Na een goedgevuld en zeer gevarieerd concertseizoen besloot de Gentse Handelsbeurs om Van Dyke Parks als seizoensafsluiter op de affiche te plaatsen. Deze 68-jarige kranige legende werkte met iedereen samen waar maar met te werken viel (dat gaat van U2, Little Feat tot Saint Etienne) en verder had hij ook nog zijn zegje op één van de meest legendarische albums uit de popgeschiedenis ooit, ‘Smile’ van Beach Boys.
Het had trouwens geen haar gescheeld of Van Dyke zat op vraag van David Crosby bij The Byrds maar in de muziekgeschiedenis vinden we wel eens meer zaken terug waar nu eenmaal geen verklaringen voor te vinden zijn.

Zo’n mysterie schuilt bijvoorbeeld in het voorprogramma (en tevens later ook de begeleidingsband) van Van Dyke Parks, nl. Clare & The Reasons.
Voor de gelegenheid werd de Handelsbeurs met de nodige tafeltjes en stoeltjes omgebouwd tot een heuse jazzclub en zangeres Clare Muldaur Manchon opende met de woorden “Gent, the best city in the world. I kid you not” meteen haar liefdesoffensief. Die Clare is trouwens niet één van de minste want deze dochter van Geoff Muldaur (iemand die destijds nogal vaak rondhing met Bob Dylan) mocht op haar derde album ‘The Movie’ op o.a. de medewerking rekenen van Sufjan Stevens en Van Dyke Parks, met wie ze trouwens reeds drie maal een Amerikaans/Canadese toer achter de kiezen heeft.
De muziek van Clare & The Reasons kun je een beetje met Wizard Of Oz vergelijken waarbij Clare de rol van Dorothy vertolkt en die je doorheen een wereld van klassieke muziek (soms hoor je wel eens invloeden van Mussorgsky), easy jazz, crooners en pop leidt. Hun muziek is tamelijk minimalistisch, zo kan een fluitmelodietje bij deze New Yorkers uitgroeien tot iets wondermoois en schrikken ze er ook niet voor terug om bijvoorbeeld een afschuwelijk nummer als “That’s all” van Genesis om te bouwen tot iets waar bijvoorbeeld The Sundays wel trots zouden kunnen op zijn.
Ook al bleef het bij voorzichtig handgeklap, kon je toch op het gezicht van het publiek een blik van intens genot terugvinden.

Net voor deze fijne groep het publiek verliet werden zij vergezeld door de man voor wie de Handelsbeurs in de eerste plaats volgelopen was : Van Dyke Parks.
Deze legende mag dan wel mede verantwoordelijk zijn voor een grote brok popgeschiedenis en vandaag de dag hedendaagse heldinnen als Joanna Newson bijstaan, toch blijft hij de onzichtbare eenvoud zelve want zo zit hij gewoonweg zijn piano te stemmen terwijl alles in gereedheid wordt gebracht, tot hij op een bepaald moment het publiek toespreekt met de lovende woorden : “Thank you for coming to our shows in times where football has become an art”.
Gedurende meer dan een uur wist deze opa, die trouwens ooit zijn carrière als filmacteur begon aan de zijde van Grace Kelly, ons te entertainen op singersongwriterstuff met een hoge jazzy inbreng die verzorgd werd door The Reasons weliswaar zonder Clare die reeds achter de coulissen was verdwenen.
Van Dyke Parks wordt wel eens aangehaald omwille van zijn bizarre arrangementen maar tijdens dit optreden werd alles herleidt tot de eenvoud van het lied, wat meteen een zeer sterk punt is als je naam Van Dyke Parks is.
Voor sommige nummers ging Van Dyke wel zeer ver terug in de geschiedenis zo was er bijvoorbeeld de eigenwijze bewerking van een traditionele song uit New Orleans uit 1874, of zo is “Cowboy” een nummer dat hij ontdekte tijdens zijn doorreis doorheen Hawaï of is het aangrijpende “The Attic” een bewerking van een nummer die zijn vader had geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog wanneer hij als majoor van de medische dienst de oorlogsgruwelen meemaakte in Normandië.
De meeste mensen zullen de muziek van Van Dyke Parks terecht vergelijken met die andere singer-songwriter Randy Newman zeker omdat door de vele verwijzingen naar allerlei dieren doorheen de nummers, Van Dyke’s muziek meer dan eens herinneringen oproept aan talrijke liedjes uit de Walt Disney-cartoons. Het ene moment is de fantasiewereld van Van Dyke opgebouwd uit sprookjes maar eens hij van wal steekt met een nummer als “Black Gold” dat een tragische verwijzing is naar de schandalige milieuramp die deze planeet teistert, weet je dat hij alweer de bittere waarheid van het leven bovenhaalt.
Na een uurtje kondigde Van Dyke plots aan “That’s it, we’re through”, waarbij hij zijn publiek op de knieën aanbad en vervolgens het podium verliet langs de weg van de gewone man, niet langs de zijkant van het podium maar wel via de zaal naar de bar.

Bij het verlaten van de zaal kon je een goedlachse Daan gadeslaan die blijkbaar had genoten van het concert en met zo’n beeld kon je tevreden huiswaarts trekken want je wist dat een legende weer maar eens je levenspad had doorkruist.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Het 21ste Couleur Cafe festival genoot onder een tropische zon een ruime opkomst met wel 76000 mensen. Het is er dan ook één van dansbaar feestelijke muziek en relax, waar veel mensen even goed voor de sfeer, de animatie, de solidariteitsprojecten, de workshops, de tentoonstellingen, de pak faciliteiten aan dranken en cocktails, de vele exotische eetstandjes en de randanimatie komen, als voor de artiesten. We gaan u evenwel een recensie van de 51 eetstandjes besparen, muziek is nog altijd het hoofdmenu van Couleur Café. Veel vrouwvolk werd geprogrammeerd en de organisatie plaatste Congo centraal op dit wereldmuziekfestival. En de omstredenheid ontrent de Jamaïcaan Beenie Man besparen we U …

dag 1: vrijdag 25 juni 2010

De programmatie op vrijdag was eigenlijk atypisch, met bands als Ska-P, Supreme NTM en verrassend genoeg ook Rodrigo Y Gabriela, dacht ik me van festival vergist te hebben, maar nee ik bevond me toch niet op … Graspop in Dessel.

Ska-P is een zeskoppige Spaanse ska-punk band uit Madrid die sinds 1994 al een zestal albums uitgebracht heeft. Op het podium kregen we al de ska en punk clichés voorgeschoteld: mohawks, geruite schotse rokken, en ook in de nummers werd stevig tegen het establishment aangeschopt, meestal op niet subtiele wijze: zo kregen zowel de politie als de kerk er stevig van langs: een gorilla in battle dress was de gehate policia, terwijl een bisschop in SM-kledij de pederaste deugden van de kerk mocht bezingen. Wellicht beseften Ska-P niet dat ze zo dicht op de Belgische actualiteit zaten. Muzikaal zat Ska-P ergens tussen de mestizo punk van Manu Chao, en de ska-core van Mighty Mighty Bosstones.

Diam’s is een franse hiphop artieste die in het zuiden van België ongelooflijk populair is, maar in Vlaanderen totaal onbekend is. De Univers tent was aardig gevuld, en reageerde superenthousiast, er werden zowaar nummers meegezongen. Wij onthielden vooral de pakjes van de danseressen, die ons vaag aan Def Dames Dope deden denken. Net zoals in Duitsland, is hiphop in de eigen taal gigantisch in Frankrijk, maar zijn het maar enkelingen waaronder Wax Tailor die goed genoeg zijn om de grenzen over te steken.

Over dus naar Rodrigo y Gabriela. We keken raar op toen we een nummer van Tool als pauzenummer hoorden, toen we aan het hoofdpodium aankwamen, maar eigenlijk hoeft dat niet te verbazen, want Rodrigo Sanchez en Gabriela Quintero, ontmoetten elkaar in een trashmetal band. Ook op hun nieuwe album ‘11:11’ ontbreken die metal invloeden niet, zo speelt Alex Skolnick van Testament mee op ‘Atman”, een hommage aan de overleden leadgitarist van Pantera. Naast metal, putten Rodrigo & Gabriela inspiratie uit een ruime waaier van invloeden, van Pink Floyd, Santana, Jimi Hendrix, over jazz-rock tot tango en flamenco. Live is dit tweetal duidelijk gegroeid, waar ze vroeger haast op hun krukjes vastgeplakt zaten, vullen ze nu op hun gemak het hoofdpodium van elk festival. Het kan tijdens de Metallica cover “Orion” geweest zijn, dat Rodrigo zowaar wijdbeens op het podium stond, James Hetfield waardig. Terwijl de performance dus veel extraverter geworden is, blijft de intensiteit en intimiteit overeind: mooi om te zien hoe Rodrigo en Gabriela zo op mekaars gitaarspel ingaan. Absolute uitschieters waren “Diablo Rojo”, “Tamacun”, en “Hanuman”, terwijl het opvallendste nummer wel “Master of Puppets” van opnieuw Metallica was, waarbij Rodrigo knetterende distortie op zijn leadgitaar zette. Het publiek zette spontaan flamenco dansjes in, en deze man had het hoogtepunt van dag een op Couleur Café gezien.

Shantel & The Bucovina Club Orkestar wordt gegeerd in ons landje. Eerder al bouwden ze feestjes op festivals als Cactusfestival, Pukkelpop en in het clubcircuit. Ook Couleur Café mocht eraan geloven vanavond …alsof het niks was, toverden ze uit hun mouw een spetterend feestje met hun ‘Disko Partizani’, een zigeuner/ Balkan/fanfare/polka pop sound: blazers, violen, accordeon, drums, veel beats en de sensuele danspassen van de twee vrouwen van het leuke gezelschap. Opzwepend en dansbaar klonk het allemaal, zonder de traditionele Oost-Europese authenticiteit te verliezen, gedragen door vrouwelijke en mannelijke vocals. Broertjes Balkan Beat Box, Gogol Bordello, Goran Bregnovic, Asian Dub Foundation, Kocani Orkestar, Think of One en het relaxte neefje Beirut hebben er duidelijk een concurrent bij …

Voor het Titan podium was het nu volgelopen voor Supreme NTM. Deze Franse rappers waren ooit super controversieel, omdat ze in hun nummers de uiterst-rechtse politicus JM Le Pen en ook de politie aanvielen, en werden op een moment zelfs verantwoordelijk geacht voor de rellen in de Franse banlieues. Opnieuw zijn deze rappers totaal onbekend in Vlaanderen, dus we waren benieuwd waarom deze band de hoofdact van de avond was.We hoorden een donkere, harde hardcore hiphop, met een grimmige, agressieve voordracht van main man Joey Star. Niet echt ‘notre tasse de thé’, en zeker al niet toen Supreme meende “Smells like teen spirit” te moeten brengen op de wijze waarop Fred Durst meent “Anarchy in the UK” te moeten coveren. Iemand zou deze jongens moeten zeggen dat enkel ‘2 many djs’ met die Nirvana cover wegkomt.

Wij dus naar Ebony Bones. Vanavond kregen we minder mode-show dan een half jaar geleden op ‘les Inrocks’ in Lille, maar nog was de band rond Ebony Thomas een vreemd allegaartje dat onmiddellijk energiek van start ging. Iets te energiek eigenlijk want de drummer meende vanavond iedere subtiliteit metalgewijs uit de set te moeten meppen, waardoor de rest van de band natuurlijk ook verplicht was om het volume op 11 te zetten. Zo ging “W.A.R.R.I.O.R” meer op een metal electro nummer lijken dan op het anthem dat van M.I.A zou kunnen zijn. De elektronica en de punkfunk invloeden kwamen vanavond veel minder aan bod, geen koebel deze keer.
De twee dansers zweepten tijdens “Bone of my Bones”met hun Afrikaanse moves het publiek op, terwijl tijdens de rustiger nummers dame Ebony als een meesteres op de basdrum plaatsnam. We onthielden nog een mooie versie van”Sweet dreams” van Eurythmics, en zagen hoe het dak van de Fiesta tent er finaal toch afging toen de band het publiek van links naar rechts liet jumpen.
Straffe kost en een energieke set van Ebony Bones, maar we hadden toch net iets meer subtiliteit verwacht vanavond.

Op die noot zat Couleur Café dag één er voor ons op, waarbij we tot de verrassende vaststelling kwamen dat metal, hardcore rap en punk zowat de rode draad door ons parcours geweest waren. We namen ons dus voor om op dag twee wat meer in de echte Couleur Café sfeer te duiken.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel

De eerste zwoele zomeravond van het jaar brachten we door in het aangenaam gezelschap van Frankrijk’s bekendste bourgeois-bohémienne, zangeres en actrice Vanessa Paradis. Ze verwelkomde het uitverkochte Koninklijk Circus op een akoestische roadtrip doorheen haar al meer dan twintig jaar durende loopbaan, in een setting die deed denken aan een bedoeïenentent, sober verlicht en geplaveid met rode tapijten. Paradis had rond zich een rits muzikanten verzameld die zich van de meest uiteenlopende instrumenten bedienden: o.a. strijkers, ukelele, banjo en de steeds populairder wordende duimpiano passeerden de revue.

Vanessa, gehuld in een jeans met gepailleteerde top, gaf de aftrap met het aanstekelijke “Pourtant” en het fel meegezongen “Que fais la vie”. Beide nummers verschenen op ‘Bliss’, het album waarmee ze zo’n tien jaar geleden uit de schaduw van Gainsbourg en Kravitz trad. Ze profileerde zich vanaf dan ook vol zelfvertrouwen als singer-songwriter, bewijs in Brussel het titelnummer “Bliss”, geschreven samen met beau en amateurmuzikant Johhny Depp, dat ze met verstilde ontroering zong. Paradis bracht vervolgens een mooie compilatie klassiekers met o.a. “Marylin & John” en “Sunday Mondays”, alsook recenter werk, waarvan we vooral “Divinidylle” onthouden. Tussendoor danste de lolita sensueel van de ene muzikant naar de andere en waagde ze zich zelfs af en toe aan de piano of de gitaar.

Wat het optreden vooral erg deed smaken was het experimenteel arrangement waarin de nummers gegoten werden, waarschijnlijk onder invloed van singer-songwriter Albin de la Simone die voor haar deze akoestische set uittekende. De popsong “Be my baby” werd enkel ondersteund door een piano en ukelele, de ballad “When I say” werd dan weer omgetoverd tot een up-tempo meezinger; het jazzy “Que fais la vie” kon zo in een lounge-bar gedraaid worden; en de monsterhit “Joe le taxi” werd met slechts een minimaal aantal instrumenten helemaal uitgestript. De zweverige, melodische klanken deden zowaar aan Sigur Ros denken… Fijn om te weten dat de Fransen toch af en toe heil zoeken buiten de landgrenzen en afwijken van platgetreden paden!

Afsluiten deed Paradis in een gebloemde zomerjurk met het fel meegezongen (en dubbelzinnige) “Tandem”, geproduceerd door Serge Gainsbourg in 1990 (bovendien zijn laatste handtekening). Het publiek veerde recht om Vanessa te vervoegen in het feestje dat op het podium was ontstaan.
Een verrassende en boeiend concert dus van het ooit frêle tieneridool, dat zich heden liet kennen als een volwaardige karakterzangeres.

Setlist
1.     Pourtant (Bliss, 2000)
2.     Que fait la vie (Bliss, 2000)
3.     Junior suite (Divinidylle 2007)
4.     Scarabée (M&J, 1988)
5.     Dans mon café (Bliss, 2000)
6.     Marylin & John (M&J, 1988)
7.     Chet Baker (Divinidylle, 1988)
8.     Bliss (Bliss, 2000)
9.     Saint-Germain (Bliss, 2000)
10.   Jackadi (Divinidylle, 2007)
11. When I say (Bliss, 2000)
12. La mélodie (Divinidylle, 2007)
13. Be my baby (Vanessa Paradis, 1992)
14. Les revenants (Divinidylle, 2007)
15. L’incendie (Divinidylle, 2007)
16. La vague à lames (Variations sur le même t’aime, 1990) Gainsbourg
17. Sunday Mondays (Vanessa Paradis, 1992) Kravitz
18. Joe le taxi (M&J, 1988)
19. Dis lui toi que je t’aime (Variations sur le même t’aime, 1990)
20. Divinidylle (Divinidylle, 2007)
21. Tandem (Variations sur le mêmte t’aime, 1990)

Organisatie: Live Nation

Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13^e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.

INFO op www.thechrisdsmithband.com