Tarmak - Tarmak houdt een confronterende spiegel voor op de wereld waarin we leven

Er zit wel iets in het Gentse water, gezien er steevast bands te vinden die de moeite zijn en ons weten te overtuigen ... Interessant is Tarmak (****1/2), een post-rock/post-metal formatie die hun muziek bouwt rond een narratieve flow.
Hun nieuwste album ‘Delete to Proceed' is geschreven als één doorlopend verhaal, opgebouwd uit zes met elkaar verweven hoofdstukken. De band  bereidt een reeks shows voor waarin het volledige album van begin tot eind op het podium tot leven komt. In een goed gevuld Café Charlatan speelden ze een heuse thuismatch.

Lees gerust het interview net voor het optreden Tarmak - We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we opgepikt worden binnen een eventueel breder kadering, zou het al heel mooi zijn

We waren net te laat om de formatie YKO aan het werk te zien. Tweede band was Stories From the Lost (****), die al sinds 2011 bezig is. Ze intrigeren door hun logge riffs, verstikkende mooie elektronica en puike vocals. Alles kwam goed samen in snedigheid en gemoedsrust en we werden door hun sound ideaal voorbereid op de closing act Tarmak.

Tarmak is vooral een band die je live eens moet ervaren. Het album 'Delete to Proceed' is een gitzwarte trip, maar valt op door z’n subtiliteit en enkele fijne melodieuze kantjes.
Hoop op betere tijden staat voorop, met de boodschap dat je de toekomst zelf in handen hebt.  Fantasie prikkelend materiaal die aan de verbeelding overliet.
Live klonk het intens. Beelden op het scherm hielden het midden tussen de angst en de rauwheid van het bestaan. Toekomstperspectieven die op de helling staan. Maar er zijn ook mooie kantjes. De instrumentatie binnen die postrock/postmetal deed de rest.
Hopelijk worden ze opgepikt door een festival als Dunk!festival, met hun donkere muziek en beeldmateriaal in de setting van een donker bos.
Tarmak hield ons een confronterende spiegel voor,  op de wereld waarin we leven

Organisatie: Café Charlatan, Gent

The Green Mean Machine - De grenzen van jazz opzoeken

The Green Mean Machine (****) is  en jazzfusion kwartet, opgericht in 2019 door oud-studenten van het Conservatorium van Gent. Bekend om hun speelse energie en onverschrokken improvisatie, zijn ze vooral bezig met zichzelf live te tonen in uiteenlopende clubs.
Hun vorige plaat 'The Engine' kon op heel wat bijval rekenen, mede door de voortdurende muzikale dialogen die ontstaan. De band brengt in september een plaat uit, ook iets om naar uit te zien. Ze kwamen op zondagnamiddag in zeer goed gevulde de Casino en toonden wat ze echt in hun mars hadden.

Werend Van Den Bossche (alt saxofoon), Warre Van de Putte (tenor saxofoon), Marcos Della Rocha (drums) en Zjef Van Steenbergen (contrabas) halen hun inspiratie bij Miles Davis Quintet, Keith Jarrett & The Bad Plus. Bands die, net als zijzelf, graag die grenzen van wat jazz betekent, opzoeken.  Het kwartet gaat in oogpunt daarvan, zeer ingenieus tewerk. Uiteraard zijn het één voor één talenten. De versmelting tussen tenor saxofoon en alt saxofoon, zorgt in het begin van de set al voor magie. Eens alle instrumenten samen komen, genieten we van de diversiteit in aanpak. De improviserende wijze siert.
We kregen een tipje van de sluier in de toekomst. Hoewel het op bepaalde momenten wat  neigt naar hapklare jazz, waar niets mis mee is, zijn het die groovy momenten die zorgen voor enig soelaas. Op het einde van de set brengen ze één voor één een aanstekelijke, groovy solo en eens de drums, al even intens aansluit, gaan plots alle registers compleet open. Een wervelstorm van hun jazz virtuositeit krijgen we, die smaakt naar meer van dat.
Er volgt nog een bisnummer, in het verlengde van hun boeiende sound.
The Green Mean Machine doet de jazz liefhebber watertanden, en durft ook wel eens buiten de lijntjes te kleuren voor de avontuurlijke liefhebber. Waardoor iedereen op zijn wenken wordt bediend.
Hun sterkste punt? een explosieve energie creëren , waarbij de strakke jazztradities  in ere worden gehouden, gecombineerd met die speelse, vrij vloeiende improvisatie-elementen die het publiek geboeid houden.

'De grenzen van jazz opzoeken', ze slagen er met met brio in . Er zitten zelfs nog groei mogelijkheden in, waardoor we nog meer uitzien wat de nieuwe plaat te bieden  zal hebben.
Binnen de jazz scene klinken ze kleurrijk en zijn ze een pareltje om te koesteren.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Uli John Roth, Zik-Zak, Ittre op 18 mei 2026 – Pics

Gitaarlegende en rockvisionair Uli Jon Roth viert in 2026 de 50e verjaardag van het legendarische Scorpions-album ‘Virgin Killer’. Met zijn onnavolgbare speelstijl en vernieuwende gitaarsound heeft Uli niet alleen het vroege werk van de Scorpions vormgegeven, maar ook generaties gitaristen wereldwijd geïnspireerd.

Van 1974 tot 1978 was Roth de leadgitarist van de Scorpions en mede-componist van klassiekers als “Fly To The Rainbow”, “In Trance” en natuurlijk “Virgin Killer”, dat wereldwijd de gouden status behaalde. Zijn virtuoze solo's en melodische loops maakten hem tot een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn tijd – en een pionier van de prog/neo-classical rock .
De Virgin Killer 50th Anniversary Tour is meer dan een nostalgische terugblik: het complete album ‘Virgin Killer’ wordt in zijn geheel gebracht, een unicum om het nog eens te kunnen horen.
Uli Jon Roth brengt de magie terug naar het podium in een meesterlijke virtuositeit en energie. Een optreden vol krachtige gitaarriffs, melodieuze, emotionele lijnen en improvisaties – op maat van alleen een artiest als Roth.
En dat is nog niet alles – het eerste deel van de show is al iets bijzonders: met ‘Pictures Of Our Destiny’ presenteert Uli Jon Roth zijn nieuwe meesterwerk, waarmee hij de avond opent met een frisse muzikale visie en artistieke diepgang, alvorens zich volledig te richten op het legendarische album ‘Virgin Killer’.
(bron: Zik-Zak)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Uli John Roth
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9562-uli-john-roth-18-05-2026?Itemid=0

Circle Karma Club
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9563-circle-karma-club-18-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Zik-Zak, Ittre

Dunk!festival 2026 - Magische boswandelingen om de harde realiteit even te doen vergeten
Dunk!Festival 2026
Populier - Letterkouter
Zottegem
2026-05-14 t-m 2026-05-16
Erik Vandamme

De mens kan veel, maar heeft de natuur gelukkig nog niet onder controle. Helaas soms. Want neem nu Dunk!festival dat sinds 2022 door ging in de zalen van VierNulVier in Gent, het was bijna altijd stralend mooi weer buiten. Dit jaar werd beslist terug te keren naar die magische plek in het bos aan De Populier in Zottegem. En ja hoor.. regen, koude temperaturen - een gemiddelde van rond de elf tot twaalf graden overdag, en in de nachten zelfs 3 graden.
Enkel op zaterdag waren de weergoden de organisatie wat beter gezind. Het kan verkeren. Maar toch bleek deze editie een waar succes. Het festival was compleet uitverkocht. De verandering in indeling van de podia sprak eveneens  tot de verbeelding. Lag dat podia in het verleden in  'het bos' zelf, dan bevond de 'Forest Stage' zich deze keer op een braakliggend  terrein daar vlakbij. Het hoofdpodium in de tent, was eveneens op een loopafstand door dat bos. Op een andere loopafstand doorheen dat bos kwam je aan Populier waar het gezellig vertoeven was voor een drink, een verpozing en de eet gelegenheden.
Kortom, het bos bleek meer dan ooit een centraal ontmoetingspunt tussen de twee podia en de randanimatie.
We waren er uiteraard de drie dagen om vooral concerten te zien. Overlappingen waren er niet, dus kon je in principe alle optredens bekijken.

Ons verslag
dag 1 - donderdag 14 mei 2026
Aufhebung (****), een Belgische post-metal band die in de zomer van 2020 werd gevormd, heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Ze mochten de eerste festival dag openen op de mainstage. Aufhebung verkent daadwerkelijk elke hoek van wat post-metal tot post-rock zo bijzonder maakt. Intensieve climaxen en intieme hoogspanning werden op- en afgebouwd. Met een donker muzikaal randje. De diversiteit in aanpak siert.

Een kleine wandeling bracht ons naar een open podiium vlakbij het bos, daar stond een duo Las 3 Marias (***1/2) . Dit is een Chileens dark folk/postrock-trio dat poëtische melancholie combineert met filmische intensiteit. Op hun album ‘Inherente’ uit 2025 laten ze beklijvende instrumentale stukken, ambient-texturen en tekstuele verwijzingen naar Gabriela Mistral horen, waarmee ze zich profileren als een van de meest boeiende postrockbands van Zuid-Amerika.
Door een vrij sacrale zang, bedwelmende percussie / gitaren, en een tot de verbeelding sprekende klankenbord, troonde het duo ons mee naar een sprookjesachtige wereld waar bosnimfen en andere tot de verbeelding sprekende wezens elkaar ontmoeten.. Er hing vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook  een soort vreemde magie in de lucht, die de fantasie prikkelde.

Op de mainstage zagen we De Griekse furie We.Own.The.Sky (*****) . De band haalde verpulverend uit, binnen wellicht een typische post-rock getinte aankleding. Maar zodanig intens gebracht waardoor we vanaf de eerste tot de laatste minuut compleet van de sokken werden geblazen. We.Own.The.Sky etaleren dan ook een vernietigende aanpak, die niet alleen de oorschelpen deden trillen  maar ook de grond deden daveren onder onze voeten. . Meer nog. Deze Griekenf bleken naderhand uit te groeien tot één van dé ontdekkingen van hetfestival.

SKLOSS (****) is man-en-vrouw duo dat tijdens de COVID-lockdown in Austin, Texas, is ontstaan. Dit duo bestaat uit drummer/zangeres Karen Skloss en gitarist/zanger Sandy Carson. Omringd door drums en versterkers en een wereld die op zijn kop stond, hebben ze deze surrealistische gedeelde ervaring omgezet in iets dat even desoriënterend, luid en groots is.
Hun debuutalbum 'The Pattern Speaks' (2025) is daar het levende bewijs van. Live blijkt die stelling evenzeer te kloppen. In het bos kregen we een duo te zien die elkander aanvuren, zoals ze dat wellicht in de huiskamer ook deden. Wat op zijn buurt resulteert in een veredelde jamsessie in het bos, met opvallend veel weerhaakjes die uiterst aanstekelijk inwerken op dansspieren.

Voor het doorsnee Dunk publiek is de Finse band Baulta (***1/2) geen onbekende. Aangesloten bij Dunk!records stonden ze op de affiche van de laatste editie in het bos in 2019. Atmosferische zijstapjes deden onze lekker mee wiegen,  waarna weerbarstige climaxen zorgde voor een opstekende wervelstorm op een zomerse avond. Een bijzonder spraakzame frontman, die de contrasten tussen hard en  snel naar zacht en intiem uitermate boeiend hield. En daar draait het toch om? Niet?

Circus Trees (****) , de band rond de zussen Edmee en Fin, is vrij nieuw binnen de Amerikaanse alternatieve scene. Ondertussen werd het killer buiten, mede door de motregen. Maar de warme gloed die we over ons heen kregen maakte veel goed. Finola McCarthy haar hese stem bezorgde ons kippenvel, terwijl de instrumentatie met op bas  haar zus Edmee McCarthy en op drums Giuliana McCarthy, dan weer zorgden voor die hartverwarmende mokerslag. De vaak scherpe uithalen links en rechts, bovenop die sombere weemoedigheid, maakten het plaatje compleet.
Een melancholische uppercut, zonder meer deze Circus Trees.

Ons volgende reis brengt ons naar Zweden. Immanu El (****) begon in 2004, als een muzikaal experiment van Claes Strängberg, waarbij al snel zijn tweelingbroer Per en vrienden David Lillberg en Jonatan Josefsson zich aansloten. De band heeft in hun genre een reputatie opgebouwd als een van de meest getalenteerde en opwindende bands uit Scandinavië. Opwinding kregen we zeker en vast, dat streepje weemoedigheid van voorheen in het bos bleef ook nog hangen. Binnen een bedwelmende atmosfeer troonde het gezelschap ons weer naar een wereld die tot de verbeelding sprak … Niet voor iedereen even vanzelfsprekend deze Immanu El. De meningen naderhand waren dan ook uiteenlopend.
De enige voorwaarde om dit 'te voelen' was dan ook gewillig  meegaan in het verhaal, wat we ook hebben gedaan, en waardoor we met een krop in de keel een beetje verweesd achter bleven.

Onder de naam Warrington-Runcorn New Town Development Plan (***) (WRNTDP) maakt Gordon Chapman-Fox prachtige, stuwende, filmische elektronica die qua muziek, concept en esthetiek is geworteld in de periode van midden jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Dat klinkt veelbelovend en zou moeten zorgen voor een filmisch feestje, helaas bleef het allemaal wat voortkabbelen als een bootje op stille wateren, en dit  ondanks de toch wel aanstekelijke beats links en recht. En ook al deed de man zijn best zijn publiek wat te entertainen.
Dit paste helaas  dus beter in een donkere club of zo. Eventuele beelden op de achtergrond,  bovenop die instrumentale inbreng , had ook wat geholpen.
We bleven dus helaas wat op onze honger zitten.

De drie daaropvolgende hoofdacts hadden één ding gemeen: 'opbouwen van ondoordringbare geluidsmuren, en ze daarna weer afbreken'.
Pelican (*****) deed dat door typische post-metal riffs door de strot te rammen die je deden aanbelanden op een razendsnelle rollercoaster , richting Hel. Zonder oponthoud bleef Pelican dat gaspedaal ingedrukt houden, door de pompende riffs gedrenkt in een divers muzikaal badje. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan. Maar ook voor een welgekomen rustpauze tussen al dat muzikaal geweld door.
Naar het einde van de set geraakte Pelican zelfs nog meer op stroomversnelling. Schiiterend impulsief.

Pothamus (*****) zoekt eerder de traag op bouwende weg naar onverwachte climaxen op. Met hypnotiserende zanglijnen en zwevende riffs brachten ze ons in eerste instantie onder diepe trance. Om uiteindelijk over te gaan tot een lavastroom aan riffs, verpulverende drums  en diepe screams die door merg en been gaan . Door die diversiteit in aanpak, houden ze  niet alleen de aandacht scherp. Binnen dat post-metal wereldje zijn ze nog steeds een bijzondere Belgische parel om te koesteren.

Wie had gedacht dat na deze twee pletwalsen het einddoel was bereikt, had buiten Russian Circles (*****) gerekend. De band staat erom bekend grenzen te verleggen. En zette er dan ook direct de beuk in. als een nietsontziende bulldozer zocht de band zijn weg doorheen het publiek, naarmate de set vorderde reageerden die steeds uitzinniger. We zagen zelfs enkele crowdsurfers  opduiken. De volledige tent stond prompt in vuur een vlam.
Ook onze complimenten aan de lichtman, die zorgde voor een filmische insteek hier, waardoor het klankenspectrum bleef hangen. Over een pletwals gesproken!

dag 2 - vrijdag 15 mei 2026
Opvallend veel Belgische bands op deze tweede festival dag, niet zo verwonderlijk we hebben een over aan talent in ons kleine landje.

.Capitan (****) is in 2019 voortgekomen uit de gedeelde visie van een groep Mechelse vrienden. Een hechte groep die dezelfde opvattingen deelt over kunst, levensstijl en een passie voor muziek. En dat laatste zetten ze op Dunk!festival ook in de verf. Ze brengen een typische post-rock set, met een toch vrij emotionele vocale inbreng, met oog voor experiment. De toevoeging van progressieve metal, was een grote meerwaarde.

We maakten ons een beetje zorgen of de donkere muziek Onrust (*****) wel goed zou overkomen op klaarlichte dag. Een regenbui zorgde wellicht voor een wat donkere sfeertje , en dat speelde dan weer in hun voordeel. Onrust haalt zo verschroeiend uit, waardoor het pikdonker wordt in ons hart. En slaagt er zelfs in om de zon te doen piepen boven de wolken, waardoor het contrast tussen licht en duisternis, wat je ook terug vindt in hun muziek, nog meer duidelijk werd.

L.O.E (****) brengt ons op de mainstage een verpulverende post-metal set. We citeren de bio op de website van Dunk!festival: "L.O.E (Last of Eden) is een postrockband uit Halifax, Verenigd Koninkrijk, met een opvallend originele visie: in plaats van een conventionele zanger te gebruiken, verwerken ze spraaksamples van historische figuren in hun muziek, waarbij de woorden van enkele van de meest invloedrijke filosofen, wetenschappers en activisten van onze tijd als een soort frontman fungeren. Deze samples fungeren als een emotioneel 'kanaal' dat de band en de luisteraar met elkaar verbindt en commentaar levert op onze huidige tijd" .
Die reis doorheen de tijd, de confrontatie met de geschiedenis, komt vaak rauw en onverschrokken binnen. Subtiele beelden opzij het podium, versterken een sfeer die letterlijk naar de keel grijpt. Een trip doorheen de geschiedenis, waarbij de instrumentatie zowel de mooie als minder mooie kantjes perfect weet uit te beelden.

Nog meer geschiedenislessen, maar dan uit Spanje. Sotabosc (****1/2)  is het nieuwste project van Xavi Forne. Voor dit project heeft Xavi zijn oude vrienden en vaste medewerkers Òscar Linares en Manel, bekend van Syberia, ingeschakeld. De nummers zijn volledig in het Catalaans gezongen en geworteld in een antifascistisch gedachtegoed.
De band brengt een eerbetoon aan de Maquis, de anti-Franco-guerrillastrijders uit Catalonië ten tijde van het fascistische regime van Franco. Die frustratie, woede, pijn en vertwijfeling beelden ze zodanig perfect uit, waardoor je met een krop in de keel die tijden herbeleeft. Niet alleen de instrumentatie klinkt verpletterend hard, de vocale inbreng straalt waanzin en vertwijfeling uit, maar ook een sprankeltje hoop.
Sotabosc hield ons bij de leest, om ervoor te zorgen dat die verschrikkelijke tijden nooit meer weer zouden keren.
Met de vuist in de lucht sloot de band deze verpulverende set van drie kwartier af, en liet ons verweesd achter.

Celestial Wolves (****) volgen we al sinds hun prille begin in 2011, we hadden enkele fijne contacten met hen, houden hun platen in ere en zagen hen verschillende keren live.
Na de COVID periode kwam de band in een slop terecht, het werd zelfs een tijdje stil rond Celestial Wolves. Maar nu zijn ze terug, met een nieuwe plaat en ook  een wat gewijzigde line-up.
'V I I I V' laat een band horen die klaar is voor een nieuw hoofdstuk. Ook live werd er niets aan het toeval overgelaten. Uiteraard is er nog steeds dat typische riff en drum geweld  wat ons fan maakte.
Deze keer was er ook een subtiele inbreng van blaasinstrumenten, piano en contrabas. Die dan weer een 'jazzy' sfeertje creëerden binnen de muziek van de band. Dit smaakte zelfs naar meer. 'Een terugkeer langs de grote poort' schreven we. Celestial Wolves is back! Zoveel is duidelijk!

Ook Turpentine Valley (****) heeft een nieuwe plaat uit, 'Veuel' heet die. Ze kwamen die begin maart nog voorstellen in  Dunk!HQ , lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
Turpentine Valley is een band die ons live nooit ontgoochelt, hun typische post-rock is van internationaal niveau. Ook in het bos op Dunk!festival tasten ze grenzen af. De doorsnee post-rock liefhebber, waaronder wij, beleefde dan ook nu weer een topmoment. De nieuwe plaat ging naderhand trouwens als zoete broodjes over de toonbank, en dat is niet zo verwonderlijk. Want andermaal bewijst Turpentine Valley één van die mooie pareltjes te zijn binnen de scene die ons landje rijk zijn.

Na een break, zakten we weer naar het bos af voor de Poolse formatie Ci?ninie (*****) . Ze zouden dé ontdekking van die tweede festival dag worden. Het kwam wat traag op gang, de bedwelmende viool klanken en de sobere saxofoon leken in eerste instantie zelfs wat boven de hoofden uit te stijgen, tot de band alle registers compleet open gooide .
De violist wrong zich in alle bochten en werd aangevuurd door een al even tot waanzin gedwongen saxofonist. De aanvulling van al even verpletterende drums en een messcherpe piano klank deden de rest, een ware aardverschuiving in het bos. Over een Poolse tsunami gesproken, wat een waanzinnige tocht kregen we hier aangeboden!

De tent was compleet vol gelopen voor de formatie We Lost The Sea (*****) , die twee keer optreden op het festival. Op vrijdag stelden ze  hun meest recente plaat ' A Single Flower' voor, op zaterdag spelen ze 'Departure Songs' integraal met orkest.
De nieuwe nummers klonken alvast veelbelovend, al kwam de set wel heel traag op gang. “If They Had Hearts” is dan ook zo een langgerekte song, die heel laat open barst. Net op het juiste moment eigenlijk, voor de verveling toesloeg.
De set bleef met 'ups' en 'downs' gaan, soms gingen weerbarstige deurtjes open of werden meer donkere hoekjes verkend. Naarmate de set vorderde, ging het tempo ook meer en meer de hoogte in.
Er volgde zelfs nog een 'veredelde bis ', toen de band even ophield en terugkwam om daar nog “Blood will Have Blood”, een song van 27 minuten, aan toe te voegen, waardoor ze de voorziene tijd een beetje overschreden. Maar daarover zeurde niemand!

We Lost The Sea bleek de ultieme headliner. Want plots stond er merkelijk minder publiek aan de Forest Stage voor Her Name is Calla (***) , die in het boekje worden omschreven als 'een soort post-rock opera'. De band van singer-songwriter Tom Morris die met zijn bijzondere stem, ergens tussen rauw en zacht, huiverde. De muzikale omlijsting klonk iets tussen darkfolk, o.a. door de viool en subtiele post-rock.
Van somber en interessant dreigde het, naar mate de set vorderde, wat saai te keren, waardoor ook de aandacht verslapte. Er waren wat mankementen die hen parten speelden, en dat had ook zijn invloed op de sfeer.
Naar het einde van de set toe kwam er een beetje schwung in de zaak. Het concept spreekt zeker tot de verbeelding, we misten echter toch een ultieme climax.

Ook in de tent stond er in eerste instantie minder publiek voor hoofd act Caspian (****). Was het publiek nog teveel onder de indruk van die set van We Lost The Sea voorheen? Geen idee. In elk geval aan de band zelf lag het niet, en na een klein kwartier sijpelde meer en meer publiek binnen.
Caspian had wat tijd nodig om warm te draaien, in eerste instantie klonk het zelfs allemaal wat op diezelfde lijn, maar vooral het zalvend zachte vs spijkerhard uitdeinen sprak tot de verbeelding.
Frontman Philip Jamieson nam trouwens ruimschoots de tijd om zijn publiek aan te spreken, hij bedankte de organisatie en iedereen uitvoerig. En hij kondigde ook een nieuw album aan, waarmee ze hopen volgend jaar in Europa te mogen toeren. We houden het in het oog.

Kortom: Voor ons persoonlijk was We Lost The Sea de ultieme headliner van deze dag, maar Caspian kon door hun weldoordachte aanpak ons zeker en vast bekoren, een mooi slot toch weer van een boeiende dag vertoeven in het bos.

dag 3 - zaterdag 16 mei 2026
Op de derde festival dag waren de weergoden de organisatie een beetje gunstiger gezind, het werden zelfs best aangename temperaturen en het bleef bijna de ganse dag droog. Het werd ons vrij duidelijk dat deze dag in het teken stond van het 'speciale' optreden van We Lost The Sea met een heus orkest. Ook aan de merchandise stand van de band was het aanschuiven geblazen.

We starten met Hazards of Swimming Naked (****). Dit is een vijfkoppige instrumentale band van het uiterste Noorden van Queensland. 'De vochtigheid en levendigheid van die regio zijn doordrongen in hun muziek en resulteren in een geluid dat de filmische grandeur van artiesten als Mogwai, Godspeed You Black Emperor en Mono in zich draagt', staat te lezen in de biografie. Een vrij theatrale stem, werd verbonden met mysterieus en licht dreigende klankentapijtjes, die opborrelen tot kolkende lava stromen. Best een aangename gewaarwording voor de post-rock liefhebber, die houdt van dat net ietsje meer …

De vrij jonge formatie Bloed (****1/2) was heel andere koek. Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden. De indringende screams, de oorverdovende drum, de piano en de gitaren doen de Forest op zijn grondvesten daveren.
Aan de hevig mee headbangende fans te zien, waren wij niet de enige die sterk onder de indruk waren van deze zware uppercuts. Goed om weten: Bloed speelt op 12 juni op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas, in het voorprogramma van Psychonaut.
Op basis van deze sterke performance, alvast een ijzersterke aanrader.

Glacier (****)  is een vijfkoppige post-metalband uit Boston: 'een verpletterende en onverbiddelijke kracht die even mooi als onheilspellend is', lezen we. De band brengt wellicht post-rock, maar voegt er een sterk emo waarde aan toe. Het is een balanceren tussen dat onheilspellende en een zekere gemoedsrust. Een diversiteit die siert.

The Sea Shall Not Have Them (***1/2) is een Australisch duo, drum en gitaar, die in de Forest een veredelde jamsessie voorschotelen. Ondanks dat alles wat op diezelfde lijn blijft liggen, komt het duo er net door de intensiteit en mooie aanpak wonderwel mee weg. Het klinkt aanstekelijk, die versmelting van wee virtuozen die elkander aanvullen en aanvoelen. Een jamsessie die ergens wel bleef hangen.

Je hebt zo van die bands die sterke, overtuigende albums uitbrengen, maar om een of andere reden er niet in slagen om uit de schaduw te treden. Neem nu The Evpatoria Report  (**** 1/2) . Dit is een Zwitserse postrockband opgericht begin 2002. Ze toerden amen met bands als Red Sparowes, Calexico, The Appleseed Cast en Mono. Ze slaagden erin twee puike albums in de postrock af te leveren , om kort daarna bijna twintig jaar lang in de vergetelheid te raken.
Op Dunk!festival bewees de band waarom ze zo hoog worden aangeschreven binnen die scene, hun spervuur aan verpletterende riffs kliefden. De jarenlange ervaring resulteert in indringende adrenalinestoten, die doorheen de boxen galmden, eens die climax is bereikt. Een Zwitserse uppercut.

We houden van ontdekkingen van andere culturen, eentje dat al decennia tot onze verbeelding spreekt is dee Oosterse Cultuur uit landen als Japan en China. De Chinese Post-rock formatie Summer Fades Away (****) wordt in eigen regionen enorm op handen gedragen, en we vroegen ons af waarom? Dat antwoord kwam vrij vlug op de Forest Stage. In eerste instantie is dit doorsnee post-rock, rustig starten, en dan naar een spannende,  verbluffende climax. Zoals we post-rock het liefst krijgen. Het Oosterse tintje schuilt hem heel subtiel in experimentele en improviserende weerhaakjes, wat deze band dan weer bijzonder maakt. Een mooie ontdekking binnen de scene.

Het is altijd leuk om oude vrienden nog eens terug te zien. Kokomo (****) zagen we voor het eerst live op ditzelfde festival in 2010, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We waren danigonder de indruk.
We zijn hen door de jaren blijven volgen, tot 2016 eigenlijk. Nu klinkt Kokomo gelukkig nog steeds rauw. Een blij weerzien, zonder meer!

Onder dezelfde noemer van 'een blij weerzien' kunnen we ook Huracán (****1/2) rekenen. We zagen hen vorig jaar nog op Headbangers Ball Fest in Izegem waar ze verschroeiend uithaalden, en zorgden voor een wervelend feestje vroeg op de dag.
In de Forest Stage op Dunk!festival was dit niet anders. Na “m.A.A.d city” intro, vliegt de band er direct in. De lat werd gewoon heel hoog gelegd, met gebalde riffs. De band etaleert een enorme speelsheid. Er ontstonden enkele heuse moshpits. De gitaristen gingen trouwens het publiek opzoeken, en  de bassist/zanger zelfs even crowdsurfend over de handen.
Een wervelend rock feestje, met een ferme hoek af , wat een veelzijdigheid binnen het genre van Huracán, met lekkere mokerslagen!

Het was al eventjes geleden dat we de formatie Toundra (****) aan het werk hadden gezien, nl. van2013 op Dunk!festival. Ze spelen de meer melodieuze kant van post-rock, maar durven het wat gepeperd te laten klinken.
De band is voortgekomen uit de Spaanse hardcore-scene uit de jaren 2000, en dat is te merken! De riffs klinken vaak hoekig, en het tempo werd opgedreven tot ongekende hoogtes. De tent stond helemaal vol met headbangende post-rock fans, die ervan genoten.
Een Spaanse tsunami met een melodieus kantje.

In de laatste rechte lijn naar de hoofd act van het festival, kregen we Overhead, The Albatross (*****). Hun optreden op Dunk!festival 2025 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. "We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen." schreven we.
Toen waren ze één van de openingsacts, nu mochten ze Forest Stage in stijl afsluiten.' Post-rock poëzie ' is wellicht de juiste term om deze bijzondere trip te omschrijven, maar het is ook veel meer dan dat.
De avonturier onder de post-rock liefhebber ging gewillig mee; op het scherm kon je gewoon de teksten mee lezen of mee brullen. Wellicht geen voer voor iedereen deze Overhead, The Albatross maar het publiek hield ervan, en ging lekker headbangen. Naar het einde gingen alle registers open. Om dan geëmotioneerd te eindigen in een geordende chaos. Missie geslaagds. We waren overtuigd.

We lost The Sea (****) hadden we vrijdag al aan het werk gezien, toen kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen. Deze keer 'Departure Songs' , de plaat waarmee ze in 2017 geschiedenis hebben geschreven, met een optreden dat nog steeds de Dunk!festival fan beklijfde.
"Binnen een vrij sober kader brengt deze band typische, heel intense post-rock. Waarbij telkens intieme momenten, die je ziel verwarmen, tot een oorverdovende climax werden gedreven", schreven we toen.
Nu stonden ze er met een heus orkest op het podium, alle deurtjes gingen compleet open  telkens een climax werd bereikt, wat op zijn beurt zorgde voor een epische gewaarwording. De intieme momenten bleken ook hangen, maar net dé momenten toen alle instrumenten samensmolten met dat klassiek orkest, zorgden voor een onaardse, ultieme adrenalinestoot. Schitterend.
Of dit optreden nu zoveel beter was dan wat we vrijdag hoorden, laten we in het midden, beiden konden ons eigenlijk evenveel bekoren. De meningen waren wellicht uiteenlopend. Samengevoegd was het optreden van We Lost The Sea op deze Dunk! editie , wellicht één van de beste optredens van het volledige weekend.
Los van dit alles, het echte hoogtepunt van Dunk!festival 2026 was zondermeer een terugkeer naar het bos, een schot in de roos.
Drie dagen magische boswandelingen om even de harde realiteit te doen vergeten …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9567-dunk-festival-2026
Organisatie: Dunk!festival

Klinck Trio (Elisabeth Klinck) – Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi. Het prikkelt me om er iets mee te doen. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar zolang dingen op mijn pad komen, is het eindeloos

Ze worden omschreven als een 'supergroep' binnenin de improvisatie … We hebben het over Klinck Trio, drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' een muzikale weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel.
We zagen het trio op BRDCST festival en schreven ‘kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.’
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102444-brdcst-2026-dag-3-een-rechtstreekse-confrontatie-van-belevingen-en-brede-culturen
Over dit project hadden we een fijne babbel met Elisabeth Klinck. We polsten ook naar de plannen en ambities.

Mijn eerste kennismaking met jullie muziek was je solo plaat ‘Picture a Frame’; op een bijzondere plaats opgenomen. Hoe is het in zijn werk gegaan? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend als componist toen? 
In samenwerking met producer Oscar Claus hebben we in de Spaanse Pyreneeën, afgelegen op een berg, de nummers opgenomen. Die nummers van mijn eerste plaat zijn mijn eerste stappen in de ontwikkelen van mijn eigen muzikale taal.  op dat vlak heeft dat zeker mogelijkheden geopend. Maar echt deuren openen? Ik zie het als mijn startpunt, De nummers zijn net postkaartjes,  ze zetten elk een ander aspect van mijn kleurenpalet in de verf, ze vormen mijn waaier aan kleuren

De muziek kun je niet bepaald in een hokje duwen, ‘experimental minimal jazz’ dunkt me … Het is eruit gegroeid dus?
Ik wou vooral niet gezien worden als enkel en alleen violiste.  Ik heb daar wel voor gestudeerd, maar wou  bewust andere kleuren tonen.. Wat die hokjes betreft, het is niet dat ik dat niet wil, ik hou me daar gewoon niet mee bezig. Ik maak wat ik maak, zoals het eruit komt. Ik kan dat wel wat bijsturen. Ik kan echter niet beslissen ‘nu ga ik een drone plaat maken’ of ‘nu ga ik een jazz plaat maken’ zo werkt het niet bij mij. Al die werelden, ze zijn gewoon met elkaar verbonden en lopen kris kras door elkaar

Klinck Trio - ‘My Hair is everywhere’ is een plaat bepaald door gelijkgestemde muzikanten; een bewuste keuze? Waar heb je hen gevonden?
Ik wou terugkeren naar de akoestische wereld en zachtjes wegdrijven van de digitale wereld maar met de kennis die ik heb opgedaan tijdens het maken van mijn solo platen. Kijken hoe mijn muzikale wereld zich zouden vertalen moest ik dat met gelijkgestemden doen en zonder elektronica. daaruit is het idee ‘Klinck Trio’ ontstaan. 

Het is een erg boeiende, prikkelende, wisselende plaat vol golfbewegingen. Ook hier een bewuste manier van werken, of groeit zoiets naturel?
Dat is zeker niet bewust, het is gewoon een stade of mind waarin we terecht komen, en automatisch maak je dan muziek die zich in golven voortbeweegt. Je zou die plaat vanuit een serieuze hoek kunnen beluisteren, maar voor mij zit er veel humor en frisheid in. Zowel live als op de plaat. 

Door de prikkeling is er een wervelstorm aan emoties; zit er een persoonlijk verhaal achter?
Het is aan de luisteraar om in te vullen wat ze daar al dan niet bij voelen. We steken daar niets van echt persoonlijke verhalen in, We zijn drie verschillende karakters, die ook op repetities naar alle kanten uit gaan. En dat representeren we ook op stage. We zijn intense persoonlijkheden, en ook al is het op een bepaalde manier minimalistische en zachte muziek dat we brengen, dat die karakteristieke elementen van wie we zijn erin zit , vind ik wel goed. 

Het is ook interessant hoe jullie dat ‘live gevoel’ op plaat kunnen uitdrukken
Ik wou een plaat maken waar je als luisteraar het gevoel krijgt dat je gewoon tussen de muzikanten zit. Dat is sowieso bewust. We hebben het ook live opgenomen, dat zorgt voor een comfortabel gevoel. Tijdens de opnames is het een kwestie van loslaten en accepteren wat er op dat moment uitkomt. 

Die wisselwerking tussen jullie drie is magisch; komt er meer in de toekomst van Klinck Trio? 
We zijn plannen aan het maken om deze zomer op te nemen, dus normaal komt er dit jaar of volgend jaar nog een tweede plaat. Ons verhaal is dus zeker nog niet uitverteld. . We hebben allemaal conservatorium gedaan, maar ieder van ons zoekt zijn eigen manier om muziek te maken, en dat verbindt ons.  We zijn alle drie wat buitenbeentjes. Het is bevrijdend om met mensen te spelen met wie dat zo goed klikt.

Jullie hebben het druk met andere projecten, lukt het nog voldoende om elkaar te vinden in dit project dan?
Jazeker, vooral omdat we alle drie erin geloven in dit project. het is ook gewoonweg leuk om samen te repeteren. En in die andere projecten? Dat is ook tijdsgebonden, er zijn maanden dat er veel is en ander periodes helemaal niets. Dan gaat het over juiste afspraken maken. 

Hoe waren de reacties tot nu toe? 
Heel goed We hebben een feature in de The Wire en in HHV magazine in Berlijn.  Het is allemaal heel positief, en de plaat verkoopt ook heel goed. De eerste reeks was direct uitverkocht.

Ik kreeg toen soms de indruk ‘moest Elisabeth geen Belgische mar bijvoorbeeld een Scandinavische , Duitse of Engelse componiste zijn, was ze nu wereldberoemd’. Is het Belg-zijn een struikelblok?
Dat is een goede  vraag…  enerzijds krijg je in ons landje zoveel artistieke vrijheid, maar wat betekend dat ‘doorbreken’? De Belgische scene zit boordevol parels, die meer en meer op de kaart worden gebracht. 

Ik wou even inpikken op het ‘kunnen doorbreken’ als het de ambitie is om op groterepodia te kunnen staan. Hoe zien jullie dit? Wat is de ambitie?
Mijn ambitie is eindeloos en verlegt zich steeds verder.  Toeren in Japan, platen uitverkopen en zoveel mogelijk mensen bereiken.  Maar tegelijkertijd laat ik het ook rustig zijn gangetje gaan. Traag en steady groeien, zoals de bomen.

Het is toegankelijke muziek, ondanks hett ‘experimenteel’ kantje. 
Toegankelijker dan mijn twee solo platen, in die zin dat het herkenbaarder is. Mijn eerste plaat was abstracter. En ook een beetje complexer. Er zijn ook nu gelijkenissen, maar in gebruik van instrumentatie zit er dus wel een verschil. Waardoor mensen dat beter kunnen verteren.

Er is inderdaad een publiek voor, dat merkte ik ook op BRDCST. Er was op het festival ook een jonger publiek, en toch is het moeilijker geworden om jongeren in deze tijden te kunnen bereiken; merken jullie het ook? 
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bezig ben met wie ik bereik of niet bereik. Op BRDCST had ik wel het gevoel dat het een mooie mengeling was. Maar ik denk daar niet over na eigenlijk.. 

Wat zijn de verdere plannen, staan jullie ook op festivals? Want ik moet nog steeds die plaat aanschaffen
Wat concerten betreft is het nu wat rustiger, omdat ik aan het werken ben aan de nieuwe plaat van Klinck Trio. Sowieso is mijn muziek niet echt festivalmuziek. Er is ook een soundtrack van een film die er staat aan te komen.

Ik vind het vooral positief hoe je als componist jezelf blijft heruitvinden, solo en nu met dit project ook. Jouw inspiratie lijkt eindeloos. Waar blijf je het toch halen?
Mezelf blijven in vraag stellen , daar ligt de basis. Ik kan gewoonweg niet lang stil blijven zitten. Ik ben altijd heel nieuwsgierig om nieuwe dingen te leren kennen. Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi, en dat prikkelt me om daar iets mee te doen. ik wil viool spelen, composities maken voor anderen, en alles wat op mijn pad komt kan daardoor deel zijn van wat ik maak. We kunnen niet in de toekomst kijken… maar zolang veel dingen op mijn pad blijven komen. Is het eindeloos. 

Pics homepag @Jente Waerzeggers

Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort in een club, zaal of op een festival.. 

Sara Salvérius – Bij mij is er sprake van herkenbare ontroerende verhalen, soms treurig of grappig, maar met een  boodschap van ‘verbinden’ met elkaar

Sara Salvérius is een veelzijdig accordeon speelster. We zagen haar met de Finse sopraanzangeres Aino Peltomaa aan het werk en de formatie Sun. Sun. Sun. Recent deed ze iets bijzonder. Op verzoek van het Klarafestival verbleef ze een week in een woonzorgcentrum. De verhalen van de bewoners waren een inspiratiebron rond het concept 'verhalen zonder woorden'; ze schreef  hier muziek rond en ging samenwerken met klarinet virtuoos Jean-Philippe Poncin.
In zeer goed gevulde Ha Concert foyer zagen we hen eind maart aan het werk. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102256-sara-salverius-jean-philippe-poncin-de-vaak-vergeten-verhalen-in-de-schijnwerpers-geplaatst
Hoog tijd voor een babbel rond haar projecten. We polsten naar de ambities, en hoe het leven in een woonzorgcentrum was vanuit haar ‘point de vue’.

Sara, waar komt de liefde voor de accordeon vandaan?
Toen ik op mijn 14ste op de muziekschool kwam, was er een meisje van mijn leeftijd die accordeon speelde. Ik vond dat fascinerend dat je dit in de academie kon doen,  die klanken ging recht naar mijn hart. Ik was er direct verliefd op.

Het is een instrument dat vaak wordt gezien binnen de folklore; jij doet er wel iets anders mee
Vandaar ook mijn verbazing daarover toen. Veel mensen kennen accordeon inderdaad van volksfeestjes, samenzang, kermis en degelijke meer. Maar het is veel meer dan dat, je kunt er ook klassieke muziekstukken mee spelen. Er zijn eigenlijk zoveel mogelijkheden met dit instrument, die het grote publiek niet echt kennen. In de academie leer je ook alles kennen, waaronder het gewone repertoire van accordeon muziek. Maar ook veel bredere muzieksmaken komen daar aan bod. Ik ben er toen , los van alles, eigenlijk al mijn eigen ding mee beginnen doen. in eerste instantie ben ik beginnen studeren in Antwerpen, om daarna over te schakelen op klassiek accordeon. Gaandeweg ben ik mijn eigen dingen beginnen doen daarmee, en eigenlijk heb ik de gehele opleiding gebruikt om het instrument helemaal onder de knie te krijgen. Een samenvoeging van dat en die typisch Folklore hebben me geïnspireerd om een beetje mijn eigen stijl te vormen.

Je zegt ‘je eigen stijl’, maar wat me opvalt is dat je bij elk nieuwe project een andere invalshoek gebruikt, waardoor je (naar mijn gevoel) eerder steeds verandert van stijl? Nee?
En toch, zit er een zekere hekenbaarheid in wat ik doe. Ik wil heel graag bij leren, ik wil heel graag blijven ontwikkelen. Ik ben nu bijvoorbeeld aan het schrijven voor accordeon met vier blaasinstrumenten. En net dat ‘nieuwe dingen leren kennen’ vormt wel degelijk een inspiratie om in een nieuwe speelstijl terecht te komen. Als je al mijn platen zou beluistern, zou je ontdekken dat er toch een zekere ‘speelstijl’ inzit in wat ik doe, en daarmee kan ik alle kanten uitgaan naargelang het project waar ik inzit.

Je vertelt altijd wel een verhaal, zoals nu ook bij de ‘verhalen zonder woorden’. Ik herken eigenlijk ook de eigen verhalen die mijn grootmoeder vertelde.  Je geeft een positief beeld over een woonzorgcentrum; wat waren de indrukken? Beviel het je? Is je beeld erover veranderd?
Wat mij vooral bijblijft in die week dat ik daar gewoond heb , is dat iedereen, maar dan ook iedereen een verhaal heeft en dat vond ik zo waardevol. Dat iedere persoon die daar woont zijn eigen persoonlijk verhaal blijkt te hebben. Je moet weten, je komt als individu in zo een woonzorgcentrum terecht en plots moet je een deel van je eigen identiteit   delen met anderen.  Je wordt collectief benaderd, omdat het ook niet anders kan. Je moet eten als iedereen eet, je gaat naar bed als iedereen dat doet. Er zijn mensen die het daar moeilijk mee hebben, wat heel begrijpelijk is. Het is een deel van je eigen zelfstandigheid afgeven. Als je jou daar kunt in vinden kun je zeker gelukkig zijn. toen ik daar was en op deuren klopte, heb ik zoveel mooie verhalen gehoord en die waren één voor één echt waardevol. Ik voelde ook dat ‘hun verhaal kunnen doen’ dat daar heel veel nood aan is. Er is helaas te weinig tijd bij het zorgpersoneel om aan die vraag te voldoen, en dat is best wel jammer. Op dat moment voelde dat ik dat moment een belangrijke rol daarin kon spelen. Door gewoon er te zijn, en te luisteren. De openheid en schat aan informatie heeft me nog het meest geraakt. Het levert een schat aan mooie en herkenbare verhalen op.

Je brengt hun persoonlijke verhalen naar een publiek?
Die mensen zijn gewoon dankbaar dat er een stem wordt gegeven aan hun verhalen. Het zijn ook geen schaamte  dingen die ik vertel.  Eerder herkenbare en ontroerende verhalen. Soms treurig of grappig, maar nooit met de bedoeling   om iemand in een slecht daglicht te zetten. Integendeel zelfs. Eerder de boodschap dat we verbinding moeten blijven maken met elkaar, dat is super belangrijk.

De verhalen waren een inspiratie; ik veronderstel dat sommige van die mensen in je verhalen niet meer onder ons zijn? Was het moeilijk te kaderen…
Voor zover ik weet leven de mensen nog die ik heb ontmoet. We gingen een paar maanden geleden nog een tweede keer spelen in het woonzorgcentrum waar ik in residentie ging en hebben toen de bewoners naar wiens verhalen ik mocht luisteren terug ontmoet.

Het zou mensen moeten stimuleren om vrijwilligerswerk te doen?
Ik voelde ook een frustratie bij het zorgpersoneel omdat ze daar helaas geen tijd voor hebben, alles is getimed. We willen wel, maar ze kunnen niet. Ze kunnen wel vragen ‘hoe gaat het’ maar ze kunnen niet luisteren, ik voelde wel dat aan die mentale zorg ook aandacht moet besteedt worden dat is gewoonweg super belangrijk. al die besparingen zorgen ervoor dat de mensen die daar werken dat niet meer kunnen invullen, dat is heel schrijnend. Dat is gewoon de tijd waarin we leven.. connectie maken, verbinding maken, is gewoon belangrijk. het niet alleen ik die geef, het is ook ik die kan ontvangen van jullie. Zeker in die tijden waarin we leven, waarin we minder individualistisch moeten zijn.

Ik merk het op in je projecten … Je vertelt verhalen die mensen raken, en mensen doen nadenken, al dan niet met gelijkgezinden.
Ik vind het belangrijk om connectie te maken met mijn publiek. Bij gezongen muziek heb je een tekst om naar te luisteren, bij instrumentale muziek kan je als luisteraar heel veel zelf ‘invullen’. Ik vind het wel fijn om de inspiratie tot mijn muziek te delen met het publiek, zeker omdat die zo duidelijk is.

ik citeer eventjes vanuit mijn verslag, ’ De emoties borrelden op, nooit gaat het teveel de treurige of frivole kant op. Alles blijft hangen binnen een gezellig kader” . Wat denk je zelf?
Ik ben een zeer emotioneel persoon. Ik ben ook een gevoelige persoon. Ik leef ook vanuit dat buikgevoel, ik denk daar niet zo over na en ben daar niet mee bezig. Alles verloopt eerder spontaan bij mij.  De ene moment zal ik eerder de treurige kant gaan, de andere keer wat meer vreugdevol.  In een programma krijg je toch een totaliteit waardoor dit allemaal in evenwicht is. Is dat niet met de muziek, dan is dat met de verhalen. Ik ben het een nog het andere, ik denk daar niet te diepe over na. Soms moeten we alles ondergaan, en dan komt het allemaal wel vanzelf goed. Er komt altijd stilte na de storm, maar uiteraard als je in de storm zit weet je niet waar je gaat terecht komen..

Het valt me op dat je telkens de juiste persoon of personen vindt om je project aan te vullen; hoe komt het?
Het is vaak de gelegenheid die zich voordoet. Neem nu met Aino Peltomaa dat was via Wim Wabbes, de voormalige artistiek directeur van de HA concerts. Die sprak me aan dat ze muzikale ontmoetingen organiseren in het kader van zoveel jaren Handelsbeurs. Ik hoorde Aino zingen en dat was zo mooi. Bij ‘Sun Sun Sun’ was het een idee om iets te doen rond de verhalen en instrumenten van mijn echtgenoot. We hadden een strijkkwartet nodig die past bij die muziek. Het hoeft geen klassiek orkest te zijn, maar wel mensen die wat moeilijke muziek kunnen spelen. Dan kwamen we snel bij de mensen van ‘Sun Sun Sun’ omdat ze net tussen die twee werelden palaveren. Voor mij was dat een ‘match made in heaven’. En ‘Verhalen zonder woorden’ dat was op vraag van Klara festival om in een rusthuis te schrijven. Essentieel was dat bedoeld om dit helemaal solo te doen. op die moment was de muziek van Pendulum nog niet uit. Ik voelde echter, na toch zo een gevoelige week in zo een rustoord, ook nog eens dat op mijn eentje op het podium brengen dat dit me te zwaar ging wegen. En heel spontaan kwam ik bij Jean-Philippe Poncin terecht, die is heel lang leider in de scouts geweest voor kinderen met een beperking en begrijpt die ‘gevoelige materie’ zeer goed. Die is zeer sociaalvoelend en dat paste dus perfect bij dit project. het is dan ook een gouden combinatie geworden.

Je hebt ook in kerken opgetreden, ook met dit project dacht ik. Is dit een andere beleving ? Een sacraal sfeertje?
Elke concertzaal is anders, elke locatie heeft wel zijn unieke ‘beleving’. Je moet natuurlijk altijd zelf de sfeer maken. De  ene keer moet je meer uw best doen dan de andere, in de kerk heb je automatische een speciale sfeer. Er is ook veel galm in zo een kerk, soms zelfs een beetje teveel dan moet je dat wat bijstellen met de versterkers. Als je in een kerk accordeon speelt, komt die orgelklank van dat instrument veel meer naar boven.

In de Ha Concerts in de Foyer was het meer een huiskamersfeertje
Dat klopt, het was ook voor circa 150 mensen en toch en toch hadden we niet het gevoel dat we met zoveel samen zaten, het voelde zo intiem aan alsof je haast op de schoot van de mensen zat te spelen. Het was fijn dat je zo een gezellige opstelling kunt creëren zonder dat je extra micro’s of zo nodig hebt. Binnen een vrij sobere ruimte kun je meer bereiken.

Dit project past in een intiem kader. Terwijl ‘Sun Sun Sun’ grotere clubs kan aanspreken? Niet in een Sportpaleis wellicht maar toch, hetzelfde bij ‘Pendulum’.
Je bent met een grotere groep, dan kun je gemakkelijker schakelen.  Het is absoluut onze ambitie niet. Bij Pendulum hebben we wel op een festival gestaan, en dan is het wel uitdagend om binnen een luidruchtiger kader daar toch dezelfde waarde aan te kunnen verlenen.  Om te vertrekken vanuit een ‘luisterende sfeer’ en dat is niet altijd even evident. Er moet een soort magie hangen in de zaal, en op die grotere podia is dat wel een grotere uitdaging.

Heb je al optredens gehad waar het geroezemoes echt teveel werd?
Dat doet me denken als je zo op recepties en zo speelt, maar nu heb ik daar geen last meer van gehad nee. Dat valt goed mee. Meestal wordt dat door de andere fans ook niet gewaardeerd als iemand teveel staat te babbelen voor of naast hem, ik heb al gezien dat mensen hen daar ook op wijzen. Ik heb er dus nog nooit echt last van gehad.

Hoe waren de algemene reacties? En staat er meer op het programma rond dit project?
Momenteel ben ik aan het schrijven voor een nieuw project dat heet ‘Adem’. Het programma heeft een accordeon en vier blaasinstrumenten. Klarinet, saxofoon, trompet en Trombone. Het artistieke uitgangspunt is ‘De Adem’. Het emotionele uitgangspunt is de Euthanasie van mijn grootvader. Op 9 mei is hij overleden. Hij had ook aangekondigd ‘op 9 mei om twee uur in de namiddag ga ik mijn laatste adem uitblazen’. Dat greep me wel aan, alle begrip , dat iemand bewust zegt ‘op dat moment ga ik mijn laatste adem uitblazen’ heeft me doen nadenken over elke adem, waar we niet bij stil staan. Hoe we opstaan en inademen en dan die laatste adem.. we gaan die voorstellen op 26 februari volgend jaar in HA concerts. Die ‘verhalen zonder woorden’ komt ook een vervolg op, wellicht niet per se in een zorginstelling.  We hebben dat programma al een tachtig keer gespeeld, en elke keer krijgen we nieuwe verhalen te horen van mensen die daar aanwezig zijn. we gaan ook in een palliatief centrum spelen, zorg instellingen en zo en daar hoor je allerlei ‘nieuwe verhalen’ die zeker een inspiratie vormen voor een vervolg daarop. Het zijn net die verhalen die mensen op optredens en zo me vertellen, die me inspireren om daar dus iets mee te doen rond ‘Verhalen zonder woorden’ deel twee.

zijn er nog doelen, ambities die je als muzikant en componist voor ogen hebt? Een ‘einddoel’?
Ik zou graag met mijn muziek over de grenzen geraken, we zijn nu wel bezig in Nederland.  Het zou dus fijn zijn om in het buitenland te mogen spelen. En mijn muziek kunnen blijven spelen. En op vlak van ontwikkeling? Mooi projecten kunnen maken, waar de ontmoetingen met mensen op het voorplan staat, en dus ook in het Buitenland. Inspirerende mensen blijven tegen komen, waardoor nieuwe projecten ontstaan is wel het voornaamste doel.

Ben jij iemand die gemakkelijk inspiratie ‘oppikt’?
Alles vertrekt vanuit het buikgevoel bij mij dus, als je gevoelig bent komt ook van alles tegen en dat blijft hangen net door die gevoeligheid die in mij zit. En dat zoekt een muzikale weg naar buiten toe.

Pics homepag @Johan Jacobs

Bedankt voor de fijne babbel, tot heel binnenkort en veel succes met alles wat je doet

Goera Rock Metalfest 2026 - Een ‘back to basics' sfeertje
Goera Rock Metal Fest 2026
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2026-05-09
Erik Vandamme

Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol is én al sinds 2015 doorgaat, hebben wij het supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte.
Ons verslag van vorig jaar kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Motivatie genoeg om nu ook in 2026 tekomen. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act.
Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige sfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietend van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreid bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de bands zich eraan stoorden, nee, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit.
We zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en we kregen ook nog een mooie ontdekking!
Een overzicht
Isabeau (*****) - Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit muzikanten die doorheen ons lijf daverden met hun vuurkrachtige riffs en drums. De vocals van zangeres Renéé is rauw-demonisch als zalvend-zachtmoedig. Allerlei emoties borrelden op.
Muzikaal tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven.
Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit; de muzikanten hebben reeds hun sporen verdiend, maar dit is een nieuwe parel aan het (melodic) death metal front. Een verwoestende rollarcoaster dus.

Incult (****) – Incult biedt rauwe kost met een hoek af. De imposante muzikanten brengen een soort bulldozergeluid. De thrash invloed is sterk herkenbaar en ook de death metal is niet veraf.
Als een pletwals ging Incult tekeer op het podium. Razendsnel verpulverend. Af en toe was er een kleine mosh vooraan.

Objector (*****) – Even razendsnel en verpulverend klonk Objector. Het is de ondertussen de elfde keer dat we de band aan het werk zien. Ze hielden een nauw contact met hun publiek. Wat een uppercuts. Thrash metal op z’n best.
Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, wat hier maar te dele was. Ze waren wel best tevreden te mogen spelen op zo'n Uber-gezellig festival als Goera Rock.
Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we, o.m. op 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas; en op 17 en 18 september in Roemenië. Op naar een doorbraak in het buitenland.

Painted Scars (****1/2) – Zij brengen eerder een donkere, spookachtige sound, gedragen door erg emotievolle vocals van zangeres Hyacien Zijlmans die wist te ontroeren. Een charismatische band weliswaar met muzikanten die elkaar weten aan te voelen. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, die officieel uitkomt op 29 mei. Het onderstreept het talent. Veelbelovend dus. Heel interessant was toch de eigenzinnige cover van “Black Velvet”, de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley.Sterk gespeeld en gezongen.
Dit is een band die groeit en een ‘match made in heaven’ is. Na Devils Rock For An Angel in 2024, nu opnieuw geapprecieerd door ons.

Toxic Shock (****1/2) - De band heeft de reputatie iedereen te overdonderen , overweldigen. We herinneren ons nog de corona tijd waarbij ze speelden op het festival Catacombfest in 2021. Wat een indruk toen. Het zijn muzikanten die waanzinnig te werk gaan en er is de beweeglijke frontman, die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om dan tot slot te balanceren op de dranghekkens én te belanden op de stelling naast het podium tot aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op het dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn beurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zondermeer, die toeren uithaalde.
Toxic Shock deelde op speelse wijze uppercuts uit, met zelfs een kleine moshpit. Wat een live band.

Secondhand Saints (****) - Deze band brengt een emo-metalcore met een hoek af. Ze begeven zich op het pad van een Electric Callboy en Parkway Drive. Secondhand Saints zorgt voor een feestelijke noot in het genre.
In 2024 zagen we hen nog in de Casino,Sint-Niklaas, met een verpletterend optreden. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave’, enz; allemaal interactieve trucjes die werkten. Het publiek genoot ervan, net als de band.
Nu kwamen ze om de nieuwe plaat voor te stellen, deze keer zonder strandballen, maar met wel veel sfeer en twee (brullende) zangers die elkaar weten aan te voelen. Een wave kwam er meer naar het einde toe.
De sound van Secondhand Saints binnen het genre van de metalcore is mooi uitgekiend, uitgewerkt, behoudt z’n gevoeligheid en intrigeerde het publiek meer dan genoeg.

Powerage (****) - Powerage, een AC/DC tribute band, kwam hier rond middernacht, met vuurwerk op het podium. We moeten niet liefhebber zijn van tribute bands, maar deze heeft dezelfde energie als het origineel.
Her kregen we een ‘old school rock-'n-roll vibe’, zonder al te veel franjes. Songs als “Rock'n'roll Damnation” zorgden voor een adrenalinestoot Kleppers uit onze jeugd trouwens.
Powerage voegt er nog een eigen muzikaal verhaal aan toe. Missie geslaagd!
Ze waren de overtuigende afsluiter van een gezellig festivalletje, die vooral een ‘back to basics' sfeertje opteerde en creëerde!

Met dank aan MUSIKA

Organisatie: Goera Rock Metalfest w/Stijn Nijs

De Algerijnse zangeres Souad Massi was zeven jaar leadzangeres van rockband Akato. In haar solo werk hoor je die muziek. Doorheen de jaren heeft ze al wat platen uitgebracht, Met haar in Frankrijk residerende muzikanten neemt ze ons mee op een wereldreis. We hebben aanstekelijke gitaarloops, die kleur krijgen met een typsisch world snaarinstrument en een Arabische ney fluit.
Massi werkt samen met Afrikaanse rappers. Ze zingt in het Arabisch, maar eigenlijk gaat er een brede wereld open in haar geluid.
“Samt” is al meteen een sterke binnenkomer in het worldgenre. Verschillende culturen komen samen en vormen één geheel, die een soort muzikale wereldvrede inluiden; de Westerse, Arabische en Afrikaanse cultuur  worden met elkaar verbonden.
Het wondermooi “Zagate”, “L'Equation” onderstrepen dit. Op “L'Equation 2” horen we eerder een poëtische kant. “Tiri” klionkt sfeervol, kleurrijk door haar warme vocals en een zachtmoedige fluitklank.
Twinkelende gitaren geven dynamiek. We zweven maar al te graag mee op haar veelkleurig geluid op “Congo Connection” met die kenmerkende Afrikaanse invloed. de Congolese rapper Youssoupha bidet een meerwaarde.
Met de Algerijnse rock song “Anna Insasan” krijgen we dan een andere invloedssfeer. “Chibani” rockt lekker weg met een verbluffende Fender Rhodes solo. “6 Heures du matin” dient talrijke uppercuts toe, wat een afsluiter.
Al haar emoties zijn te horen op deze plaat, woede, hoop , zachtmoedig- en weerbarstigheid in een even veelzijdige sound.

Tracklist: Samt - D'Ici, De Là-Bas - Zagate - L'Equation 1 - L'Equation 2 - Tiri - Congo connection - Anna Inssan - Sawt - Chibani - 6 Heures du matin

Mind Space - Robin Ross & The Melodynes
Robin Ross is een doorgewinterde sing/songwriter en producer die bekend staat om zijn veelzijdigheid. Meer dan dertig jaar ervaring nu, begon Robin zijn muzikale carrière in 1988 in New Jersey en New York en heeft zich sindsdien gevestigd als een productief artiest.
In 2021 heeft Robin zijn passie voor muziek nieuw leven ingeblazen en is hij aan nieuwe projecten begonnen, waaronder de oprichting van Robin Ross & The Melodynes, een samenwerking met gerenommeerde muzikanten als Wharton Tiers, Joe Torres en Joellen (JoJo) Gaetani.
'Mind Space' is het resultaat en een mix van retro-vibes en moderne invloeden.
Het aanstekelijke “Spill No Mo Wine” is de aanzet van een zomerse vibe, die het ‘nu’ met ‘vroeger’ bindt, zonder gedateerd te klinken. “Mind Space” en “Campfire on the Moon” vervolgen die muzikale input. Pure rock dus.
Verder het prachtige emotievolle  “Cause I” en “Taking All Of My Heart”, die subtiliteit en finesse bevatten.
Er is soms ook een mysterieus kantje, het afsluitende “Follow” is er zo eentje.
Toegankelijk herkenbaar speels materiaal , die een danbare kick geeft, met ergens een knipoog naar Supertramp.

Tracklist: 01.  Spill No Mo Wine 02.  Mind Space 03.  Campfire On The Moon 04.  Free the Young 05.  Cause I Do 06.  Taking All Of My Heart 07.  Shiny Blue Shoes 08.  Sweet Jane 09.  Curious Mind 10.  Echo of Love 11.  Come On In 12.  Follow

https://www.youtube.com/playlist?list=PLZMOAsyySAN_HsbkA3y4epsPi2W_R5YOG

Mehmet Ali Sanlıkol groeide op in Istanbul, zijn moeder was een klassiek pianiste, en hij bracht zijn jeugd door met muziek van Beethoven, Mozart en Chopin, voordat hij de jazz ontdekte. Het betekende een keerpunt, hij verdiepte zich in het genre en ging naar het Berklee College of Music. Boston is nu zijn thuisbasis en de jazz is in de man geworteld. Zijn laatste album ‘The Electric Out Man Speaks and you Listen’ vat net die verschillende invloeden samen van z’n roots, klassiek, blues en jazz.

De bezwerende klank op “Pickin ‘A Shuffle alla Turca” laat al meteen die verscheidenheid horen. Het instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Er is ook wat bluegrass in vervat.
Deze invloedssfeer brent een oude, lekkere warme sound. We horen het verder op “Another dream in Nihavend” , eentje van meer dan tien minuten. Het klint boeiend door de improvisaties en de talrijke wissels van ingetogenheid en dynamiek . “Talk about A Turkisch Blues” ademt z’n roots en blues uit, En is niet vies van enig experiment. Een energieke solo drijft het tempo op. Prachtig dus. “A 1. Poignant Truth” en “No big deal” gaan verder in dit elan.
Het album steunt op decennia van onderzoek, cultuurgeschiedenis en instrumentontwerp; het klinkt herkenbaar, vertrouwd, maar biedt openheid naar avontuur en experimenteerdrift. Hij weet een breed publiek aan te spreken, uit de jazz-, blues-, Anatolisch-Turkse psychedelische en alternatieve wereldmuziekscene. Sanlıkol brengt het in de eigen muzikale taal waarmee hij is opgegroeid. Zijn persoonlijk verhaal wordt hier muzikaal uitgebeeld. Een interessant plaatje dus.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nNqJydMDPXevHt4x6LWopPUEAF0OodDX8

Tracklist: Pickin' A Shuffle Alla Turca - Another Dream In Nihavend - Talk About A Turkish Blues - A 1. Poignant Truth - No Big Deal.