opgevatte covers “Oh well” van Fleetwood Mac en “XO” van Beyoncé .
Ozark Henry - De plaat ‘Stay gold’ toont hoe dan ook Piet Goddaer ’s talent en sing/songwriterschap. Op het podium vertaalt dat zich in een ‘ ietsje meer’ en minder routineus; het materiaal krijgt zelfs een donkerder electrotintje . Goddaer gaat van zang naar keys tot bas en gitaar . Hij wordt begeleid door een drummer en heeft met toetseniste/percussioniste en zangeres Laura Groeseneken een sterke aanwinst . De songs krijgen nog meer elan door de sobere belichting, de schimmen op een doek en de keys die over de nummers heen zweven . Inderdaad , het is allemaal duisterder en spookachtiger bij nummers als “Politics” , “Rescue me” en “Indian summer“ in het begin. Verder nog een overtuigend “Godspeed”, “At sea”, “These days” en “I’m your sacrifice”. Ondanks het minder afgelijnde geluid, lijkt de coolness nu wat doorbroken en lijkt de brug naar het publiek steeds minder ver .
Het Schotse Biffy Clyro heeft zich keer op keer opgewerkt en staan nu ook al op de mainstage. Verdiend na al die jaren! Probleemloos kunnen ze dit aan, want in de UK staan ze torenhoog op de affiche . De drie spilfiguren (live wel met vier of vijf!) in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , brengen potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, dat intens gevoelig raakt, soms allemaal vervat in één nummer . Ze houden het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel. De single “Black chandelier” die de doorbraak hier forceerde door z’n opbouwend, slepend, gedreven gehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock , is één van de beste voorbeelden .
Een bruisende, denderende set kregen we van een enthousiasmerende, gretig spelende band (waaronder “Different people” , “That golden rule”, “Sounds like balloons”, “Who’s got a match”) , die ruimte liet voor een ingetogen moment op akoestische gitaar . Stadionrock met een gevoelig randje gerechtvaardigd op de mainstage …
Natuurlijk stonden we tijdens deze voetbalmania even stil bij onze Red Devils. We volgden het eerste en laatste half uur van de wedstrijd . Spijtig genoeg verloren ze met 1 – 0 van Argentinië . Een kleine twee uur lang hadden we op het terrein een ander sfeerbeeld en werd de muziek eventjes verdrongen …
En tussen die twee helften konden we Triggerfinger meepikken , die ook handig ingespeeld hadden op deze belangrijke voetbalwedstrijd door twee bevallige scoremeisjes regelmatig al dansend het podium op te sturen . Triggerfinger heeft een nieuwe cd uit ,‘By abscence of the sun’, en staat duidelijk op scherp . Na enkele cluboptredens stonden ze vorige week nog in de schaduw van de Rolling Stones op TW Classic en kregen zij hier ook terecht een wildcard op de mainstage … Rock’n’roll zonder scrupules! De drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . En die instrumenten kregen verdomd veel ruimte in elk nummer . Venijnig , snedig en gedreven, werden de zompige rocksongs tot op het bot uitgediept en kregen ze een stoner ’desert’ laagje. De drie fleuren ze op met een vleugje humor . “Game” , “On my knees” en de titelsong van de nieuwe cd lieten er geen gras over groeien . Op “Perfect match” kwamen we een beetje op adem, maar daarna barstte de ‘triggerdevils’ los met “My baby’s got a gun” , “All this dancing around” en “Cherry” . Wat een zinderende thuismatch van deze heren , alsof ze tegen de VS hadden gespeeld …
We waren terug bij de leest toen de Black Keys eraan begonnen , intussen uitgegroeid tot een superband en van twee naar een paar leden meer; keys en bas zijn toegevoegd . Ook muzikaal is het duo geëvolueerd , en klinkt hun ruige , rauwe retrorock’n’roll blues verfijnder en gepolijster . Eerst leek het erop dat ze zelf eigenlijk nog wat moesten bekomen van het verlies van de Belgen, gezien ze pas op dreef kwamen na een vijftal nummers met “Gold on the ceiling”. Net als bij Kings Of Leon en Arctic Monkeys is de interactie tot een minimum waardoor er altijd een zekere coolness blijft tussen band en het publiek op het hoofdpodium. Ondanks een sterke tweede deel met explosieve opstootjes van “Strange times”, “Tighten up”, “Fever”, “Lonely boys” en “Little black submarines” bleven we met een onbevredigend gevoel achter …
De Deen Anders Trentemöller, met hoed op , is al ruim vijftien jaar bezig en in toegankelijke , aanstekelijke dance mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife ook bovendrijven . Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop . Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige geluidjes , bleeps, trance – effectjes en onmiskenbaar die ‘80s wave . De vocale nummers waren sterk, “Candy tongue”, “River of life” en “Moan”. Een schitterende finale hadden we met het intrigerende “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go!”, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads …
Moet er nog zand zijn .. twee befaamde gitaarbands stonden nu deels tegelijkertijd geprogrammeerd, de ene Pearl Jam zal wel eens aangeklopt bij Pixies de band rond Black Francis . Pixies speelden een monsterreeks van 22 songs in ongeveer 75 minuten , de andere speelde een marathon van een goed twee en half uur …
Pixies - De masters of grunge/noiserock zijn terug bij elkaar , hebben zelfs nieuw werk uit en speelden ifv hun 25 jarige carrière . Eentje was er niet bij , Kim Deal , maar die werd , echt waar, perfect vervangen door Paz Lenchantin , die even koel en beheerst bas speelde en die typerende hijgvocals liet doorschemeren om Deal te doen vergeten . Het eerste uur half uur was een muzikale tsunami , van “Bone machine”, “Wave of mutulation” tot “Crackity jones”. Zonder verpinken, een hels tempo van deze vijftigers ! Black Francis speelt, zingt, schreeuwt, brult en huilt, de zweet parels op het voorhoofd ; Joey Santiago houdt de snaren strak en David Lovering (met pet – lichtgrijze baard) mept er maar op los. Opwindend!
Iedereen beleefde hier de ‘time of his life’ en genoot , zong , lachte , huppelde en sprong alsof het een lieve lust was . Wat vaart terugnemen kon , het andere gezicht van Pixies door de jaren, met een “Caribou”, “ La la love you”, “ Monkey’s gone to heaven” en “Where is my mind” die de set besloot .
Tussenin een tweede storm met “Isla de encanta” , “Rock music “, “Nimrod’s sun” , “Debaser”, “Tame” en enkele nieuwtjes . Santiago kon zich uitleven op “Vamos” , waarbij zijn gitaar alle standjes kreeg en hij er allerhande kunstjes mee uithaalde , de gitaararm onder z’n shirt, en ga zo maar door; het ronkte, rammelde en explodeerde, zonder ook maar de melodie uit het oog te verliezen . Een ijzersterke Pixies na al die jaren . Die nostalgie koesteren we …
Pearl Jam komt misschien niet meer echt verrassend uit de hoek , hun intense solide rock blijft des te meer boeien ; op hun albums worden stevige rockers afgewisseld met mooie slepende ballads , die staan als een huis .
Een nieuwe plaat ‘Lightning bolt’ verscheen en dat vertaalt zich in optredens op Europese bodems, twee jaar na hun vorig optreden. Ze trappen ‘em hier af , dat konden we toch verstaan in het moedige Nederlands dat frontman Eddie Vedder sprak; hij bedankte vanavond uitgebreid z’n fans in de twee en half uur durende set met de zin “ Thank you for being the best part of the band” ..
De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassebakken . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes. Pearl Jam , al meer dan 20 jaar hun eigenste zelve. Topklasse dus . Voldoende afwisseling was er in hun backcatalogue. Check maar even de setlist.fm van wat ze allemaal speelden .
Een uiterst genietbare trip werd het van o.m. “Rearviewmirror” , “Animal” , “Corduroy”, “Do the evolution” , “Given to fly” en “Even flow” . Het spelplezier en jeugdig enthousiasme droop er van af. Ook Pink Floyd werd respectvol benaderd met “Mother” en verder was er het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Ze slalomden lekker ontspannend verder in hun oeuvre , o.m. “Spin the black circle”, “Better man”, “Sirens”, “Jeremy” en “Daughter” . We genoten er van . In de bis hadden we “Alive” en “Rocking in the free world” (een beetje “Angie” van Rolling Stones was te horen met de leden van Midlake die ook op de stage stonden) en tot slot, “Yellow ledbetter” , die definitief een streep trok onder deze passage.
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 – dag 2 – vrijdag 4 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-04
Johan Meurisse
Op deze tweede dag werd ’t (jong) vrouwvolk op hun wenken bediend , met opkomend talent Sam Smith , George Ezra in het begin , verder met een Ellie Goulding , Paolo Nutini , The Naked & Famous, Katy B en Arctic Monkeys . Mr E was in een zoveelste kameleon te zien, Parov Stelar Band leidde een eerste party in en Major Lazer kon zijn feestje van vorig jaar opnieuw inzetten op de mainstage …
The Sore Losers vingen Coely op , nog herstellend na een operatie aan de appendix. Vier jaar terug eindigden de Limburgers nog tweede in Humo’s Rock Rally . Intussen verschenen twee cd’s en kregen we een portie potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende rock met nummers als “Don’t know nothing” en “working overtime” , die de set openden Ze hebben al een handvol Afrekening singles uit . Die unieke kans op Rock Werchter pakte het kwartet stevig aan. De leadgitarist speelde zich in de kijker en zijn strakke, snedige en zompige soli gaven de nummers meer intensiteit , punch en sterkte . “Girl’s gonna break it” , “Silver seas” en “Beyond repair” volgden . Tja, hier hadden we bijna een ‘Best of’ in dat half uur. Hun werk werd vroeg op de middag enorm onthaald en dat deed hen veel deugd . Missie geslaagd dus!
Het jonge Ierse kwartet The Strypes zorgden voor evenveel rock’n’roll vertier in de Barn . Deze jonge lefgozers , die de looks, de présence en de attitude hebben van garage/rock’n’roll- ers, maakten furore met een even wilde, rebelse en doorleefde sound . Een beetje arrogantie, omgezet in veertig minuten razende muziek , die wat rommelig kon klinken maar geïnjecteerd was van een stevige dosis punk en blues, ergens tussen Ramones , Sex Pistols, Cramps , Arctic Monkeys en verder Rolling Stones , Red Devils, The Black Keys in. En zetten ze ergens middenin een akkoordje foutief in , wisten ze dit moeiteloos op te vangen. “Blue collar jane” zongen we al luidkeels mee, maar ook de covers als “You can’t judge a book by a cover” en “Heart of the city” , zegt dat we hier een beloftevol bandje hebben!
De twintigjarige George Ezra, opkomend talent uit Bristol, heeft al meteen een grootse hit op zak met “Budapest” . Heel wat volk was er dus in de Klub C om de sing/songwriter , folky bard en popidool aan het werk te zien . De melodieuze jeugdige troubadour pop als “Blame it on me” , “Cassy O” en “Benjamin twine” werden sterk onthaald. Vocaal komt hij goed weg met z’n afwisselende diep grauwe, doorleefde en hoog uithalende stem, de rode draad binnen de sound. Tijdens het solomomentje van “Leaving it up to you” en “Stand by your gun” werd hij op handen gedragen . En dan kwam “Budapest” er nog aan, dat eenvoudig , treffend en goed was . Tja , de jonge tienerhartjes heeft hij voor zich gewonnen . Na de passage in de Bota kan hij fans binnenhalen in de Trix.
Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met belangrijke Britse formaties waarvan we ons “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure herinneren. Zeemzoete , sfeervolle , broeierige soulpop hebben we met een funky inslag, gedragen door z’n falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken . Hij wordt alvast omarmd door het jonge vrouwvolk. De mooi gecoiffeerde gast was onder de indruk en met de eerder vernoemde nummers, “Money on my mind” en “Stay with me” ontpopte hij zich tot hun knuffelbeertje . Knusse soulpop die een hele hoop smileys opleverde.
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley zagen we al enkele jaren op een podium en ze heeft pas sinds vorig jaar haar debuut uit, wat haar nu naar Rock Werchter bracht . Ze heeft goed nieuws , want binnenkort wordt ze mama . Muzikaal is de invloed van Daniel Lanois onmiskenbaar door die emotievolle , rauwe gekapte gitaarstijl in haar doorleefde rootsrock/americana van “Irene” en “Need your love” , die openden en een “Breath you in my dreams” die de set besloot. Soul , jazz worden moeiteloos ingevuld en sobere elegantie druipt af in een “Pieces” en “Oh the joy” , waar piano en gitaar elkaar konden kruisen .
Vocaal perst ze er alles uit om de gevoeligheid in het materiaal aan te scherpen . Ze heeft een goede band achter zich , wat resulteert in een intens broeierige , sfeervolle, innemende set . Talentrijk zondermeer van deze muzikale mama in spé …
We pikten nog iets mee van het Mexiacaanse duo Rodrigo y Gabriela , gitaarvirtuozen ‘pur sang’ , met een dikke streep flamenco, rock en metal . Ze sleepten hun publiek mee in een bedreven , opzwepend gitaarspel, - getokkel , supersnelle vingertics , drumslagen op hun gitaar en experimentjes op de snaren . Niet voor niks werd een cameraatje geïnstalleerd op de gitaararm . “Orion” refereerde naar het Metallica verleden , waarmee ze in de belangstelling kwamen. Hier hadden we een gitaarspelen – tokkelen voor gevorderden, die beter tot z’n recht zou gekomen zijn in één van de tenten, waar ze vroeger al eens geprogrammeerd stonden.
De Nieuw-Zeelandse The Naked & Famous , rond Thom Powers en Alisa Xayalith, kennen we het prachtige singeltje “Young blood” uit hun debuut . Niet gedacht dat hun 80s synthdramapop op zoveel belangstelling kon rekenen . Een pak keys stonden dan ook opgesteld en we kregen een reeks catchy , vinnige, emotievolle songs te horen , die vakkundig opgebouwd, uitgewerkt werden en overtuigend klonken . Dromerige indiedance pop en toegegeven niet vies van wat pathos en kitsch. We hadden hier een pak interessante songs, “A stillness” gaf de aanzet , verder intrigeerden ze met smaakvolle “Punching in a dream” , “All of this”, “No way” en die single “Young blood” natuurlijk.
Aanrader in de Klub C waren The Parov Stelar Band, het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. Vorige week op Couleur Café, nu op Rock Werchter . Deze band is een echte festival topper en we kunnen maar een ding zeggen .Ga hen zien!
We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Kortom , de tent ontplofte . Duidelijk was dat we een uiterst opwindend, wervelend optreden hadden. Wat een revelatie!
De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos de mainstage in te palmen. Gelukzalige happy synthpop, die de kaart van uitbundig- en gevoeligheid trekt. De set was perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads, waarbij ze zelfs solo akoestisch “Guns & horses” de hartjes moeiteloos op elkaar drukte. De goed afgetrainde , sportieve , spring in-t-veld zingt goed en heeft een uitgebreide band achter zich. De keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding. Nummers als “Figure 8”, “Starry eyed” , “Anything could happen “, “I need your love” en de housebeats van “Lights”, “You my everything” en “Burn” tintelden , sprankelden en boden een positive vibe. Dit was heerlijke, liefdevolle synthpop , die een energieke push kreeg en je in optimale stemming bracht . Een mainstage waardig dus …
De Californische Foster the people , gecentraliseerd rond Mark Foster , zijn wel met zes en brengen okselfrisse , twinkelende , zwierige , aanstekelijke, emotievolle indiepop , dat goed in elkaar zit , goed uitgewerkt is en die kleur krijgt door toetsen en elektronicableeps, opgezweept door dubbele percussie . Foster houdt z’n publiek bij de leest en brengt dan ook een reeks overtuigende songs die gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw en op die manier uitermate verrassend klonken . “Coming of age”, “Houdini” , “Are you what you want to be” en “Miss you” zijn maar enkele voorbeelden , maar het hek was van de dam op oudjes “Call it what you want” (leuke pianotune leidde in!) en natuurlijk de happy feelings van “Pumped up, kids” . Foster the people heeft nog maar weinig ingeboet aan jeugdig enthousiasme zo te zien.
De vrouwen kwamen vandaag wel sterk aan hun trekken , gezien ook de Italiaanse Schot Paolo Nutini te zien was . Vijf jaar moesten we wachten op nieuw werk . Hij heeft een charisma , een coole rock uitstraling waar elke vrouw lijkt voor te vallen en op singles als “Coming up easy”, “Scream”, “Iron sky” en “Candy” hangen ze dan ook aan zijn lippen . Verder boden “One day” en “Cherry blossom” wat uptempo’s . Op “Better man” deed hij zelfs mee op akoestische gitaar. Hij beschikte over een straf musicerende band. Muzikaal is het een versmelting van innemende , sfeervolle broeierige soul , pop en funk . Tja, voor de dames is hij hun ‘heart of soul’ maar ik kon er niet echt van gegrepen worden. Of heeft dit iets te maken met m’n mannelijkheid ?!…
Altijd wel iets apart en uniek, een optreden van Mark E Everett en z’n alterego Eels . Inderdaad, hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal; hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. Nooit is een E-tournee hetzelfde, steeds is het een nieuw ervaren , beleven en heerst er gevoel en emotie door de muzikale gedaantewisseling. Tja die E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web . Ook vanavond waarbij de grootmeester één van z’n meest intieme sets weet weer te geven op een festival . Je moet het maar steeds uitvinden . Hij kon ook over z’n oudgedienden beschikken van de laatste tours , waarvan The Chet en drummer Knuckles al de meeste constante zijn. In een minimaal brede , subtiele omlijsting kregen de songs nog meer intensiteit. Elke song werd dan ook minutieus uitgewerkt, “When you wish upon a star” en “The morning” zetten de toon van die ingetogenheid . “Daisys of the galaxy” volgde iets verderop; prachtig hoe dit nummer je pakte, alsof de intieme familiale kerstmistijd over je heen dwarrelde op Werchter met slide gitaar, steelpedal , vibrafoon , trompet , contrabas en Everetts rauwe stem . Maar de melancholie droop niet het ganse concert en er werd meer happy vrolijke tunes in de sober gehouden nummers verweven als in oudjes “Fresh feeling”, “I like birds” en “My beloved monster” . Verder smolten we weg en kregen we kippenvelmomenten bij die wondermooie singles “Mistakes of my youth” en “The look you give that guy” , weer zo’n E’s meesterwerkje .Na de ‘hugs’ met de eerste rijen werd een meisje van in het publiek uitgenodigd om zijn nieuwe vriendin te zijn , en met “Last stop: this town” steeg de sobere elegantie tot het hoogtepunt van de set. E op z’n best!
Het feestje met Katy B kwam later dan verwacht op gang . Ze had moeite om het publiek mee te krijgen . Er zitten al meer rustige nummers in de set als een “Crying for No Reason”. Gelukkig kon de charismatische Britse terugvallen op een handvol hits om de tent te doen daveren. Het slot met “Lights On” maakte veel goed . Deze keer met de hakken over de sloot! (dank aan Michaël)
The Arctic Monkeys mogen dan in Vorst een schitterend optreden hebben gegeven , onderhuids sluimerde het virus van de routine door. Wie dacht aan hun vorige passage op Rock Werchter - een rauw rammelende, rockende sound -, kwam maar een deel aan z’n trekken . Inderdaad, hier speelden Alex Turner en de zijnen, eigenlijk vooral hijzelf, op automatische piloot . De bezieling leek verdwenen , wat eerder een lauw optreden bracht , ondanks de naadloos perfecte set qua nummers. We ervaarden maar op een handvol songs pittige stroomstoten en intensiteit o.m. “Brainstorm” , “Don’t sit down ..” , “Crying lightning”, “I bet you look good on the dancefloor”, “do I wanna know”, “Arabella” , “My propeller”, “Why’d you only call me when you’re high” , “505” en in de bis “RU mine”. Het enthousiasme , de gretigheid en de dynamiek vonden we hier echt niet terug.
Het nieuwe imago van de heren van Arctic Monkeys (drummer niet meegerekend!) doet hen blijkbaar niet veel deugd . Nee dit was geen headliner zoals we verwachten . Termen als ongelofelijk sterk hebben we opgeborgen… Tja, het vet is wat van de soep …
Misschien best even opnieuw The last shadow puppets als alternatief van stal halen om de batterijen op te laden . Zo’n time-out kan helend zijn …
Vorig jaar schoten ze nog de hoofdvogel af op het festival en konden ze op Pukkelpop het feestje nog eens overdoen op de mainstage ter vervanging van ome Neil Young . En kijk dit jaar worden ze opnieuw beloond om nu als hoofdact af te sluiten op de tweede dag . Major Lazer staat er intussen voor gekend om een uitzinnig feestje te leveren . En dat truukje van vorig jaar was hier opnieuw en duurde nu zelf iets langer . Op die manier was de grote verrassing van vorig jaar er wat van af , maar alles werd weer door de mallemolen gehaald . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall en ga zo maar door .
De crew van de wulpse dames waren gekleed in onze Rode Duivels tenue , die naast danspassen hipshakes als bezigheid hadden . Verder natuurlijk Diplo en een tweede DJ die het publiek anderhalf uur konden opjutten, zorgden voor allerhande entertainment van t-shirts gooien , handjeszwaaien , harlemshakes, lapdance , opblaasballen op z’n Flaming Lips en hen ‘the time of their life’ bezorgden . Opwindend , wild stomend maar misschien toch wel iets te lang …
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 - dag 1 – donderdag 3 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-03
Johan Meurisse
‘Thank you for being the best part of the band’, op die manier bedankte Eddie Vedder z’n publiek. Beter kon de succesvolle 40ste editie van Rock Werchter niet worden besloten.
2014 – was er zeer zeker eentje om terug van (na) te genieten . RW aast op vertrouwdheid en had oog voor wat er het afgelopen jaar te beleven viel .
RW kon opnieuw het bordje uitverkocht opplakken . 88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 149.500 unieke bezoekers.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De prijs voor de beste bijrol ging naar het WK Voetbal. Een Red Devil tenue of de Oranje shirts waren dan ook in overvloed op zaterdag …
Een opvallende nieuwkomer én blijver op het terrein was de ‘North West Walls’, de installatie van van Arne Quinze. Hij vroeg aan vijf kunstenaars evenveel 'walls' tot leven te brengen. Volgend jaar zijn de North West Walls het canvas voor het werk van andere artiesten.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd.
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ tot zelfs ‘variété’ ‘hip’ zijn …
Om de vier intense dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!
dag 1 – donderdag 3 juli 2014
De eerste dag stond in het teken van de requests van Metallica , maar er was meer … Rocklegende Robert Plant mag dan al de gezegende pensioengerechtigde leeftijd hebben , hij gaf een intens boeiend optreden. Nieuwkomers London Grammar en Warpaint waren fijne ontdekkingen en de Britpop wapperde fier door Miles Kane en Damon Albarn …
Het festival werd meteen sterk geopend met de broers Radke. Een goed half uur lang dolden ze gretig over het podium heen en kreeg hun rockend materiaal stevige push-ups door een snedige, strakke, spannende gitaarsound, een grommende bas en opzwepende drums. Rock Werchter heeft oog voor opkomend talent, Radkey maakt er nu deel van uit. Lekker Onstuimig Goed.
We kennen het uit Liverpool afkomstige Wombats met hun frisse, aanstekelige, springerige opwindende , leuke adhd pop . Er komt nieuw werk , “Animals” en “Your body is a weapon” boden al een voorsmaakje . Het trio mag dan wat rommelig klinken, ze hadden er duidelijk zin in en dat werd door het publiek - in grote getale al aanwezig -, ferm gesmaakt. De vroegere hitsingles “Kill the director”, “Jump into the fog” , “Techno fan”, “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division” – sterk door de gitaarloops, – de riedeltjes, – de hooks en de toetsen die meer op het voorplan durven komen, zorgden ervoor dat de temperatuur steeg in de Barn.
The Dropkick Murphys lieten er geen gras over groeien . De Amerikaanse punkfolkies gunden de Belgen hun overwinning tijdens het WK en speelden als vanouds een hels gedreven , zwierige setje waarin Keltische traditionals (o.m. “The wild rover” wordt praktisch nooit vergeten!) mooi verweven zijn . ‘We take you for dancing’ luidt hun motto , en een eerste moshpit was al het resultaat . Op een klein uur werden een pak nummers losgelaten . Hier gaat het publiek moeiteloos gewillig uit de bol , zingen luidkeels de hymnes en bouwden vroeg in de namiddag een leuk (wild) feestje.
Bombay Bicycle Club heeft de kunst van popsongs schrijven goed onder knie en worden in het eigen UK landje dan ook sterk ontvangen . Bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . De band rond spil Jack Steadman is intussen uitgegroeid tot een zestal , en spelen een afwisseling van stevige, broeierige , dromerige poprock , met spannende , tintelende , aanstekelijke melodieën. De backing vocaliste zorgt voor dat ietsje meer . De muziek klinkt zeer zeker inwisselbaar; de lekker in het gehoor liggende singles “Shuffle” en “Evening/morning” vergaten ze niet.
Altijd een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding, pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. En hij is er eentje die vanaf nu zeker het hoofdpodium aankan . ‘Rock may rules’, even zomers als hij en zijn band er vandaag uitzagen, wisten ze ons moeiteloos te overtuigen. Iedereen hield van die uiterst genietbare, broeierige , strakke , uptempo spring–in-t-veld nummers. “Inhaler” zette de toon en met songs als “Give up” ( knipoog naar The Stones, die hier vorige week waren) , “Don’t forget who you are”, “Rearrange” en “Come closer” kreeg hij de mainstage volledig mee . Miles Kane werkte gestadig z’n muzikale carrière in ons landje op , en van de talrijke sets stak er nog geen één tegen …
Je geraakte de Barn praktisch niet meer binnen om ons eigen Milow aka Jonathan Vandenbroeck te zien . Op deze zomerse dag kwam z’n feelgood pop goeduit . Met een praktische nieuwe band rond hem , klonk hij top en ontplofte de tent , zoals we wel konden verwachten . We kregen aangenaam luistervoer, eenvoudig en treffend, van dromerige , sfeervolle , romantische , luchtige, onschuldige gitaarsongs , onder z’n zalvende warme stem . “Learning how to disappear” opende , op “You don’t know” , “Ayo technology”, “Little in the middle” en “You & me” dwarrelden de ‘oohs’ en de ‘aahs’ over ons heen . Altijd is er solo ruimte voor de man en zijn akoestische gitaar . Het nieuwe werk van ‘Silver linings’ eiste zijn plaatsje op . Hij scoorde met zijn Fellaini kapsel . Hij ontroerde met zijn ‘aansteker’ muziek, zoals iemand me zei, de perfecte schoonzoon van de vele tienerhartjes …
Ook de Klub C zat afgeladen vol om één van de revelaties van het voorbije jaar te zien , het Londense trio London Grammar, die in de beste XX traditie een minimalistische zweverig hemels geluid groots hielden . Het is snel gegaan voor deze drie rond zangeres Hannah Reid … Van de Bota naar de AB tot Vorst Nationaal op 1 jaar tijd binnen het clubcircuit. De rustige, sfeervolle , mooie sound door de elektronica, sobere drums, bas, jambee en pianoloops, de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes en de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid maakten er een heerlijke trip van . “Hey now” en “Darling” zijn maar twee van die treurnis pareltjes ; de aanzwellende , forsere extraverte beats van “Wasting my young years” deden door de respons de tent daveren .
De set bleef van een constant hoog niveau: “Flickers” , “Metal & dust “ intrigeerden door de pakkende grooves en met een song als “Strong” , hun doorbraaksingle, kon een plakkerig lichaam niet meer uitblijven …
We waren sterk onder de indruk van de laatste gig van White Lies in de AB, eind november, totnutoe nog steeds hun beste optreden . Op de mainstage moest het gezelschap rond Harry McVeigh het vooral hebben van ‘houdertjes’; dit waren “There goes my love again”, “Farewell to the fairground” en “To lose my life” in het begin . Dan zakte het wat ineen aan de mainstage en we ervaarden een sympathieke coolness. De dramatiek klonk minder scherp en venijnig , maar won aan sterkte naar het eind met “Death” en” Bigger than us” . White Lies blijft ergens bengelen op het festival tussen de tent en de mainstage … Wisselvallig Goed …
Het was oudje Robert Plant, één van die rocklegendes, die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters , ons vanavond van de sokken blies , een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek .Een muzikaal beleven dus, waar we ondergedompeld werden in de kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. De songs waren spannend, bouwden op en konden exploderen. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten, kreeg voldoende ademruimte en werd ondersteund van samples, loops, en percussie … Plant mag dan al al de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt qua stemniveau , aan enthousiasme en gretigheid heeft hij nog niks ingeboet . De sound werkte aanstekelijk en het materiaal diepten ze tot op het bot uit. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht . “Black Dog “, “Whole lotta love vs why do you love” waren gewoonweg schitterend. “Going to California” en “What is and what should never” hadden ze net als “Rock and roll” op het eind , opnieuw mooi ingekleed. De kenmerkende Mississippi delta blues en Folky tunes drongen duidelijk door , die net als op het eigen werk, “Rainbow” en “Little Maggie “ , allerhande genres probleemloos samenbalt. Album verschijnt binnenkort!
Onvergetelijk klinken de heren van Placebo niet meer . De laatste platen raakten ons steeds minder en hebben maar een paar overtuigende nummers meer; ook live krabbelt het gezelschap rond Brian Molko maar, en klinken ze meer als een rustig voortkabbelende, matte band . Ze speelden een evenwichtige set, daar niet van, maar we misten nét dat strakke live gevoel , die punches , dat ietsje meer, wat hen momenteel nu zo routineus maakte . Het publiek onderging zelfs “For what it’s worth” en “Every you every me” al vroeg in de set . “Song to say goodbye” kon ook niet echt begeesteren . Net als bij White Lies werd de aandacht maar aangescherpt naar het einde met o.m. “Special K” , “Meds”,” The bitter end “ en “Infra-red” . Ze waren al eens toe aan een time-out , maar op die manier solliciteren ze voor de burn-out …
Een ander hoogtepunt was Damon Albarn . Vorig jaar was hij hier nog voor een ‘Best of’ reeks van Blur . Deze veelzijdige ‘do-it-all’ entertainde z’n publiek opnieuw met werk van Blur naar Gorillaz, The Good , The Bad , The Queen , Rocket Juice & The Moon tot z’n broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’.
Vanavond kreeg je van elk project wel wat te horen . Hij verraste meer dan ooit . We hoorden allerhande varianten van sing/songwriting , Britpop, gospel en dubsounds. Een homogeen geheel, wat aanstekelijk werkte op de dansspieren. We hadden nog maar net Robert Plant verteerd, of dit was een even zinderend, wervelend optreden.
Elke song had z’n eigen (muzikaal) verhaal. Hij porde wave/bouncing moves aan op “Clint Eastwood” ( op melodica ingeleid). “Slow country” en “Kids with gun” vulden verder Gorillaz aan. Een soort swingjazz van “Photographs” kreeg je, ‘London calling’ van The Clash echo-ede door op “Kingdom of doom” en er was de verstilde schoonheid van “Hostiles”, “Hollow ponds” en Blur’s “Out of time”, in een bloedstollende pianoversie. De leuke, zwierige deuntjes van “Mr tembo” en “Heavy seas (of love)” maakten het (muzikaal) verhaal compleet.
Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band The Heavy Seas presteerde.
Metallica by request, een nieuwe reden als formule om een vervolg te breien aan Werchter Boutique van 2012. Toen werd nog integraal ‘The Black Album’ gespeeld. Nu mochten de fans zelf de line up samenstellen. Soms voorspelbaar, soms verassend. Gelukkig was de set minder slordig samengesteld dan dat James en de zijnen eruit zagen. Alles was zoals we het al jaren gewoon zijn bij een optreden van Metallica: het podium, de begintune en vier rasechte metalhelden, die de jaren en elk hun problemen overleefd hebben. Een routine-concert zoals ze het al jaren doen waarbij ze blijven teren op het succes van ‘The Black Album’ en ‘And Justice for All’. Uit recenter werk wordt nauwelijks nog iets live gebracht. Maarja, het was de keuze van de fans. Het beste werd gekozen en het beste werd gebracht zoals iedereen het wou horen. Metallica is van plan nieuw werk uit te brengen, en stelden er zelfs iets van voor. Uitkijken dus in 2015. Graag! Maar dan wel met een beetje echt vuurwerk.
Playlist: Battery- Master of Puppets - Welcome Home - Creaping Dead – Unforgiven - Lord of Summer - Wherever I May Roam - Sad But True - Fade To Black - And Justice for All – One - For Who the Bell Tolls – Blackened - Nothing Else Mather - Enter Sandmen - Whiskey in the Jar - The Day that never come - Seek and Destroy. (dank aan Michaël)
De dames van Warpaint mochten het afleggen tegenover Metallica op de mainstage . Hun sound is dan ook van een andere orde , en spreekt een indiepop/wavend publiek aan . Ze hebben hun tweede cd uit en refereren naar het vroegere Futurama met hun zweverige, etherische sound, die bezwerend , broeierig, dromerig is, bepaald door een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang waait. “Keep it healty” en “Hi” waren er meteen zo twee . “Love is to die” werd zelfs in een commercial toegevoegd . Op “Disco/groove” liet het kwartet zelfs diepere basslines en dampende funk doorklinken. Wat afwisseling was hier goed meegenomen en met een song als “Elephants”, die de set besloot , verrasten ze des te meer door de muzikale weerhaakjes aan het nummer. Warpaint was goed!
Het nieuwe Franse elektronicawonder noemt Gesaffelstein , die meteen ook één van de headliners van I Love Techno is geworden in november . De elektrobreakbeats van Justice en ook wel een beetje van Daft Punk en Cassius zitten duidelijk verweven in ‘80s EBM/wave, drum’n bass , beats en noise. Een sober lichtdecor van donkere en witte spots injecteert het genre nog meer . De Franse DJ balanceert tussen subtiliteit en grilligheid, brengt melodie en avontuur samen en kan zacht zalvend en moordend hard klinken. Interessante ontdekking en elektro op z’n best . Je bent alvast gewaarschuwd voor ILT!
Arsenal rond de tandem Hendrik Willemyns – John Roan en met Léonie Gysel op de achterbank zorgen al zo’n tien jaar voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. Live zorgen zij voor het Brasil feestje dat we dit weekend in Werchter moesten vieren . Brasil heerste alvast door de pompende beats’n’grooves , de danspasjes , de lachende gezichten en het handjes zwaaien . Een paar gastvocalisten passeerden de revue vanavond . ‘Feelgood’ music dus, en dan waren nog kleppers als “Mr Doorman” en “A volta” opgeborgen . De set stond in het teken van de nieuwe cd ‘Furu’ met o.m. “Termul” en “Not yet free” , al vroeg in de set.
De tent ontplofte bijna als “Estupendo” en “Saudade” te horen waren . Ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats . Variatie genoeg in hun zonnige ‘cocktail’music , die je zomer kleurt met een “Longee” , “Personne ne bouge”; de closing final “Melvin” en “Lotuk” zorgden dan net opnieuw voor die ultieme extase …
Na Metallica moesten we nog een tijdje wachten op Skrillex . Hij werd eerder in de namiddag al gespot in Leuven en het leek erop dat hij met de laatste trein in Werchter geraakte . Skrillex aka Sonny John Moore kon meteen meedingen voor een nieuwe Star Wars film met zijn geschifte futuristische electrohouse, posthardcore en dubstep . Een metaalachtig, duivels , scherp , venijnig , schrapend ‘duracell’ geluid dat trekt , knelt , knarst, knort , slaat, pompt, en ga zo maar door; af en toe durfde het wat toegankelijker te klinken . Hij stond aan de draaitafel op een soort spaceship en hitste zijn publiek op met oneliners “Werchter make some noise”, en “let’s get fucking crazy tonight” . Een Metallica t-shirt had hij al aan, en het publiek dompelde hij onder zijn grillig ‘Skrillex’ geluid … Drie uur in de morgen en de oren goed gevibreerd … Het was genoeg geweest . Tot morgen ….
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Main Square Festival 2014 – zondag 6 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-06
Elien De Cock en Matthijs Maes
De eerste die op deze laatste dag op de Main Stage verscheen was de Nigeriaan Keziah Jones. Deze ondertussen in New York wonende artiest brengt jazzy funk, maar ook soul- en blues invloeden zijn niet ver te zoeken. De omstandigheden zijn helaas allesbehalve optimaal om van Keziahs optreden te kunnen genieten. De regen valt met bakken uit de lucht, het plein is amper half gevuld en ook bij de klank lijkt het alsof de helft van de instrumenten aan herstelling toe is. Misschien zitten we ergens met een kortsluiting door de regen? Jones en zijn uitgebreide begeleidingsband doen er nochtans alles aan om wat sfeer te brengen onder de paraplu's. Met een nummer als 'Pass the joint' doen ze een goeie poging om het publiek in beweging te krijgen, maar de joint dooft al snel uit en dit op zich wel goed optreden valt jammer genoeg in het water.
Wat daarentegen niet in het water leek te vallen, was het enthousiasme van Nina Nesbitt. Deze Schotse artieste liet kortstondig de regen verdwijnen met haar vrolijke folk-pop. Haar stem en muziek doen veel denken aan de schotse Amy Mcdonald met dat verschil dat de teksten soms minder diepgaand zijn en de muziek vooral vrolijker. Nummers zoals selfie, 18 candles, Stay Out geven duidelijk het jeugdige karakter van de muziek weer. Desalniettemin was het een concert waar je zelf in de regenachtige dag een glimlach mee op je gezicht kreeg. Ook haar cover van Madonna’s Get Into The Groove werd gesmaakt door het publiek en zorgde voor een fijne concert afsluiter.
Rodrigo y Gabriela, dat zijn twee mensen die weten hoe je een stemming moet keren. Zo somber en klam als de sfeer was bij Keziah Jones, zo opwindend en ontvlambaar is het optreden van dit Mexicaans duo. Dit tweetal dat u misschien kent van nummers als 'Hanuman' en 'Tamacun' kan met hun ritmisch en percussief gitaarspel meteen het hele publiek warm krijgen. Al van bij het eerste nummer worden ze met luid gejuich en applaus onthaald. Het enthousiasme waarmee Gabriela op het podium staat werkt enorm aanstekelijk en zelf de regen wordt even wat minder. Rodrigo en Gabriela toveren een ongelofelijke sound uit twee gitaren en in het publiek staat menig open mond vol verbazing te gapen naar wat op het podium gebeurt. Rodrigo doet er nog een schepje bovenop, bespeelt zijn gitaar met een bierflesje en laat het plein ontploffen. Een sterk optreden en voor de festivalgangers de zo nodige moraalboost.
De winnaars van The X-Factor UK hebben meestal één of twee hitjes in eigen land en verdwijnen dan weer in de anonimiteit. Niet zo voor James Arthur, want hier staat hij, voor een afgeladen wei op het podium van de Green Room. Arthur is er met zijn hoofd niet helemaal bij en stelt zich eerst voor als James Blunt, maar corrigeert zichzelf snel. Hij opent met 'Lie down' waar even wat 'No diggity' door verweven zit, gevolgd door 'Emergency', 'Roses' en 'Recovery'. We krijgen een rustige cover van 'Waiting all night' van Rudimental geserveerd en het iets dramatischere 'Suicide'. Het optreden mist toch duidelijk wat de energie en de ziel die je nodig hebt om een massa mee te krijgen, iets wat Allen Stone gisteren bijvoorbeeld wel had, en James Arthur heeft geluk dat hij twee sterke backing-zangeressen mee heeft die het geheel drijvende houden. Het geforceerd naar reacties vragen tijdens 'Supposed' en het vergeten van zijn tekst door een voorbij zwevende condoom tijdens 'Is this love' zorgt voor enkele pijnlijke momentjes. Arthur sluit zijn al bij al ontgoochelende optreden af met twee hitjes, 'You're nobody 'til sombody loves you' en 'Impossible', maar zijn stem heeft duidelijk al afgezien en hij verdwijnt volledig in zijn band.
De Oostenrijkse band Parov Stelar zette zaterdag Werchter in vuur en vlam. Het nieuws sijpelde lustig via de sociale netwerk sites door naar Mainsquare. Het publiek, waaronder mezelf, maakte zich klaar voor een groot feestje. Voor wie Parov Stelar niet kent (schande) krijgt hier kort wat uitleg over de filosofie die achter de band zit. Marcus Füreder richtte de band in de late jaren ’90 op met als doel dansbare muziek te mixen met muziek die het best kan gelinkt worden aan de periode van de jaren ’50. De beats gekruist met sax en trompet tonen zorgt voor een uiterst aanstekelijk en dansbaar geheel. Dat was ook duidelijk te merken aan het publiek. De opbouw van het concert zat strak in elkaar waarbij er ruimte werd gegeven aan elke muzikant om zijn ding te doen. De opzwepende muziek liet het publiek even de regen en de miserie van de dag vergeten. Op de vraag: “was het een even groot feestje als in Werchter?” moeten we antwoorden dat het waarschijnlijk iets minder swingend was. De band op de Main Stage plaatsen in plaats van in een tent was alvast een gewaagde zet. De regen zorgde voor een wat mindere opkomst waardoor niet het hele binnenplein stond te shaken. Deze show krijgt toch nog een dikke 4 sterren.
Tijdens Parov Stelar werd de greenroom zorgvuldig klaargezet voor Girls In Hawaii. U kent ze wel de Belgische band die dankzij Studio Brussel hun doorbraak kenden (min of meer). In tegenstelling tot het explosieve feestje dat nog altijd plaatsvond op de Mainstage openden deze heren eerder traag en ingetogen. Van een echte show was er niet te spreken, op een paar uitschieters na dan waarbij de zanger op de boksen kroop om het publiek wat op te zwepen. Nee wat we te zien krijgen was puur muzikaal talent. Een strakke show waarbij afgewisseld werd tussen snellere en tragere nummers. Het was ook tijdens dit concert dat de zon definitief kwam doorbreken, bedankt daarvoor dus! Girls In Hawaii kon op veel bijval rekenen uit het publiek maar naar ons gevoel zouden ze beter passen in een tent of concertzaal. De intimiteit die hun muziek bezit zou hier beter tot zijn recht komen. Nu ging de prachtige samenzang al eens verloren door de grootsheid van de weide en het podium.
De mannen van Détroit (op z'n Frans uitgesproken) hebben allen al een voorgeschiedenis in andere bands zoals Noir Désir en Wovenhand, maar nemen nu met deze band een frisse start. Détroit speelt in eigen land dus voor eigen publiek en dat is te merken aan de opkomst en de reactie bij het publiek. Détroit brengt denderende rockmuziek, zowel in het Frans als het Engels. Iets wat de vijfkoppige band meteen onderlijnt met het verzoek 'laisse-moi le rock & roll' in het stevige 'Ma Muse'. Het Engelstalige 'Lazy' wordt lang uitgesponnen, zanger Bertrand Cantat speelt er ook even een streepje mondharmonica doorheen en ook het publiek krijg even een zangsolo. De nummers kennen naar Franse traditie een formule van een half gesproken vers, een refrein waarin een kernzin of een vrouwennaam geschreeuwd wordt, gevolgd door lange instrumentale tussenstukken. Détroit speelt nog knappe nummer zoals 'Null & Void' en 'Sa majesté' en sluiten voor een wild enthousiast publiek af met 'Tostaky'.
De voorlaatste band in de Green Room trok alvast belachelijk veel volk. London Grammar gekend van het nummer ‘Strong’ opende rustig waarbij Hannah Reid het publiek verbaasde met haar zang kwaliteiten. De zangeres toonde dat ze een heel klankenpalet kon bereiken met haar stem. Spijtig genoeg was dit niet wat de meesten in het publiek verwacht hadden bij dit optreden. De dromerige sferische muziek kon niet iedereen in het publiek beroeren waardoor men, tot onze grote ergernis, al snel aan het praten sloegen. Het duurde dan ook niet lang voor de weide leegliep. Of dit louter met de muziek te maken heeft of met de programmatie van de Franse band –M-, laten we in het midden. En toch bleven we staan, de vaak ontroerende muziek raakte de juiste snaar waardoor ik meegezogen werd in het concert. De prachtige cover ‘Nightcall’ was de kers op de taart van dit concert spijtig genoeg misten veel mensen dit magische moment. Was het publiek niet klaar voor deze band? Of was de band misschien nog niet klaar om zo laat op de affiche geplaatst te worden?
Eenmaal London Grammar gedaan was repten we ons naar de andere kant van het plein waar Mathieu Chedid beter gekend onder het pseudoniem -M- (of aime) zijn gewag maakte. Dat Chedid geen belletje doet rinkelen is gemakkelijk te verklaren. Het gaat hier immers om één van Frankrijks grootste rock artiesten. U zoekt op youtube best onder Chedid want –M- levert niets op. Soit het concert, om in één woord samen te vatten: fenomenaal. Wat een artiest! De show was één groot spektakel zowel zijn eigen kostuum met een M bril waarin ook led verlichting verstopt zat, tot de muzikanten waarmee hij werkte. Het was af! Chedid heeft wat trekken weg van Elvis in zijn jonge jaren en zijn gitaarstijl ontleent zich aan Jimi Hendrix, zeker wanneer hij met zijn tanden begint te spelen. Je leest het waarschijnlijk al, ik ben fan geworden. Wie zou dit niet worden? De weide stond in vuur en vlam, hij moest niet eens moeite doen om het publiek te bespelen. De Fransen hingen aan zijn lippen en wij? Wij stonden er bij, keken er naar en hoopten stiekem dat we wat nummers zouden kennen. Geen nood dacht Chedid, Mainsquare trekt ook veel Belgen om ons te plezieren smeet hij er een medley met een aantal covers doorheen. Eruption van Van Halen, Seven Nation Army, Can’t stop this, AC/DC, … Voor mij persoonlijk één van de beste ontdekkingen op dit festival, nu nog hopen dat hij in België ook de show komt stelen!
Het laatste optreden in de Green Room van deze editie van Mainsquare is voor een Nederlander. Lodewijk Fluttert, beter gekend als Bakermat, mag aantreden voor wat ondertussen bekend staat als de grootste modderpoel van Noord-Frankrijk. De Nederlander heeft gelukkig alles in huis om ons te doen vergeten dat we tot aan onze enkels in het slijk staan. De Gerry Rafferty van de dj's slaagt er met zijn stevige beats, leuke pianolijntjes, samples en vooral met een sexy swingende saxofoon (live) zeker in om iedereen aan het dansen te krijgen. Zijn remix van Spadas 'Feels like home' geeft meteen aan dat hij zich hier op z'n plek voelt. Dat het bij Bakermat meer van hetzelfde is lijkt het publiek niet te deren en met remixes van onder andere Florence & the Machine en 'Other side' van The Red Hot Chili Peppers houdt hij ze op de palm van z'n hand. 'Vandaag/One Day' waarin de speech van Martin Luther King en de Hope-speech van Obama verwerkt zitten, sluit de set subliem af.
Het laatste woord laten de Fransen, zoals het hoort, aan één van de hunnen. Top dj David Guetta mag de kers op de taart komen zetten. Een dj blijft natuurlijk maar een man achter een tafeltje, dus werden er kosten noch moeite gespaard om van dit laatste optreden toch een heuse show te maken. Vanuit de hoogte, omgeven door een spectaculaire futuristische lichtshow, steekt Guetta zijn dance-preek af. '#Selfie' en 'Tsunami' worden door het mengpaneel geslingerd, maar ook eigen nummer zoals 'When love takes over', 'Love is gone' en 'Sexy bitch' mogen niet ontbreken. Confetti wordt over het hele plein geblazen, terwijl rookmachines, vlammenwerpers en vuurwerk het podium doen oplichten. 'Mainsquare fait du bruit!' roept Guetta luid, een vraag waarop hij snel antwoord krijgt. Hoewel hij eigenlijk maar een uur en een kwartier moest spelen, lijkt de dj zich zo hard te amuseren dat hij van geen stoppen wil weten. Rihanna's 'Right now' en een remix van 'Let her go' van Passenger knalt nog door de boxen en na het spelen van zijn hit 'Titanium' die hij samen met Sia maakte, denkt Guetta dan toch aan afronden. 'Arras, je vous aime!' roept hij voor de zoveelste keer, maar na het half uur extra dat we net kregen geloven we hem wel. Arras, wij hebben ook van u gehouden, maar nu is het echt afgelopen. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2014 – zaterdag 5 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-05
Matthijs Maes
Na een met zon overladen metal-dag en een wisselvallige vrijdag, gaf de regenloze voormiddag op zaterdag ons de hoop dat we het vandaag enigszins droog zouden kunnen houden. We starten onze festivaldag met Yodelice, de artiestennaam van Fransman Maxim Nucci. Deze singer-songwriter, herkenbaar aan de omgekeerde driehoek onder z'n linkeroog, brengt rock met folkinvloeden, bluesgitaren en een sound die aan de Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand doet denken. Yodelice opent hun set met een daverende bas die iedereen meteen wakker schudt. Deze fransman zingt in het Engels en wanneer hij het nummer 'Time' brengt, blijkt dit helaas ook de time te zijn voor de regen om weer van zich te laten horen. Yodelice rockt onverstoord verder met 'Sunday with a flu', zijn doorbraaksingle, die naar eigen zeggen zijn leven veranderde. Ongeacht hun Franse nationaliteit doet Yodelice bij nummers zoals 'Fade away' en 'Square eyes' heel erg Britpop aan. Nucci zegt te willen afsluiten met wat extra geluid van de blazers en met een Ennio Morricone-waardig westerndeuntje komt een einde aan dit fijne optreden.
Aan de Green Room kunnen we vervolgens terecht voor het schattigste optreden van dit festival. Alec Benjamin vierde nog niet zo heel lang geleden zijn 20e verjaardag en speelt hier zijn allereerste festival. Het is daarbovenop ook nog eens zijn eerste keer in Frankrijk en daar is Benjamin duidelijk heel enthousiast over. Dat er bijna niemand voor het podium staat interesseert hem duidelijk weinig en als een grote puber die zijn geluk niet kan geloven begint hij met de nodige fucks, shits en dopes aan zijn optreden. Knullig start hij met 'Collins house', een lied 'about my mate Collins house'. Zijn autotunestemmetje en z'n belletjespop doen ons aan Owl City denken, maar op andere momenten is het net Jasper Erkens die door de boxen klinkt. Alec houdt het publiek zeker geamuseerd, onder andere met het blik cola en half pakje kauwgom die het publiek kan winnen en de onvermijdelijk selfies voor z'n mama en z'n vrienden. Mainsquare is misschien nog iets te groot voor hem, maar met vrolijke liedjes zoals 'End of the summer', 'Brain song', '18' en '1994' en een grote dosis beginners-charme zorgt hij toch voor een genietbaar en amusant optreden.
De door de zon gebleekte haren van de Australiërs van The John Butler Trio doen al vermoeden dat deze mannen niet vertrouwd zijn met het gure Franse weer. Wat doen ze dan? Meteen een tokkelende banjo erbij halen en een feestje bouwen. Met nummers als 'Better than' en 'Blame it on me' brengen ze een geslaagde mix van rock, county en blues. 'I don't feel the need for unnecessary chit chat' liet Butler duidelijk weten en net als op Couleur Café brengt het trio in de eerste helft het stevigere werk. Wij waren aan het wachten op het instrumentale 'Ocean' dat ook hier weer inslaat als een bom en het publiek helemaal wild maakt. De tweede helft van het optreden is ietsje luchtiger, met nummers als 'Zebra' en 'Livin' in the city' waarbij het publiek lekker kan meezingen.
Terwijl Arsenal voor de Green Room de Belgische driekleur staat te verdedigen, blijven wij aan de Main Stage staan voor MGMT. We hadden uitgekeken naar deze band die enkele jaren geleden toch enkele fijne oorwurmen produceerde, maar onze verwachtingen worden allesbehalve ingelost. De zes New Yorkers die bekend staan voor hun psychedelische rock op een bedje van electro, openen met een zeer zwak eerste nummer, dat ze meteen daarna proberen goedmaken met hun hit 'Time to pretend' die al even hard teleurstelt. Het hele optreden is zeer statisch en het complete gebrek aan energie wekt de indruk dat deze jongens hier tegen hun zin staan. De hitjes 'Electric feel' en 'Kids' leveren de beste momenten op, maar de rest van het optreden krijgen we een soort trage zweverige sixties folk. Het lijkt wel Fleet Foxes met een depressie.
Nog een geluk dat we daarna een jong talent te zien krijgen die ons het schamele voorgaande optreden en de losgebarsten wolkbreuk kan doen vergeten. Allen Stone ziet er misschien uit als een Brits theedametje, maar hij brengt soul waar Stevie Wonder en Marvin Gaye u tegen zouden zeggen. Met nummers als 'Voodoo' en 'Million' brengt Stone een sound die lijkt op wat Jamie Lidell enkele jaren geleden bracht. Een geslaagde cover van 'Is this love' van Bob Marley mag er ook zeker wezen en wanneer Stone 'Great future, the future is great' zingt haalt hij ons de woorden uit de mond, want we zijn er zeker van dat deze jongen nog veel moois te wachten staat. Ondanks de gietende regen zingt hij 'Celebrate tonight' en dat is dan ook exact wat het publiek doet. Stone brengt nog een goeie cover van Chaka Kahns 'Tell me something good', maar wij konden hem al lang vertellen dat we dit één van de betere optredens vonden die we dit weekend te zien kregen.
Dat de Rode Duivels deze avond niet voorbij Argentinië zijn geraakt, hebt u ondertussen wellicht al wel vernomen. De massaal aanwezige Belgische supporters op het Mainsquare festival kunnen dus best wel wat troost gebruiken en de ideale muziek daarvoor wordt aangeleverd door Jack Johnson. Met 'If I had eyes' en 'Bubble toes' brengt Johnson een beetje troost en zelfs een straaltje zonneschijn. Johnson heeft een pianist, drummer en bassist meegenomen, maar zijn muzikanten tonen al gauw dat ze over meerdere talenten beschikken, want de pianist neemt even de lead vocal over en verscheidene instrumenten zoals een djembe, een accordeon en een melodion worden aangerukt. Tegen een achterwand van grote houten planken, die het optreden trouwens een warm en intiem gevoel geven, zingt Jack Johnson 'Breakdown' en 'Better Together' van zijn album 'In between dreams'. Tijdens 'Banana pancakes' waagt hij zich zelfs aan een paar regels in het Frans, terwijl zeepbellen en opgeblazen condooms vrolijk boven het publiek dansen. Johnson zingt dus veel van zijn oude nummers, maar met 'Shot reverse shot' en 'I got you' krijgen we ook enkele fijne nummer van zijn nieuwe album, 'From here to now to you' te horen. Tijdens 'Whole lotta love' worden we nog op een rap van de bassist getrakteerd en met 'Good people' wordt dit feel good optreden mooi afgerond.
Op het podium van de Green Room weerklinkt ondertussen een vet Manchesters accent uit de mond van Matthew Healy, zanger van The 1975. Deze kruising van Brian Molko en Skrillex brengt met zijn band psychedelische indie-rock met een melodramatisch présence. Het optreden kent soms mooie samenzang, maar kan ons toch maar matig boeien. Het meeste volk staat ondertussen trouwens al te drummen om nog een goed plekje te bemachtigen voor Stromae. De zalige saxofoon van John Waugh bij 'Heart out' en frontman Healy die de mensen in de special area feliciteert 'for being so special' zorgen nog voor noemenswaardige momentjes tijdens een voor de rest weinig bijzonder optreden.
Het was al de hele dag duidelijk dat bijna elke aanwezige festivalganger hier vandaag was voor één man, onze nationale trots, Stromae. Wie beter om een hart onder de riem te komen steken van alle aanwezige Belgen. Voor een stampvol plein opent het Brusselse wonderkind dan ook met ons WK-lied, 'Ta fête' en de hele mensenmassa kleurt zwart, geel en rood. Samen met zijn band, die gekleed is als Stromae-kopiën met bolhoed, brengt hij 'Bâtard' en 'Peace or violence' en op 'Tous les mêmes' laat hij ons zijn beste dansmoves zien. Stromae brengt meer dan alleen een muziekoptreden; de performances tijdens de nummers zijn kleine stukjes theater en tussen de nummers door richt Stromae zich tot het publiek als een volleerde komiek. Ook van het decor en de belichting wordt knap gebruik gemaakt, zoals bij 'Ave Cesaria' en 'Quand c'est?' waar de kanker waar dit nummer over gaat ons onder de vorm van een akelige grote spin besluipt. Stromae zet even de Fransen op hun plek met 'Moules frites' en maakt hen duidelijk dat ze geen enkele claim op ons nationaal gerecht hebben. Op 'Formidable' doet hij de dronken act die we ook van de videoclip kennen en op het einde van het nummer wordt hij van het podium gedragen. Stromae keert terug met de steun van een heel leger op de tonen van 'Carmen' en de dansschijf 'Humain à l'eau', toepasselijk gevolgd door 'Alors on danse'. Als pop sluit Stromae zijn schitterende optreden af met 'Papaoutai'. Wie vooraf nog geen fan was, is vanavond ongetwijfeld gezwicht voor het dansbare luisterlied van deze Belgische held.
De Foals laten we even links liggen, al klonk de indierock van deze Britten op de achtergrond van onze avondlijke snack zeker niet slecht. De avond sluit af met Duitse techno- en electro-dj Paul Kalkbrenner en de elektropop van Disclosure. Na een lange vermoeiende en natte dag besluiten we om enkel deze eerste nog even mee te pikken. Kalkbrenner speelt een stomende set en voor zij die van dit soort muziek houden, barst het feest los. Kalkbrenner brengt stevige beats met theatrale franjes en heeft een opbouw van z'n nummer die we herkennen van bij Trentemøller. Op onder andere een geslaagde remix van 'Mad world' van Gary Jules dansen we moe maar voldaan de nacht in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2014 – vrijdag 4 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-04
Elien De Cock en Matthijs Maes
De tweede dag van dit magnifieke festival werd ingezet door Desert Pocket Mouse. De band was de winnaar van een soort Rock Rally, gehouden voor de start van het festival. De tweekoppige band kan men in twee woorden samenvatten als jeugdig enthousiasme. Het duo bracht een mengeling van blues, rock en punk wat voor een explosieve mengeling zorgde op het podium. Dit kwam nog meer tot uiting door het podiumgebruik van de zanger, er bleef geen plekje onbezongen/onbesprongen. Een grote schare vrienden en fans stonden alvast voor het podium, de sfeer zat er meteen in. Een waardige opener voor het festival.
We waren alvast opgewarmd voor de komst van de goden in kostuum, Triggerfinger. Dat Ruben Block en consoorten een feestje kunnen bouwen weet ondertussen iedereen wel. Ze hadden dus hoge verwachtingen om in te lossen. De set werd strak geopend met ‘Game’ ook wel het eerste nummer op de nieuwe plaat. Hevig gitaarwerk en snoeiharde drums werden losgelaten op de weide. Het publiek bracht zichzelf moeizaam in beweging en de heupen werden losgeschut. Tussen de nummers door was er genoeg tijd voor improvisatie, vette gitaarsolo’s en uiteraard, het bespelen van het publiek. Het waren niet alleen Belgen die vooraan stonden te springen en te feesten, ook bij onze Franse buren krijgt Triggerfinger steeds meer een naam. Opvallend was het ontbreken van hun populaire covers, gelukkig hadden ze die ook niet nodig om de aandacht van het publiek te houden. De show was kort en krachtig. Voor het publiek mocht het feestje alvast wat langer geduurd hebben.
Terwijl de grote massa naar Triggerfinger staat te luisteren, starten de twee jongens van Twenty One Pilots voor een handjevol publiek op het podium van de Green Room. De Amerikanen verschenen gemaskerd op het podium en openden met het MGMT-achtige dansdeuntje van 'Fake you out'. Een jonge groep fans hebben ze duidelijk al en hun toegankelijke en zeer dansbare electro-mix van vlot afgewisselde zang en rap weet al gauw meer volk naar de Green Room te lokken. Het optreden lijkt een voortijdig einde te krijgen wanneer zanger Tyler Joseph op het einde van 'Migraine' eerst zijn drummer en daarna zichzelf door het hoofd schiet met een denkbeeldig geweer en het publiek verweesd achterlaat. Gelukkig herrijzen ze als snel om als skeletten 'Ode to sleep' te brengen. Bij 'House of gold', een lied voor zijn moeder, bokst Joseph met een ukelele op tegen het gedreund dat van het andere podium komt overgewaaid. Het publiek gaat helemaal uit de bol op 'The run and go', zeker wanneer een drumstel op het publiek wordt geplaatst en drummer Josh Dun letterlijk door zijn fans op handen wordt gedragen. Dit zeer geslaagde optreden kent nog een ware apotheose wanneer het hele publiek een buur op de schouders neemt en Tyler Joseph tien meter hoog in de stelling van het podium kruipt. Dit is het soort optreden dat we nog tien keer opnieuw zouden kunnen bekijken.
Dan weer naar de Main Stage voor het meisjesharten brekende Imagine Dragons. Dit viertal uit Las Vegas bracht in 2012 hun eerste album 'Night Visions' uit en brengen indierock/pop die wat doet denken aan The Killers en Bastille. Op een podium vol met trommels in alle vormen en maten opent Imagine Dragons met nummers als 'Fallen', 'Tiptoe' en 'Hear Me'. Het publiek zingt uit volle borst mee met 'It's time', de eerste radiosingle van de band, die ooit in een klein achterkeukentje in Las Vegas werd geschreven. Dat de drums centraal staan tijdens hun optreden mag na de zoveelste drumsolo wel duidelijk wezen, maar dat zorgt daarom niet voor een beter geheel. Met leuk flamenco-geklap wordt 'On top of the world' ingezet, dat wordt gevolg door de meezinger 'Demons'. 'See you next year with album two', besluit zanger Dan Reynolds en met hun grootste hit 'Radioactive' komt een einde aan hun verdienstelijke, maar niet echt memorabele optreden.
Het tot dan voor mij onbekende Bombay Bicycle Club lokte behoorlijk wat volk naar de #greenroom. Het concert was nog maar goed en wel begonnen of de weergoden hadden andere plannen voor dit optreden. De regen kwam met bakken uit de lucht gevallen wat resulteerde in een stroom mensen die drogere oorden zochten. Eenmaal gevonden werd het pijnlijk duidelijk hoe jammer het wel niet was dat we de band niet live konden bezig zien. De rustige indie rock vormde een perfecte soundtrack voor dit regenachtige weer. Doorheen de nummers waren flarden van folk, blues en hinten van elektronische invloeden te horen. Maar ook de perfect evenwichtige samenzang tilden het muzikale geheel naar een hoger niveau en liet ons bijna vergeten dat we met zijn allen onder de bomen schuilden voor de regen. Ik ben alvast naar de winkel gegaan om mij een cd aan te schaffen zodat ik op een regenachtige dag, mij weer tussen die bomen in Arras kan wanen.
Franz Ferdinand kwam op de Main Stage iets doen wat voor Schotten niet zo evident is, de regen doen verdwijnen. In pakken die de kleuren van de hemel weerspiegelen -zwart, wit en grijs- nemen Alex Kapranos en de zijnen meteen een vliegende start met 'Right Action' en 'The dark of the matinée' al is er duidelijk nog ergens een probleem met de klank. De jongens hebben er duidelijk zin in en op de tonen van 'No You Girl', 'Tell her tonight' en 'Do you want to' krijgen onze voeten hun eerste modderbadje. De regen blijft immers nooit lang weg, dus Kapronos besluit om weinig zever te verkopen en gewoon te spelen. Hitjes als 'Walk Away' moeten ons het weer doen vergeten, maar na een dik half uur van hun playlist te hebben afgewerkt, zonder veel contact met het publiek, begint het voor ons toch wat eentonig te worden en ook het plein valt duidelijk stil. 'Can't stop feeling', 'Auf Achse' en 'Michael' brengen nog even wat meer energie, maar het blijft al bij al een vlakke set die gedragen wordt door enkele hitje, zoals 'Take me out', die het plein nog één keer doet ontploffen. Met 'Goodbye lovers & friends' worden we toch wat ontgoocheld uitgezwaaid.
Na Franz Ferdinand snelde ik naar het andere podium om het concert van Anna Calvi bij te wonen. Op het podium stond een krachtige jonge vrouw met vuurrode lippen en wat later zou blijken, een vurige stem. Voor onze ogen ontpopte zich een vocaal sterke zangeres met een krachtige muzikale begeleiding. Doorheen de nummers zocht Calvi verschillende uitersten op. Rustige nummers werden contrastrijk aangevuld met hevige en scheurende gitaarsolo’s. Dit zorgde voor verschillende reacties in het publiek. Zo kon het wel enkelen bekoren maar ook enkelen vonden het niet meteen passen in de nummers. Ook voor mij was het niet echt dat. Het is zeker geen slechte muzikante maar misschien niet echt geschikt voor een festival.
Yoann Lemoine aka Woodkid is in meerdere markten thuis. Hij is grafisch ontwerper, regisseerde videoclips voor onder andere Katy Perry, Taylor Swift en Lana Del Rey, maar vandaag staat hij zelf achter de micro. Met behulp van knap videowerk speelt Woodkid samen met zijn zevenkoppige band in imposante kathedralen of zweeft boven symmetrische bergkammen. De man met volle baard en pet heeft een zangerige warme stem die doet denken aan Antony & the Johnsons en Morrissey. Bij ons nog een onbekende, maar bij onze zuiderburen duidelijk een hit. Woodkid opent met 'Baltimore's fireflies' en speelt daarna onder andere nog 'Ghost lights', 'I love you' dat hij als een les voor alle mannen speelt en besluit zijn goed ontvangen set met 'Iron', de titeltrack van zijn EP en z'n single 'Run boy run'.
Dan kwam voor de meeste het hoogtepunt van de dag. De Amerikaanse rockgoden betraden het podium. The Black Keys opende sterk met ‘Dead and Gone’ Dan Auerbach en Patrick Carney brachten zoals we nu gewoon zijn sinds hun vorige cd, extra versterking op bas en piano mee. Een mooie lichtshow en hitjes van vorige cd’s zetten de weide in vuur en vlam. Het leek me vreemd dat de band wachtte tot het 9e nummer om een nummer uit de nieuwe cd te spelen. ‘Bullet in the brain’ was gelukkig een schot in de roos voor de fans. De rustige opbouw gemengd met strakke gitaarsolo’s kon weliswaar niet iedereen in het publiek bekoren. Het psychedelische ‘Turn Blue’ behield de rust in de set. Nadien barste het feestje weer los waarbij net voor de bisnummers het publiek nog ‘Fever’ en het alom gekende ‘Lonely Boy’ voorgeschoteld kregen. Het persoonlijke hoogtepunt van de show was toch wel ‘Little Black Submarine’. Het begon zeer ingetogen met Auerbach alleen op gitaar, zelf de pauze voor een gitaarwissel deed niets af aan de explosie die volgde in het nummer. Het was een echt kippenvelmoment! Voor mij was dit DE show van Mainsquare.
Dat Skrillex mijn dada niet is ligt hoofdzakelijk aan het feit dat het geluid dat uit de boxen komt niet altijd overeenstemt met mijn muzieksmaak. Met een klein beetje vooroordelen ging ik dus het concert bijwonen. De show opende alvast spectaculair. Een grote aftelklok en een doek die het podium afschermde moest het publiek alvast opwarmen. Toen de klok op nul sprong had ik op z’n minst ook het vallen van het doek verwacht, helaas begon de muziek en was er bij mij sprake van een kleine anticlimax. Uiteindelijk viel het doek en kregen we Skrillex te zien, ten midden van een straaljager stond zijn draaitafel uitgestald. Het publiek werd wild, en de muziek daverde over ons heen. Oordoppen waren zeker een must, de bassen dreunden in je lijf maar zoals de Fransen zeggen: sur les goûts et les couleurs, on ne discute pas. Objectief gezien was het een goed concert, dit te beoordelen aan het publiek zelf die volledig uit hun dak ging. Persoonlijk mocht er voor mij nog een rock band naast Gesaffelstein gestaan hebben om zo een beter evenwicht in de affiche te creëren.
Op deze tweede dag mocht Gesaffelstein in de Green Room het licht uit doen. Hoewel de naam iets anders doet vermoeden komt deze techno-dj, die eigenlijk Mike Lévy heet, uit Frankrijk. Net zoals Madeon vorig jaar, speelt Lévy van bovenop een witte zuil en laat van daar zijn vernietigende bas een elektronische sounds los op het publiek. De ene keer als een drilhamer die je aan de grond nagelt, de andere keer als een vliegende schotel die je mee de ruimte in trekt. Rokend en keurig in pak staat deze dj epileptisch te keer te gaan achter zijn draaitafel, maar die energie vinden we zeker niet bij de toeschouwers terug. Gesaffelsteins set kent weinig variatie, is eerder soundscape dan dansbaar en het feestje blijft uit. Niet makkelijk als je na Skrillex speelt natuurlijk...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2014 – donderdag 3 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-03
Elien De Cock
Mainsquare festival blaast dit jaar 10 kaarsjes uit en dit moet stevig gevierd worden. Het festival situeert zich in het noorden van Frankrijk in het prachtige stadje Arras en wordt door vele Belgen als het ‘goedkopere Werchter’ bestempelt. En ergens wel terecht, het gaat immers uit van dezelfde organisatie (Live Nation). Bovendien komen er heel veel bands naar Arras die ook op Werchter spelen of omgekeerd. Toch doet het festival zichzelf niet zo groot voor en draagt het opmerkelijk genoeg onder de Fransen een beetje de stempel van ‘familiefestival’, dit te oordelen aan de vele families met kinderen die er rond liepen. Dat het in Frankrijk niet altijd mooi weer is werd pijnlijk duidelijk gedurende het festival, een kleine opmerking naar de organisatie is dan ook terecht. Voor veel festivalgangers was het ontbreken van deftige schuilplaatsen een ware domper op het feest. Ook lijkt het fijner als de programmatie wat meer rekening kan houden met de rock liefhebbers onder het publiek. Elke avond, behalve de donderdagavond dan, werden beide podia afgesloten door dj’s. Het ware fijn geweest moest er telkens een rock band naast een dj gestaan hebben. Dit gezegd zijnde willen we niet langer negatief doen want naast de kleine gebreken was het festival toch weer TOP.
De eerste dag van Main Square Festival begon met vier metalgroepen op de main staige, nl. Ghost, Mastodon, Alice in Chains en Iron Maiden. Ik moet eerlijk toegeven dat het muziekgenre metal voor mij volledig onbekend terrein is, of laat ons nu al zeggen was. Ik werd voor de eerste maal volledig ondergedompeld in deze voor mij nieuwe muziekstijl. Ik noem het dan ook met veel plezier mijn ‘metaldoop’.
Elke goede doop begint dan ook met een ceremonie. Dan was uitgerekend Ghost de perfecte opener voor dit doopsel. De zanger, gehuld in een zwarte pij, leek uit de doden herrezen. Hij dirigeerde de mis als een echte priester, maar droeg zijn verzen op aan de duivel. En hij was niet alleen, de hele wei was samengekomen voor dit grote metalfeest ter ere van Satan. Het leek wel of het publiek hun volgelingen waren met een afgesproken dresscode: zwart, zwarter, zwartst en dan nog liefst een T-shirt van Iron Maiden. Oeps, we hadden de memo niet ontvangen. Toch kon dit de pret niet bederven.
Ghost opende sterk met strakke ritmes, goede gitaarsolo’s en zangerige lijnen die af en toe iets weghadden van Gregoriaans gezang. Ik had verwacht een hoop geschreeuw te horen, maar dit bleef gelukkig uit. Deze melodische metal kon mij wel bekoren. So far so good.
De volgende band Mastodon, had alvast een volledig andere uitstraling. Hier geen kostuums of andere fantasietjes. Voor ons stonden vier ruige mannen, met weelderige haardossen, baard of snor. Zoals hun uiterlijk al deed vermoeden, hoorde ik niet alleen het typische metalgeluid, maar ook invloeden van rock en andere genres. Staande in het publiek donderde de muziek als een stormram over mij heen. Hard van begin tot einde, waarbij de basdrum met elke kick een stomp in je maag gaf waardoor je niet anders kon dan de muziek volledig te beleven. Een welkome afwisseling, waren de stukken waarin de drummer zelf zong. Deze nummers waren eerder melodisch en zou ik zelfs bijna catchy durven noemen.
Een buitenbeentje deze dag, was misschien wel Alice in Chains. Hoewel je een duidelijke metalinvloed hoort, onderscheiden ze zich toch door hun meer grungeachtige rocksound en mooie melodieën. De openingssong trok alvast mijn aandacht, het geschreeuw en strakke gitaarriffen waren een voltreffer. Als metalleek kon dit concert mij het meeste bekoren. Saai werd het nooit, er waren zelfs flarden psychedelische rock terug te vinden. Toch bleef het publiek tot en met deze band zeer rustig, ze spaarden hun energie voor de afsluiter, de kers op de taart van het grote metalfeest.
En dan was het moment daar, waar de meesten mensen op de weide voor waren gekomen. Iron Maiden . De grote schare fans prikkelde mijn nieuwsgierigheid, de verwachtingen waren hoog.
De band hulde het podium in een waas van mysterie. Alles werd zorgvuldig afgeschermd voor de ogen van het publiek. Het concert opende met een film waarin de verwoestende kracht van de natuur en vooral ijs op een pïedestal werd geplaatst. Dit deed me natuurlijk nog meer verlangen naar een alles omverblazend concert. De eerste noten werden begeleid door een vuur van zee, die het ijs alvast liet smelten. Vanaf dan werden we meegesleurd in een show van spektakel. Vuur, bewegende poppen, een lichtshow, kostuumwissels en vuurwerk, gingen als een waas aan mij voorbij. De zanger was een kei in het meesleuren van het publiek, hij kon zelfs een aardig woordje Frans. Toch kon het concert mij niet de volle twee uur bekoren. Stiekem hoopte ik op het einde van het concert ook een Iron Maiden t-shirt te willen kopen, helaas, volgende keer beter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Graspop Metal Meeting 2014 – zondag 29 juni 2014 - Black Sabbath, we gaan jullie missen!
Graspop Metal Meeting 2014
Na een ganse nacht toch lichtjes te hebben kunnen opwarmen na de regenachtige zaterdag was de afsluitende dag aangebroken. Dit jaar stond ik niet zo vroeg op het terrein en dus de 1e band die mij weer in trance mocht brengen was Cynic in de Marquee. En hierbij ging ik overduidelijk de mist in, want ik dacht echt dat Cynic brutale death metal voortbracht…niets was minder waar, want dit bleek een progressieve death metal band te zijn. En qua death metal heb ik eerlijk gezegd weinig gehoord, behalve dan toen de drummer opeens enkele riffs uit zijn lichaam perste, maar voor de rest was het meer een mengeling van jazz en progressieve rock dat ik hoorde. Tot op heden weet ik nog altijd niet met welke band ik hen verwisselde, maar feit is dat ik dit optreden weinig kon appreciëren, waarschijnlijk ook omdat ik zware metal had verwacht…
Stilletjes aan keerde ik terug richting hoofdpodium want Black Label Society was aan zet…de gitaarexpert Zakk Wylde kan ik soms smaken, maar het is lekkere rock/metal die gans de weide rustig kan doen ontwaken. Die man kan ongelofelijke riffs uit zijn gitaar toveren en de sound zat heel goed. Goeie nummers waren te horen zoals “Destruction Overdrive”, “Suicide Messiah” en “Stilborn”. De verplichte guitaarsolo van Zakk was uiteraard ook weer van de partij en met zijn vingers toonde hij hoe het moest.
Ziekelijke teksten over amputaties, necrofilie en rottend vlees, dan moesten de mensen een plaatsje reserveren in de Marquee, want daar stond Shirenc plays Pungent Stench geprogrammeerd. En er zit een gans verhaal achter deze band want deze Zwitsers zijn reeds gesplitst in 1995 en 2007 om telkens terug te komen. Sinds 2013 toeren 2 van de 3 originele bandleden opnieuw maar dan onder de naam Shirenc Plays Pungent Stench, uiteraard ook een naamswijziging wegens diverse rechten die niet mogen verbroken worden. De set bestond enkel uit nummers van hun 4 eerste albums “’For God Your Soul…For Me Your Flesh”, parel “Been Caught Buttering”, “Club Mondo Bizarre (for members only)” en “Masters of Moral – Servants of Sin”! De rauwe death/grind is geen hapklare brok, dus als je geen sterke maag hebt was dit niks voor jou. Voor mij was dit dan een hoogtepunt.
Rap rap richting hoofdpodium 1 ging door mijn hoofd, want old school metal band Anthrax ging eraan beginnen! Met het wegvallen van Megadeth bleef er dit jaar maar 1 band van de BIG 4 over en de toeschouwers zullen het zich niet beklaagd hebben! Metal is voor sommigen een religie en Ian, Benante, Bellon, Donais en zanger Belladonna zijn daar een levend bewijs van. De set werd afgetrapt met “Among the Living” van het gelijknamig album, gevolgd door “Caught in a Mosh” die werkelijk als een bom insloeg, net zoals “Indians”. De mannen stonden stil bij twee artiesten die helaas niet meer onder ons zijn, maar die nog steeds mensen op gebied van metal inspireren. Een grote foto van zowel Dio en Dimebag werden geposteerd op het podium en de duivelshoorns gingen in de lucht als hulde aan deze metal pioniers. Naar mijn gedacht konden daar nog enkele foto’s extra aan bijgezet worden, maar blijkbaar waren dit 2 mannen die hen nauw aan het hart lagen. Kippenvel moment dus! Het feestje was nog niet ten einde want “I Am the Law” en de obligatoire cover “Anti-Social” van Trust en deze van AC/DC getiteld “T.N.T.” sloten deze geweldige show af! Hoedje af voor deze mannen.
Op hoofdpodium 2 waren de metalcore fans klaar om het stof te doen opwaaien want Bring Me the Horizon was paraat. De stomende metalcore raakte iedereens kleren en de moshpits, circle pits en uiteraard de wall(s) of death werden ingezet. Denk dan maar vooral aan nummers als “The House of Wolfs”, “Chelsea Smile” en opener “Can You Feel My Heart” waarmee deze Engelsen je naar de strot grepen. Lekker opzwepende prestatie hoor.
De volledige set heb ik niet meegemaakt, want het grote vraagteken onder de bands was bezig met soundchecken in de Marquee. Ik heb het over Death (DTA), de laat maar zeggen coverband van de death metal legende genaamd Death waarbij de reeds gestorven Chuck Schuldiner boegbeeld was. Oké, Death zonder Chuck, wat zou dat geven…en tot wat ik al op voorhand tegen verschillende mensen had gezegd, ze hebben mij met verstomming geslagen! Wat een goeie prestatie van deze Amerikanen. De nummers waren allemaal klassiekers in de oren van de vele fans zoals “Flattening of Emotions”, “Leprosy” gevolgd door “Left to Die”, “Suicide Machine”, “Spiritual Healing” en “Crystal Mountain”. Iedereen heeft zijn favorieten en voor mij waren dat zonder twijfel: “Spirit Crusher”, “Zombie Ritual” en het machtige “Pull the Plug” waar de riff in je hoofd blijft spartelen ettelijke dagen na het aanhoren ervan! Straffe set die mijn appreciatie meer dan terecht verdiende!
Voor Mainstage 2 stond het al volgepropt met fans van de metal/hardcore van Hatebreed. Jamey Jasta en zijn troepen konden moeiteloos het publiek voor zich winnen en de aarde bewoog tot aan het einde van hun set. Een setlist opstellen kunnen zij met de ogen dicht, want hun nummers zijn van de eerste tot de laatste gevuld met de nodige break om iedereen zot te krijgen. “To the Treshold”, “Last Breath”, “Honor Never Dies”, “As Diehard As they Come”, “Never Let it Die”, “This is Now”, “I Will Be Heard”, “Destroy Everything” en “Everyone Bleeds Now”, ze sloegen allemaal een gat in je trommelvlies!
En ja, een mooie Wall of Death was onvermijdelijk. In de metaldome stonden oudgedienden van Metal Church te pronken dat ze ook present waren tijdens hun ‘Generation Nothing Tour 2014’. De heavy/power/thrash metal van de veteranen klonk lekker uit de boxen en jonger publiek was nauwelijks te spotten in de zaal. Met ook een palmares om u tegen te zeggen waaronder 10 studio albums was ik tevreden met welke nummers ze op de proppen kwamen waaronder “Badlands”, “Beyond the Black” en het nummer met de lekkerste riff uit hun biografie “Metal Church” genaamd. Lekker op het gemak headbangen, daar is niks mis mee mijn gedacht.
De laatste keer zal het vermoedelijk worden, want de leden van Black Sabbath worden er enerzijds niet energieker en jonger op, en anderzijds heeft het noodlot al toegeslagen bij gitarist Iommi, de man waar kanker is vastgesteld. Maar ze lieten het niet aan hun hart komen, en stonden met een glimlach op het podium. Over Black Sabbath moet ik niet veel informatie meer vertellen want ze worden niet voor niets de grootmeesters van het duister genoemd, met boegbeeld Ozzy als ware ‘Prince of Darkness’. Net zoals voorgaande jaren, toen Ozzy zijn opwachting maakte bleef een wrange smaak achter, en opnieuw was het dit jaar niet anders. Gelukkig heeft hij nog zijn speciale stemgeluid, maar toonvast bleef het andermaal niet…Butler & Iomme van hun kant konden pijnlijke slippers nog makkelijk wegmoffelen, maar Ozzy staat nu eenmaal vooraan de bühne. Anderhalf uur duurde hun set en ze was logischerwijs gevuld met pareltjes. Noem ze maar op: “War Pigs”, waarbij klootzakken als Stalin & Hitler mochten poseren op het videoscherm, “Snowblind” die Ozzy schreef als therapie, “Age of Reason” die kan refereren naar het wilde leven van de zanger die hem niet onder de zoden kreeg, “Black Sabbath” zelf met de rustige opbouw om opeens te exploderen in een ware gitaarsound, het aanstekelijke “N.I.B.” en “Iron Man”.
Afsluiten deden ze met meezinger “Paranoid” die de lichten de laatste maal op het publiek richtte om vervolgens de glimlach van Iommi voor altijd in je geheugen te prenten. Het was niet top, maar in vergelijking met de andere headliners kon er toch niemand aan tippen als je je richt op de carrière en successen. Het ga jullie goed mannen, we gaan jullie missen!! Voor sommigen zal dit wel een emotioneel moment zijn, want dit was in mijn ogen een soort afsluiting en tegelijk aankondiging van generatiewissel…*pinkt een traantje weg*
Met het wegvallen van de normale afsluiter Megadeth was er een ‘surprise’ aangekondigd. Ik hoopte op Iron Maiden terwijl anderen al de Rolling Stones zagen afsluiten. Niets was minder waar, want het was een soort van dj-set die aangekondigd werd door Alex Agnew, zanger van Diablo Boulevard die trouwens donderdag tijdens de match van de Rode Duivels bezig was met hun show. Oké, alle mogelijke hits vlogen uit de boxen, verschillende grootheden inzake metal werden gehuldigd, en het vuurwerk werd ontstoken boven de hoofdpodia, maar…maar…ik denk dat de meesten toch liever een echte band hebben als afsluiter zoals voorheen aangekondigd. Ik kan wel begrijpen dat het geen sinecure is om in een korte periode een vervanger te vinden, maar ik denk dat er mogelijkheden genoeg waren.
Soit, Graspop, je blijft het beste festival in mijn ogen, waar ik jaarlijks smachtend naar uitkijk, dus weinig kunnen jullie misdoen. Metal op zijn best, niets meer niets minder! Nog 360 dagen en het is weer van dat J U bent bedankt!!
Hoogtepunten Graspop dag 3: Death (DTA), Shirenc Plays Pungent Stench, Anthrax
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2014 – zaterdag 28 juni 2014 - Pro-pain, hard tegen hard!
Graspop Metal Meeting 2014
Carach Angren was voor mij de primeur vandaag om 11u30 in de metaldome. De symfonische black metal band uit ons buurland Holland heeft tot op heden vele zieltjes gewonnen waardoor er toch redelijk wat volk stond. Een 40-tal minuten duurde hun optreden en door hun prille carrière konden ze nog maar tappen uit 3 studioalbums waarvan hun debuut Lammendam uit 2008 de beste tot dusver is. Deze muziek is niet voor iedereen weggelegd want ik zag enkelen de zaal uitlopen zodra er een viool aan te pas kwam. Ja, het is nu eenmaal symfonische black metal en dan kan je dit tegenkomen. De duistere sfeer deed opnieuw wat raar op zo’n uur, maar ik kon het redelijk smaken.
Terwijl ik een vettige hamburger binnenspeelde stond Dagoba klaar op mainstage 2 om de grond te doen daveren. Ik had al eens van deze band gehoord, maar verdorie, ik wist niet dat ze zo lekker klonken. Deze Fransmannen spelen groove/industrial metal, maar mij neigde het toch meer naar metalcore. De breaks die in deze muziek terug te vinden zijn deden menigeen zijn hoofd lichtjes headbangen en hun benen wiebelen op het tempo. Leuk optreden en ik zal me toch eens moeten een cd’tje aanschaffen denk ik…
In de Marquee was het de beurt aan Necrophopbic, de black/death band uit Zweden die reeds actief is sinds 1989 en ondertussen al 7 albums hebben ontsproten die telkens goed door de media werden onthaald. Kon niet slecht zijn dacht ik, en op zich was het ook niet slecht, maar de muziek in de Marquee stond enkele decibels te stil om er een goed optreden van te maken. Spijtig, want deze muziek moet luid genoeg staan om lekker vettig te klinken.
De volgende act die op mijn programma stond was de technische death metal band Nile, een ware brute live band! Het 1e dat opviel was het enorme drumstel van George Kollias die de blastbeats en breakdown om je oren smeten. De technische capaciteiten van deze mannen deden het publiek verstommen en als je dan nog nummers als “Sarcophagus”, “Black Seeds of Vengeance”, “Those Whom the Gods Detest” en “Hittite Dung Incantation” brengt dan kan het gewoon niet misgaan! Lekker strakke show.
Na deze brute band was het aan de power metal van Gamma Ray, uiteraard nog steeds met Kai Hansen die nog zanger was in één van de bands die in mijn beginperiode van metal hoge toppen scheerde nl Helloween. De klank was goed, de wil was aanwezig, maar toch miste ik dat beetje extra. Gelukkig hebben ze goeie nummers die mij sommige minpunten door de vingers laten zien zoals “New World Order”, “Master of Confusion” en “Land of the Free”. Maar voor mij was het toch meer genieten wanneer de oude nummers van Helloween op mij werden afgevuurd getiteld “I Want Out” en “Future World”. Leuk nostalgisch optreden die net dat tikkeltje miste spijtig genoeg.
En we gingen opnieuw een band uit één der onze buurlanden bekijken nl Gojira uit Frankrijk. Als je nu aan de meesten vraagt welke band in een stijgende lijn zit in de metal hiërarchie dan zullen een groot deel Gojira met stip aanduiden. Normaliter gingen deze Fransen vroeger het podium beklimmen, maar wegens tijdsproblemen om op het afgesproken uur te spelen, werden ze gewisseld met Gamma Ray. Deze progressieve groove/death metal band kan tegenwoordig vlot overweg met het succes en ze blijven verbazen tijdens hun shows. Verschillende lagen van gitaargeluiden, een meeslepende stem en nummers om van te smullen, je zou voor minder tevreden zijn om deel uit te maken van hun publiek. “Explosia”, “Flying Whales” en “The Heaviest Matter of the Universe” gingen er met andere woorden in als een pita met looksaus! Super show.
Oh wat had ik graag W.A.S.P. en de extravagante zanger Blackie gezien, maar hetzelfde probleem als de dag voordien, een andere vette live band stond op hetzelfde uur geprogrammeerd! Jaja, het was tijd voor Pro-Pain, de beste band op dit moment, althans in mijn ogen. Er stonden al heel wat fans op de voorgrond van de Jupiler Stage en allemaal reeds met schuim op de lippen, dusja, het beloofde hard tegen hard te gaan. Pro-Pain is gewoon buitengewoon en hun shows zijn nog nooit tegengevallen voor mij persoonlijk en vandaag was het niet anders. Gary en co kwamen, zagen, en overwonnen en het volk ging er lekker tegenaan. Een ware hitjescarrousel met o.a. “Foul Taste of Freedom”, “State of Mind”, “Un-American”, “Neocon”, “Deathwish”, “Love/H8”, “Draw Blood”, “Fistful of Hate”, … en wie bekend is met de muziek van deze Amerikanen weet dat een moshpit van 40 minuten onvermijdelijk was! Opnieuw hebben ze mij bevestigd dat ik die-hard fan ben.
Trivium was ook weer van de partij dit jaar en opnieuw was hun optreden van een hoog niveau. De mengeling van thrash, heavy en metalcore stond pal en trok serieus wat toeschouwers. Ze hebben reeds 6 albums uitgebracht en telkens waren de commentaren van de pers verdeeld, iets wat niet te zien was dus aan de opkomst. Blijkbaar is dit ook zo’n band die je direct moet aanspreken of waar je volledig tegen bent. Soit, ik vond het niet slecht en de nummers “Strife”, “Black”, “Watch the World Burn” en “Anthem (we are the Fire)” werden uitstekend gebracht.
Na hun passage, ik vermoed 2 jaar geleden, mochten Fred Durst en zijn gevolg van Limp Bizkit opnieuw hun kunstjes komen tonen. En jawel, éénmaal gezien en dan mag je verwachten dat er met argusogen gekeken wordt naar hun optreden. En om direct met de deur in huis te vallen, het was een tegenvallende prestatie vergeleken met hun vorige komst. De hitjes stonden op de setlist met onder meer “My Generation”, “Rollin”, “Break Stuff”, “Nookie” en de covers “Faith” en “Behind Blue Eyes”, in feite een regelrechte kopie van vorige keer. Maar om het nog erger te maken scheelde er volgens mij iets aan de microfoon van Fredje en zijn medebandlid zag eruit als een wannabe samoerai ofzo…Hij wou wel de weide meekrijgen, maar dat gaat niet lukken als je de fans op de voorste rij een afdruk van je achterwerk laat zetten door op hen in te duiken…nee, 1 maal was blijkbaar meer dan genoeg.
Afsluiten deden we met de mix van rockabilly en metal van Volbeat…opnieuw zo’n band dat ieder jaar meer en meer succes kent. Spijtig genoeg was het opnieuw massaal aan het regenen maar dat kon de pret voor niemand drukken. Gans het optreden stond de weide vol, genietend van de set die doorspekt was van vuurbommen en een leuke achtergrond vlag/decor. Aftrappen deden ze met “Doc Holiday” om gewoon constant verder te gaan op hun elan met “Hallelujah Goat”, hits “Sad Man’s Tongue”, “Heaven nor Hell” en “Fallen” die luidkeels werd meegebruld! Dat zanger Poulsen een fan is van Elvis en Johnny Cash mochten we ook weer geweten hebben en met zijn ‘korte’ hulde “Ring of Fire” werd dit opnieuw bewezen. Volbeat zorgde voor een heel warme set, was overduidelijk in zijn element en ze waren zichtbaar tevreden dat zoveel publiek hen stond toe te juichen! Leuke set die graspop dag 2 afsloot.
Hoogtepunten Graspop dag 2: Nile en Gojira en Pro-Pain!
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2014 – vrijdag 27 juni 2014 - Slayer, tonnen respect voor hun set dit jaar!
Graspop Metal Meeting 2014
Na de winst van de Rode Duivels en een te kleine portie slaap was festivaldag 1 van Graspop Metal Meeting aangebroken. Suicidal Angels was de 1e band die mijn aandacht kon trekken, een band die normaliter niet op de affiche stond, maar door de afzegging van Devil You Know kregen ze toch een plaatsje toegekend in de Metal Dome. De Griekse thrash was een agressieve brok gitaargeweld, drumcombo’s en duurde naar mijn gedacht wat te korte…maar het was alleszins een leuke opener voor mij!
Een goeie 5 minuten later stond de Duitse power metal formatie Primal Fear op mainstage 2…inderdaad, want dit jaar was GMM voorzien van twee hoofdpodia! Met reeds een 12-tal studioalbums in hun carrière hadden ze genoeg materiaal om voor elk wat wils uit de diverse albums te brengen. Denk daarbij aan “Final Embrace”, “When Dead Comes Knocking”, “Angels in Black” en meezinger “Metal is Forever”. Een aangename set, maar helaas ook afgehaspeld op automatische piloot…maar de fans van power metal stonden daar met dikke goesting.
Normaal gezien zou ik nu doorgaan richting Annihilator met Jeff Waters wegens zijn uitstekende gitaarriffs, maar als Napalm Death ongeveer tegelijkertijd optreed, dan moet bijna alles wijken. Oké, grind midden in de middag, ik heb het ooit al anders geweten, maar Barney, Shane, Danny & Mitch trokken zich daar uiteraard geen reet van aan. Opzwepend, brutaal en verdorie rechtdoor, zoals Napalm Death in feite altijd klinkt. Met hun laatste studioalbum die alweer dateert van 2012 getiteld ‘Utilitarian’ sta ik al opnieuw te popelen op nieuw werk, hun laatste EP uit april niet meegerekend uiteraard. Noem de beukers maar op: “Silence is Deafening”, “Suffer the Children”, “On the Brink of Extinction”, het überkorte “You Suffer”, topnummer “Scum” en uiteraard de cover van ‘Dead Kennedy’s’ getiteld “Nazi Punks Fuck Off”…geweldige set die iedereen in de Marquee liet afdruipen met tekort aan zweet hehe. Achteraf kon ik nog een klein stukje meepikken van Annihilator, maar het bleef enkel met het nummer “Phantasmagoria” van het album ‘Never Neverland’.
De zonnestralen waren van de partij want de weergoden waren ons toen nog goed gezind en dus ging ik dichter richting Mainstage 2 om Sepultura aan het werk te zien. De klassiekers, ja, daar heb ik veel kaas van gegeten, waardoor ik helaas minder fan ben van het nieuwere werk van deze thrashers. Maar als je kunt teren op hits als onder andere “Dead Embryonic Cells”, “Inner Self” en het almachtige “Arise”, dan kun je al weinig verkeerd doen, zeker als het dan nog een puik optreden is. Ook “Kairos” van het gelijknamige album, “Convicted in Life” van album Dante XII waren top. En uiteraard mochten geen nummers van “Chaos A.D.” ontbreken dus schalden de toppers “Refuse/Resist” en “Territory” uit de boxen. Het dak ging er nog een laatste keer af met meezinger “Roots Bloody Roots” en zo zat deze lekkere set er helaas alweer op. Damn, wat gaat de tijd veel te rap als je jezelf amuseert J
De mannen van Steel Panther stonden al te popelen om de weide in vuur en vlam te zetten, maar helaas lukt dat niet bij iedereen. Persoonlijk is dit echt mijn ding niet want de glam metal van deze haardossen klinken mij wat te clean…oké, de teksten gaan over het verwennen van vrouwen, het binnendraaien van vrouwen en natte liefdesgrotten, maar das in mijn ogen dan ook het enigste positieve…tja, smaken verschillen. Navraag leerde mij dat nummers als “17 Girls in a row” en “Party All Day (fuck all Night)” de uitblinkers waren van deze band.
En nu we het toch over vrouwen hadden, boegbeeld Doro Pesch was geprogrammeerd op Mainstage 2 en dat zullen de mannen geweten hebben. Doro is zoals wijn, hoe ouder ze wordt, des te beter ze klinkt (en mss ook smaakt).Heavy/Power metal met een Duits accent, een resem hitjes en dito albums. Haar 1e liefde was de band Warlock, waarvan ze blijkbaar niet meer mocht touren en nummers maken onder deze naam, waardoor ze nu haar eigen naam gekoppeld heeft aan de band. De vuisten gingen reeds de lucht in met het openingsnummer “I Rule the Ruins” gevolgd door “Rock till Death”. De vuisten gingen weliswaar nog hoger toen de tonen van klassieker “Burning the Witches” werden aangevat en 90% van de aanwezigen de teksten van buiten kon, wat uiteraard een tof meezing moment opleverde. Het beste werd gespaard voor de laatste momenten want “Für Immer”, “All We Are” en “Hellbound” deden het publiek nog eens een vreugdedans doen, ook al omdat een uitstekende cover van Judas Priest – “Breaking the Law” ten gehore werd gebracht. Jaja, ook op haar 50e levensjaar kan Doro Pesch nog steeds metal uitstralen!
En we bleven huppelen tussen de twee hoofdpodia, want nu was Slayer aan zet. De voorgaande jaren heb ik telkens gezegd dat Slayer niet past op het hoofdpodium, maar de boel in de fik moet zetten in de Marquee, maar dit jaar kan ik het niet over mijn lippen krijgen. Ik maak altijd een top 3 van bands die ik zie op een festival, en deze Amerikanen zijn dit jaar mijn winnaar. En ze trapten meteen het gaspedaal in met “Hell Awaits” die tevens de hemel deed huilen van geluk. Inderdaad, ook de regen en wind kwam almighty Slayer aanschouwen. Blijkbaar hadden ze wroeging naar hun beginperiode want allemachtig, alle nummers die op de set stonden kwamen uit de jaren 80! Een kleine bloemlezing: “The Antichrist”, “War Ensemble”, “Seassons in the Abyss”, “Black Magic”, “Mandatory Suicide” en “Necrophiliac”. Van de eerste tot de laatste toppers in het thrashgenre!! En dan moesten nog de krakers “Reigning Blood”, “South of Heaven” en “Angel of Death” hun intrede maken! Ewel Slayer, tonnen respect voor jullie set dit jaar en volgende keer opnieuw van dat!
Door de heuse regenval moest ik toch wat gaan drogen waardoor ik Behemoth helaas niet voor het volle heb gezien. Deze black metal stelde mij nog niet veel teleur dus hoop ik dat de aanwezigen ervan genoten hebben.
Sabaton stond klaar op hoofdpodium 2 terwijl ik nog steeds stond te verkleumen in de vip en spontaan regenjassen en t-shirts aangeboden kreeg (waarschijnlijk ook te maken met het feit dat ik daar shirtloos stond wegens een te doorweekt shirt zoals nog enkele anderen daar)…maar vanop afstand kon ik via de schermen de power metal van deze Zweden redelijk goed zien. Uitzinnig veel volk stond daar vooraan, iets wat ook niet aan mij besteed is, aangezien ik voor deze band hetzelfde gevoel heb als Steel Panther, alleen gebruikten de Zweden wat meer spektakel op het podium aan de hand van steekvlammen die uit de grond stoomden. De fans, veelal jongeren op het eerste zicht, konden de muziek alvast smaken en gingen uit hun dak bij “Ghost Division”, “The Art of War”, “Primo Victoria” en “Swedish Pagans”. Een gemiste kans volgens mij persoonlijk, want Slayer verdiende vandaag de hoofdprijs, maar Sabaton trekt nu eenmaal meer fans. Op naar de volgende dag voor alweer een resem bands.
Hoogtepunten Graspop dag 1: Napalm Death, Sepultura en Slayer!
Organisatie: GMM, Dessel
Nederlands 
Français 
