Niet alles wat uit New-York komt probeert trendy te zijn. Er zijn ook muzikanten die trouw blijven aan de traditionele folk ook al doen ze dat op een eigenzinnige wijze toch past dit duo perfect in dit hokje. Eleanor Kleiner en de Franse Elie Brangbour zijn al zes jaar bezig en hun muziek brachten ze reeds ter uitvoering op podia in China (!) maar door allerlei omstandigheden (die steeds te reduceren zijn tot geld) is ‘Go call the captain’ hun eerste cd geworden.
Vanaf de aanvang van deze cd wordt het meteen duidelijk dat dit het soort muziek is die het vooral van de kwaliteit moet hebben en waar er geen plaats is voor enige pose. Meteen hoor je de invloeden van folk, bluegrass country en natuurlijk ook pop.
Het is overduidelijk dat het accent hier ligt op de stem van Eleanor, en het is niet voor niets dat deze band in de VS reeds meerdere malen vergeleken werd met Fiona Apple.
Een echte tip voor de folkliefhebber die niet vies is van een lepeltje pop.
Info www.myspace.com/thewhisperingtree
Vreemde plaat want je hebt hier net het gevoel dat je zo’n compilatie uit de golden sixties in je handen hebt en dat komt vooral omdat The Grip Weeds het soort groep is die niet tevreden is met één hokje. Neen, het liefst zitten ze in verschillende hokjes als het maar niet al te modern klinkt want deze groep hangt aan van alles vast wat ooit door mensen met bloemen in hun haar ergens in San Francisco werd verheerlijkt.
Deze Amerikaanse band die gevormd is door de broertjes Reil liet er geen gras over groeien en voor hun nieuwste cd opteerden ze zomaar eventjes voor 24 nummers wat resulteerde in deze dubbel-cd.
Little Steven Van Zandt vergeleek hun met wat The Who in de jaren ’60 deed en wie zijn wij om deze mens tegen te spreken?
Sommige nummers dreigen zo uit één of andere Nuggetscompilatie te komen terwijl af en toe ook de samenzang van The Byrds geregeld zijn kop komt op steken meestal onder begeleiding van vette psychedelische gitaren.
The Grip Weeds brengen misschien niks nieuws (en dat zal verre van hun bedoeling geweest zijn) maar dit is wel absolute topmuziek die het moet hebben van kwaliteit in plaats van onnodige poses!
Info www.gripweeds.com
Het meisje – jongen duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) uit Brooklyn NY hebben een intrigerend EP tje afgeleverd in afwachting van de komende full CD. Hun elektronische stuiterpop vs indierock bevat aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat. Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en pop noir van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles.
Maar ze klinken subtieler en verfijnder en geven aan hun sound een luchtiger toon; ook de bezwerende, smachtende en indringende vocals van Everdell nemen een prominente rol in. De zes songs op de EP benadrukken de kwalitatieve sterkte en wat de band in huis heeft. We horen voldoende variaties met “Building on L.O.V.E.”, “Tom tom” en het afsluitende “It’s only everything” als de meest opzwepende dansbare songs; “Ghosts”, “Sleepwalkers” en “In to it” zijn sfeervoller door de knisperende elektronica en de ‘80s repeterende ritmes en gitaarakkoorden.
We zijn gewaarschuwd dat dit EPtje de voorbode is tot heel wat …
Het programma van de Lokerse Feesten is wel meer op nostalgie gericht, vanavond was dit zeker het geval, er liepen nogal wat ouwe rockers met gezette bierbuiken rond. Kon ook moeilijk anders, met zo’n affiche.
Therapy? , nog steeds zeer geliefd in België, mocht de regenachtige avond openen in Lokeren. De band hun set klonk misschien bij momenten een beetje rommelig, maar bij de drie immer sympathieke heren valt dat best te pruimen. Hun sound heeft wat aan agressie moeten inboeten en is er wat meer fun in de plaats gekomen, maar de spontaniteit is onberoerd gebleven, en dat is wat hen populair houdt. Uiteraard moesten ze het hebben van de oudjes als daar zijn “Isolation”, een nog steeds fel en verbeten “Teethgrinder”, “Going nowhere”, “Die laughing” en natuurlijk “Diane” dat voor de gelegenheid een strak rockkleedje kreeg aangemeten.
Niks nieuws, niks verrassends, maar toch een blij weerzien met deze fijne gasten.
Mötley Crüe, wat moesten we daar in hemelsnaam van verwachten ? een over the top karikaturale Amerikaanse hard-rock band waarvan hun sex-, drugs- en rock’n’roll uitspattingen beruchter zijn dan hun muziek.
Wel, het viel reuze mee, tenminste voor wie zich een uurtje kon inleven in de wereld van kitscherige cliché matige hard-rock. En dat konden wij nu voor één keertje ook, zie. Het hoge stemmetje, de gierende gitaren, de hair metal meets New York Dolls looks, de stoere poses, de vlammenwerpers, het vuurwerk. Het ging er allemaal lekker in. De songs die voor ons Europeanen niet echt wereldschokkend zijn, werden hard en strak gespeeld en de totaalsound mocht er zijn. Meer dan geslaagd, dus.
Ontgoocheling van de avond waren de ouwe rockers van Golden Earring. Van een bende ervaren rotten hadden we toch wat meer verwacht, maar ze klonken alsof ze de laatste 15 jaar alleen nog maar comateus in leven werden gehouden (kan ook 25 jaar zijn). We kregen een fletse, routineuze set in de trend van ‘we willen nog wel, maar we kunnen echt niet meer’. Songs als “When the lady smiles” en “Twilight zone” werden al vroeg in de set half op automatische piloot na mekaar afgehaspeld en brachten geen greintje beroering teweeg. Het onvermijdelijke “Radar love”, dat de meubelen moest redden, werd ontsierd door een compleet overbodige drumsolo en had verder ook maar weinig power te bieden. In de bisronde probeerden ze het dan over een andere boeg te gooien door wat meer de rock’n’roll toer op te gaan, maar ook daarmee gingen ze de mist in. Eén ding werd ons klaar en duidelijk vanavond : Golden Earring is klaar voor het kerkhof.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De roep naar heavy bands klonk de laatste jaren steeds harder en dat hadden de organisatoren begrepen want ze verzamelden een bont allegaartje van Amerikaanse 'metalbands' (Anthrax - Papa Roach - Life Of Agony – Alice Cooper) op het podium van de Grote Kaai.
Paraat waren voor Anthrax …De verwachtingen waren eigenlijk wel vrij hoog... want niet iedereen wordt naast Metallica, Slayer en Megadeth in één adem tot 'the big four' gerekend!
Sympathieke gitarist Scott Ian nam zoals steeds het voortouw van dit New Yorkse combo en hield het tempo strak alsof het z'n eerste optreden was. De trash en speedmetalpioniers konden dit niveau helaas niet hun hele set volhouden en het verouderingsproces was vooral bij zanger Joey Belladonna hoorbaar.
Klassiekers “In my world”, “Got the time” en "Only" kwamen te weinig uit de verf en daar waar vorig jaar tijdens Graspop met een andere zanger werd geëxperimenteerd vrezen we na het zien van deze vocale prestatie dat dit niet de laatste keer zou kunnen geweest zijn.
Sentiment was het wel en de publieke respons was er ook maar we hadden eerder het gevoel van net niet....
Een totaal ander geluid bij Papa Roach. Ten tijde van de nu metal hype begin jaren 2000 verschenen zij met o.a. Korn en Limp Bizkit aan de oppervlakte en bereikten ze miljoenen alternatieve oren. Bij hun opkomst was direct duidelijk dat een groot deel van het publiek hen nog op handen draagt en frontman Jacoby Shaddix ging daar maar wat gretig op in.
Hun set was energiek maar na een een 20 tal minuten vroegen we ons af of we nu 5x hetzelfde nummer gehoord hadden of dat dit verschillende tracks waren... Alles behalve veel variatie dus al kwam die er even later wel toen ze uit hun 'Infest' cd “Broken Home”, “Last resort” en “Between angels and insects” speelden. Ook het nieuwe nummer “Kick my teeth” kreeg een goeie repliek en met het nieuwe album in the pipeline en een live dvd die volgende maand uitkomt kunnen we enkel maar vaststellen dat de toekomst voor deze band er nog steeds rooskleurig uitziet.
Met Life Of Agony kregen we terug iets totaal anders voorgeschoteld. Het kwartet, afkomstig uit Brooklyn, passeerde eerder dit jaar in de AB met hun ‘20 years strong’ tournee en stonden de vorige editie ook in de shelter op Pukkelpop. Wie LOA zegt, zegt Keith Caputo, de charismatische frontman die het gezicht en geluid bepaalt van de band. Er werd fel geopend met “Lost at 22” en “ Weeds” en we slikten even want de stem van Caputo kwam er niet door... was dit door het slecht afgestelde geluid of lag het gewoon aan hemzelf... Gelukkig was het het eerste zodat we daarna schitterende vertolkingen kregen van o.a. “Underground” en “Through & through”. Circle- en moshpits werden gespot en ook bassist Alan Robert zweepte de fans meermaals op. Het was genieten van de typische groovy sound maar de te lange stiltes tussen de nummers nam de vaart eruit en was storend voor de rest van het optreden.Gitarist Joey Z die zich zoals steeds volledig gaf, nam de band meermaals op sleeptouw. “This time” en “Rivers runs red” ontbraken ook niet in de setlist en benadrukten nog eens de unieke sound van deze band. Hopelijk mogen we binnenkort nieuw werk verwachten...
Maar even later was het tijd voor de headliner Alice Cooper en z'n 'Theatre of death' tour.
Een rinkelende schoolbel luidde het metalfeest in, vanachter een neergelaten canvas doemde de 62 jarige David Furnier op en met “School's out”, “No more mr nice guy” en “Eighteen” deelde hij meteen een mokerslag uit die kon tellen. Wat een strakke sound, wat een stem, wat een start van deze set!
Ook het showelement was alomtegenwoordig: Cooper werd gespiest, onthoofd, doorboord en overleefde al deze acties om daarna telkens weer springlevend op het podium te dartelen. Een pluim ook voor de sterke begeleidingsband die in al dit showgebeuren de teugels strak hield en niet uit hun rol viel, Lokeren genoot en bracht vocale steun bij “Poison” en “Elected”.
De outfits, decors, de gehele show, alles zat vernuftig ineen en na anderhalf uur klokten we af en moesten we toegeven dat Alice Cooper nog steeds een zeer grote meneer is met een uitmuntende show.
Deze metalformule was een schot in de roos en we mogen er zeker van zijn dat dit de komende jaren wel navolging zal krijgen.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Bij het afdalen van de brede trap naar de toegangsruimte van het Leuvense M-museum werd meteen duidelijk dat het nieuwe M-idzomerfestival zich niet enkel met zijn multidisciplinaire aanbod onderscheidt van diens gemiddelde Vlaamse tegenhanger. Talrijke bevallige assistentes sprongen meteen in de bres om de wat onwennige festivalganger, die zich normaal als vee naar de wei gedreven weet, de weg te wijzen. Kunstliefhebbers mochten met hun festivalticket alle zalen van dit vorig jaar geopende museum bezoeken, een bonus die ons sterk beviel omdat men niet elke dag de kans krijgt om een puike selectie uit de oude en nieuwe kunst te bezichtigen. Diversiteit was hierbij troef want bovenop vele waardevolle schilderijen presenteert dit museum ook fotografie, installaties, videokunst, beeldhouwwerk, diamontages, enzovoortsenzoverder. Het gebouw zelf is een geslaagde integratie van oude en nieuwe architectuur waarbij men meermaals getrakteerd wordt op een adembenemend zicht op de Leuvense binnenstad. We kwamen letterlijk ogen en tijd te kort, de volgende keer zullen we dus wat vroeger opstaan alvorens ons naar de M-idzomerfestivalsite te begeven. U merkt het: we waren reeds verkocht alvorens de eerste muzieknoot weerklonk. Als we u op het hart drukken dat niet enkel de culturele maar ook de culinaire fijnproevers en veelvraten aan hun trekken kwamen, beseft u meteen dat onze avond niet stuk kon. En dan zwijgen we nog over het feit dat er overal voldoende vuilnisbakken voorzien waren en er daarenboven enkele medewerkers permanent de weinig op de grond geworpen bekertjes aan het oprapen waren. Lang geleden dat we na afloop nog zo’n ongerept festivalterrein mochten aanschouwen!
Toch was die eerste avond niet alles pico bello. De intimistische songs op ‘And So It Is Morning Dew’ zijn meer dan verdienstelijk maar on stage kon The Bear That Wasn’t nog niet overtuigen. Ook de zevenkoppige band die het podium na het solo gebrachte openingsnummer inpalmde kon ons niet voldoende bekoren om van een sterke opener te spreken. Zijn 365 opeenvolgende huiskamerconcerten zijn hoogstwaarschijnlijk stuk voor stuk sterker dan hetgeen hij in grote zaal of op een festivalpodium ten berde brengt. Songs als "Winterwandering" en afluiter “Headphones” illustreerden dat Nils Verresen heel wat in zijn mars heeft, maar het zou ons verbazen als hij ooit massa’s in vervoering zal brengen. Misschien is het dus ook beter om dit materiaal - waarmee hij trouwens heel terecht hoge ogen gooit! – enkel in zijn meest pure vorm (dus zonder versterking) aan de waarlijk geïnteresseerde liefhebbers te presenteren. Het is immers spijtig als de meeste toeschouwers zich een optreden zullen herinneren dankzij de weinig alledaagse songtitels (wat denkt u van "The Exciting Adventures Of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequence"?) i.p.v. o.v. de tekstuele en muzikale pareltjes die deze singer-songwriter op zijn debuutplaat liet persen.
Hoofdact Mercury Rev tapt muzikaal uit andere vaatjes. Deze Amerikanen etaleerden vier jaar terug zowel hun eigenzinnigheid als hun veelzijdigheid op ‘The Essential Mercury Rev – Stilness Breathes 1991-2006’. Na een periode waarin rijk georkestreerd, haast etherisch werk op de voorgrond kwam (hierbij denken we vooral aan ‘All is Dream’ uit 2001) greep deze groep twee jaar geleden op ‘Snowflake Midnight’ terug naar de meer experimentele, vaak psychedelische muziek waarmee ze op ‘Yerself Is Steam’ (1991) en ‘Boces’ (1993) debuteerden. Het Leuvense publiek kreeg een twaalftal eigen nummers en twee covers te horen. Omdat we verrast werden door het stipte aanvangsuur van het optreden (we waren diepgeconcentreerd aan het proberen om één van die moderne kunstwerken te snappen, belastende hersenactiviteit die ons belemmerde om vlot de uitgang van de museumzalen te vinden), misten we het begin van hun set. Het eerste hoogtepunt waarvan we zelf getuige konden zijn, was “Holes” (uit doorbraakalbum ‘Deserter’s Songs’ - 1998). Het daaropvolgende “You’re my Queen” begon goed maar kreeg vervolgens een te lange uitloper die muzikaal niet spannend genoeg was om minutenlang te boeien. Gelukkig was dit één van de zeer schaarse momenten waarop Jonathan Donahue en de zijnen de pedalen verloren. Over het algemeen hadden we niet te klagen: o.a. “Diamonds” (uit ‘The Secret Migration’ - 2005), “Spiders and Flies” en het onverwoestbare “The Dark is Rising” werden met de vertrouwde gedrevenheid geserveerd. Tijdens Peter Gabriels “Solsbury Hill” dachten we even dat een middelmatige covergroep de honneurs waarnam, maar gelukkig bewees Mercury Rev niet veel later met “Once in a Lifetime” (Talking Heads) dat een gedurfde eigen toets een cover kan rechtvaardigen (wie had ooit gedacht dat deze klassieker overeind kon blijven zonder refrein?).
Na een stomende (en veel te korte!) versie van “Senses On Fire” namen de heren hun biezen. Ongetwijfeld omdat Keizer Louis strenge instructies gegeven had, kregen we tegen tienen met “Goddess on a Highway” slechts één bisnummer. Al te lang moeten de fans van Mercury Rev echter niet op hun honger blijven zitten: op 20 november zal de groep onder de noemer ‘The Mercury Rev Clear Light Ensemble’ avantgardistische films begeleiden. Een kolfje naar hun hand dus dat wordt ongetwijfeld opnieuw een fantastische avond….ook al is het in Antwerpen…;-)
De allereerste avond van dit Leuvense festival maakte duidelijk dat het veel potentieel heeft. Organisatorisch was het alvast af. Nu maar hopen dat het voldoende publiek lokt om een blijver te worden in het stilaan verzadigde festivallandschap.
Organisatie: M-idzomerfestival ism Depot, Leuven
Niet iedereen is ervan overtuigd dat het internet een zegen is voor de ontwikkeling van de muziek maar iedere azijnpisser moet op zijn minst toegeven dat het dankzij dit medium is dat we met muzikaal talent in contact komen dat anders sowieso zou genegeerd worden.
Geef zelf toe, hoe groot is anders de kans dat u ooit zou lezen over een Braziliaanse post-punkband zonder de innovaties van het net?
The Midnight Sisters hebben na een heleboel naamsveranderingen besloten om door het leven te gaan als Midnight Sisters en dit debuut dat in eigen beheer opgenomen werd is een ode geworden aan popmuziek zonder franjes waarin zowel aandacht geschonken worden aan de melodie (denk REM), de leuke gitaarrifjes (denk Big Star) en de scherpe kantjes die je een beetje richting Editors doen denken.
Niks aan deze release doet je vermoeden dat je hier te maken hebt met gasten uit Sao Paulo en soms neigt het wel eens uit te draaien op ordinaire rock die je al vaker (zelfs te vaak) hebt gehoord maar wie zweert bij tijdsloze klasserock zal dit best weten te waarderen.
Info www.myspace.com/midnightsisters
Van het moment dat je dit hoesje te zien krijgt weet je meteen dat deze schreeuwlelijkerds niet het soort muzikanten zijn die je oorgangen gaan bevuilen met mietjespunk zoals degene die door MTV en consorten de laatste jaren door onze strot zijn gedraaid, want het betreft hier wel degelijk horrorpunk. Fans van het genre zullen dat zeker beamen wanneer ze zien dat dit een release is die uitgebracht is op Fiend Force wat eigenlijk een soort van garantie is.
’Welcome the darkness’ is het soort punkLP zoals een echte punkLP moet klinken: hij is kort, ze hebben lak aan alles, het rockt van de eerste tot de laatste seconde, het revolteert, het is sexy en het doet je heupen swingen zoals enkele goede rockpunk (nou ja eigenlijk is het horrorpunk) dat kan.
Net als de meeste horrorpunkbands is hun geluid zeer gelijkend op die van The Misfits en zelfs af en toe kun je wat metalinvloeden horen maar geen ziel die daar om treurt.
Een release om te koesteren, en nu die dochters opsluiten want het uur van Satan heeft weer eens geslagen. Tip als je het graag wat luider en ruiger wil.
Info www.myspace.com/deadendguys
Ondanks de crisis werd er nog nooit zoveel muziek uitgebracht als de dag van vandaag en daardoor bekom je vlug dat je vaak dat de bomen niet meer door het bos kan zien en daarom presenteren we u af en toe zo’n groepje die een fantastische release uitgeeft maar door dat overaanbod aan de aandacht dreigt te ontsnappen.
Coltrane Motion uit Chicago bijvoorbeeld die met hun tweede cd ‘Hello Ambition’ eigenlijk het bewijs leveren dat ze even scherp en energiek uit de hoek kunnen komen dan pakweg Vampire Weekend. Net als de overbekende vampieren zoeken Coltrane Motion hun soelaas in de Amerikaanse alternatieve pop uit de 80’s (en dan hebben we het over Talking Heads en Devo) waarmee ze hun eigen ding doen en wat vaak uitdraait op mooie resultaten waarbij je songs krijgt als het lo-fi achtige “My heart might go on” of de keigoede opener “When we were old”.
Volgens de jongens was het de bedoeling om een indieplaat uit te brengen waarop je net zo goed kunt op dansen als op een meidengroep en het verdict is dat ze er nog in geslaagd zijn ook !
Info www.myspace.com/motion
Dissapears (Chicago, USA) staat voor zinderende gitaren die vertrekken vanuit Velvet Underground fuzz en zich richting shoegaze begeven. Onderweg passeren ze bij The Fall, Alan Vega, Ride en Wipers. Ze eindigen in een poel waar hedendaagse geestesgenoten als Wooden Shjips en A Place to Bury Strangers ook in woelen.
Meer underground dan mainstream dus, een geluid die scherp en noisy is, gitaren die stoten en grommen en vocals die ergens vanuit de verte er overheen roepen (denk aan Mark E Smith van The Fall).
In tegenstelling tot een hoop andere noise- en shoegazebands verdwaalt Disappears echter niet in ellenlange songs met oorverdovende uitbarstingen. Met amper tien songs van tussen de twee en vier minuten houden ze het vooral kort, bondig en punky, en na amper 29 minuutjes is het liedje al uit.
Een boeiende en meeslepende underground plaat.
The Go Find is een goed bewaard Belgisch geheim. Ze spelen in op onze gevoelswereld met hun sfeervol zalvende dagdromende (indie)poptronica. De band rond Dieter Sermeus, ex Orange Black, is al toe aan de derde cd (eerder verschenen ‘Miami’ en ‘Stars on the wall’). Muzikale pracht en schoonheid siert het materiaal van The Go Find door de zeemzoeterige melodieën, de zachte ritmes, de warme klanken en de zachtaardige stem van Sermeus, die op een paar songs wordt bijgestaan door Karo van Few Bits en Lies Lorquet van Mintzkov.
De onschuldige, relaxte, smachtende en rustig voortkabbelende songs gaan in de richting van The Album Leaf, Postal service, Lali Puna, The Notwist en Styrofoam.
Lichtvoetig, licht verteerbaar en opgewekt klinkt het allemaal; dit fijne gevoel bevestigen ze met sterke tracks als “It’s automatic”, “Just a common love”, de titelsong van de cd, een aan Pavement gelinkte “Cherry pie”en een slepende versie van “Heart of gold”. Te koesteren, dit bandje!
Het Britse model Sade Adu (Afrikaanse roots, Nigeria) bracht medio de jaren ‘80 drie pakkende, smachtende laidback r&b souljazzy platen uit, ‘Diamond Life’ – ‘Promise’ – ‘Stronger than pride’. Van haar debuut onthouden we alvast volgende spraakmakende singles “Smooth operator”, “Your love is king”, “Hang on to your love” en de gekende cover “Why can’t we live together” . Verder hadden we nog “Is it a crime” en “The sweetest taboo” uit de tweede cd en tot slot “Paradise” en de titelsong “(love is) Stronger than pride”. Het daaropvolgend materiaal had weinig meer om het lijf. Invloedrijk voor haar werk waren Ray Charles, Al Green, Stevie Wonder, Aretha Franklin, Nina Simone, Billie Holiday, Dianne Warwick, Diana Ross en Grace Jones. Samen met Everything but the girl en Swing Out Sister gaf ze die souljazz een poppier gezicht …
Na tien jaar stilte komt ze met een nieuwe cd af, ‘Soldier of love’ .Even leek het er op dat ze met de titelsong nieuwe wegen zou inslaan door de trippende beats en ritmes, maar aan haar muzikale formule van heerlijk (weg)dromende en ingetogen soulpop is weinig veranderd. De eerste songs boeien nog “The moon & the sky”, “Babyfather” en “Long hard road”, er is de toevoeging van strijkers, blazers en piano, maar dan zinkt ze weg en zijn de songs een herhalingstoets, mooi maar onopvallend door de weinige varianten. Kortom de songs klinken als Sade … en niks anders …
De zes muzikanten van Auld Corn Brigade komen uit het Duitse Nordhausen maar zijn duidelijk in het verkeerde land geboren. Dat is duidelijk te horen op ‘A fighter’s Lullabies’ waar ze volop hun liefde voor Ierland bezingen. Op dit album horen we traditionele Ierse folksongs (“I’ll Tell Me Ma”, “Muirsheen Durkin”, “ Dirty Old Town“ ) in een modern punkjasje oftewel de combinatie van stevige gitaren met de typische folkviool. Enerzijds handelen de teksten over de prachtige Ierse landschappen en de lokale pubs. Anderzijds heeft Auld Corn Brigade ook aandacht voor de tragische geschiedenis van het eiland en horen we eigentijdse versies van oude verzetsongs.
Eerlijk gezegd is dit niet echt onze favoriete variant van punkrock maar wie houdt van bands als The Pogues, Flogging Molly of The Dropkick Murphys kan deze Duitsers gerust een kans geven!
Ware het niet dat ze zelf onvoorwaardelijke fans zijn, je zou zo stilaan toch gaan denken dat de heren van The Gaslight Anthem de eindeloze vergelijkingen met Bruce Springsteen kotsbeu zijn. Het werkt ons precies meer op de heupen dan henzelf, want zij vinden het helemaal niet erg, terwijl wij een acute aanval van diarree niet kunnen afhouden telkenmale als we de naam Springsteen horen vallen.
Kijk, de stem van zanger/gitarist Brian Fallon neigt inderdaad wel naar die van de vermeende all American hero, maar wat The Gaslight Anthem op de opvolger van het zeer aanstekelijke ‘The ‘59 sound’ presteert is wat ons betreft veel heter, energieker en soulvoller dan wat de ouwe zeurpiet al tientallen jaren weet te brengen. Kortom, dit hier rockt, Springsteen zwalpt. Had men de zogenaamde ‘Boss’ jaren geleden opgesloten met een handvol platen van The Clash en The Replacements en met een zwaar ontvlambare dosis buskruit in zijn reet, dan had ie misschien net zo opwindend geklonken als The Gaslight Anthem.
Om maar te zeggen, wij houden enorm van dit plaatje. Waarom? Omdat de 10 songs op ‘American Slang’ beresterk zijn. Allemaal nummers met een felle kop, een flinke staart, ijzersterke melodieën, potige riffs en met een refrein om U tegen te zeggen. Amerikaanse muziek met tempo, power en brains, gemaakt voor lange ritten op de snelweg, en een garantie voor enthousiaste zwetende concertzalen.
‘American slang’ is 34 minuten kolkend entertainment met tien kanjers van songs vol vuur en passie.
Dit is, samen met The Hold Steady en Drive by Truckers, één van die bands die voor een stevige nieuwe wind zorgen in de Amerikaanse pure roots-rock. En als we The Gaslight Anthem dan toch moeten vergelijken met een ouwe rocker, dan kunnen wij veel beter leven met Tom Petty. Op 14/11 in de AB ! U moest al weg zijn.
Nederlands 
Français 
