Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.
Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome. In het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.
Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.
Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig genre.
Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.
Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.
Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven. Next!
Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.
Geef eens advies aan Steak Number 8.
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.
En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.
Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.
Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Op dinsdag 9 december zakte ik af naar AB club in Brussel , klaar om te genieten van een klein en intiem concert. Songhoy Blues stond op het programma, een band waar ik op voorhand nooit eerder van had gehoord, maar onbekend wilt daarom niet zeggen onbemind. Om toch een idee te hebben van wat mij te wachten stond begon ik enkele nummers van hen te luisteren. Snel werd het mij al duidelijk, het was een band naar mijn hart. De zomerse sound, de vrolijke deuntjes, het bracht al snel de zomer in huis tijdens deze koude winterse dagen. Kortom, heerlijk!
De inspiratie van hun nummers is niet moeilijk te achterhalen en vind je terug in hun roots. De band is afkomstig van Mali, een land in Afrika ten Zuiden van de Sahara. Geen eenvoudig land om uit te breken in de muziek industrie, en zelfs niet om muziek te mogen maken. Door de burgeroorlog die heerst in het Noorden van het land is er in het Noorden van Mali een verbod op alcohol, sigaretten en ook muziek.
Noodgedwongen begeeft de band zich in het Zuiden van Mali, Timboektoe om toch hun muziek de wereld in te brengen. Ondertussen is naar zeggen van de band het verbod op muziek, sigaretten en alcohol ook weer opgeheven. Wel konden ze bevestigen dat het niet evident is om in hun land door te breken in de muziekindustrie, daarom zijn ze erg enthousiast dat ze nu deze tour doorheen Europa kunnen verwezenlijken.
Omstreeks 20.30 begon ik muziekkriebels te voelen, de band zou starten rond dit uur gezien er geen voorprogramma was. De zaal was ondertussen moeizaam halfvol gelopen, daar zou uiteindelijk ook het aantal muziekliefhebbers stoppen. 5 minuten later stonden ze daar dan, de gitarist, bassist en drummer begonnen reeds te spelen en enkele seconden later kwam ook de zanger op. Een vrolijk viertal dat er meteen invloog met een nummer waarbij je de Afrikaanse roots meteen kon voelen en herkennen. Het publiek moest duidelijk nog opgewarmd worden en in de sfeer komen, maar dit lieten ze niet aan hun hart komen. De warme stem van de zanger en de melodieën zou iedereen toch snel in de zomer-sferen moeten brengen. Tussen de nummers zat een goede afwisseling van opzwepende tempo’s tot nummers waar je op kon meedeinen. Maar 1 ding was zeker, stilstaan was voor mij geen optie! Hoewel de ritmes niet altijd even gemakkelijk waren om te volgen of om op te dansen weigerden mijn voeten om stil te staan. Heerlijk.
Aan het begin van het optreden leek de band wat verlegen, maar al snel zag je de zanger meer loskomen. Steeds gepaard met een brede glimlach begeleidde hij ons van nummer naar nummer met leuke anekdotes en verhalen over hun thuisland gelinkt aan hun muziek. Zo vertelde hij dat hij ons ging meenemen naar de woestijn, heeft hij een nummer opgedragen aan zijn moeder (“des madames”) en was er onder andere ook een nummer dat hij opdroeg aan alle vrouwen aanwezig.
Een echt leidraad in hun spelen was niet aanwezig, zo sprongen ze heen en weer door hun setlist, en bracht dit af en toe het nodige overleg op het podium met zich mee. Voor mij geen storende factor, want er volgde steeds snel genoeg een nieuw nummer!
Zoals er spontaniteit aanwezig was in het wijzigen van de setlist, zat deze ook in hun nummers. De gitarist speelde meerdere solo’s waarbij hij zijn gitaarkunsten de vrije loop kon laten gaan. Je kon hem duidelijk zien genieten van zijn performance en wij genoten volop mee!
Ondanks dat het publiek in het begin moeilijk los kwam, kregen ze er op het einde niet genoeg van. Het was een zeer gevarieerd publiek, van de uitbundige dansers tot de stille genieters. Naar hun zeggen een publiek zoals ze in Mali ook kennen. Dit was voor hun een klein beetje thuiskomen. Na een show van 1U30 bleef het publiek applaudisseren en roepen om een bisnummer – ze waren duidelijk opgewarmd-, na enkele minuten wachten, werden de verwachtingen van het publiek toch ingelost met een laatste nummer “Soubour”.
Voor wie hen ook graag eens wilt beluisteren moet ik je helaas nog doorverwijzen naar Youtube. Hun CD wordt pas gereleased in febuari 2015, nog even wachten dus!
Setlist: Sekon oumazou, Ai tchere bele nick, Petit metier horei, Demain demain jolie, Destin, Wo mei, Zan ka, Wauaa idon, Karou, Matga ir ganda, Al hassidi tarei; Bis: Mali, Apollo, Soubour
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/songhoy-boys-10-12-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Jungle – hartverwarmend , vrolijk en dansbaar …
Jungle, Beaty Heart en STUFF
Ancienne Belgique
Brussel
2014-12-08
Johan Meurisse
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging. Twee sterke singles “Busy earnin’ “ en “Time” zijn daar al verantwoordelijk voor .
De band plaatste zich eerder in de spotlights op de ontdekkingstocht van Eurosonic-Noorderslag , Les Nuits Bota en Pukkelpop . Toegegeven muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
We werden een goed uur op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje, wat wel deugd doet in die grauwe winterdagen .
Jungle is een heuse band live, met een uitgebreide ritmesectie en backing vocals . Met zeven op het podium , waaronder vijf op een rij , bezorgden ze het publiek een fijn, leuk avondje. We ervaarden een nighttown sfeertje door de lightshow. We hotsten mee op de tunes en grooves van een rits heerlijke songs als “Julia” , “The heat” , “Sun of a gun” en “Lucky”, die kenmerkende trancegerichte beats van Underworld lieten horen . Gans hun debuut kregen we mee.
De twee doorbraaksingles werden bewaard op het eind en tijdens “Time” werden we op dit afsluitend concert van hun (ellen) lange tour letterlijk uitgewuifd door die hartverwarmende, vrolijke, dansbare tunes .
Volgend jaar kan je hun feestje nog eens meemaken in de Trix, Antwerpen.
Eerder was er het optreden van het Londense Beaty Heart die meteen de sound van Vampire Weekend , Django Django en Animal Collective deden opborrelen met hun sprankelende psyche pop , Afrikaanse percussie en allerhande opgewekte , hitsende geluidjes. Als opener deze avond meer dan de moeite!
STUFF - Willen we deze ‘artist in residence’ even niet vergeten aub. Ze speelden na Jungle in de AB Club. Het kwintet bood net als hen een freestyle en crossover ; hippop, 70s elektronica , sequencers , spacy sounds , jazzfunk, scratches, vette beats, drums en een diepe bas sierden hun muzikale improvisaties.
We werden ook hier meegesleept in hun maffe jams en fusion. Hun instrumentale sound had iets ‘onthaastend’ en werkte aanstekelijk . STUFF klonk verrassend, creatief, avontuurlijk, en verdiepte zich, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Band die we zeker verder opvolgen …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Net als generatiegenoot Thurston Moore laat ook Dinosaur Jr. opperhoofd J Mascis dit jaar van zich spreken met een solo avontuur waarin de alternatieve gitaarheld zich naar hartenlust kan uitleven zonder bemoeienissen van zijn bandmaatjes. Terwijl Moore de erfenis van Sonic Youth moeiteloos in ere houdt , keert Mascis de overstuurde decibels tegenwoordig echter radicaal de rug toe. Op zijn jongste twee solo-albums, beiden verschenen op het SubPop label dat tegenwoordig ook onderdak verschaft aan o.a. The Afghan Whigs, ontpopt de langharige grijsaard zich als een breekbare troubadour met akoestische liedjes die zoals steeds kopje ondergaan in weemoed en radeloosheid.
De clubtour ter promotie van zijn recentste liedjesalbum ‘Tied To A Star’ deed Mascis afgelopen maandag belanden in een karig gevulde Kreun club. De Amerikaanse indielegende had naast een selectie geestrijke dranken ook wat keelsprays klaar staan om de krassen in zijn stembanden wat te smeren. In het repetitiehok van Dinosaur Jr. tornt diens getormenteerde stem nauwelijks uit boven de wall of sound, maar in afwezigheid van Lou Barlow en Murph én enkel gewapend met een (semi-)akoestische gitaar blijkt Mascis toch geen onaardige zanger, maar dan wel één die geen boodschap heeft aan smalltalk met publiek.
Tijdens openers “Listen To Me” en “Me Again” liet Mascis zich meteen van zijn meest introverte kant zien. Het is een compliment dat de wat nors ogende man ons mogelijk niet in dank zal afnemen, maar de sobere inkleuring van die liedjes had wel wat weg van Lou Barlow’s akoestische Sentridoh avonturen. Lang duurde het echter niet of Mascis begon te stoeien met effectpedalen en elektrisch versterkte gitaarloops, waardoor de rest van de set snedig balanceerde tussen ‘plugged’ en ‘unplugged’.
De die-hard fans die J Mascis vooral een warm hart toedragen als frontman van Dinosaur Jr. kwamen dus allerminst bedrogen uit, te meer omdat er maar liefst 7 songs uit de back catalogue van die band op de setlist prijkten. Ook zonder de pletwals tandem Barlow-Murph klonk het oudje “Little Fury Things” nog even vitaal als ruim een kwarteeuw terug, maar nog groter was onze voldoening toen met “Get Me”, “Out There” en “Not The Same” een indrukwekkend drieluik uit één van onze favoriete Dinosaur platen ‘Where You Been’ (‘93) werd geplukt.
J Mascis beperkte zich gelukkig niet tot het louter muzikaal herkauwen van oud materiaal. Ook uit het jongste solo exploot van Mascis noteerden we een aantal fraaie hoogtepunten: het met een depri gitaarmotiefje doorweven “Stumble”, het orientaals getinte “Heal The Star” en de instrumentale Led Zep pastiche “Drifter”.
In het slot van de bijna anderhalf uur durende set staken trouwens nog wel meer van dat soort knipogen naar muzikale collega’s. Wie de ogen even dicht kneep tijdens het tevens van Dinosaur Jr. geleende “Alone” kon zich zo een gitaarduel tussen Neil Young en diens Crazy Horse inbeelden, en zelfs een minder voor de hand liggende referentie als John Denver kreeg een eerbetoon met een sober “Leaving On a Jet Plane”. Tijdens de enige bis greep Mascis nog een keer de kans om zijn gitaar technisch vernuft te demonstreren met een lekker slordige doch veel te korte interpretatie van The Cure’s “Just Like Heaven”.
In tegenstelling tot het klinisch dode Sonic Youth lijkt de toekomst van Dinosaur Jr. bijlange nog niet gehypothekeerd. We hebben niets met voetbaluitslagen tussen rivaliserende ploegen, maar na de set van vanavond én het vorig jaar herboren Sebadoh dringt zich toch volgende conclusie op: Barlow-Mascis: 1-1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j-mascis-08-12-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Kommil Foo, het gekende Vlaamse cabaret-duo bestaande uit de gebroeders Raf en Mich Walschaerts, speelt op de verjaardag van Sinterklaas in een uitverkochte AB. Sinds 1987 zijn ze al bezig met optreden. In 1992 veroverden ze Vlaanderen en Nederland met hun show ‘Plank’. Nu, na enkele shows en gastrollen op televisie, zijn ze er weer met een nieuwe show genaamd ‘Het Bestand’.
De naam verwijst naar de historische kerstbestanden aan het IJzerfront waarbij Belgische, Franse en Britse soldaten via muziek de Duitse vijand konden overhalen om de wapens neer te leggen, en samen Kerstmis te vieren. Na drie dagen zingen, voetballen en het delen van voedsel, drank en verhalen riepen de oversten op tot discipline en dreigden met de doodstraf voor zij die niet wouden luisteren.
De show begint met de acht mannen in uniform centraal op het podium alsof ze poseren voor een groepsfoto. Zachtjes zingen ze a capella ‘We are here, because we’re here, because, …’ op de traditionele melodie van ‘Auld Lang Syne’. Na enkele keren samen de zin te zingen wordt het nummer plots meerstemmig gezongen. Een beklijvende opener die je direct in het thema van de voorstelling brengt.
Kommil Foo heeft voor deze voorstelling beroep gedaan op een ruimere bezetting muzikanten. Normaal staan enkel de broers op de planken maar voor deze voorstelling zijn ze met acht. Werkelijk een meerwaarde. Zo zorgen de koperblazers Nico Schepers en Carlo Nardozza (op trompet), Carlo Mertens (op trombone) en Tobe Wouters (op tuba) voor melancholische begeleidingen, jazzy grooves en vooral spetterende solo’s. Dit is eveneens het geval voor pianist Bart Van Caenegem en bandeonist (accordeonachtig instrument) Gwen Cresens. Hun samenspel met Mich en Raf geeft iedere song opnieuw vuurwerk! Om nog maar te zwijgen over het showelement. Het zijn de kleine details zoals ‘de koperblazers die plots hoedjes opzetten’ tot de muzikale diepgang die de sfeer van de show maken.
Maar geen show zonder Mich en Raf. Deze twee mannen zijn acteurs van topniveau, met parels van stemmen en een lyrisch talent. Als geen ander kunnen zij een verhaal op zulke muzikale manier brengen. De gezichtsexpressies, opbouw van de verschillende verhaallijnen en de woordspelingen zitten goed. Daarnaast weten de artiesten hun boodschap mee te geven aan het publiek. Zo slaan er enkele stiltes in als een bliksemslag na een frivole passage. Er is veel plaats voor humor, maar in deze voorstelling eindig je met beide voetjes op de grond.
De gekozen nummers zijn zowel oude bekenden van Kommil Foo, als covers die stonden op twee ‘Best Of-cassetjes’ van hun vader. Met de nummers van de cassetjes doen ze een beetje hun eigen ding. Zo is “Passendaele” een eigen versie van Randy Newman zijn nummer “In Germany before the war”. Spelen ze Herman van Veen zijn vertaling van Leonard Cohens “The Partisan” en wordt de Bob Dylans “Masters of war” in de versie van Wannes Van de Velde gebracht. Dit allemaal met een ander arrangement voor ieder nummer.
Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn het swingende “Hit that jive”, waarbij iedereen op het podium muzikaal uitblinkt. Daarnaast is er de super lollige sketch bij het nummer “Soldier” waar Mich en Raf de tekst op een prachtige manier uitbeelden. De voorstelling is geen geschiedenisles zoals de titel doet uitschijnen, maar een muzikaal geheel met scherpe teksten, instrumentaal geweld en cabaret. De twee broers zetten hier samen met de muzikanten een prachtige voorstelling neer waar je als toeschouwer volop van geniet. Conclusie: een echte aanrader!
Setlist: we’re here, meneer van de Velde, oorlogsgeleerde, cassetjes, he ain’t heavy, kop in het zand, Jan Brouwers zoon, het bestand, White cliffs, hit that jive/het been, Passendaele, soldier, alles in perspectief, God on our side, de volgende, de vluchteling, we’re here/de tet; bis: liefde zonder meer, Kerstmis
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kommil-foo-06-12-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique
Een vol Kursaal kon terugblikken naar het oeuvre van ‘de men in black’ Johnny Cash , … in een tribute welteverstaan! Hij was één van de die belangvolle Amerikaanse sing/songwriters , die country veel gevarieerder en boeiender maakte met rock’n’roll , rocka(psycho)billy , blues, folk en gospel .
Een breed publiek vond dan ook de weg naar Oostende om de enige echte Johnny Cash tribute onder de Brit Clive John aan het werk te zien . Trouwens , deze ‘Johnny Cash Roadshow’ wordt door de familie Cash als de enige echte erkend .
Vanavond kwam gedurende een twee uur vooral het werk van z’n begindagen tot aan het ‘American recordings’-avontuur aan bod , gedragen door de kenmerkende (diepe) baritonstem, waarbij de donkere romantiek en het getormenteerde bestaan (drank - drugs – gevangenis – ziekte diabetes, parkinson en ademhalingsmoeilijkheden) vooral onder de muzikale noemer country werd gespeeld . De gekwelde ziel van het latere werk werd hier niet specifiek onder de loep genomen , maar het sentiment en de melancholie bleven hier dus duidelijk bewaard . Cash overleed , trouwens net als June Carter Cash, in 2003 op 71 jarige leeftijd.
Het kwartet werd aangevuld met een dame , die in de rol van June Carter Cash kroop en die rol glansrijk vervulde als bij een “Hollywood bowl” , “I got stripe all around my shoulder” en “Help me through the night” . Een “Boy named Sue” , “Walk the line” of “Ring of fire” ontbraken natuurlijk niet. We werden op ongedwongen, speelse , uitnodigende wijze meegevoerd in het rijkelijk gevulde oeuvre van Cash via Clive John . Binnen het genre speelden ze sfeervolle , leuke , frisse, licht huppelende, zwierige en opwindende songs . Beelden van cowboys , indianen, prairies, goudmijnen , truckers en stoomtreinen flitsten voor de ogen bij de resem korte songs. Moeiteloos stapten ze over van een ontroerend “I still miss someone”, een aangrijpende “Hurt” en “Will the circle be unbroken” (link naar The Broken Circle Breakdown) naar de uptempo’s van “25 minutes to go” en “Folsom prison blues”. De samenwerkingen met Waylon Jennings en Kris Kristofferson ( “The beast in me”) werden hier ook gerespecteerd .
Er werden tracks aangehaald uit de pas verschenen release ‘Out among the stars’, tapes van opnamesessies uit de jaren 80 , waaronder “She used to love me a lot” en “Baby ride easy”.
Van deze ongekroonde koning van het donkere levenslied werd in deze tribute een aangename set gepresenteerd , dat nog net niet volledig werd omgeven door dat donker randje ; een opfrisbeurt naar z’n vroeger materiaal in volle country glorie.
Organisatie: Kursaal Oostende , Oostende
Tom en co van De Kreun hebben het programmeren héél goed onder de knie. Nu lieten ze Girls in Hawaii hun ‘Hello Strange’ in de Schouwburg voorstellen. Onze Brussels Waalse indierockband is terug en hoe! De dood van drummer Wielemans is goed verwerkt. Na drie jaar stilte kwamen ze in vernieuwde bezetting met ‘Everest’ onder de arm Pukkelpopgewijs door de grote poort terug binnen. ‘Een verzameling van 11 liedjes, 11 variaties op eenzelfde thema: afwezigheid, het gemis, het onherstelbare, het onbestemd, de levenskracht en het verlangen om tot rust te komen.’ (DM). En dan nu het even beklijvende ‘Hello Strange’
Wat mij betreft was het arty farty voorprogramma TBC totaal overbodig. Eén man op het podium tracht nogmaals het warm water uit te vinden met elektronisch gestuurde klanktapijtjes: Ideaal als soundtrack bij de wondere wereld van de wetenschap door Chriet Titulaer. Ook zijn voice over was er over en men had enige moeite om dit drie kwartier te moeten aanhoren. De onverlaat dierf zelfs van songs te spreken!
En dan de real stuff. Girls in Hawaii. Zes echte muzikanten op het podium brengen semi-akoestisch minimalistische harmonieën met geen noot te veel en geen noot te weinig. Opener “From Where” was meteen raak en het publiek wist al direct wat hen te wachten stond. Een loepzuiver concert. “This Farm” is mooi gevarieerd. Samen met de voortreffelijke sound en belichting deed dit ondergetekende met verstomming slaan. Met Léonard – neen niet dat bishoofd- hebben ze een heuse multi-instrumentalist onder hun gelederen. “Catwalk” doet even aan de betere Absynthe Minded denken en het nieuwe “Creek” krijgt met de Fender Rhodes een heuse Manzarekaanse outro.
Thom Yorke komt tijdens “Mallory” even piepen, zodat we met plezier kunnen stellen dat onze Waalse vrienden hun eigen ‘paranoid android’ hebben, en het mocht er best wel wezen. Invloeden legio. Can you escape? Nee dus. Vervolgens wordt een kinderlied een circusnummer, “Head on” ruikt een beetje naar ome Lou’s Perfect Day en met Rorscharch en vloeistofdia’s wordt even Syd Barret herdacht. Ze doen ook de moeite om contact te houden met hun publiek.
Verschillende invloeden uit verschillende genres worden vakkundig gelegeerd tot een unieke en eigen sound. Talent komt altijd bovendrijven. Een kippenvel versie van “Heart of Gold” dient een heuse mokerslag toe. Drie nummers later sluiten Girls af met het ludieke “Organeum”. Zoals The Lady zei: ‘Het is af.’ En ze had het over de muziek.
Playlist: From where/this farm/bees&butterflies/catwalk/creek/Mallory/misses/couples on tv/head on/rorscharch/leviathan/the fog/heart of gold/the spring/Switzerland/build a devil//organeum.
Organisatie. Kreun ism De Schouwburg Kortrijk
Xylouris White – Dawn of Midi - Hedendaagse Underground komt boven water in Gent
Het Autumn Festival heeft zichzelf als missie het promoten van alternatieve muziek toebedeeld, van zo van die dingen waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft. Met Xylouris White en Dawn of Midi gingen ze in ieder geval al de goeie kant uit.
Het decor was een stemmig verlichte Handelsbeurs, waar het van als muziekliefhebbers vermomde publiek aan de sfeerverlichte tafeltjes rustig en lustig Duvels en rooie wijn naar binnen kapte. Er zijn absoluut slechtere plekken voor een muziekfestival.
Xylouris White is een samenwerking tussen Giorgios Xylouris, volgens de bio een begaafd luitspeler en ‘trots van Kreta’ (dat u dat niet wist!) en Jim White, die bij het Australische Dirty Three vroeger veel lawaai maakte. Kan alvast tellen als grensoverschrijdende samenwerking.
Wat ze eigenlijk doen is ook hier weer veel lawaai maken met donderende drumsolo’s waar Xylouris dan zijn solo’s over heen drapeert. Voeg bij hun energieke spel nog hun beide woeste haardossen toe, en je hebt iets wat gevaarlijk klinkt en er ook zo uitziet. Wist trouwens niet dat je zo veel lawaai kon maken met een luit, dat leek me altijd al meer iets voor minnestrelen. Er was een heel mooie wisselwerking tussen beide heren die echt goed inspeelden op wat de ander liet horen en elkaar zo naar een hoger niveau brachten. Songstructuren waren er niet zo echt in te herkennen, maar het zijn eigenlijk uitgesponnen jamsessies die je behoorlijk diep meetrekken, diep de muziek in. Behoorlijk verslavend spul.
Afsluiter van de avond was Dawn of Midi, die het soort muziek maken waardoor je muziekrecensent wordt. Volgens de bio onder meer geïnspireerd door Steve Reich (denk aan Drumming) en Philipp Glass (denk aan Elvis on the Beach) maken ze op zich al een statement door met een contrabas op het podium te kruipen (ik geef toe, Tindersticks doen dat ook), en verder het soort compromisloze geluidsexperimenten te maken waar de muzakliefhebber geen brood van kan maken. Volgens wat je leest hebben ze intussen zodanig veel materiaal uit studiosessies gepuurd, dat het een mirakel mag heten dat ze er in geslaagd zijn hun debuutalbum ‘Dysnomia’ tot een enigszins normale lengte te beperken. Live hoor je inderdaad ook stukken uit die plaat, maar het wordt ook weer vervormd en herwerkt tot iets wat waarschijnlijk bij iedere luisterbeurt nieuwe lagen openbaart.
Hun nummers zijn een soort mantra’s die laag na laag opgebouwd worden rond vrij simpele motieven die eindeloos herhaald worden. Muziek die je uitdaagt om een aantal vooropgestelde concepten over wat muziek hoort te zijn of kan zijn aan herziening te onderwerpen.
Het was in ieder geval een muzikaal erg boeiende avond met een aantal artiesten die nieuwe paden proberen te bewandelen, en er wat mij betreft best goed in slagen.
Organisatie: Autumn Falls (ism Handelsbeurs)
La Roux aka Elly Jackson werd met open armen ontvangen in de Botanique. Het was een happy weerzien na wel vijf jaar; inderdaad, zo lang duurde het voor de opvolger er geraakte … Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen om met een nieuw album ‘Trouble in paradise’ af te komen en om op evenwichtige wijze op tournee te trekken . Wat er allemaal gebeurde, laten we achter ons , gezien La Roux letterlijk de zaken van zich af zingt, beweegt en danst op het podium .
Haar set kunnen we samenvatten in een ‘Cryin’ at the discotheque’ , waar de discotunes en hitsende percussie zich hebben opgedrongen in haar synthpop ; een discobol siert de spetterende lichtshow , en de sounds’n’beats van Alcazar of Sheila & the black devotion borrelen maar op …
We werden vooraf letterlijk in een discotheek opgewarmd en gedropt. Waren vroeger een Yazoo , Depeche Mode of Eurythmics belangrijke invloedssferen , dan kon je nu aankloppen bij een Mel & Kim , Michael Jackson , Duran Duran , Madonna, Chic, Kylie, Scissor Sisters en Kid Creole. Jawel , ook een tropical sfeertje sluimerde duidelijk in haar opwindende , opgewekte, vrolijke , relaxte en sfeervolle songs . En de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij deden ergens aan Robyn denken.
La Roux als band is meer dan zomaar wat keys. Het is een heuse liveband die goed op elkaar ingespeeld was en haar de nodige sterkte, overtuiging boden . Een warme gloed dwarrelde over het publiek. Ook al beklijft haar materiaal minder , door het live karakter krijgen ze meer body en intensiteit . Sterkste songs blijven die met een zekere hitpotentie en dan kom je uit op oudjes “In it for the kill” , “Quiksand” en “Bulletproof” die feestelijk de set na een klein anderhalf uur besloot ; maar ook de aanstekelijke , broeierige “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Uptight downtown” van de recente plaat plaatsten zich moeiteloos naast die vroegere songs .
Middenin droomden we wat weg , maar de temperatuur steeg door het tandje bij en de aanstekelijke grooves van “Colourless colour” en “Silent partner” . En terecht kwam de spotlight op haar toen ze “Tigerlily” inzette , die emotie, drama en dynamiek omvatten.
Ze oversteeg haar eigen zelve en kan op die manier voldoende energie putten om er een fijne succesvolle clubtour op na te houden en wie weet eindelijk de grote podia op voor de zomerfestivals , wat haar meer dan welverdiend is …
We willen jullie ook de set niet onthouden van Metà Metà, die onze opwarmer waren vóór La Roux . Het amicale gezelschap uit Sao Paulo speelde in de Witloof Bar en solliciteert hard voor een plaatsje op Couleur Café .
We hadden een zwoele , warme , kleurrijke sound , dat een afroworld sfeertje ademde en aanstekelijk werkte op de danspieren , wat zelfs de eerste rijen bewoog tot een danspasje .
Ze werden dan ook telkens sterk onthaald . De saxpartijen boden een free jazzy uitstapje; af en toe trokken ze alle registers open en regeerden de gitaren; een direct punky geluid werd teweeg gebracht en de ontladingen kwamen nog meer tot hun recht. Spannend setje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meanwhile-3-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-roux-03-12-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
De bandleden van Little Dragon zijn geen nobele onbekenden in de AB. In 2007 mocht de Zweedse electropopband aantreden als opener voor José González en in 2011 maakten ze indruk als hoofdact in een uitverkochte Club. Deze week mochten ze met hun kersverse album ‘Nabuma Rubberband’, de Grote Zaal komen plat spelen. Waar Little Dragon zijn eclectische elektro pop sound haalt? Misschien uit talrijke samenwerkingen met uiteenlopende grootheden als Gorillaz, SBTRKT (Wildfire), DJ Shadow, Big Boi en Raphael Saadiq.
De Zweden hebben een uitmuntend gevoel voor excentrieke stijl, altijd balancerend op de rand, maar er nooit over. Dat is bij Little Dragon niet alleen een samenvatting van hun muziek, maar ook zichtbaar in de ingetogen belichting, de fantastische one print outfits van de mannelijke bandleden en het futuristisch aandoend jurkje van zangeres Yukimi Nagano. Het hele optreden lang zal het de Zweeds-Japanse zijn die het publiek in de ban houdt. Gedurende anderhalf uur danste, dartelde en schreed Nagano over het podium. Als een Duracellkonijn dat nooit opgeladen hoeft te worden.
Ook op de prachtige, kenmerkende tremorstem van Nagano is niets aan te merken. Ze liet geen enkele steek vallen, maar daarmee is ook gezegd wat dit optreden aan peper miste. Geen gedurfde uithalen en geen experimentele uitgebreide versies van veilige cd-versies. Maar een vreemdsoortige en bij momenten duistere mix van beats, triphop, house, techno en een vleugje postdubstep. Zonder ooit partij te kiezen. Interessant, maar geen ideale grond om een dansje op te placeren. Niet dat het uiteenlopende publiek zich liet tegenhouden. Op, onder of rond de beat, de AB sloot de ogen en liet zich gaan op “Pretty Girls”, “Shuffle a Dream”, oldie en meezinger “Ritual Union”, en “Precious”, een uitgesponnen synthsong voorzien van bonkende bassen.
De langverwachte finale luidde de band in met de kletterende technosong “Only One” en hitje “Klapp Klapp”. Om het publiek –dat intussen zachtjesaan de zaal uit druppelde- daarna in slaap te wiegen met de zeemzoeterige sound van “Twice”. In één tedere ruk zowel een anticlimax als een synthese van de volledige set.
De band is goed in het creëren van een bevreemdend psychedelische atmosfeer, maar ontbreekt het aan hoogtepunten om het muzikaal anderhalf uur boeiend te houden. Gelukkig kon de kritische luisteraar zich vergapen aan de fantastisch aanstekelijke moves van de fragiele frontvrouw.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nao-01-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/little-dragon-01-12-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In een uitverkocht AB kwam zondag één van de Nederlandse exponenten die hier bij ons op handen wordt gedragen, de amicale multi-instrumentalist Johannes Sigmond aka Blaudzun. Hij ziet er misschien een beetje excentriek uit met zijn aparte, rare kapsel en z’n enorme bril maar geen probleem, hij is een prima muzikant en performer.
Blaudzun heeft zich de laatste jaren sterk opgewerkt van achtergrondzanger tot de eigen band nu. Hij leende z’n naam aan een Deens wielrenner uit de jaren 70 , is al bezig van 2006 , en bracht een paar niet opgemerkte platen uit .
‘Heavy Flowers’ betekende de definitieve doorbraak en de single “Flame on my head” gaf na jaren de verdiende respons, ook in ons landje! Het vervolgverhaal ‘Promises of no man’s land’, dito single, kon rekenen op een even grote belangstelling! Heel wat leden vervoegen hem ( 7 tot 8 man!). De nummers zijn groots, de muziek bombastisch . Arcade Fire als referentie is dan ook niet vreemd.
De sound was bijgevolg perfect uitgebalanceerd, niet langdradig of uitgesponnen maar uiterst genietbaar en herkenbaar , gedragen door de heldere, indringende stem van Johannes. We kunnen het maar niet genoeg herhalen wat een uitstekend zanger en muzikant hij wel is .
Vooral de nummers “Flame on my head” en “Promises of no man’s land” bracht het publiek in extase.
De rake gevatte opmerkingen tussen de nummers in, maakten hem een echt sympathiek man. Hij verwees naar al het goede dat in Vlaanderen wordt gemaakt, trouwens zijn laatste videoclip werd door Vlamingen in elkaar gebokst. Ook solo moest hij niet onderdoen, wat begeestering gaf. Plots stond hij te midden de AB , enkel met gitaar, zonder micro; het was muisstil en gevoeligheid, emotie domineerde …
We hoorden de verschillende invalshoeken van Blaudzun, in variatie en soberheid . Zelf zorgde hij voor een bepalende push , wat het concert sterkte en ons doet besluiten hoe geslaagd dit anderhalf uur durend concert wel was . We kunnen maar hopen dat hij de komende jaren even intens kan ontroeren.
Het voorprogramma, was één van StuBru’s Nieuwe Lichting, Amongster van Thomas Oosterlynck; we kregen elektro, fonkelende elektrische, melancholische akoestische gitaren, wat synths , beats en drumloops. Een apart trippopsfeertje dus door de van-alles-aanpak. Ergens schuilde hier die andere beloftevolle band uit Gent ooit Headphone. Die indiepop werd gesmaakt door het talrijke publiek. Een song als “Bright Life” kreeg de handen op elkaar. Een kort aangenaam , overtuigend optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amongster-30-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blaudzun-30-11-2014/
Organisatie : Live Nation
Scorpions - Still loving the kings of ‘hardrock schlagers’, almost 50 years The Scorpions!
The Treatment & Scorpions
Eerste keer in Paleis 12 in Brussel voor ondergetekende, een ruime moderne muziekhal die sinds september 2013 in gebruik is en zo’n 18.000 mensen kan ontvangen.
Helemaal uitverkocht was het concert volgens mij niet maar de zaal liep toch wel aardig vol voor de legendarische rockgroep uit Hannover die volgend jaar het 50-jarig bestaan uitgebreid gaat vieren met een zoveelste (afscheids) tour en zelfs een nieuw album in februari 2015. Intussen raakte ook al bekend dat The Scorpions volgende zomer de jubileumeditie van Graspop gaan opluisteren. Als het concert van vanavond als maatstaf mag gebruikt worden dan zit het wel snor voor de weide in Dessel…maar daarover verder meer.
Eerst mocht The Treatment de spits afbijten en het publiek een beetje opwarmen vóór het Duitse hoofdgerecht werd opgediend. De band uit de UK deed dit zeer behoorlijk. Een stevige portie commerciële rock, degelijk en professioneel gebracht door een 5-tal dat misschien niet zo heel gekend is maar toch al sinds 2008 aan de weg timmert en eerder mocht openen voor bands als Kiss, Mötley Crüe & Alice Cooper. Die kerels hadden dus wel al wat ervaring en zetten een potige set neer met vooral een energieke frontman Matt Jones die in de kijker liep en goed bij stem was. Bijster origineel klonk het allemaal niet maar nummers als “We are all beautiful” en “Shake the Mountai” hebben toch wel potentieel en bleven toch even in het geheugen hangen.
Iets na 21u wat het tijd voor het echte werk en maakten de veteranen van The Scorpions hun opwachting. Zanger Klaus Meine en Rudolf Schenker vormen al decennia lang het ‘hart’ van de band en hoewel beiden 66 jaar oud zijn, klopt het hart nog steeds op volle toeren! Het hele podium was gevuld met projectieschermen en ook de achterwand bestond uit 3 reuze schermen die constant zowel knappe beelden als belichting loslieten op het publiek, geregeld geflankeerd door vuurwerk of vlammenwerpers.
Opener “Sting in the Tail” klonk meteen zeer fris en krachtig en schuwde het betere soleerwerk niet, Rudolf Schenker en Matthias Jabs (ook al een oudgediende) waren niet gekomen voor een figurantenrol naast Herr Meine, dat was meteen duidelijk. Drummer Kottak evenmin trouwens want die zou later zijn ‘moment de gloire’ nog krijgen…tijdens de eerste nummers evenwel bengelde hij zo’n 5 à 6 meter boven het podium met zijn drumkit.
Klaus Meine had in het begin nog wat kleine stemonzuiverheden te temmen en moest duidelijk nog wat opwarmen maar naarmate de set definitief op gang kwam klonk hij weer als vanouds…respect!
Na “Make it Real” en “Is there anybody there?” werd “The Zoo” heel stevig ingezet, meteen het teken voor het talrijke publiek om het enthousiasme nog wat op te drijven en voor het eerst massaal mee te brullen.
De degelijke akoestiek van de zaal, de prachtige lichtshow en het veelvuldig gebruik van de ‘catwalk’ tot half het publiek zorgden al vrij snel voor een mooi hardrockfeestje uit de oude doos. “Loving you Sunday Morning” en “The best is yet to come” (met extra gitarist op podium) maakten het pad vrij voor een eerste hoogtepunt van de avond, het alomgekende “Send me an Angel”! Prachtig gebracht en vocaal ondersteund door zowat gans de zaal. Het was nu stilaan tijd geworden voor een eerste serie van ‘best of’ nummers uit vervlogen tijden : het akoestisch ingezette “Holidays”, een heel potige versie van “Raised on Rock”, “Tease me please me” en “Hit between the Eyes” gingen er muzikaal vlot in…vergezeld van leuke ‘archiefbeelden’ op de schermen en sporadisch torenhoge vlammen (zelfs uit de gitaar van mister Rudolf).
Vervolgens was het tijd voor “Kottak Attack” m.a.w. een uitgebreid circusnummer van de gekke Amerikaanse drummer James Kottak (met reuzetattoo op de rug die niets aan de verbeelding overliet ‘Rock’n’Roll Forever’). Leuk en origineel maar misschien net iets te lang uitgesponnen om te kunnen blijven boeien tot het einde.
De lange drumsolo bleek de voorbode voor een heel spannend duo dat stilaan het einde van de set inluidde : het fantastische “Blackout” en het al even populaire “Big City Nights”. Deze avond bleek die big city alvast Brussel te zijn! Klaus Meine dankte de Belgische fans en evenzeer de fans uit gans Europe en zelfs ver daarbuiten die aanwezig bleken in Paleis 12. Tussen de beide nummers mocht ook gitarist Matthias Jabs zijn talenten demonstreren en terecht een paar minuten in de spotlight staan tijdens het zogenaamde “Six String Sting”.
De band verliet het podium maar elke fan wist natuurlijk wat er nog zou komen en keelde uit volle borst de heren schorpioenen asap terug on stage voor het onvermijdelijke dessert.
“Still loving you” blijft een dijk van een nummer en werd beklijvend mooi gebracht en meegezongen! Dit nummer betekende ook de grote doorbraak van de band in 1984. “Wind of change” volgde gezwind en klonk perfect, zanger Klaus floot zich een hoedje en kreeg moeiteloos gans de menigte mee. Als slot werd na ongeveer 1u en 45 min “Rock you like a Hurricane” ingezet en trok men nog eens, zowel muzikaal als visueel, alle registers stevig open.
Een geslaagd optreden van deze veteranen die maar van geen ophouden schijnen te weten en die keer op keer het beste van zichzelf geven…en nog steeds met succes! Ik had graag ook “No one like you” in de set gezien maar dat zal allicht voor volgend jaar zijn…
Afspraak dus volgende zomer op de 20ste editie van Graspop en met hopelijk een sterke nieuwe CD rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpions-29-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
