Wie het graag over legendarische punkbands heeft: The Real McKenzies uit het Canadese Vancouver is er zo eentje.  De formatie telt 23 levensjaren  en serveert ons met 'Rats In The Burlap' haar elfde full album.
Opvallend is alvast de cover van de plaat die gelijkt op het etiket van een lekkere fles Single Malt Whiskey.  Net als wij liefhebber zijn van deze sterke drank kunnen we ook de nieuwe composities van deze Canadezen smaken.
Net als grote bekende namen Dropkick Murphy's en Flogging Molley brengt ook  deze groep  een lekkere mix van folk en punk . Terwijl de eerste twee bands het culturele  Ierse erfgoed omarmen,  hebben de McKenzies middels de figuur van frontman Paul McKenzie Schots bloed door de aderen lopen.  Ondanks de vertrouwde muzikale formule  doet de band op  'Rats In The Burlap' duidelijk  zijn best om variatie te brengen: zo zijn er zowel  traditionele folkballads als snelle punksongs, er wordt voor zowel elektrische als akoestische gitaren gekozen en niet iedere track is vergezeld van de obligate doedelzakken.   Terwijl "Wha Shaw The 42nd" een onvervalste  voetenstamper blijkt, is "Midnight Train To Moscow" bijvoorbeeld een melodieuze punkrocksong in het verlengde van Bad Religion.  "Bootsy The Haggis-Eating-Cat" is misschien wel de meest opvallende, atypische song waarbij The Real Mckenzies een jazzy zijsprong maken. De plaat wordt dan weer afgesloten met de authentieke  punkrockballad "Dead Or Alive" waar een hoofdrol is weggelegd voor de rauwe vocalen van Paul Mc Kenzie.  Ook de andere acht tracks zijn meer dan de moeite en tonen dat er absoluut nog geen sleet zit op The Real McKenzies!

Een mooi rammelend indiepopbandje is Twerps , een gezelschap uit Melbourne , die invloeden aanhaalt van een Feelies , Go-Betweens , The Chills , Yo La Tengo en Galaxie 500 …  en dan weet je ’t wel … met een dromerige , repetitief opbouwende ritmiek en het rauwe, stekelige randje . Het zijn meestal korte , kernachtige nummers en een paar langere, te koesteren , “I don’t mind” en “Empty road”.
Maar in het genre valt voldoende afwisseling te noteren  door stuwende , rockende tunes wat het album boeiend houdt .
Op die manier gaan we van “Back to you” ,”Stranger” naar “Simple feelings” en “Adrenaline” , die het houden op die kenmerkende man- vrouw zang die varieert en elkaar aanvult.
Kortom , dit is heerlijke vintage indie!

Vintage, retro en voor een keertje niet psychedelisch. JD Mc Pherson brengt ons, net als op de voorganger ‘Signs & Signifiers’, immers terug naar de fifties. Daarmee plaatst hij zich in het rijtje van gelijkgezinden als Nick Waterhouse en Pokey Lafarge, jonge gasten die nietsontziend terugreizen naar een tijd waarin hun grootouders in volle glorie op de dansvloer floreerden.
Als er één album is waarvan de vlag de lading dekt, dan is het dit wel. Aan zo een albumtitel kunnen we eigenlijk weinig toevoegen, behalve dat dit een fris en sprankelend vetkuifplaatje is waar de rock’n’roll van af druipt.
Rockabilly, blues, doowop, soul,… Mc Pherson gaat hier met meerdere genres aan de slag, maar alles brengt hij terug naar een pure en onvervalste authenticiteit. “Bridgebuilder” is een oprechte fifties-slow, een plakker zoals ze die op vandaag niet meer maken. Het lekker wegrockende “It Shook Me Up” is dan weer onverdunde Little Richard. Het inmiddels stokoude rock’n’roll icoon leeft nog altijd, alle respect, maar zo vitaal zal hij zijn eigen songs niet meer kunnen brengen.
Maar denk nu niet dat JD Mc Pherson hier zomaar zijn rock’n’roll idolen staat na te spelen, hij geeft overal een gevatte schwung aan dat we hier van een prikkelende eigen sound kunnen spreken, en dat komt vooral door zijn uitmuntend gitaarwerk, zijn soulvolle stem en een stel hartverwarmende songs.
Stap die teletijdmachine in, steek uw vetkuif in de gel, trek die lederen jekker aan en gooi de beentjes los op heerlijke rockertjes als “You Must Have Met Little Caroline”, “It’s All Over But The Shouting” en “Mother Of Lies”, het zal u niet beklagen.
Wij konden dit talent eerder dit jaar al aan het werk zien in de AB Club, check onze review van dit superbe concertje. Toen was dit heerlijke plaatje nog niet uit, dus hier moeten we spoedig nog eens naar toe, want dit is rock’n’roll in zijne puren.

Het Canadese Purity Ring rond de tandem Corrin Roddick en Megan James hebben hun tweede cd uit , die ‘Shrines’ opvolgt . Een doorbraak naar een breder publiek lonkt alvast . We krijgen een rits onschuldige , sfeervolle , fris tintelende popelektronische songs te horen. Een etherisch geluid en indringende , mierzoete vocals bepalen het. Een droomwereld opent zich. Dreampop in z’n totaliteit dus ..
Purity Ring leunt het nauwst aan Lykke Li en is een toegankelijke versie van elektronica wizzards The Knife of The xx .
De eerste songs op de cd, “Heartsigh”, “Bodyache”, “Push pull” , “Repetition” en “Stranger than earth” zijn hier het interessantst , daarna zakt het wat ineen en klinken de daaropvolgende songs iets teveel van hetzelfde . Verrassend is het alleszins niet meer …
Goed plaatje , maar ook niet meer dan dat .