Het Ierse synthpoptrio Tiny Magnetic Pets staat al lange tijd in de elektronische traditie van Kraftwerk, OMD, New Order en Depeche Mode, maar weigert zich tot nostalgie te laten reduceren.
Op de drie nummers tellende EP ‘Astralux’ duikt de band nadrukkelijker de nacht in. Filmische synthesizerlagen, donkere grooves en een stevige elektronische puls richten de blik resoluut op de dansvloer.
De EP werd geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Tiny Magnetic Pets zelf. Tim Dorney, bekend van Republica, stond in voor de mix en mastering. Naast de opnieuw opgenomen versie van “Lost My Guiding Light” bevat Astralux twee uiteenlopende bewerkingen van “Low Places” door producer en dj Paul Dakeyne. Deze korte release vormt niet alleen een herinterpretatie van ouder materiaal, maar ook een voorproefje van de richting die de band op zijn aangekondigde vierde studioalbum wil inslaan.

Met “Lost My Guiding Light (Again)” wordt de toon meteen gezet. Het knappe is hoe Tiny Magnetic Pets verschillende paden binnen de elektronische muziek verkent. Een opzwepende elektronische sound wordt verbonden met toegankelijke zang en klanken die geregeld naar EBM neigen.
Het resultaat voert ons dansend door donkere straten naar obscure clubs, zonder dat de melodie onderweg verloren gaat. Die veelzijdigheid wordt doorgetrokken in “Low Places (Dakeyne Remix)”. De muziek waait verschillende richtingen uit, maar verliest haar herkenbare lijn nooit helemaal.
Tiny Magnetic Pets kleeft zich niet vast aan één stijl en maakt duidelijk dat hokjesdenken hier weinig zin heeft.
“Low Places (Dakeyne Acid Dub)” toont vervolgens een andere zijde van hetzelfde nummer. De zang verdwijnt grotendeels naar de achtergrond, terwijl ritme, bas en elektronische effecten de dansvloer volledig opeisen.
“Lost My Guiding Light (Again)” vormt het kloppende hart van deze EP. Achter de pulserende synths en aanstekelijke melodie gaat een gevoel van onzekerheid schuil, maar de song blijft vooral hoopvol klinken.

Met amper drie nummers is de ‘Astralux EP’ bijzonder kort, maar binnen die beperkte speelduur  brengt Tiny Magnetic Pets muzikaal een diverse invalshoek. De EP klinkt donker en filmisch, maar ook vitaal, dansbaar en emotioneel. Het verleden blijft hoorbaar, alleen gebruikt de band dit niet als veilige schuilplaats. De “Astralux EP’ richt de blik vooruit en doet vooral verlangen naar dat aangekondigde vierde album.

Tracklist: Lost My Guiding Light (Again) - 6:39 Low Places (Dakeyne Remix) - 4:32 Low Places (Dakeyne Acid Dub) - 5:30

Een jazztrio uitbreiden met een volledig symfonisch orkest houdt altijd een risico in. De intimiteit en spontane wisselwerking tussen de muzikanten kunnen gemakkelijk bedolven raken onder een overdaad aan strijkers en blazers. Op ‘Freedom Trail’ gaat het Luxemburgse pianotrio Reis Demuth Wiltgen die uitdaging aan met het Luxembourg Philharmonic, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de Amerikaanse topsaxofonist Joshua Redman.
Het resultaat is geen pianotrioplaat waaraan achteraf enkele orkestrale kleuren werden toegevoegd, maar een ambitieus project waarin bestaande composities worden opengebroken en vanuit een ruimer perspectief herbekeken.

Het trio, bestaande uit pianist Michel Reis, contrabassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen, toont meteen in titelnummer “Freedom Trail” hoe de composities orkestraal worden opgebouwd, vervolgens groovende wegen inslaan en uiteindelijk uitmonden in een intimiteit waarin twinkelende piano en zachte saxofoonklanken elkaar vinden.
“Never Seen Again” blijft binnen die ingetogen sfeer en brengt de luisteraar haast in een toestand van zen, ver weg van de oorverdovende drukte van het bestaan. Mooi en zalvend tegelijk.
Ook “Cross Country” bewandelt die intieme en intense weg. Het filmische karakter komt nadrukkelijk bovendrijven. Met de ogen gesloten wanen we ons aan zee, waar een zachte bries ons laat wegdromen naar de mooiste oorden. De saxofoonsolo van Redman brengt meer groove en spanning aan, waarna tegen het einde alle orkestrale registers worden opengetrokken.
In “Catherine's Song” bewegen zijn soms overstuurde saxofoonklanken opnieuw voortdurend tussen zalvende zachtheid en uitbundige kracht. Ook “Viral” en “Home Is Nearby” verbinden die verschillende invalshoeken op overtuigende wijze.

Het veelkleurige karakter, waarin orkestrale grandeur en filmische intimiteit elkaar voortdurend afwisselen, maakt deze plaat zo bijzonder. Met “Dante” en het wondermooie “Where the Heart Beats” als laatste bewijs, neemt Reis Demuth Wiltgen de luisteraar mee op een reis die de fantasie voortdurend prikkelt.
‘Freedom Trail’ voert ons naar het oneindige zonder ons met bombast te overdonderen of met overmatige zachtheid in slaap te wiegen. Net dat evenwicht zorgt ervoor dat we geboeid blijven luisteren en de plaat telkens opnieuw willen beleven.

Tracklist: Freedom Trail - 9:30 Never Seen Again - 5:09 Cross Country - 9:49 Catherine's Song - 5:00 Viral - 5:52 Home Is Nearby - 3:54 Dante - 6:07 Where the Heart Beats - 6:16

Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.

Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.

Nee, Jeff Herr Corporation  legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!

Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09

De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
 Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.

Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.

Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09

Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument)  van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.

Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52

Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos

Echoes Of Zoo – Muzikaal prikkelend en fonkelend

Eén van de muzikale ontdekkingen rond de corona was Nathan Daems. We leerden de saxofonist kennen via een livestream van Balkan Trafik en  interviewden hem in 2021. Op die manier kwamen ook zijn andere projecten op onze radar, waaronder Echoes of Zoo (****). We  recenseerden hun album ‘Breakout’ en zagen de band - voor het eerst live in N9 in Eeklo. Gisteren stonden ze in een goed gevuld café van De Casino, met de nieuwe plaat ‘Collective Intelligence’ in de steigers. Muzikaal prikkelend en fonkelend

‘Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie’, schreven we over ‘Breakout’. We krijgen een muzikale verderzetting. Waar de saxofoon van Nathan vroeger voor ons haast vanzelf op de voorgrond trad, zagen we nu vooral één hecht geheel op het podium.
De kleurrijke gitaarlijn van Bart Vervaeck en de bas van Lieven Van Pée kregen alle ruimte. Naast de vertrouwde jazzinvloeden hoorden we onderhuids een bluesinslag. De warme klank van Nathans saxofoon vloeiden samen met de riffs. Ook drummer Falk Schrauwen gaf de muziek precies op het juiste moment pit. In enkele knappe solo's liet hij horen hoeveel hij zelf aan het avontuurlijke geluid bijdraagt. Boeiend divers dus.
De band lichtte geregeld een tipje van de sluier van ‘Collective Intelligence’ op: herkenbaar als Echoes of Zoo zelve, én met een straf samenspel. Nieuwe wegen werd verkend. Het publiek was er duidelijk voor te vinden. Een daverend applaus volgde.

‘Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat’, schreven we na hun optreden in de N9, een paar jaar terug. Ook in De Casino was dit ook duidelijk het geval.
Een link naar afrojazz en blues maakten ons nieuwsgierig naar het nieuwe werk. Muzikaal prikkelend en fonkelend in het samenspel tussen deze vier muzikanten. Magisch optredentje!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Kludde - Doodswens – Nachtelijke rituelen in de schaduw van het verleden
Kludde – Doodswens
Bastion V
Dendermonde
2026-09-26
Erik Vandamme
9

Sommige locaties spreken al bij het binnentreden tot de verbeelding. Bastion V in Dendermonde is daar een mooi voorbeeld van. De voormalige militaire site maakt deel uit van de historische vestinggordel die de stad ooit moest beschermen. Waar soldaten vroeger achter dikke muren en in kazematten beschutting zochten, vinden vandaag muziekverenigingen en liefhebbers van alternatieve klanken een onderkomen.
Via een gezellige bar belanden we in een concertzaal waarvan de gewelven een bewogen verleden lijken te verbergen. De duisternis en dreiging die deze muren wellicht al hebben doorstaan, krijgen vanavond een muzikale vertaling. Met Kludde als Vlaamse kwelgeest en Doodswens als Nederlandse boodschapper van de dood vormt Bastion V het gedroomde decor voor een avond vol donkere rituelen.

De rituelen beginnen al rond halfacht met Blodzallog (****), een Nederlandse formatie die in 2021 ontstond en inmiddels twee demo’s uitbracht. Muziek en teksten draaien rond kosmische horror, dood en nihilisme. Geen thema’s over bloemetjes en bijtjes dus, en dat straalt het gezelschap op het podium ook uit. Hun vrij statische houding staat in schril contrast met de verschroeiende riffs uit hun instrumenten . Om kippenvel van te krijgen. De sporadische rauwe vocalenvormen een duidelijke meerwaarde.
Een betere manier om het lont in het kruitvat van deze avond aan te steken, konden we ons nauwelijks indenken.

Werd dit een wedstrijdje tussen Nederland en België? Met twee Nederlandse en twee Belgische bands op de affiche leek het daar haast op. De muzikale confrontatie zou uiteindelijk op een verdiend gelijkspel uitdraaien.
Na de Nederlandse openingszet was het aan Matavitatau (****) om de Belgische eer te verdedigen. De Gentse band grijpt muzikaal terug naar de rauwe, traditionele black metal uit de Noorse scene van de jaren negentig, maar geeft daar een bijzonder literair karakter aan door uitsluitend in het Latijn te zingen en inspiratie te putten uit klassieke Romeinse auteurs.  Dood en duisternis worden zo niet alleen bezongen, maar bijna als een eeuwenoud ritueel over Bastion V afgeroepen.
Het resultaat is een intense totaalbeleving die naar meer smaakt.

Kan het nog intenser? Jazeker! Van Kludde (*****) zijn we ondertussen gewend dat de band grenzen durft te verleggen. Met zijn folkloristische verhalen over Vlaamse kwelgeesten spreekt het gezelschap al jaren tot de verbeelding. Live vertaalt zich dat telkens in een beklemmende, fantasieprikkelende trip die de meest weerzinwekkende wezens uit ons onderbewustzijn naar boven haalt. Voer voor donkere zieltjes.
Ook deze keer sleurt Kludde het publiek mee in een zinnenprikkelend verhaal vol duisternis en waanzin. Met hun beschilderde gezichten zien de muzikanten er niet alleen demonisch uit, ze klinken ook alsof ze rechtstreeks uit de onderwereld zijn opgestegen.
De muziek dringt door tot in de diepste vezels van het lichaam, tot zelfs de ziel in de hel lijkt te branden. Verzet heeft geen enkele zin. Er rest maar één mogelijkheid: dit volledig ondergaan.

Door problemen met de geluidsmix begint Doodswens (*****) ongeveer drie kwartier later dan gepland aan de set. Het lange wachten stelt het geduld van het publiek danig op de proef, maar verhoogt tegelijk de spanning.
Kan de Nederlandse band die opgelopen vertraging straks doen vergeten? Het antwoord volgt rond middernacht, het uur waarop vampiers en andere wezens uit de duisternis ontwaken. Kaarslicht, beschilderde gezichten en een sacrale uitstraling hullen het podium in een rituele sfeer die ons koude rillingen bezorgt. Even lijkt het zelfs alsof de geesten die door de eeuwenoude gewelven van Bastion V dwalen, uit de dood zullen opstaan..
De bandleden gaan toepasselijk schuil achter de initialen R., I. en P.: samen vormen ze R.I.P. Vanachter haar drumstel spuwt I. voortdurend vuur met haar bijzondere stem en verbluffende drumwerk. Haar helse kompanen R. op bas en P. op gitaar lijken ondertussen de naderende Apocalyps in te luiden.
Toch is niet alles kommer en kwel bij Doodswens. De muziek klinkt tegelijk vernietigend en verheffend, alsof de band onze innerlijke demonen niet verdrijft, maar ze één voor één naar de oppervlakte haalt.
Op 17 april bracht de band het titelloze album ‘Doodswens’  uit, waarop datzelfde gevoel ook muzikaal gestalte krijgt. Nadat we de nummers nu ook live hebben beleefd, kunnen we de plaat alleen nog maar warmer aanbevelen: Doodswens – Doodswens.

Pics homepag: Doodswens

Organisatie: Grit and Grim Gigs – Bastion V, Dendermonde

(John) Coltrane 100 - Shabaka presents 'Of The Earth' – Hoe verleden, heden en toekomst van de jazz in de AB elkaar ontmoeten
Shabaka Hutchings

Op 1 augustus 1965 streek John Coltrane voor zijn enige Belgische optreden neer in Comblain-la-Tour, een pittoresk dorpje in de provincie Luik. Wat toen wellicht aanvoelde als een uitzonderlijke passage van een jazzgrootheid, kreeg later een nog grotere historische betekenis. De opnames bleken immers de allerlaatste gefilmde beelden te zijn van Coltranes legendarische klassieke kwartet met pianist McCoy Tyner, contrabassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Enkele maanden later gingen hun wegen uiteen.
Ruim zestig jaar later vormden die beelden in de Ancienne Belgique niet zomaar een nostalgische terugblik, maar het vertrekpunt van een avond waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten.
Na een muzikale ode van Alice Coltrane nam het jonge Brusselse kwartet Ola Tunji de spirituele fakkel over, waarna Shabaka Hutchings bewees dat Coltranes nalatenschap niet alleen gekoesterd, maar vooral voortdurend opnieuw uitgevonden moet worden.

Uit de korte concertfilm bleek meteen hoe ver John Coltrane zijn tijd vooruit was. Niet alleen zijn verbluffende en grensverleggende saxofoonspel maakte diepe indruk. Ook de haast onaardse pianopartijen van McCoy Tyner bezorgden kippenvel, terwijl de contrabas van Jimmy Garrison voor een warme, groovende onderstroom zorgde. Elvin Jones stuwde het geheel voort met drumwerk dat tegelijk subtiel en bijzonder krachtig klonk. Het samenspel was intens, fysiek en bovenal bezield.
Klinken die bewoordingen overdreven? Wellicht. Maar soms schieten woorden nu eenmaal tekort. Hier werd mee de basis gelegd voor de manier waarop verschillende generaties jazz zijn gaan beleven. Uiteraard telt de geschiedenis nog andere goden, van Louis Armstrong en Charlie Parker tot Miles Davis, Billie Holiday en Thelonious Monk. Toch maakte het John Coltrane Quartet op amper veertig minuten duidelijk waarom ook wij ooit voor jazz zijn gevallen. Dit waren geen vergeelde archiefbeelden.
De muziek ademde, gloeide en klonk ruim zestig jaar later nog altijd verrassend levend.

Die bewondering voor Coltrane vormde ook de inspiratie voor de artiesten die vervolgens het podium betraden. Ola Tunji (*****) is een jonge Brusselse band die binnenkort het debuutalbum ‘Trust’ uitbrengt, een plaat die ook ons niet onberoerd liet.
Lees gerust onze recensie: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103965-trust .
Voor deze bijzondere gelegenheid koos Ola Tunji bewust voor een ode aan Coltrane. De groep bracht zijn muzikale geest opnieuw tot leven en hulde die in een eigentijds kleedje, zonder aan de oorspronkelijke bezieling te raken. Daarbij draaide het niet uitsluitend om de virtuoze saxofoniste. Zij ontpopte zich eveneens tot aangeefster en multi-instrumentaliste en bleek bovendien over een wondermooie stem te beschikken.
De eigenzinnige, improviserende aanpak die we op ‘Trust’ ontdekten, kwam ook live volledig tot ontplooiing. Drumsalvo's deden ons haast uit onze stoel opspringen, terwijl verfijnde pianoklanken en de warme, soms haast zwoele contrabas voortdurend nieuwe spanningsbogen creëerden. Naar het einde van de set verscheen bovendien een trompettist op het podium, die de finale nog wat extra vuur meegaf. Alsof dat nog nodig was.
Ola Tunji bewoog voortdurend tussen intimiteit en een opzwepende spirituele totaalbeleving. Het absolute kippenvelmoment ontstond toen de woorden "A Love Supreme" als een mantra door de hele AB werden meegezongen. Het voelde alsof het publiek van 1965 plots samen zong met dat van 2026, alsof zestig jaar jazzgeschiedenis voor even werd opgeheven. Die woorden vormden niet zomaar de basis van de muziek; ze werden een bezwering die muzikanten en publiek met elkaar verbond.
Coltrane was niet langer alleen aanwezig in de beelden op het scherm. Zijn geest waaide door de zaal. Wat daar precies gebeurde, valt nauwelijks in woorden te vatten - en misschien schuilt net daarin de ware magie.

Voor een diepzinnige verbinding tussen spirituele jazz en afro-jazz konden we vervolgens terecht bij alleskunner pur sang Shabaka Hutchings (*****). Als een volleerde tovenaar had hij allerlei blaas- en percussie-instrumenten om zich heen uitgestald. Toch waren het vooral zijn natuurlijke charisma en grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid die de aandacht trokken. Zijn bindteksten bleven beperkt: samen met drummer Austin Williamson liet hij vooral de muziek spreken.
Na een ingetogen en ritueel geladen start, waarbij we langzaam wegzonken in een diepe spirituele soundscape, werd het startschot gegeven voor een opzwepende belevenis waarbij het almaar moeilijker werd om stil te blijven zitten. Aan de intensiteit van de ervaring veranderde dat niets. Vanbinnen waren we allang aan het dansen. De oorstrelende saxofoon- en fluitklanken van Shabaka en de verbluffende manier waarop Austin Williamson zijn cimbalen het ene moment zachtjes streelde en ze even later genadeloos te lijf ging, zorgden niet alleen voor een feest voor de dansspieren, maar ook voor geest en ziel. Precies daar dook opnieuw de geest van Coltrane op.
Shabaka Hutchings leek via zijn veelkleurige en soms hypnotiserende aanpak een boodschap van vrede, hoop en verbondenheid uit te dragen. De beelden op het scherm versterkten de muziek en maakten van het concert een audiovisuele totaalbeleving. Shabaka zette de saxofoon de voorbije jaren grotendeels aan de kant om zich toe te leggen op verschillende fluiten, waaronder de altfluit, en andere houtblaasinstrumenten. De vertrouwde saxofoon werd gelukkig nog geregeld bovengehaald, maar door dat ruime instrumentarium liet hij ook een andere, meer meditatieve kant van zichzelf horen. Akoestische blaasinstrumenten, subtiele elektronische texturen en de sfeervolle percussie van Austin Williamson vloeiden samen tot een bijzonder intense ervaring.
De muziek laveerde voortdurend tussen rustgevende verstilling en ritmes die onophoudelijk de dansspieren aanspraken.
Het voelde alsof we alle persoonlijke demonen van ons af konden dansen en er alleen nog hoop en levenslust overbleven.

Heel de avond waaide de geest van John Coltrane door de Ancienne Belgique. Eerst als een verre adem uit 1965, gevangen in historische beelden, vervolgens als een spirituele fluistering bij Ola Tunji en uiteindelijk als een ontketende storm bij Shabaka Hutchings.
Bijna zestig jaar na zijn veel te vroege dood kreeg de saxofoongrootheid zo de mooiste ode die men hem kon brengen. Niet door angstvallig naar het verleden terug te grijpen, maar door zijn ontembare zoektocht naar vrijheid, verbondenheid en vernieuwing voort te zetten.
Alsof we een nieuw mens werden met deze totaalbeleving …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ( ikv BRDCST en (John) Coltrane 100)

Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Devils rock For An Angel 2026
OC t' Riet
Zillebeke (Ieper)
2026-09-19 + 18
Erik Vandamme

De Westhoek blijft onlosmakelijk verbonden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. In het pittoreske Zillebeke krijgt die beladen geschiedenis ieder jaar een heel andere invulling tijdens Devils Rock For An Angel, een festival dat stevige muziek koppelt aan het goede doel.
Sinds vorig jaar duurt het evenement twee dagen. Wij zakten af naar dag twee, zaterdag 19 september 2026. De naam van het festival wordt in de zaal haast letterlijk zichtbaar. Terwijl duivelse klanken uit de luidsprekers opstijgen, gooien kinderen grote ballonnen over de hoofden of bieden ze bezoekers een ijsje aan.
Achter het muzikale geweld schuilt een warme, ongedwongen en mooie familiale sfeer. Duivels en engelen blijken hier probleemloos naast elkaar te kunnen bestaan.

Vlak na het middaguur krijgt Steamroller (*****) de ondankbare taak de festivaldag open te breken. Pieter schreeuwt vanaf 'From the Pits' zijn frustratie van zich af, maar straalt in zijn omgang met het publiek tegelijk levenslust uit. Een eerste poging tot een moshpit is nog wat te vroeg, al ligt dat allerminst aan het enthousiasme van de groep. Steamroller speelt strak, gevarieerd en visueel sterk. Vooral “Tension” en het nieuwe “Whispering Train” doen uitkijken naar het album dat in het voorjaar van 2027 verschijnt. Met “Stolen Focus” en de naar de band genoemde afsluiter bewijst dit gezelschap van alle markten thuis te zijn.

Voor Next Deed (****) begint het optreden met een aangrijpend eerbetoon. De Luxemburgse band verloor in maart 2025 onverwacht zijn zanger en vriend Alain Hertges. Wanneer de omroepster vraagt de 'horns' voor hem in de lucht te steken, gaan tientallen armen omhoog. Zijn aanwezigheid blijft ook muzikaal voelbaar: de EP ‘The Beloved - Act 2’ is aan hem opgedragen en op “Cherrie” werden zijn demo-opnamen samengebracht met de stem van de nieuwe frontvrouw Carole Dondlinger.
Live blijkt zij perfect binnen het verhaal te passen. Met ondersteuning van Sue, Kevin en Lou geeft Next Deed het verdriet een plaats zonder erin te blijven vastzitten. Dit is geen afscheid, maar een nieuw hoofdstuk dat voortbouwt op het fundament dat Alain mee legde.

Dead Serious (*****) trekt als enige band van de dag de zaal werkelijk helemaal vol. Een week eerder zagen we hen nog in Hamme, waar een deel van het publiek aanvankelijk afwachtend achteraan bleef staan. In Zillebeke volgt de respons onmiddellijk. Tijdens “Nice Day”, “Tourist” en “Donald & Daisy” vliegen niet alleen de gensters, maar naar goede gewoonte ook de badeendjes in het rond. Een crowdsurfer en een voorzichtige moshpit duiken op, terwijl frontman William Lawson zijn kompaan Jan Schepens van de fles laat drinken en even later zelfs op diens gitaar tokkelt. Met “RR5” en lijflied “Not Dead Not Serious” zet de band een onvervalst oldschoolthrashmetalfeest neer. Deze heren zijn nog lang ‘niet dead’ en al helemaal ‘niet serious’.

Daarna loopt de zaal haast volledig leeg. Bijzonder jammer, want Transport Aerian (****)  biedt met de Griekse grafisch kunstenaar Fiobos Gkoubras een intrigerend totaalspektakel. Terwijl de drie muzikanten donkere, mystieke poorten openen, vertaalt hij de opgeroepen emoties in krijttekeningen. De muziek balanceert tussen heavy progressive rock, experiment en ‘Rock in Opposition’. Het past erdoor niet vanzelfsprekend binnen een affiche vol traditionele metal.
Wie zijn comfortzone wel verlaat, krijgt scherpe muzikale weerhaakjes, een bijzondere zang en beelden die op het netvlies blijven kleven.
Op 18 november verschijnt ‘Intervention’. De onvoorspelbaarheid van dit optreden maakt ons uitermate benieuwd naar die nieuwe plaat.

Met Follow The Hunt (***1/2) dalen we opnieuw af naar donkere en intensieve regionen. De Belgisch-Duitse band uit Oostende omschrijft zijn muziek als 'blackened metal': de sferische duisternis van black metal wordt verbonden met moderne, zware en extreme invloeden. “L'Inconnue”, “Betrayer” en “King” trekken meteen een beklemmende wereld op. De vrij statische podiumhouding nemen we erbij, want muzikaal blijft er voldoende dreiging hangen om de aandacht vast te houden. Soms klinkt het ruw, maar die scherpe rand versterkt net het ongemakkelijke karakter van de set.

Ilmarinen (****1/2)  neemt ons vervolgens mee naar het Hoge Noorden. Klederdracht, viool, hakbijl en zwaard brengen de middeleeuwen en de wereld van de Vikingen opnieuw tot leven. In het publiek ontstaat zelfs een speels zwaardgevecht, dat gelukkig niet in bloedvergieten maar in een hartverwarmende knuffel eindigt. “On the Eastern Road”, “Gold” en “Battle of Brothers” prikkelen de fantasie, terwijl titels als “We Fought with Swords” en “Grandfather’s Tale” legendes en sages oproepen.
De set brengt ook persoonlijke jeugdherinneringen naar boven van ridderverhalen die we samen met onze tweelingbroer verzonnen. Pas na “Sathi-Waari” keren we terug naar een werkelijkheid vol smartphones en sociale media.

De Franse band Existance (***1/2) beweegt zich sinds 2008 in het vaarwater van de pure heavy metal. Echt origineel klinkt dat niet altijd en gezien er veel nummers dezelfde strakke lijn volgen, dreigt de aandacht soms wat te verslappen. Storend wordt het nooit: de band speelt met te veel vuur, vakmanschap en bravoure. “Heavy Metal Fury”, “Dead or Alive” en “Power of the Gods” nodigen uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Wanneer grote ballonnen over de hoofden vliegen, is het hek helemaal van de dam. “Riding Fast” blijkt een passende omschrijving voor een band die zonder al te veel omwegen blijft doorrazen: een heavy metalfeest uit de boekskes.

We volgen Fractured Insanity (*****) sinds het prille begin en zagen de band ondertussen al een negental keer live. Na hun passage in Muziekcafé Elpee in Deinze omschreven we hen als ‘een verschroeiende trip tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid’.
Ook in Zillebeke blijft dit gegeven overeind. De boomlange frontman laat met zijn verscheurende stem de muren trillen, terwijl “Habitual Killer”, “Divide & Conquer” en “Hangman’s Lair” klieven. Humor en zelfrelativering verhinderen niet dat “Age of Manipulation” en “Hell of No Man’s Land” ons met de innerlijke demonen confronteren. Ondanks de matige belangstelling houdt de band niets in. “All Shall Fade” en het sublieme “Man Made Hell” voltooien de muzikale ravage. ‘Welcome in Hell’.

Ook Sanity's Rage (*****)  kruiste eerder ons pad. Tijdens Metal Sunday in Kortrijk omschreven we de band als ‘een verzameling losgeslagen bulldozers’. Bijna een jaar later blijkt die vergelijking nog altijd treffend.
De Belgische thrashmetalband combineert brute kracht met vlijmscherpe melodieën en houdt de intensiteit voortdurend hoog. Na de lange stilte tussen twee albums bewees ‘The Dead Don’t Run’ in 2025 al dat het gezelschap nog lang niet uitgeraasd was. Songs als “Measure of Guilt”, “Nothing Sacred Will Hold” en de titeltrack worden met zichtbaar spelplezier op het publiek losgelaten. De massieve instrumentatie en de vocale impact krijgen zelfs iets feestelijks. Dansende duiveltjes voor de engelen: veel beter laat dit optreden zich niet samenvatten.

Afsluiter The Hell Patrol (****) waagt zich aan het repertoire van Judas Priest, samen met Black Sabbath en Motörhead, bands die me ooit tot metalfan bekeerden.
Er is een zekere scepsis tegenover tributebands. Toch overtuigt The Hell Patrol door de nummers met respect, speelplezier en interactie te benaderen. Een vrouwelijke fan mag vooraan zelfs een strofe meebrullen. “Metal Gods”, “Riding on the Wind” en “You've Got Another Thing Comin’'' klinken energiek, terwijl ook “The Ripper”, “The Sentinel” en “Judas Rising” hun kracht behouden.
Wanneer wij vertrekken, moeten kleppers als “Painkiller”, “Breaking the Law” en “Living After Midnight” nog komen. Wat we zagen, volstaat echter ruimschoots om te besluiten dat deze tribute het origineel naar geest met overtuiging benadert.

Devils Rock For An Angel bewijst opnieuw dat een stevig festival tegelijk warm, familiaal en avontuurlijk kan zijn. Niet elke band trekt evenveel publiek en ook muzikaal lopen de wegen sterk uiteen, maar precies daarin schuilt de charme. Van pril middag-geweld tot oude helden en nieuwe hoofdstukken: in Zillebeke kregen zowel de duivels als de engelen hun verdiende plaats.

Met dank aan Musika (www.musika.be)

Organisatie: Devils Rock For An Angel (Zillebeke)

Ão – Klaar om iedereen te veroveren!

Na een succesvol voorjaar en een hete zomer, die hen op talrijke festivals bracht, is een van onze favoriete bands van het moment opnieuw aan een reeks try-outconcerten begonnen. Ook dit najaar wil Ão (*****) nog meer harten veroveren.
Nadat we hen zesmaal live hadden gezien, rees onvermijdelijk de vraag in hoeverre de band nog verder geëvolueerd was. Het antwoord kwam bijzonder snel: gedurende circa negentig minuten hield het viertal ons volledig in zijn greep. De voornaamste vaststelling is dat Ão klaar is om eerst de Europese clubs en vervolgens misschien wel de rest van de wereld te veroveren.

Met het ingetogen en zwoele “Me condena” wordt al snel duidelijk dat Brenda Corijn haar theaterverleden nog meer benadrukt. Met haar unieke stem, Zuiderse accent en charismatische uitstraling weet ze de uitverkochte De Casino moeiteloos in te nemen.
Daardoor zouden we haast vergeten dat achter haar nog drie muzikanten aan het werk zijn. De capriolen die Bert Peyffers op percussie en drums uithaalt, zijn een streling voor oor én oog. Hij gaat acrobatisch tekeer, mooi om zien. De zwoele klankentapijten van toetsenist Jolan Decaestecker brengen de zon tot diep in ons hart, terwijl de aanstekelijke gitaarriedels van Siebe Chau het geheel mooi samenbrnegen.
Hier staat geen frontvrouw met drie begeleiders, maar een hecht kwartet waarin ieder bandlid een wezenlijke bijdrage levert. Dat samenspel blijft ook tijdens “Orgulho” en de Waldemar Bastos-cover “Sofrimento” stevig overeind. Met het bij een groot publiek bekende “Malandra” bereikt de set een apotheose.
Gedurende de volledige set van negentig minuten blijven de vier bandleden bijzonder scherp op elkaar inspelen. Zelfs wanneer Brenda alle aandacht naar zich toe trekt, zorgen de inventieve percussie, warme toetsen en aanstekelijke gitaarriedels ervoor dat het groepsgeluid centraal blijft staan. Precies daarin blijkt hoe sterk Ão als kwartet is gegroeid.
In de finale drijven “More”, “Aren't You Tired” en “Talvez” de spanning verder op.
Na een daverend applaus volgt een bis met het vertrouwde “Volta” en het mooie “Pra onde eu vou”, waarmee de band de avond warm afsluit.

Ook in haar bindteksten raakt Brenda de juiste snaar. Het ene moment lijkt ze een pak emoties in haar stem te verbergen, even later haalt ze zo zwoel uit dat stilstaan onmogelijk wordt. Net die voortdurende afwisseling tussen intimiteit, melancholie en opzwepende ritmes maakt Ão meer dan ooit tot een unieke Belgische parel die we moeten koesteren.
We schreven nog van de voorbije zomer "Met het plein halfvol startte de band aan een optreden - of beter: een performance - waarbij dansers voor extra diepgang en emotie zorgden. Tijdens de eerste, eerder emo-etherische nummers waanden we ons op een mooie vakantiebestemming. Zodra het slagwerk nadrukkelijker naar voren trad, kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten en te chillen."
In de uitverkochte De Casino in Sint-Niklaas blijft dat gevoel stevig overeind. Tegelijk lijkt het hoogtepunt stilaan bereikt en staat de band voor een volgende grote stap, richting grote festivalpodia.
Dat kan en mag zeker, maar we zien Ão vooral floreren binnen het Europese clubcircuit: van de Melkweg in Amsterdam en Lido in Berlijn tot La Maroquinerie in Parijs en Casa Capitão in Lissabon. Ook Spanje en, waarom niet, Zuid-Amerika lijken met deze zwoele en grensoverschrijdende muziek helemaal binnen bereik te liggen.

Na zes eerdere ontmoetingen heeft Ão ons nu ook compleet overstag geblazen. Aan de lachende gezichten, het daverende applaus en de staande ovatie - zelfs op de zittribune bovenaan - te zien, waren we lang niet de enigen die met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
 Ão is niet langer alleen een grootse band in wording. De band staat er en lijkt klaar om zijn vleugels definitief uit te slaan.

Setlist: Me condena - Orgulho - Sofrimento - Meninas - Cinza - Malandra - Cada vez - Outra mulher - Avó - Acorda - More - Aren't You Tired – Talvez
Bis: Volta - Pra onde eu vou

Pics homepag @Photography Matthias Smet - https://www.matthias-smet.be/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas