Dub Fx, het Australische beatboxfenomeen Benjamin Stanford, ruilde gisterenavond de straten in voor een binnenhuisconcert in de AB. En daar moesten wij natuurlijk bij zijn.
Anders dan op zijn street performances werd hij hier vergezeld door twee medemuzikanten. Dub Fx was niet langer een persoon, maar een band. En dat was volgens eigen zeggen één van zijn grootste dromen.
Als performer weet hij perfect dat het nodeloos opbouwen van een nummer weinig zin heeft. Hij ‘loopet’ een beat en de waterval aan woorden kan meteen beginnen. Het publiek knikt goedkeurend mee, de AB is helemaal klaar voor een knaller van een feest.
De nummers volgen zich vloeiend en in snel tempo op. Bijna onhoorbaar gaat het ene lied in het andere over. De beats gecombineerd met een zwoele, jazz pianolijn worden gesmaakt en het publiek gaat al snel heen-en- weer wiebelen. Ook mister Dub Fx zelf liet zijn dansschoenen niet thuis en neemt het voortouw.
Even op adem komen doen we met “Road To Babylon”. Duidelijk één van de favorieten van het publiek. Wel opvallend, de aanwezige mensen wagen zich niet aan de woordenstroom, maar blijven dansend verder genieten.
Het gebruik van auto-tune, een technologie die we tegenwoordig steeds vaker terug vinden in de muziekproductie, is voor Dub Fx zeker geen onbekend terrein. Met “Prove Me Wrong” brengt hij meerdere zanglijnen tot leven. Hiermee bewijst hij nog maar eens dat hij van alle markten thuis is. Een diepe zwoele stem, afgewisseld met een jongere klank, voert hij je mee naar het muzikale hoogtepunt. Het is bijna niet te geloven dat hij er alleen staat.
Als de muzikanten het podium even verlaten krijgen we Dub Fx te zien in zijn puurste vorm. Na lang wachten worden zijn sample kunsten pas echt duidelijk; een track volledige live in elkaar gestoken. Geen vooraf opgenomen beats, enkel een man met zijn sampler, indrukwekkend! Een langdurend applaus was dan ook op zijn plaats.
Stanford kreeg even de ruimte naar adem te happen; hij voorzag dan ook een special guest. Niemand minder dan CAde, een frequente gast bij nummers van Dub Fx, wandelde het podium op. Hij liet wat hiphop-melodieën op ons los. Als kers op de taart, trakteerde hij ook nog eens op een stukje freestyle.
Na dit korte intermezzo bracht hij ons alweer naar een nieuw genre: Reggaeton. De lichten kleuren toepasselijk rood en groen en “Fake Paradise” wordt ingezet. Alsof een tornado passeerde, zwierden de lichamen van links naar rechts. Het lied werd onderbroken door een pianosolo, en ging daarna weer rustig verder.
Dub Fx maakte van de sfeer gebruik om ons te bedanken en blikte op zijn inmiddels tien jaar durende carrière terug. Het leek hem dan ook logisch om verder te gaan met een mix van zijn bekendste (oude) nummers. Denk maar aan “Never Made It” en “Flow”, die samensmolten tot een mooi geheel.
Het laatste segment van zijn performance werd een waar feestje. Liedjes die eerder onder noemer ‘drum’n’bass horen, vuurde hij nu op ons af. Als het publiek voorheen nog niet laaiend enthousiast heen-en-weer huppelde, waren ze het nu zeker.
Het einde brak aan, maar het publiek wilde meer. Als bisnummers koos Dub Fx voor “Love Me Or Not” en “Fly With Me”. De keelgaten werden nu wel opengezet. Het publiek genoot voor een laatste keer.
Hoewel de overgangen tussen verschillende nummers bijna onhoorbaar waren, kunnen we het concert moeilijk eentonig noemen. Twee uur lang werd er voortdurend tussen verschillende genres én autotunes gewisseld. Dub Fx is een man die weet wat performance is en een heel wijd publiek aantrekt. Een concert van deze man lijkt sterk op een trip door alle genres die muzikaal en dansbaar zijn. Leuk voor de liefhebbers en geniaal voor de echte fans.
Met dank aan Dansende Beren - http://www.dansendeberen.be/2016/10/23/dub-fx-ab-een-trip-door-het-muziekspectrum/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dub-fx/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
God is An Astronaut + Yamanthau – Dwalen over bevreemdende landschappen
God is An Astronaut
De Casino
Sint-Niklaas
2016-10-22
Erik Vandamme
Bands of artiesten die liever de moeilijke weg verkiezen met als doelstelling, platen uitbrengen die kunnen gezien worden als ware kunstwerken. Tot concerten geven die aan de ribben blijven kleven, binnen bevreemdend aanvoelende landschappen. Wij houden daar wel van. God is An Astronaut mag dan één van de grotere namen binnen het postrock genre zijn, maar net door niet in een keurslijf te willen zitten zorgt een optreden of plaat van deze heren soms voor gefronste wenkbrauwen. Wie echter de magie begrijpt, zal prompt aanvoelen dat God is an Astronaut grenzen verlegt binnen het globale postrock gebeuren. Vroeger, en nog steeds.
Yamantau, een jonge beloftevolle band uit de regio, bewees ook met hun nieuwste schijf ‘Sun’ - die ze in Concertzaal De Casino integraal kwamen voorstellen - te begrijpen waar het echt om draait. Zoekende naar de juiste vormen binnen de muziek die ze aanbieden, lieten ze met deze nieuwe plaat alvast een onvergetelijk indruk na. Concertzaal de Casino was dus vooral goed vol gelopen, met muziekliefhebbers die niet enkel luisteren met het gehoor. Maar ook met hun hart. Ons verslag van een heel bijzondere avond.
________________________________________
Yamantau: Wie zoekt die vindt!
De EP klinkt alvast heel overtuigend en doet ons donker hart sneller slaan, een traan wegpinken en het weet bovendien gevoelige snaren te raken. Indrukwekkende schoonheid, die ons met een krop in de keel totaal verweesd achterlaat. Dat is wat Yamantau aanbiedt met deze parel van een EP , voor fijnproevers die houden van eerder genoemde intensieve duisternis. Een enorme aanrader! Dit schreven we over de nieuwste EP , ‘Sun’, van Yamantau.
Het was ons reeds opgevallen dat de band op heel wat bijval kon rekenen, de fans waren dus duidelijk aanwezig om deze release mee te maken. “Wovenhand” een parel van een song, werd gebracht op dezelfde gedreven manier zoals op plaat. Maar we kregen toch ook het gevoel dat de band nog steeds aan het zoeken is naar de juiste 'drive'. Ook bij ‘Sun’ voelde het aan als heel sterk, maar net niet sprankelend genoeg om ons compleet murw te slaan. Echter bij “Skiva Laddar” , toen alle bandleden compleet de teugels konden vieren, leek het tij plots te keren. “V” werd op een zodanig hoogstaande manier gebracht, waardoor we eindelijk die ultieme adrenalinestoot voelden opborrelen waar we al heel de tijd zaten op te wachten
We kunnen dan ook stellen, als de gespannen zenuwen wegvallen en ieder lid van deze band zich volledig kan uitleven, ontstaat een hemels mooie, tot grensverleggende kruisbestuiving. 2012 , het sluitstuk van de set, zette die stelling nog maar eens in de verf. Yamantau is een band die duidelijk nog steeds zoekende is naar de juiste sound, en aankleding daarvan. Maar, wie zoekt, die vindt altijd. Toch? In elk geval. Yamantau heeft enorm veel potentieel. Bovendien staan begenadigde artiesten op het podium die met de nodige spontaniteit, en vurigheid hun instrumenten bespelen. Waardoor het dus vooral de samensmelting is tussen elk element, vocaal tot instrumentaal, binnen de band. Die zorgen dat er iets magisch, tot onaards moois kan ontstaan. Ons advies: Gewoon die teugels blijven vieren, elke keer opnieuw.
God is An Astronaut: Bevreemdende klanken, die aan de ribben blijven kleven
Zoekende. Het is eigenlijk ook een label dat we God is an Astronaut zouden kunnen opkleven. Daar is zelfs niets mis mee. Deze postrock band schippert al veel jaren tussen het experimentele van bijvoorbeeld 65daysofstatic en het typische, hartverscheurende mooie, postrock geluid van Explosions in the Sky. Echter heeft de band vooral bewezen, een eigen gezicht te hebben binnen het genre. Meteen ook de hoofdreden waarom de Casino goed gevuld was met muziekfans in hart en nieren. Tijdens de gehele set zagen we mensen, als onder hypnose, diepzinnig genieten. Muziek die harten raakt, aan de ribben blijft kleven tot zielen verwarmt. En dit allemaal binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering. Het is in een notendop hoe we optredens en platen van God is An Astronaut al vele jaren ervaren.
De band had er duidelijk zin in, want in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is binnen het postrock genre, spraken ze de aanwezigen haast voortdurend aan. Echter lieten God is An Astronaut vooral de muziek voor zich spreken. Binnen de sprankelende set werd bovendien voldoende gegrasduind door hun volledige oeuvre, waardoor je als het ware een bont overzicht voorgeschoteld kreeg van de gehele carrière van deze band. Uiteraard kwamen de songs uit de laatste plaat ‘Helios/Erebus’ uitvoerig aan bod. Daaruit bleek dat dit toch weer een parel van een album is geworden, waaruit blijkt dat deze Ierse band blijven schipperen tussen vele uitersten. Maar ook ‘The End of the Beginning’ hun debuut uit 2002, werd niet vergeten binnen de set.
Op de achtergrond verscheen een wondermooie sterrenhemel, die de aangrijpende mooie muziek nog wat meer in de verf zette. Binnen de set werden we dan ook, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, van de ene naar de andere emotie door verwezen. Soms zorgde dit wel voor het fronsen van de wenkbrauwen, omdat niet elke song past binnen de strakke postrock omkadering. Buiten de lijntjes kleuren is ook een statement van God is an Astronaut. Vaak waren er dan wel die typische, hartverscheurende tot lange postrock songs die de haren op onze armen deden rechtkomen. Waaruit we vooral kunnen besluiten dat deze heren ons een uitgebreid palet van alle aspecten van hun kunnen voorschotelden. Binnen een gevarieerde omkadering, zorgde het er voor dat we uiteindelijk compleet murw werden geslagen, tot verweesd achter bleven.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-22-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-22-10-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sophia – Intimiteit en extravertie samen!
Sophia + Barely Autumn
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-21
Didier Becu
Het muzikale genie Robin Proper-Sheppard uit San Diego heeft altijd een speciale band met België gehad. Niet alleen op professioneel vlak, sinds hij met The God Machine begon, werd de man ook hier een waar cultfenomeen. Een man ook die steeds oor heeft gehad naar het muzikale kunnen van anderen (het minste wat je verwacht van iemand die zelf ook een platenlabel heeft). Een half jaar geleden trakteerde hij de Belgische fans op de knappe indiepop van Few Bits, en ook in de AB had Robin een Belgisch talent voor ons klaar: Barely Autumn.
Het sprookje begon toen Nico Kennes (Illuminine) op zijn kamertje wat songs bijeen schreef en het vakkundige advies kreeg van Pascal Deweze wat ermee te doen (een naam die net als die van Koen Gisen altijd opduikt als je het over kwalitatieve Belgische muziek hebt). Het soloproject werd een hele band, en met de simpele woorden van Robin Proper-Sheppard (‘this sounds pretty fucking cool!’) belandde de band in de glorieuze AB. De foto’s op de sociale media spraken boekdelen: Barely Autumn kon het zelf nauwelijks geloven. En tja, geloven of niet, ze stonden er wel op hun plaats. Nico’s stem lijkt wel wat op die van Robin, en je hoort natuurlijk dat deze jongens naar platen als ‘The Infinite Circle’ of ‘Fixed Water’ hebben geluisterd, maar hun melancholische indiepop staat als een eigen huis. De songs en de uitvoering ervan zijn ijzersterk, en het zou ons ten zeerste verbazen mocht “All My Heroes Are Dead” geen klassieker worden. Niets is zeker in het leven, maar Barely Autumn mag er gerust in zijn: ooit staan ze terug op dat podium en in hun geval zal ‘ooit’ niet eens zo lang duren.
‘As We Make Our Way (Unknown Harbours)’ is ongetwijfeld één van de mooiste platen van het jaar, voor Sophia zonder meer de moeilijkste uit de carrière. De meest intieme (de meeste teksten gaan over het feit dat Robin geen land meer had en door het gebrek aan de nodige documenten ook hiermee zijn eigen dochter niet kon zien), maar ook omdat de vorige studioplaat zeven jaar geleden was uitgebracht. Belgen vergeten Sophia nooit, en de AB was dan ook zeer goed gevuld met een publiek dat smachtte om zijn held opnieuw te kunnen begroeten.
Robin Proper-Sheppard is wel een troubadour, maar met The God Machine was hij ook één van de uitvinders van het shoegazegeluid, twee stijlen die in een perfect afgemeten balans de setlist van het optreden vormde. Al vanaf de opener “Resisting” werden alle gitaareffecten maximaal benut en werd de Brusselse rocktempel in een melodieus gitaarlawaai ondergedompeld.
Geen mens die wat anders dacht, maar Sophia is een band die steeds alles onder controle heeft, en van het ene hoogtepunt naar het andere gaat. Soms ontzettend ontroerend (3Baby Hold On” of “The Drifter”), dan weer een smak in je gezicht (“It’s Easy To Be Lonely”) of gewoon verrassend toen tijdens “You say It’s Alright” een koor op het podium verscheen.
De altijd zo vriendelijke Robin was in Brussel eerder ingetogen . Af en toe grapte hij wat (natuurlijk was die Donald Trump weer de verdiende pineut), ook vroeg hij zich af waarom iedereen hem steeds maar vraagt wanneer die reunië van The God Machine er eindelijk komt. Beter geen mooie herinneringen stukmaken, aldus Robin, wel via “So Slow” een prachtig eerbetoon aan Jimmy Fernandez brengen: de God Machine-bassist die op prille leeftijd aan een hersenbloeding bezweek.
Iedereen zal wel zijn eigen favoriet hebben gehad (voor deze enthousiaste jongen was dat “Bastards”) en jammer genoeg zijn negentig minuten absoluut niet genoeg om het beste uit Sophia te brengen. Dat ondervond Robin Proper-Sheppard zelf ook die na het spelen van “The River Song” ruim over tijd zat en daardoor niet meer kon terugkeren. Geen nood, de fans keerden tevreden naar huis, helden stellen dan ook zelden of niet teleur.
Dank ook aan Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De opwarmers van dienst komen uit Tel Aviv, niet bepaald een stad waar rock’n’roll floreert. The Great Machine heet de band, ze spelen een soort moordzuchtige doom-metal die dan weer overgaat in stevige stonerrock en af en toe opgejut wordt door vlijmscherpe ultra korte punk-metal songs, Ufomammut meets Kyuss meets Motörhead. Niet slecht verdomme, wij onthouden een verpletterend “Bitch” en een zwaar slepende stonerrocker “San Zekelin”.
Noem het een goed bewaard geheim, maar je kan het ook zien als de onwil van de media om de fantastische band All Them Witches in de armen te sluiten. Dit is namelijk een rockband pur sang, en bij Stu Bru bijvoorbeeld zijn ze al lang niet meer into rockbands, tenzij die Foo Fighters of Royal Blood heten en volledig binnen de mainstream-lijntjes kleuren. All Them Witches komen uit Nashville maar u mag opgelucht ademhalen, met country hebben ze niks van doen.
De band heeft al drie platen uit, de eerste (‘Our Mother Electricity’) was misschien nog een ruwe zoektocht naar een eigen sound, maar de andere twee (‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’) zijn pure rockgoudmijnen die gewoon nog niet door het wereldje ontgonnen werden. Het zou zonde zijn dat een band met zo een potentieel zou moeten blijven spelen in zaaltjes met een capaciteit van amper een paar honderd man.
De passage in de Antwerpse Zappa was al de derde doortocht op Belgische bodem dit jaar, na de AB Club en een stekje in de Shelter op Pukkelpop. De set in de AB is zelfs als een live album gereleased (‘Live In Brussels’), en ’t is een verdomd straffe plaat.
Ook in de Antwerpse Zappa speelde All them Witches voor een paar honderd gegadigden, maar ze deden het alweer met tonnen bezieling en force. Hun sound is moeilijk te bevatten, noem het psychedelische stonerblues voor ons part. Feit is dat die kerels een uniek geluid creëren waarbij de rock nog met een grote R mag geschreven worden en de instrumentatie al eens epische proporties mag aannemen zonder daarbij in potsierlijke prog-rock te vervallen. Een groovy Fender Rhodes orgel walst de ganse tijd doorheen de songs en dat geeft extra cachet aan een typische eigen sound die hiermee wordt ontwikkeld, retro maar toch ook weer niet, spacy en tegelijkertijd heel organisch.
Bij All Of Them Witches kunnen Led Zeppelin, The Who, The Doors, Pearl Jam, Goat, The Tea Party en Kyuss door één en dezelfde deur en komen ze met zijn allen in een boeiende kamer terecht waar blues, stoner, folkrock, grunge en southern rock door de speakers galmen.
Er huist flink wat variatie in hun set, een stevig “Dirt Preacher” en een in stonerrifs gehuld “God Comes Back” beuken hard tegen de muren aan terwijl de zwevende blues van “The Marriage Of Coyote Woman” en “Mountain” de tijd nemen om in heerlijke golven door de zaal te vloeien.
In hun live versies worden sommige songs flink opengetrokken. Er mag al eens gejamd worden en er is ruimte voor harde uitspattingen en breed uitwaaierende gitaren, doch alles komt telkens goed op zijn pootjes terecht en de songs lijden nergens gezichtsverlies. Absolute hoogtepunt is “Blood and Sand/ Milk and Endless Waters” dat uitmondt in een kwartier beuken, scheuren, soleren en jammen.
Als bis trakteren ze ons op nog zo een kanjer, “Swallowed By The Sea” start als een Indisch vliegend tapijt, rijt de boel open met een loodzware stonerrif en schakelt vervolgens over in een breed openwaaiende jam waarin de roffeldrums en echoënde gitaren het mooie weer maken.
All them Witches kondigen aan in februari een nieuw album te releasen, iets om met argusogen uit te kijken. Laat ons hopen dat daar weer een tour aan vasthangt die hen deze keer naar wat grotere zalen brengt.
Organisatie: Heartbreaktunes
Rachel Louise, een Nederlandse/Amerikaanse singer-songwriter, mocht de spits afbijten. Samen met haar gitarist warmde ze het publiek op met een selectie softrocknummers. “Far away” was eentje dat ons kon bekoren, net als haar afsluiter “Big girls”.
Hierna was het de beurt aan Depresno, de Noor die samen met zijn band zinderende electropop brengt. Opvallend was de freewheelende drum, aangevuld met elektronische drumgeluiden, die een typische sound geeft aan de band. De diepe basstem van de zanger sprong ook in het oor. Met “Hide and Seek” kregen ze het publiek volledig mee. We hoorden nu en dan een vleugje Jamie Woon bij de Oscar and the Wolf van Noorwegen.
Na twee goede voorprogramma's in de lijn van Aurora's muziek, waren we goed opgewarmd om Aurora Aksnes te bewonderen. De Orangerie was al ruim een maand op voorhand uitverkocht voor de twintigjarige Noorse. Haar dreampop werd ondersteund door een sprookjesachtig decor met in nevel gehulde bossen. We waanden ons in een magische elfenwereld waarin Aksnes als bosnimf over het podium fladderde. Het eerste hoogtepunt van de avond was het geweldige “Warrior”.
Aurora durft haar gevoelige karakter te tonen in interactie met het publiek: 'I think there are many people like me in the room tonight. Just like you all, I feel a bit more than others'. Ze vertelt onder andere dat ze vroeger te kampen had met pestgedrag. Dit komt ook terug in haar nieuwste single “I went too far”, waarin ze vertelt dat ze vrienden wilde worden met haar pesters op school. De dansstijl van Aurora is opvallend. De gestiek van haar armen is soms wat bevreemdend maar haar sierlijke bewegingen passen zeker bij haar uitstraling en haar aura (pun intended). Het publiek reageerde enthousiast op nieuwe en oudere nummers. Dit merkte de blonde zangeres ook en ze noemde het publiek 'the best audience of the whole tour'. 'This is one of the cities we'll definitely come back to', liet ze zich nog ontvallen.
De vierkoppige begeleidingsband van Aurora met een gitarist, twee toetsenisten en elektronische drumgeluiden geven de synthpop in de nummers vorm. “Murder song” en “Animal soul” werden intiem gebracht met enkel zang en gitaar. Aurora speelde goed in op het publiek en kreeg briefjes en zelfs een pluchen beertje. Haar muziek heeft iets weg van Florence Welch, de Britse zangeres die we kennen van Florence and the Machine.
Doorheen het optreden kwam de boodschap van peace and love sterk naar voren. Een minpuntje was de zang die nu en dan wat te schel doorklonk. Voor de rest niets aan te merken op de zang die heerlijk dromerig aandeed. De laatste twee nummers (voor het bisnummer), “Conqueror en “Running with the wolves” waren voltreffers en als afsluiters enorm krachtig en overtuigend. Aksnes kwam daarbij wat meer los van de microstaander en begon vrolijk in het rond te spinnen als een sierlijke draaikolk.
Met slechts een langspeler op de teller staat Aurora nog maar aan de vooravond van haar carrière maar wij zijn in ieder geval al razend benieuwd naar nieuw materiaal van deze Noorse nimf.
Organisatie: Botanique, Brussel
In 2012 wist de jonge nobele onbekende Compact Disk Dummies van de broers Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem, amper 19 en 17, de Humo’s rock rally met een dikke streep electropop te winnen . Na de EP verscheen onlangs het grote werk in het debuut ‘Silver Souls’. Een clubtour is het gevolg en eerder waren ze al te zien in de AB en in de Handelsbeurs. Vrijdag ll stonden ze in een zo goed als uitverkochte Kreun. Aan het vele ‘West-Vloams’ te horen moest dit een thuismatch worden. Tja, Desselgem is amper een boogscheut van Kortrijk …
Het duo spreekt een breed publiek aan , van de schoolgaande jeugd, de jeugdbeweging, de jonge koppeltjes tot een ouder publiek. Ze brachten iedereen in vervoering en aan het dansen . Mooi zoiets!
Vanaf de eerste beats werd het duidelijk dat dit een dansparty werd. Janus was begeesterend bezig op de elektronica en Lennert stal de show op het podium en zelfs tussen het publiek. Hun muziek is zo meeslepend dat je niet kan blijven stilstaan. Lennert gaf het grote voorbeeld. Zijn moves zijn superieur, sexy en ongemeen uitnodigend. Op en af het podium, zowel met micro als met gitaar, zijn voor de spring in ‘t veld geen probleem. Hij krijgt iedereen meteen mee op de electrodance van “Silver” en “What you want” . Hun versie van “Let is happen” van Tame Impala klinkt super maar vooral Prince’s “Controversy” is blijkbaar op zijn lijf geschreven. Een ware Vlaamse Purperen ( vanavond traditioneel in het rood) hoogheid is in de maak. Wat een charisma en lichaamsbeheersing heeft die Lennert toch. Zanger, entertainer en multi-instrumentalist. Gitaar, synthesizer, percussie , hij kan het allemaal precies zoals Prince zaliger.
Het dansfeest gaat na een uur naar een hoogtepunt met die eerste single “The Reeling”. Iedereen danst, klapt, springt … komt gek. De Kreun wordt een broeierige, dampende, zwetende discotheek. Na de afsluiters “Feers” en “Remain in light” moet iedereen bekomen van de voorbijgetrokken donderende danswolk. Een drankje en de frisse buitenlucht zijn een dankbaar geschenk.
Het duo is sterk bezig . Prachtsingles, optredens vol overgave en een overtuigend debuut tekenen voor een mooie toekomst . Grootse band!
De CDD had als support een trio uit Gent mee Blow, geen zanger of gitarist , maar een drummer en twee saxofonisten. Bezwerende , ritmische saxen met een drummer die het tempo dicteren.
We meenden bekende begintunes als van Dire Straits (“My latest trick”) en Madness (“One step beyond” en “Nightboat to Cairo”) te herkennen. Toch iets bijzonders in dat halfuurtje om net de aandacht te behouden …
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Fu Manchu is één van de bands die in de jaren negentig het stonerrock genre definitief op de wereldkaart zetten. Grote broer Kyuss gaf er na vier albums al de brui aan (wat leidde tot de millionsellers Queen Of The Stone Age), Fu Manchu daarentegen ging gestaag verder met het onveilig maken van clubs en kleinere concertzalen, waarbij ze trouw bleven aan hun zompige stonerrock sound. Wereldsucces hebben ze nooit gekend, maar met de jaren hebben ze een heuse cultstatus verworven en kunnen ze terugvallen op een wereldwijde trouwe aanhang.
De band is er dezer dagen niet bepaald op gebrand om ons met nieuw materiaal te bestoken, ze kiezen er voor om hun fans te verwennen met integrale uitvoeringen van een stel potige albums die dateren uit de hoogdagen van de stonerrock. Bij eerdere passages op Belgische bodem waren ‘In Search Of…’ en ‘The Action Is Go’ al aan de beurt, deze keer is ‘King Of The Road’ het feestvarken, een album uit 2000 en ook al één van hun hoogtepunten.
Het album wordt er in zijn oorspronkelijke volgorde door geramd en met opener “Hell On Wheels” weten we het al meteen zeker, dit is nog even hard, onvermurwbaar en bijtend als 15 jaar geleden, stonerrock met stalen kloten en met een onbegrensde stootkracht, loud as fuck geserveerd. Fu Manchu raast met de genadeloze vernietigingsdrang van een Californische woestijnstorm doorheen de Casino, klassiekers als “Boogie Van”, “King Of The Road”, “Weird Beard” en een bloeddorstig “Hotdoggin’” hakken er keihard in.
De band blijft voor het grootste part trouw aan de oerkrachten van hun originele songs, wat inhoudt dat ze zich niet bezondigen aan onnodige uitweidingen of pocherige solo-momenten. Ze weten met verve de intensiteit van hun vettige sound opnieuw te creëren, en dat is de sterkte vanavond.
‘King Of The Road’ is een vette motherfucker van een album, en met de geweldige live vertolking ervan wordt dat nog eens duidelijk in de verf gezet, elke song wordt als een kruisraket meedogenloos afgevuurd tot de hele zaal aan flarden is geschoten.
De ‘King Of The Road’ tornado heeft dus al lelijk huisgehouden in de Casino, maar Fu Manchu heeft nog wat extra in de tank zitten. In een ronkende bisronde wordt wat meer tijd en ruimte genomen voor solo uitspattingen, onder meer in een alweer pompende versie van de Blue Oyster Cult klassieker “Godzilla”, een song die al jaren niet meer uit de setlist is weg te denken en die ze met een paar welgemikte mokerslagen volledig naar hun hand hebben gezet. Ook in het fenomenale “Saturn III”, uit die andere geweldige plaat ‘The Action Is Go’, worden alle registers nog eens wagenwijd opengetrokken, een hardrock klassieker van het puurste soort en een verwoestend slot van een stomende set.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Helden, ze bestaan nog, zelfs als ze een nokvolle concertzaal als Vorst Nationaal 45 minuten ongeduldig laten wachten. Als ze op de koop toe nog eens PJ Harvey heten, ben je nog iets meer vergevensgezind. Je kan veel over de Britse vertellen, maar sinds het obscure Too Pure-label haar in 1991 ontdekte, is ze bijna drie decennia lang zichzelf trouw gebleven. Zelfs op momenten toen het er naar uitzag dat ze één van de weinige levende rockgodinnen was. Dat deed ze gisteren in Vorst Nationaal ook. Wie dacht een set met de grootste hits te mogen horen, nam maar beter meteen de tram naar huis. Op een paar klassiekers na (allemaal als afsluiter) bestond de 80 minuten durende set uit een collage van haar twee laatste albums (‘Let England Shake’ en ‘The Hope Six Demolition Project’).
Sommige schrijfsels op de sociale media waren bikkelhard. Als de graadmeter van een optreden louter rond entertainment draait, dan ging PJ Harvey in Brussel door de grond. Hopelijk gun je artiesten wel nog de vrijheid om uit te pakken met een eigenzinnige (geniale) show. Als je tot de laatste groep behoort, dan was PJ Harvey groots.
De negen muzikanten met wie de voormalige beeldhouwster deze toer speelt, beklommen het podium als een fanfare. Door hun oude tronies leken ze misschien wat op een afgedankte koninklijke harmonie uit één of ander vergeten dorp, toch zijn het stuk voor stuk mannen voor wie een muziekfan met vol respect zijn hoed voor afneemt: Terry Edwards, Mick Harvey (één van de allereerste Bad Seeds) en natuurlijk haar trouwe maatje John Parish zonder wie PJ Harvey waarschijnlijk nooit als PJ Harvey zou geklonken hebben.
Tussen hun zat ook een kleine vrouw verscholen. Uitgedost in een vreemd verenpak, minirokje, hoge hakken, rond haar nek een saxofoon en gezegend met een stem die van de eerste tot de laatste seconde snor zat. Polly Jean deed alles op zo'n perfecte wijze dat de topmuzikanten nauwelijks opvielen. Hoe glorieus de negen op songs als “Let England Shake”, “The Glorious Land”, “The Ministry Of Defence”, “The Orange Monkey of The Words That Maketh Murder “ ook waren, het was Polly die de touwtjes in handen had en de rest was niet meer dan een hoop gehoorzame marionetten die deden wat van hun werd verwacht.
De twee laatste platen puren uit allerlei genres die PJ Harvey voorheen nog nooit uitprobeerde, zelfs musicalelementen. Daarom zal het wel wat slikken geweest zijn voor fans die stonden te watertanden voor schizofrene rocksongs uit ‘Stories From The City’, ‘Stories From The Sea’ of ‘Uh Huh Her’. Die kwamen er niet, pas na een uur liet PJ Harvey onverwachts (tenzij je stiekem op Setlist fm ging gluren) het lawaaierige “50ft Queenie” op het Belgische publiek los. Voor de rest hoorden we een sarcastische, pijnlijke blik op een planeet die lijkt alsof ze aan haar laatste dagen is aanbelandt. De 47-jarige PJ Harvey biedt je tegenwoordig misschien niet de bloemlezing uit haar fantastische carrière, wel een spiegel van een verloren maatschappij die op iedere seconde het gevaar loopt om gebroken te worden.
De Britse diva was er zichzelf ook wel van bewust dat ze het uiterste van haar fans had gevraagd, en als kleine toegift bracht ze nog de publiekslieveling “To Bring You My Love”, de Bob Dylan-cover “Highway 61 Revisited” en “Guilty”. Samen met haar negen mannen boog ze dankbaar voor haar publiek en riep “thank you”. Meer zei Polly niet tegen haar publiek in Brussel. Dat moet niet, soms spreekt muziek voor zich.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Best Kept Secret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pj-harvey-24-6-2016/
Organisatie: Live Nation
King Khan & The Shrines - Zijne Majesteit omringd door wervelende Shrines
King Khan & The Shrines
Kreun
Kortrijk
2016-10-19
Ollie Nollet
Dit feestelijk avondje werd geopend door het Gentse Mind Rays. Meteen viel op dat de ongecontroleerde chaos van vroeger plaats heeft moeten ruimen voor een wat heldere structuur. Een logische en positieve evolutie hoewel ik een portie onversneden kloteherrie op tijd en stond best kan pruimen. Dit was harde, soms onbehaaglijk scheurende, garagerock waarin de waanzinnige zang gelukkig gebleven was en met veel ruimte voor de gitaar die steeds bevlogen klonk (buiten die ene keer toen hij te veel de hardere regionen opzocht). Toen die gitarist na een gebroken snaar een andere gitaar kreeg aangereikt , zorgde dit verrassend voor een smeuïger sound. Niet alle nummers bleven overeind maar op deze Mind Rays ben ik lang nog niet uitgekeken.
Na een turbulent avontuur met The Spaceshits, een garagepunkcombo uit Montreal, begon King Khan in 1999 te Berlijn, met de toen nog Sensational geheten Shrines, een totaal ander project waarin onvervalste soul zijn plaats vond. Niet dat hij de rock-‘n-roll volledig af zwoor. Enkele jaren later al zocht hij Mark Sultan, zijn vroegere maatje bij The Spaceshits, op om als The King Khan & BBQ Show de hort op te gaan. Tot op vandaag is hij in beide ondernemingen actief.
Na een instrumental waarin meteen al bleek wat voor een schitterende muzikanten The Shrines wel zijn, kondigde de gitarist in pure Las Vegas-stijl King Khan aan waarop Zijne Majesteit in een stijf pak met glitterkraag zijn plaats kwam innemen. De band nam een ronduit verschroeiende start met “Born to die”, een geweldige soulsong met een psychedelisch randje. Dit duizelingwekkend niveau werd nog een hele tijd aangehouden waarbij The Shrines niet alleen begenadigde muzikanten bleken te zijn maar ook nog eens voor spektakel zorgden door voortdurend door elkaar heen te hossen of in het publiek te duiken. Het waren vooral de twee Fransen in de groep, orgelspeler Fredovitch en saxofonist Big Fred Roller, die hierin het verst gingen terwijl enkel de percussionist en de drummer er stoïcijns kalm bij bleven. En King Khan zelf? Die zong de sterren uit de hemel maar de James Brown danspasjes van destijds bleven evenwel achterwege. Zouden de overtollige kilo’s hier voor iets tussen zitten?
Even had ik gedacht dat hij zijn exhibitionistische trekjes had afgezworen maar halverwege de set verdween hij van het podium om terug te komen in een strak zittend pakje met nep bontkraag waarin zijn kroonjuwelen nogal verfrommeld waren opgeborgen. Bovendien bleek de achterkant op de meest strategische plaats voorzien van twee uitgesneden ‘ogen’. Potsierlijk, dat zeker maar zo kennen we hem intussen al jaren en met dit pakje was het niet eens nodig om zijn broek af te steken.
En ten slotte gaat het nog steeds om de muziek die hier steeds verder richting authentieke soul en funk afdreef en daar was ik absoluut niet rouwig om. De nieuwe single, “Children of the world”, een song geïnspireerd op het verhaal van The Invaders (militante groepering die opkwam voor de burgerrechten in Memphis waar binnenkort een documentaire van verschijnt), haalde zo duidelijk de mosterd bij James Brown. Voor de bissen was King Khan zich nogmaals gaan omkleden waardoor we nu zijn indrukwekkende pens konden bewonderen. Het werd een spetterende finale waarin Khan voor één keer zijn statische positie verliet en mee het publiek introk. King Khan, het blijft een fenomeen. Net als The Shrines trouwens.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het Britse White Lies uit Londen wordt in ons landje sterk ontvangen …én het kwartet houdt van ons muzieklandje - Twee zo goed als uitverkochte concerten en toe aan hun vierde cd ‘Friends’.
White Lies profileert zich binnen het kader van wavepop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division.
Live hebben we hier een nog steeds gretig spelende band , die uit zijn schelp komt en zorgt voor een vol, massief, extravert geluid . Ze behouden een intense spanning van donkere eighties, tintelen catchygewijs en integreren hemelbestormende bombast. Jawel, de live reputatie is sterker geworden door de jaren , het plaatwerk minder …
De nieuwe ‘Friends’ is er eentje van verwarring , net als de vorige btw, ‘Big tv’ . Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Een paar sterkhouders noteren we en die werden vanavond gespeeld , De twinkelende prachtsingle “Take it out on me” opende de anderhalf uur durende set, het poppy “Is my love enough” en het sfeervol innemende “Morning in LA” zaten middenin de set en tot slot hadden we “Come on”, die in de bis zat en stevig rockte.
White Lies is naar zijn publiek gegroeid . Vroeger waren zij in zichzelf gekeerd , hadden een coole uitstraling , nu zijn ze ontdooid en door de respons van de fans dragen ze hen een warm hart toe .
De eerste twee platen zijn in te lijsten, zeker het debuut ‘To lose my life’ , waar nog steeds een handvol songs worden gehaald als de titelsong, “Farewell to the fairground” en “Death”; hier was het publiek sterk uitgelaten , de handen in de lucht en werden de refreinen luidkeels meegeschreeuwd . De donkere , slepende tunes van “Unfinshed business” en “The price of love” vulden aan , twee die ze op vraag van de fans opnieuw hebben bovengehaald. De songs kregen zeggingskracht door de flitsende lightshow.
Een sterk begin hadden we. Na “Take it out on me” was ”There goes our love again” scherp, venijnig en had zich een voornaam plaatsje toegeëigend , electrogrooves en bombast drongen zich gaandeweg op , maar nergens uit de bocht.
In het tweede deel daalde de spanning , de nieuwe “Summer didn’t change a thing” en “Don’t want to feel it all” , niet meteen de sterkste, waren er deels verantwoordelijk voor. Maar dat maakten ze goed met een opwindend , opzwepend slot, intens opbouwend , rockend materiaal als een snedig “Death” en “Bigger than us” , die uiterst overtuigden.
De twee avonden waren succesvol . Hier en daar werd wat aan de setlist gesleuteld , met de gekende nummers als pijlers. Af en toe een losse flodder in de set , maar in z’n totaliteit zagen we dynamiek, scherpte en gedrevenheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lies-18-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-ramona-flowers-18-10-2016/
Organisatie: Live Nation
Seasick Steve - De typische maar succesvolle formule
Seasick Steve - Black Box Revelations
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-17
Cis Vliegen
Een tiental jaar geleden verscheen het iconische figuur Seasick Steve op ‘Later with Jools Holland’. Dankzij deze televisie passage kreeg ‘de oude man met de baard’ erkenning van het grote publiek. Hijzelf dacht een ééndagsvlieg te zijn, maar staat vanavond voor een uitverkochte AB. Met zijn nieuwe album ‘Keeping the Horse Between Me and the Ground’ tourt hij door Europa samen met de fantastische Black Box Revelation als support. Benieuwd wat deze bluesman met ‘wilde sprookjes’ ons vanavond zal brengen.
De Black Box Revelation deden wat ze moesten doen: het publiek opwarmen! Met een goede set, mooie show en vooral veel energie wisten ze het publiek mee te nemen naar een absoluut hoogtepunt. Zelden maak ik mee dat de AB zoveel aandacht heeft voor het voorprogramma.
De lat ligt hoog voor Seasick Steve en ja ik ga al meegeven dat hij liever limbo danst dan aan hoogspringen doet.
Seasick Steve opent de show met een duidelijke mening over politiek: het interesseert hem geen ***! Waarna hij een kwetsbare soloversie brengt van het Dion Dimucci nummer ‘’Abraham, Martin and John’” Een rustige opener voor een set die later zou moeten ontploffen.
Vervolgens verschijnt zijn Zweedse buddy en drummer, Dan Magnusson, op het podium. Vanaf dat moment steken de twee oude knarren het lont aan. Helaas blijft de ontploffing uit tot het einde van de show wanneer de Black Box Revelation hen vergezelt op het podium
Eigenheid - Het is en blijft een grappig zicht. Twee oude mannen met baarden die elk van jut geven op drum en gitaar. Dat in combinatie met muziek gebaseerd op waargebeurde feiten maken van Seasick Steve niet enkel een artiest maar ook een cultfiguur. Duidelijk is dat Seasick Steve het belangrijk vindt dat mensen weten dat hetgeen waarover hij zingt, ook effectief is gebeurd. Een tijd geleden ontkrachtte journalist Matthew Wright zijn verhaal en hier gaat hij ettelijke keren op in. Zo ratelt hij verschillende nummers af met volgende zin: “If I sing about … it’s because I did!”.
Hoogtepunten - De hoogtepunten zijn zijn grootste onblusbare hits “Walking Man”, “Doghouse Blues” en “Walkin Blues”. Helaas klinkt het vurige “Thunderbird” wat platter ten opzichte van de rest. Maar de absolute topper van de avond is ‘‘Keep that Horse Between You and the Ground” van zijn nieuwe plaat. Hier verschijnt het duo van de Black Box Revelation op het podium waardoor het nummer tien keer meer power krijgt. Dit is het moment dat de bom eindelijk eens ontploft!
Bis - Onder luid gejuich wordt Seasick Steve terug op het podium gesmeekt. Hij begint de bis zoals zijn show, solo en kwetsbaar, maar nu met een cover van het folky nummer “Gentle on My Mind” van Glen Campbell. De song wordt met wolf gehuil onthaald door enkele flauwe grappenmakers in het publiek. Spijtig aangezien dit ‘de sfeer van het moment’ teniet doet. Het volgende “Dog House Blues” maakt het allemaal weer goed.
Een vlakke show - Echte uitschieters zijn er niet. De formule van de show blijft hetzelfde als tien jaar geleden: vrouwelijk schoon op het podium voor “Walking Man”, introductie praatjes bij iedere song, … Maar toch weet Seasick Steve het publiek hiermee te ‘blijven’ boeien. Daarvoor in mijn ogen een dikke pluim! Het publiek laat horen dat die typisch formule de reden is waarvoor ze komen. Ikzelf daarentegen ga voor stevige bluesrock en die komt slechts enkele keren aanbod.
Besluit - Seasick Steve bracht een gezellig optreden met een huiselijke sfeer. Speelde zijn nummers zoals het hoort en gaf veel liefde aan het publiek. Voor sfeer en gezelligheid een dikke tien, maar voor de echte knallende blues die we gewoon zijn van deze knar slechts een zes.
Setlist - Abraham Martin and John (cover), Hell, Gypsy Blood, Bulls Eye, That’s All, Walkin Man, Thunderbird, Walkin Blues, Chiggers, Summer Time Boy, Don’t take it away, Keep that Horse Between You and the Ground; BISS: Gentle on my mind (cover), Dog House Blues
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seasick-steve-17-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-box-revelation-17-10-2016/
Organisatie: Live Nation
Warhaus - Donker en speels
Warhaus
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-15
Charlotte Heyvaert
Het lijkt wel voorbestemd dat een volle maan de Brusselse straten belicht alvorens Warhaus zijn debuut voorstelt in een uitverkochte AB Club. ‘We Fucked A Flame Into Being’ is het veelbesproken album van Maarten Devoldere, een van de frontmannen van Balthazar. Devoldere werd door het Vlaamse medialand al vergeleken met Leonard Cohen en Gainsbourg. Ook wij volgen als makke kuddedieren.
Het voorprogramma lijkt eerst een goed geplaatste grap. Maar toch weten de jonge knapen van Lohaus -jawel, u leest het goed- de zaal al een graad of twee te doen stijgen. De kleine broertjes van Max Colombie brengen dromerige triphop die naar meer smaakt.
Voor Warhaus vindt de kick-off hun Europese tour vindt plaats in de AB. Bij de anders immer onverschillige frontman, zijn toch zenuwen te bespeuren. Op de achtergrond staat een sensueel dartelende Sylvie Kreusch, vriendin van Maarten en zangeres van Soldier’s Heart. Haar onschuldige, dromerige stem verzacht Devolders brutaliteit, die in vele nummers naar boven komt.
“The Good Lie” wordt strategisch vooraan in de set geschoven. De club is meteen mee en hier en daar wordt al uitbundig gedanst. Na enkele uitgesponnen nummers uit het debuutalbum, ontstaat er een rokerige sfeer die speels en gevaarlijk klinkt. We wanen ons in een vintage jazzcafé waar de zuiderse ritmes ons meeslepen en de bassen bezweren.
Plots duikt de band de coulissen in en brengt Devolder, enkel gewapend met een basgitaar, een stille versie van “Memory”. Lang zullen we ons het nummer echter niet herinneren. De club staat er maar verveeld bij en de broeierige sfeer lijkt even nergens meer te bespeuren. “Machinery” snijdt diep ondanks het ingehouden karakter van de song. De kramikkige trompet waar de frontman zich op uitleeft, creëert een aparte sound. In “Against the Rich” openbaart Devoldere zijn gevoelens dan weer als een ware poëet.
De mysterieuze zuiderwind die al heel het concert door de zaal waait, leidt eindelijk tot een onweer. “Here I Stand” mondt uit tot een explosie waarbij Jasper Maekelberg -tevens frontman van Faces on TV- en Michiel Balcaen even een solo tripje cadeau krijgen. Hieruit blijkt nog eens de kwaliteit van de band die ruimte krijgt om te experimenteren.
Warhaus brengt als bisnummer “Bruxelles”. Naar eigen zeggen een breakup- song over een vrouw maar ook een afscheid van de stad. Het nummer laat ons achter met een wanderlust om door straten van Brussel te dwalen terwijl Warhaus dwaalt naar een grootste carrière, zelfs als solo-artiest.
Met dank aan Dansende Beren - Link: http://www.dansendeberen.be/2016/10/16/warhaus-ab-club-donker-en-speels/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Nederlands 
Français 
