Daemonia Nymphe - We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op

Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We leerden het project kennen in 2021, toen we een interview hadden over het project ‘Witches Lullaby’. Door de pandemie kreeg het project een beetje vertraging. Maar Deamonia Nymphe blijft op schema, ook in 2025. We hadden een interview met Spyros Giasafakis, een man met vele vaardigheden. We praten over zijn projecten, ambities en oekomstplannen.

Ons laatste interview was in 2021, ondertussen hebben jullie niet stilgezeten. Hoe is alles tot nu toe gegaan?
Dat was inderdaad in 2021, en ja, je hebt gelijk, we zijn sindsdien niet gestopt met werken aan nieuw materiaal (dat doen we eigenlijk nooit), of het nu voor Daemonia Nymphe is, voor mijn solowerk of een ander zijproject, zoals het recente ‘'Witches’ Lullaby: Whispers from the North, South, and East'' EP. Het kan verwarrend zijn voor ons publiek, maar we hebben het altijd op deze manier gedaan; sinds we zijn begonnen, zal  je de vele verschillende projecten opmerken waar we op verschillende momenten aan hebben gewerkt (Love Sessions 2002, Improvisation in Ancient Greek Instruments 2004, Ghost Fish 2005, Daemonia Nymphe Remixed 2005). Zulke projecten zijn niet gepland; het componeren van muziek voor theater, films en andere dingen kan ons inspireren en op unieke ideeën brengen die we nog niet eerder hebben onderzocht.  Als we iets intrigerend ontdekken, kunnen we het verder ontwikkelen en uitdiepen en zo verschillende variaties creëren. In dit geval kreeg het originele stuk, ''Witches' Lullaby'' voor het toneelstuk Macbeth, positieve reacties van het publiek over de hele wereld. Om een voorbeeld te geven: een van de reacties kwam uit Oekraïne; een moeder vertelde ons dat ze elke dag met haar 3 maanden oude zoontje naar het slaapliedje had geluisterd! Voor sommige mensen is het een emotionele ervaring, terwijl anderen rust vinden of zich zelfs in de armen van Orpheus wanen terwijl ze ernaar luisteren. De verschillende ervaringen met onze muziek zijn een belangrijke inspiratiebron voor ons om dergelijke projecten te ondernemen.

Toen we dit interview hadden, was er nog steeds die pandemie … Was deze tijd een inspiratie voor toekomstig werk?
Nou, het was de tijd dat we besloten om tussen Groot-Brittannië en Griekenland te gaan wonen, omdat we het om verschillende redenen niet verstandig vonden om tijdens de pandemie in Londen te blijven. We hadden net ook een paar van onze beste concerten in Griekenland gegeven (na een pauze van 10 jaar) en toen gebeurde het allemaal... Niet de beste periode voor ons, maar we vonden de tijd om de eerste vier stukken van het Lullaby-project af te maken, waarvan de zangtracks al sinds 2017 lagen te wachten om te worden verwerkt. Een goede gelegenheid dus om die af te maken. 

Jullie hebben ondertussen verder gewerkt aan het 'Witches Lullaby project'. Kun je er ons wat meer over vertellen?
Omdat we niet alle improvisaties voor de release van 2021 hebben afgemaakt, hebben we besloten om de resterende variaties af te maken om het project te voltooien. Het "Witches Lullaby" project is in werkelijkheid een doorlopende gezamenlijke inspanning. Aangezien er meerdere artiesten bij betrokken zijn, is het een uitdaging om het traject van het project en de tijdlijn voor de voltooiing ervan te voorspellen. We verwachten echter nog meer vrouwelijke vocalen van andere artiesten die ons hun versie zullen geven, dus het is onmogelijk om te weten wat de volgende stap zal zijn. Op dit moment is het duidelijk dat onze primaire focus zal liggen op het aankomende Daemonia Nymphe album, wat ons belangrijkste project is en waar ons publiek reikhalzend naar uitkijkt.

‘Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East” is dus eigenlijk een logisch vervolg op de EP uit 2021? Wat is het verschil tussen de releases? Ik weet van samenwerkingen met een groot aantal artiesten en muzikanten. Kun je er wat meer over vertellen? Op welke basis zijn ze gekozen voor dit project?
Ja, het is inderdaad de opvolger van de 2021 EP. Het idee achter het werk is min of meer hetzelfde, met als belangrijkste verschil de veel duidelijkere asmr-achtige fluisteringen, dit keer inclusief echte woorden. Het maakt niet echt uit waar de verhalen over gaan, de woorden zijn voornamelijk onhoorbaar door de manier waarop we aan elk geluid, stem en instrument hebben gewerkt; het idee was om een soundscape te creëren die de geest kan laten wegreizen uit het alledaagse leven. Luisteren met een koptelefoon en in een donkere kamer (weg van andere afleidingen) is de beste manier om de slaapliedjes te ervaren. Voor de eerste EP werkten we samen met de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf, die ook deel uitmaken van de band. Evi Stergiou van Daemonia Nymphe deed ook mee met haar versie, een track die meer weg heeft van een ‘echt’ nummer en minder van een soundscape. Voor ''Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East'' werkten we voor de tweede keer samen met Victoria Couper en Rey Yusuf om een variatie van de track te maken die dichter bij het originele stuk staat dan alle andere improvisaties. De EP gaat verder met de Duitse Joran Elane, de Palestijnse Enas Al-Said en de Britse India Blue die elk hun eigen bewerking bijdragen. We hebben de kans gehad om verschillende van deze artiesten persoonlijk te ontmoeten en anderen via online platforms. We hebben veel respect voor hun muziek en zijn zeer vereerd met hun bereidheid om mee te werken.

De EP is uitgebracht eind december 2024; hoe waren de reacties tot nu toe? Heeft dit project deuren voor je geopend als artiest/muzikant?
We hebben een aantal zeer positieve reacties ontvangen van mensen die vonden dat het heel therapeutisch voor hen was. Het zijn tenslotte soundscapes, ze creëren beelden en sferen in plaats van een pakkende hook. De EP is behoorlijk filmisch, maar niet zozeer in de zin van epische Hollywood-soundtracks, meer in de zin van zachte sfeer en levendige illustraties.  Zoals ik in het begin al zei, is het voor ons een natuurlijk proces om aan verschillende projecten te werken, dus we zullen dat blijven doen en samenwerken met andere muzikanten. Het leven van een artiest is een eenzaam leven, maar als artiesten met elkaar samenwerken, resulteert dat in gelukzaligheid.

Hoe was het jaar 2024 verder voor jullie?
Hetzelfde als 2023, werken in de opnamestudio voornamelijk voor het nieuwe Daemonia Nymphe album. De reden dat het zo lang duurt voordat we het album af hebben, is dat in tegenstelling tot de meeste bands, wanneer we de studio ingaan, het werk nog niet klaar is, het is altijd een ‘werk in uitvoering’ proces. We werken in de studio net zoveel als thuis of als we buiten aan het wandelen zijn of onze dagelijkse bezigheden aan het doen zijn; het is een doorlopend proces, het eindigt nooit echt totdat het eindigt.

Er komt nieuw werk uit in 2025, vertel er wat meer over alsjeblieft?
Aan het nieuwe album waar we aan werken wordt al een tijdje gewerkt en wat we in dit stadium kunnen zeggen is dat er een aantal geweldige artiesten op zullen staan waarvan we de namen in de nabije toekomst zullen onthullen. In dit nieuwe werk, hoewel we onze eigen speciale identiteit behouden, verkennen we ook andere gebieden die we nog niet eerder hebben verkend.  In die zin bewandelt het nieuwe album paden die soms bekend en soms nieuw en onontgonnen zijn.  Binnenkort zullen we de titel van ons nieuwe album onthullen, evenals de mogelijke releasedatum.  Tot slot kunnen we ook onthullen dat het opnameproces tot nu toe heeft plaatsgevonden in Athene, Thessaloniki, Heraklion, Londen en Colmar (Frankrijk). We houden ervan om nieuwe geluiden en landschappen te ontdekken en onszelf te herdefiniëren met nieuwe termen, melodieën en ritmes. Zoals altijd zullen de ‘oude’ Griekse instrumenten een belangrijke rol spelen in het eindresultaat, evenals de traditionele en modernere instrumenten.

Wat zijn naast deze release de toekomstplannen voor 2025?
Ons belangrijkste doel is om het komende album af te maken, om zowel de muziek als het visuele aspect van het werk af te maken. Er is nog zoveel te doen dat we niet echt vooruit kunnen kijken naar de release van het album.

Je inspiratie blijft eindeloos, waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Inspiratie komt van alles en overal. Zoals ik al eerder zei, krijgen we inspiratie als we iets onderzoeken of terwijl we ons dagelijks leven leiden. Inspiratie komt ook van de reacties van ons publiek/luisteraars, want zo is het wiegeliedjesproject geboren. Daemonia Nymphe is sterk geïnspireerd door het oude Griekenland en vooral door de mythen en verhalen uit ons verleden, de beeldende kunst en alles wat er bekend is over de muziek uit die tijdperken.

Wat zijn de ‘doelen’ en ‘ambities’ - “De reis is altijd het doel, dus het is eigenlijk een eindeloze ervaring. Het is een strijd om aan een nieuw project te werken, maar het geeft zo'n voldoening als iets af is, dat we op zoek gaan naar meer inspiratie." Is dat nog steeds het doel? Waar zie je jezelf dan over 10 à 20 jaar?
Zoals we al vaker hebben gezegd, is ons belangrijkste doel het creëren van nieuwe muziek en niet het reproduceren van oude Griekse muziek. Natuurlijk hebben we fragmenten van oude Griekse muziek uitgevoerd (die ons inspireren in onze composities) maar dit is een ander aspect van ons werk parallel aan het werk dat we voor de band hebben gedaan.  Ik kan niet echt voorspellen wat er de komende tien of twintig jaar zal gebeuren. Ons hoofddoel blijft om muziek en kunst te blijven produceren, consequent nieuw werk te maken en uit te brengen.  Hopelijk zullen we nog steeds in staat zijn om deze inspanningen te delen met ons geliefde publiek. 

De meeste artiesten willen beroemd worden, op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat jullie zich comfortabel voelen in wat jullie ‘underground’ bezig zijn; is dat waar? Of hebben jullie in zekere zin ambities om beroemd te worden?
We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen zien/horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op. Kunst is een esoterisch proces, het is het creëren van iets van binnen, een werk dat we willen communiceren met andere mensen, daarom publiceren we het. Wat betreft de acceptatie van onze kunst, het hebben van een totaal van 12 miljoen streams voor een van onze albums bijvoorbeeld (Psychostasia) is iets heel onverwachts maar ook zeer gewaardeerd. We componeren geen muziek met de gedachte hoe het succesvoller zou kunnen zijn, het publiek zal altijd kiezen wat hen aanspreekt en wat niet. Sommige creaties vinden gewoon de weg in de harten van de mensen!  Ons meest recente voorbeeld is het nummer ‘La nana de las brujas’ van de vorige ‘Witches’ Lullaby' EP, dat verbazingwekkend vaak is gedeeld op sociale media platforms, waarmee een heel ander publiek wordt bereikt dan de typische luisteraars van Daemonia Nymphe (dat is tenslotte het mooie van het internet).  Een ander voorbeeld is ‘Hypnos’, een track uitgevoerd met een oude Griekse Kitharis en vrouwelijke vocalen/whispers door Evi Stergiou, die twee keer werd aangevraagd door het kolossale modebedrijf Gucci voor hun shows. En natuurlijk ''Deo's Erotas'', ''Dance of the Satyrs'', ''Daemonos'' en ''Thracian Gaia'' onder andere, die vele miljoenen streams hebben op Spotify. Was het onze bedoeling dat deze tracks succesvol zouden worden? Hebben we ze gepromoot, geadverteerd, etc.? Absoluut niet, maar hier zijn we dan... Je kunt nooit voorspellen wat succesvol zal zijn en wat niet. Dat is het mooie van kunst, je brengt het uit en het vindt zijn eigen weg.

Hebben we nog iets over het hoofd gezien?
Nee hoor. Hartelijk dank voor het interview. Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We zijn van plan om dit te vieren met onze volgers op social media, dus als je hier meer over wilt zien/horen, volg ons dan hier: https://linktr.ee/daemonianymphe  
Als soloartiest ben ik van plan om dit jaar mijn volledige album af te maken, ik heb al verschillende singles uitgebracht en er komen er nog meer aan! Kijk hier voor meer updates: https://linktr.ee/spyrosgiasafakis
Andere platformen waar de mensen ons kunnen vinden:
https://distrokid.com/hyperfollow/daemonianymphe/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=lWDbFPyMbMo
bandcamp: https://daemonianymphe.bandcamp.com/album/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east

Bedankt!

Dyscordia - We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer om te blijven doorgaan

Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en internationaal geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' (2013) op de kaart in ons land en in het buitenland. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' De band kende ondertussen ook enkele wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. Dat bewezen ze nog in het najaar van 2024 op Plutofest.
Lees gerust  https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/96741-pluto-fest-2024-wat-een-nederlands-belgische-pletwals.html
We hadden naar aanleiding van dat live optreden en de release van ‘The Road To Oblivion’ een fijn gesprek met Martijn Debonnet. We spraken over de plannen, de ambities en over de toekomst, alsook de feestelijkheden rond hun 15 jarig bestaan …

Ons laatste interview was in 2021, toen stonden jullie op Alcatraz. Een mijlpaal … Hoe is het met de band de laatste jaren gegaan?
We stonden dat jaar inderdaad op Alcatraz met het album ‘Delete/Rewrite’. Toen de plaat echt uitgekomen was, was er COVID en vielen alle gemaakte plannen in het water. We hadden een tour gepland. Zo mochten we mee met DORO doorheen heel Europa. Dat is eerst uitgesteld geweest, en uiteindelijk is die tour gewoon niet doorgegaan. Dat was een streep door de rekening. Daarna is mijn broer Wouter gestopt als drummer. Dat was denk ik 2022. De zoektocht naar een nieuwe drummer was niet gemakkelijk, want het waren grote schoenen om te vullen. Maar uiteindelijk hebben we met Chevy Mahieu een perfecte opvolger gevonden. Een fantastische jonge getalenteerde drummer, die vol enthousiasme direct mee was in de vibe rond Dyscordia.

Zonder COVID hadden jullie wellicht veel verder gestaan… En dan zijn er ook de personeelswissels, want naast Wouter heeft nu ook Stefan Segers de band verlaten …
We hebben ondertussen wel nog op Alcatraz gestaan met ‘The Road to Oblivion’. Een album waar ik heel trots op ben. Leuk is dat veel nummers geschreven zijn met Wouter, maar ook Chevy er duidelijk zijn inbreng in heeft gehad. We hebben ook twee clips gemaakt ‘Hell’ en ‘The Passenger’. En toen hebben we dus vorige zomer wederom op Alcatraz gestaan. Alcatraz was het laatste optreden van Stefan Segers.

Stefan en Wouter waren toch steunpilaren binnen de band; sommige bands hadden er al de brui aan gegeven maar jullie blijven doorgaan, proficiat! Maar wat is de drijfveer om toch door te gaan dan?
We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer. Stefan uit de band zien vertrekken heeft wel enorm pijn gedaan, het was niet simpel om hem te vervangen. We zijn, redelijk recent, op Jens Novotni gebotst. Die heeft de rest van de concerten reeks in 2024 afgewerkt. Op korte tijd heeft hij heel wat nummers leren spelen. We zijn blij verrast van Jens, want hij staat er zowel op repetities als op het podium. Zijn grunts klinken anders dan die van Stefan, maar zeker ook goed. En zijn gitaarwerk is gewoonweg subliem.

We hebben een overaanbod aan top muzikanten, van wereldklasse. Maar wat ik steeds jammer vind, zowel voor een band als Dyscordia maar ook vele andere bands, is dat je als ‘Belg’ steeds op die muren blijft botsen. Ondervinden jullie dat probleem ook? En is het niet slechter geworden voor jullie sinds COVID?
Eigenlijk is het dubbel. Het landschap is heel veel veranderd sinds Corona. Er zijn gewoonweg erg veel heel goede bands, maar die willen ook allemaal optreden. Er is dus een overaanbod. Daartegenover staat dat organisatoren overkop gaan omdat ze hun tickets niet verkocht krijgen, waardoor zij die overblijven op veilig spelen. Om hun zaal vol te krijgen. Veel mensen kopen geen tickets meer in voorverkoop. Bovendien is een Belg niet echt chauvinistisch. Als het over eigen artiesten gaat is een Belg doorgaans heel sceptisch, mensen kopen liever een ticket voor een Amerikaanse of Scandinavische band dan een band van eigen kweek. Als je het als Belgische band echt wil maken in België, moet je dus eerst in het buitenland doorbreken. In de rest van de wereld is dat vaak net omgekeerd, krijgen eigen bands net méér kansen.

Het is opmerkelijk, want een band als jullie verdient dat gewoon. Neem nu ‘The Road to Oblivion’. Qua sound is er niet echt veel verschil met de vorige ‘Delete/Rewrite’ , het klinkt wat verfijnder.  En het epische neemt wat meer de bovenhand. Wat is volgens jou het grote verschil tussen de vorige en deze plaat?
We schrijven de muziek die we voelen, en dat is iedere keer wel een beetje anders. Een mens evolueert, en dat hoor je ook in onze muziek terug. Als band blijven we verder evolueren. Het is niet zo dat we op voorhand al weten welke richting het zal uitgaan, we gaan op ons buikgevoel af. Het zijn meestal Guy en ik die zoeken welke richting het eventueel kan uitgaan. Op die manier schrijven de nummers een beetje zichzelf. Een deel van ‘The Road to Oblivion’ hebben we geschreven net na Alcatraz 2023. We hadden zoveel inspiratie, direct na het festival en we hebben direct enkele nummers geschreven. En voor de rest blijft het verder groeien. Ik zeg wel ‘de nummers schrijven zichzelf’ maar er gaat gewoonweg heel erg veel energie naar het maken van een nummer om ervoor te zorgen dat het goed in elkaar zit , dat het goed klinkt, en dat het past bij waar Dyscordia echt voor staat.

Al 15 jaar slagen jullie erin de live sound op plaat perfect weer te geven. Mooi, hoe doe je dat toch?
Dat komt door waar we het net over hadden.. we steken enorm veel tijd in hoe songs  moeten klinken. We hebben daar veel aandacht voor. Soms hebben we een heel symfonisch orkest in een nummer zitten, soms enkel gitaareffecten. We zijn daar allemaal zeer intens mee bezig, met het schrijven en arrangeren van nieuwe nummers. Elk nummer moet echt af zijn, en heeft een eigen benadering. En dat brengen we ook live. Automatisch heeft het ene veel met het andere te maken. Veel klanken en toevoegingen zijn hetzelfde live als op cd. Maar op cd maken we het vaak toch nog “bigger than life” omdat je daar de kracht en volume niet hebt van een optreden. 

Hebben jullie nooit gedacht om een echt concept album uit te brengen, want deze leunt wel een beetje naar een concept plaat maar is het dan ook weer niet…
‘Twin Symbiosis ‘is een beetje een concept album. Het is uitgebracht in tijden toen alle bands concept albums maakten en wij wilden iets totaal anders doen. En wij wilden liever iets anders doen. Dus hebben we bewust geen concept album gemaakt (haha)

Ik heb het gevoel dat er in ‘The Road to Oblivion’ ‘een verhaal schuilt achter zit; is dat zo met de nieuwe plaat?
The Road to Oblivion is ook geen conceptalbum, alle nummers hebben afzonderlijk hun eigen identiteit. Het is aan de luisteraar of de lezer om er al dan niet zijn/haar eigen verhaal of fantasie in te herkennen.
Voor de ene lijkt het oppervlakkig, een ander vindt er dan een diepere laag in. Als er ook maar één iemand ons dan komt zeggen dat hij/zij zich in een nummer herkent of zich ermee kan identificeren dan geeft ons dat voldoening. En méér moet dat niet zijn.

De plaat werd dan ook sterk ontvangen?
We maken uiteraard geen muziek voor de pers, maar maken muziek die we graag horen uiteraard. Maar de reacties waren zeker positief.

Kan dit het moment van de grote doorbraak worden voor Dyscordia?
Wij hopen dat, het zou heel leuk zijn. We hebben er zeker wel plannen mee. 2025 is ook het jaar dat Dyscordia 15 jaar bestaat, daarrond gaan we ook wel dingen doen. Er zijn dus zeker plannen voor het nieuwe jaar. We staan alvast op MentalFest op 22 februari in Roeselare: https://mentalfest.be/  waar we zowel ouder als nieuwer werk zullen spelen. Aangezien Jens ondertussen helemaal ingewerkt is. De gehele bloemlezing van Dyscordia zal gebracht worden aldaar. En eigenlijk willen we dit jaar ons 15-jarig bestaan gewoon uitgebreid vieren. Dat is het grote plan voor 2025 eigenlijk. We zijn optredens aan het plannen in België maar ook in het buitenland. Zodra we kunnen, maken we alles bekend op de website en onze socials. En we zullen wel zien waar ons dat brengt…

Misschien eindelijk nog eens Graspop …
Dat zou prachtig zijn, we hebben ze alvast gecontacteerd…

Maar dan zit je weer met die muur … Hebben jullie de ambities, door o.a. COVID en niet steeds de erkenning te krijgen die jullie verdienen, moeten verleggen als band?
We vinden het gewoon plezant, zoals eerder al aangegeven. Zowel het muziek schrijven, samen repeteren als optreden is een passie voor ons allemaal. En of dat optreden nu kan in Spanje, Duitsland of onze thuisbasis Kortrijk, het is gewoon plezant .. ook na 15 jaar. We willen natuurlijk groter worden en ergens doorbreken, maar ook als dat niet gebeurt gaan we gewoon muziek blijven maken. Uit liefde voor de metal! Daar doen we het voor.

Hier in ons landje, kan het zijn afhankelijk van waar je bent, soms minder feedback krijgt? Ondervinden jullie dit onder Dyscordia?
Dat heeft volgens mij niet echt iets te maken met een afkeer, maar met het feit dat we bijvoorbeeld veel meer spelen in Kortrijk en omstreken, en mensen ons daar dus beter kennen. En doordat we in Antwerpen iets minder spelen, zijn we daar minder bekend en komt daar wat minder volk op af.

En anders, kan het zijn, indien een Amerikaan hoort dat het een Nederlandse band is,  zal hij de oren spitsen; bij een Belgische of Vlaamse band fronst men de wenkbrauwen. Ondervinden jullie dat ook, ‘zo’n muur’?
We zouden het fantastisch vinden wat meer erkenning te krijgen. Laat dat duidelijk zijn. Maar we laten ons er ook niet door ontmoedigen. Als dat voor ons wel kan, en we die kans kunnen krijgen om die muur af te breken? Dan zijn we direct vertrokken! Lukt dat niet? Dan is dat ook maar zo…

Er schuilt in de nieuwe plaat een streepje Powermetal, ervaar ik persoonlijk, een genre populair bij een groot publiek. Is het niet interessant in de toekomst eens andere wegen uit te proberen? Hoe sta je er tegenover?
We zijn al bezig met ideeën voor een nieuwe plaat. We gaan onszelf geen beperkingen opleggen, of bij voorbaat zeggen ‘we gaan nu die of die richting uit gaan’. Het moet een natuurlijk groeiproces blijven. Dat is altijd zo geweest bij Dyscordia. We gaan dus ook nu weer af op wat we voelen op het moment. We hebben nu twee nieuwe muzikanten in de band, en hun inbreng zal zeker zijn invloed hebben op de nieuwe sound van Dyscordia.  Jens en Chevy schrijven nu ook mee muziek, dus we zullen zien waar ons dat brengt.

De inbreng van nieuw bloed kan een sound drastische veranderen, bij jullie ook?
De drum van Chevy is al heel anders dan Wouter zijn drumwerk. Dat merk je ook op de optredens, en dat heeft zeker zijn invloed op de toekomst. Ook de inbreng van Jens zorgt voor andere invalswegen, nu al. Het zal zeker en vast Dyscordia zijn, en toch anders klinken dan deze plaat, dat is het enige wat zeker is.

Jullie zijn dus al aan nieuwe nummers bezig. Zijn er al concrete plannen wanneer een eventuele volgende plaat zou uitkomen dan?
Dit jaar is vooral zoveel mogelijk optreden in het oogpunt van ons 15 jarig bestaan. Het zal dus zeker niet voor dit jaar zijn, zelfs mogelijk nog niet voor 2026 denk ik. 

Wat ik zo indrukwekkend en uniek vind aan Dyscordia (we hadden het er al eens over in een vorig interview, is die Army op Facebook, dankzij Pascal). Uniek toch. Heeft die Army ook een invloed op jullie muziek of vormen ze een inspiratiebron?
We zijn zeer gelukkig en dol op die Army, zoveel is zeker. We kijken graag om eens iets speciaal te doen voor hen, zeker en vast. Ze beslissen niet mee welke richting we muzikaal uitgaan, dat dan weer niet. Maar een inspiratie zijn de Army zeker en vast voor ons, zoveel is zeker!

Past een speciaal feestje voor hen, naar aanleiding van jullie 15 jarig bestaan ook in de planning die jaar?
We gaan zeker iets doen voor de fans van de Army.. Maar daar kunnen we op dit moment nog niet over uitweiden. Hou zeker de socials en de website in het oog!

Ik zie er naar uit naar meer dit jaar … Tot op MentalFest alvast

Loek Van Den Berg – Op dit nieuwe album ben ik op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper uitwerkte van de hele compositie. De composities zijn gelaagder

In 2022 wist saxofonist Loek van den Berg ons aangenaam te verrassen met de plaat ‘Wayfarer’. Muzikaal een ware wereldreis.
We hadden toen reeds een interview met hem over die release: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/88472-loek-van-den-berg-het-draait-er-bij-mij-niet-om-te-laten-zien-hoe-virtuoos-ik-ben-maar-om-het-gevoel-dat-achter-de-muziek-zit.html
Eind januari komt een nieuwe plaat uit ‘Seafarer’. Ook nu weer hadden we een fijn gesprek over die plaat, over de doelstellingen, die al dan niet zijn bereikt zijn, de ambities en de verdere toekomstplannen.

Loek, in 2022 had ik een interview met jou naar aanleiding van de release van je plaat ‘Wayfarer’. Hoe is het je ondertussen vergaan?
Er is uiteraard veel gebeurd na die release. We hebben veel kunnen optreden bijvoorbeeld. Daarnaast zijn we ook in de prijzen gevallen, waaronder de Edison Jazz, en dat was toch een mijlpaal. Het heeft voor ons heel wat deuren geopend naar nog meer optredens, en een extra tour met het album: Een soort ‘Edison tour’.
Ik had ondertussen ook in de Dutch jazz competion voor mijn titelstuk van het album ‘Wayfarer’  een prijs voor beste compositie gewonnen in. En ook dit heeft gezorgd voor nieuwe deuren die zijn open gegaan. We kunnen stellen dat die plaat een succesverhaal was voor ons, we zijn op zeer mooie plekken geweest en het publiek was steeds heel enthousiast.

Het valt me op dat bij jou als bij andere getalenteerde muzikanten, jullie allemaal meer het pad van de jazz verlaten. Waarom wordt er dan nog steeds het label jazz gekleefd op jullie muziek?
Het is inderdaad een breed begrip geworden, omdat zoveel stijlen zich met elkaar zijn gaan vermengen. En dat allemaal onder de noemer jazz. Wat ons echter verbindt is een honger naar improviseren. Dat is de rode draad in al onze muziek.
Improvisatie is wat onze, en ook mijn muziek, jazz maakt. Wat mijn eigen muziek betreft is het leuk om alle solo’s open te trekken, zodat er meer ruimte komt voor de eigen prospectie van elk van de bandleden.
Als ik de studio induik heb ik een bepaald idee in mijn hoofd, en dan wil ik dat zo opnemen zoals ik me dat had voorgesteld. Maar live is het juist leuk om daarvan af te stappen. En meer met dat improviseren bezig te zijn. Dit maakt onze muziek jazz, of dit nu een mix is tussen jazz en rock of een andere fusion. Die drang tot improviseren verbindt ons allemaal.. Dat is jazz.

Eind januari 2025 verschijnt ‘Seafarer’, in een co-release van ZenneZ Records-Bertholds Records. Ik lees in de biografie dat het een logisch vervolg is op de vorige plaat, kun je er wat dieper op ingaan?
Er is de afgelopen jaren een hoop veranderd, ook ik persoonlijk ben veranderd. Maar de intentie in de muziek is nog steeds hetzelfde gebleven. Het beeldende verhaal, en de melodische kant van mijn muziek blijft de kern. Ik ben deze keer eigenlijk nog dieper ingegaan op dat aspect.

Wat is het grote verschil tussen deze release en die vorige dan?
Bij het eerste album had ik in één composities verschillende ideeën die ik aan elkaar verbond, waardoor we binnen een compositie vaak van de ene naar de andere sfeer sprongen. Dat was op zich niet slecht, en ik sta nog steeds erg achter die composities.
Op dit nieuwe album ben ik echter op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper ben gaan uitwerken over de hele compositie heen. De composities zijn gelaagder geworden en ik ben nog verder gaan uitzoeken hoe ik uniek kan zijn in het compositie aspect, en hoe ik mijn bandleden daarin het beste kan laten uitspringen. Daar ligt dus wel het verschil tussen de twee platen.

Dat viel me dus ook op. We hebben ook het filmische, dromerige aspect dat uitgaat van deze plaat. Je wordt meegenomen naar een wereld van samenhorigheid en rust. Was dat een natuurlijke groei, of een bewuste aanpak?
Ik heb niet per se een duidelijk plan bij voorbaat eigenlijk. Het komt er gewoon heel natuurlijk uit eigenlijk. Doordat ik als saxofonist constant met melodieën bezig ben, zal daar het zwaartepunt wel blijven liggen. Maar hierin probeer ik mezelf steeds meer te ontplooien en vernieuwen.
Dit album is een best persoonlijk album rond de dingen die ik afgelopen jaren heb meegemaakt of gedaan heb. Het gaat niet over één onderwerp, maar het is een samenvatting van al die persoonlijke verhalen die ik wil uitbeelden.
Het is dus niet dat ik denk : ik ga nu een album schrijven dat hier over gaat of zo.. zo werk ik niet.

Reizen is wel een specifieke inspiratie geweest toch? Welke reizen dan?
Ik heb veel gereisd de afgelopen jaren, dus sowieso vormt dat een inspiratiebron. Dat bracht me o.a. in Egypte en door Europa heen. Maar ook China. We hebben het afgelopen jaar best veel buiten Europa kunnen spelen. Al die plekken vormen uiteraard een inspiratiebron. Ik plan altijd een moment waarop ik op mijn eentje dat land ga bezoeken, en dat is uiteraard altijd een bron voor inspiratie.
Zo komen er op het laatste nummer ‘Languages of the Unheard’ duduk klanken voor, wat een Armeens muziek instrument is. Het is fijn om in die bepaalde cultuur te duiken, en dat is zeker een bron van inspiratie geweest.
Laat ons stellen, het is niet zo dat ik een specifieke compositie opdraag aan een bepaalde reis, zo werk ik niet; maar de samenvatting van al die reizen heeft uiteraard wel een impact op mijn composities, dat weer wel dan…

Ingetogenheid vormt de rode draad, af en toe worden registers open getrokken, met een lichte botsing geluidsmuren.. Een bewuste manier van werken of niet?
Je bedoelt qua dynamiek? Dat is dan weer wel heel bewust gedaan, om in die soort golven tewerk te gaan. Ik denk bij het componeren goed na over waar die uitbarsting zit, en waar het intiem blijft. Dat opbouwen en afbouwen is inderdaad een duidelijke keuze geweest . Ik ben daar zelfs meer mee bezig geweest dan op het eerste album eigenlijk.

Je laat je ook goed omringen, uiteraard klinkt je saxofoon hemels; de inbreng van de anderen is belangrijk. Kun je wat meer over hen vertellen en hoe je hen gevonden hebt?
We spelen al heel lang samen, en het gaat mega goed. Met de meeste van de bandleden heb ik samen gestudeerd in Rotterdam. Wat opvalt is dat ik en mijn bandleden hetzelfde idee hebben over de sound van mijn muziek. Onze muzikale invloeden liggen in dezelfde lijn, we houden allemaal van dezelfde bands. Als ik met een idee kom, dan legt de band hierdoor heel gemakkelijk de link naar hoe dat moet worden uitgebeeld. Het helpt uiteraard ook dat we al een album samen hebben opgenomen, en daar veel mee hebben kunnen spelen. Hierdoor heeft de band een duidelijk idee over hoe ik de muziek graag zou willen hebben, en ze volgen me hierin, gelukkig.

Er is ook meer oog voor improvisatie. Heeft die samenwerking ermee te maken of hoe moet ik dat zien? Wat zorgt ervoor dat dit nu net wat meer naar boven komt, dan op je vorige plaat?
We zijn zeker gegroeid. Door veel samen op te treden, zijn we meer op elkaar ingespeeld en begrijpen we elkaars manier van spelen ook beter! Binnen dat improviseren durven we meer risico’s te nemen, en kunnen we veel meer ons verhaal vertellen, en duidelijkere lijnen trekken.
In dit album zitten echter iets minder solo momenten dan op het vorige album. Dit komt doordat ik voor de opnames een keuze heb gemaakt om meer op het compositie aspect te focussen. Op de eerste plaat hadden we vaak een tweetal solo’s per stuk, nu is dat er meestal één. Live gaan we dat allemaal meer omgooien uiteraard.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? Zowel op als naast het podium? Wat zijn de verwachtingen van die nieuwe plaat?
We hopen uiteraard weer veel te kunnen gaan optreden met deze plaat. Ik merk dat het op het moment niet makkelijk is in de muziek industrie. Maar dat is niet enkel bij ons in Nederland of in België het geval. We hebben 56 keer kunnen spelen met het vorige album, als we nu de helft of zelfs 1/3de daarvan kunnen doen zou ik al best tevreden zijn. Maar ook dat blijkt dus lastiger dan ik had verwacht. We blijven gewoon doorgaan, en hopen dat er weer een mooie tour uit komt. We brengen de plaat nu uit op twee labels, ook een Duits label naast ZenneZ Records, zijnde Bertholds records. We gaan daardoor meer focussen op de Duitse markt. We willen ook wat meer in België spelen, onze trombonist komt namelijk uit België. We zitten vooral te kijken naar de omliggende landen van Nederland om daar wat meer te kunnen spelen.

Het is inderdaad moeilijker geworden, maar worden Nederlandse muzikanten niet meer gesubsidieerd en gestimuleerd? Belgische artiesten krijgen haast geen plaats …
Wat ik veel hoor bij organisatoren is dat ze geen geld of subsidies meer hebben waardoor ze geen risico’s meer durven te nemen. Daardoor is een kwintet vaak te groot, ze willen dat niet meer boeken. Het enige wat overblijft voor een kwintet zijn de grote podia, maar daar is dan weer zoveel concurrentie, dat het lastig is om daar binnen te geraken. Het zijn doorgaans  grote Amerikaanse acts die daar komen. Het lijkt wel alsof bands in de middenmoot, bands die op een punt staan om door te breken, het zeer moeilijk hebben om die volgende stap te kunnen zetten.
En toch is Nederland een fijn land om in te wonen als muzikant, men krijgt hier voldoende kansen op speel plekken. Dat we meer dan vijftig keer hebben mogen spelen met ons vorige album geeft aan dat er zoveel podia zijn, die bereidt zijn ons te boeken. Als je dan kijkt naar pakweg Oostenrijk heb je er misschien maar acht of tien. Er zijn ook veel subsidies die je kunt aanvragen hier. Met de nieuwe politiek zou hier wellicht wel een verandering in kunnen komen dit jaar, in de negatieve zin. Geen idee waar het heen gaat.. maar los daarvan blijft Nederland een heel fijn land om te wonen en actief met muziek en cultuur bezig te zijn.

In 2022 antwoordde je op de vraag naar je doelen en ambities: ‘’Ik denk dat dit mijn belangrijkste ambitie en doelstelling is. Als mensen naar mijn muziek luisteren en even hun moeilijkheden vergeten, of geraakt kunnen worden. Dat is de kracht van muziek!’’
Ben je in die opzet geslaagd denk je?
Ja, daar sta ik nog steeds achter. Het mooiste van muziek maken is als je merkt dat het soms lukt om mensen op een bijzonder manier te raken met je muziek. Ik heb een concert gehad, waar mensen vooraan zaten die elk stuk mee zongen. Dan weet je dat je inderdaad in je opzet geslaagd bent. Het was een speciaal gevoel dat over me heen kwam. Dat je in die zin deel uitmaakt van iemands leven. Het doet veel bij mij, als ik iets heb gecreëerd dat mensen diep raakt.
Er is op het moment zoveel narigheid in de wereld om ons heen. Dan is het fijn te zien dat muziek een verbindende factor is. Op het podium ben je voortdurend bezig met verbinden samen met de andere muzikanten en het publiek. Je bent constant naar elkaar aan het luisteren, en ik denk dat dit een mooie metafoor is voor hoe we met elkaar in het dagelijks leven zouden kunnen omgaan. Op deze manier zouden we de rest van de wereld een beetje mooier kunnen maken.
Het is fijn om met muziek mensen te kunnen helpen om moeilijke momenten even te vergeten, en als dat lukt en blijft lukken is dat super mooi…
Het laatste nummer op het album ‘Languages of the Unheard’ is een beetje geschreven rond dat idee. Ik was naar een aantal protestmarsen gegaan afgelopen jaar, en toen dacht ik, ik wil ook een mars schrijven. We kunnen als mensheid een stuk beter omgaan met elkaar en de wereld om ons heen. Toen Wilders vervolgens in Nederland aan de macht kwam, en alleen maar meer haat stimuleerde, schreef ik deze treurmars. “Languages of the Unheard” is geschreven voor iedereen die ongehoord is en die ik op deze wijze toch een stem zou willen geven.
Het is iets krachtig aan muziek om dat te kunnen doen, en daardoor mensen met elkaar te verbinden.

Een heel mooi nummer, o.m. door het gebruik van Duduk. Is het de bedoeling errond iets meer te gaan doen?
Ik ben inderdaad veel Duduk aan het studeren. Ik ben veel Armeense en Iraanse muziek aan het checken. En ik denk dat het bij de volgende platen zeker wat meer terug gaat komen.

Of een volledige plaat rond die Armeense muziek?
Ik blijf bij de saxofoon en in mijn kwintet zal het een combinatie blijven. Maar het lijkt me super tof om ook in andere bands met dit instrument te gaan spelen.

En een project met een Armeense artiest of zo, lijkt dit ook geen optie?
Dat lijkt me zeker een optie, en dan op die manier naar Armenië te gaan. Om daar te studeren, of mensen te ontmoeten, nieuwe culturen te ontdekken.
Ook in Nederland, en zeker in Rotterdam, heb je veel muzikanten van over de hele wereld, waardoor je ook hier verschillende muzikale culturen kunt leren kennen. Ik sta zeker open voor cultuur verbindende projecten, leuk!

Is er ook een ambitie om grote podia te doen, of eerder een naam worden binnen het clubcircuit?
Ik denk dat ik me net zo goed zal voelen bij een huiskamer concertje, dan op een groot podium te staan voor duizenden mensen. Het heeft beiden iets eigens natuurlijk, maar om het doel te zetten om Ahoy uit te verkopen, is niet per se iets waar ik mee bezig ben.
En ook niet iets dat in de nabije toekomst gaat gebeuren denk ik.
Het mooie aan muzikant zijn is dat je op zoveel verschillende plekken kunt optreden. Waardoor je de ene dag in een huiskamer staat waar vijftien mensen heel aandacht luisteren, en de volgende avond sta je op een groot festival en speel je voor duizenden mensen. Dat is zo bijzonder aan het muzikant zijn. Beiden heeft iets speciaals. Ik zou uiteraard geen van die twee afzeggen als ik de mogelijkheid krijg. Op het moment ben ik gewoon heel blij met waar ik speel, en of dat klein of groot is speelt geen rol.

Eventjes nog dat ‘filmische aspect’ … Je muziek is zeer visueel, is er geen plan om er ooit iets mee te doen, o.m. TV of film?
Ik vind het idee zeker tof, maar ben nog niet actief gaan zoeken. Als er ergens een filmregisseur interesse heeft, mag die me altijd contacteren. Want ik heb hier zeker interesse in.

Waar zie je jezelf binnen circa tien jaar, of waar zou je graag willen staan?
Ik hoop mezelf te blijven ontwikkelen in mijn muziek, en dat ik altijd de interesse blijf houden om nieuwe dingen te leren! Ik zou mijn muziek graag blijven delen, en als ik mensen hier mee raak is mijn doel bereikt! Het leukste van muziek maken vind ik om concerten te spelen, aangezien er zo’n mooie sfeer ontstaat tussen elkaar en het publiek. Ik hoop dat ik hiermee door kan blijven gaan de komende jaren en als het lukt om dit uit te breiden en meer te kunnen reizen met mijn muziek, zou dat waanzinnig zijn!

Bedankt voor dit fijne gesprek. Alle succes toegewenst!

Julien Tassin - Hermia - Joris – Hoe jazz en blues elkaar vinden en binden
Julien Tassin solo - Tassin-Hermia-Joris

Julien Tassin is een veelzijdig gitarist. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
Benieuwd hoe dit live zou klinken , zakten we op zondagnamiddag af naar De Casino. Filmische muziek met een verhaal, bleek later!

In het eerste luik mocht Julien Tassin (*****) solo, op akoestische gitaar, zijn veelzijdigheid onderstrepen. Het klonk timide, intimistisch. Je voelde letterlijk de emotie in die sound.
In de blues , waarbij de registers konden worden opengetrokken open getrokken, hoorde je de aanklacht tegen wat mis gaat in onze maatschappij. Ook een boodschap van hoop hoorden we uit die bluessound. Muisstil werd het.
Julien Tassin wist op zijn eentje een erg gevoelige snaar te raken in zijn intens gitaarspel.

In het tweede luik traden ook Hermia en Joris aan. Tassin - Hermia - Joris (*****) klonk intiem, maar door de saxofoon echter ook lekker groovy en aanstekelijk. De spraakzame Hermia nam vaak het voortouw en de percussie van Joris viel binnen dit trio sterk op. De drumvellen worden gestreeld en de cimbalen zachtmoedig aangepakt. Het geheel klinkt deels ritmisch, alsof je in een Afrikaanse oerwoud bent aanbeland.
Het brede arsenaal aan percussie was hier nu niet aanwezig, maar de extra toeters en belletjes zorgen wel voor een heel aparte sfeer, die tot de verbeelding spreekt.
Tassin vult dit duo perfect aan met z’n kenmerkende gitaarlijntjes en improvisatie, die meer naar jazz neigen tegenover z’n traditionele blues. Een song als “Midnight Sun” , van de gelijknamige plaat, duidt aan waar het bij dit trio echt om draait … Op doordachte wijze improvisatie van jazz met die typische Afrikaanse muziekstijl. Magisch.
Afsluiter was “La Danse des larmes”, het perfecte slot die de versmelting vormt van de emoties van Julien Tassin’s persoonlijk meesterwerk, Blues en jazz versmelten tot een verhaal … met Afrikaanse invloeden. De groovy saxofoon is mee bepalend.
De betekenis rond dit nummer zegt voldoende '”Het idee rond deze song is dat we soms verdrietig zijn, maar steeds, ondanks die pijn, moeten we proberen daar toch iets moois van te maken. Het gaat er dus om hoe je pijn probeert te vertalen in iets dat aanleunt bij de viering van het leven, of iets dergelijks. ", zei Julien in een interview achterna.
We hoorden dus een soort verhaal van een spannend boek, wat in schoonheid eindigde.
Een bisnummer was er dus niet bij. Was ook niet nodig na zo’n betekenisvolle emotievolle set.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: Jazzlab + Cultuurcentrum Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas

Cattle Decapitation - Zwaar geschut als understatement

Voor een avondje zware metalen moest je vanavond in De Casino zijn. De Amerikaanse deathgrind band Cattle Decapitation zou de Casino aan gort slaan met een razendsnelle en verpletterende set. De band ontstond in 1996 als een zijproject van grindcoreband The Loctus en is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de scene. Geen wonder dat deze avond compleet was uitverkocht.
Cattle Decapitation bracht ook enkele vrienden mee, om de boel op te warmen.

De uit Zuid-Afrika afkomstige deathcore band Vulvodynia (****) opent een metalen vaatje vol absurditeit, en voegt er typische Zuid-Afrikaanse ingrediënten aan toe. Wat hen toch wel vrij uniek maakt binnen de scene. De zeer beweeglijke frontman port zijn publiek al vanaf de eerste noot aan. Het zorgt zelfs bij het toekomende publiek voor een eerste mini moshpit in het midden van de zaal.
De met humor doorspekte set van Vulvodynia deed wat wenkbrauwen fronsen, maar puur technisch en in entertainment hoeft de Zuid-Afrikaanse deathcore band niets meer te bewijzen.
Een fijne ontdekking dit gezelschap, geslaagd in zijn opzet … Het lont aan het vat steken, om de boel pas echt te doen ontploffen!

Revocation (****) is een technische deathmetal band uit Boston. Hun technisch hoogstaand aspect komt nog het meest boven drijven, in klievende gitaarlijnen. In hun muziek komen subtiel wat thrash metal invloeden boven. In elk geval wordt een geluidsmuur aan gitaar riffs opgetrokken. De aangename grunts van de frontman en de verbluffende drums zijn een meerwaarde. Revocation haalt verschroeiend uit, waardoor de temperatuur in de zaal plots tot een kookpunt dreigt te stijgen. Missie geslaagd!

Het absolute hoogtepunt van deze avond werd, met alle respect voor de afsluiter, geleverd door Shadow of Intent (*****). Een band die ijskoud, intens, lichte melodieus en zonder enig scrupules een aanval op de trommelvliezen uitvoert. Maar ook je ziel doet branden, eens je in hun ijskoude wereld bent binnen gestapt. De verschroeiende zang van Ben Duerr was over de hele lijn dik en smerig. De verbluffende breakdowns van drummer Bryce Butler gingen letterlijk door merg en been. En de messcherpe gitaarlijnen dreven je uiteindelijk tot absolute waanzin. Neem daarbij dat Ben zijn publiek steeds opnieuw opzocht, en dan was het hek compleet van de dam. De moshpits volgden elkaar in hoog tempo op.
De Casino stond uiteindelijk compleet op daveren, door het los geslagen publiek en door een band die erop reageert door er nog enkele intense schepjes bovenop te doen, waardoor die geluidsmuur plots aanvoelt als een pletwals die over je hoofd heen dendert. Een verbluffende gewaarwording waarvan we toch even moesten bekomen.

Veel tijd om daadwerkelijk op positieven te komen werd ons niet gegund. Want daar volgde een nieuwe uppercut richting de buikstreek met Cattle Decapitation (****).
Als afsluiter van de avond zorgde de Amerikaanse band in de langzame riffs, de spanning op te bouwen, verder haalden ze alles uit de kast voor een sonische apocalyptische totaalbeleving. Het klonk intiem dreigend, brutaal, doordacht en gevarieerd. De Casino werd bijna compleet verpulverd, en wederom was er sprake van een wervelstorm aan moshpits. Cattle Decapitation overtuigde moeiteloos, met songs als “We eat our young”, “Bring back the Plague” tot het verschroeiende “One day closer to the end of the world”'; muzikaal verderf en waanzin. Aan de reacties van een wild losgeslagen publiek te zien, die door deze muzikale wervelstormen nog meer honger hadden, waren we niet de enige die zo intens genoten van deze wall of sound, een  ondoordringbare muur van puur muzikaal zwaar geweld.

We kregen een verpletterende avond van vier bands die op hun eigen wijze zorgden voor een rollercoaster aan 'Zwaar Geschut'!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

Cattle Decapitation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7237-cattle-decapitation-24-01-2025

Shadow of Intent
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7238-shadow-of-intent-24-01-2025

Revocation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7239-revocation-24-01-2025

Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7240-vulvodynia-24-01-2025

Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas

SLIFT - Psychedelische mokerslag!

Hun debuutalbum ‘Space Is The Key’ uit 2017 en de opvolger ‘Ummon’ uit 2018 zetten hen al op de kaart van de psychedelische rockscene, maar hun meest recente album, ‘Ilion’ werd nog meer laaiend enthousiast onthaald. Het Franse trio SLIFT (*****) treedt trouwens geregeld op in België. Met hun psychedelische metal op overdrive bouwden ze ondertussen live een  ijzersterke reputatie uit; O.m. vorig jaar onze livereview '' SLIFT onderscheidde zich vanavond als een band die hoge toppen scheert in een wereld waar de stoner-rock groepen mekaar voortdurend voor de voeten lopen.''
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/93780-slift-stoner-wervelwind.html

In een goed vol gelopen Trix (Club) verpletterden ze ons eveneens door de talrijke psychedelische mokerslagen …

Maar eerst was er het voorprogramma Population II (***) uit Montréal die eveneens uit dat psychedelisch vaatje tappen. Binnen dit kader durven ze nogal experimenteren, wat zorgde voor gefronste wenkbrauwen, waardoor de band wellicht niet iedereen over de streep trok. Eind maart verschijnt het derde album van het trio, dat wellicht niet veel zieltjes zal  gewonnen hebben. Wij zagen alvast potentieel in  deze Population II, en het smaakte dan weer  naar meer.

SLIFT gooide direct alle registers open, door het intens mooi gebrachte “IIion”, een song die letterlijk giert door de aanhoudende klievende riffs. De bedwelmende, hypnotiserende tunes, en de tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, deden de rest om ons in hogere sferen te brengen. Geestverruimende muziek .
SLIFT speelde een verpulverende, meeslepende trip. Wat een energiebommetjes werd ons aangeboden. Ze omarmden ons in hun bezwerende sound. Met songs als “The Words That have never been hear”,' een langgerekte pletwals die maar niet leek te stoppen, zette SLIFT zijn muzikale tocht verder. Ondergaan was de boodschap, het bracht ons in een andere wereld; een hypnose van hun intense muziek, visuals en effects.
Het balanceerde telkens tussen registers open trekken en intimiteit. Een boeiende, gevarieerde aanpak. Songs als “Secret Mirror”, “Lions, tigers and bears” intrigeerden. Wat een trip van dit combo.
SLIFT sloot af met een lekker lange “The Story that has never been told”, die je totaal verweesd achterliet. Wat een psychedelische mokerslag van dit Franse trio. Indrukwekkend!

Setlist: Ilion//Nimh//Ummon//Altitude Lake//The Words That Have Never Been Heard//Orbit Tertius//Secret Mirror//Weavers' Weft//Lions, Tigers and Bears// The Story That Has Never Been Told

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
SLIFT
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7230-slift-21-01-2025.html

Population II
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7229-population-ii-21-01-2025.html

Organisatie: Trix, Antwerpen ism Busker

Brussels Jazz Festival 2025 - De Beren Gieren + Irreversible Entanglements - Een onderliggende boodschap in hun experimentele jazz en hun afro getint dansfeest
Brussels Jazz Festival 2025£
Flagey
Brussel
2025-01-17
Erik Vandamme

Brussels Jazz Festival kijkt graag buiten de grenzen van de pure jazz heen, wat ervoor zorgt dat de avonden moeiteloos uitverkopen.
Op vrijdagavond kregen we experimentele jazz en een afro getint dansfeest met een onderliggende boodschap in de poëtische rituelen. Waarbij het publiek zelfs tot aan het podium ging staan om lekker mee te dansen op de klanken en de emotioneel beladen woorden van de zanger.

Het begon met De Beren Gieren (*****) in Studio 1. "Met een dosis (muzikale) humor overtuigt De Beren Gieren moeiteloos. Improvisatie en virtuositeit zijn weergaloos met elkaar verbonden en wordt getriggerd door de speelsheid en de verrassende, onverwachtse wendingen. Klasse! Sterk!", schreven we over het optreden van het trio op de European Jazz Conference in de Ha Gent vorig jaar.
De band stelde zijn nieuwste plaat voor 'What Eludes Us ' (2024, Sdban Ultra). De Beren Gieren blijven trouw aan de meest pure jazz, maar slagen erin de sound zodanig uit te werken, te puren, te vervormen, dat er een heel ander genre ontstaat. De avontuurlijke aanpak siert en wordt positief onthaald, wat hen een breed publiek oplevert. De uitverkochte Studio 1 genoot met volle teugen hoe pianist Fulco Ottervanger een klassieke piano met een keyboard connecteert; de speciale effecten geven een zachte botsing tussen piano, elektronische beats in die creatief uitgewerkte jazz.
Lieven van Pee sluit er perfect op aan met zijn contrabas, hij zorgt voor het nodige groovy weerwerk, zodat die jazz vibe overeind blijft binnen het totaalpakket. Drummer Simon Segers op zijn beurt, is een al even grote wizard aan zijn drumstel. De percussie klinkt kleurrijk.
De Beren Gieren verlegt een grens en zorgt voor een experimenteel jazzy geluid. Bijzonder trio dus!

Er was op deze vrijdagavond een opvallend jonger publiek komen opdagen Dat had uiteraard deels te maken met De Beren Gieren, maar in grote mate toch ook met Irreversible Entanglements (*****), die tekende voor een muzikaal poëtische set, waarin een boodschap schuilt, wat het publiek persoonlijk kan aanspreken. Wantoestanden worden aangekaart en het nodigt uit tot een vredelievend protest. Irreversible Entanglements verbindt hun rakende woorden met opzwepende jazz beats. Een aanstekelijk, groovy afro sfeertje ontstaat. Iedereen veert recht , heupwiegt en zingt de teksten mee.
Camae Ayewa (Moor Mother) is een poëtisch talent en een klasse entertainer, die weet hoe een publiek in beweging te brengen. Moon Mother laat zich goed omringen, en dié muzikale omlijsting is een meerwaarde. Band als publiek stonden op dezelfde golflengte. Naarmate de set vorderde ,werd de sfeer meer uitgelaten, ondanks de emotioneel beladen teksten. Irrevesible Entaglements verslaat de demonen in danspartijen, met een dosis zelfrelativering en humor. Een wervelend jazz/afro dansfeestje dus, een feest van vrijheid en hoop van Irrevesible Entaglements.

In de Lobby hadden we nog Khalab (****), die Afrikaanse klanken met jazz verbindt, en experimenteert. Khalab sloot af met een opzwepend feestje voor de nachtuilen die nog wat wilden nagenieten. Mooi allemaal.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey

Brussels Jazz Festival 2025 - double bill - Ashley Henry + Jazz re:freshed Family Jam - De avond jonge wolven!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-18
Erik Vandamme

De grootste sterkte van Brussels Jazz Festival is dat ze al tien jaar vinger op de pols houden van wat leeft binnen het jazzgenre … Vooruit durven kijken, waarbij jongeren de kans krijgen om jazz als genre te ontdekken. Op de slotavond mocht Jazz re:freshed, een gerenommeerde kunstorganisatie en culturele instelling uit Londen dat sinds 2023 actief is, cureren. Het resulteerde in enkele mooie ontdekkingen , én het werd een avond van jonge wolven …

Pianist Ashley Henry (****) mocht de avond openen ; we kregen een doordachte, groovy set. Samen met David Mudiaga Mrakpor op basgitaar en Tiss Patrick Jorge Rodriguez, verbindt Ashley Henry typische jazz met een portie hip hop en soul; het klinkt emotioneel, warm en opzwepend. De gevarieerde, brede klank die de heren zijn uitnodigend voor een danspas.
Een unieke insteek door deze aanpak. Met de vorige plaat 'Beautiful Vinyl Hunter '(Album van het jaar volgens BBC 6 Music en Jazz Japan) viel hij in de prijzen. Met de laatste plaat 'Who We Are' tast Ashley Henry de grenzen van het genre verder af en wordt er geëxperimenteerd.
Live horen we het ook van dit charismatisch trio. Ze kregen het publiek mee. Als slot voegde zangeres Vasundhara Mathur met haar warme, zalvende stem, er een dosis soul aan toe
Dit was een erge fijne ontdekking. Trouwens, in eigen land scheert het trio al hoge toppen en een uitverkocht Flagey treedt nu in de voetsporen.

We citeren: 'De Jazz re:freshed Family Jam (****) , geleid door toetsenist DoomCannon, brengt eenmalig een geweldige groep van aanstormende talenten samen. Met Benji Appiah op drums, Isobella Burnham op bas, beiden bekend van het Steam Down collective, saxofonist Kaidi Akinibi (Blue Lab Beats, Black Midi) en Jazz re:freshed's nieuwste aanwinst: Allexa Nava.'
Die 'jamming' mag je letterlijk nemen. Het gezelschap beheerst heel ingenieus hun instrumenten, die de perfectie benadert. We waren onder de indruk van de sublieme sax van Allexa Nava in het begin van de set, gaandeweg kwamen ook andere talenten naar boven, o.m. de groovy klanken van Kaidi Akinibi, die trouwens ook een mooie stem heeft. Verder de aanstekelijke baslijn van Isobella Burnham, aangevuurd door de knallende drums van Benji. Pianist DoomCannon is niet alleen een spraakzame entertainer, zijn pianospel vormt het perfecte sluitstuk in dit combo. De sublieme solo’s door hun bonte virtuositeit tekent de spontaniteit en speelsheid.
In de podiumpresentatie mag er nog wat gesleuteld worden en soms verzandt het allemaal wat een beetje in een veredelde jamsessie. Maar al bij al hebben we hier getalenteerde muzikanten die jazz en soul connecteren met andere muziekstijlen. Het klinkt bijzonder warm en knus. Samen een sterk blok energie. Een perfecte afsluiter van deze tiende editie!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2025 - Vice Versa + Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic – Een overdosis prikkeling!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-16
Erik Vandamme

Het Brussels Jazz Festival  zit in de laatste rechte lijn. Het was ons al opgevallen hoe divers het publiek wel is, meer dan vorige jaren zien we nu zelfs een verjonging van het publiek. Een mooie alle leeftijden zijn aanwezig.
Op het programma drie bands die een overdosis aan prikkeling biedt, elk op hun eigen manier …

Vice Versa (*****) was het derde project van piano virtuoos Bram De Looze, de artiest in residence dit jaar. Voor zijn trio Vice Versa omringt de Belgische pianist zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson en de impressionante Berlijnse bassist Felix Henkelhausen. Het resulteert in drie tenoren die elkaar met een kwinkslag aanporren en speels buiten de lijntjes kleuren. Improvisatie en Virtuositeit zijn de sleutelwoorden.
We waren diep onder de indruk van Bram’s uitzonderlijk talent als pianist. Felix zorgde voor een warme zwevende basklanken. En er was het verbluffende drumwerk van Eric wat sterk bekoorde; hij streelde de drumvellen, raakte soms de cimbalen aan, om daarna over te gaan naar chaos creëren , zonder al te veel af te wijken en rekening houdende met de andere twee.
Mooi die versmelting, er ontstond een uur lang een soort magie, die je onderdompelde in een badje van jazz, in een portie avontuur.
Zondermeer een subliem sluitstuk van de drie bijzonder interessante projecten van Bram De Looze!

Geprikkeld werden we meer dan voldoende … Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic (*****) is een interessant talentrijk kwartet, die de jazz durft te overstijgen. Wat een kunde. Craig Taborn is een meesterlijk toetsenist en componist, die verzot is op oude Fender Rhodes-piano's. Hij brengt gelauwerde platen uit op het ECM-label en treedt deze keer op in kwartet, nl. met trompettist Peter Evans, contrabassist Thomas Morgan en drummer Ches Smith.
Ze gaan aan de slag met het Brussels Philharmonic, onder begeleiding van Ilan Volkov, die de link jazz - klassieke muziek moeiteloos maakt. Het Orkest zorgt voor een voller geluid. Magisch gewoonweg die combinatie, van het jazzkwartet vooraan, die z’n grenzen verlegt. Het publiek smult ervan en geeft hen een daverend applaus bij elk rustmoment. Het doet het combo deugd.
Op het einde van de regulaire set, krijgt Craig Taborn Quartet een daverend, minutenlang applaus. Terecht. Ze kwamen terug voor een laatste nummer, enkel de vier van hen, zonder het orkest. Dit was een muzikaal jazz - klassiek sprookjesbos!

Na een fijne drink met vrienden, gingen we even polshoogte nemen bij een band die we al een tijdje op de voet volgen. Dishwasher_ (****), het onvolprezen trio rond basspeelster Louise van den Heuvel, drummer Arno Grootaerts en saxofonist Werrend Van Den Bossche. Voorheen werden we al geprikkeld, en ondanks het feit in de foyer van een keuvelend publiek, wat de magie wat deed versmelten, tekende het trio voor een fijne overtuigende jamsessie, die de sfeer opkrikte. Ook hier viel er voldoende diversiteit te bespeuren. Mooie set dus van Dishwasher_!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Kobe Gregoir - Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed

‘Co-Motion’, een van de opmerkelijke jazz releases voorbije jaar, is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi. De plaat werd uitgebracht via WERF records. Lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In een gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi dit mooie werk voorstellen. Het verslag kunt je hier nalezen
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/96775-kobe-gregoir-group-ft-danielle-zawadi-een-confronterende-inkijk-in-woord-en-klank.html
Kobe’s aanzienlijk compositorische vernuft grijpt terug naar de halcyon hard bop dagen van de jaren 1960. Hij laat zich omringen door sublieme muzikanten , die de typische jazz uit die jaren ’60 perfect uitademen. Naast de muzikale omlijsting is er dus de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken words je een spiegel voorhouden. We hadden, naar aanleiding van dit optreden en de plaat ‘Co-Motion’ een fijn gesprek met Kobe. We polsten ook naar de ambities en verdere toekomstplannen.

Kobe, hoe gaat het met jou? eEn hoe is het jaar 2024 verlopen ?
Het was een leuk jaar, maar inderdaad ook een bijzonder jaar. Met uiteraard de release van mijn eerste eigen album ‘Co-Motion’. Ik heb ik het verleden wel meegespeeld met andere mensen en in andere projecten. O.a. met Sitting Horns  maar dit is dus wel mijn eigen muziek, heel spannend allemaal .. maar alles is dus zeer goed verlopen, met toffe muzikanten om me heen en uiteraard Danielle Zawadi. Kansen krijgen, of die net niet krijgen, het was gewoonweg een leuke ervaring dit jaar.

‘Kansen krijgen’ daar zeg je zoiets, is dat voor beginnende muzikanten niet moeilijker geworden dan vroeger, er is een overaanbod en programmatoren die ‘op veilig spelen’.  Hoe ervaar je dat zelf?
Vandaag de dag worden we geconfronteerd met een overaanbod aan jazzprojecten. Tegelijkertijd is de drempel om aan het conservatorium te studeren aanzienlijk lager geworden dan zo’n 30 jaar geleden. Destijds werd muziekstudie vaak nog afgedaan met: "Doe maar een echte studie." Voor muziekprogrammeurs betekent dit dat ze overspoeld worden met e-mails van musici en boekingsagenten, waardoor het steeds moeilijker wordt om een plek te veroveren op het podium. Daarbovenop richten veel kunstencentra zich tegenwoordig op een utopisch ideaal waarin programma’s op papier belangrijker lijken dan het ondersteunen van talent. Dit is een gemiste kans, want veelbelovende artiesten vallen buiten de boot omdat ze niet binnen de theoretische idealen van een subsidiedossier passen. De sector is daarmee complexer geworden dan vroeger. We zijn niet langer alleen bezig met het maken van muziek, maar moeten ons creatieve vermogen inzetten om onszelf onder de aandacht te brengen en relevant te blijven in een competitief landschap. Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed.

Ik vond het schitterend. Het meest interessante was die spoken words, en hoe het mooi in de muziek samen vloeide als een echt verhaal. De twee aspecten, de typische jazz uit de jaren ’60 en hoe de Afro-gemeenschap in Amerika werd behandeld, en het verhaal van Danielle die ondervindt dat het nog steeds moeilijk is om als Afrikaanse vrouw in Nederland au-serieus genomen te worden … Was dit een bewuste keuze om dit op die wijze uit te beelden of hoe moet ik dat zien?
Klopt, het is voor mij ook een logische stap om het die richting in te duwen. Ik heb eerst in het Kunsthumaniora in Gent drum gaan volgen bij Toni Vitacolonna en ondertussen ook bij Yves Peeters in Knokke. Ik had dus twee docenten in die tijd. Ik volgde ook wat stages links en rechts. Bij enkele Belgische top drummers. Als je terugkijkt van wie of wat zij het hebben geleerd, keer je terug naar die traditie. En als je de vraag stelt, hoe is het ontstaan? Dat is ontstaan door die mensen. Op aanraden van Toni ben ik bewust op zoek gegaan naar de roots, zodat ik die bagage ook mee had. Toen ben ik naar Den Haag getrokken om les te krijgen van Eric Ineke. Dus ja die invloeden uit die jaren ’60 neem ik automatisch mee in mijn eigen werk. Het heeft van mij ook een completere drummer gemaakt. Als je met die traditie in het achterhoofd zit, vertrek je vanuit een swing, vanuit het ritme. Als je naar een concert gaat wil je met een lach op het gezicht en al swingend naar huis gaan. De achtergrond van mijn studie, heeft me geholpen om net die jaren ’60 richting uit te gaan. Om op die manier het verleden met het heden te combineren. En door er Danielle bij te betrekken , kwam er een moderne cross-over tussen spoken word en jazz muziek aan te pas alsook verschillende maatschappelijke thema’s.

En toch, positief bekeken, klinkt haar spoken words als een aanklacht? Want als we eerlijk zijn, en dat blijkt uit haar teksten, is het nog steeds niet gemakkelijk om als Afrikaans of donker getint mens je weg te vinden in Nederland of België?
Dat is een probleem dat helaas niet zomaar zal of kan opgelost worden, maar het is wel mooi hoe Danielle dat kan verwerken in haar teksten inderdaad. Het is ook wel mooi dat ze dit hier gewoon kan doen, op basis van meningsuiting. In andere landen of wereld delen zou ze dat niet kunnen. Het is dus goed dat het in onze contreien wel naar buiten kan gebracht worden.

Dus als ik het goed begrijp is het geen protest plaat, of een echte aanklacht, maar eerder een soort mededeling van wat er toch nog verkeerd gaat?
Ja dat klopt de titel van de plaat is ook ‘Co-Motion’  samenwerken/meerdere bewegingen dus. Als je kijkt naar het nummer ‘Mona Lisa’ een  kort en krachtige tekst over absurditeit. Dat nummer is echt gemaakt door aanwezig te zijn op de plek die wordt omschreven. Naast dat de teksten zijn gebaseerd op hoe Danielle zich daarbij voelt, heb je ook de muziek die eraan gekoppeld is en gecomponeerd in de zin van ‘elk nummer heeft zijn moment’. Dat komt tot uiting in een soort slordigheid en een inbreng van saxofoon en dergelijke. Ook ‘Mr. Lou Lou’ is zo een moment opname die we mooi hebben proberen samenvatten in muziek. Het is dus wel zo dat sommige dingen refereren naar bepaalde situaties, zonder er een protest song van te maken. Een beetje haar standpunt en mijn muzikaal antwoord daarop samenvoegen.

Die diversiteit in aanpak vind ik zowel live als op plaat terug. Het is de link aan jazz, maar ook andere muziekstijlen eigenlijk.
Even nog over die jazz: het publiek op jazz concerten is doorgaans wat ouder, en toch is jazz door de prikkeling iets dat de jeugd zou moeten aantrekken..  Hoe ervaar jij het?
Je kan het niet ontkennen dat jazz een meer ouder publiek trekt. Ik zie dat niet als iets negatief. We doen veel concerten in België en Nederland en je merkt gewoon dat het ook afhangt van waar je zit. Zit je in een regio met veel muziekscholen en conservatoria dan is er gewoon al meer een jonger publiek die naar de concerten komen dan in steden waar je dit niet hebt. Vaak worden jongeren aangetrokken door docenten die optreden en zo krijgen ze de microbe te pakken om ook andere concerten te gaan bekijken. In mijn geval was dat zo gestart toen mijn docent Yves Peeters in de Werf in Brugge optrad. Nadien was ik daar wekelijks met mijn vader om alle concerten te gaan bewonderen. Ik organiseer zelf concerten in Brugge in De Halve Maan onder de noemer ‘Izzy jazz club’ www.izzyjazzclub.com    en recent  hadden we toch meer jongeren in ons publiek dan andere keren en dit had ook te maken omdat docenten uit de lokale muziekschool aan het optreden waren. dus is zeker een toekomst voor jazz. Maar eigenlijk speelt dat geen rol, of is dat niet per se slecht dat er een ouder publiek op afkomt. Als ze de muziek goed vinden, dan is de avond geslaagd. Een ouder publiek verzamelt nog cd’s en LP’s dus dat is ook mooi meegenomen.

Je treedt dus zowel in Nederland als België; zie je een verschil tussen de Belgische of Nederlandse scene?
In Nederland hebben die conservatoria de laatste jaren gekozen voor internationalisering waardoor 80 tot 90% van de studenten buitenlanders zijn. Nu is de rechtste regering er gekomen die vinden dat dit moet veranderen. Maar net zoals dat in New York het geval is, komen door die internationalisering zeer goede muzikanten zich verzamelen. Zoals in Amsterdam of Den Haag maar ook Parijs, Basel en Londen om buiten de grenzen te kijken. Door die internationalisering kom je als Belgische muzikant ook makkelijker de grens over. Elk probeert hun projecten naar hun thuisland te brengen om te Touren.
In België loopt ook enorm veel talent rond maar is de internationalisering minder waardoor er minder makkelijk een stap gemaakt wordt naar het buitenland om te touren.

De meeste kiezen voor trompet, saxofoon of piano. Gitaar en drum is nog steeds iets ‘uitzonderlijks’ binnen de jazz. Waarom drums?
Goeie vraag, ik weet dat mijn ouders me altijd zeiden dat ik als kind wilde drummen, waarom? Geen idee, het is natuurlijk wel het coolste dat er is. Ze hebben zelf alle moeite gedaan om eerst bij de open dag bij de lokale muziekschool alle andere instrumenten af te lopen en expres de drums te negeren maar we zijn er uiteindelijk toch naar gaan kijken en na de eerste les was ik direct verkocht.

Wat betekent jazz in deze tijden echt voor u?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. De essentie van jazz is mensen samen brengen, laten genieten van de muziek en elkaar. Heel veel improvisatie, een connectie met jammen en een muzikaal verhaal vertellen. Dat overbrengen naar elkaar en een samenhorigheid creëren.

Ivm de release: Hoe waren de reacties op de plaat eigenlijk, heeft het deuren geopend?
Heel veel mensen vinden de teksten aangrijpend, heel veel mensen hebben me zelfs al gecontacteerd om die teksten eens door te sturen. Het komt dus zeker binnen, anders zouden ze daar niet achter vragen. Onverwachts hebben we ook een aantal reviews ontvangen vanuit het buitenland zoals Denemarken, Zuid-Afrika, Engeland, Spanje, … Het is wel leuk om te lezen dat ze zelfs tot ver van onze landsgrenzen enthousiast zijn. Dat smaakt naar meer.

Hoe is de tour voorlopig verlopen en hoe waren de algemene reacties?
Het was een zeer leerrijke tour, los van de festivals verkocht de ene show al meer tickets dan de ander. Dus de ene keer stonden we voor 200 man en dan een week later voor 30. Dat betekend dus dat er zeker nog veel werk aan de winkel is om aan m’n naamsbekendheid te werken ;-) Al bij al kregen we zeer veel lof over de muziek, zeer veel mensen gingen ook naar huis met een souvenir in de vorm van een cd of LP en dat geeft wel een goed gevoel.

Betreffende de toekomst, wat zijn de verdere plannen voor 2025? Misschien een tour in het buitenland? Of gewoon de wereld veroveren?
Dat zou leuk zijn, de wereld veroveren (haha). Ik ben ondertussen al aan het schrijven aan nieuw materiaal voor de groep maar dan zonder Danielle. Hoogstwaarschijnlijk komen er in de toekomst nog meer samenwerkingen met haar. Dus wees niet bang, ze komt zeker nog terug! Regelmatig spelen we ook nog in duo, o.a. in KAAP te Oostende spelen we binnenkort in Februari een duo show op een poëziefestival.
Nieuwe muziek komt er dus zeker aan, hopelijk al in 2026.

Wat zijn je verdere ambities met dit project en andere? Wie of wat zou je het liefst bereiken met je muziek?
Het sluit een beetje aan bij de vorige vraag, het zou leuk zijn om uiteindelijk een vaste waarde te worden in het jazzlandschap en in de ideale wereld betekend dat dan ook na een release op alle grote festivals te staan plus een uitverkochte tour te hebben in alle grote zalen. Denk dan maar aan Gent Jazz, NewPort Jazz Festival, Flagey, Handelsbeurs, Tivolivredenburg, Bimhuis, … natuurlijk alles met zijn tijd en rustig groeien en leren :-)

Ik wens u heel veel succes in de groei!