Zwart-witte hoodies en beschilderde gezichten. Hees gescandeer op “Fuck that Shit”. Kwalitatieve plastic wereldbollen die tijdens “Face of the planet” het publiek ingekeild worden. Een halfnaakte “Pope of dope” met een aan de hand vastgeplakte microfoon die als een deus ex machina uit de coulissen komt gevlogen. Dat staat in het wikipedia van menig festivalganger gelijk aan The Subs. Met het materiaal op hun eerste twee albums ‘Subculture’(2008) en ‘Decontrol’(2011) heeft de elektroband met Gentse roots het perfecte materiaal - en vooral volk - in huis om van hun optredens een recht toe recht aan en extreem dansbaar en bezweet feestje te maken.
Maar wat met album nummer drie ‘Hologram’ ? Waar de vorige songs vooral mikten op (donkere) opzwepende beats, die typisch vervormde Subs-bliepgeluidjes en extatisch veel high voltage wordt ons met de proevers “Concorde “ en “Trapped” (al weken niet meer uit mijn hoofd te krijgen, zo catchy) een warm, volwassener en soulvol geluid voorgeschoteld. Het verblijf van frontman Jeroen De Pessemier in melting pot Londen en de evolutie in de (online) samenwerking met Wiebe Loccufier en nu ook Hadrien Lavogez zorgen op de nieuwe worp voor een weldadig uitgebreid soulpopspectrum, of wat toch voor soul/pop doorgaat voor de groep.
The Subs hebben behalve de intro en exit samen met een amalgaam van zangers en zangeressen muziek gemaakt, en opeens krijg je breekbare verhalen, diepe emoties en words of wisdom te horen van oa Jay Brown, Selah Sue en underground artiest Danny Greene, zonder dat die typische Subsbliepjes (hoe anders verwoorden) genegeerd worden.
Maar hoe vertalen ze dit naar hun live performance in de Vooruit ? In de volle concertzaal en in blauw laag licht komen de drie mannen bij “Trapped” zeer elegant op, in strak futuristisch pak en met elk een metalen box op hun hoofd (Daft Punk is niet ver weg). Met de warme stem van Colonel Abrams op band start het drietal vrij rustig op. Middenin het nummer gaan de helmen – gelukkig voor hen en voor het publiek – af en maken ze zich verder klaar voor de nog onbekende “Under my skin” en “Live in a dream”.
Echte zware party-interactie met het wel aandachtige publiek is er nog niet, totdat de band, “For old times sake” zoals De Pessemier het noemt, een wel zeer energieke versie van “Music is the new religion” brengt. Zonder pauze volgen een machtig kitscherige maar o zo goed en gebald gebrachte “Concorde” (“Toi, le Concorde, qui n’existe plus”, zalig gewoon) en “Kiss my trance” en daar is het gespring en de vele handen die het bekende Subs-driekhoek vormen.
De Pessemier, soms zonder kostuumjas en zonder shirt, klimt als vanouds overal op en raakt in de knoop met draden, Lavogez gaat van het ene naar het andere instrument, constant kauwgum kauwend, en Loccufier blijft er als derde punt van de driehoek zeer geconcentreerd bij. Dan komt een piepklein stukje van de monoloog “The bottle” er zeer distorted aan en gaat het zeer vloeiend over naar ”Don’t stop” en het prachtige “Cling to love”. De aandacht van het publiek verslapt eventjes, totdat het opzwepende “Face op the planet” het publiek nu volledig uit zijn dak doet gaan.
De charismatische frontman crowdsurft halfnaakt door het bezwete Vooruit, maakt als een Mozes een doorgang door het enthousiaste publiek en laat iedereen knielen en dan jumpen op nieuw en bestaand materiaal als 27, “The pope of dope” en “Fuck that shit”. En nieuw voor The Subs is het ietwat melige afsluiten en een ode aan “The people in love” met het echte liefdesliedje “Fly”.
Heren van The Subs, we wensen jullie een prachtig festivalzomer toe, en het ziet er zeer rooskleurig uit want op ‘Hologram’ staan een aantal serieuze kanshebbers om de boel nog langer te doen knallen.
En een grote merci voor de feest-mindfulness boodschap “We can only take happiness, and I think that’s the key, that’s the goal”, deze zullen we lustig delen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Dé hype van het moment komt neerstrijken deze avond in De Zwerver. Dat het soms snel kan gaan voor een band, dat bewijzen The Bohicas. Nog maar enkele optredens gespeeld en al getekend bij een fameus label, en dat allemaal op basis van een YouTube-filmpje. Op het internet is er ook zeer weinig te vinden van dit jong viertal: slechts 2 nummers. Doch worden ze de laatste weken duchtig geprogrammeerd door Studio Brussel. Maar zijn ze dit snelle succes wel waard? Dat mogen ze hier direct bewijzen.
The Bohicas vliegen er vanaf het begin fameus is. De eerste nummers zijn mokerslagen die het publiek direct doen verlangen naar meer. Van een trage start of een voorzichtig begin is hier geen sprake. Zonder scrupules trekken ze hard van leer. Maar na enkele nummers wordt er op de rem gestaan. Het post-punk begin van de set wordt omgebogen naar commerciële pop-rock, met hier en daar wat emotionaliteit, zeemzoet. Dit blijkt niet hun sterkste werk te zijn. Het klinkt een beetje te gekunsteld, te commercieel, te klef.
Naar het einde van de set toe laten ze zien waar hun sterkte ligt. Opnieuw wordt er fameus op de gaspedaal getrapt en het tempo, alsook het niveau schiet strak de lucht in. 3 nummers van hoog niveau die bewijzen wat deze zéér jonge Britse band in zijn mars heeft. De single “XXX” alsook “The Swarm” (de enige twee nummers op hun soundcloud) passeren uiteraard ook de revue. En met dit slotsalvo houden de heren het voor bekeken.
Voor een band die nog maar een handvol optredens achter de rug heeft komen ze zeer overtuigend over. Maar ze kunnen uiteraard niet wegstoppen dat ze nog maar kort bezig zijn. Vooral het gebrek aan goeie nummers speelt hen nog parten. Hopelijk vinden ze snel de weg die ze willen volgen en schrijven ze nog wat extra materiaal. Zijn ze de hype waard? Voorlopig nog niet. Maar met enkele extra songs onder de arm kan het altijd snel gaan.
We zien ze graag terug op Pukkelpop waar ze de rest van België kunnen overtuigen van hun kunnen.
Misschien dat ze tegen dan al 20 optredens gespeeld hebben? Het kan enkel helpen.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
De compromisloze platen met de meest energieke garage-trash als ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, waarop Jon Spencer de rock’n’roll uitbeende en terug opfokte, zullen altijd een vooraanstaand plaatsje bekleden in onze collectie, maar met ’Meat + Bone’ (12 gore lappen rock’n’roll aan een vleeshaak) waren we anno 2012 ook meer dan opgetogen. Wij zijn maar wat blij dat de heren elkaar na die sabbatperiode van 8 jaar hebben teruggevonden, hoewel Jon Spencer’s uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson ook niet te versmaden waren.
Jon Spencer is en blijft onze favoriete garagist en het doet deugd om na al die jaren te mogen vaststellen dat hij trouw is gebleven aan zijn rauwe, primitieve en uiterst intense garage rock.
Er is even een tijd geweest dat de band wat meer media aandacht kreeg en voor grotere zalen en zelfs op festivalpodia speelde. Maar hoe groot die podia ook waren, de drie primitieve rockers bleven steeds koppig op een ruimte van pakweg 3 vierkante meter de rock’n’roll uit hun tenen spelen. Die attitude is op vandaag ongeschonden gebleven. Fuck lichtshow, fuck videoprojecties, fuck bombast, just play rock’n’roll.
De Kreun is de gedroomde locatie voor dit potje vunzige en energieke herrie. Enige vorm van aankondiging of opgezwollen intromuziek is uit den boze, de heren komen droogweg het sober verlichte podium opgewandeld, pluggen de gitaren in en geven er een lap op.
Vanaf de eerste noot is het vuurwerk. Dit trio heeft immers iets magisch, alle drie zijn ze met het rock’n’roll virus besmet en als ze samen op een podium staan dan spettert en vonkt het langs alle kanten. Er huist nog steeds een vurige showman en entertainer in Jon Spencer, een licht ontvlambare bastaardzoon van Lux Interior, Keith Richards, Iggy Pop en Elvis. Maar hij overdrijft niet meer zo als vroeger, het Vegas gehalte is wat teruggeschroefd en Spencer spitst zich toe op de energieke en vettige muziek.
De schijnbaar argeloos spelende Judah Bauer voegt vette funklagen toe aan de meer trashy gitaarpartijen van Jon Spencer, met zijn tweetjes vormen ze een unieke gitaartandem waar magisch vuur uitspat.
Het lijkt slordig, maar het is subliem, en vooral spontaan, zoals bij Thurston Moore en Lee Ranaldo, ook twee iconen die meer schitteren in chemische reactie dan in technisch gitaarvernuft.
En dan is er nog Russell Simmins, die weergaloze drummer die zijn drumstel misschien wel in den Aldi heeft gekocht, maar er verrukkelijke rock’n’roll uit roffelt. De heren voelen elkaar perfect aan, één knik van Spencer volstaat om de anderen in brand te steken, alsof alles vanzelf gaat.
En dat is ook zo, nog maar zelden hebben wij een trio bezig gezien die zo hecht en onbezonnen de rock’n’roll bedrijft. Rock’n’roll is gewoon seks bij Jon Spencer Blues Explosion.
Een playlist trachten te volgen is onbegonnen werk, een JSBE concert is eigenlijk één lange medley uit hun repertoire, een aaneenschakeling van rudimentaire songs en splijtende riffs. Terwijl u zich zit af te vragen welke track ze aan ’t spelen zijn , hebben ze al lang weer de smerige riff van een andere ingezet …
…Dat is nu net Jon Spencer Blues Explosion, het gaat supersnel, het knalt, het knettert en het briest, en geen mens die de score kan bijhouden, inclusief de heren zelf. Als je hen achteraf om een setlist zou vragen, dan weten ze ’t wellicht zelf niet. Het doet er ook niet toe, dit is rock’n’roll die recht van uit de onderbuik komt.
Wij zijn absoluut geen leek meer wat betreft concerten van JSBE en hebben ook niet de tel bijgehouden, maar een mens kan hier nooit genoeg van krijgen. Ook al is het verrassingseffect weg, dit bruisende trio blijft ons gewoon verbluffen. Volgende keer weer van de partij ? ’t Zal wel zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-08-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Ian McCulloch en zijn Bunnymen kunnen terugblikken op een puik concert in een comfortabel vol gelopen Trix. McCulloch had zijn nukkige zelf achtergelaten in Liverpool, zelfs de ultieme gelijkmaker van Crystal Palace tegen zijn geliefd Liverpool (waardoor hun titelkansen flink slonken) konden hem niet meer deren... Hij was de vriendelijkheid zelve, maakte grapjes en danspasjes, dankte uitdrukkelijk de knappe prestaties van de technici en zijn drummer... Het is ooit anders geweest...
Echo and the Bunnymen bracht een 5-tal nummers uit ‘Meteorites’, door McCulloch aangekondigd als een 'masterpiece'. Van de nieuwe nummers maakten vooral “Holy Moses”, “Constantinople” en “Lovers on the run” een meer dan goede indruk. De groep keert duidelijk terug naar de 'sound' van hun top-periode uit de vroege jaren 80, met meesterwerken à la 'Crocodiles', 'Heaven up here' en andere 'Ocean rain's. Ik vind 'Crocodiles' nog steeds een van de beste debuut-lp's ooit gemaakt door een band.
De vijf nieuwe nummers werden netjes ingebouwd in een deskundig overwogen en samengestelde set, met vooral nummers uit 'Ocean Rain' (1984). Niet toevallig, want de nummers uit hun kersverse 'Meteorites' leunen sterk aan bij dit meesterwerk uit '84.
Ian zong verrassend goed (ook dit was ooit anders...), terwijl Will Sergeant als vanouds flirtte met zijn gitaar, alsof het zijn grootste liefde was (misschien is dit wel ook zo...).
De set ging langzaam maar zeker naar een hoogtepunt, “Seven seas” beroerde het ouder wordend publiek in het begin van de set en bracht de eerste 'dansmoves' in de zaal, “All that jazz” bleek duidelijk een vergeten parel uit 'Crocodiles' (1980) en kondigde een sterke apotheose aan.
Het aangrijpend slotakkoord bestond uit “Lovers on the run” (nieuw), het verplichte “Dancing horses” (een van hun populairste songs aller tijden, voor mij nog altijd een raadsel waarom) en tot slot een intieme versie van “Killing Moon” en een beklijvende “The Cutter”, door Ian geïntroduceerd als de 2de en 3de beste song ooit gemaakt...
Het dankbare en aandachtige publiek werd door de even dankbare groep bedacht met twee bisrondes, waarin we konden genieten van “Nothing lasts forever”, met een knipoog naar Lou RIP Reed en Roxy Music. “Lips like sugar” was een traditionele bis, in een ijzersterk kleedje. The Bunnymen kwamen nog eens terug met een ontroerende versie van het volgens de zeer 'bescheiden' Ian beste nummer allertijden “Ocean rain”. Ik moet bekennen : dit is één van de beste songs ever made ...
Ian zag dat het goed was, dronk zijn 7de glas wijn uit en verliet dankbaar de zaal (de fles melk liet hij onaangeroerd...)
Setlist : Meteorites (2014), Nocturnal Me (1984), Rescue (1980), Holy Moses (2014), My Kingdom (1984), Bedbugs and Ballyhoo (1987), Seven Seas (1984), Constantinople (2014), Never Stop (1985), New Horizons (2014), All that Jazz (1980), Lovers on the run (2014), Bring on the dancing horses (2001), The Killing Moon (1984), The Cutter (1983), Nothing lasts forever (1997)/Walk on the wild side/In the midnight hour, Lips Like Sugar (1987) en Ocean Rain (1984)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/echo-the-bunnymen-07-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-07-05-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen
Dringend verzocht: Muziek draaien op de radio van het Britse Revere van Stephen Ellis . Op ongedwongen , speels spontane wijze gaat het septet te werk en krijgen we een portie indiepostrock met heerlijke tempowisselingen en verrassende onverwachtse wendingen, die spannend broeierig zijn en gaan van zacht naar hard. De songs worden mooi ingevuld met bredere arrangementen van viool, cello en piano/keys , die een folky bombastische, barokke ondertoon kunnen hebben , maar dan net weer niet door het poppy, filmische karakter . De band speelt met melodieën en maakt er een reeks prachtige songs van , die live een extraverte push krijgen .
Revere ging enthousiast en begeesterend te werk en werd dan ook warm onthaald. Ze cirkelen ergens rond de sound van Ed Sharpe , Fanfarlo en in de begindagen van Arcade Fire . Twee albums noteren we totnutoe van hen , ‘Hey! Selim’ en ‘My mirror/ Your target’ , die onbegrijpelijk geweerd blijven op de radio!
Een goed uur hielden zij ons bij de leest en genoten we ten volle van hun materiaal die kippenvel bezorgde . Na een lange intro op z’n Ennio Morricone’s trok “Code” , die een aanzwellende opbouw had , de set op gang. “I won’t blame you” en “Keep this channel open”, niet vies van wat wave , gaf aan waar het om draaide , met name een opwindend, dynamisch concert .
Revere trapte goed door op songs als “Throwing stones”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag”. Enorm Sterk .. .én eigenlijk ook wel Gek! Elk instrument kreeg voldoende ruimte wat de song ‘an sich’ intenser en grootser maakte .
Af en toe was er een rustiger moment, “A road from the flood”, dat broeierig klonk en net niet explodeerde . Maar voor de rest niks dan vonken op het podium . De zanger Ellis was dan ook in het publiek te vinden wat de set voeding gaf.
We kregen een schitterende finale met “We won’t be here tomorrow”, “These halcyon days” en “Maybe we should step outside” . Ze zijn niet vies van een cover; vanavond kregen we een orginele overtuigende versie van Depeche Mode’s “Enjoy the silence”. En ook de samenzang sierde, die indringend , helder en emotievol kon zijn .
Revere kan nauw gelinkt worden aan Stornoway , Fleet Foxes, Mumford & Sons, Megafaun , Belle & Sebastian en natuurlijk Arcade Fire . En op z’n beurt refereren ze aan die ‘60s Britfolk van Steeleye Span en Fairport Convention . “What am I if I’m not even dust” en afsluiter “I bet you want blood” pasten mooi mee in dit plaatje en waren sterke troeven om een definitief streep te trekken onder de set.
Revere is een ontdekking en verdient aandacht en respons! Meer zelfs , deze gasten kunnen een groot podium aan . Hier waren we onder de indruk van. Beluister hun muziek en check hen ergens in het clubcircuit of bij een zomerfestival!
Ook het Nederlandse MOSS , al toe aan hun vierde plaat btw , speelde bijna een uur lang en hier kregen we een reeks afwisselende sfeervolle , broeierige rocksongs , met een americana inslag waarrond een melancholische mist hing . De Nederlandse bands Johan, The Serenes , Bettie Serveert uit de 90s en het gitaargetokkel van Pinback dwarrelde in hun sound . Een goed in elkaar geknutselde set , die net als Revere overtuigend was!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The gospel tour bracht Panic! at the Disco naar de Trix in Antwerpen, en dat zal nog lang in het geheugen spelen van de paar honderd aanwezigen. De band heeft een reputatie hoog te houden, en daar hielden ze zich aan. Het is een axioma, de afwezigen hadden ongelijk.
The waiting game waren de eerste paniekzaaiers van dienst. Deze Vlaamse band, opgericht in 2012 en gedragen door Leadzanger Tijs Mondelaers en tweede stem Jonas Meukens, deden het uitstekend als opwarmer. De stijl van de indie-punkrock band leunt dicht aan tegen de hardere songs van Panic! en dat waardeerden de fans wel. Heel leuk feit : die Jonas was nog zanger van de groep X!NK die ons land afvaardigde voor het Junior Eurovisiesongfestival in 2003. Hij is ook nog tourmanager van de groep Psycho 44. Drukke jongen dus. Maar het moet gezegd, het 5-tal ( ook nog Laurens Thoeng, gitaar , Jo Mondelaers , bass en Josse Wijckmans, drum ) waren totaal niet onder de indruk en leverden een knalprestatie. Iets meer podiumlicht hadden deze jongens écht wel verdiend!
Panic! at the Disco kwam zag en overwon. Zo was het tot nu toe en zo was het ook deze avond. Deze brengers van punkpop/alternatieve emorock razen door Europa en de USA en branden zaal na zaal plat. Feit: ze beheersen het metier. Feit: deze groep hangt aan elkaar. Feit: deze band varieert dat het een lieve lust is ( van softe piano over emo over punk naar het echte rockwerk ). Feit: WAT een stembereik van Brendon Urie! Z’n bereik rijkt uit van de diepste donkerte waar de Titanic ligt tot de hoogte van een Bianca Castafiore. Van Kuifje, je weet wel.
Van minuut één tot de laatste noot hadden ze de fans mee. De zeer gevarieerde setlist maakte er een mooie avond van en verveelde geen moment. De echte diehard-fans werden verwend, want er werden tal van songs gespeeld van het eerste uur. Spencer Smith, Dallon Weekes en Kenneth Harris vullen elkaar zeer goed aan, maar verbleken toch in aanschijns van Brendon. De leadzanger is werkelijk van alle markten thuis en stak op z’n eentje bijna de volledige laatste cd in elkaar. Teksten, arrangementen…, je noemt het, hij doet het.
Leadzanger, piano/synthesizer, drum, gitaar … Alle instrumenten op het podium zijn beroerd geweest door de sympa frontman. En op de bühne komen daar nog de explosieve, soms theatrale bewegingen bij. Maar zo chaotisch dat het lijkt, zo is alles onder controle. Het summum is zoals steeds de backflip tijdens “miss jackson”. Everything under controle! No panic!
Panic! at the Disco staat als een huis, en blijft z’n reputatie, repertoire, stijl en fans trouw. De formule pakt nog altijd en sleet zit er niet op. Ondanks de , nog steeds, kleine schare fans, en de soms zwaardere emorock, moeten de heren toch een AB, of ja, zelfs een Lotto Arena kunnen inpakken. Er zit genoeg variatie in de discografie om meerderen te kunnen bekoren. Maar groeien doen, no Panic!
Setlist : Vegas Lights / Time to dance / Mona Lisa / Only difference / Let’s kill tonight / Gospel / Camisado / Hurricane / New perspective / casual affair / Ready to go / Miss Jackson / Nine / Intermission / End of all things / Lying / Nicotine / cabaret / Nearly witches.
Encore : Girls girls boys / Sins
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/panic-at-the-disco-29-04-2014/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender, extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.
Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …
Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Trio Sleepmakeswaves vs Heartbeat Parade vs New Bleeders - Dunk (Light?)
Sleepmakeswaves
Les 4ecluses
Duinkerke
Een week na Dunk!festival zetten we de trend door en hebben we opnieuw een afspraak met het post-rock-genre. Vanavond opnieuw Sleepmakeswaves (zaterdag nog te zien op Dunk). Maar eerst nog 2 andere bands die ons hart mogen proberen te veroveren.
Starten doen we met New Bleeders. Dit Belgisch viertal draait al een tijdje mee in de onderbuik van de Vlaamse muziekwereld. Aan een gebrek aan inzet zal het zeker niet liggen. Hoewel er bij de start van het optreden nog niet echt bijster veel volk aanwezig was, geven de jongens er toch een stevige lap op. Wat we te horen kregen was stevige post-punk, met hier en daar een zweem van The Mars Volta, maar dat lag vooral aan het stemgeluid van de zanger. De tomeloze inzet straalt af op hun muziek, die ook een geweldige drive in zich draagt. Het is vooral de zanger die de show steelt. Wanneer hij op het einde dan ook nog eens het publiek induikt (dat al wat talrijker is dan bij het begin van de show), dan weet je het: een ware showman on stage. The New Bleeders gaan recht door zee en laten weinig ruimte voor subtiliteit. Dat is het enige wat ik nog mis, een beetje speling, een beetje ademruimte. Maar aan het nieuwe nummer te horen dat ze deze avond brengen zit dat er niet direct aan te komen. Gewoon rammen dan maar. Kan ook geen kwaad.
Op naar Heartbeat Parade. Deze komen al van ietsje verder, alhoewel Luxemburg nu ook weer niet zo ver is. Op voorhand had ik niet geluisterd naar deze band. Soms is het niet slecht om eens onvoorbereid aan een optreden te beginnen en je te laten leiden zonder vooroordelen. En dat bleek de juiste keuze. Want wat een fenomenaal optreden kregen we voorgeschoteld. Heartbeat Parade blijkt een post-math-rock band te zijn de zeker van wanten weet. Zowel op het podium als muzikaal gebeurt er vanalles en nog wat. De band springt als een gek rond (de drummer natuurlijk iets minder). De muziek gaat op en af, de tempowisselingen volgen elkaar in een razendsnel tempo op. De drummer drumt geen 5 seconden na elkaar hetzelfde. Maar alles blijft als één geheel klinken. Niet makkelijk om dat voor elkaar te krijgen.
Het hele optreden door loopt er een loop met stemmen mee die perfect afgesteld staat op de muziek en die alles mooi samen bindt. Een goed geoliede machine die vanaf het begin op toertal klinkt en die zonder omkijken de boel omver blaast.
Na een weekend Dunk nog zo omver geblazen worden door ene post-rockband leek mij niet mogelijk. Maar als het zo goed is, lukt dat zeker. Een goeie band, met goeie muzikanten die goeie muziek maken. Wat moet een mens nog meer hebben?
De headliner van vandaag en één van de grote overwinnaars van Dunk!festival is nu aan de beurt. Sleepmakeswaves 2 maal in een week zien kan nooit als een straf gezien worden. Want deze heren zijn het summum wat betreft de hedendaagse post-rock. Nadat bands als Mogwai en Tortoise de weg hadden geplaveid voor instrumentale rocknummers is het genre verschillende kanten opgestoven. Van zeer zacht, to keihard, elektronisch, akoestisch, … Alle wegen lagen open. Sleepmakeswaves is ook op die kar gesprongen en heeft duidelijk de kant van het iets hardere werk gekozen, zonder voorbij te gaan aan de melodische, zwevende stukken. Ze zijn één van de grootste in de hedendaagse post-rock en bevestigen ieder optreden opnieuw dat ze deze titel waard zijn. Ook vanavond weer. Eén uur, meer hebben ze niet nodig om het publiek volledig van hun kunnen te overtuigen. Sleepmakeswaves eet een beetje van alle walletjes, post-rock, post-metal, electro,… Maar waar vele bands niet in slagen, triomferen Sleepmakeswaves met vlag en wimpel: alle verschillende invloeden worden tot één geheel gekneed en geboetseerd tot ze een geheel eigen sound hebben. Nummers van Sleepmakeswaves kun je er zo uit halen. Ze onderscheiden zich van andere bands en weten het allemaal met grinta en passie te brengen. Ze stralen een groot geloof in eigen kunnen uit die iedere band eigenlijk zou moeten uitstralen. Met een natuurlijke flair leggen ze hun muziek over het publiek neer dat zich maar wat graag aan de borst vleit van deze 4 Aussies.
Sleepmakeswaves staat als een huis en zal er nog jaren staan. Dus mocht je ze nog niet gezien hebben, ze komen zeker terug. Laat de kans niet aan je voorbij gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/new-bleeders-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/heartbeat-parade-26-04-2014/
Organisatie: Les 4ecluses, Duinkerke
True Widow – Mistige, subtiele schoonheid
True Widow en Pontiak
Trix
Antwerpen
Meer dan een uur lang hield het Texaanse trio True Widow het publiek bij de leest en sleepte het mee in hun wondere muzikale wereld ; we hadden een filmische sound die golfde over de zee bij avondlijke kilte en het invallen van de duisternis. Een adembenemende trip ,een intense schoonheid in het genre waarover een zweverige, zalvende gevoelige (samen) zang waaide.
True Widow behoort wel ergens in de postrock , maar is niet meteen volledig in dit hokje onder te brengen; je kan gerust aankloppen bij de reeks Pelican, Earth en (het voor mij pas ontdekte) Sleepmakeswaves , die ook graag met stijlen en emoties stoeit.
Hun sound mag dan door de jaren wat toegankelijker zijn geworden , het recente ‘Circumambulation’, is er eentje te koesteren . We houden van die logge, slepende ritmiek, de aanstekelijke, dreunende, galmende , diepe , scherpe riffs en de repetitieve, droge, opbouwende , ophitsende drums .
Een geluidslandschap creëren ze, deels gruizig ; waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld . Een donkere sound van slowcore, stoner, psychedelica, postmetal , sludge, doom , shoegaze en pop , die een dromerige, melancholische - of verlatingsinhoud hebben.
Drie aparte karakters op het podium , die elkaar vinden in mooi muzikale stukken , gefocust op hun instrument en de pedaaleffects. Vooral als de bassiste Nicole Estill , naast gitarist Dan Philips , vocaal het voortouw neemt, prikkelt het (nog meer).
Heerlijk genietbaar materiaal kregen we, dat intrigeert, je aantrekt , je meezuigt , lichtjes wiegend, met de ogen toe, welke song nu ook gespeeld wordt . Naast de nieuwe ‘Circumambulation’ kwamen een “Fourth teeth” en “HW:R” hier ook voorbij gefladderd!
De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door het uitgesponnen karakter. De traag slepende opbouw en melodie, die dus in een diepe duisternis kan baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song nog meer op.
Kortom, subtiele grootsheid noteerden we van deze Texaanse treurwilgen …
Ook de Amerikaanse support act Pontiak , van de broers Carney, overtuigden! De broers moeten misschien dringend hun baard eens bijknippen , ze zorgen voor potige seventies retrorock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat nu, het songmateriaal varieert duidelijk en in zang wisselen ze elkaar af of vullen elkaar aan . We hoorden broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk en pedaaleffects konden worden toegevoegd ; of we hadden een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , waarbij het tempo kon worden opgeschroefd.
Ook ruim een uur lang hadden zij ook ons in hun greep met een reeks boeiende songs , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane opriepen en puntig gespeeld werden . Enthousiast gingen ze te werk, en even enthousiast onthaalde het publiek hen. Mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/true-widow-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pontiak-26-04-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen /SPV records
Het is eventjes (nu, wat zeg ik... 6 paar jaar is wel wat meer dan ‘eventjes’) stil geweest rond Joost Zweegers en diens band, maar kwaliteit kost tijd en de muze kun je niet dwingen. Met een nieuwe plaat en dito tournee zijn ze helemaal terug. Al is de man misschien wat ouder geworden en begint hij zijn (wilde) haren te verliezen, Zweegers kan nog steeds rekenen op en dijk van een (erg herkenbare) stem.
De set opent met een super strakke Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in "In Love With Another". De band klinkt meteen goed, alleen de drums hebben wat tijd nodig om hun weg te vinden in de sound. Dat Zweegers niet bang is van een stukje technologie horen we aan het veelvuldige gebruik van een harmonizer op zijn nieuwe plaat, iets wat we deze avond meerdere malen mogen ervaren.
Wie vanavond naar MaZ gekomen is om weggeblazen te worden, is er aan voor de moeite. Maar wie zin had in een intiem en ingetogen concertje, zal hier zeker zijn gading vinden. "Faith in you" en "Kabul" zetten verder de toon voor een relaxte avond. Novastar bewijst meer dan ooit dat je niet met 8 man op een podium moet staan om een magistrale sound te produceren, integendeel. Meer dan eens wordt de leegte tussen twee nummers opgevuld door een paar akkoorden op Zweegers' gitaar, en zelfs dan blijft het als Novastar klinken.
Joost en de zijnen zijn hier graag; dat merk je. We krijgen een erg energieke en foutloze versie van single "Closer To You" gevolgd door titeltrack "Inside Outside" waarin gitarist Aram Van Ballaert nog maar eens bewijst dat hij zij instrument meester is als geen ander.
Dik in de helft van de set beseft Zweegers dat er een piano achter hem staat. Het gevolg is "Light Up My Life" dat naadloos overgaat in "Mars Meets Woman" en daarmee slaan we definitief de weg van het oudere werk in. Bij het horen van de woorden "See Me Trough...", wordt de MaZ meteen gek, en dat betert er niet op. "Never Back Down" en "Wrong" stuwen een golf van nostalgie de zaal in en doen die laatste paar aanwezigen die nog stilstonden ook oncontroleerbaar meedeinen op de hemelse klanken van de Keizer van de softe muziek.
Straf trouwens dat dat typerende gitaar akkoordje in "Wrong" nog steeds exact klinkt als in 1999. Dat kan echter niet van elk nummer gezegd worden. Bepaalde nummers ontpoppen zich veeleer als jazz-standards: de melodie en de akkoorden liggen vast, maar voor de rest zien we wel een beetje wat er gebeurt . Zweegers is meer dan eens een soort dirigent; met hoofd, armen en benen aangevend waar het nummer heen moet.
Heel ‘eventjes’ is de set afgelopen, maar dat laten we natuurlijk niet zomaar gebeuren. De bisronde brengt ons nog "Lost And Blown Away" en "Cara Mia", een gemeende bedanking van Zweegers en een meer dan voldaan gevoel bij uw reporter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-26-04-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Alle respect voor Luc Dufourmont. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze Ugly Papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en een animal Tom, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een debuut hebben afgeleverd en deze in een soort thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.
Meer nog dan op hun cd heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen.
Met de vingers in de neus en zonder veel poeha … John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Mosquito” tot en met afsluiter “The Bill” viel dit zootje dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. “Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, “C2H50H” , “60Miles” ende octaver op “The Bill”: Het blijven mijn favorieten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek Id!ots!
Wouter Spaens: gitarist - Tom Denolf: drummer - Dick Descamps: bassist - Luc Dufourmont: zanger
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-25-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-25-04-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Double Veterans, dat ontstond uit de restanten van The Crackups en Tubelight, twee groepen met een rockrally verleden, kwam verrassend sterk voor de dag in Leffinge. Het begon met een oerschreeuw van Lee Swinnen, zoon van Scabsvoorman Guy, terwijl hij zijn gitaar verschrikkelijk overstuurd liet gieren. Na die chaotische start volgden wel bijzonder knappe songs met wortels in de sixties maar ook eigentijdse garagerockers als Ty Segall of Mikal Cronin waren nooit ver weg. Niets nieuws onder de zon maar dat hoeft ook helemaal niet als de pot zo lekker smaakt. De twee voortreffelijke gitaristen Lee Swinnen en Thomas Valckeniers en de piepjonge drummer Niels Meukens (steeds met een verbeten trekje om de lippen) stonden garant voor stevige psych garagerock met een perfecte balans tussen hard en zacht. Even leken ze zelfs de wind uit de zeilen van Dead Ghosts te zullen halen toen ze “You’re gonna miss me” van The 13th Floor Elevators op ons afvuurden, een song die de Canadezen bij hun vorige passage ook al speelden op datzelfde podium. Niet meteen een onvergetelijke versie maar Double Veterans, dat is wel een naam om te onthouden!
Dead Ghosts uit Vancouver waren al aan hun derde Europese tour toe in amper een dik jaar tijd. Misschien wat van het goede teveel want veel was er niet veranderd sinds de vorige keer, buiten die nieuwe gitarist dan.
Na hun verpletterende set vorig jaar tijdens Leffingeleuren waren de verwachtingen misschien wat te hooggespannen. Ik bleef in ieder geval enigszins op mijn honger zitten. Natuurlijk werkte hun rammelende lo-fi garagerock nog steeds aanstekelijk en klonk een song als het wat aan The Animals schatplichtige “Cold stare” nog even adembenemend maar het heilige vuur leek dit keer toch op een lager pitje te staan. Bryan Nicol blijft een mooie warme stem hebben en zijn catchy songs baadden in een “Back to the grave”-sfeertje terwijl hij sluiks ook nog een cover van The Gun Club’s “She’s like heroin to me” in de set smokkelde.
Maar de motor bleef een beetje sputteren en ook de bandleden oogden niet echt fris. Ze hadden er net een zwaar en gekruid nachtje in Nederland opzitten. Het aloude excuus dus.
Bovendien leek de setlist uit exact dezelfde nummers te bestaan als de vorige keer. Een echt nieuwe plaat is er niet. Het onlangs verschenen ‘Rarities’ is, zoals de titel al laat vermoeden, een verzameling bij elkaar geschraapte oude opnamen.
Een mindere dag, het kan iedereen overkomen maar met wat nieuw materiaal spelen ze de volgende keer gegarandeerd opnieuw de voegen uit de muur.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nederlands 
Français 
