Je kan veel over dit land zeggen, maar hoe jammer het ook is dat vele landgenoten België als ten dode opgeschreven beschouwen, blijft het Belgisch muziekarchief er één om te koesteren.
Zoals het wel vaker gebeurd is het pas decennia later dat bepaalde groepen de erkenning krijgen die zij verdienen. Dit heeft natuurlijk tot gevolg dat deze releases zo goed als onvindbaar zijn geworden, tenzij je er op E-Bay een klein fortuin voor over hebt.
Geen nood echter want momenteel zijn er verschillende labels op deze aardbol die deze releases heruitbrengen, vaak op vinyl en met een perfecte replica van de artwork.
In België vind je naast Walhalla Records ook Onderstroom Records die op korte tijd een indrukwekkende lijst van heruitgaves heeft uitgebracht.
Kuruki, Aroma Di Amore of Siglo XX zijn maar enkele voorbeelden hiervan en daar mag je sinds kort ook ‘Second-hand emotions and half-forgotten feelings’ van Human Flesh aan toevoegen.
Wanneer u denkt dat u ergens in de jaren ’80 in slaap bent gesukkeld, hoef je niks te vrezen want dit project rondom Alain Neffe was destijds even ‘bekend’ als het nu is.
Enkel geliefd door mensen die zich specialiseren in het minimal/experimental-genre dus. Alleen is men er vandaag achter gekomen dat dit genre meer invloed heeft dan men ooit vermoed zou kunnen hebben!
Al de opnames die op deze plaat staan, dateren ergens uit het midden van de jaren ’80 en hier hoor je vooral het experimenteel karakter van Alain Neffe’s geluiden waarbij hij bovendien ook de meest unconventionele instrumenten wist uit te pikken.
Wie zich verwacht aan lekker in het gehoor liggende wavenummers moeten we teleurstellen want Human Flesh was een groep die het vooral het ongewone wilde benaderen en  waarbij geluiden die op het eerste gehoor onverenigbaar lijken, toch aanleiding geven tot overheerlijke indusexperimenten.
Dit is Belgische geschiedenis om te koesteren!

Vorig jaar kwam Arid op de proppen met hun vierde album: ‘Under The Cold Street Lights’.   Voor het verschijnen van deze plaat  deden allerlei geruchten de ronde: De band rond zanger Jasper Steverlinck  zou zijn sound grondig veranderen en zou zichzelf heruitvinden,  er zou volop geëxperimenteerd worden ... Kortom, we zouden een nieuwe Arid horen
Wie ‘Under The Cold Street Lights’ ondertussen aanschafte, hoorde een leuke, afwisselende plaat waarbij de band het experiment zeker niet schuwde en waar we iets meer bombast en gitaarkracht hoorden. Arid evolueerde  duidelijk naar een rockband met stadionneigingen in het verlengde van acts als U2, Coldplay en Snow Patrol. Toch bleef Arid op deze plaat gewoon Arid en dat was volgens ons in grote te mate te danken aan de gepolijste, brave stem van Steverlinck.  Van een stijlbreuk was dus zeker geen sprake: wie houdt van deze band, zal dat blijven doen. Wie Arid niet kon smaken, zal na ‘Under The Cold....’ niet van mening veranderen.
Een jaartje na release komt PIAS op de proppen met deze Deluxe-editon.  Aan het album werd  één nummer “Shine” toegevoegd  (tot voor kort enkel via iTunes te downloaden).  Op de dvd vinden we opnames van hun uitverkochte shows in de AB in Brussel op 27 en 28 februari 2010. Naast verschillende nieuwe nummers passeren alle hits de revue (“You Are”, “Life”, “Believer”, “Me & My Melody”, “Words”...).
Over de relevantie van deze extra uitgave kan zeker gediscussieerd worden.  Wie zich dit plaatje alsnog wilde aanschaffen, krijgt er nu een leuke dvd bij.  Echte fans die het album al kochten, zullen eens luid vloeken...

Facebookgebruikers zullen zeker reeds de advertentie van deze cd gezien hebben en dat heeft wellicht te maken met de hoge hoop die men heeft voor deze release. Ook al is deze cd geen hoogvlieger, kan deze ‘Victory Party’ wel gerust wedijveren voor de prijs van vreemdste cd van het jaar.£
Wereldmuziek met pop vermengen is niks nieuws, daarvoor moeten we gewoon aan Beirut denken. Wat deze Geoff Berner hier echter uitspookt, is allesbehalve alledaags voer voor onze Westerse oortjes want het betreft hier de zogezegde Klezmer-muziek wat Joodse traditionele muziek is.
Apart maakt nog niet briljant,en  hoe mooi de verpakking van deze ‘Victory Party’ wel mag ogen blijft het allemaal platjes en geeft je achteraf niet meer dan een leuk gevoel.
Toch blijft deze cd uiterst deskundig gemaakt, maar het is allemaal wat platjes en het laat je bij momenten gewoon Siberisch koud. Niet dat er geen lichtpuntjes zijn, zo zal
“Mayn Rue Platz “wellicht de Kurt Weill-fans weten te bekoren en is iets als “I am going to jail” voor muziekfans die niet vies zijn van musicals, maar ondanks de diversiteit lijkt allemaal net iets te gelikt. Bovendien haalt deze cd net geen dertig minuten en dat is in tijden van crisis net iets te weinig.

Info  www.geoffberner.com

Wie regelmatig de cdrubriek van de site leest, zal ondertussen ook wel weet hebben van Bureau B, het Duitse label dat stelselmatig allerlei obscure releases van Krautrockartiesten terug op de markt weet te brengen. Hans-Joachim Roedelius is ondertussen 77 jaar geworden en deze man speelde een cruciale rol in de Krautrockgeschiedenis, en dus ook in het verdere verloop van de elektronische muziek.
Samen met Dieter Moebius vormde hij de legendarische band Cluster, en was hij ook natuurlijk de man achter Harmonia. Het zijn allemaal groepen die één voor één het pad gekruist hebben met die van Brian Eno en dus mede aan de wieg stonden van wat later zou bekend staan als zijnde de ambientbeweging.
‘Gift of the moment’ (of om de originele titel trouw te blijven ‘Geschenk des Augenblicks’) was de tiende plaat in Hans-Joachim’s carrière en meteen ook zijn meest succesvolle.
Op zich een best bizar feit aangezien Hans-Joachim op deze plaat de elektrosfeer liet voor wat het was en eigenlijk een neoklassieke plaat maakte.
Muziekjournalisten bestempelden dit al gauw als ‘Proto New Age’ en hoe vaak we journalistentermen met argusogen moeten bekijken, hadden ze het dit keer wel bij het rechte eind want met piano en cello creëerde Hans-Joachim Roedelius een klanktapijt vol minimalistische klassieke klanken die je een andere (dromerige) wereld doen zien.
Het is trouwens opmerkelijk hoe dicht dit soort muziek stond bij wat hier in België gelijktijdig werd gedaan met Soft Verdict (de groep rondom Wim Mertens).
Mensen die van avontuurlijke muziek houden moeten zich hier beslist eens aan wagen!