What’s in a name ? Endless Boogie is vernoemd naar een John Lee Hooker album uit de prille seventies, een plaat waarop Hooker en zijn band in een reeks lange songs eindeloos lijken door te jammen op één riff. Het is bijlange niet Hooker’s beste werk, maar het is de blauwdruk voor de sound van deze New Yorkse boogie-rockers. De heren voegen nog wat vette psychedelische rock toe aan het Hooker-geluid en gaan ook nog eens leentje buur spelen bij oude platen van Canned Heat en The Rolling Stones.

Ze laten hun gitaren overuren malen en draaien de volumeknop van hun Marshall versterkers een flinke smak naar rechts. Zo komen zo tot een eigen sound die ze op het podium nog eens fors uitvergroten. Op plaat stijgen de songs al vlotjes boven de 10 minuten uit en live doet het gezelschap er ongegeneerd nog een kloeke guit bovenop.
In anderhalf uur passeren hier nauwelijks een vijftal songs de revue. Bij Endless Boogie ligt de focus vooral op de vuile riffs, de eindeloze solo’s en de trance die daaruit voortvloeit. Een beetje als een ontketende Neil Young & Crazy Horse blijft het viertal minutenlang doorstomen en drijven ze elke song naar een zinderende climax. Het is natuurlijk overkill, maar het werkt, omdat het verdomd stevig klinkt en gewoon blijft overdonderen. Het publiek smult van de gitaarerupties en van de smerige seventies jam-rock. Uitgerekte songs als “The Savagist” en “Smoking Figs In The Yard” kunnen niet lang genoeg duren, Endless Boogie neemt ons mee voor een trip op hun dampende jam-rockstoomtrein en wij hebben het er volledig naar onze zin.

Als u geen voorstander bent van smerige riffs, extreem lange gitaarsolo’s en niet aflatende jams, dan was u vanavond beter thuis gebleven. Of misschien kwam u wel voor Odonis Odonis, een Canadese band die uit een gans ander vaatje tapt met hun donkere claustrofobische industrial, ergens tussen Nine Inch Nails, The Soft Moon en Suicide in. Jawel, Suicide, en dat net op de dag dat we het trieste overlijden vernemen van de pionier van de synth punk Alan Vega. Even slikken is dat, 2016 wordt wel duidelijk het jaar van de overleden rock-iconen. Who’s next ?
Odonis Odonis doet verwoede pogingen om met hun loden beats wat sfeer in de keet te brengen, maar het brengt niet veel zoden aan de dijk (of aan de dokken, we zitten hier tenslotte in Antwerpen). Het publiek, dat duidelijk gekomen is voor de langharige gitaren van Endless Boogie, staat er toch wat verdwaasd naar te kijken. Wat vreemd toch dat men deze twee bands op dezelfde affiche zet.

Organisatie: Het Bos, Antwerpen