Wederom een album die overvloedig baadt in een gloed van psychedelica en als een vliegend tapijt boven de papavervelden zweeft. Ik weet het, dergelijk geluid is dezer dagen niet echt origineel meer gezien ontzettend veel bandjes in dezelfde psych-vijver vissen, maar toch laten we ons hier weer gewillig in deze verslavende Zweedse trip mee glijden (Hills zijn immers landgenoten van Goat, even geschift, net zo briljant).
Op onze reis naar het hippiedom worden we bevangen door afgedreven sitars, gitaren die de fuzz-pedalen richting Venus sturen en atmosferische fluittonen die de brilslangen royaal uit hun manden lokken. De zeldzame vocals komen rechtstreeks vanuit een in mist gehulde tempel alwaar plaatselijke halfgare voodoopriesters de nodige toverkrachten bezweren.
‘Frid’ is zo een typisch hallucinerend album waar je niet naar luistert, maar die je ondergaat. Het is een hypnotiserende en veelkleurige excursie naar onontgonnen oorden waar verrassende schatten liggen opgeborgen, alsook een genereuze portie verdovende middelen, vermoeden wij.

Tien jaar geleden zouden we er als de kippen bij geweest zijn mocht u ons van een nieuw Libertines album gesproken hebben, maar op vandaag zijn we daarin al heel wat gematigder. Ten eerste zijn wij voortaan op onze hoede voor het labiele persoontje Pete Doherty en ten tweede waren wij nu ook niet zo overdonderd door de met veel bombarie aangekondigde Libertines-reünie. Van hun come-back optredens mochten we er eentje meemaken op het Nederlandse aardige Bes Kept Secret festival en dat was niet echt een onvergetelijke set, ook al waren er enkele zeldzame momenten van opflakkering. Wij zagen bij de heren Barat en Doherty dat de typische sympathieke rommeligheid  was gebleven, maar de rebelse punkspirit van weleer was helaas nergens te bespeuren. The Libertines rolden nog wel, maar ze rockten niet, en de nieuwe songs gaven ook niet meteen een onuitwisbare indruk. Dit was in niets te vergelijken met hun legendarische eerste optreden op Belgische bodem in de kelder van de Botanique in 2002, een avond die zij waarschijnlijk al lang vergeten zijn, maar die bij ons voorgoed in het geheugen gegrift staat.
Vandaar onze argwaan. Maar kijk, de nieuwe plaat heeft ons aangenaam verrast, ze klinkt stukken beter dan de laatste van Babyshambles en is een waardige opvolger van ‘Up The Bracket’ en ‘The Libertines’.
The Libertines reizen speels en ongedwongen doorheen de Engelse rijke muziekhistorie en passeren bij The Jam (wel zeer nadrukkelijk aanwezig in opener “Barbarians”), The Clash (“Gunga Din”), The La’s en Supergrass. Hier hebben we weer die typische Libertines songs die nooit echt helemaal afgewerkt klinken, maar altijd bijzonder catchy, fris en spontaan voor de dag komen. Soms zijn het prachtige wiegeliedjes met een hoek af (“Iceman”, “You’re My Waterloo”, “Dead For Love”), elders zijn het venijnige rockertjes in een punksausje (“Fury Of Chonburi”, “Glasgow Coma Scale Blues”).
The Libertines zijn wel degelijk terug, maar voor hoelang ? Naar verluidt zou Doherty de laatste tijd om onduidelijke redenen in Engeland regelmatig zijn kat naar de optredens sturen. Old habits never die.

James Bay is een beloftevol Brits sing/songwriter die een warm , sfeervol, aanstekelijk debuut uit heeft . We krijgen hier een reeks songs , die een sobere , sierlijke, elegante ritmiek en opbouw hebben,  ondersteund van z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals . Een speels, ongedwongen aanpak ervaren we, pop die z’n finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn toont. “Hold back the river” betekende de doorbraak en bracht hem meteen naast andere songwriters Ed Sheeran , Passenger, Tom Odell en George Ezra .
In de aanvang beluister je die uiterst genietbare warme gloed van een “Craving” , “If you ever want to be in love” of een “Let it go” . Die lijn trekt hij door op de ganse plaat , met “Best fake smile” en “Scars” als de meest extraverte songs .
We krijgen een folky troubadour op z’n akoestische gitaar in de bijhorende nummers , die een mooie aanvulling vormen . 
Deze jonge Brit stelt zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Tja , niet voor niks heeft hij de critics’ choice 2015 award weggekaapt!

Het Amsterdamse duo liet een tijdje op zich wachten, en was in de voorbije zes jaar  met allerhande projecten bezig als film en theater . Hun zompige , smerige rock’n’roll/psychedelica klinkt minder smerig en vuil, maar behoudt die kenmerkende, repeterende , zweverige tune en die dreigende , dwarrelende eighties wave . Toegegeven , minder beestig en weird , maar een lekker hypnotiserend geluid, zeker als je er de laatste twee “Red beat” en de ruim twintig minuten durende titeltrack op nahoudt .
De eerste zes zijn veelzijdiger , stralen wat meer rockwave uit in die psychedelica en klinken bijgevolg afwisselend directer , rauwer of sfeervoller , maar onmiskenbaar is , blijft die zZz stempel!