Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective. In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' …
Op “Sugii” neemt de altsax nog een voornaam plaatsje in; de invloeden uit Japan hoor je op “Wasshoi”, beetje op bevreemdende wijze worden we in deze wereld gedropt. Het klinkt ingetogen, lichtjes dreigend en er is de experimenteerdrift met z’n muzikanten , die de brug slaan tussen de twee werelden, de Westerse en de Japanse. Die instrumentatie vindt elkaar hier. We zijn bijgevolg onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”.
Benjamin Herman zorgt ook voor lichte , zachte botsing in deze culturen, zoals op het filmische “Tokyo Moon”. Fantasie prikkelend.
Benjamin Herman maakt dus een wereldreis met zijn altsax. Samen met z’n muzikanten en hun verfijnde , rauwe instrumentatie zorgen ze voor een veelkleurige aanpak, die de culturen met elkaar verbindt, op welke wijze ook, mooi uitgekiend als hobbelig.
De bonustracks zijn alvast meegenomen, “Spyware” en “Hohokekyo”.
De Oosterse cultuur spreekt sowieso tot de verbeelding, met de Westerse jazzlink krijgen we een beklijvende trip van Bejamin Herman en C°.

Tracklist:  1. Sugii 2. Wasshoi (feat. Otomo Yoshihide) 3. Kazegafuku (feat. Akihito Obama, Ko Ishikawa) 4. NRFS (feat. Tomoaki Baba) 5. YAMAN 6. Aozora 7. Gaa-Gaa (feat. Otomo Yoshihide) 8. The Room (feat. Shinpei Ruike) 9. Tokyo Moon (feat. Tomoaki Baba ) 10. One For Itsuno (feat. Ko Ishikawa) 11. Dede Shinpei Ruike (feat. Shinpei Ruike) 12. Pit Inn 13. Jam Jam Radio (feat. Otomo Yoshihide)
Bonus tracks  14. Spyware (feat. Otomo Yoshihide) 15. Hohokekyo (feat. Akihito Obama)

Orcutt Shelley Miller - Een veredelde jamsessie 'Made in Heaven'

Bill Orcutt is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een sleutelfiguur in de hedendaagse underground (gitaar)scene. Zijn noiserockband Harry Pussy, zijn Bill Orcutt Guitar Quartet of de talrijke samenwerkingen met grootheden uit de improvisatiescene maken hem een graag geziene gitarist.
Hij gaat nu een samenwerking aan met andere klassebakken: Steve Shelley (Sonic Youth) op drum en Ethan Miller (Comets On Fire, Howlin' Rains) op bas.
Onder de naam Orcutt Shelley Miller (***1/2) brachten ze een naamloos debuut uit, dat ons bij elke luisterbeurt een enorme adrenalinestoot bezorgde, waardoor we benieuwd waren hoe dit live zou klinken.

Live klonken die nummers eveneens energiek en doorleefd, we kregen een overvloed aan riedels en drums. Echter bleef Orcutt Shelley Miller iets teveel in diezelfde sfeer  hangen waardoor we niet volledig overtuigd geraakten. Of waren onze verwachtingen iets te hoog gespannen?
In elk geval speelde Orcutt Shelley Miller in een goed gevulde AB Club een veredelde jamsessie 'Made in Heaven'.
Ze hadden er duidelijk zin in, een aanstekelijke speelsheid ervaarden we. Voordien sprak Miller, die zelf zijn LP's stond te verkopen, ons al gemoedelijk aan. Het publiek genoot.
We kregen dus verbluffende drumsolo's, bedwelmende basslines en weerbarstige gitaarriffs, eigenzinnig, eigenwijs, spannend. Onderhuids was er een verwijspunt naar de melodielijn van  Crosby, Still Nash & Young, wellicht wat ver gezocht.
Echter bleef het dus helaas allemaal een beetje diezelfde lijn uitgaan en er was ook niet zoveel interactie met het publiek, waardoor de aandacht wat verslapte. Maar we kregen enkele boeiende, straffe uitspattingen van deze drie, Orcutt Shelley Mille. De adrenalinestoten hielden ons bij de leest.
Een uurtje genieten dus.
Na de regulaire set volgde nog een klein bisnummertje van nog geen minuut tot verwondering van het publiek, die nog wel zin had in een paar extra virtuoze meppen van het trio.
Puur muzikaal en in de improvisatie klonk het hecht, compact door de  combinatie van intense, hoekige gitaarpartijen van Orcutt en de stuwende ritmesectie van Miller en Shelley.

Speels, ongedwongen waren de drie bezig. Fijn en goed , maar ook niet meer dan dat …

Organisatie: Ancienne Belgique (ifv BRDCST) + Sound In Motion

Steve Gunn - Een gezapig kampvuuravondje samen met Steve Gunn

Steve Gunn (****) is een echte gitaarvirtuoos en hij haalt een hechte klankkleur uit z’n gitaar.
Wij leerden hem kennen via Kurt Vile & The Violaters waarvan hij nog deel van uitmaakte. Hij was ook bij de band GHQ. De bevreemdende en Oosterse klanken zij een belangvolle invloedssfeer in het eigen werk.
Als solo artiest bracht hij in 2025 de plaat 'Music for Writers' uit, een erg gevarieerde plaat, niet vies van wat experiment. Onlangs verscheen de EP 'Shape of a Wave' .
We kregen in de N9 setting een gezapig kampvuuravondje samen met Steve Gunn.

Met “On the way” zette hij de toon van de avond.. De Velvet Underground song “I'll Be Your Mirror” wordt op een bijzonder warme, zachtaardige wijze gebracht, gedragen door de emotioneel beladen stem van Steve Gunn. Als begenadigd gitarist en zanger weet hij ons te raken.
Eentje als “Instrumental” toont z’n kunsten op gitaar. De verrassende wendingen, de weerhaakjes, de lichte experimenteerdrift maken en houden het boeiend. Hij houdt het publiek bij de leest en trekt gemoedelijk, oprecht de aandacht. “New Moon” en “Old stranger” bieden een zekere gemoedsrust. Gitaar en stem staan centraal; improvisatie, experiment en virtuositeit zijn de troeven. “Nearly There” en “Monring is Mended” waren mooie treffende afsluiters.
De intieme, zachtmoedige, diverse aanpak sierde hoedanook. Een gezapig kampvuuravondje  samen met Steve Gunn kregen we, die het publiek gaandeweg inpakte. Mooi.

Setlist: On the Way - Way Out Weather - I'll Be Your Mirror  (The Velvet Underground cover) - Instrumental - Another Fade - New Moon - Old Strange - Stonehurst Cowboy - Nearly There -
Encore: Morning Is Mended

Organisatie: N9, Eeklo

My Sleeping Karma - Een dunne lijn tussen concert- en mediatieve beleving

My Sleeping Karma combineert stoner rock met een vleugje psychedelica. De Duitse Psychedelische rock band is al sinds 2006 bezig. Hun platen hebben een spirituele achtergrond. Ook live is My Sleeping Karma een totaalbeleving. In 2016 schreven we nog (Trix) ‘de muziek van My Sleeping Karma dien je vooral te beluisteren met een open geest, en het verstand op nul. Dus niet alleen puur met het gehoor. Muziek die je dus vooral moet 'voelen' om echt te begrijpen.’
We hebben ze nog enkele keren gezien op festivals als Dunk!festival en Desertfest,
Nu waren ze te gast in een goed volgelopen De Casino. Een blij weerzien.

De formatie Colour Haze (****) bewoog zich op hetzelfde spirituele paadje als de hoofd act. De psychedelische sound overheerste door de gitaarloops en de warme vocals. Het werkte hypnotiserend, mede door de beelden op het scherm. Een totaalbeleven dus.
De strakke, swingende ritmesectie, de warme fuzz gitaar klanken en die repeterende, aanstekelijke, langgerekte improvisaties maakten de brug van de psychedelica van de jaren 60 en 70 naar het ‘nu’, met een krachtig, modern geluid. Resultaat een overtuigende ‘overweldigende’ ervaring.

My Sleeping Karma  (****) trok de lijn door met langgerekte, kleurrijke instrumentale pracht en uppercuts. Elementen uit de Oosterse cultuur worden toegevoegd aan hun kenmerkende psychedelische stoner. Mooi en uniek binnen die scene.
Bindteksten zijn zeldzaam, My Sleeping Karma laat hier de muziek voor zich spreken. Meteen zaten we in die wondere muzikale wereld met “Prithvi”, “Drannel Xu IIop” en “Brahama”. Het tempo wordt opgedreven en we komen terecht in die Oosterse ‘zen’. “Akasha” en “Hymn 72” zijn sterkhouders.
De band is terug begonnen met liveoptredens na het overlijden van drummer Steffen Weigand in 2023. Emoties hieromtrent borrelen terecht op. Je voelt de pijn en het verlies, maar ook troost, moed en doorzetting.
De concert- en mediatieve beleving kruisen elkaar. Indringend, ondergaan en letterlijk beleven. Een muzikaal warme omhelzing. We werden erna terug in de dagdagelijkse realiteit gedropt.
Een bijzonder spiritueel getint avondje, met die Oosterse tint van twee interessante bands,  My Sleeping Karma en Colour Haze.

Setlist: The Four Horsemen (Aphrodite's Child song) – Prithvi - Drannel Xu IIop - Tamas - Brahama - Ephedra - Maya Shakti - Prema - Akasha - Psilocybe - Hymn 72
Encore: Ahimsa - Ain't Nobody  (Rufus & Chaka Khan song)

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas)

Triggerfinger - Een eeuwige knaldrang!

Toen mijn moeder zaliger in pensioen ging en haar voormalige baas zei 'we zullen u missen' repliceerde ze 'niemand is onmisbaar, het kerkhof ligt vol mensen die niet konden gemist worden'. Ze had overschot van gelijk … Om dit persoonlijke verhaal door te trekken, in de muziek zijn er bands waar elke schakel zodanig belangrijk is dat, als er één verdwijnt, alles in elkaar kan zakken …
Neem nu Triggerfinger (****), de oorspronkelijke formatie bestond in 1998 uit Ruben Block, Mario Goossens en Wladimir Geels en oogstte daarmee veel succes. Het echte blok graniet werd gevormd in 2003 toen Paul  'Lange Polle 'Van Bruystegem Geels verving. Als een niet aflatende stoomtrein denderde Triggerfinger van de kleine naar de rote podia, speelde festivals plat en drukte zijn stempel op de rock’n’roll in ons landje. In 2023 verliet Lange Polle de band wegens gezondheidsproblemen én in n 2025 overleed hij op amper 66 jarige leeftijd. De band zette echter door, en met nieuwe bassist Geoffrey Burton, stonden ze nu in een uitverkochte AB. Het gemis is groot, maar de eeuwige knaldrang blijft nog steeds stevig overeind …

De band gaf al aan niet bij de pakken te blijven zitten en is aan nieuw werk bezig. Met de  nieuwe song “Geronimo” bezorgde Triggerfinger ons een eerste uppercut. Het viel ons op hoe het nummer niet moest onderdoen op hun oudere kleppers door de heel herkenbare riffs, en de typisch kenmerkende Triggerfinger sound. Het belooft dus ruim negen jaar na de voorganger 'Colossus'.  “By Absences of the Sun”, “Short Memory Love” en  “First Taste” volgden. Sterk. “Stars”, ook een nieuwtje, ging erin als zoete koek.
Ruben trok zijn vestje  uit, stoof als een waanzinnige over het podium en brieste als een losgeslagen stier. Mario verpulverde zijn cimbalen, ging soms recht staan en porde het publiek aan en tot slot bassist Geoffrey speelde rauwe baslijnen. Een vlijmscherpe sound en geheel. Kortom, hier stond een brok graniet die uit een diep dal was gekropen, en met een ferme mokerslagen iedereen verpulverde.
Het publiek ging gretig mee in het muzikaleverhaal, en we zijn er zeker van dat Lange Polle met een brede glimlach hierboven meegenoot van de triggerfinger return. “Flesh Tight” en “Black Panic” zetten de snedige, stevige trend verder. Rustpauzes waren er amper, het klonk verpletterend emotioneel en de solo’s waren subliem, intens.
Een wervelende finale kregen we met onbreekbare songs als “Is It” en in de bis “Come Clean”. “Let it Ride”, wuifde ons definitief uit.  Wat een muzikale rit!
Triggerfinger bracht in deze comeback het ultieme rock feestje, de blik vooruit! Wat een gedrevenheid, speelsheid en enthousiasme. Triggerfinger knalde opnieuw en iedereen heeft het geweten in de AB! Triggerfinger is meer dan springlevend!

Setlist: Geronimo - Colossus - By Absence of the Sun - Short Term Memory Love - First Taste - That'll Be the Day - No Trouble - Stars - Perfect Match - Flesh Tight - Through the Beam - Love Lost in Love - Black Panic - All This Dancin' Around - Is It
Encore: Come Clean - I Follow Rivers (Lykke Li cover) - Let It Ride

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

EarthBall – Een rechte lijn vinden in een chaotische brij

De BRDCST concertreeks zijn een reeks concertavonden die eigenzinnige artiesten verbindt met de nieuwsgierige luisteraar. 'Hier ontdek je muziek die schuurt, verrast en blijft hangen' lezen we op de website.
In dit kader besloten we enkele concerten mee te pikken. O.m. de psychedelische free jazzformatie EarthBall uit Canada die de AB Club in vuur en vlam zette. Een bijzondere avond in het teken van ‘een rechte lijn vinden in een chaotische brij’ …

Neem nu het voorprogramma De Mond (*****) ofwel het Brusselse duo Stijn Wybouw (ook bekend als Kramp) en Arno de Bock (die o.a. drumde voor Hermànn). Hun debuutalbum ‘GLOW’ werd binnen underground middens erg goed ontvangen; nu is er een nieuwe plaat 'Second Life'.
In de AB Club demonstreren ze hun virtuositeit als percussie wizards. Ze staan rechtover elkaar en verpulveren de regels in drum/percussie. Ze voegen er wat elektronica aan toe. Het gaat alle kanten uit in hun percussie spel. Wat een wissels en verrassende wendingen. Boeiend divers waarbij je wordt meegesleept in hun spel naar een soort ‘zen’ beleven. Puik werk van deze twee.

De Canadese formatie EarthBall (*****) is een psychedelische free jazzformatie.  Ze kregen lof voor hun album 'It's Yours' (2024). Ze halen hun inspiratie uit free improvisatie, (post) punk tot experimentele rock.
Live staan ze bekend om hun intense, dynamische en voortdurend veranderende optredens. In 2025 toerden ze door Europa, met onder andere twee shows op Le Guess Who?.
Hun derde album 'Outside Over There ' werd in 2025 door The Quietus verkozen tot #2 Album of the Year. Er volgt nu opnieuw een tour in de VK met twee headline-avonden in Café Oto, inclusief een samenwerking met komediant Stewart Lee.
En exclusief stonden ze nu ook in de AB Club. Opvallend is hoe de band uitgekiend, doordacht te werk gaat in hun improvisaties en in hun vrij chaotische muzikale brij.De versmelting van hun instrumentatie alsook de aparte solo’s maken het uiterst boeiend interessant. We hebben de saxofoon met aanstekelijke ritmische gitaar/bas lijntjes, elektronica met drums , en de zanglijnen. Magie hoe het elkaar allemaal vindt.
EarthBall speelde een filmische set die de fantasie prikkelde, zonder dat ze visuele effecten erbij nodig hebben.
De vervormde zang, de rinkelende gong, de percussie, de snedige gitaar partijen en de zwevende sax zorgden voor een unieke sfeer.
Een set in uitersten, intimistisch-dreigend-fel explosief . De diversiteit intrigeerde. Een rechte lijn vinden in een chaotische brij, dat was de opdracht die en verve geslaagd was.

Voor een volledig overzicht van de  'BRDCST concert reeks'  verwijzen we jullie graag door naar de AB site www.abconcerts.be

Organisatie: Ancienne Belgisque, Brussel (ifv BRDCST)

Ontstaan in de schaduw van de Kortrijks underground, ontpopt Nomad zich als een mysterieuze kracht in de wereld van de metalcore. Met zes energieke leden weven ze een klanktapijt dat de grenzen tussen licht en duisternis doet vervagen. Onder leiding van een boeiende zanger is de sound van Nomad een meedogenloze spervuur van beukende drums, ingewikkeld gitaarwerk en sfeervolle synthesizerlagen die ons meevoeren naar onbekende oorden.
Hun teksten gaan over reizen, verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht, betekenis van  een wereld die wordt verteerd door chaos.
We hadden al een fijne babbel met de band https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102165-nomad-een-gezonde-mix-tussen-oudere-en-nieuwere-metalcore-en-andere-metalinvloeden-maakt-ons-uniek-binnen-de-scene We waren aanwezig op de album voorstelling in DVG Club, Kortrijk: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102254-wasteland-2026-een-splijtbom-aan-uiteenlopende-emoties

Hoog tijd voor de plaat zelf
De emotionele geladenheid maakt Nomad bijzonder. “Breath” is zo’n voorbeeld, rauw, meedogenloos én vol opgekropte woede. Oorverdovende melodieuze uppercuts krijgen we te verwerken. “Desert of woe”,  “Feather” zijn houtklievers, straight to the bone. “Opio” klinkt waanzinnig door een meesterlijke gitaar solo. En huiveren doe je op “Sun” en “Mind”. Verder is er nog “Daerk”, melodieus donker, dreigend.

"Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven  we totaal verweesd achter" , schreven we over hun optreden in DVG Club.
In het interview liet de band optekenen ''Een beetje inspelend op die generatiekloof - of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden - dat os inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen." , maar ook ''Wat belangrijk is: wat we ook doen - zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken - het blijft altijd NOMAD.''.
Diversiteit en emotie valt dus te noteren binnen het genre van de metalcore. Het is een overtuigende plaat, als een splijtbom. Wat een beleven!

Tracklist: 01 Breath 02 Desert of Woe 03 Feather 04 Opio 05 Sun 06 Mind 07 Daerk 08 Elevate

Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster.  De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album

Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye  10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike

Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album,  was er de invloed van latin en Cubaanse ritmes, een ode trouwens aan jazzvibrafonist Cal Tjader.
'Bombarda' tekende voor een trip naar West-Afrika. 'Suburban Exotica' liet iets horen uit het Midden-Oosten en 'Simurg 'op zijn beurt, was een trip in Turkse psychedelica rock.
Kortom: Compro Oro uit Gent is een erg diverse band, die de eigen comfortzone durft te verlaten.
Op 'Lamellomania' is er sprake van een samenwerking met een likembé speller en zanger/vocalist/danser Bouton Kalanda. Wat zorgt voor meer een zomerse tint door de Afrikaanse ritmiek
De teksten zijn gebracht in een soort Afrikaans dialect, waar we geen jota van begrijpen. Maar de sfeer zit goed bij “Zola Maman” en de vocals van Kalanda zijn belangvol.
Hoedanook een kleurrijke sound.
Op “Kukiedi' horen we een Compro Oro als vanouds, door de brede percussie en de vibrafoon van Wim Segers. Magisch. Het international karalter siert.
“Bouton Siffle” is er dan eentje met opnieuw Kalanda, die de Afrikaanse en Westerse cultuur samenbrengt. Het mooie “Mpasi Zi Rata” zet deze versmelting verder.
We zijn allemaal wereldburgers, en dat wordt alvast benadrukt door dit combo.
Compro Oro is na al jaren nog steeds een buitenbeetje, eentje van muzikale culturen en geheimzinnigheid. Mooi hoe deze virtuozen zichzelf steeds heruitvinden en zorgen voor een kleurenpracht.
Tracklist: 1. Zola Maman 2. Ki Kumini Pas 3. Kukiedi 4. Bouton Siffle 5. Mpasi Zi Rata

Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt  Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus 
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart 

Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op  dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.

Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.

Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows