Wie sinds jaar en dag al een plaat van Sixto Rodriguez in de collectie heeft zitten mag zich met recht en rede Een Muziekkenner noemen. De twee albums die deze illustere Amerikaanse troubadour met Mexicaanse roots in de prille jaren ’70 op het erg bescheiden Sussex label uitbracht werden weliswaar meteen de hemel ingeprezen door een handvol critici, toch gingen toen amper een honderdtal exemplaren van beide platen over de toonbank. De maatschappij kritische teksten verpakt in psychedelische en jazzy folk deuntjes leverden hem al gauw het etiket van ‘The Next Dylan’ op, maar nadat hij zijn C4 kreeg van Sussex verdween Rodriguez even snel als ie gekomen was terug in de achterbuurten van Detroit.

Sinds de release in 2012 van de intussen met awards overladen muziekdocu ‘Searching for Sugar Man’, verwijzend naar zijn signature song “Sugar Man”, weet intussen ook de rest van de muziekminnende planeet wie Rodriguez is en verkopen reissues van zijn twee studioalbums als zoete broodjes. Net als generatiegenoot Leonard Cohen voor hem heeft ook deze kranige zeventiger inmiddels zijn weg gevonden naar het lucratieve live circuit, en laat hij in no time de grootste concertzalen vollopen.

Bij aankomst aan een hopeloos uitverkochte AB stond dit keer geen tourbus aan de voordeur geparkeerd, maar wel een opzichtige promostand van Volkswagen die aan de tweedaagse (donderdag en zaterdag) doortocht van Rodriguez de nodige commerciële ruchtbaarheid moest geven. Sommigen zullen er al dan niet terecht een deuk in het imago van de zelfverklaarde working class hero in zien, wij waren vooral benieuwd hoe de man vocaal uit de hoek zou komen. Op basis van recente concertreviews werd het strot van Rodriguez immers unaniem afgekraakt als afgeleefd en versleten, dus het leek ons beter om met luttele verwachtingen de zaal in te trekken.
Lag het aan de sloten thee met honing die hij vlotjes naar binnen werkte of had de man gewoon een begenadigde dag? In ieder geval, iedereen was meteen gerustgesteld toen bleek dat de bijna 72-jarige Rodriguez als liedjesvertolker een zeer degelijke beurt maakte in de Brusselse concerttempel. Geflankeerd door zijn twee dochters werd de langzaam blind wordende Amerikaan schoorvoetend naar de micro geëscorteerd, op zich al goed voor een eerste emo moment, om vervolgens solo “Love Me Or Leave Me” in te zetten. Deze Broadway evergreen werd onsterfelijk gemaakt door ondermeer Nina Simone, in de AB bood de versie van Rodriguez een aardig voorsmaakje van het folkjazz recept waarop veel van zijn liedjes gebaseerd zijn. Er zouden nog meer covers volgen tijdens het verloop van de set, en jammer genoeg vertoonden ze niet allemaal evenveel affiniteit met Rodriguez’ eigen back-catalogue. Met speelse rockabilly versies van “Lucille” en “Blue Suede Shoes” wou de bejaarde Amerikaan waarschijnlijk hulde brengen aan nog een paar andere van zijn muzikale helden, maar zowel qua tempo als qua impact bleken het zowat de enige spelbrekers van de avond.
Veel beter kwamen Rodriguez en zijn driekoppige begeleidingsgroep dus uit de verf toen zowat elk nummer uit debuutplaat ‘Cold Fact’ (‘70) de revue passeerde. Gitarist Matthew Smith vulde hierbij de gaatjes die hier en daar tussen het rudimentaire gitaargetokkel van zijn baas gaapten vakkundig op, zoals tijdens de funky protestfolk van “This Is Not A Song, It’s An Outburst: Or, The Establishment Blues”, de melancholische crooners “Forget It” en “I Wonder”, of de huppelende psychedelica van “Inner City Blues”. Heel wat spaarzamer werd omgesprongen met de wat miskende tweede plaat ‘Coming From Reality’ (‘71), waaruit we enkel het naar de broeierige West Coast sound ruikende “Climb Up On My Music” en het aan Harry Nilsson schatplichtige “I Think Of You” optekenden.
In tegenstelling tot genre- en leeftijdsgenoot Dylan waagt Rodriguez zich nooit aan grote lappen tekst en ellenlange songs. De strakke opeenvolging van de vrij compacte nummers zorgde zo voor een dynamiek die je niet meteen van een illustere 70+ artiest zou verwachten. Enkel aan zijn pièce de résistance “Sugar Man” bleek wat gesleuteld om de grens van de 5 minuten te bereiken; straf trouwens hoe het nummer ook zonder de wenende blazers en psychedelische effecten van de studio versie moeiteloos overeind bleef.
Naarmate de avond vorderde werd Rodriguez steeds spraakzamer en spontaner, liet hij paar ontwapenende levenswijsheden los op het publiek (“Hate Is A Too Powerful Emotion For Someone You Don’t Like” kan zo in het citaten handboek van King en Mandela), en riep hij als eeuwige humanist op tot vrede in Oekraïne. Zijn hoge zwarte hoed ging meerdere malen af als publieksgroet, en dit terwijl het omgekeerde gebaar evenzeer op zijn plaats was. Tijdens de encores haalde de man zelfs de Belgische driekleur boven, een guitige geste voor het AB publiek dat duidelijk verschillende generaties overspande en waarvan de overgrote meerderheid ongetwijfeld pas onlangs met het intussen ruim 40 jaar oude oeuvre van Rodriguez in aanraking kwam.

Net als Frank Sinatra hem ooit voordeed verdween de kranige Amerikaan met een doorleefde interpretatie van Al Hoffman’s “I’m Gonna Live Until I Die” van de bühne. Het spreekwoordelijke doek lijkt dus nog niet gevallen voor Sixto ‘Sugar Man’ Rodriguez, een uitzonderlijke singer-songwriter die het reeds bij leven en welzijn klaarspeelt om uit te groeien tot een mythische figuur én er zelf nog kan van genieten ook.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rodriguez-03-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bird-03-04-2014/
Organisatie: Jazztronaut + Ancienne Belgique, Brussel

De ‘Badly Drawn Boy’- look is in tegenwoordig: zowel Blaudzun, als de man die vanavond in de Centrale optrad, gaan goedgemutst door het leven. Asgeir Trausti Einarsson is momenteel de populairste artiest in IJsland , wat op zich niet zoveel voorstelt, als je weet dat er meer mensen in Antwerpen stad wonen dan in heel IJsland. Asgeir komt dan nog uit Laugarbakki, een gehucht op de duizend kilometer lange ringweg halfweg tussen Reykjavik en Akureyri, dat uit niet meer dan een benzinestation en enkele huizen bestaat. Asgeir liet zijn IJslands gezongen album ‘Dýrð í dauðaþögn’ door John Grant in het Engels vertalen, wat dan ‘In the silence’ werd, en ook in de sprookjesachtige video van “King and Cross”, mag Grant Monty Python-gewijs opdraven, enkel de kokosnoten ontbreken.

Asgeir heeft dus twee versies van elke song, een in het Engels en een in het IJslands, en zou vanavond afwisselend in de ene of de andere taal zijn nummers brengen. Dit was best interessant omdat iedere taal toch zijn eigen klankkleur heeft en de nummers toch net een andere emotionaliteit krijgen.
De set vanavond begon met een tapeloop met IJslands a cappella gezang, wat ietwat Gregoriaans aandeed, waarna vijf boerenjongens met cowboyhoeden het podium betraden, waarbij de bebaarde drummer in korte broek en Hawaiihemd de opvallendste verschijning was.
Asgeir begon eraan met “Head in the snow”, dat met zijn combinatie van falset en glitchpop klonk alsof Justin Vernon bij The Notwist aan het werk was. Einarsson speelde  afwisselend op keyboards, electrische en akoestische gitaar en ook de oudere broer van Asgeir die deel uitmaakt van de band wisselde tussen keyboards en gitaar. In totaal zaten er een drietal nummers in de set die niet op de plaat stonden, plus een heel originele bewerking van Nirvana’s “Heartshaped box” dat heel ingenieus in mekaar zat met rustige passages op piano waarna de volledige band inviel met een voorname rol voor de drumpartijen die deze donkere grungeclassic vertimmerden tot een tribal remix. Heel toepasselijk ook, het is nu 20 jaar na de dood van Kurt Cobain, en op weg naar de Centrale draaide Studio Brussel de vijftig favoriete platen van Cobain, met heel wat obscure punk en hardcore.
Het bereik van Asgeir’ stem was heel ruim, gaande van falset naar donker murmelend, maar altijd met een heel warme klankkleur en ook met het grappige IJslandse accent in de Engels gezongen nummers. Het publiek maakte het niet uit in welke taal er gezongen werd, het vroeg zelfs om de nummers in het IJslands te zingen toen Asgeir er om vroeg. De bekende nummers zaten aan het einde, met “King and cross” en in de bis mocht natuurlijk “Torrent” niet ontbreken, heel dynamisch door de afwisseling van falset en orkestrale stukken. Dit was een heel warm sfeervol concertje geweest, en pure reclame voor het zien van artiesten in een kleine zaal.

Setlist: Head in the snow - In the silence - Lupin intrigue – Ocean – Higher - Summer guest - Was there nothing - Going home - Heart shaped box – Dreaming - Nu Han blǽs - King and cross - On that day – Torrent

Organisatie: Democrazy, Gent

Op de nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ is voorzichtig wat elektronica binnengeslopen, maar van een echte stijlbreuk kunnen we nu ook niet echt spreken. Mogwai is een band die hoogstens wat evolueert binnen het post-rock genre en die gelukkig trouw blijft aan de waarden en de intense sound die hen kenmerkt, een geluid die ze met de klassieker ‘Young Team’ op de wereldkaart hebben gezet en sindsdien in een resem van indrukwekkende platen verder hebben uitgebouwd. Hun set in de l’Aéronef is niets minder dan een wonderlijke samenvatting van hun rijkelijke repertoire, met uiterst gevoelige episodes afgewisseld met geniale uitbarstingen en een paar elektronische uitstapjes.

In het begin van de avond is het vooral genieten van de innemende, rustige en subtiele Mogwai met onder meer de heerlijke mijmeringen “Heard about you last night”, “I’m Jim Morrison, I’m dead” “Take me somewhere nice” en het verrassende  oudje “Ex Cowboy”.
Later gaan onherroepelijk de geluidsmuren open, voor een eerste keer in “Mexican Grand Prix” en “How to be a werewolf”, twee kleppers uit die vorige plaat ‘Hardcore will never die, but you will’. Als de decibels naar omhoog gaan blijft de subtiliteit echter steeds aanwezig. Dat is wat Mogwai zo schitterend maakt, de groep kan achtereenvolgens heel verstild en snoeihard te keer gaan, maar steeds blijven ze loepzuiver verder musiceren en raken ze ons tot ver in de onderbuik. Zo wordt van het innemende intense pareltje “Friend of the Night” vlotjes overgeschakeld naar de verschroeiende brok hemels lawaai “Rano Pano”, een gerichte aanval op de trommelvliezen waarbij zowel de distortion- als de volumeknop volledig worden opengedraaid.
Vocale partijen zijn we niet gewoon bij Mogwai, maar de prachtige uitvoering die kippenvelsong “Cody” hier meekrijgt doet ons half verdoofd in de atmosfeer zweven. Dit bloedmooie rustpunt blijkt een verstilde voorbode te zijn voor een verschroeiende apocalyptisch finale die we enkel en alleen maar van een Mogwai in supervorm mogen verwachten.  Loeihard baant het Schotse gezelschap zich een weg doorheen een magistraal “We’re No Here” als afsluiter van de reguliere set. Dan is het onder luid applaus alleen maar afwachten op een zinderend vervolg.
De bisronde wordt ritmisch ingezet met het fijne “Deesh” uit die fantastische nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ en daarna worden alle registers opengetrokken met een duo machtige klassiekers om U tegen te zeggen.  Vooreerst worden we nog volledig bedwelmd door een niet stuk te krijgen majestueus “Hunted By a Freak”. Daarna volgt natuurlijk het moment suprême van elke Mogwai set, de apocalyps, het muzikale orgasme, een uit al zijn poriën openbarstend “Mogwai Fear Satan”. Mogwai laat de bloedstollende song eerst in alle hevigheid ontluiken en vervolgens geleidelijk in fluwelen gitaren uitglijden, om die dan met een genadeloze oerknal terug open te rijten. Het is een extatisch moment van haast een kwartier waarbij de l’Aéronef in een hartstochtelijke staat van trance verkeert. Als de wereld dan toch moet vergaan, dan mag het van ons gerust op de tonen van “Mogwai Fear Satan” zijn.

Ze hebben ondertussen al een onaanzienlijke hoop volgelingen in het genre, maar vandaag lijkt eens te meer bewezen dat Mogwai nog steeds de terechte koningen van de post-rock zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-03-04-2014/
Organisatie: Aéronef, Lille

Het leek lange tijd wel alsof Band Of Skulls was gedoemd tot het spelen van voorprogramma’s en het deed dan ook deugd om ze nog eens in volle glorie te kunnen gaan bewonderen. Het brengen van potige, alternatieve rock in een minimale bezetting heeft sinds de komst van The White Stripes heel wat volgelingen opgeleverd. Denken we maar aan The Black Keys, het recente Rad Fru en ook onze eigenste Black Box Revelation voor wie - jawel - Band Of Skulls ook ooit als voorprogramma heeft gespeeld. Na hun geslaagde passage op Pukkelpop hebben ze hier in België een hele schare trouwe fans en het hoeft dus ook niet te verbazen dat het concert was uitverkocht.

Het begon alvast sterk met twee nieuwe nummers, maar we moesten toch even wachten tot het bekende “I Know What I Am” eer het publiek helemaal mee was. Onmiddellijk gevolgd door het uitstekende “Get Yourself Together”, eveneens uit het nieuwe album.
De stemmen kwamen er in het begin niet zo goed door, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het enthousiasme van de bandleden en niet in het minst ook van drummer Matt Hayward, die tijdens het verloop van het concert steeds meer op Mick Fleetwood begon te lijken.
De klank werd steeds beter naar het einde toe en zeker tijdens de bisnummers zat het helemaal goed.
Russel had zoals steeds een ruime collectie gitaren meegebracht en het leek wel of de band gesponsord werd door Gretsch (inclusief drums). Hij kwam steeds meer onder stoom en wanneer je elk nummer van gitaar wisselt heb je geen stemproblemen en zit je safe denk je dan… totdat er een snaar sprong tijdens “Diamonds & Pearls”. Toch bracht hij totaal onverstoord zijn bekende solo. Grote klasse.

Een geslaagde avond in een broeierige Orangerie. Het nieuwe album is een aanrader trouwens.

Setlist: Asleep At The Wheel – Himalayan - You're Not Pretty But You Got It Goin' On - I Know What I Am - Get Yourself Together - Brothers & Sisters – Patterns – Nightmares – Bruises - I Guess I Know You Fairly Well - Hoochie Coochie – Fires - You Are All That I Am Not - The Devil Takes Care Of His Own - Holywood Bowl
- bis: Sweet Sour - Light Of The Morning - Diamonds & Pearls

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/band-of-skulls-02-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel