Kleine meisjes worden groot, of toch niet? Wie getuige was van de heropstanding van onze favoriete Vlaamse femme fatale tijdens Boomtown 2010, weet meteen ook dat ze in goede doen is.
’Hinterland’ heeft zijn naam niet gestolen want de sprookjesachtige sfeer wordt nummer per nummer gevolgd met dat grote voorbeeld uit de jaren ’70 in de schaduw waar An Pierlé tot vervelends toe met vergeleken wordt, maar de gelijkenissen zijn er nu eenmaal en die bestaan tot op heden nog.
Wat An Pierlé echter uniek maakt is haar speelse aanpak en daar zal Koen Gisen’s inbreng niet vreemd aan zijn. De muzikale duizendpoot die je niet alleen in An’s keuken terugvindt, weet door minimale shoegazegitaartjes van ‘Hinterland’ iets groots te maken.
Haar laatste cd is een album geworden waarin An Pierlé zichzelf wist te overtreffen ook al lijkt het er op als je de Vlaamse schone bezig ziet dat ze zich daar niet echt ten volste van bewust is. Een van de betere (Belgische) platen van het moment.
Het blijven rare kwibussen daar in Wales maar zolang ze goede muziek blijven maken, hoor je ons niet klagen. Neem nu White Noise Sound bijvoorbeeld. Deze heren opteerden ervoor dat hun debuut een soort van psychedelische trip zou worden die je 53 minuten in volle trance laat zweven en waar geen enkel moment gelaten is waar je enigszins op adem kan komen.
White Noise Sound is een band die perfect de betekenis van het woord conceptalbum begrepen heeft want geen enkele keer heb je de indruk dat je naar een nummer luistert, maar gewoon dat het een deel van het geheel is. Dit psychedelisch reisje kan je beschouwen als wat zou gebeuren moest men ooit een kruising maken tussen Hawkwind en Spiritualised.
Met of zonder paddestoelen, aan u de keus maar White Noise Sound staat voor trippen!
Laten we maar beginnen met het slechte nieuws: deze nieuwe cd van The Superbees is een EP’tje geworden waardoor we hier jammer genoeg enkel zes nummers te horen krijgen.
En geloof ons, wie dit hoort zal vlug deze mening bijtreden want deze groep die gebouwd is rondom Dave James (ooit nog bij The Coma-Tones and The Sacred Hearts) speelt de vuilste gitaarrock met de snedigste gitaarriffs die je maar kan inbeelden. Zoek niet naar vernieuwingen wat die vind je hier niet. Wat je hier wel hoort is loeiharde fuzzgitaren, strakke drums en het geluid dat een mens graag weet te associëren met bands als MC5 of New York Dolls.
Deze treinrit duurt zo’n twintigtal minuten en is voorbij zonder dat je ’t weet maar gelukkig heeft de wondere wereld der technologieën daar iets opgevonden: de herhaaltoets!
www.myspace.com/superbees
Neil Young maakt nieuwe plaat getiteld ‘Le Noise’ met Daniel Lanois achter de knoppen. Op papier klinkt het om duimen en vingers bij af te likken. Helaas, helaas.
Young heeft deze keer geen groep nodig, enkel zijn elektrische gitaar en voor een tweetal songs ook zijn akoestische. Op zich geen probleem, want iemand van dit kaliber zou ook in zijn eentje moeiteloos overeind moeten blijven. Niet dus.
Grootste euvel is dat er in zijn valies blijkbaar geen songs zaten, enkel een paar flarden of probeersels, en tonnen echo en distortion. En daar kan Lanois in het beste geval misschien wel wat sfeer mee scheppen, maar de man kan nu ook geen wonderen doen. Het resultaat valt, ondanks de verwoede pogingen van Lanois, dan ook te mager uit.
Neil Young zit maar wat aan te modderen met zijn gitaar, verschroeiende riffs haalt hij er niet uit, hoogstens hier en daar een paar vette akkoorden die neigen naar een Young in betere tijden.
Ook Neil’s stem slaat geregeld eens over. Nu zijn we qua vocale afwijkingen veel gewoon van de brave man, maar soms is het toch echt pijnlijk. De ekster die geregeld in onze achtertuin de wormen komt opvreten, kraait nog helderder dan Neil Young op “Angry world” of “Someone’s gonna rescue you”.
De ouwe rocker laat zich toch nog eens van zijn beste kant zien op het fraaie “Hitchhiker”, waarin de formule ‘man plus splijtende elektrische gitaar’ een zeldzame keer werkt, en op de twee akoestische tracks “Love and war” en “Peaceful valley boulevard”, dingen die wel als volwaardige Neil Young songs door het leven kunnen gaan.
De fans zullen hier wel tevreden mee zijn maar wij verwachten van zo een rockgrootheid veel meer.
Beste Neil, een klasse producer als Daniel Lanois haal je niet binnen om de meubelen te redden maar om een meerwaarde te geven aan materiaal dat op zich al goed genoeg moet zijn, snappie? En waar zit Crazy Horse trouwens ?
Het uitgebreide Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd … de derde in rij trouwens na ‘The funeral’ in 2004, die verwees naar de negen overleden familielieden van de Canadese band in de afgelopen jaren, en ondanks de weinig vrolijke noot, speelsheid en uitbundigheid combineren met ingetogenheid en dramatiek. Die dramatiek kende een bombastische, orkestrale inslag op de in 2007 verschenen ‘Neon Bible’, die net als het debuut klasse songs bevatte. Het rijkelijke instrumentarium gaf kleur aan het theatrale album.
’The Suburbs’ is een meer directe plaat, die als rode draad het leven van een dertigjarige componist reflecteert, die een voorzichtige blik over de schouder werpt naar de weg die je hebt afgelegd en de doelen die je hebt vooropgesteld.
We horen een rijk, divers en uitgebalanceerd geluid die de zwaarmoedigheid en dramatiek van weleer goed heeft opgevangen.
Zestien nummers vinden we terug op het magnus opus van Arcade Fire, die net als op het debuut werkt met deelstukken. Broeierige songs die intrigeren door de puike, spannende opbouw hebben ( o.m. “Ready to start”, “We used to wait”, “Modern man”, “Rococo” en “Half light”), of krachtige rock kunnen bevatten (“Empty room” en “Month of May”). Af en toe gaat het collectief sfeervoller te werk en laten ze de toetsen wat meer doorklinken (“Half light I”, “Wasted hours”, “The Suburbs I & de outtro”).
De plaat is uiterst boeiend om in z’n geheel te beluisteren. Was de band voorheen met hun aparte sound eerder uitnodigend voor de kerkdienst, dan kunnen ze nu concertzalen, festivalweides en pleinen overrompelen met dit standvastig, consistent, evenwichtig poprockend album.
M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. M.I.A. werd gedoopt, ‘Missing In Action’.
Onze M.I.A. debuteerde in 2005 met ‘Arular’, vernoemd naar haar pa, en muzikaal een behoorlijk boze, creatieve, avontuurlijke plaat, een geheel van hiphop, r&b, electro, dance en rauw grimmige breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden.
En dat het een vrouw met ballen was, bewees ze nog eens te meer op de opvolger ‘Kala’ (2007), een knipoog naar haar moeder waarin ze fungeerde als de spreekbuis van een generatie jongeren. Een amalgaan aan stijlen, met het nodige knip - en plakwerk, een soort hippe opzwepende, hyperkinetische ‘allstyle’ dancemusic.
Nu drie jaar later is er de opvolger die haar eigen naam draagt, ‘Maya’, en een resem tekens draagt, die voor de nodige verwarring zorgen en talrijke vraagtekens oproepen. Onze dame is intussen zelf moeder geworden, maar dat belette haar niet een uiterst weirde plaat af te leveren door een stortvloed aan geluiden. Een ‘pfff’ plaat die fascinerend, overdonderend, overweldigend en onbegrijpelijk klinkt.
Een electroclash van elektronicasalvo’s, industrial (digital hardcore) van Atari Teenage Riot, de paranoïde wave/noise waanstructuur van Suicide, drum’n’bass, hiphop, reggae en Caribische elementen, verweven in een pop -/rockstructuur en harde, pompende knockouts en groovy zalvende beats.
Twaalf gevarieerde songs die geweldig, energiek, onrustig, compromisloos als aangenaam sfeervol zijn. De bezwerende pop van “XXXO”, “Story to be told”, “It takes a muscle”, “It iz what it iz” en “Tell me why” staan lijnrecht tegenover de geschifte killers & tornados van “Steppin up”, “Teqkilla”, “Born free” en “Meds & feds”. De verschillende kanten van M.I.A. zijn dus hier samengevat op de overtuigende derde cd.
Stereo Grand is een groep die kan prat gaan op een dubbele nationaliteit want je vindt hier zowel roots vanuit Glasgow als Brussel. Het begon eigenlijk meer als een grap toen Jean-Philippe Rise werkachtig was in Glasgow en daar een muzikale advertentie plaatste omdat hij nood had aan wat muzikaal vertier. Hij kreeg meteen respons van Roger Hughes en de rest is zoals men zegt geschiedenis.
Nu ja, geschiedenis zullen ze waarschijnlijk niet echt gaan maken want op deze mini-cd krijg je 5 nummers te horen die niet meer zijn dan afgelikte rock waar The Beatles de enige referentie zijn. Met een beetje goede wil kan je daar nog het melancholische van The Posies of The Triffids gaan op plakken maar hun rock is veel te oppervlakkig om ook maar enige indruk te kunnen maken. Misschien is dit wel gegarandeerd plezier in één of andere pub, maar in de huiskamer heb je al gauw de afstandsbediening in de hand.
Info www.myspace.com/stereogrand
Ooit al de namen gehoord van Ryan Ross of John Walker? Indien het antwoord “ja” is dan hebt u of een zeer goed geheugen ofwel bent u een fan van Panic At The Disco want deze twee heren maakten ooit deel uit van deze groep tot wanneer die letterlijk omwille van artistieke strubbelingen uit elkaar spatte.
Het antwoord op de vraag “waarom” kwam al gauw toen deze twee met The Young Veins op de proppen kwamen want op dit debuut hoor je prachtige indiepopsongs die hun roots vinden in de jaren ’60.
Op deze cd gaan The Young Veins net als Last Shadow Puppets op zoek naar wat ooit de Beach Boys of The Byrds deden.
’Take a vacation!’ is dan ook een zeemzoete indiepopplaat geworden waarop het lijkt dat er niks mis is met deze wereld en dat alles lijkt te draaien rondom drie minuten durende popnummertjes die fleur geven aan je leven.
Kan je zonder deze cd? Zeker, en je hebt het zelfs al beter gehoord maar dat neemt niet weg dat deze cd je eventjes doet ontvluchten van het onheil dezer aarde en met zulks een gedachte kunnen we deze ‘Take a vacation!’ alleen maar aanraden.
In de Brusselse AB hebben we nu al een hoop artiesten aan het werk gezien maar nog nooit hebben we de zaal zo zien overkoken als bij de doortocht van het Australische Pendulum. Zelfs de meest hyperkinetische kangoeroes in hun thuisland zijn nog zo hitsig niet als die gasten.
Met hun uiterst opzwepende cocktail van drum’n’bass en dance-rock wisten zij het overwegend jonge publiek danig op te hitsen dat de AB vanaf de eerste tot de laatste noot onafgebroken in lichtelaaie stond. Zelden of nooit gezien.
Hun songs waren pompende adrenalinestoten die de kolkende menigte constant opzweepte en geen enkel moment van rust gunde. Maar goed ook, want op rustpuntjes zat het alsmaar heter wordende volkje nu ook niet bepaald te wachten. Dansen en uitfreaken, dat was de boodschap. En gefuifd werd er, en hoe !? Het zweet droop met liters van de muren.
De band kwam vanavond vooral het nieuwe en op zijn zachtst gezegd nogal explosieve album ‘Immersion’ promoten, enkel de rustige tracks werden achterwege gelaten. En er staan er haast geen op !
Wat ook niet onbelangrijk was en ons behoorlijk aangenaam verraste, het ganse zootje werd volledig live gespeeld, iets wat soms wel eens anders kan uitdraaien bij dance of techno bands.
Hoewel we hoegenaamd geen liefhebber zijn van het genre (we zijn ooit eens op Pukkelpop weggelopen bij The Prodigy omdat het echt niet te harden was) moeten we bekennen dat dit echt wel een fenomenaal en spetterend concertje was. Zo zijn we, dankzij deze sensationele live act van Pendulum, alweer een ervaring rijker.
Met dank aan onze 15 jarige dochter die ons naar dit concert meezeulde. De oogkleppen zijn voorgoed af. Alhoewel, nobody’s perfect, diezelfde dochter houdt ook van Britney Spears, maar vooral niet voortvertellen, hé.
Organisatie: Live Nation
Het moet, met uitzondering van Pink Floyd, van de jaren ’60 geleden zijn dat de psychedelische rock nog zo in trek geweest is. Geestesverwanten Black Mountain, of recenter nog, Tame Impala, doen de zalen dezer dagen vlotjes vollopen. En ook het Texaanse The Black Angels mochten hun nieuwe plaat ’Phosphene Dream’ komen presenteren in een uitverkochte Botanique voor een publiek dat door de presentator van dienst als ‘one big psychedelic family’ werd voorgesteld. Helaas reageerde deze familie, waarvan meerderen uitgedost in zwarte lederen jekkers en voorzien van een stevige Deep Purple snor, aanvankelijk eerder lauwtjes op wat er op het podium gebeurde. Het kon aan de kwaliteit van de drugs gelegen zijn, al lijkt een gebrek aan opbouw in de set ons toch een meer plausibele verklaring.
Op ‘Phosphene Dream’ hebben The Black Angels immers hun karakteriserend mid tempo drone geluid aangevuld met frivolere sixties popinvloeden waar groepen als pakweg Black Rebel Motorcycle Club en The Raveonettes ook niet vies van zijn. Zo mocht de nieuwe en zwaar aan The Doors schatplichtige (inclusief orgeltje) single “Telephone” dan wel voor variatie zorgen in de set, tegelijkertijd zakte die ook als een pudding in elkaar. En laat nu net die zwaar repetitieve, meeslepende sound uitgerekend hét handelsmerk zijn van The Black Angels. “More reverb!”, werd er vanuit de zaal geroepen.
Frontman Alex Mass, die er met zijn gitzwarte moslimbaard niet meteen als een doorsnee redneck uitzag, deed nochtans aardig zijn best om met zijn nasale, bezwerende stem een zwarte hoogmis te maken van “Bad Vibrations” en “Doves”. Toch joeg pas het eerste bisnummer “Young Man Dead” uit de ‘Passover’ debuutplaat de eerste echte zindering door het publiek.
Kortom, The Black Angels hebben met ‘Phosphene Dream’ een verdienstelijke, meer gevarieerde en misschien wel noodzakelijke plaat afgeleverd. Live bleef het echter een moeilijke zoektocht om dit tot een coherent, opwindend geheel te smeden. En daardoor klonken The Black Angels die avond in de Botanique een pak minder onheilspellend dan hun naam laat vermoeden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Berlijnse vijfkoppige The Ocean, opgericht in '00, opende de avond met een sferische en gevarieerde set. De experimentele metal band bewees met het recente ‘Heliocentric’ en vroegere meesterwerkjes als ‘Precambriam’ en ‘Aeolian’ dat post-metal niet voorspelbaar en clichématig hoeft te zijn. Met invloeden uit diverse genres als metal/hardcore, sludge-metal, klassieke muziek, electronica, progressieve rock en avant-garde was dit meer dan de zoveelste post-metal kloon. Zelf noemen ze hun muziek 'ambient soundtrack doomrock', een hele mondvol, maar belangrijker dan dit 'etiket' was dat ze de meeste aanwezigen geboeid hielden voor 40 minuten.
Ze hadden dit vooral te danken aan de avontuurlijk en epische songs waarin de focus lag op melodie en opbouw. De sterke wisselwerking tussen de bandleden, de flexibele stem van de 'nieuwe' zanger Loïc Rossetti en de uitgesponnen en knap opgebouwde spanningsbogen lieten een positieve indruk na bij de toeschouwers. Alvast een veelbelovend begin ...
Van een heel ander kaliber was het Canadese zooitje ongeregeld Cancer Bats, die met hun straffe en licht ontvlambare cocktail van hardcore, punkrock en (southern)metal weinigen onberoerd lieten. Gooi Black Flag, the Cro-Mags, Refused en Down in de blender en je komt terecht bij Cancer Bats. Meer opgefokte agressie, een hoger volume en een fikse dosis lol, daar draait het om bij dit gezelschap.
Brulboei/frontman Liam Cormier, die uiterlijk wat weghad van Philip Anselmo (Down, ex-Pantera) en Henry Rollins (Rollins Band, Black Flag) en kornuiten serveerden een mooie dwarsdoorsnede van hun drie langspelers, ‘Bears, mayors, scraps and bones’, ‘Hail destroyer’ en ‘Birthing the giant’. In sneltreinvaart passeerden granaatbommen als "Scared to death", "French immersion", "Sleep this away", "Dead wrong", "Pneunomia hawk", en "Deathsmarch" de revue. Hier geen technische hoogstandjes maar intense en enthousiast gebrachte hardcore punk waar het spelplezier van af droop. Enig minpuntje was dat het na drie kwartier alweer afgelopen was, dit had beslist wat langer mogen duren. Een kort, maar krachtig optreden, dat duidelijk naar meer smaakt. Punk's not dead!!
De meeste kids waren natuurlijk gekomen voor The Dillinger Escape Plan, en ze stelden niet teleur. Meteen werd duidelijk dat de pioniers en vaandeldragers van de 'mathcore' maar één doel voor ogen hadden: verpletteren en iedereen met verstomming slaan. En in deze opdracht slaagden ze met vlag en wimpel. Het vijftal uit New Jersey, USA, is met hun eigenwijze, eclectische en innovatieve mix van metal, hardcore/punk, deathmetal, jazz/fusion en electronica één van de smaakmakers van het laatste decennium voor wie houdt van uitdagende, sonische en technische metal zonder grenzen.
Hun ijzersterke performance was vooral toegespitst op hun alombejubelde en goed ontvangen laatste wapenfeit ‘Option paralysis’. We herkenden waanzinnige composities als "Farewell, Mona Lisa", "Good neighbour", "Gold teeth on a bum (prachtige titel trouwens), "Widower" en "Room full of eyes". Allemaal gebracht alsof hun leven er van af hing. Ze werden warm onthaald werden door de ‘die hard’ fans die lustig meezongen en zichtbaar genoten van het gebodene.
Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf maar imponeerde tevens met zijn melodieuze vocalen die vergelijkingen opriepen met Faith no More-frontman Mike Patton. Er zijn slechtere referenties. Gitaartandem Ben Weinman en Greg Tuttle produceerden de meest duizelingwekkende, gedetailleerde en complexe gitaarpartijen. Basmonster Liam Wilson en meesterdrummer Billy Rymer verbaasden ook met hun muzikale kunstjes en brachten dit gestoorde gezelschap op een nog hoger niveau. Dit zijn niet zomaar herriemakers, waarvoor ze nog al eens worden afgeschilderd, maar rasmuzikanten, die hun instrument volledig beheersen en vele collega metalbands nog wat kunnen leren!
Aan ouder songmateriaal was er ook geen gebrek, voorganger ‘Ire works’ werd vertegenwoordigd door oa. "Fix your face", "Lurch", "Milk lizard" en het prachtige, piano-gedreven "Mouth of ghosts". Van doorbraakplaat ‘Miss machine’ werden "Panasonic youth", "Setting fire to sleeping giant" en "Sunshine the werewolf" de zaal ingeslingerd. Blauwdrukken "Sugar coated sour" en " 43% burnt" van classic en debuutplaat ‘Calculating infinity’ deden velen naar adem happen.
Dillinger deed zijn reputatie alle eer aan en zodoende was het concert zowel een feest voor het oor als het oog. Lui die de band als eens aan het werk hebben gezien, weten hoe wild het er op het podium aan toe kan gaan en vanavond was geen uitzondering.
Mocht het er nog niet gekomen van zijn: ga ze zien, want het is echt een memorabele ervaring!! Je wordt niet teleurgesteld … There's no escaping Dillinger!!!
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
We hadden een divers publiek op een zondagavond voor een grootheid uit de jazzfunk, met een repertoire dat ondertussen tot bijna zo’n 50 jaar terug gaat. Jazzfunk is zo’n beetje het lelijke neefje van de jazz, volgens wat veel puristen ooit gezegd hebben, maar dat is ondertussen ook al weer erg lang geleden. Veel jazzcats onderhand al op leeftijd maar ook net zo goed een jonger publiek dat nog niet geboren was toen Expansions uitkwam en Lonnie Liston Smiths platen hip waren en tot in de Loft en de Paradise Garage gedraaid werden.
Opwarmer South of the Border bracht instrumentale sfeerstukken, die erg goed gespeeld zonder dat je er eigenlijk een duidelijk genre op kon plakken. Ik weet niet of dat goed is, maar het was best wel een leuke opwarmer, zonder bepaald wereldschokkende dingen te hebben gehoord.
Lonnie Liston Smith had een aantal muzikanten mee die zijn zoons hadden kunnen zijn, maar het waren allemaal klasbakken. Leuk ook om Smith centraal op het podium loos te zien gaan op zijn toetsen met op elkaar geklemde lippen alsof hij een blaasinstrument bespeelde.
Hij begon met een soort space-jam die iedereen meteen in de sfeer bracht. Sommige nummers waren uitgesponnen jams, bij andere ging het in de richting van een ballad met mooie, hoewel tekstueel wat banale lyrics, maar het de sfeer was eigenlijk altijd cool alsof je terug in een donkere kroeg in New York anno 1976 bent. Het hoogtepunt kon bijna niet anders dan ‘Expansions’ worden, maar om die baslijn voor de eerste keer live te horen beginnen, was toch memorabel. Het werd een uitgesponnen versie die voor het podium voor een spontaan feestje zorgde en overliep in een jam waarin de bassist even kwam tonen wat hij kon. Indrukwekkend, … al even indrukwekkend als de percussiesolo die erna volgde. Het was alsof je een voetballer kunstjes zag doen. Rasmuzikanten. Jammer eigenlijk dat dit een nichegenre blijft, maar wie er was zal het echt wel bijblijven. Ik vertrok alvast met zoals men zegt, een voldaan gevoel huiswaarts.
Organisatie: Democrazy, Gent
Eén van hipste bands bij de jongeren is het uit Brooklyn, NY afkomstige MGMT, die op hun debuut ‘Oracular Spectacular’ een paar meezingbare, -neuriënde, - fluitende psychedelische songs uithadden als “Time to pretend” en “Kids”. Ondanks het feit dat de tweede cd doortastender en gewaagder klinkt, de hitgevoeligheid opgeborgen lijkt, boet de band rond het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden nog niks aan populariteit in, want het concert in de AB was in een mum van tijd uitverkocht, om dan nog niet te spreken toen ze hun tweede cd ‘Congratulations’ in de Bota, eerder het jaar, voorstelden. De psychedelische synthpopprockers van MGMT scoren dus goed.
We waren op de afspraak, gezien ze de zomerfestivals in ons landje links lieten. We hoorden een creatief retropop/psychedelisch geluid van een standvastige, evenwichtige band die de paddestoelen en ander geestesverruimend goed vaarwel zeiden. De jeugdige onstuimigheid maakte plaats voor volwassenheid en professionalisme. In de songs hoorden we invloedrijke bands als Roky Erickson, Brian Eno, Pierre Henry, Pink Floyd, Pavlov’s Dog , Hawkwind, David Bowie, The Doors en jongere bands als The Flaming Lips, Mercury Rev, Spacemen 3 en Ozric Tentacles.
Een dromerig concept, van verrassende en onverwachtse wendingen, vormde de rode draad, slepende melodieën, fijne hoge (vocoder) stemmertjes, synths, (akoestische) gitaarloops, symfo en orkestraties. Ze wisselden het nieuwe met het oude af en de toegankelijke nummers zaten mooi verdeeld om de aandacht te behouden en niet te verzuipen in de muzikale rijkdom van hun psychedelische (lange) (instrumentale) stukken en de ‘arty’, eenvoudig gehouden, veelkeurige videobeelden en vloeistofdia’s; wat we ook zagen was dat niet iedereen geboeid bleef en tevreden was met de muzikale koers van de band.
”Weekend wars”, “It’s working” en “The youth” waren alvast de aanzet. Daarop volgden de herkenbare tunes, bleeps en psychedelische deuntjes van de singles “Flash deliruim” en “The electric feel” , wat heel warm werd onthaald. Op die manier had MGMT wel iets mee van Faithless die het ook moeten hebben van die ophitsende, opzwepende doel-treffende, efficiënte, mee - neuriënde elektronicatoetsen en zalvende beats.
In het tweede luik had je dan de aparte verteerbaarheid van “Song for Dan Treacy” en “Of moon, birds & monsters” met het aanstekelijke, bezwerende “Congratulations” en “Time to pretend”.
En tot slot konden we niet omheen “Siberian breaks” … wel vijftien minuten werden we ondergedompeld in die bevreemdende, bizarre, soms dreigende psychedelische, psychotisch wereld, …wat aan een Harry Potter film refereerde en ambiënte soundscapes van Air integreerde. Hier werd aan MGMT’s muzikale rijkdom geraakt. En zelf geraakten we even het noorden kwijt in dat moeras, maar op tijd kwamen de pompende elektrosynthbeats van “Kids” op de proppen, een dancehall/laptophit ‘pur sang’, tot stand gekomen met een minimum aan avontuurlijke wendingen, maar waar het publiek dan eens lekker heupwiegend, springend en dansend uit z’n dak kon gaan. Hier ontplofte de boel, wat nog nazinderde op het poprockende “The handshake”, die in een krachtiger rockkleedje werd gestopt.
De bis van o.m. “Destrokk (?)” en “Brian Eno” bracht de inspirerende bronnen van Eno himself, Spacemen 3 en Pierre Henry bij elkaar, waren directer en intrigeerden door de repetitief opbouwende stukken.
MGMT zal wel altijd gelinkt worden met de klassiekers van hun debuutplaat. Een ‘congratulation’ is op z’n plaats voor de doordachte finesse van de songs, die de rommelige van vroeger opslorpte … Ondanks dat hun meeslepend materiaal behoorlijk live uit de verf kwam, beschikt MGMT niet meer over die ‘final’, gevoelige touch die hun concert groots kunnen maken … Vraagtekens voor de toekomst?!
Organisatie: Live Nation
Met een nagelnieuwe cd ‘Absolute Dissent’ op zak is Killing Joke terug op tournee. Het ding is nog maar net uit en toch bleek het Franse publiek de plaat al door en door te kennen. De fans hadden blijkbaar hun huiswerk gemaakt, ze hadden goed naar dat fameuze album geluisterd en onthaalden de potige nieuwe songs op enthousiast gejuich.
Killing Joke heeft inderdaad weer een almachtig werk afgeleverd en putte er tot onze grote vreugde veelvuldig uit. Tussenin werd er ook flink gegrepen uit dat schitterende debuut ‘Killing Joke’ uit 1980. Wat moest een mens nog meer hebben om van een geweldig concert te spreken? Een waanzinnig “Madness” misschien of een finale stroomstoot “Pandemonium” als finale bijvoorbeeld? Jawel, Killing Joke was vanavond gul met de hoogtepunten.
De heren waren al hard en bezwerend aan hun set begonnen met onder andere killers van songs als ‘Wardance’, “In excelsis”, “European super state” (prachtige nieuweling, en meteen ook publiekslieveling) en “Bloodsport” om dan met een openbarstend en verpletterend “Requiem” in overdrive te schakelen.
Vanaf dan schoot de vlam er zowaar nog meer in met ondermeer een oppermachtig ”The great cull”, een uiterst explosief “Asteroid” en de pompende klassieker “The wait”.
De combinatie van de beste oude songs met de gloeiende nieuwe pronkstukken zorgde voor een knallende set. Killing Joke slaagde er met glans in om het hele optreden lang een stevige spanningsboog aan te houden en de theatrale podiumact van de prettig gestoorde Jaz Coleman was een perfecte aanvulling voor het droge muzikale geweld van zijn uiterst strak spelende band. Coleman was overigens bijzonder goed bij stem. Hij zong, brieste en brulde met volle overgave terwijl hij voortdurend met een dreigende blik de zaal in staarde. Het zou best wel eens kunnen dat die gast op een andere planeet is geboren.
Een kanjer van een optreden.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
