Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Becks muzikaal gedachtengoed is ondoorgrondelijk … De veelzijdige duizendpoot Beck Hansen heeft een nieuwe plaat uit ‘Colors’ en is , naast z’n sing/songwriting en 60sgevoel, verwant aan z’n mishmash van pop , rock , funk , hiphop, r&b, 80s dance en latino; een muzikale potpourri die ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en ‘Midnite vultures’ ophoest. Dit is vakmanschap, kunde en ingeniositeit van kwetsbare en openhartige nummers. Twee avonden waren in een mum van tijd uitverkocht voor de bezige bij, die al een pak albums en projecten achter zijn naam heeft .
Onze rasartiest speelde een set die deed denken aan die van twee jaar terug op het Werchter festival . Een mate van zekerheid ervaarden we , een ‘mix bizness’ en songwriting met een straf , strak spelende band en backing vocalisten, zonder al te veel tierlantijntjes in een pracht van veelkleurige lights en projecties.
Zijn nummers hebben een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts , meezinggehalte en intimiteit, gevoeligheid. Beck en z’n band amuseerden zich , het publiek ervaarde een feest- en zomergevoel . Mijlpaal in de backcatalogue is en blijft ‘Mellow gold’ , die z’n stempel drukt op de set . Als opener meteen een knaller, “Loser”, iets later “Beercan” en verderop “Devil’s haircut” . “Up all night” en “Wow” uit de recentste plaat behouden die dynamiek en opwinding. Het publiek is in de juiste stemming .
Het eerste deel van de set is beduidend extravert, in het midden gaat hij solo akoestisch . Fragiel en pakkend klinkt het als hij “Last cause” inzet, gevolgd door “Gemma ray”. Moeiteloos stapt hij over in een sober “Rasperry beret” . Hij trekt het publiek volledig naar zich toe . Een schoner eerbetoon kon Prince zich niet voorstellen.
Hij herneemt met enkele sfeervolle nummers en schroeft het tempo op met de feestelijkheid in “Dreams” , “Colors” en steekt dampende hitsige funk in “Sexx laws” en een rockende groove op “E-Pro”. Een uitmuntend , uitgediept “Where its at” stelt de band op grappige wijze voor, en artiesten worden in een plezierige, aangename jam geëerd, o.m. Chic “Good times” – “Miss you” (Rolling Stones) en “Cars” (Gary Numan) .
De heren amuseerden zich kostelijk en het publiek heupwiegde en handclaps volgden.
Kortom , de concerten van Beck zijn Safe, Good en Beautiful.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toen de N9 The Scientists aankondigden wist ik eerst niet goed wat daarvan te denken. Want nadat ik ze in 2004 zag als Kim Salmon & The Scientists (wat ik trouwens vergeten was) tijdens een korte reünietour in de 4AD , leek de groep volledig van mijn radar verdwenen. Kim Salmon zag ik wel nog met zijn andere band, The Surrealists terwijl ik enkele jaren geleden ‘True west’ kocht, een plaat (niet meteen een hoogvlieger) van Kim & Leanne ofte Salmon en de drumster van The Scientists. En daar bleef het bij.
De groep uit Perth debuteerde in 1981 met ‘The pink album’, een zwik frisse punkpop vol Ramones, Buzzcocks en Big Star invloeden. Op de volgende platen werd de sound donkerder en gruiziger en creëerden ze samen met Beasts of Bourbon (bij wie 3/4 van the Scientists wel eens gespeeld heeft) een Australische variant op de swamp rock. De groep verhuisde naar Londen, toerde met zielsverwanten als The Gun Club en Alex Chilton maar het succes bleef uit en in 1987 was het over en out.
Nadien volgde af en toe nog een occasionele reünie en werden ze in 2006 door Mudhoney uitgenodigd op het All Tomorrow’s Parties festival. Maar de groep bestaat blijkbaar opnieuw en maakte vorig jaar zelfs een single en dat in de bezetting uit hun topperiode: Kim Salmon (zang, gitaar), Tony Thewlis (gitaar), Boris Sudjovic (bas) en Leanne Cowie (drums). Iets om naar uit te kijken en gezien de mooie opkomst was ik niet alleen met die mening.
De hooggespannen verwachtingen kregen meteen een flinke knauw met het openingsnummer, “You only live twice” (Nancy Sinatra cover), een flauwe song die bovendien helemaal om zeep werd geholpen door een rampzalige klankbalans. Gelukkig mocht ik vanaf song twee mijn vloeken inslikken. Het geluid zat nu perfect en met nummers als “Braindead” en “This is my happy hour” kreeg ik hetgeen waarvoor ik gekomen was : strakke, nijdige gitaarrock die hier op veel bijval kon rekenen.
Die was er minder voor enkele nieuwe nummers, twee b-kantjes, maar Kim Salmon is eigenzinnig genoeg om die niet zomaar te laten vallen. De laatste single, het in feilloos Frans gezongen “Mini mini mini” (na “Hippie, Hippie, Hoorah” van Black Lips op Roots & Roses alweer een Jacques Dutronc cover) was wel een schot in de roos. De parels werden aaneen geregen en steeds meer werd duidelijk wat voor een schitterende band hier op het podium stond. Vier gretige muzikanten die er overduidelijk zin in hadden. Alleen drumster Leanne Cowie leek een paar keer moeite te hebben om te volgen. Slecht geslapen?
Uitblinker was wat mij betreft gitarist Tony Thewlis. De bescheidenheid zelve maar wat klonk die gitaar toch steeds meeslepend. Hij is er zeker de man niet naar om te stunten maar op een gegeven moment deed hij dat toch. Zo wisselde hij een snaar terwijl hij verder bleef spelen en duurde het verdomd lang vooraleer de anderen dat in de gaten hadden. Nooit eerder gezien.
De set kreeg een ongemeen hoogstaande finale met “Swampland” en “We had love”, twee uitgesponnen, broeierige nummers waarin de zich in alle bochten wringende gitaren geen enkele belemmering werden opgelegd. Adembenemend. De verplichte bisronde begon met het iets mindere “Hey Sydney” maar met “When fate deals its mortal blow” en “Burnout” kregen we opnieuw twee uppercuts.
Niets dan tevreden grijnzende gezichten gezien achteraf.
Organisatie: N9, Eeklo
Supertalent is een term die soms al te gauw in de mond wordt genomen. Akkoord, de nog piepjonge Marcus King kan een verdomd potje gitaar spelen en hij is gezegend met een zeer soulvolle stem die niet aan iedereen gegeven is. Tot zover de factor talent.
Van songschrijven heeft hij echter minder kaas gegeten. Tussen alle virtuoze passages van Marcus King en zijn bandleden bespeuren wij niet echt onvergetelijke songs.
We zien eerder een band die meermaals vervalt in de clichés van het genre. Dit is immers een mengeling van zeer Amerikaans getinte bluesrock met soul-, jazz- en funkinvloeden. Een sound in het verlengde van bands als Blues Traveller, Gov’t Mule of Dereck Trucks Band, allemaal groepen die zweren bij rockmuziek met uitgesponnen songs en wel zeer lange instrumentale passages, alsof de seventies nooit zijn weggeweest. Dergelijke bands zijn dan ook groot in Amerika, maar in Europa laten ze de zalen niet met duizenden vollopen, waarschijnlijk omdat men bij ons nog efficiëntie verkiest boven muzikaal vakmanschap. Een halfvolle Zwerver lijkt hier het hoogst haalbare.
Zo komen we ook meteen bij het grootste probleem van deze band. Er moet zo nodig worden aangetoond dat alle de groepsleden meer dan aardig overweg kunnen met hun instrumenten. Uiteraard is dat zo, de blazers zijn uitmuntend, de keyboards fantastisch en het gitaarvernuft van Marcus King is van buitengewone aard. Alleen de drummer valt wat uit de toon, we zijn sowieso al niet tuk op drumsolo’s (voor ons doorgaans het ideale moment voor een sanitaire pauze), maar deze die we vanavond krijgen voorgeschoteld is één van de meest lamlendige die we ooit hebben mogen meemaken.
Maar goed, op zijn best doet dit bedreven gezelschap ons denken aan Janis Joplin, Frank Zappa, Santana, Allman Brothers Band of Ten Years After, en dat zijn natuurlijk niet van de minsten. Geregeld komt ons ook SIMO voor de geest, een band die vorig jaar nog een geweldig concert verzorgde in de AB Club.
Hoezeer Marcus King ook zijn teamgenoten in de picture zet, hij is natuurlijk nog altijd zelf de ster van de avond. En dat weet hij, zijn soulstem schittert meermaals doorheen de set en zijn gitaarsolo’s vliegen per lopende meter door de zaal. Die zijn steeds genietbaar, maar wij missen in zijn gitaarspel toch wat rauwheid of hier en daar een smerige riff die de set zou kunnen openrijten.
Marcus King lijdt ook een beetje aan het Bonnamassa-syndroom, hoewel het eigenlijk nog net draaglijk blijft. Bij Bonnamassa kan je immers in een tijdspanne van één gitaarsolo achtereenvolgens de lunch nuttigen, een siësta doen en vervolgens nog gauw even de hond uitlaten. Bij Marcus King valt het dus nog best wel mee, hij streelt en omhelst zijn gitaar, maar hij neukt ze niet. Bovendien heeft hij ook niet dat gigantische ego van Joe -kijk eens wat ik allemaal kan- Bonnamassa. Toch best in de gaten houden, want het overkill-beestje lonkt.
Ondanks de soms te uitgebreide solomomentjes weet deze band ons toch meer dan anderhalf uur te entertainen met hun uiterst vaardige en soulvolle rockmuziek. Een beetje te veel van het goede, dat wel, maar dat is natuurlijk eigen aan het genre. En als we het wat bondiger willen, zetten we bij thuiskomst toch gewoon iets van The Ramones op.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Wellicht had het terrasjesweer een aandeel in de bedroevend lage opkomst, maar toch. Waar waren al die bluesliefhebbers? Ok, dit was niet echt blues in de traditionele betekenis van het woord maar hetgeen we hier gepresenteerd kregen was zoveel beter dat wat er tegenwoordig op een doorsnee bluespodium te beleven valt.
Lonesome Shack, een trio uit Seattle, bracht al verschillende platen uit, waaronder één, ‘More primitive’, op het kwaliteitslabel Alive records, wat toch een belletje zou moeten doen rinkelen. Maar blijkbaar heeft niemand dat gehoord. De mannen van Lonesome Shack lieten het niet aan hun hart komen en speelden een meeslepende set. Uitgeklede blues gegoten in stuk voor stuk sterke, eigen songs waarin de geest van Junior Kimbrough voortdurend rondwaarde. Het leek misschien eenvoudig maar het zat bijzonder knap in elkaar. De combinatie van de lome maar steeds indringende gitaarpatronen van zanger Ben Todd, de kurkdroge drums van Kristian Garrard en de subtiel tot dansen uitnodigende bas van Luke Bergman leidde tot een intrigerend resultaat. Ergens te situeren in de hoek waar ook GravelRoad, die hier vorig jaar ook op het podium stond en met wie ze de fascinatie voor Junior Kimbrough delen, zich bevindt. Het wordt nu vooral uitkijken naar de nieuwe plaat die er zit aan te komen...
Vooraf zagen we nog Vincent Slegers uit Gent. North Mississippi Hill Country Blues is zijn ding en dat hij bracht dat met verve. Knappe, donkere songs gezongen met een schuurpapieren stem en voorzien van inventief gitaarspel op dobro (af en toe wat slide) terwijl hij met een stompbox het ritme aangaf. De laatste twee nummers koos hij voor een elektrische gitaar waardoor de sound wat voller klonk. Ook mooi maar ik verkoos toch die breekbare en soms magisch klinkende dobro.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Al 43 jaar lang hebben musicologen de grootste moeite om Pere Ubu in een welafgelijnd hokje te proppen. Omdat regelmatig terugkerende termen als ‘postpunk’ en ‘artrock’ de lading amper dekken heeft het Amerikaanse gezelschap rond de -in alle opzichten- imposante frontman David Thomas dan maar zelf een muzikale stempel bedacht: avant garage. In die garage staan afgedankte grasmaaiers, ingedeukte jerrycans en roestige mestvorken broederlijk zijn aan zij als metaforen voor de avantgardistische spielerei die elke goeie Pere Ubu song boven de conventionele middelmaat doet uitstijgen.
Om haar voorjaarsoffensief met een orgelpunt af te sluiten liet de 4AD club Pere Ubu tijdens hun ‘MonkeyNet’ tour halt houden in Diksmuide. Thomas hoort zijn weg redelijk goed te kennen naar de Ijzertoren: ook in 2011 strompelde hij al een keer het podium van de 4AD op met Pere Ubu’s ‘The Annotated Modern Dance’, en in 2015 deed hij zelfs een geslaagde poging om de nihilistische protopunk van de pre-Ubu band Rocket From The Tombs uit het graf te doen herrijzen. Na die reunie bleef de punkspirit nog flink nazinderen bij Thomas, wat vorig jaar resulteerde in het meest gitaargeoriënteerde album uit de Pere Ubu geschiedenis, ‘20 Years in a Montana Missile Silo’.
Die laatste worp, waarvoor de band de overstap maakte naar het legendarische Engelse indielabel Cherry Red Records, maakte vanavond het hoofdmenu uit. Nooit gedacht dat we Pere Ubu nog zo pissig uit de hoek zouden horen komen als tijdens de lichtontvlambare garagepunk van “Monkey Bizness” en “Toe To Toe”, een koppel rechttoe rechtaan uppercuts die wel weggelopen leken uit de comeback plaat van Rocket From The Tombs. Ook tijdens de funky cross-over van “Funk 49”, de naar PJ Harvey knipogende murder ballad “Howl” en de vintage Ubu weirdness van “Prison Of The Senses” voerde de gitaar de boventoon.
Het lijf van Thomas is in volle aftakeling, maar de radde tong, de cynische bindteksten en de nasale kopstem doen het wel nog steeds. De 64-jarige bompapunk moet al jaren het publiek noodgedwongen entertainen vanop een stoel, steevast vergezeld van een bundel tekstbladen en een fles rood, toch is en blijft hij de onbetwiste leider van het rariteitenkabinet genaamd Pere Ubu.
Want toegegeven, bij geen enkele andere band bestaat de loonlijst uit een gitarist in maatpak die overgeconcentreerd naar zijn partituren staart (Gary Siperko), een bassiste die een paar koppen kleiner leek dan haar instrument (Michele Temple), een sjofele veeboer met baseball pet die de theremin keer op keer laat ontsporen (Robert Wheeler), een langharige drummer die zo leek weggelopen uit de Foo Fighters (Steve Mehlman) en een klarinetspeler (Darryl Boone) die Thomas een paar geleden oppikte in een Engelse jazz club. Check!
Met een back catalogue die intussen reeds vijf decennia overspant hebben Thomas & co een echt luxeprobleem bij de oldies selectie, maar verrassend genoeg speelt de groep tijdens deze tour op veilig door vooral te gaan grasduinen in hun Fontana Years trilogie ‘The Tenement Year’ (’88), ‘Cloudland’ (’89) en ‘Worlds In Collision’ (’91). Dit mogen dan wel met voorsprong de meeste melodieuze jaren in de Pere Ubu geschiedenis zijn, in Diksmuide bleek nog maar eens dat ze met o.a. “Breath”, “Worlds In Collision” en “We Have The Technology” een paar tijdloze popsongs hebben opgeleverd.
In het eerste anderhalf uur onderstreepte Pere Ubu met verve haar bestaansreden anno 2018, zij het tegen een gezapig tempo en met voldoende ruimte voor gevatte oneliners en persoonlijke anekdotes van David Thomas.
Het contrast kon amper groter zijn met de band die na een rookpauze terug uit de kleedkamers tevoorschijn kwam. In een dolle rit met de teletijdsmachine krijste Thomas ineens alles uit zijn vege lijf tijdens withete versies van de punkevergreens “Kick Out The Jams”, “Sonic Reducer” en “Final Solution” (met een cynische knipoog naar Nirvana’s “Smells Like...”).
De boodschap is alleszins loud and clear aangekomen: Pere Ubu verloochent haar eigen roemruchte verleden niet maar staat toch vooral met twee benen (en een wandelstok) in het heden.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De immer bedrijvige Ty Segall wordt wel eens de wonderboy van de garage-rock genoemd. Met die wonderboy gaan we volledig akkoord, maar garage-rock is een veel te eng begrip voor dit veelzijdige talent. Segall waagt zich immers evenzeer met de vingers in de neus aan hard-rock, psychrock, stoner of zelfs Beatlesque pop, en telkens komt er magie uit. De bands waarin hij de laatste tien jaren speelde , zijn veel te talrijk om op te noemen, en dan zwijgen we nog over zijn werk als producer. Ty is een genie, maar bovenal een muzikant die overloopt van de goesting en altijd en overal de pannen van het dak wil spelen. Eigenschappen die steevast terugkomen bij al zijn bands zijn spontaniteit, onbezonnenheid en tonnen speelplezier.
Een knap staaltje daarvan kregen we in l’Aeronef, waar Ty Segall en zijn opgehitste Freedom Band voor een werkelijk waanzinnig concert zorgden. Eentje waar we nog niet helemaal van bekomen zijn. Dit was uitzinnig, wild, chaotisch, luid, smerig, noisy, onstuimig, punky, uitgelaten, ruig en heavy. Kortom, fantastisch !
In het laatste album zit er behoorlijk wat variatie en zijn er zelfs pure poppareltjes te bespeuren, maar op het podium vertaalde dat zich toch naar een heuse wervelstorm met uit de bocht vliegende gitaren, uitfreakende keyboards, heavy baslijnen en ontspoorde drums. Ty Segall gaf zijn songs een dubbele adrenaline-injectie en zette er nog eens extra 1000 Volt op. The Freedom Band ging vaak helemaal loos en volgde hun frontman in vaak luide jams en improvisaties. Het was wel duidelijk dat dit een band is die je er niet zal op betrappen dat ze iedere dag dezelfde show brengen. De muzikanten wisten soms nog niet bij de aanvang van een song waar die uiteindelijk zou uitkomen. Extatische songs als “Warm Hands” en de moordende Groundhogs cover “Cherry Red” mondden uit in lange snoeiharde noise-explosies waarin de gitaren in volle razernij tegen elkaar op soleerden. Het kwam de spontaniteit van het concert alleen maar ten goede, dit was bij momenten zeer chaotisch, maar wel altijd verdomd spannend.
Na al dat onstuimig geweld mocht het toch even iets rustiger, zoals in het Beatlesque “Goodby Bread” of “My Lady’s On Fire”, maar ook aan deze songs zat een ruig en onbesuisd kantje. Ook “Alta” begon nog als een zuivere popsong maar groeide algauw uit tot een heetgebakerde hardrocker die uit al zijn voegen tegelijkertijd barste. En met de pokkenluide afsluiters “Love Fuzz” en “Girlfriend” kwam het gezelschap als een dolgedraaide punkband de boel nog eens keertje volledig op zijn kop zetten. Er kwam stoom uit.
Het enige zweempje van kritiek waarop u ons kan op betrappen is dat Ty Segall onze twee absolute favorieten uit die laatste plaat achterwege liet, met name “She” en “And Goodnight”. Doorgaans speelt hij die twee wonderlijke krakers wel. Hadden wij even pech.
Organisatie: Aéronef, Lille
“The Book of Love is long and boring. No one can lift the damn thing”. Deze intro klinkt misschien bekend in de oren vanwege de Ultratop-lijst in 2015. Origineel van Magnetic Fields, maar grootgebracht door Gavin James bij de jongere generaties. Voor een tweede keer op rij werd deze Ierse gentleman uitgenodigd naar Het Depot!
Gavin James of eerder Gavin Wigglesworth is een Ierse singer-songwriter, die al enkele jaren een plaats heeft willen veroveren binnen de muziekwereld. Echter was het pas in 2014 dat zijn muzikale carrière een juiste wending kreeg. Zo loofde zijn landgenoot, ‘Ed Sheeran’, hem via Social Media, maar heeft zijn sublieme cover van “The Book of Love” ook zijn succes bepaald. In een mum van tijd werd hij bekend in Europa alsook in Amerika.
Het Depot is altijd een goede keuze voor een leuk optreden. De kwaliteit van het geluid is zalig, de organisatie is vriendelijk en de infrastructuur is goed. Overigens is de zaal niet heel groot, waardoor de sfeer sneller op gang kan worden getrokken. Daarbij heeft men ook de keuze tussen zit- en staanplaatsen, maar waren deze zitplaatsen niet beschikbaar tijdens het optreden. Zo werd er vriendelijk verzocht om dichtbij het podium te staan aangezien er een zwart doek hing voor de zitplaatsen. Waarschijnlijk door de povere opkomst voor het optreden van Gavin James.
Gavin James kwam niet alleen on stage. Zo bracht hij zijn band mee naar België om ook een paar nieuwe nummers aan te kondigen en te testen. Bekendere nummers als “Bitter Pill”, “22” en “Tired” kwamen natuurlijk ook aan bod. Daarbij waren zijn solo prestaties subliem! Dit bracht een leuke afwisselende sfeer, dankzij een zalige stem, een overdreven goede kopstem en goede skills op zijn gitaar. Met andere woorden is hij een singer-songwriter in hart en nieren.
Op het podium kwam Gavin James wel hyper over bij zijn nummer presentaties. Maar ondanks zijn koffie-overload en zijn overenthousiasme, was hij nog steeds een topentertainer. Zo maakte hij wel eens een grapje of coverde hij spontaan enkele nummers om het moment te breken. Verder bracht hij een leuke sfeer op het podium.
De Ierse Gavin James verdiende zeker en vast meer toeschouwers. Hij is een zeer goede muzikant en kan een gevoelige snaar raken. Ik raad hem wel aan om meer variatie te brengen in zijn muziek en zich niet enkel te verdiepen in de melodische romantische, drama nummers. Als hij meer variatie zou brengen, zal hij nog sterker groeien in zijn carrière. Hij heeft kwaliteiten à volonté dat iedereen live zou moeten bewonderen. Ik heb er alvast van genoten.
Organisatie: Depot, Leuven
De Australische sing/songschrijfster Courtney Barnett maakt in een charmant nonchalante uitstraling een kruising van indiepop, garagerock, americana en folkpop; een reeks rauwe, stoere, sfeervolle, kwetsbare songs volgen.
In het eerste deel van de set speelde het kwartet nummers van de recente plaat ‘Tell me how you really feel’ . Op dreef gekomen haalde ze krachtig en verbeten uit in het tweede deel .
In de sound, zang en de looks zijn er referenties aan Joan Jett, Chrissie Hynde, Patti Smith , Joni Mitchell, Liz Phair en specifiek in het gitaarspel komen Kristin Hersh (Throwing Muses), Tanya Donelly (Belly), Kim Deal (Breeders), Juliana Hatfield en Polly Harvey ‘old style’ opdraven. En zelf stofte ze ergens die Paisley Underground van Steve Wynn en z’n Dream Syndicate of het latere Pavement op. Je hoort de gitaarunderground in een leuk , aangenaam , ontspannend als vastomlijnd , strak kader. Een speelse, rustige rauwheid en lofi inhoud ervaarden we in het materiaal of het nu sfeervol , meeslepend , broeierig , fel, gedreven klonk.
Flamboyant en zelfverzekerd gaat ze te werk . Eerst kregen we tien songs van de onlangs verschenen tweede plaat , een coolness en warmte , de opbouwende , repetitieve ritmes intrigeerden op openers “Hopefulessness”, “City lost pretty” en “Charity”. Op “I’m not your mother, I’m not your bitch” schudt ze letterlijk alles van zich af , zoals de titel van het nummer al liet vermoeden. Het melodieus broeierige “Nameless, facelees” hecht zich vast in het geheugen . Een sfeervolle intensiteit sijpelt door en af en toe wordt er scherp op de gitaren uitgehaald . Een meeslepend , bedreven gespeeld “Sunday roast” sluit dan ook een geslaagd eerste deel af. Een warm onthaal is er en Courtney geniet . Iedereen in de juiste stemming dus.
In het tweede deel worden de snaren strakker gespannen , het tempo opgedreven en haar stem klinkt krachtiger . Een meer straf , jengelende sound in een strak melodieuze outfit. “Avant gardener” vormt de aanzet , “Don’t apply compression gently” en “An illustration of loneliness sleepless in NY” geven ruimte aan het gitaarspel , bouwen op en rocken. Gevoeligheid bleef onderhuids aanwezig. Courtney is met haar band op dreef. We komen uit op hitsige , opwindende versies van “Small poppies” en “Depreston” . De sfeer zit er nu goed in en de respons is verdiend. Na een sfeervol spannend “Anonymous club” volgt een ongepolijst rauw melodieus “Pedestrian at best” , haar doorbraaksingle enkele jaren terug .
Na haar aanwezigheid op de zomerfestivals Pukkelpop en Rock Werchter paar jaar geleden, was dit in zaal een must . In de AB klonk ze gematigder , maar we kregen een emotievol rakende set zonder al te veel franjes, heerlijk uit de losse pols binnen een vast kader . Mooi.
Op Sonic City (Wilde Westen, Kortrijk) is Courtney curator , noteer het alvast van 9 – 11 november …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/courtney-barnett-30-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/loose-tooth-30-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Monster Magnet is nog zo een goeie ouwe band waarbij de rock’n’roll uit alle poriën spat. Ze hebben na al die jaren nog steeds de looks, de attitude én de strakke sound, en ze geven van jetje als een bende jonge wolven die gulzig aan de spacecake hebben gezeten. Bovendien trekken ze zich niks aan van de huidige muzikale trends, er is met name op de nieuwe plaat ‘Mindfucker’ weinig of niks veranderd aan de simpele maar uiterst efficiënte retro-rock formule. Waarom zouden ze, er zit hoegenaamd nog geen sleet op. Op ‘Mindfucker’ stuift Monster Magnet immer stevig door met een portie vuile stoner-, garage- en hardrock met hier en daar een psychedelisch randje.
Dat zet zich ook over op het podium. In de Vooruit bolt Monster Magnet op zijn doel af als een goed geoliede F1 bolide met een hevig ronkende motor en een op hol geslagen knalpot. Van een opwarmingsronde is er geen sprake, al vanaf minuut nummer één ligt het gevaarte met de klassieker ‘Dopes To Infinty’ op kruissnelheid. Daarna raast Monster Magnet door met een snerend trio uit die nieuwste plaat. “Rocket Freak”, “Soul” en “Mindfucker” zijn stuk voor stuk hete lavabrokken die de kenmerkende power, de gedrevenheid en de tomeloze energie van dit zwaar rockende gezelschap meer dan ooit uitstralen.
Er zit serieus wat vaart in de set, er worden nauwelijks pauzes genomen tussen de songs, de trein dendert stevig door en ballads zijn even ver te zoeken als goudvissen in de Nevada woestijn. De loden riffs waarop het geweldige oudje “Look To Your Orb For The Warning” voortdrijft brengen de heavyness enkele graden naar boven, en het monster graaft zelfs nog wat dieper in het verleden met een smerig “Dinosaur Vacume” uit ‘Superjudge’, een album dat onlangs 25 kaarsjes mocht uitflikkeren.
De slopende jaren lijken trouwens al bij al nog niet zo een vat te hebben gehad op de band. David Wyndorf heeft al een zwaar leven achter de rug, met onder meer overmatig drankgebruik en een gebeurlijke overdosis medicijnen, maar op zijn zestigste ziet de charismatische frontman er nog bijzonder rock’n’roll uit en lijkt hij de tijd van zijn leven te hebben. Wat trouwens ook geldt voor de voltallige band, die gasten hebben er echt goesting in.
Nog zo een klepper uit de nieuwe plaat is het wilde “When The Hammer Comes Down” dat de ideale springplank is naar de onsterfelijke beestjes als “Negasonic Teenage Warhead” en de publiekslieveling en ondertussen Monster Magnet’s ultieme lijfsong “Space Lord”, waarin de motherfuckers met honderden tegelijk de lucht invliegen.
Een bisronde kan niet uitblijven, en ook deze is uitmuntend, ruig en wild. Het nieuwe “Ejection” vliegt er snel en hard tegenaan en klinkt een stuk feller dan op plaat. Wat volgt is een verbluffend en majestueus “End Of Time”, niet meteen Monster Magnet’s bekendste song, maar wel een formidabele retro hardrocker die zich manifesteert tot één van de hoogtepunten van de avond. Als ultieme toetje mag het publiek op de tonen van een vlammend “Powertrip” een laatste keer uit de bol gaan.
De Vooruit kan een zoveelste legendarische concertje in de boeken registreren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Op het allerlaatste moment werd Bront nog opgetrommeld om als eerste groep te spelen en dat bleek een goede zet. Bront (Gent/Antwerpen) heeft naast leden van Moar, O’Grady, Lagüna en Voodooland ook twee broers van Leopard Skull in de rangen. Een supergroep als het ware met maar liefst drie gitaren in de frontlinie. Die gitaren eisten meteen de hoofdrol op en leken de mosterd gehaald te hebben bij Ty Segall. Maar nog voor we halfweg het eerste nummer waren kantelde alles en dreef de band richting The Abigails. Daar zal de bijzonder lage en wat zwijmelende stem van de charismatische Brent Pauwels niet vreemd aan geweest zijn. Zo bleef de groep voortdurend switchen tussen verschillende genres en bleven de tempowisselingen elkaar voor de voeten lopen. Daarbij deden ze denken aan de meest uiteenlopende namen: Butthole Surfers, Evil Superstars, The Memories of zelfs The Mothers Of Invention. Soms werkte dat wonderwel, andere keren hing het met haken en ogen aan elkaar. Toch bleef de balans overwegend positief.
Er was iets vreemds aan de hand met The Buttertones (Los Angeles). In zowat alle artikels die ik over de band las worden ze steevast met The Cramps vergeleken, soms zelfs met The Gun Club (naast meer aannemelijke namen als The Beach Boys). Maar in Leffinge was daar tot mijn teleurstelling geen spoor van terug te vinden. Van genre veranderd? Moeilijk te geloven.
De vijf, duur gekleed (retro style) en netjes gekapt, zagen er ook niet uit alsof ze zich ooit aan zulke muzikale exploten zouden hebben vergrepen. Wat kregen we dan wel te horen? Bijzonder moeilijk te omschrijven. Verfijnde rock waarin de gitarist subtiel rockabilly en surf invloeden smokkelde terwijl de zang er dan weer onmiskenbaar een new wave draai aan gaf. Dit stond wel erg ver weg van de rauwe garagerockbands (zoals The Cramps en The Gun Club) die ik meestal ga bekijken maar naarmate de set vorderde wisten ze me steeds beter bij mijn nekvel te pakken om niet meer te lossen. Ook al omdat de groep de grandeur van vroeger (jaren ‘40-‘50) in hun muziek wist te loodsen net zoals hun (Innovative Leisure) labelgenoot Nick Waterhouse, iemand die ik een erg warm hart toedraag.
De zang van Richard Araiza, soms tegen het parlando aan schurkend maar altijd dwingend, deed me naast de naam, die me maar niet te binnen wil schieten, verder denken aan achtereenvolgens Scott Walker, Morrisey en Nick Cave. Dan heb ik het wel over de manier van zingen, niet de stemkleur. De gitaar van Dakota Böttcher drong zich nooit op maar klonk altijd inventief en had wortels in de rock’-n-roll. En dan was er nog de steeds mee toeterende saxofonist (slechts twee keer koos hij voor de toetsen), je ziet het bijna nooit meer in een rockgroep maar ik hou er wel van.
Bovendien bleken de jongens bescheiden en erg sympathiek en kwamen ze, ondanks de magere opkomst, na hun reguliere set maar liefst driemaal terug. En dat met dank aan de niet aflatende aanmoedigingen van Bront.
The Buttertones zorgden voor een alweer sterk concertje in De Zwerver!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Anna von Hausswolff is een 31-jarige Zweedse met een bereik van 4 octaven, die haar laatste album ‘Dead magic’ opnam op een kerkorgel in een kerk in Kopenhagen met producer Randall Dunn (Sunn O))), Marissa Nadller, Black Mountain). Een kerkorgel had ze niet meegebracht, niettemin stonden de orgelklanken centraal, en kreeg ze ondersteuning van een vijfkoppige band met duidelijk metalroots.
De muziek van von Hauswolff is niet voor een gat te vangen, hier toch een poging: experimentele klassieke muziek, gemengd met doommetal, gothisch en theatraal, met ongelooflijk veel sfeer, een uniek geluid dat de fans van Swans of Chelsea Wolfe enorm zal aanspreken. Zoals bij een optreden van Swans was dit zowel een fysieke als emotionele ervaring, in lange, uitgesponnen nummers waarbij de decibels in het rood geduwd werden en onder- en boventonen een totaalervaring creëerden.
Opener “The truth, the glow, the fall” deed door de zang en orgelpartijen denken aan This Mortal Coil, die cultband van 4AD-labelbaas Ivo Watts-Russell, om naar mate het nummer vorderde, uit te bloeien tot een metal-symfonie, het orgel van Anna zette de toon, waarop de bandleden invielen met gitaardrones. Niet alle nummers werden gezongen, er waren ook instrumentale nummers zoals bijvoorbeeld “The marble eye”, dat heel filmisch was. Vervolgens ging het de horrortour op met “Pomperipossa” waarin Anna ijselijke schreeuwen aan metal paarde.
Een andere overduidelijke invloed was David Lynch, we moesten onmiddellijk denken aan de sleutelscene in het theater in ‘Mulholland Drive’, met de Spaanstalige versie van Roy Orbison’s “Crying”.
Het magnum opus vanavond was het lange uitgesponnen “Ugly and vengeful”, een aanzwellende geluidstorm die de AB-Club op zijn grondvesten liet daveren en waar het publiek euforisch op reageerde: een oorverdovende fysieke ervaring die je gewoon moest ondergaan, het beste van Swans en doom-metal met een headbangende Anna die haar en onze duivels ontbond.
Daarna liet de band ons even op adem komen, op ”Källans återuppståndelse”, verrijzenis in het Zweeds, speelde von Hausswolff melodica, Twin Peaks was nooit veraf met zijn unheimliche sfeer. De single “The mysterious vanishing of Elektra”, begon met een akoestische gitaar, die beantwoord werd met een logge gitaarrif, en hoge uithalen van Anna, als een soort gotische, theatrale PJ Harvey. “Come wander with me/Deliverance” was het letterlijke orgelpunt van dit magistrale optreden: Julee Cruise die met een doommetalband in dialoog ging, drones, gitaarsolo’s en orgelklanken in een lang filmisch stuk.
Bissen deed Anna von Hausswolff tussen het publiek, een meter vijftig groot, maar wat een stem, met “Gösta” een wondermooie torch song die ons nog lang zal bijblijven, een nummer dat ze schreef voor een theatervoorstelling in het Göteborgse Stadstheater: Gösta Berlings Saga, naar een boek van Selma LagerLöf.
Wie er bij was, was getuige van een vijfsterrenoptreden, voor mij zelfs het beste concert dat ik ooit in de AB Club mocht meemaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anna-von-hausswolff-28-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/miaux-28-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
