Op een kille zondagavond hadden we dringend nood aan wat extra warmte en met die ingesteldheid trokken we richting Muziekcentrum Track in Kortrijk om ons te laten warmen aan de muziek van The Bony King of Nowhere. De groep rond Bram Vanparys, een aanstormende Gentse singer-songwriter, bracht vorig jaar zijn debuutalbum ‘Alas My Love’ uit. Dit album werd door velen met tonnen liefde omarmd. Vanparys componeerde en schreef zelf de nummers op ‘Alas My Love’  in een tijdspanne van ongeveer twee jaar. Voor de opnames ervan kon hij rekenen op de steun van mentor, producer en muzikant Koen Gisen (onder andere bekend als producer van An Pierlé). Het resultaat was een onvoorstelbaar sterk debuut dat het begin van een veelbelovend verhaal inluidde.

Vanparys kwam alleen het podium op rond 20h45 om solo “Across the River” en “Night of Longing” op het talrijk opgekomen publiek los te laten. De spaarzame maar inventieve neofolk gekoppeld aan ’s mans fluweelzachte tenor klonk nooit minder dan hemels. Toen was het tijd om de andere leden van de band erbij te halen. Eén voor één rasmuzikanten: Cleo Janse (keyboards, gitaar), Gerben Hemelsoen (gitaar), Jan Dhaene (drums) en Stijn Tondeleir (bas). “Eleonore2” werd ingezet, gevolgd door “Everything I like”, “There I am” en “Say no more”: één voor één muzikale warmtebronnen die de innerlijke mens deden gloeien.
Met “22 mei” konden we getuige zijn dat Vanparys niet alleen sterk is als singer-songwriter maar dat hij ook in staat is om prachtige filmmuziek te componeren. Het is namelijk de titelsong van de nieuwste film van Koen Mortier (Ex-Drummer), die tijdens het Filmfestival van Gent in première ging. Dat Vanparys ook een goeie smaak heeft, getuigde de magistrale cover van de Bob Dylan-song “If not for you” uit het in 1970 uitgebrachte album ‘New Morning’. Wat volgde was dé song van zijn debuutalbum: “Favourite” (ook ons favorietje en dat van journaliste Indra De Witte: hij kwam hierdoor zelfs in de Zevende Dag). Een meesterlijk stukje muziek zoals er slechts weinigen kunnen componeren. Kippenvel!
Er volgden nog enkele songs uit zijn debuutalbum en er was ook nog een extra solomoment met “Travelling man”, waar de andere groepsleden een kleine break kregen om dan de finale in te zetten met “Sleeping Miners”, “Taxidream”, “Eleonore 1” en “Mother”.
Het publiek kreeg er niet genoeg van en was hongerig naar nog meer schoonheid in muziekvorm. En het werd op zijn wenken bediend met een cover van de legendarische Canadees-Amerikaanse rockgroep The Band, nl. “The Weight” uit hun debuutalbum ‘Music for the big pink’ uit 1968. Afsluiter van de avond was “Maria” dat ons als een soort zoetgevooisde soundscape bleef achtervolgen en ons vergezelde tijdens de autorit huiswaarts.

The Bony King of Nowhere is klasse die ten allen tijde zal blijven bovendrijven, daar zijn we sinds zondag zeker van. Meer van dat!

Organisatie: Ck* , Muziekcentrum Track (ism De Kreun), Kortrijk

Blood Red Shoes twitterde er de dag na hun passage in de Zwerver in Leffinge vrolijk op los. Hoe zalig ze het publiek vonden. En dat ze maar meteen een foton van dat publiek online postten. ’t Zal zijn dat ze zich geamuseerd hebben. Dat publiek én de band. O yes, they did!

Holy State als voorprogramma, een jonge vierkoppige band uit het Britse Leeds. Een (post)hardcore- noiserockset vol hard loeiende gitaren, het gebrul van een (te) jonge stem, afgewerkt door enthousiast en hevig gedrum! Een korte, stevige set met enkele nieuwe nummers scoorden bij het weinige publiek.

Maar iedereen kwam overduidelijk voor Blood Red Shoes. Laura-Mary Carter en Steven Ansell waren alweer in het land en voor een tweede maal zelfs in Leffinge. Een fijn wederzijds terugzien en wederhoren van een duo om U tegen te zeggen! Jong, niet onknap, muzikaal veelbelovend en hevig enthousiast doorheen de hele bruisende avond.

Back to basic: gitaar, drums en zang! Het leken wel broer en zus van ons ‘The Black Box Revelation’. Van bij het begin werden de klanken uit de elektrische gitaar en de stem van Laura-Mary enthousiast onthaald door enkele hevige fans.
Ook Steven trok de aandacht door zijn klassevolle drumsets en de wederzijdse interactie met het publiek. Hun perfecte samenzang kon door het volledige publiek gesmaakt worden. De beide platen ‘Box of secrets’ en de splinternieuwe ‘Fire like this’ werden uit de kast gehaald en door iedereen best gesmaakt.
Hun single “Light it up” bracht de hele zaal in vervoering en enkele andere hits als “I wish I was someone better” en “Heartsink” als bisnummer klonken top! Dit duo samen bracht ons in een razende wervelwind van stevige nummers met invloeden van Nirvana en andere Sonic Youths.

Misschien wel de (iets stevigere) ‘noise- rock ’n roll-revelatie’ voor 2011? Wij stemmen pro!

Playlist 1. Boring by the sea 2. Don’t Ask 3. Light it up 4. I wish I was someone 5. One more empty chair 6. Whan we wake 7. Say something 8. It is happening again 9. This is not for you 10. Keeping it close 11. You Bring me down 12. Heartsink

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

Onder de noemer ‘SoundBits 2010-2011 – monthly sounds from the underground' zorgt de Brusselse Beursschouwburg, in samenwerking met de Vk*, voor een maandelijkse afspraak in het Beurskafee waar we een muzikale pop & rock surprise voorgeschoteld krijgen. SoundBits wil kort op de bal spelen en een platform bieden aan jonge groepen uit binnen- en buitenland die barsten van het talent en de muzikale eigenzinnigheid.

Vorige maand waren Earl Greyhound en Tokota al aan de beurt en zaterdagavond hadden we een date met aanstormende toppers Casse Brique en Monolithic in een sfeervolle BeursKafee setting!

Opener Casse Brique bracht met zijn centrale setting een aparte sfeer in het Beurskafee, daar het publiek een cirkel rond dit duo vormde dat van héél dicht kon beluisterd en aanschouwd worden. De Brusselse jonge snaken brachten mathrock van de bovenste plank. Denk aan Shellac, Vandal X, Flipo Mancini, Hella, Arab on Radar en meer van dit moois. Drummer Maxime Thomas is een aanstormend talent die men nu al kan vergelijken met Todd Trainer (de majestueuze drummer van Shellac) en Julien Conti nam afwisselend de gitaar en bas ter hand waarmee hij door middel van een resem aan effectpedalen fantastische geluiden ten gehore bracht. Ze brachten meerdere songs uit hun debuutcd ‘Glumor’  en humor was de heren niet vreemd (songtitel “Mr. Torloting a de la salade sur son T-Shirt” zegt genoeg). Conti kon het ook niet laten om zich meermaals in het publiek te mengen, head first. Afsluiter “Flip Flap” was de kers op de taart. Strakke set door twee talentvolle Brusselaars. Klasse

Daarna was het de beurt aan hoofdact Monolithic die nog een specialere setting had. In twee hoeken recht tegenover elkaar stonden gitarist Stian Westerhus (Jaga Jazzist, Puma) en drummer Kenneth Kapstad (Motorpsycho) elkaar recht in de ogen te kijken en brachten met dit zijproject een orkaan aan experimentele metal. Monilithic kan je best omschrijven als Meshuggah meets Shining: een kakofonisch inferno van extreme metal, improvisatie en pling-plong jazz.
De Noren uit Trondheim deden van bij de opener “Into Dust” de Brusselse binnenstad beven op zijn grondvesten met hun constante energie explosies en hun beenharde white terrornoise. Het publiek kreeg vervolgens de vulkaanuitbarstingen “Cry Out”, “Drone/No Way Out” en“Punk/Nemesis” in de oren geblazen: allemaal loeihard en compromisloos. Het hoogtepunt was de song “Black Science” van hun gelijknamige, recent uitgebrachte CD: een dijk van een nummer dat live nog beter tot zijn recht kwam. Kapstad drumde alsof de duivel hem op de hielen zat en Westerhus haalde de meest bizarre tonen uit zijn baritongitaar.
Afsluiter van de avond was “Payback” dat nog eens hard uithaalde naar het reeds murw geslagen publiek. Een schitterende set van twee talentvolle Noren. Tevreden trokken we de hoofdstad uit richting binnenland, hopend dat SoundBits nog meer van deze ontdekkingen in petto heeft voor de volgende edities.

Organisatie: Vk* i.s.m. Beursschouwburg, Brussel

Festival les Inrocks 2010 – ‘Découvertes’ Warpaint, Local Natives en The Coral
Tweede dag van Les Inrocks start sterk met beloftes Warpaint en kent een goed slot van een wisselvallig concert van The Coral.

Op de tweede dag van les Inrocks leek het een goed idee om met de tweede band van de avond te beginnen. Warpaint, een vrouwelijk kwartet uit Los Angeles, is een van de ontdekkingen van 2010. In 2009, toen nog met drie (drumster Stella Mozgawa werd pas nadien gerekruteerd), brachten ze een EP uit, ‘Exquisite corpse’, door John Frusciante gemixt, die vooral in de akoestische momenten (“Billy Holiday”) aan de jonge Catpower doet denken, maar ook erg naar postpunk en new wave refereert. Warpaint toerde al in het voorprogramma van Yeasayer en The XX, één van de nieuwe bands die qua benadering misschien wel het dichtst bij het geluid van Warpaint aansluit. In oktober kwam het volwaardige debuut van Warpaint uit, ‘The Fool’, waarin ze het geluid van hun EP doortrekken, in lange, etherische op new wave en postpunk geënte composities, waarin de dynamiek tussen drums en bas een centrale plaats inneemt.
We kregen vanavond live een kort proefje, zes nummers op een half uur tijd, waarin deze Californische dames overtuigden: live worden de nummers naar een hoger niveau gebracht, vooral door het samenspel van de bassiste Jenny Lindberg en drumster Stella Mozgawa. We hoorden stukjes Talking Heads, The Cure (vooral dan door het vloeibare geluid van de bas) en Cocteau Twins, en zelfs Cranes, maar toch kunnen we dit geen new wave of gothic noemen, daarvoor zijn de nummers niet donker genoeg.
Warpaint gebruikt de taal van new wave, maar doet er iets heel eigens mee, en dat maakt dat dit een van de interessante bands van 2010 is. Veel te korte set vanavond, maar we kijken al uit naar hun passage op de festivals in 2011.

Local Natives zagen we al de derde keer aan het werk dit jaar, na eerdere passages in Tourcoing en op Pukkelpop, en vanavond  was duidelijk het minst goede optreden van de drie: Local Natives zijn bijna een jaar aan het toeren, en dat was te merken: zoals veel andere bands die zo lang ‘on the road’ zijn, sluipt er een zekere routine in de concerten, de frisheid is wat weg, de stemmen zijn vermoeid en de hoogste noten worden niet meer gehaald. Dit proberen de meeste bands te compenseren door de nummers te versnellen en luider te gaan spelen.
… Zo ook Local Natives vanavond: de eerste drie nummers, inclusief de Talking Heads cover “Warning sign” werden afgehaspeld aan een snel tempo, het was pas bij “Cards and quarters “ dat het juiste ritme gevonden werd, en er genoeg ruimte gelaten werd zodat de dynamiek van de nummers beter tot zijn recht kwam. “Wide Eyes”, “Shape shifter” en de single “Airplanes” waren beter, maar we raden de band een rustpauze aan. Herkansing voor de ‘Power Natives’ op Crossing Border.

Headliner vanavond was het Engelse The Coral, dat sinds hun debuut uit 2002, vrij onopgemerkt plaat na plaat uitbrachten, zonder dat die veel stof deden opwaaien. In 2008 verliet hun gitarist de band, zodat dit zestal nu als een vijftal verdergaat. In 2010, is er nu hun zesde plaat, ‘Butterfly House’, met de ook op Studio Brussel veel gedraaide single “1000 years”. Dit nieuw werk stond dan ook centraal vanavond, bijna het volledige album werd gespeeld, aangevuld met oudere nummers en covers.
Het Liverpoolse vijftal begon de set semi-akoestisch, wat eigenlijk niet zo een goed idee was, de nummers klonken vrij lusteloos: de stem van zanger James Skelly zat ergens tussen die van James Walsh van Starsailor en Richard Ashcroft van The Verve in, niet direct mijn favoriete zangers en de composities misten de levendigheid van de zo voor The Coral kenmerkende tokkelende elektrische gitaren.
Zo ging het op zich wel fraaie “Jacqueline’ wat de mist in. Het was pas vanaf “In the rain” dat het gaspedaal ingedrukt werd, maar ook dit nummer had geen onvergetelijke riff. The Coral heeft een enorme sixties-fixatie, soms werkt dat wonderwel, zoals in de leuke single “1000 years”, dat wel iets van een sixtiespastiche heeft, maar er door de kwaliteit van de song mee wegkomt,maar soms is de sixtiesadoratie er ver over: het tenenkrullende “Green is the colour of her eyes” was zo hippie dat het belachelijk werd: we kregen visioenen van blootvoetse baardige hippiejongens en hippiemeisjes in bloemenjurkjes: Ellie en Rikkert waren plots niet ver weg.
Het tweede deel van het concert was beter, zowel in “Pass it on” als in het poppy meerstemmige”Butterfly House”, kregen we zonnige west-coast folkrock gemengd met de typische Liverpoolse Merseybeat. Dat laatste nummer werd dan nog afgesloten met een typische Pink Floyd gitaaroutro, zodat we naast alle sixties invloeden, ook nog een vleugje seventies rock geserveerd kregen. In een akoestische intermezzo, werden de muzikale helden geëerd: een cover van The Beatles (“Things we said today” uit ‘Hard day’s night’) werd gevolgd door een Byrds-cover (“Feel a whole lot better”).
Het sterkste deel van het concert van The Coral zat in de bisronde, zowel “Goodbye” en “Dreaming of you” waren winners door de combinatie van  het scheurende stemgeluid van James Skelly en het vintage sixties-orgeltje. Afsluiter “North Parade” was het hoogtepunt van de avond,  de uitgesponnen gitaarsolo hadden we graag in meer nummers gehoord vanavond.

Voor een showcase-festival als les Inrocks, was het optreden van The Coral iets te lang en te wisselvallig, het had gerust iets gebalder mogen zijn. Local Natives was dan weer wat moe-getoerd en Warpaint hadden we graag wat langer bezig gezien, maar je hoort ons niet klagen, al bij al een geslaagde avond.

Playlist The Coral - More than a lover, Roving jewel, Walking in the winter, Jacqueline, In the rain, Two faces, Green is the colour, 1000 years, Coney island, Spanish main /Whose gonna find me, Pass it on, Butterfly house, Falling all around you, Things we said today (Beatles cover), Feel a whole lot better (Byrds cover), Shes comin’ around, Wild fire, Rebecca you, Goodbye, Dreaming of you, North parade
Playlist Local Natives - Camera Talk, World news, Warning sign, Cards and quarters, Wide eyes, Shape shifter, Airplanes, Who knows, Sun hands
Playlist Warpaint – Composure, Undertow, Bees, Warpaint, Burgundy, Elephants

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille