De punkrockheren van Screeching Weasel vieren dit jaar hun vijfentwintigjarige bestaan. Deze band kende een nogal woelige geschiedenis: er waren verschillende breaks, evenveel comebacks en onnoemelijk veel personeelswissels. Ben Weasel was eigenlijk de enige constante binnen Screeching Weasel (naast ene Jughead die ook steeds aanwezig was tot de bands reïncarnatie in 2009). Het meest bekende ex-lid zal ongetwijfeld bassist Mike Dirnt van megaband Green Day zijn.
Screeching Weasel staat bekend om z’n zeer melodieuze punkrock in het verlengde van D.O.A, The Ramones, Black Flag en The Dickies. De formatie maakte in totaal 12 studio-albums en wordt door diverse bands (Blink 182, Less Than Jake, Rise Against, Green Day...) als een belangrijke invloed genoemd.
Deze maand wordt er eindelijk nieuw werk verwacht van Ben Weasel en de zijnen, het nieuwe album zal normaal ‘First World Manifesto’ heten. Vóór deze nieuwe schijf uitkomt, vonden Fat Mike en Ben Weasel het blijkbaar nodig om ‘Television City Dream’ uit 1998 opnieuw uit te brengen. Het album werd opnieuw gemixt en gemasterd en er werden vijf bonusnummers aan toegevoegd.
Het resultaat is een zeer fijne punkrockplaat met daarop twintig snelle en vrij korte nummers. Dit plaatje misstaat zeker niet in de collectie van de rechtgeaarde punkrocker en is meer dan een zoethoudertje voor de fans die vol ongeduld wachten op de nieuwe plaat van Screeching Weasel.
De meeste mensen zullen het wel nooit weten maar deze Zweedse indieband bestaat reeds twintig jaar en ooit stonden ze aan de wieg van wat insiders wel eens als ‘twee pop’ willen aanduiden.
Neen, we vinden niks uit want ‘twee pop’ bestaat wel degelijk. Deze term beslaat het soort muziek dat best te omschrijven valt als zeemzoete indiepop waarbij gitaartjes van The Smiths mooi verbonden worden met de vederlichte exotica van een Astrud Gilberto. Dit resulteerde vooral in talrijke labeltjes als Sarah Records of het Britse Waaaah!, en vele van deze groepjes moest je in Zweden gaan zoeken net als deze Acid House Kings dus.
Het ‘meesterplan’ van de Zweden bestond er ooit in om elke vijf jaar een plaat op de mensheid los te laten. Voor hun laatste, ‘Music sounds better with you’, hadden ze echter een jaartje langer nodig en ook al klinkt het allemaal mooi is 6 jaar wachten op 30 minuten muziek misschien wel iets van het goede teveel.
Maar niet getreurd, we hebben het hier over pop ‘pur sang’ en naar de normen die in de popwereld gelden mag zo’n nummer niet langer dan 3 minuten duren.
Bij Acid House Kings moet je vooral niet op zoek gaan naar diepzinnigheden want die zijn er niet, dit is gewoon het soort indiepop om op straat je geluk staan uit te juichen. We lijken wel op die verdomde non uit ‘The Sound Of Music’!
Nog nooit van gehoord, zegt u? Nu ja, de skafans onder jullie zullen ondertussen wel in hun vuistje lachen en het uitschreeuwen van blijdschap want na negen jaar wachten is de skapunklegende Citizen Fish weer helemaal terug van weggeweest.
Citizen Fish is gegroeid als zijproject vanuit Subhumans, een bende herrieschoppers die één van de meest invloedrijke anarchopunkbands aller tijden vormen.
Na jaren intens toeren besloot de groep echter om wat gas terug te nemen en het wat kalmer aan te doen in het leven, maar rust betekent niet dat de idealen in de kast werden gestopt.
Integendeel, want wie vroeger Subhumans aanhaalde, had het meteen ook over een afkeer van alles wat naar de consumptiemaatschappij ruikt en die houding is niet veranderd, een constante die zich mooi manifesteert op ‘Goods’.
Zanger Dick Lucas trekt weer van leer en met gebalde teksten trakteert hij ons op een lading stomende skapunknummers die vol heerlijke blazers staan.
En voor wie nog niet overtuigd is, ‘Goods’ werd uitgebracht op Alternative Tentacles: het label van die andere oerpunker Jello Biafra, wat meteen duidt op klasse!
In 1990 richtte ene Fat Mike, zanger en bassist van NOFX zijn eigen platenlabel op: Fat Wrek Chords. Het label zou in de loop der jaren uitgroeien tot een van de grootste punklabels in de States met verschillende gerenomeerde bands onder contract (Mad Caddies, The Flatliners, Sick Of It All, Strung Out en Good Riddance zijn maar een kleine greep uit de onuitputtelijke lijst).
Begin jaren negentig was het ook het eerste punklabel dat voor een zeer zacht prijsje een verzamelaar met nummers van de verschillende bands van het label uitbracht. Andere punklabels namen dit idee al snel over en brachten gelijkaardige compilaties op de markt. De Fat Music-verzamelaars groeiden uit tot een enorm sterk merk en per uitgave vlogen er in de VS telkens 200 000 exemplaren de deur uit.
Ondertussen zijn we aan nummer zeven toe en die bevat zoals gebruikelijk heel wat lekkers. Enerzijds zijn er heel wat nieuwe bands van het label vertegenwoordigd (Old Man Markley, Banner Pilot, TBR, Cobra Skulls en de machtige Flatliners), anderzijds vinden we heel wat gevestigde waarden zoals NOFX, Strung Out, The Lawrence Arms en No Use For A Name. Zowat alle groepen halen een hoog niveau en bewijzen de status van Fat Wreck Chords. Voor fans die pas into punkrock zijn, kunnen we dit plaatje hard aanbevelen. Ook de oudere fans kunnen Harder, Fatter + Louder zonder aarzelen aanschaffen.
Je hebt artiesten die zich maandenlang in peperdure studio’s opsluiten waarbij platenlabels het angstzweet krijgen dat hun Benjamins niet hun failliet veroorzaken, terwijl andere muzikanten tevreden zijn met het minste wat deze aarde biedt.
Powerdove is eigenlijk niet meer dan het soloproject van ene Annie Lewandowski. Met de invloeden van Nico, Leonard Cohen en de drones van Sun O))) besloot zij om met het minimum aan middelen haar debuut op te nemen.
Hierbij mocht zij meteen op de hulp rekenen van John Dieterich, één van de drijvende
krachten achter Deerhoof.
Met deze informatie zou je al lang moeten weten dat ‘Be mine’ niet het soort cd is dat uit je boxen knalt maar er eerder eentje is waarbij een mens tot rust komt.
Sing-songwriting die ingegeven is door soundscapes die wij de laatste jaren enkel maar lijken te linken aan IJsland ook al zal deze Amerikaanse waarschijnlijk nog nooit het land van Sigur Ros gezien hebben. Een kleine plaat die door zijn eenvoud indruk maakt.
www.annielewandowski.com
www.myspace.com/powerdove
www.circleintosquare.com
De Scandinavische landen scoren niet alleen hoog op de popladder maar ook voor goede indie kun je in deze landen terecht. Ook al zijn deze Finnen in hun thuisland al lang geen onbekende meer, mag je wat ons betreft hun aanvullen in het rijtje ‘nieuw talent dat je maar beter in het oog houdt’.£
Deze band die nog niet zo lang bezig is maakt het soort dramatische indiepop waar bands zoals Sophia en The National een patent schijnen op te hebben.
Toegegeven, de teksten zijn niet bepaald van de lichtste soort en ook al zul je er geen gelukkigere mens door worden, grijpen ze je wel bij de keel.
Zwaarmoedige indiepop met gitaren die beïnvloedt zijn door zowel de recente stroom shoegazebands als Americana-groepen maken van deze Delay Trees meer dan zomaar een belofte.
Wij kijken er alvast naar uit om deze Finnen op een Belgisch podium te mogen begroeten. In het oog te houden dus …
www.delaytrees.com
www.myspace.com/delaytrees
www.pyramid.fi
In 2009 waren we al onder de indruk van het debuut ‘Checkmate savage’ van het Schotse The Phantom Band. Ze brachten onderhoudende spannende songs, die slalomden tussen rootsrock, postrock, psychedelica en pop en hadden een bezwerende groove. Een boeiende geluidscollage en op de opvolger is het niet beter .
The Phantom Band biedt een dromerige klankkleur, dompelen hun materiaal in een bezwerende groove en zorgen voor repetitieve, aanstekelijke soms ophitsende ritmes en geven er een avontuurlijke draai aan. “The none of one”, “Mr National” en “Into the corn” intrigeren door de broeierige opbouw. De groep refereert op de langere nummers aan Battles, heeft iets mee van de Swans stijl en de zang van Rick Anthony doet denken aan Gerard Whelan van het vroegere onvolprezen An Emotional Fish. Ook de intieme songs als “Come away in the dark” en het afsluitende “Goodnight arrow” overtuigen voldoende en benaderen een indiefolky style.
The Phantom Band heeft alle kwaliteiten om door te breken, maar beschikt nog niet over de toegankelijkheid om te prikkelen voor een breder publiek. Intussen genieten we maar van het fijne materiaal …
Door de jaren is Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, het klankbord van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, gedragen door mans warme, innemende en heldere stem.
De sing/songwriter is een bezige bij, want hij neemt nog deel aan allerlei projecten …15 jaar muzikale geschiedenis schrijven we …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. ‘On the road’ lovesongs die een prachtig Noorderlicht laten zien. Hij maakte een keuze van elf afwisselende songs uit wel 50 tracks die toegankelijke poprock bevatten zonder echt naar bombast te ruiken.
Hij had een nieuwe begeleidingsband achter zich, van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de basis vormen van het poprock geluid. De piano, de sfeervolle synths en de soundscapes maken de sound breder, kleurrijker, emotievoller en gevoeliger. ‘Hvelreki’ biedt heel wat variaties dus van o.m. mijmerend, wegdromend materiaal als “Out of this world”, “This one’s for you”, de groove van “Eventide”, de slepende, broeierige opbouw van “Yours & yours only”, “See the lions” en de titelsong, de directe, vaardige, puntige benadering van “Air & fire” en “It’s in the air tonight” of de ingetogenheid van “Godspeed”.
Ozark Henry leunt nauw aan de aanpak van Jonsi, qua sfeer en tempo en draagt de M van muziek op de juiste plaats …
De 24 jarige Brit Sam Duckworth gooit op z’n platen heel wat muzikale ideeën en richtingen te grabbel. Een rijkdom die heel wat invloeden samenbrengt van o.m. Sunny day real estate, The Shins, Death cab for cutie en de sing/songwriting van Elliott Smith en Bright eyes.
De derde cd voelt rijk geschakeerd aan, maar is z’n geheel gematigder. Naast de emotievolle songwriting stijl horen we een amalgaan van Britpop, electro, poprock, jazz, indiefolk, drum’n’bass en world, die een pak pareltjes opleveren. Broeierige songs met een groove als “Collapsing cities”, “Nightlife”, “All falls down”, “Stitch by stitch” en “The uprising”. En hij houdt ons bij het nekvel bij de ingetogen “Hand me downs”, opener van de plaat, en “Where will you stand”.
Duckworth beheerst het allemaal goed en heeft op die manier een consistente, evenwichtige derde plaat uit .
Bands als Franz Ferdinand, !!!, Radio 4 en The Rapture, die allemaal een vijftal jaren geleden ontzettend hot waren, hebben het nooit onder stoelen of banken gestoken dat zij een groot deel van de mosterd waren gaan halen bij Gang Of Four. De nieuwe wind die rond waaide in de muziekwereld werd omschreven als de wedergeboorte van de punkfunk en Gang Of Four werden meteen gebombardeerd tot godfathers van het genre. Daarop vond het herontdekte Gang Of Four dat de rijd rijp was om terug de hort op te gaan en hun beste songs in een gerestaureerde versie op plaat te zwieren (‘Return The Gift’ uit 2005 ). Op nieuw werk was het echter nog wachten geblazen. Tot nu.
En we zullen het maar meteen verklappen, met het nieuwe ‘Content’ laten ze dié groepjes een ferm poepje ruiken. De plaat mag gerust plaatsnemen tussen hun beste werkjes ‘Entertainment’ uit 1979 en ‘Solid gold’ uit 1981.
Grootste pluspunt is dat de gitaarlicks van Andy Gill even scherp, spits en snedig zijn als op die twee meesterwerkjes van dertig jaar geleden. Zijn heerlijke hakketak gitaartjes bijten als venijnige beestjes in gloeiende songs als “You don’t have to be mad”, “Second life” en “Who am I”. Quasi alle songs zijn uiterst energiek, vinnig en stomend. Gang Of Four klinken fris en uiterst vitaal op dit album, alsof het hier een beginnend bandje betreft. In “You’ll never pay for the farm” briesen de heren zelfs als een bende jonge punks.
De zweterige funk van “I can’t forget your lonely face” en “I party all the time” bewijst waarom de jonge Red Hot Chili Peppers ook al fan waren en die sterk beïnvloed werden door de hitsige sound van Gang Of Four. Let wel, we hebben het hier over de Peppers toen die nog echt heet waren, en niet over de op-safe-spelende bende softies waar zij nu voor doorgaan.
Alleen op “It was never gonna turn out too good” slaat Gang Of Four heel even de bal mis. Geen idee wat de bedoeling was van de stemvervormers die dit niemendalletje ontsieren, het gaat in ieder geval hevig de mist in. Maar voor de rest niets dan lof voor deze kwieke vijftigers.
Pittig plaatje.
Het verhaal van het LA afkomstige No Age, Randy Randell/Dean Spunt, is wat gelijklopend met het muzikaal verhaal van Wavves … een debuut overdonderend, kolkend, explosief en compromisloos … de opvolger gematigder … ‘Everything in between’ volgt het spectaculaire ‘Nouns’ op, het tempo ligt iets lager, maar de vaart blijft. Het duo manifesteert zich binnen de ‘alternative’ scene van indierock/shoegaze/punk/noise/lofi, wat staat voor ‘nofi’.
De eerste nummers, “Life prowler”, “Glitter”, “Fever dreaming” en “Depletion” zijn snedig en gedreven. “Common heat” is een eerste verademing binnen die muzikale energie. En het gaat richting leuke pop op “Valley hump crash” en ze zorgen op songs als “Sorts” en “Dusted” voor donker, slepend materiaal en halen soundscapes boven op “Positive amputation”. Tot slot eindigen ze zoals ze begonnen waren, krachtig en explosief, “Shed & transcend” en “Chem trails”.
Mooi toch, ‘Everything in between’ is een boeiende en gevarieerde plaat geworden binnen het nofi recept en laat een band horen die gegroeid is en meer échte songs schrijft.
Niet te vergeten dat No Age krachtige Amerikaanse indierock is, beklijvend, aanstekelijk, maar minder overweldigend!
I Blame Coco (Sumner) is de 20 jarige dochter van Sting. Zij debuteert met lichtvoetig popwerk en er zijn een paar toffe, overtuigende singles te horen. Eenvoudige, sfeervolle, hartverwarmende, groovy melodieuze pop met een electrodeuntje dient ons te koesteren van deze Engelse schone, maar na “Selfmachine en “Quicker” valt de plaat toch wel duidelijk ineen … té veel van hetzelfde, dat net niet weet te raken.
Zij is in één adem op te noemen met Ellie Goulding en Marina & The Diamonds en refereert onderhuids aan Robyn; een ‘80s retrogeluid gedragen door haar lichthese vocals. De toetsen en xylo op “Playwrigt fate”, middenin de plaat, verscherpt terug de aandacht , maar dan is het wachten tot het eind om opnieuw enkele popparels te horen als “Caesar”, “It’s about to get worse” en Neil Youngs’s “Only love can break your heart”. Leuk zijn nog de bijhorende remixes die het plaatje mooi moeten afwerken.
Te gedateerd klinkt het allemaal;een matig debuut van een jonge deerne die eerst nog met popreggaesongs afkwam, maar al gauw koos voor gestroomlijnde electropop, die duidelijk nog moet rijpen en groeien om een eigen identiteit te hebben … Afwachten dus
Nederlands 
Français 
