Een pittige dame , die Britse Anna Calvi die we al omschreven als een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. De  dame , vroeger de haren strak achterover gekamd , staat nu op het podium, nog meer sexy met losse krullen en de lippen mooi gerood .
Ze is toe aan haar tweede cd , ‘One breath’, die het titelloos debuut opvolgt . Zij kwam in de spotlights als support van Nick Cave’s Grinderman , en heeft zich intussen ontpopt als een ‘rockchick’, die ergens te situeren tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave himself.

Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, grimmig, indringend gitaarspel – getokkel en gedragen door haar helder innemende zang, die doet denken aan Julee Cruise en Alison Goldfrapp . Haar muziek kruist de soundtracks en de paden van A. Badalamenti , D. Lynch en E. Morricone.
Oude songs “Desire” en “Jezebel”  betekenden de doorbraak en zijn op het netvlies gebrand. Het huidig materiaal is ietwat sfeervoller, maar die unieke mystieke , mysterieuze spanning verliest ze nergens.
Live zorgt ze ervoor dat de stoere songs als “Rider to the sea”,  Cry”,  “I’ll be your man”, “Carry me over” , “Love won’t be leaving” in het gitaarspel en in de instrumentatie meer vrij spel hebben; ze refereert hier aan ‘The firstborn is dead’, één van de eerste platen van Cave & The Bad Seeds door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend. Die nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos.
Meer sfeervoller  en slepender klonken “Suzanne & I” en “Eliza”, in hun sobere treffende aanpak bleef de dramatiek bovendrijven. Invloedrijk zijn die zachtheid en subtiliteit, wat we ook horen op “Sing to me”, “First we kiss” en “Piece by piece” , de dromerige, ontroerende melanchole songs; de elektronica en de soundscapes eisten hier z’n plaatsje op. Calvi’s leefwereld laat een Dave Eugene Edwards en Leonard Cohen toe.
Een boeiende afwisseling noteerden we . Enkele covers ontbraken niet in het geheel, “Surrender” van Presley werd een echte nighttime rock’n’roll killer en solo speelde ze een bezwerende “Fire” van Springsteen , volledig ingenomen door haar gitaarspel, de effects en haar vocals . ‘Emotie’ nam dus een belangrijke rol in.
Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; in haar onwennige positie op het podium beet ze makkelijk van zich af . De stroomstoten die ze toediende, boden dynamiek, levendigheid en scherpte!
In de bis smeulden de broeierige uptempo riffs duidelijk na, “Kiss to your twin” , “Blackout” en natuurlijk “Jezebel” (van E. Piaf btw). Door het warme onthaal kwam ze solo terug en kregen we een pakkende “The devil” bovenop .

Spijtig genoeg wordt het tweede album wat in de kiem gesmoord; onterecht, gezien Calvi een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel