Het harde seizoen bij muziekodroom is nog steeds niet voorbij. Daarom kwam Converge met nog enkele hardvochtige collega’s afgelopen dinsdag een bezoekje brengen aan de Grote Zaal van de Muziekodroom. Stevige gitaren zijn we nu ondertussen wel gewoon maar deze mannen heisten de term ‘hard’ naar een nog hoger niveau waar we toch nog geen pap van gegeten hebben.
Converge is een hardcore / metalband die in de vroege jaren 90 uit de Amerikaanse grond werd gestampt. Ze mogen zichzelf zonder enige twijfel pioniers noemen in de wondere wereld van de mathcore, metal in zijn meest extreme vorm.
Hun gedruis is absoluut niet voor gevoelige oren bestemd. Deze duivelse muzikanten hebben al een mooi repertoire aan albums verwezenlijkt en in 2017 kwam hun laatste album ‘The Dusk In Us’ uit. Ze brengen een mix van razend snel obscuur geluid dat meteen kan omzwaaien naar loodzware gitaren die dan weer zeer traag aanhouden. We vonden weinig tot geen structuur terug in hun nummers. Onverbiddelijk snel en hard werd constant afgewisseld met slepende noisy gitaren die op dat gelijke moment voorzien werden van het geschreeuw van frontman Jacob Bannon.
Het extreem geweldige “Repitilian”, wat als laatste op hun nieuwe plaat staat, beet meteen met veel lawaai de spits af. De intro deed ons flashbacken naar de fantastische Amenra show waar we twee weken geleden bij aanwezig waren. We werden vanaf nummer één al volledig klaargestoomd voor een onbeheerste explosie.
We waren soms wild van hun passief geluid maar moesten wel elke keer opnieuw wennen wanneer zij hun sluizen openenden en hun snijdende sound bovenhaalden.
We werden door hun vele verschillende wendingen telkens uit onze trance gehaald en daar hadden we het toch een beetje moeilijk mee.
De pannen werden stevig van het dak geramd en het publiek bleef van begin tot einde blinken van enthousiasme, maar wij zijn toch meer fan van collega’s als Amenra en consoorten.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Chalice - Chalice vertaalt sterk album naar zinderende liveset
Chalice
JC Tranzit
Kortrijk
21-04-2018
Filip Van Der Linden
De West-Vlaamse deathmetalband Chalice stelde op 21 april zijn nieuwe album voor op een releaseshow in JC Tranzit in Kortrijk. Ondanks het fantastische weer waren vele fans al vroeg op post. Twee bands mochten het publiek opwarmen. Fragmentum opende de debatten met melodische deathmetal. De band bestaat momenteel uit het duo Gunnar en Jan. Ze zoeken nog een bassist en een drummer, maar in afwachting daarvan treden ze op als duo, met de drum- en baspartijen die uit de laptop rollen. Beiden zingen en spelen uitstekend gitaar, maar door hun aanpak is hun show wel statisch. Het duo spoort het publiek aan tot wat meer interactie, maar het is pas bij de afsluiter, “Dark Path” van Amorphis, dat dat ook gebeurt. Dat is onterecht. Het is te gemakkelijk om deze band af te rekenen op de vooraf opgenomen stukken. Het foutloos meespelen met een tape wordt onderschat en verdient evenveel respect als het wachten op een drummer en bassist van vlees en bloed.
Metalbands verliezen zich bij de start van hun liveset soms al eens in een bombastische of dreigende intro en bij voorkeur veel rook uit een machine. Niet zo bij sludgemetalact Growing Horns. Zanger Dafus Demon komt gewoon als laatste op, gaat rustig schouder aan schouder staan met elk van de andere bandleden, geeft hen een schouderklopje of kust ze op de kale knikker, knoopt dan zijn dreadlocks los, nog een knikje naar het publiek en dan begint hij eraan. Zo kan het dus ook.
Growing Horns brengt sludgemetal met flink wat doom en soms wat death in de saus. Denk aan Down en Goatwhore en vooral aan het bij ons iets minder bekende Acid Bath. De band gaf in Kortrijk alles wat ze in zich hebben en speelde een prima set, maar de warmte in de zaal had het grootste deel van het publiek reeds murw geslagen. In de koelte van de buitenlucht hoorden die slechts flarden van een nochtans prima en bezield optreden. In de eerste rijen voor het podium was er wel wat beweging en gingen de hoorns vlot in de lucht.
Voor Chalice was er van bij de start volop enthousiasme tot achter in de zaal en ook de band zelf stapte met een brede glimlach het podium van de Tranzit op. De liveset volgde helemaal de volgorde van het album ‘Ashes Of Hope’, van “Amongst The Damned” tot “A Death Without Warning”. Zelfs backingvocaliste Febe mocht – net als op het album - meedoen op de outro van “Cult Of Serpents”. De band bleef in Kortrijk heel dicht bij de sound van het album, al gingen een paar details verloren door de zinderende energie en intensiteit.
Zanger Pieter kwam op met een vreemdsoortig masker en een touw om de hals als zou hij na de show opgehangen worden. Het masker werd al snel weggegooid, maar het touw bleef de hele set rond de nek bungelen. Veel meer decor en props heeft Chalice niet nodig en zelfs zonder zou de band nog steeds veel indruk maken op het publiek. Alle vijf leden van Chalice stonden/zaten zichtbaar te genieten op het podium. Misschien de ontlading na het lange wachten op het album dat maar net op tijd klaar was voor de releaseshow. Pieter is de voorbije vijftien jaar uitgegroeid tot een podiumbeest dat met veel vertrouwen het publiek bespeelt, zowel als hij al gruntend door de eerste rijen wandelt als wanneer hij theatraal tegen de vlakte gaat (en verder schreeuwt) in het slot van “A Death Without Warning”. Ook de nieuwkomers in de band zijn snelle leerlingen gebleken.
Om het feestje compleet af te maken, deed Chalice een toegift van vier nummers uit het vorige album ‘There Is Nothing’: “Parasites Of Hatred”, “Reflect”, “Dead Nations” en “When Your Gods Are Sleeping”.
Organisatie: Chalice/JC Tranzit
Arcade Fire - Arcade Fire slaat publiek Sportpaleis tegen het canvas
Arcade Fire
Sportpaleis
Antwerpen
2018-04-19
Gerrit Van De Vijver
Als band behoor je tot de wereldtop van de ‘festivalbands’. Alles gezien en meegemaakt. En nooit ontgoocheld. Met de ‘Infinite Content Tour’ gaat men nu vaak indoor, en moet ook daar de lat hoog gelegd worden. Dat wordt een gevecht, een gevecht in ….een boksring.
Hoe lang kan je als band aan de top staan, en daar ook blijven? Heel lang zo blijkt. Door constant te innoveren, paden te bewandelen die anderen links laten, verder te gaan als de anderen en vooral … massa’s talent. Elk bandlid speelt een legio aan instrumenten, en dat creëert ongeziene mogelijkheden. En daar maken ze in deze tour ook handig gebruik van. Veel bands hebben het al gedaan, een beetje ‘centercourt’ spelen. Maar niet zoals Arcade Fire het doet. Het podium wordt gemetamorfoseerd in … een boksring. Bijna centraal, een evenwichtiger plaats, want als je pech hebt sta je soms meer dan 100 m ver van het podium. En ook de gecreëerde meerwaarde wordt handig benut in de machtige lichtshow.
Je behoort tenslotte tot de ‘heavy weight’ van de indierock-scene, en dan moet je als dusdanig ook aangekondigd worden. En het touren wordt ook letterlijk genomen. Bij elk nummer wisselt men van plaats, zo versterk je de interactie met het publiek. Als je dan nog elk nummer naadloos aan elkaar laat vloeien, zie je pas hoe volleerd deze band is.
De ‘5e van Beethoven’, geeft iedereen de tijd om de smartphone klaar te houden, want de goden banen zich direct een weg door de fans. Van direct contact gesproken. ‘Ready to rumble’!
“Everything Now”, de ‘core’ van deze tour, zet meteen de toon als openingsnummer. Met 9 zijn ze, maar de Obelix van de bende is ongetwijfeld William Butler. Die moet toch bij de geboorte in een vat met energydrank gevallen zijn, kan niet anders, en dat bewijst hij ook bij “Rebellion”. Gelukkig staan de elastieken nog recht van de boksring en kan hij wat op adem komen tijdens “Here comes the night time” en “Peter Pan”. De registers worden een eerste keer open getrokken bij “No cars go”, het Sportpaleis kleurt rood. Wie nu geen oordopjes heeft, is er aan voor de moeite.
Régine Chassagne mag een eerste keer schitteren met “Electric blue”, met een mooi uitgekiende , blauwe sfeer, versterkt door de 2 gigantische discoballen. En interacteert daarna met manlief Win Butler tijdens “Put your money on me”.
Heerlijk wegdromen is het bij “Neon bible”, “Roccoco” en “Suburban war”. Ook in het creëren van sfeer zijn ze heavy weights. Dat LED-verlichting zo warm kan zijn, kan alleen maar aan deze mooie nummers liggen.
We cruisen door de setlist met “Neighborhood #1” ( tunnels ), “The suburbs” en “The suburbs ( continued )” .
“Ready to start” maakt van het Sportpaleis ineens een dancing, en iedereen blijft rechtop met “Sprawl II”, waar Régine soms de grenzen van haar stembereik opzoekt, “Reflektor” en “Afterlife”.
“Creature comfort“ en “Neighborhood #3” brengen ons in een soort ‘Matrix’. Je waant je in een soort vacuüm, als een bokser die een uppercut krijgt, en zwevend naar het canvas gaat, maar nog niet
neergaat. Je kijkt , maar ziet niks meer, je hoort, maar het wordt schimmig en gevoileerd. Irreël universum qua sfeer.
De encore werd ingezet met het integere “We don’t deserve love”. Versterkt met de Preservation Hall Jazz band ( het zeer originele voorprogramma ), werd nog een verlengstuk gebreid aan “Everything Now” en “Wake Up”.
Geheel in New Orleans style werd afscheid genomen van het Sportpaleis , door het publiek heen.
Wat deze band zo uniek, groots, geweldig, een must-see band maakt is moeilijk in één zin te vatten. Ze cumuleren zo veel stijlen, dat je Arcade Fire niet echt kan labelen. Laat hun volledige playlist spelen , en je denkt op 4 uur tijd 5 verschillende bands te horen passeren.
Maar ook hun passie voor publiek, elkaar en muziek is aanstekelijk.
Ze maken geen muziek, ze ‘beleven’ muziek. Telkens zijn ze de collega’s een stapje voor. Wat een ander doet, werken ze nog dieper uit. Wat een ander krankzinnig vindt, is voor hen de norm. En ze leven NU. Everything now, ALLES NU!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arcade-fire-19-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Everything Everything - slecht begonnen, maar toch gewonnen!
Everything Everything
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-18
Cis Vliegen
Everything Everything is een Brits quatro afkomstig uit Manchester, opgericht in 2007. Sindsdien brachten ze vier albums uit waarvan hun laatste ‘A Fever Dream’ in 2017. In 2018 verrasten ze met een EP ‘A Deeper Sea’ met twee nieuwe nummers en twee alternatieve versies van bestaand werk. Mijn eerste oppervlakkige luisterbeurt van de band gaf me het gevoel van doorgaanse popmuziek. Ik had duidelijk niet goed geluisterd. Ze brengen ritmische kunstwerken met politiek-kritische teksten. Hiermee verklap ik al iets. Namelijk: ik ben fan (geworden).
Als opener staat O.R.A. gepland. Een Belgische band die staat voor Organic Random Atmosphere. Een naam die ze eer aan doen. Hun nummers laten je dromen, zweven, nadenken, … Een mooie term zou zijn: ritmische hypnose. Live een supersound, maar misschien net te rustig en dromerig om de zaal op te warmen voor Everything Everything. Ik concludeer: O.R.A. is zeker een band om in het oog te houden!
Everything Everything neemt een trage start. Ze openen de show met “A fever Dream”. Een pracht nummer dat helaas zijn energie verliest door het live gebeuren. Dit geldt ook voor het daarop volgende “Desire” en “Cough Cough”. Het zit er gewoon niet in. Leadzanger Jonathan Higgs en de backings zingen regelmatig naast de toon en Jonathan af en toe ook nog eens naast zijn micro. Dit zorgde voor een teleurstellende start, want laat Jonathan’s stem nu net het hoofdingrediënt van de nummers zijn. Zonder die stem heb je geen eten en ik had honger. Het zijn vervolgens de tonen van “Regret” die klinken.
Ik zet me schrap voor een volgende teleurstelling, maar ik zit fout. Plots is de roest op de stem van Jonathan verdwenen en volgt er een geoliede muzikale show waar ik niets op aan te merken heb. Het is alom genieten van zijn hoge tonen die aanvoelen als een koude wind die zorgt voor kippenvel.
Voor de rest is de show sfeervol, met hier en daar wat handgeklap, en wordt er ‘thank you for coming’ geroepen. Ook krijgt het publiek een prachtige setlist. Zo verrassen ze met oude nummers als “Kemosabe” en “Qwerty Finger”. Voor een muzikale prestatie blijf ik ergens wel op mijn honger zitten omdat de nummers trouw blijven aan de versies op plaat. Er wordt niet mee geëxperimenteerd of iets extra aan toegevoegd. Dit hoort voor mij ergens bij de live ervaring. De lichtshow daarentegen vind ik spectaculair goed. Opvallend zijn de kleuren van hun albumhoes ‘Get To Heaven’ die vaak terugkomen in een leuke blend met de muziek.
Ik vat samen: Everything Everything is een zowat een ‘alles alles’ mix van muziekstijlen zoals pop, R&B, rock en new wave. Ze klinken live superstrak mits een kleine opwarming en laten je lekker dansen. Ik vind Jonathan zijn stem super en zeker een meerwaarde om live te horen. Langs de andere kant zal ik verder genieten van hun muziek op plaat en heb ik voldoende aan deze éénmalige live ervaring.
Setlist: A Fever Dream, Desire, Cough Cough, Regret, Run The Numbers, Big Game, The Wheel, Good Shot Good Soldier, Put Me Together, Night Of The Long Knives, Qwerty Finger, Kemosabe, Spring/Summer/Winter/Dread, Can’t Do, Ivory Tower; Biss: Breadwinner, Distant Past, No Reptiles
Organisatie: Botanique, Brussel
Courtney Marie Andrews: smartlapparels van een ontluikende countrygrootheid.
Courtney Marie Andrews
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-16
Nick Nyffels
Nashville lag maandagavond aan de Zenne, de countryliefhebbers vonden de weg naar de AB club voor Courtney Marie Andrews, een 28-jarige Amerikaanse uit Arizona die de laatste tijd dikwijls op Radio Een gedraaid wordt. De jonge hipsters lieten het afweten, de gemiddelde leeftijd van het publiek draaide ergens rond de vijftig.
Andrews kwam haar nieuwe plaat ‘May your kindness remain’ voorstellen, de opvolger van haar doorbraakplaat ‘Honest life’ van vorig jaar, wat ook al haar vijfde album was. Andrews maakt al muziek sinds haar vroege tienerjaren en speelde onder meer bij Jimmy Eat World, Milow en Damien Jurado. ‘Honest Life’ heeft een link met België, de meeste nummers werden in Leuven geschreven toen ze daar met Milow samenwerkte. De nieuwe plaat nam ze op in LA, met een volledige band en met producer mark Howard, die ook aan de knoppen zat bij Lucinda Williams, Tom Waits, Emmylou Harris en Bob Dylan.
Courtney MarieAndrews en haar band brachten vintage country, niet de IKEA-variant van First Aid Kit, maar het authentieke stuff van het Midwesten van de States, en dat zowel in de klank (met Muscle Shoals orgelpartijen en redneckgitaarsolo’s) als in de teksten, die een pak meer levenservaring etaleerden dan je van een achtentwintigjarige zou verwachten: beeldende taal over armoede en depressie in het Amerikaanse Midwesten waar gebrek aan succes alleen maar je eigen schuld kan zijn: de keerzijde van de American Dream. Zo ging het in opener “Two cold nights in Buffalo” over “Cheap motels the wrong side of the tracks”. Andrews heeft één fantastische troef, en dat is haar engelenstem met de typische countrysnik, je zou haar zonder blozen de opvolgster van Emmylou Harris kunnen noemen. In het van tristesse doordrongen “Table for one”, werd haar stem mooi ondersteund in een close harmony van de andere bandleden. “How quickly your heart mends” ging op het smartlap-thema verder, zo ging het onder meer over “Empty promises and a broken heart”, dit nummer had trouwens een prachtige break, en sloot af met een classic rock gitaar outro om u tegen te zeggen. Mocht Johnny Cash nog onder de levenden zijn, had hij zeker “All I ever wanted was an honest life” gecovered, een nummer dat je niet van een achtentwintigjarige verwacht. Andrew liet na deze titelsong van de vorige plaat, haar gitaar even aan de kant, en speelde keyboard op “This house aint much of a house but it’s my home”, nog zo een smartlap die trailer parks en vervallen houten huisjes met scheefgezakte veranda’s en lekkende daken opriep. Naast al die kommer en kwel, was er ook meededogen en catharsis , bijvoorbeeld in het titelnummer, dat Nick Cave gewijs tot de conclusie kwam: “if your money runs out and your good looks fades, may your kindness remain”: in haar cape leek Andrew wel een predikante in een baptistenkerk.
Bissen deed Andrews met “Irene”, en als afsluiter nodigde ze haar voorprogramma Twain uit om mee te doen op een cover van Little Feat, die Linda Ronstadt haar nog voorgedaan had. Je zal ons niet gauw op een line dance betrappen, maar tegen de onvervalste country van Courtney Marie Andrews zeggen we geen nee.
Setlist
Buffalo – Table for one -Near you- How quickly – Long road back to you – Honest life – Rough around the edges – This House – Kindness of strangers – I’ve hurt worse – Border – Sea town -May your kindness remain – Warning sign
Bis: Let the good one go – Irene – Willin’ (Little Feat cover)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amenra - Onze donkerste trots
Amenra
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-14
Masja De Rijcke
Een nieuw album en een nieuwe show was wat we te horen kregen van onze Belgische trots Amenra afgelopen zaterdag. Colin Van Eeckhout stelde in de Muziekodroom z’n gloednieuwe show voor die donkerder, moordlustiger en heviger dan ooit klonk. Hij bracht daarvoor zijn goede vrienden van Fär mee als support om deze stevige avond nog sterker te maken.
Fär, die ook een plaatsje wist te bemachtigen onder het het Belgische label Consouling Sounds, kreeg de eer om deze avond te openen. Hun debuut ‘SALUTE’ kwam in oktober vorig jaar uit en stal meteen ons tedere hartje met een pikdonkere sound die niet ver afwijkt van de nieuwe ‘Rumours’ maar nog net over een iets obscuurdere sound beschikt. ‘SALUTE’ is alvast een pareltje dat niet in de platenkast van fans van Amenra en consoorten mag ontbreken.
De band bestaat uit leadzangeres An-Sofie De Meyer, Tim De Gieter, ook bekend van hardcore band Every Stranger Looks Like You en drummer Bert aka Sigfried Burroughs, die sinds kort Kapitan Korsakov van drums voorziet.
Het is een ware live sensatie die de haren op uw lijf doet rechtstaan en absoluut nog potten zal breken in de nabije toekomst! Check vooral hun nieuwe album en als eerste de single “Epicaricacy” om al een vleugje van de sfeer op te snuiven.
We kunnen Colin Van Eeckhout met gemak een muziekaal genie noemen. Hij richtte The Church Of Ra op met bands als onder andere Oathbreaker, The Black Heart Rebellion, … en brengt met Amenra metal naar een hoger niveau. Dit opbouwend, sterk en intens barstend gitaargeweld bracht ook eind vorig jaar ‘MASS VI’ uit en staat nu met dit kersvers plaatje zowat overal in België.
Zonder moeite verkopen zij dan ook de grote zaal van Muziekodroom volledig uit en slagen ze er in om een ruimte met een capaciteit van om en bij de 1000 man anderhalf uur lang volledig stil te krijgen.
We werden in een trance gebracht die bleef aanhouden en we genoten van een combinatie van oud en nieuw werk die op zijn beurt merg een been doorboorde met een overvloed aan kracht en intensiteit. “Boden” beet hier de spits af en werd meteen opgevolgd door “Plus Près De Toi (Closer To You)” die alles behalve veel weg heeft van een Franse ballad maar een diepe snede maakt in uw teerbeminde trommelvliezen. Verder werd ook het nieuwe “Children Of The Eye” op ons afgevuurd en niet zonder slag of stoot naar de voorgrond gebracht.
We genoten zoals gewoonlijk van de getatoeëerde achterkant van frontman Colin maar mochten halverwege de set opnieuw smullen van het verschroeiende gekrijs terwijl Colin een volledige ommedraai maakte en zijn publiek recht in de ogen keek.
Amenra bewees nog maar eens dat zij met hun onverlicht geluid koning zijn van de Belgische metalscene en liet ons nog daarnaast nog verder verdrinken in hun obscuur tafereel met “Thurifer et Clamor ad te Veniat”, “Terziele” en om af te sluiten het aanslepende “Diaken” dat ook ‘MASS VI’ in stijl afsluit.
Wie van dit soort muziek houdt heeft Amenra ongetwijfeld in zijn platencollectie zitten. Indien dit niet het geval is wordt het tijd dat daar snel verandering in komt. Amenra beheert deze scene in België en het lijkt erop dat hen dit niet snel wordt nagedaan.
Tot op Pukkelpop!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra - Jools Holland, een entertainer in hart en nieren
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra
Depot
Leuven
2018-04-13
Jan Vanaken
“Ladies & Gentlemen, are you ready for some music tonight?! We’ve brought some special guests with us for this evening.” Hij is één van de meest invloedrijke blues- en boogiewoogie pianisten van het heelal, presenteert zijn eigen muziekshow, en wordt achtervolgd door een professionele blazersorkest, ritmesectie en backings. Ik heb het dan natuurlijk over Jools Holland, of eerder Jools uit Engeland, want daar liggen de ‘roots’ van deze Britse artiest. Tonight, It’s time to swing, to boogie, to jazz, to rock ’n roll.
‘Later…With Jools Holland’, één van populairste muziekshows in het Verenigd Koninkrijk. En gelukkig terug te vinden op YouTube, want zo heb ik deze maestro ontdekt. Toen ik hem hoorde spelen, was ik helemaal verkocht. En wanneer men dan zegt, “Jools Holland komt naar België”, bestel ik uiteraard een ticket.
Gezellig op terras aan het Martelarenplein zagen we de wachtende menigte voor het Depot. Het was duidelijk dat de jongere generatie minder was vertegenwoordigd, maar dat schrikte mij niet af. In de verte hoorde ik zelfs een paar lokale Britten die graag een glimp van Jools Holland show wilden bijwonen. Eens binnen, zag je duidelijk dat het Depot over een goede organisatie en infrastructuur beschikt. Alles verliep vlot en de lockers aan de ingang zijn een mooi pluspunt. De concertzaal oogt niet ‘heel’ groot, maar heeft wel een capaciteit van +/- 850 personen. Overigens beschikt het over zit- en staanplaatsen.
En dan le moment suprême, Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra! Hij startte zijn set met een leuke boogiewoogie, wat natuurlijk een smile brengt bij velen. De band is vertegenwoordigd door +/- 16 muzikanten, wat zeker en vast de moeite is om te bewonderen. Je hoort duidelijk dat dit professionele artiesten zijn, die ook om beurten hun skills laten tonen. De solo’s van de blaasinstrumenten waren zalig om naar te luisteren. En dan zijn er ook nog de rootsmuzikanten, zoals gitarist Mark Flanagan, en de Rhythm of Swing, Gilson Lavis. Zalig om deze mannen aan het werk te zien. Bovendien is de toevoeging van de backings een absolute meerwaarde. Beide dames brengen meer finesse in de sound met een mooie balans.
Jools Holland bracht een mix van jazz, blues en rock’n’roll. Zelfs hoorde je bij bepaalde nummers een klassieke tune, wat het ludiek maakt. Helaas was de muzikale vibe niet constant. Bij bepaalde momenten was het eerder een beetje saai en was ik blij dat het volgende nummer begon. De gastartiest, Marc Almond, was overigens niet echt een meerwaarde. Deze ‘Tainted Lover’ kwam een beetje te hyper op het podium, wat ook vreemd overkwam. Zijn stem was zeker en vast in orde, al wist de band zijn enthousiasme niet wederzijds te volgen. Zo leken er bepaalde aspecten niet gerepeteerd. Daarbij schat ik dat de Belg deze artiest kent, enkel en alleen door zijn hit “Tainted Love”, wat wel terug meer sfeer bracht bij het publiek. De tweede gastartiest daarentegen, was een absolute must. Ruby Turner bracht een goede performance met haar fantastische stem. Nummers als “Let the good times roll” brachten terug ritme in de zaak, wat ook nodig was. De soul en blues die zij brengt, samen met de professionele begeleidingsband, is heerlijk om te zien.
Tot slot kan ik Jools Holland en zijn band alleen maar toejuichen. Het zijn één voor één topmuzikanten, met Jools Holland in het bijzonder. Hij heeft zalige skills op de piano en is daarbij ook nog een goede zanger en entertainer. Zijn set was zeer gevarieerd, al had ik meer rock ’n roll verwacht.
Wel jammer van de prestatie van Marc Almond, aangezien dit de sfeer omlaag bracht. Hij was namelijk ook niet meer te bewonderen tijdens de bisnummers, wat misschien wel zijn reden had. Gelukkig bracht Ruby Turner terug leven in de zaak en dat als een echte Rhythm & Blues lady.
Ik heb er zeker en vast van genoten en zou Jools Holland in de toekomst terug overwegen. Overigens beschikt het Depot van een zeer aangename concertzaal met een goede geluidskwaliteit. Een aanrader!
Organisatie: Depot, Leuven
Fall Out Boy - Mooi geserveerd, routineus gemaakt
Fall Out Boy
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-12
Niels Bruwier
Begin dit jaar bracht Fall Out Boy zijn zevende album ‘MANIA’ uit. Een plaat waarin de nieuwe richting van de band nog maar eens duidelijk werd. Weg gitaren en hallo synths en bombast. Een wijziging die nodig is om zalen zoals Vorst Nationaal geboeid te laten luisteren. We gingen dus sceptisch naar de zaal op 12 april, maar kwamen terug met een goed gevoel. Het showgehalte was gigantisch, de muziek was oké en de setlist was perfect in evenwicht. Hierdoor kregen we een ganse show waarin we nostalgisch werden terug geslingerd en evengoed helemaal mee konden zingen op de nieuwe popgerichte songs van de band, die live iets ruwer klinken dan op plaat.
We kregen twee openers te horen. De eerste was MAX. Muzikaal is het even plat als The Chainsmokers, maar zijn stem is er wel eentje die heel straf is. Toch kregen we het op onze heupen van het overmatig gebruik aan covers en drops. Gelukkig is de frontman in zijn geel glitterpak heel opgewekt en kreeg hij de zaal helemaal mee. De keytar die ook een rol in de show kreeg, was ook soms wel plezant. Meer viel er eigenlijk niet te zeggen over deze show. Muziek gemaakt voor de massa, platter dan dit kon het niet worden.
Platter werd het inderdaad niet, want met Against The Current kregen we echte muzikanten op het podium. Vier om precies te zijn, en een frontvrouw die heel uitbundig haar nummers zingt. Muzikaal doet de band heel hard denken aan The 1975, Chvrches en Paramore. Hierdoor was er ook totaal niets uniek aan de muziek, wat op zich jammer is. De zangeres heeft wel een leuke stem en weet aanstekelijke nummers te maken, maar memorabel was het allerminst.
De lat lag dus niet al te hoog en voor Fall Out Boy was het slechts een fluitje van een cent om er over te geraken. Dat deden ze meteen door met “The Phoenix” te openen en meteen te tonen dat hier een grootse show zou passeren. Prachtige visuals met stukken film, weidse natuurlandschappen en geschiedkundige evenementen zorgden er voor dat het oog zeker verwend werd.
Daarnaast kregen we al van bij het begin vuur, vuurwerk en confetti rond onze oren. Kosten noch moeite werden gespaard om het publiek van bij het begin mee te krijgen.
Nu, met enkel spektakel krijg je een publiek niet mee. Er moet ook muzikaal goed gespeeld worden. Met “The Phoenix” kwam de band maar matig binnen. Pete Wentz deed ook niet eens de moeite om eens te lachen, het leek hem precies allemaal niet te interesseren. Dat was de hele set eigenlijk zo en daardoor kwam de muziek niet altijd even geloofwaardig over. Gelukkig is er nog steeds de immer schattige Patrick Stump die vol overtuiging op het podium staat en laat drummer Andy Hurley zich soms eens volledig gaan. Gitarist Joe Trohman was er dit keer niet bij, hij had net een kindje gekregen, een geldige reden dus.
“Sugar We’re Going Down” schoot ons voor het eerst terug naar de goeie oude tijd waarin Fall Out Boy nog wist hoe het was om nummers te maken waarop je totaal los kan gaan. Lang duurde die throwback niet, want niet veel later zaten we weer in het heden. Het valt op dat de nieuwere songs even goed ontvangen worden door het publiek als de oude. Toch komen de nieuwe songs iets bombastischer over, waardoor het lijkt alsof ze gemaakt zijn voor grote zalen. De gitaar blijft wel frequent waardoor de songs live toch iets meer body hebben. De oudere songs, zijn iets ruiger en hierdoor minder makkelijk om aan zo’n groot publiek kwijt te geraken.
Vanaf “Save Rock And Roll” gaat de set iets trager te werk. Patrick Stump haalt zijn piano boven en zingt een ballad. We krijgen een zaal vol smartphone lampjes en Stump doet zijn beste personificatie van Elton John (die normaal op dit nummer meezingt). Hij doet dat goed en het zorgt er voor dat dit één van de hoogtepunten in de set wordt. Simpel, melig en toch iets dat blijft plakken aan je lichaam. “Young And Menace”, een nummer dat op plaat afschuwelijk is, wordt live enkel op de piano gebracht. Dit zorgt er voor dat het een extra dimensie krijgt en eigenlijk wel tot diep in het hart geraakt.
Veel tijd om te wenen is er niet, want Hurley geeft hierna zijn drumsolo op songs zoals “HUMBLE.” en “Song 2”, een leuk intermezzo, maar eigenlijk totaal overbodig. Het was gewoon nodig om Pete Wentz naar het tweede podium te krijgen. Daar staat hij op een hangend platform, nog steeds met een gezicht tot aan de grond, even wat ‘me time’ te krijgen. Ook dit vonden we totaal overbodig, want nummers zoals “Dance, Dance” en “Thanks For The Memories” zijn echte klassiekers die je in bandformatie moet spelen, niet met een bassist die helemaal aan de andere kant van de zaal staat (al krijgt Stromae wel een complimentje van de groep in de vorm van ‘Stromae 4ever’ op het ledscherm). Het leidde het publiek af en hierdoor bleven die songs ook het minste hangen.
We kregen vervolgens nog een overbodig intermezzo waarbij twee lama’s T-shirts in het publiek gooien. Plezant, maar niets aan. Gelukkig speelt de band als ze eenmaal op het podium staan, wel aan een verschroeiend tempo door. De ene song na de andere passeert en voor je het weet, is het einde van de set aangebroken.
Gelukkig is er nog altijd een bisronde. “Thriller”, zowat het stevigste nummer van de avond, laat Vorst zinderen, “My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up)” bracht vuur in de zaal en afsluiter “Saturday” toont dat Pete nog steeds kan screamen.
Fijn einde van een set die heel snel voorbij ging waardoor we eigenlijk wel kunnen concluderen dat Fall Out Boy één uur en dertig minuten kon boeien. Of de visuals hier een grote rol in speelden, laten we in het midden, maar muzikaal was er een mooi evenwicht tussen nieuw en oud werk.
Helaas wordt het oud werk wel meer naar de achtergrond geduwd, waardoor we het tegenwoordig moeten doen met iets bombastischere songs. Een classic hier en daar tussen gooien, zorgt wel voor meer ademruimte en dat heeft de band heel goed door.
Fall Out Boy gaf een doordachte routineset waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Dat was soms jammer, want het is al eens fijn om iets flexibeler te zijn.
Visueel zat alles perfect in elkaar, en daarmee is de kous af.
Setlist: The Phoenix – Irresistible - Sugar We’re Going Down – Immortals - Stay Frosty Royal Milk Tea – Centuries - Save Rock And Roll - Last of The Real Ones - Young And Menace (enkel op piano) - Drum Solo - Dance, Dance - Wilson (Expensive Mistakes) - Thanks For The Memories - I Don’t Care - This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race - Hold Me Tight Or Don’t - Grand Theft Autumn/Where Is Your Boy – Church – Champion – Thriller - Uma Thurman - My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up) – Saturday
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fall-out-boy-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/max-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/against-the-current-12-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Panda Dub - Zomerse rastaman-vibe
Panda Dub
Vooruit
Gent
2018-04-12
Masja De Rijcke
De winter heeft eindelijk zijn lepel gesmeten en plaats gemaakt voor de lente en zijn zomerse temperaturen. Ideaal om de koning van de Franse dubscene terug naar België te halen en iedereen uit zijn winterblues te redden. We genoten van een overvolle Vooruit concertzaal met een zomerse rastaman-vibe en dub/electrobeats die integraal verzorgd werden door Panda Dub en support Undubground.
Panda Dub is al jaren een stuk van het meubilair van België’s gezelligste Dour Festival maar dankzij onze vrienden van Democrazy konden wij deze Franse dubmeester al enkele maanden vroeger verwelkomen in het muticulturele Gent. Tot onze grote spijt vervolmaakt Panda Dub dit jaar de Dour affiche niet, aangezien hij nu enkel de line Up van Couleur Café vervolledigt in België. Jammer maar helaas!
Niet getreurd, want stilzitten kent deze producer niet. Vorig jaar bracht hij z’n laatste nieuwe ‘Shapes and Shadows’ uit en afgelopen woensdag werden we ruimschoots getrakteerd op nieuw krachtig en intens dubmateriaal.
Onze kuiten waren goed ingesmeerd en klaar voor z’n gloednieuwe show ‘Circle Live’. Bekend en onuitgebracht werk werden samengevoegd en verenigd met zijn reggae roots. Het beste materiaal was bovenaan de stapel gelegd en we kregen “Bongo Dub”, “Shankara”, “Bad Weather” en andere elektronische delicatessen op ons bord geserveerd.
Om de heupen volledig los te zwieren kregen we ook “Renaissance 0.11” van zijn 1ste album ‘Antilogy’ en onze absolute favoriet “Danse Macabre” van ‘The Lost Ship’.
Alles werd vergezeld met een lichtshow om u tegen te zeggen die bestond uit lichtgevende cirkels die verwezen naar ‘Circle Live’. Door de immense drukte waren de zomerse temperaten overvloedig aanwezig en hadden we toch het gevoel dat we deel uitmaakten van een dub festival die ons de hele avond van soundsystems zou voorzien.
De concertzaal van de Vooruit werd afgeknald, platgedraaid en vooral platgewalst. Geen mens die stilstond en zich mentaal niet naar een andere en betere wereld had verplaatst. De vreugde viel letterlijk van de mensen hun gezicht af te lezen en zorgde voor een heus circusgebeuren dat anderhalf uur lang aanhield. We zagen jonglerende, dansende en zwevende hippies die volledig in hun comfortzone genoten van een wervelend concert.
Wat een show van een uurtje moest zijn werd een feestje van anderhalf uur. Naar onze bescheiden mening nog steeds te kort want we werden maar niet moe en de etnische samples bleven nog tot enkele uren nadien in ons hoofd nazinderen. Een afterparty tot in de late uurtjes was hier zeker en vast op z’n plaats geweest.
We hebben ons onnoemelijk hard geamuseerd en willen meer van dat! Maar in het vervolg zouden wij een volledige live bezetting met drums en synths zeer op prijs stellen. We hebben Panda Dub namelijk al eerder op Dour Festival de tent kilometers de lucht in zien blazen met zijn live show!
Organisatie: Democrazy, Gent
Trapper Schoepp - Verrassend hoog rock-‘n-rollgehalte
Trapper Schoepp
café de Zwerver
Leffinge
2018-04-12
Ollie Nollet
Nadat ik Trapper Schoepp (Milwaukee, Wisconsin) een paar jaar geleden solo en akoestisch aan het werk had gezien in het voorprogramma van Jesse Malin, toen ook in De Zwerver, had ik geen vermoeden tot wat hij met band in staat was en dat bleek behoorlijk wat.
Schoepp begon de set op elektrische gitaar met een rits vintage rock-‘n-roll georiënteerde songs waarvan de meeste geplukt waren uit zijn recente EP, ‘Bay Beach Amusement Park’, een heus conceptplaatje rond het gelijknamige pretpark, dat deze zomer 125 kaarsjes mag uitblazen. We kregen een eerste hoogtepunt met “Zippin Pippin”, wat staat voor een historische houten achtbaan waarop Elvis een ganse nacht doorbracht, acht dagen voor hij stierf.
Toen hij zijn elektrische gitaar ruilde voor een akoestische kregen we de Trapper Schoepp te horen zoals we die kenden van zijn vroeger werk. Folk en americana gegoten in knappe verhalende songs, want naast een begenadigde zanger bleek hij ook een geboren verhalenverteller te zijn. En zo kwamen we bij bij mijn enige herkenningsmoment van het optreden : het verhaal waarin hij kennismaakte met de bekrompen achterdochtigheid van de West-Vlaamse dorpeling. Toen hij twee jaar geleden in de plaatselijke supermarkt van Leffinge wat etenswaren ging kopen besefte hij, toen hij wou afrekenen, dat hij geen geld bij zich had. Waarna hij zei dat hij er vlug ging halen maar dat maakte weinig indruk op de kassierster , die blijkbaar de Engelste taal niet machtig was en er verscheen zowaar een dreigende slager met het mes in de hand. Toen hij uiteindelijk de tourbus terug bereikte bleek dat de politie hem al aan het zoeken was. De rode hoed die hij toen droeg durft hij onder geen beding nog op te zetten in Leffinge. De vorige keer ook al gehoord maar de man vertelt het zo sappig dat dit nooit kan vervelen. Misschien moet hij er eens een song aan wijden.
“On, Wisconsin”, een ode aan zijn thuisstaat, bleek dan weer te bestaan uit enkele onuitgegeven verzen van Bob Dylan uit 1961, die plots op een veiling waren opgedoken, waar hij een refrein aan breide en van muziek voorzag. Nadat we al een flard “Hungry heart” (Bruce Springsteen) hadden gehoord (tijdens één van de mindere nummers overigens) volgde een eerste echte en ook gesmaakte cover met Neil Young’s “Helpless”. Waarna het tijd werd om opnieuw elektrisch te gaan en de groep, met onder andere broer Tanner op bas, zich plots de jonge Stones waanden. Van een slotoffensief gesproken...
Nu was het hek helemaal van de dam en kregen we spetterende rock-‘n-roll gekruid met enkele geweldige covers zoals “Hound Dog” (Big Mama Thornton) en “Highway 61 revisited” (Bob Dylan). Tijdens de fenomenale afsluiter, “Ramblin’ gamblin’ man” (Bob Seger) liet Schoepp het podiumbeest in zich helemaal los om zich op de toog te wagen.
Na een marathonset (ruim anderhalf uur) kwam hij toch nog één keer terug om samen met zijn broer “Bye bye love” van The Everly Brothers als ultieme uitsmijter te serveren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke
De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.
Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.
Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Brits High Flyin’ Heerlijk!
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-06
Didier Becu
Geen Oasis-fan die er onderuit kan dat de geschiedenis van zijn favoriete groep letterlijk verscheurd wordt door de twee kemphanen van dienst. Vorige maand stond bigmouth Liam nog zwetend met in gele parka in een uitverkochte AB, en nu mocht broerliefje het overdoen in Vorst.
Hoe divers de optredens ook zijn (op zo wat alle fronten eigenlijk) is er zonder twijfel niemand aanwezig die niet stiekem hoopt dat de twee elkaar de hand schudden en aankondigen dat de best fucking band ever terugkomt. De scheldpartijen op Twitter voorspellen weinig goeds, en het wordt wellicht iets voor tijden waarin de twee beseffen dat niemand nog om hun solo-uitspattingen geeft.
Vooraleer Noel samen met zijn vogels Vorst zonder veel moeite (gewoon met veel klasse) zou inpalmen was het eerst de beurt aan Blossoms. Jonkies uit Manchester die dweepten met The Stone Roses en Oasis en nu (ten minste als je de Engelse pers nog moet geloven) zelf aan zo’n avontuur mogen beginnen. Songs die goed in elkaar zitten, maar na een minuut over hun eigen gladheid struikelen. Niet goed en niet slecht, maar dat zegden we destijds ook over Cast en geen kat die zich nu nog deze vier kan herinneren.
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Noel dan, de man die moest tonen dat hij beter scoort dan zijn broer. Toeval of niet, maar beide heren hebben op ongeveer hetzelfde tijdstip een album uit en zijn er mee op toer. Hoewel Liam met As You Were een excellent debuut afleverde, lijken zijn shows net niet op de perfecte grap. Een icoon die in afwachting van de reünie zelf het heft in handen neemt om er voor te zorgen dat de wereld hem niet zou vergeten. Noel haalt ook de Oasis-klassiekers uit de kast, maar je ziet (en hoort) dat hij zijn solowerk (wel) serieus neemt.
Geen Noel plays Oasis dus, wel een heus orkest dat voor een heerlijke amalgama van soul, psychedelica, rock en pop zorgt. Gallagher lijkt meer een dirigent dan frontman te zijn, spaarzaam met woorden, maar een muzikant die zeer goed weet waarmee hij bezig is.
In het eerste kwartier krijgen we een bloemlezing uit zijn derde soloplaat, de machtige opener Fort Knox en het hartverterende It’s A Beautiful World als “wow”-moment. Pink Floyd is nooit ver weg, maar ook niet het genie van de meester.
Dat Gallagher de songsmid is bleek nog maar eens met In The Heat Of The Moment, een knaller die het beste oproept van zijn trouwe buddy Paul Weller. Ballad Of The Mighty uit datzelfde album als het hoogtepunt van de avond, hoewel dat voor heel wat Vorst-gangers het verplichte repertoire uit de Oasis-catalogus was: een akoestische Supersonic (voor één keer doet Liam beter), het mooiste liefdesliedje ooit (Wonderwall) of het iewat vergeten Half The World Away. Veel zal met trots te maken hebben en Liam niet alle eer te willen gunnen, maar Noel heeft de Oasis-songs niet nodig om te stralen, The Kid wel.
Na bijna twee uur te hebben gespeeld kwam Noel terug voor een bisronde met vier songs. Het fantastische The Right Stuff , perfect aansluitend op Go Let It Out en Don’t Look Back In Anger. En neen die Beatles-song (All You Need Is Love) was volstrekt overbodig, maar kon de sfeer niet drukken.
Liam, you have a problem...
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag - Luca Van Cuchten Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
