Rose City Band - Laidback country-eske psychedelica
Rose City Band + Rosali
Woensdag was Rose City Band, één van mijn favoriete groepen, voor het eerst in ons land. Een gebeurtenis waar ik al enkele jaren vertwijfeld op zat te wachten en nu plaatsvond in café De Zwerver, een ideale plek waar de afstand tussen artiest en publiek zo goed als onbestaande is en waar je altijd kan rekenen op een optimale klank.
Voor deze tour nam Rose City Band ook een speciale gast mee op sleeptouw: Rosali (Middleman), een zangeres uit North Carolina die opereert vanuit Philadelphia. Deze Rosali was me niet onbekend. Haar vierde en laatste plaat, ‘No medium’ uit 2021, was me in positieve zin opgevallen, vooral omdat ze werd opgenomen met de groep van de door mij bijna verafgoodde David Nance. Hier moest ze het zonder de David Nance Group doen waardoor ik de Crazy Horse-achtige sfeer van die plaat miste. Maar de songs hielden ook in deze kale uitvoering stand dankzij de innemende zang van Rosali. Haar begeleidend gitaarspel klonk rudimentair en werd, gelukkig maar, wat opgepimpt door de pedal steel van Zena Kay. Niet dat ze een beroerd gitarist zou zijn. Ze verdiende haar sporen trouwens als gitariste van Long Hots en maakte ooit deel uit van het elektrische gitaartrio Wandering Shade van de door mij mateloos bewonderde Kryssi Battalene. Hier hield ze het bij een spaarzame begeleiding en het was dan ook geen toeval toen de voltallige Rose City Band haar bij de laatste twee nummers kwam bijstaan haar songs plots een stuk beter uit de verf kwamen. Achteraf wist ze me te vertellen dat er nog een tweede plaat met de David Nance Group is opgenomen. Hopelijk laat ze zich ooit eens verleiden om met die bezetting naar Europa te komen.
Ripley Johnson volg ik al sinds hij Wooden Shjips (genoemd naar een nummer van Crosby, Stills & Nash) oprichtte in San Francisco (2007). Niet veel later begon hij met zijn vrouw Sanae Yamada een tweede project, Moon Duo, verhuisde hij naar Portland, Oregon om uiteindelijk in 2019 met Rose City Band een derde avontuur te beginnen. Bij die drie bands benadert hij de psychedelica telkens vanuit een andere hoek. Bij Wooden Shjips ging hij richting garagerock, noise en stoner, Moon Duo klonk dan weer heel wat poppier en bij Rose City Band introduceert hij een oude liefde, country. Hoewel ik (vooral) Wooden Shjips en Moon Duo ook al uitstekende groepen vond van wie ik ook verschillende optredens zag, schat ik Rose City Band net een trapje hoger in.
Hoewel Ripley Johnson zonder twijfel de voorman is van Rose City Band (op de platen speelt hij overigens het overgrote deel van de instrumenten zelf) stelde hij zich bescheiden achteraan op. Alsof hij een statement wou maken waarmee duidelijk moest worden dat zijn medemuzikanten even briljant waren als hijzelf.
En meteen werd ook duidelijk dat dit absoluut het geval was. Wat een schitterend stel muzikanten: pedal steel gitarist Zena Kay die blijkbaar Barry Walker moest vervangen, drummer Dustin Dygvig, toetsenman Paul Hasenberg en bassist Dewey Mahood die ik ken van zijn succulente soloproject Plankton Wat en die ook nog in tientallen andere groepen actief is of was.
De groep begon uiterst relaxed aan een set die onloochenbaar niet de bedoeling had om enkel en alleen de laatste en overigens uitstekende plaat , ‘Garden party’, te promoten maar was samengesteld uit nummers evenredig geplukt uit de vier platen die ze tot nu toe gemaakt hebben. Zelf omschrijft Johnson zijn muziek als porch music en dat is zeker een rake definitie. Laidback countryeske psychedelica waarbij het heerlijk weg zwijmelen was. Gelukkig gebeurde dat laatste niet echt dankzij de sprankelende interventies van zowel gitaar, pedal steel als toetsen die trouwens telkens konden rekenen op een applausje als was het een blues of jazz optreden.
Vergelijkingen zoeken met andere bands lijkt zinloos, dit klonk zo uniek. Toch moest ik even aan Pink Floyd denken, meer bepaald ‘Echoes’, bij de klanken die Paul Hasenberg uit zijn piano en Mellotron toverde maar de man had natuurlijk zelf al de aanzet gegeven door een ‘Pink Floyd live at Pompeii’ t-shirt aan te trekken. De uitgesponnen jams riepen op hun beurt vage herinneringen op aan Jerry Garcia's Grateful Dead maar ook niet meer dan dat.
Het onvergelijkelijke Rose City Band sleurde ons zachtjes mee in een kosmische trip waaruit je niet wilde ontwaken. Daarbij kwamen details en wendingen naar boven die ik op plaat nooit opmerkte. Toch kan ik me inbeelden dat niet iedereen zomaar in extase raakte. Het onthaastende karakter en de aparte, wat mompelende zang van Ripley Johnson maakten het misschien wat minder toegankelijk. Maar eenmaal die hindernissen genomen, bereikte je het walhalla. Een set met niets dan hoogtepunten maar als ik dan toch moet kiezen: "Slow burn" en "Reno shuffle" hadden misschien een wat dwingendere drive.
Helemaal op het einde kwamen we nog te weten waarom het podium versierd was met vlaggetjes en ballonnen: een jarige drummer.
Na een vrij lange set kregen we nog twee toegiften van de groep samen met Rosali waarbij die laatste nog een eigen nummer mocht zingen. Dit was nog maar eens een concertje in Café De Zwerver die lang in mijn geheugen gegrift zal blijven.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Arsenal - 20Y - Dwars door verschillende culturen heen (try-out)
De muziek van Arsenal wordt meteen geassocieerd met een dansfeestje , hand in hand samenhorigheid, dwars door verschillende culturen heen. Die intensiteit is en blijft er, maar in die opwinding steekt de tandem John Roan en Hendrik Willemyns meer diepte. Met wel een dertienkoppige band zetten zij ons een goed anderhalf lang op weg in hun ‘jungle hotel’, met een paar extra haltes, namelijk ‘Oyebo soul’, net twintig jaar jong, en ‘In the rush of shaking shoulders’ van 2018 .
Willemyns staat aan de mengtafel. Hij heeft de voorbije jaren beslist de heuse band te dirigeren en te delegeren vanop afstand en ziet, geniet dat het goed gaat. Telkens opnieuw probeert Arsenal hun warme, zomerse, aanstekelijke, sfeervolle multi-culturele sound te herdefiniëren. Live wensen ze het zonnetje in huis te zijn , op plaat is het breder, diverser en intenser. Ze hebben in hun rijkelijk gevulde carrière een rits tijdloze hits uit, die vanavond, ten dele, mooi verdeeld zijn in de set.
‘Summer starts here , welcome to the jungle’ … in de AB concerten is er een heus jungle tafereel en fever, hier tijdens de try-out in De Zwerver is het decor in de zaal niet ingekleed. Trouwens, de inkleding komt van ‘Jungle Hotel’, een film die Willemyns hielp onderbouwen; een filmconcert zal nog worden voorgesteld.
Arsenal is totnutoe een blijvertje, met een handvol uitverkochte zaal concerten, de paar openlucht in OLT Rivierenhof en de zomerfestivals; zij doen de dagdagelijkse zorgen vergeten en tekenen voor een temperatuurtje hoger.
In volle bezetting was Arsenal hier met dertien man, waaronder Léonie Gysel als vaste vocaliste, de Afrogenius Band, twee backing vocalistes en enkele gastmuzikanten als Felix Machtelinckx en Paulien Mathues.
John Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Léonie en de backing vocalistes dragen hun steentje bij en bieden in zang de nummers een duidelijke meerwaarde.
‘Oyebo soul’, hun debuut , twintig jaar terug, kwam meteen in de spotlight met “A volta”, Amelaka motinga” en “Tigerwoods”. De drie nummers klinken live extravert, gedreven en krijgen door de dubbele percussie , de dans- en zangpartijen een swingend karakter. De sound is aanstekelijk, kleurrijk door die afro/world tint. Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove.
Nog meer vonken en vuur voelen we op “Saudade”; de handen gaan in de lucht , de heupwieg is er en de danspassen worden gezet. Een feestelijke stemming dus , die achterna gezien, er vooral is met het singlewerk. Want Arsenal laat ook die andere kant meer zien van intensiteit, diepte en diversiteit van het recentere werk als “Amplify” , “Sometimes” en “Whale” van hun in 2018 verschenen album, alsook “Animal” (van het aparte album, ‘The rhythm of the band’ van twee jaar terug) met Felix. Het zijn inderdaad opbouwende songs, die de aandacht behouden, live ietwat krachtiger, extraverter zijn, maar het publiek niet omver blazen in opwinding, dynamiek. Het klinkt wel allemaal fris en enthousiast, de dancepop en solidariteit zijn met elkaar verbonden. “Heavy heart”, de nieuwe single en muzikaal erg gevarieerd, wordt vocaal beheerst door Paulien en Felix .
De factor herkenbaarheid is terug door het psychedelische, bedwelmende , hypnotiserende “Temul”, dat bezwerend , opzwepend klinkt door de percussie en de diverse vocals.
En dan is er de rits hits met een “Longee “, “Black mountain” , “Melvin” en “Estupendo”, die het publiek nauwer samenbrengt; iets minder springen of meezingen maar voldoende om de samenhorigheid aan te scherpen.
Er werd muzikaal wat innerlijke rust aangeboden met enkele sfeervolle, bezwerende nummers als “Afrodisia” , “Bend in the river”, “How come” en “Lovesongs”. Het typeert Arsenal, hier en nu , zwoel onderkoeld, zonder te exploderen, de temperatuur stijgt, maar het kookt niet over . “Lotuk” brengt de handen terug op elkaar, doet het publiek dansen en zorgt dus voor de nodige vibe en ambiance. “Stick and groove” is eerder een onverwachte afsluiter, niet de uitschuiver of de uitwaaierende song bij uitstek, maar eentje die rock en dance dichter bijeen brengt .
Arsenal heeft niet gezorgd voor dat ultieme dansfeestje met uitzinnige taferelen; we hadden een paar meer herkenningspunten verwacht als “Mr doorman”, “Switch”, “One day at a time”, “Not yet free” of “The rise & fall”, maar ze hebben puik materiaal voorgesteld in een jungle sound en afroworld concept door de groove, die staat voor inleving, open-minded, innovatie en een wereld waar het fijn vertoeven is .
Neem gerust een kijkje naar de pics at AB, Brussel @Dieter Boone (van 1 t-m 4 juni 2023)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4901-arsenal-1-06-2023.html?ltemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Gilla Band - Ronkende rokende machine
Gilla Band, de Ierse band die onlangs hun nieuwste album ‘Most Normal’ (2022) uitbracht, transformeert zichzelf tot een geduchte noise-punkband. Hoewel de plaat al enige tijd uit is, zijn ze nu pas begonnen aan hun Europese tournee. Met hun passage in de Orangerie veranderden ze de zaal in een verzengende metaalfabriek.
Precies om 21:00 uur, zonder enige vertraging, zette Gilla Band de toon met hun rauwe en meeslepende energie tijdens het nummer "Lawman". De sonische mix van vervormingen, noise en industriële vibes bracht herinneringen terug aan het meer obscure werk van Sonic Youth. De intensiteit bereikte nieuwe hoogtes met "Fucking Butter," een van de beste tracks van hun debuutalbum ‘Holding Hands with Jamie’ (2015). De dreigende riff, direct herkenbaar voor fans, ontwikkelde zich geleidelijk tot een pulserende mars, strak ondersteund door een salvo van drums. Opmerkelijk genoeg deed de zang (of eerder het geprevel) van frontman Dara Kiely denken aan die van Fountaines D.C. De funky outro, begeleid door een baslijn gespeeld met een bottleneck, voegde een kenmerkend element toe aan het optreden en liet het publiek verlangen naar meer.
Een eerste hoogtepunt van de avond was "De Bom Bom," een melodieus klankbommetje dat lang in je hoofd blijft hangen. De aanstekelijke hooks en meeslepende melodieën namen het publiek mee op een reis en toonden de band's vermogen om zowel in de studio als op het podium gedenkwaardige momenten te creëren. Ook de duistere en gruizige intro's van "The Weirds" en "Bin Liner Fashion" maakten indruk. Gilla Band schakelde moeiteloos tussen huiveringwekkende pieptonen en melodieuzere passages, waarbij ze hun beheersing over hun instrumenten tentoonspreidden.
"Bin Liner Fashion," een absolute favoriet van het album "Most Normal," zette de zaal in vuur en vlam toen het publiek enthousiast begon mee te zingen, en creëerde een elektrische sfeer die het optreden tot leven bracht. Hoewel "The Cha Cha Cha," een kort en krachtig nummer, voor een groot contrast zorgde en de overgang naar het volgende nummer soms wat abrupt was, wist "Post Ryan" en vooral "Backwash" een deel van het publiek weer aan het moshen te krijgen.
Terwijl de avond ten einde liep, liet Gilla Band het publiek verlangen naar meer met hun krachtige uitvoering van "Eight Fivers," een nummer dat als een passende afsluiter diende. De drummer liet een bombardement van beats los dat door de zaal weerklonk en er was geen twijfel over hun kunnen. Gilla toonde hun veelzijdigheid en bracht met intensiteit en precisie de nummers ten gehore, en liet een blijvende indruk achter op iedereen die aanwezig was.
Hoewel het contrast tussen de noisy songs en de momenten van stilte soms aanzienlijk was, bewees Gilla Band toch hun vermogen om met nieuw materiaal de kracht van het album naar het podium te brengen. Met hun rauwe energie, onberispelijke muzikaliteit en een geluid dat zich niet in een hokje laat plaatsen, hebben ze bewezen een kracht te zijn om rekening mee te houden in de donkere noisy punkscene.
Of je nu een fan bent van hun album of gewoon op zoek bent naar een doorklievende live-ervaring, een volgend optreden van Gilla Band mag je zeker niet missen.
Setlist: Lawman - Fucking butter - Laggard - Second One - De Bom Bom - Almost Soon - The Weirds - Bin Liner Fashion - The Last Riddler - The Cha Cha Cha - Post Ryan - Backwash - Why They Hide Their Bodies Under My Garage? (Blawan cover) - Prefab Castle - Eight Fivers
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Gilla Band
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4899-gilla-band-29-05-2023.html?catid=category
Model/Actriz
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4900-model-actriz-29-05-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Elton John - Afscheid in majeur
Afscheid nemen. Niemand doet het graag, maar toch zijn er ook hier uitzonderingen. De ‘Farewell Yellow Brick Road’ tournee van Sir Elton John bijvoorbeeld. Na ruim drie jaar wachten door corona en een heupoperatie konden fans zaterdag eindelijk hun ticket verzilveren en plaatsnemen in een uitverkocht Sportpaleis. Hoewel John zijn carrière ruim 50 jaar geleden startte – zijn debuutalbum ‘Empty Sky’ dateert alweer van 1969 – waren het niet enkel babyboomers die de weg naar de muziektempel vonden. Met een karrenvracht aan hits, een samenwerking met de jongere generatie artiesten en een recent verschenen biografische film (‘Rocket Man’) kan het dan ook niet anders dan dat de Britse poprockster nog steeds relevant is.
Tijdens zijn enorme afscheidstournee is zijn optreden in het Sportpaleis op zaterdag nummer 308. Het was dan ook afwachten met hoeveel enthousiasme en energie Elton John België adieu zou zeggen.
Met een kleine vertraging en terwijl de laatsten hun plaats in de zaal zoeken, trekt een glitterende Elton John zijn afscheidsfeestje op gang met “Bennie en the Jets” en “Philadelphia Freedom”. Geen zware kanonnen om de set te openen dus, maar wel goed genoeg om een flinke dosis sfeer de zaal in te sturen.
John, gezeten aan zijn vleugelpiano links op het podium, wordt bij iedere grimas en glimlach op luidkeels applaus onthaald en geniet zichtbaar van de aandacht. Hoewel de Britse artiest quasi de ganse set achter zijn klavier zal doorbrengen, valt er visueel toch veel te rapen op het podium dankzij de energetische begeleidingsband en de enorme video wall.
Via deze ledwand worden o.a. live beelden, fragmenten van clipjes en andere visuals die van meerwaarde zijn voor de gebrachte liederen, getoond. Een mooi voorbeeld van dit laatste is de selectie vakantiefoto’s van Magnum-fotograaf Martin Parr tijdens “I Guess That’s Why They Call It The Blues”.
Tijdens de eerste helft van de set wordt het publiek eerder rustig meegenomen op een reis doorheen het oeuvre van de Britse spring-in-‘t-veld, met als hoogtepunten “Border Song”, dat als ode aan Aretha Franklin opgedragen werd, “Tiny Dancer” en een uit de kluiten gewassen versie van “Rocket Man”. Staande ovaties na deze pareltjes kunnen dan ook niet ontbreken.
Na een soloversie van “Candle in the Wind”, waarbij John’s piano een ritje maakt over het podium, is het tijd voor een kostuumwissel en krijgen we het prachtige instrumentale “Funeral For a Friend” gevolgd door een krachtig “Love Lies Bleeding”. Vanaf dan lijkt de kranige popster enkel maar versnellingen hoger te schakelen tot groot genoegen van het publiek. “I’m Still Standing”, dat na combo “Don’t Let the Sun Go Down on Me” en “The Bitch is Back” gespeeld wordt, zorgt voor het publieke oorgasme van de avond. Vanaf dan is het dak figuurlijk van het Sportpaleis geblazen en is neerzitten geen optie meer. Op de tonen van “Crocodile Rock” en “Saturday Night’s Alright for Fighting” wordt er richting encore geswingd en bewogen.
Deze wordt ingezet door “Cold Heart”. Je weet wel, die recente hit die hij tijdens de lockdown opnam met Dua Lipa en hoge toppen scheerde in de charts. Het funky nummer wordt grotendeels op band afgespeeld, met een ietwat overbodige John aan de piano, maar houdt toch aardig wat vaart in de set.
Na een fenomenale versie van “Your Song” is het dan echt tijd om afscheid te nemen van het nog levende icoon met “Goodbye Yellow Brick Road.” Tijdens het luidkeels meezingen van de bijhorende a-aa-aaahs en e-ee-eeehs zien we een zichtbaar tevreden en dankbare John de lift nemen richting de sterren op het scherm en virtueel verdwijnen in een fel hemellicht.
Wat een show! Als recensent moeten we kritisch zijn, maar hier viel weinig op aan te merken. Afgezien van het overdreven hoog geluidsvolume in de zaal, kunnen we enkel maar met lovende woorden spreken over dit optreden.
Elton John speelde bijna twee en een half uur de pannen van het dak zonder dat er een deuk in het optreden te bespeuren viel. We zien het hem weinigen nadoen op zijn leeftijd en zo goed bij stem zijnde. Twee avonden lang. Sjiek!
U bent een groot meneer, Sir Elton John. Bedankt dat we erbij mochten zijn! Vaarwel, of toch tot ziens!?
Organisatie: Greenhouse Talent
Luka Bloom - Magisch samenspel, Man en zijn Gitaar
De Ierse Luka Bloom (****) is uitgegroeid tot een van de grotere namen in de sing-songwriting . In 1990 brak de man door met zijn album 'Riverside', het bracht hem in 1992 naar Torhout/Werchter waar hij tussen namen van het 'hardere genre' als Red Hot Chilli Peppers, Extreme, Urban Dance Squad en Bryan Adams stand hield. Hij verbaasde met z’n poëtisch pakkende teksten, en die verfijnde gitaarlijnen en -licks.
De man is ondertussen meer dan vijftig jaar bezig en blijft met beide voetjes mooi op de grond. In een uitverkocht Sint-Annakerk in Lokeren hebben we een magisch samenspel van een Man en zijn Gitaar.
Luka Bloom is een troubadour en verhalenverteller. Humor en zaken met een kwinkslag horen hierbij, alsook bittere ernst. We horen het in zijn songs die baden in een golf van weemoed of lekker intens, extravert durven te klinken.
“Thank you for bringing me Here” is een wondermooie opener. “Wave up to the shore” en de Bob Dylan cover “Make you feel my love” volgen , het zijn gevoelige nummers, liefdesverklaringen. De persoon Luka Bloom geeft ze een extra dimensie, door z’n indringende, heldere, zalvende, bedwelmende vocals.
Luka Bloom gaat de politieke thema's niet uit de weg, “City of Chicago” is er eentje over hongersnood, waarbij hij de oneerlijkheid aankaart als het verschil tussen steenrijk en straatarm.
Een rockmindende artiest, die loyaal is en zijn Ierse roots trouw blijft. Het maakt van Luka Bloom een uniek artiest. In een bijzonder tot de verbeelding sprekende locatie als de Sint-Annakerk in Lokeren, klinkt ‘the man & his guitar’ magisch.
De coronapandemie toonde aan dat hij de optredens sterk miste, en dat hij één werd met zijn gitaar en op die manier nieuwe nummers schreef. Die persoonlijke verhalen in de songkeuzes raakten.
Het daverende, rechtstaande applaus op het eind van de regulaire set bewees dat Luka Bloom in zijn opzet slaagde. In de bisnummers bracht Luka Bloom één van de hits “Delirious” en sloot af met “Black if the color (of my true love's hair)” dat door iedereen in de kerk werd mee gezongen.
Helemaal in zijn eentje, de man met z’n (akoestische) gitaar en zijn inlevende stem, bleef hij iedereen twee uur boeien. Gebundeld in een vijftigjarige carrière wist hij iedereen te raken met z’n muziek en z’n persoonlijke verhalen. Een muzikale speelsheid in een magisch samenspel.
Setlist: Thank You for Bringing Me Here //I'm a Bogman //Wave Up to the Shore //Make You Feel My Love (Bob Dylan cover) //City of Chicago //Exploring the Blue // Rescue Mission //Ciara //Sunny Sailor Boy (The Waterboys cover) // I Am Not at War With Anyone //Rainbow Day //You Couldn't Have Come at a Better Time ? Encore:? Delirious //The Fertile Rock ?//Black Is the Color (of My True Love's Hair) ([traditional] cover)
Organisatie: Fat Bastard Promotions
Stanley Clarke - Een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader
Basvirtuoos Stanley Clarke (*****) is een levende legende … Bekend om zijn muzikaliteit, vingervlugheid en felheid op de akoestische en elektrische bas … Clarke was de eerste jazzfusionbassist die als headline optrad en optredens over de hele wereld uitverkocht. Samen met de in 2021 overleden Chick Corea wordt hij tot de twee beste bassisten ter wereld gerekend. Clarke's virtuositeit op de hoogste registers van de bas is ongeëvenaard, en de mate van expressie die hij uit het instrument dwingt, is nog verbazingwekkender.
Om maar te zeggen, er stond een levende legende in een volgepakt AB Theater. Stanley Clarke laat zich omringen door klasse muzikanten die dezelfde onaardse virtuositeit uitstralen, waardoor dit optreden uitmondt in een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader.
Al meteen is de aandacht scherp met “Return to Forever”. De bandleden van 4EVER brengen een dynamiek, een jeugdige energie en frisheid in de muziek. De 4EVER band bestaat uit Jeremiah Collier op drums, Beka Gachiashvili op piano en keyboards, Colin Cook op gitaar, Emilio Modeste op saxofoon en natuurlijk Stanley op akoestische en elektrische bas.
Ze tekenen voor een opwindend optreden, waarbij hun instrumenten onder spanning staan. Stanley’s verbluffende baslijnen staan centraal. De instrumentatie van de anderen wordt evenzeer in de spotlight geplaatst … Drum beest Jeremiah Collier overdonderde, het publiek ging compleet uit zijn dak, hij streelde zijn cimbalen, zalfde de oorschelpen, of sloeg zijn drumvellen gor, hij ging als een wildeman tekeer, waardoor de grond onder onze voeten trilde.
Veelzijdigheid troef dus …Ook in het gitaar spel van Colin Cook die ons koude rillingen bezorgde met zijn waanzinnige gitaarriedels, ondersteund van de groovende sax en de pianotunes. En Stanley zelf speelt op zijn bas perfect en uitgebalanceerd. Een knap zingende zangeres Natasha Agrama met haar soulvolle stem, siert in deze prachtige sound. Ze bracht een sublieme versie van “You're everything” van Chick Corea.
Deze reeks optredens zijn een ode aan gevallen vrienden als een Chick Corea en de in 2021 overleden legendarische keyboard virtuoos George Duke. Wat een ingenieuze werkwijze van deze band.
“No mystery” was één van de hoogtepunten in deze set, waarbij Clarke ingetogen als alles uit de kast haalt op z’n contrabas. De muzikanten kunnen er gretig op inpikken, o.m. de tweede solo van drummer Collier. Hilarisch.
Los van al die technische perfectie, is het dus vooral de speelse manier waarop deze muzikanten intrigeren. Het publiek ondergaat.
De band kreeg een staande ovatie. Het was de aanzet naar een spannende finale waarbij de band, inclusief Natasha Agrama, nog eens ten volle gingen. Een wervelende set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jef Neve - Het ideale muzikale recept tussen klassiek, soul en jazz
We citeren: ''Een goeie fles wijn, lekker eten, onder vrienden, wat kaarslicht erbij, kortom gezelligheid en alles wat het leven de moeite waard maakt, dát is ‘That Old Feeling’. Met dit nieuwe album laten Jef Neve en zijn band naast eigen werk ook bekende en minder bekende songs op je los; van Damien Rice tot Marvin Gaye en Paul Simon.''
Jef Neve kwam in een volgelopen Ha Concerts in Gent deze plaat voorstellen, met een ritmesectie die op speelse wijze zijn virtuositeit aanvult, surplus vocals die de warmte van soul linken aan de jazz van de jaren '40.
Na een instrumentale intro van improvisatie en virtuositeit, worden bij het wondermooie ‘That old feeling’ alle registers opengetrokken . Een kleurrijk palet laat zich ontdekken . Er is o.m. de prachtige soulstem van Monique Harcum en er is een verbluffende versie van “Here comes the rain again”, waarbij de stem van Sam Merrick je doet genieten in de regen.
Jef zelf is een bijzonder piano virtuoos die voortdurend eigen grenzen verlegt; en hij laat zich verdomd goed omringen. We waren onder de indruk van de blazers, trompet, saxofoon en trombone, die zorgden voor de groove. Met het drumwerk van Jens Bouttery en de fijnzinnige baslijntjes van Nathan Wouters erbij, (die op het eind van de set met een warme solo wist te ontroeren), kregen we een sterk samenspel en magisch beleven.
Bijna twee uur lang Jef Neve en zijn band ons te intrigeren, hij dirigeert zijn band en plaatst iedereen zachtmoedig in de schijnwerpers. Er ontstaat een soort jamsessie tussen de muzikanten en de vocalisten. De speelsheid en de improvisatie maken de set, o.a. op het eind tussen Jef en drummer Jens, tot hilariteit van het publiek en de band zelf. In de bis ronde kunnen de zangers een duet brengen, waarvan het speelse er van af spat.
Er is de brug tussen diverse stijlen, klassiek , soul en jazz, alsook naar meerdere decennia toe, van de jazz van de jaren '50, naar de soul over pop en klassiek, tot zelfs naar de jaren '20; moeiteloos gaat het over.
Een meer dan geslaagde avond, iedereen was onder de indruk van deze trip vol variaties en decennia heen …
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Polyphia - Masters at work op gitaar
De gitaarliefhebbers kwamen optimaal aan hun trekken met het fenomeen Polyphia. Deze instrumentale progressieve rockband uit Plano, Texas, werd opgericht in 2010, en heeft intussen een ruim parcours afgelegd. Naast de knappe, overtuigende platen vol oorgasme, spelen ze live elke zaal of club gewoon plat.
De band bracht onlangs een nieuwe schijf uit 'Remember That You Will Die! ' en is daarmee op tour doorheen Europa.
In een uitverkochte Trix ontstond een gitaarrockend feest, met alle mosh, crowdsurf en wall of deaths er bovenop.
Johan Lenox (***) opende met een bevreemdend mooie set, waarbij vooral een zwevende viool intrigeerde in een sfeervol kader, in instrumentatie als in de vocals. Johan Lenox deed zijn best om het publiek te hypnotiseren, zoals dat kan met psychedelische muziek, maar helaas zat er nog te weinig muzikaal venijn in om de aandacht te behouden. De GSM lichtjes omhoog steken, zorgden voor een magische, mooie sfeer. De band had een charismatische uitstraling.
Kortom, door het theatrale en de orkestratie ervaarden we deels een spannende visuele totaalbeleving.
Polyphia (*****) op zijn beurt intrigeert door de complexiteit in hun gitaarspel. Masters at work in de instrumentatie en in dit spel! De band toont instrumentaal zoveel speelvreugde, dat je geen vocale inbreng nodig hebt. Het geluid in de Trix was perfect en het kwam hun gitaar virtuositeit ten goede. Wat een gedrevenheid.
Naarmate de set vorderde, reageerde het publiek uitzinniger. In het eerste kwartier kwam men op dreef, het prachtige “Goose” palmde iets later het publiek volledig in. Polyphia kon alle registers opentrekken. Wat volgde was een rollercoaster aan mokerslagen op “All Falls Apart” “The Worst” en “Playing God”.
De Amerikaanse grootmeesters overtuigden in hoogstaande technische bagage en in het etaleren van tonnen spelplezier. Kippenvelmomenten, lekker headbangen, luchtgitaar spelen, en de stevige mokerslagen waren een finesse.
Wat een verbluffende instrumentale performance. Gaandeweg had de security meer werk met het opvangen van crowdsurfers, en ontstonden er moshpits. Er werd zelfs opgeroepen tot een heuse wall of Death. Iets wat we doorgaans meemaken op een ruig metal optreden. Hier spraken en schreeuwden de gitaren. Met “Euphoria” werd de avond letterlijk euforisch besloten.
De pakkende composities, de complexe riffs en een uniek geluid, tekenen hier een band ‘hors categorie’. Polyphia zijn masters at work op de gitaren. Klasse!
Setlist: Genesis //Neurotica //O.D. // Goose // 40oz // Icronic // Champagne //All Falls Apart //Drown //The Worst //Reverie //The Audacity //Playing God Encore: G.O.A.T. //96 Quite Bitter Beings (CKY cover) //Euphoria
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Polyphia
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4868-polyphia-15-05-2023.html
Johan Lenox
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4867-johan-lenox-15-05-2023.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sabaton - Samen met het Belgische publiek gegroeid tot een absolute headliner!
Sabaton toert door Europa met ‘The Tour To End All Tours’, genoemd naar het album ‘The War To End All Wars’. Er is niks profetisch aan de naam van de tour. Na deze volgen er nog vele. En maar goed ook, want deze band heeft hard gewerkt om te staan waar ze nu staan en waar ze straks zullen staan. Op deze tournee bracht Sabaton twee supports mee: Lordi en Babymetal.
Lordi won het Songfestival voor Finland in 2006 met “Hard Rock Hallelujah” en in Antwerpen speelden ze op de avond dat de Duitse heavymetalband Lord Of The Lost dat Eurovision-exploot nog eens probeerde over te doen. Hun “Blood & Glitter” eindigde evenwel roemloos als laatste.
Lordi had moeite om in 2006 het Eurosong-succes te verzilveren naar een internationale carrière. Heel wat metalheads keken meewarig naar dat Eurosong-gegeven en haalden de schouders op. Nochtans is deze band live best leuk en is hun hardrock bij momenten best catchy, als je voorbij de groteske verkleedparty als monsters kijkt. Mr Lordi had zelfs een paar woorden/zinnen Nederlands geleerd om het publiek in het Sportpaleis te plezieren.
Met de set met de helft oud werk als “Would You Love A Monsterman?” en “Who’s Your Daddy?” en de helft songs uit het recente album ‘Screem Writers Guild’ oogstte Lordi makkelijk enthousiast applaus op het middenplein. De applausmeter ging serieus de hoogte in toen de set werd afgesloten met “Hard Rock Hallelujah”. Net als veel mensen in het publiek zijn we blij dat we Lordi eindelijk eens live gezien hebben en willen we ons vooroordeel in de positieve zin bijsturen. Lordi is geen superband met een lange reeks fantastische songs, maar voor een leuke avond zorgen ze wel.
Babymetal was de vreemde eend in de bijt. Deze Japanse metal-, zang- en dansgroep wordt al eens aangekondigd als de ‘toekomst’ van de metal, omdat ze heel wat jonge en Aziatische fans naar het metalgenre als geheel kunnen loodsen.
Qua concept en ook muzikaal staat dit niet zo heel ver van pakweg Ghost: een anonieme, gemaskerde begeleidingsband, die heel catchy en melodieuze metal brengt en dan frontpersonages die vasthouden aan een thema.
Live draait alles rond het synchroon dansen van de frontdames in een spectaculaire lichtshow, meer dan rond het zingen of de muziek. Aanvoerster Su-metal had net als Mr Lordi enkele woorden in het Nederlands ingestudeerd.
In de lyrics moet je geen grote of zware thema’s verwachten. Eén van de nummers in Antwerpen was “Gimme Chocolate!”. Dat is overigens niet zo ongewoon voor Japan. De Japanse punkband Shonen Knife scoorde daar een dikke hit met “Hot Chocolate”. Don’t mess with Japanese girls and their chocolate!
Babymetal wordt vaak snel weggezet als de metal-variant van K-pop of K3, maar wat als het hen nou eens lukt om een jong publiek te lokken en dat die tieners daarna alsnog Slayer, Aborted en Carcass gaan ontdekken? Hoe mooi zou dat wel niet zijn?
Wij schrijven dit leuke trio niet zomaar af, maar vermoeden dat hun show beter overkomt in een grote club als de AB (waar ze al eens stonden) dan op een zomerfestival of als support van Sabaton.
In het Sportpaleis reageerde het middenplein beleefd enthousiast, zo zijn wij Belgen nu eenmaal denk ik dan, maar aan de merch-stand gingen de shirts van Babymetal niet in grote aantallen over de toonbank.
De lopende tournee brengt Sabaton naar 21 steden in 14 landen. Voor de Zweden is het hun grootste en meest spectaculaire show tot nu toe in de grootste arena's van Europa, en daar komen vele decor-stukken, acteurs en een paar kledingwissels aan te pas. Op het podium stonden uitkijktorens van waarop de gitaristen konden soleren, het drumstel zat in een tank met een lange loop en de rand van het podium lag bezaaid met zandzakken en prikkeldraad. De acteurs waren leuk, maar voegen enkel iets toe voor wie de onderwerpen van de songs niet kent. Bij twee rustige nummers begon het zeep te sneeuwen en er was vooral heel veel rook en vuur. De gasprijzen zijn in Europa duidelijk gezakt naar een ‘betaalbaar’ niveau.
Sabaton werd al opgericht in 1999 en mag dus volgend jaar zijn 25-jarige bestaan vieren. Dat is best lang voor een metalband en heel wat fans zijn al benieuwd hoe de Zweden dat zullen vieren. Van de oorspronkelijke band zijn nog Joakim Brodén (zanger) en Pär Sundström (basgitaar) aan boord. Joakim en Pär blijven het herhalen: België was het eerste land buiten Zweden waar Sabaton succes oogstte en daarom heeft ons landje een speciaal plaatsje in het hart van de twee Zweden, en van de later toegetreden bandleden.
De relatie tussen Sabaton en België leest als een Disney-sprookje: in 2006 stond Sabaton in de Biebob als support van DragonForce en nog maar een jaar later stonden ze al op Graspop. Op de middag als openingsband in één van de tenten, maar toch. Vandaar ging het in grofweg 15 jaar crescendo naar headliner op Graspop en in het Sportpaleis, met bijna elk jaar een passage in ons land. Ze speelden op andere festivals (Lokerse Feesten en Alcatraz) en in andere zalen (AB, De Mast in Torhout), maar in grote lijnen houdt de Zweedse band vast aan tradities: Antwerpen en Graspop.
Voor wie Sabaton al even niet meer live gezien heeft: de vroegere intro met de integrale “The Final Countdown” van Europe, dat doen ze niet meer. In de plaats kregen we in het Sportpaleis de gesproken intro van “Sun Tzu Says”. Het eerste nummer was het oudje “Ghost Divison” en ook het nog oudere “Into The Fire” zat nog vooraan in de set. Joakim vertelde dat ze bij Sabaton onderzoek doen naar wat de fans live willen horen en dat zijn de snellere tracks en de oudere tracks. Daar was dan toch weinig van te merken in de set in Antwerpen, met vooral recent werk, van het album ‘The War To End All Wars’ en van een reeks EP’s, en best wel wat ‘trage’ nummers. Maar dus geen publieksfavorieten als “Attero Dominatus” of “The Art Of War”. Wel leuk was de Motörhead-cover “1916”.
Sabaton schreef al heel wat nummers met een rechtstreekse of onrechtstreekse verwijzing naar oorlogen in België, maar voor deze tournee stond geen daarvan op de oorspronkelijke setlist. “Race To The Sea”, over het onder water zetten van de IJzervlakte in WO I, werd speciaal voor ons land toegevoegd aan de set. Een mooi compliment voor ons land, want Sabaton past niet in elk land zijn setlist aan met een nummer over een lokale veldslag, al hadden een paar fans vooraf gerekend op “The Price Of A Mile”.
De fans schreeuwden tussen de songs door om “Swedish Pagans” en werden met dat nummer beloond in de bisronde, naast “To Hell & Back” en de Sabaton signature song “Primo Victoria”.
De hanekam van Joakim wordt elk jaar wat dunner en zijn buik wat dikker, maar voorts zit er nog niet veel sleet op de formule van Sabaton. Over elk nieuw album kan je zeggen dat het een kopie is van het vorige, maar de lijst met aan te snijden onderwerpen zal nooit volledig afgevinkt zijn.
En zolang deze Zweden elk jaar een reden vinden om hier te komen spelen, zullen de Belgen massaal komen kijken en luisteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Van der Linden
Lordi
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4864-lordi-13-05-2023.html?ltemid=0
Babymetal
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4866-babymetal-13-05-2023.html?ltemid=0
Sabaton
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4865-sabaton-13-05-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Biebob
Channel Zero - 30 Years of F** rock'n'roll!
Uitstel is geen afstel … na al die jaren … Het feestje moest in 2020 doorgaan, maar door de coronapandemie werd het telkens uitgesteld. Enfin, nu was het dan eindelijk zover.
Channel Zero verkocht drie keer de AB compleet uit, en bewees nog steeds een ijzersterke band te zijn, '30 Years of F** rock'n'roll' waarop geen sleet of routine te noteren was. De band speelt strak, is gedreven en heeft oog voor zijn fans, die ze letterlijk opzoeken.
Als een horde jonge wolven, deden ze de AB bijna twee uur lang op z’n grondvesten daveren, met o.m. hits als “Black Fuel” of “Suck My Energy”.
Mikey Doling (naast Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome, vormen ze samen de metal band Woyote (****).
Tonnen ervaring hier van muzikant tot entertainer. De band klonk energiek, strak, en zorgde voor heel wat sfeer. De spraakzame frontman heeft een stem als een klok, en port het publiek voortdurend aan, balancerend tussen speelsheid en technisch vernuft. Ze lieten een sterke indruk na, met voldoende muzikale uppercuts om het lont aan het vat te steken.
Channel Zero (*****) is een ander verhaal en tekende voor het ultieme verjaardagsfeest, met alles erop en eraan. In eerste instantie kwamen Mikey en Franky De Smet-Van Damme vooraan het podium; de rode doek was nog niet open … Franky hield een mooie speech om zijn dankbaarheid uit te drukken. Ze eerden ook hun gevallen vrienden met een korte, ingetogen, pakkende versie van “Angel”. Kippenvelmoment …
Het doek ging omhoog en de set wed ingezet met een verschroeiende “No Light (at the End of the tunnel)”; we vertrokken voor een bijna twee uur durende rock-'n-roll rollercoaster. Emoties en het leven vieren …
De eerste schuchtere moshpits ontstonden al vrij vroeg in de set, “Fools Parade” was meteen een voltreffer. Er waren de verbluffende gitaarriffs van Depree-Doling, de verschroeiende bas van Tino De Martino en het drumwerk van Seven, die als een beest tekeer ging op zijn drumstel, de ene mokerslag na de andere, alsof hij zijn persoonlijke demonen moest overwinnen. In een drum solo , later op de avond, haalde hij alles uit de kast om te bewijzen wat voor een uitzonderlijk en gedreven drummer hij wel is. Het beest in hem, kwam meerdere keren tot leven, een extra 'punch into the face', wat Channel Zero zo bijzonder maakt.
Franky van zijn kant profileert zich als een ware volksmenner; hij spurt van de ene naar de andere kant van het podium, en laat geen moment over om zijn publiek te betrekken in deze feestelijke trip. Op “Bad to the Bones” wandelt hij gewoon doorheen de zaal, tot op de tribunes om mensen te knuffelen, kinderen op zijn arm te nemen, enz; een klasse entertainer.
Genoeg hoogtepunten trouwens en een langgerekte aaneenschakeling van hoogtepunten dus.
We onthouden een verbluffende “Heroin”en “Help” - dat door tweeduizend kelen werd meegebruld. Indrukwekkend. “Dark Passenger” was een mokerslag ‘in the face’, door die drum solo’s.
Afsluiten deed de band met “Suck My Energy”, wat zorgde voor een moshpit die de AB op zijn grondvesten deed daveren; “Black Fuel” werd de kers op de taart.
In 2021 hadden we nog een fijn gesprek met Franky De Smet-Van Damme: "Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg.", vertelde hij ons op de vraag of er na al die jaren nog ambities zijn.
En ook “Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico's nemen, binnen je mogelijkheden''.
Na dertig jaar gaat Channel Zero nog steeds voluit voor goud, en durven ze risico's nemen.
Channel Zero tekende voor het ultieme metal feestje voor jong, oud en alles tussenin. Na dertig jaar nog steeds een toonaangevende Belgische metal band!
Setlist: Angel //No Light (At the End of Their Tunnel) //Tales of Worship //Repetition //Chrome Dome //Fool's Parade //Dashboard Devils //Heroin //Call on Me //Mastermind //Bad to the Bone //Help //Unsafe //Drum solo //Dark Passenger //Ammunition //Hot Summer //Suck My Energy //Black Fuel
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set met Destroy Humanity op 11 mei 2023 @Romain Ballez
Channel Zero
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4828-channel-zero-11-05-2023.html
Destroy Humanity
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4829-destroy-humanity-11-05-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Paul Weller - I’m Still a mod
“I’m still a mod, I’ll always be a mod, you can bury me a mod.”, Weller kwam met verve zijn lijfspreuk verdedigen in de fantastische Roma. Nou ja, verdedigen, die gast steekt er gewoon torenhoog boven uit, mocht er iets zijn wat concurrentie kan genoemd worden. De Roma viert haar 20 en PW zijn 65.
Wellers ellenlange oeuvre (27 platen met The Jam, The Style Council en Solo) demonstreert steevast het belang om jezelf en je artistieke input trouw te blijven, los van alle succes of gebrek eraan. Nieuw werk is er weliswaar al een hele tijd niet, wel een soort best of (‘Will of the people’) met wat demo’s en onuitgegeven stuff inbegrepen. De Paul gaat dus voor een viering van zijn veertig jarige carrière. Uit zijn imposante cataloog pikt Zijne Modheid er 28 nummers uit, zonder te moeten afvallen in handjeklap en commercieel gezeik. Hij weet zich naar gewoonte te omringen met stuk voor stuk topmuzikanten die op zich ruilbaar zijn, behalve dan kompaan en partner in crime Stevie Cradock op zijn Gibson ES-339 die gretig verder borduurt op de zalige intro’s die Weller zal geven..
Opener “Cosmic Fringes” legt meteen de lat heel hoog die niet meer zal verlagen. Meteen valt het stampende van de ritmesectie op met als percussie een dubbele drumset. Neem dan nog eens een perfect uitgebalanceerde sound en de machtige akoestiek van De Roma erbij en je bent klaar voor twee uur perfectie.
De passie en stoom wordt verder opgedreven in “From The Floorboards”. Fans van de Style Council komen aan hun trekken met uiteraard perfect uitgebalanceerde en beklijvende versies van “My Ever Changing Moods”, “Headstart for Happiness”, en wat verder “Shout to the Top” en “It’s a very Deep Sea”.
Jammers zullen wel wat op hun honger blijven zitten hebben met alleen “Start”. De 23 andere kanjers komen uit zijn solowerk. Vooral “On Sunset” , “Saturns Pattern”, “Peacock Suit”, “The Changingman” en “Porceain Gods” blijven hangen. U ziet, diversiteit troef.
Zijne Eigenzinnigheid laat het obligate “Wild Wood” vallen, en dat is niet eens erg te noemen in zo’n gevarieerde set. Naast “Rockets” krijgen we het intieme “You do Something To Me” en het minder evidente “Be Happy Children”, voorgeschoteld in de bisronde.
Weet dat Paul Weller niet de grootste communicator met het publiek is, maar naar zijn normen was PW in een milde empathische bui door zich gemeend te verontschuldigen dat hij het Nederlands mist, door her en der toch een nummer aan te kondigen, maar vooral het publiek en de Roma hartelijk te bedanken voor de tweedaagse passage die hij mocht meemaken. De muzikaal meest toegewijde Britpopper mag gerust nog enkele decennia doordrammen. Blijf jezelf uitdagen, Paul Weller.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de l’Aéronef, Lille op 11 mei 2023 @Ludovic Vandenweghe
Paul Weller
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4831-paul-weller-11-05-2023.html?ltemid=0
Maxwell Farrington & Le SuperHomard
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4830-maxwell-farrington-le-superhomard-11-05-2021.html?ltemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Psychonaut - Groei naar absolute top
Wij mogen in ons kleine landje best trots zijn op onze eigen kweek. Ook binnen de metalscene hebben we verschillende parels van ronduit internationale allure. Neem nu Psychonaut. De Mechelse post metal band groeit naar de absolute top. Na hun zinderend debuut 'Unfold the God man' brachten ze recent 'Violate Consensus Reality' uit, die inslaat als een bom.
Ook live is de band op deze korte tijd serieus gegroeid, dat merkten we nog vorige week op het festival Headbangers Ball Fest op
Review "Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger's Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond."
Het publiek houdt van Psychonaut, da’s duidelijk. In een overvolle de Casino zet de band de puntjes op de 'I' en doet, puur emotioneel, de muren daveren.
Opener was het duo Doodseskader (****) die ons onderdompelde in een badje van pure duisternis in muzikaal een bevreemdend aanvoelend kader.
Na een wat moeizame start, werd langzaam maar zeker de registers open getrokken, alsook de duistere poort naar de Hel. Doodseskader klinkt dan niet gewoon oorverdovend, het duo hypnotiseert, bedwelmt, en laat je vertoeven in de meest donkere, waanzinnige gedachten. Door de mooie beelden op het scherm, kreeg je bovendien een visuele totaalbeleving die het plaatje compleet maken. Tim De Gieter vierde zijn verjaardag, en werd extra in de bloemetjes gezet
Veel interactie was er wel niet, maar Tim drukte zijn dankbaarheid uit naar het publiek en entourage uit. Muzikaal put Doodseskader uit een occult aanvoelende postmetalsound. Een intense sound die je compleet zen maakt. Een confrontatie met je demonen. Wat een muzikale trip.
Ook Psychonaut (*****) verstaat die kunst je te confronteren met je innerlijke zelf. De band had evenzeer een wat moeizame start, maar eens op dreef, was er geen houden meer aan. Veel woorden werden er niet aan vuil gemaakt, het trio liet vooral de muziek voor zich spreken.
Een uit de Hel geputte sound met verschroeiende riffs en mokerslagen van drums deed de grond daveren; de dubbele vocals zorgden voor de ultieme doodsteek.
Pyschonaut sleept je mee en kan ongemeend hard zijn. De band is nog sterker geworden, gezien die riffs, drums en vocals nog nooit zo’n diepe grooves hebben gemaakt; wat een tempo, de uppercuts volgden elkaar op. “The Fall of Consciousness” was de ultieme klepper. Het materiaal heeft nogal een grote impact.
In een intiem moment bezorgt Stefan De Graef ons evenveel kippenvel, of ergens anders, wanneer de beide stemmen van Stefan en Thomas Michiels versmelten.
Er volgde na de regulaire set geen bisnummer, maar dat hoefde niet. De manier waarop ze de opbouwden naar die ultieme climax, hoeft geen aanvulling.
Psychonaut is uitgegroeid tot een sterk geoliede machine, die zijn publiek moeiteloos inpakt. Ingenieus overtuigende, verbluffende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, Antwerpen 8 april 2023 @Romain Ballez
alsook de liveset in De Kreun, Kortrijk, eerder het jaar
Psychonaut, Takh, Trix, Antwerpen op 8 april 2023 - Pics (musiczine.net)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
