Help, de Russen zijn daar! De Russen!!! En ze hebben dan nog eens goede muziek mee ook! Wie zijn de Russen? De Russen zijn Arkona. Wat is de goede muziek? Dat is hun nieuwste album ‘Goi, Rode Goi!’
Arkona is een Russische Slavian Pagan Metalband die in 2002 opgericht werd door de blonde zangeres Maria Arichipowa. Na enkele bezettingswisselingen staan ze er nog altijd. Intussen hebben ze al vier studio-albums, een live-album en dvd en toch bestaat het dat ik nog nooit van deze band gehoord had. Tot nu, want met hun vijfde album ‘Goi, Rode Goi!’ hebben ze me grondig wakker geschud. Rusland is blijkbaar ook in staat om goede Folk/Pagan Metal af te leveren.
En dan halen ze het in hun hoofd om na een uitstekend openingsnummer en twee goede nummers er onmiddellijk al een episch, muzikaal avontuur tegenaan te gooien in de vorm van “Na Moey Zemble”. Het nummer duurt ruim een kwartier en bevat enkele opmerkelijke gastbijdrages. Zo hoor je o.a. Nederlandse zang van de zanger van Heidevolk, aan aangename verrassing tussen al dat onverstaanbare Russisch. Let wel, geen slecht woord over dat Russisch. Die taal leent zich er uitstekend voor om zo'n liederen te zingen.
Tjah, het hele album gaat verder met dit hoge niveau en deze mengelmoes van Folkinstrumenten en het Metalen geweld. Alsook de kruising van Russische folkzang en grunts.
Een klein minpuntje is de lange speelduur van 78 minuten. Want dit soort muziek vergt toch wel veel aandacht van de luisteraar en die aandacht gaat na een tijdje toch verminderen. Ondanks dit is het toch een heerlijk album geworden!
Een goede twee jaar terug waren zij één van de meeste hippe bands, Management aka MGMT, het leuke gezelschap onder Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden. Hun geestesverruimende pop, rock’n’roll en dancepsychedelica zetten ze om in enkele meesterlijke hits als “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids” van de plaat ‘Orucalar Spectacular’. De plaat werd een wereldsucces. De band, die tuimelt in de ‘70’s retrosychedelica, haalde de sound van Pink Floyd, Pavlov’s Dog , Hawkind, Bowie, The Doors en jongere bands Flaming Lips, Mercury Rev en Ozric Tentacles van onder het stof. Ze maakten er een kleurrijke ‘peace en love’ van.
De opvolger ‘Congratulations’ is andere koek. Het duo verbleef lange tijd op het strand van Malibu voor het schrijven en opnemen van nieuwe songs. Ze putten uit een creatief psychedelisch vaatje en borgen de hitgevoeligheid op. Een drietal toegankelijke nummers horen we binnen hun poppsycherock, “Flash delirium”, “Brian eno” en de titelsong. “ Siberian breaks” is het epos van de cd, ruim twaalf minuten, én wel in vier stukken verdeeld: een dromerig concept, verrassende, onverwachtse en gewaagde wendingen, slepende melodieën, (vocoder) stemmen, synths, (akoestische) gitaarloops, symfo en orkestraties. Samen met “Lady Dada’s nightmare” is er sprake van een lang instrumentaal stuk en een elektronische outtro. Eerbetoon aan The Beatles en Brian Eno zijn op z’n plaats.
Ze benaderen op die manier wat Flaming Lips op hun laatste plaat deed. Pete Kember, die in de ‘90’s deel uitmaakte van de poppsychedelica van Spacemen 3 en Sonic Boom stond mee in voor de productie.
’Congratulations’ is een apart plaatje, apart muziek, een muzikale rijkdom, maar waar soms geen touw aan vast te knopen is …
Built To Spill, onder Doug Martsch, zijn samen met Galaxie 500 één van de pijlers van de ‘independant’ indierock eind’80’s. Slepende, hemels klinkende gitaren, repetitief opbouwende en uitgesponnen gitaarlagen gelinkt aan Neil Young’s Crazy Horse en The Feelies, gedragen door de dromerige, melancholische en breekbare stem van Martsch. Ook de nieuwe plaat, ruim vier jaar na de vorige cd, moet écht niet onderdoen aan het vroegere materiaal. De sympathieke band heeft met “Good ol’ boredom”, “Done”, “Things fall apart” en “Tomorrow” enkele uiterst genietbare gitaarparels uit, songs soms aangevuld met blazers.
Mijmerende, aanstekelijke, aantrekkelijke hoogstaande gitaarpracht horen we op de songs, die knipoogt naar hun oudbakken formule, maar ook ruimte biedt voor een breder instrumentatie. Met opgeheven hoofd slaagt BTS er na al die jaren nog in zich te manifesteren in de huidige indie-boom. Ontegensprekelijk besluiten we dus met respect voor zo’n band!
Het trio uit Manchester, We Have Band, is maar al te graag bezig binnen de electropop en punkfunkstyle. We Have Band gaat van een dromerig , sfeervolle popgroove van “Piano” en “Buffet”, naar de dansbare stijl van Friendly Fires en Hot Chip met songs als “Divisive”, “Oh” en “Centerfolds & empty screens”. Ze borduren hier op de gekende stijl van The Klaxons, !!!, LCD Soundsystem, de ‘70’s funk en ‘80’s Talking Heads, Gang Of Four en de electro van New Order. De dansspieren worden aangesproken door de aanstekelijke beats en percussie. En na deze ravesound maken ze een brede bocht naar de onderkoelde Human League elektronica en de warmte van Pet Shop Boys, waaronder “How to make friends”, “Honey trap” en “Hear it in the cans”. Samen met de drie afsluitende songs tappen ze hier ietwat teveel uit hetzelfde zalvende vaatje waardoor de songs zich niet echt meer van elkaar onderscheiden. Op die manier merken we dat We Have Band deel uitmaakt van de grote meute bands met hun mix tussen indie en elektronische popmuziek.
Door de stofwolk wordt de line-up van vanavond wat door elkaar geschud. Geen Howie & Lynn, geen Tiefschwarz en geen Buraka Som Sistema. Geen paniek verzekert de presentator, alles komt goed! Het werd goed! Namen als Goose en Hermanos Inglesos zorgden voor waardige vervangers.
Superlijm is de opener van vanavond, door de stofwolk begint Selah Sue een uurtje later. Als Oostendse band spelen ze op Karma Hotel een thuismatch. Gewonnen volgens mij! Enthousiaste en ook erg grappige band. Met hun asymmetrische kapsels, jeansvestjes, skinny pants, de nerdy-hip look, stáán ze er! De snerpende gitaartonen en de poppy sound doen de luttele vijftig man enthousiast meewiegen op hun hit “Michael Jordan”.
Op naar Selah Sue! Op youtube ook bekend als ‘white girl rhymes like a Jamaican’. Selah Sue, vroeger een klein bedeesd meisje op dat grote podium is een madam -mét band- geworden. Ze staat er, ze danst, trekt gekke bekken, maar heeft ook gewoon vooral een klok van een stem! Het optreden bestaat vooral uit veel nieuwe nummers waaronder het prachtige “Crazy Vibes” maar ook hits als “Raggamuffin” en “Black Part Love” worden niet vergeten. De nieuwe nummers bevestigen opnieuw haar veelzijdigheid, qua stem en qua genres. Een voorprogramma bij onder andere Jamie Lidell bewijst dat de wereld klaar is voor Sanne Putseys, ‘the future queen of soul’!
Het gaat Balthazar voor de wind: recent nog de Poulains van Flip Kowlier op Studio Brussel, begin april hun debuutplaat ‘Applause’… Dat belooft! Vooral nieuwe nummers passeren de revue en bewijzen wederom de veelzijdigheid van de band. De groep blijft groeien! Dit bewijzen ze nogmaals met hun nieuwe single “Hunger at the door” alle vier op één rij, alle vier in koor “We’ll get older”! Er verschijnt spontaan een glimlach op je gezicht. De mix van pop, rock en elektro zorgt onmiddellijk voor een hierop-staan-we-niet-stil-gevoel! De snijdende viool van Patricia zorgt voor dat net ietsje meer. Vooraleer ze afsluiten met hun hit “Fifteen Floors” draagt Maarten nog een nummer op aan dé band van het moment: The Van Jets. We kijken er al naar uit!
We snellen van Balthazar in de Delvauxzaal naar Nouvelle Vague die reeds begonnen is op de mainstage. Door het weinige volk is er veel plaats vooraan. Gelukkig maar! Eén blik van de madammen van Nouvelle Vague betovert de eerste rijen! De ene in een doorzichtig zwart kleedje, felrode lippen en angstaanjagende ogen, de ander lang, mager en guitig, maar allebei ongelooflijk knap. Samen stralen ze pure seks uit op het podium. Dit bewees ook de blik van Olivier Libaux, aan de gitaar, die het volledige optreden vol bewondering keek naar ‘zijn madammen’. Een ongelofelijk sterke show in combinatie met de covers van New Wave klassiekers als “Ever Fallen in Love”, “Too Drunk to Fuck” en “God Save the Queen” laat het volk toch nog toestromen. En terecht!
Tupolev soundcrash wordt omschreven als een mix van baile funk, nuevo cumbia, tropical bass, barefoot, dubstep en third world rave alarm. Met een encyclopedie aan genres zijn de verwachtingen hoog. Onterecht blijkbaar. Met een overvloed aan sirenes, alarms, fluittonen en pompende beats kan Tupolev Soundcrash niet langer dan tien minuten boeien.
Op naar ‘dé band van het moment’ , “iets waar we hier in West-Vlaanderen trots op moeten zijn!” zo kondigt de presentator The Van Jets aan. En gelijk had hij! Rock’n’roll to the bone! The Van Jets hebben het publiek onmiddellijk mee, iedereen is in de ban van furieus tierende frontman Johannes. Hun nieuwe plaat ‘Cat Fit Fury’ met daarop onder andere “Matador”, “Damage” en dé hit van het moment “Future Words” wordt duchtig meegezongen. Ook nummers als “Our Love is Strong” en “What’s going on”, bijna klassiekers geworden, blijven overtuigen! Een flinke dosis rauwe, strakke rock ‘n roll, een overdosis show en een resem meezingers maken hen inderdaad tot dé band van het moment!
Daarna nemen we een kijkje bij Eppo Janssen. Een echt feestje als je het mij vraagt. De wild dansende Krushclub aanwezigen gaan akkoord! Eppo Janssen als Pukkelpop-programmator en Duyster-samensteller kent er iets van! Van Béyoncé naar David Bowie tot The Strokes, het publiek kan deze uiteenlopende dj set wel smaken!
De eclectische dj set van Hermanos Inglesos belooft nog enkele uren door te gaan met het feestje in de Krushclub. Op de mainstage nemen Goose en Sound of Stereo het over terwijl in de Delauxroom Chase & Status voor een pompende drum’n’bass afsluiter zorgt.
Het belooft nog een lange, opzwepende dansnacht …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: VZW de Zwerver, Leffinge + Jong Oostende
RPWL, de Duitse Progressieve rockband waarvan de groepsnaam gevormd werd uit de beginletters van de achternamen van diens bandleden: Phil Paul Rissettio, Chris Postl, Kalle Wallner en Yogi Lang, vierde zijn tienjarige bestaan in de Spirit Of 66 in Verviers. De jonge progband is bijzonder geliefd in het progmilieu; al zijn er ook heel veel mensen die serieuze vraagtekens plaatsen bij de bijzondere hoge dosis Pink Floyd elementen die ze zeer rijkelijk in hun sound importeren. Ondertussen is ook de line-up van de band gewijzigd en vinden we naast zanger/frontman Yogi Lang, gitarist Kalle Wallner en bassist Christ Postl, nu ook nieuwkomers Marc Turiaux (op drums) en Markus Jehle (keys) in de huidige RPWL groepsbezetting. Voor dit 10-jarig bestaan bracht de band de dubbel-cd 'The Gentle Art Of Music' uit. De eerste disk bevat een compilatie met studio-opnamen. Op de tweede cd zijn herwerkte akoestische versies van ouder werk te horen.
Zondagavond, dus kende het optreden naar goede gewoonte in de Spirit Of 66 een vroege start. Even na 19.00 begon de band eraan met “Astronomy Domine”, jawel de Pink Floyd cover uit ‘The Piper At The Gates Of Dawn’, de eerste track uit Pink Floyd’s debuutalbum. De overgang naar “Start The Fire” gebeurde naadloos en met een ongelooflijke sterke kwalitatieve sound. Hier geen klachten over een oorverdovend pijnlijk zaalgeluid maar wel een professionele geluidstechnicus die de beperking van deze kleine club eerbiedigde. “Spring Of Freedom” liet de eerste zwakheden binnen deze band horen. Zanger Yogi Lang had het bij momenten moeilijk om de hoge noten uit zijn stem te toveren en ook het publiek afwisselend toespreken in het Engels en het Duits had beter gekund. Het is duidelijk dat deze band, als het echt in gans Europa wil gaan doorbreken, nog wat kan werken aan een meer internationale uitstraling. Kwaliteit heeft deze band nochtans genoeg en dat liet ze horen in een zeer aanstekelijke “This Is Not A Prog Song” medley waarin tientallen fragmenten van prog- en rockklassiekers verweven zaten. “Solsbury Hill”, “Owner Of A Lonely Heart”, “Kayleigh”, “I Want To Know What (Prog) Love Is”, “Firth Of Fifth”, “Heat Of The Moment”,….deze band kende duidelijk haar klassiekers. Het opbouwende “3 Lights” sloot deel 1 wervelend af, waarna de band voor een klein kwartiertje het podium verliet. Na de rookpauze (eindelijk is deze club ook echt rookvrij!) nog meer hoogtepunten met o.a. “Day On My Pillow” dat, met “I Know What I Like” (Genesis), een schitterend uitlopertje kreeg. Tijdens het stevige “Silenced” liet de band ook horen wat krachtiger te kunnen uithalen. Vooral de riffs en het melodieuze gitaarspel van Kalle Wallner maakten bijzonder veel indruk. Wallner is wat mij betreft de absolute ster binnen deze band. Een schitterende gitarist, een lust voor oor en oog! Op een verjaardagsfeestje mag een taart natuurlijk niet ontbreken. Tijdens “Cake”, minimalistisch aangekondigd als ‘A song About A Cake’, deelde Yogi Lang toepasselijk taartjes uit aan de eerste rijen en kwam er ook een zeer uitgebreide voorstelling van de band. “Roses”, de bekendste RPWL song die oorspronkelijk werd ingezongen door Ray Wilson (ex-Genesis), sloot de reguliere set af met een bom. Al vlug werd de band teruggehaald voor een eerste bisronde die startte met de Pink Floyd cover “Have A Cigar” en eindigde met de allereerste RPWL song “Hole In The Sky” uit het debuutalbum ‘God Has Failed’ uit 2000….en zo was de cirkel volledig rond!
Toch kwam de band nogmaals terug en was het al bijna 22 uur toen de band definitief afscheid nam met een schitterende versie van de King Crimson cover “Court Of The Crimson King” en het bluesy “Biding My Time” van Pink Floyd.
Dit verjaardagsfeestje van RPWL zullen we nog lang blijven herinneren. Het werd een perfecte Progressieve Rock avond. RPWL is een zeer brave, toegankelijke band met een zeer beperkt rock’n’roll gehalte. Doch de band wist te imponeren met technisch kunnen en een grandioze mix van eigen composities en enkele sublieme covers. Deze avond gaf ons een perfect overzicht van de tienjarige carrière van RPWL: ‘Ganz Prima’!
Setlist:
*Astronomy Domine *Start The Fire *Spring Of Freedom *Breathe In, Breathe Out *In Your Dreams *Gentle Art Of Swimming *This Is Not A Prog Song/Prog Classic Medley *Medley:: How It Is / Crazy Lane / I Don’t Know (What It’s Like) / Wasted Land *3 Lights
*Trying To Kiss The Sun *Sleep *Day On My Pillow / I Know What I Like *Silenced *Cake *Roses
*Have A Cigar *Hole In The Sky
*Court Of The Crimson King *Biding My Time
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers
Binnen de Britse folkrock kunnen we momenteel niet omheen de zusjes Rachel en Becky Unthank uit Northumberland, UK. Ze brachten al een paar platen uit en kwamen vorig jaar in de spotlights met ‘The bairns’, toen nog onder de groepsnaam Rachel Unthank & The Winterset. Ze zijn te situeren binnen de folkie songwriters Maddy Prior, June Tabor en Eliza Carthy.
De wisselwerking tussen Rachels ongepolijste en Becky’s lieflijke zang vormen een meerwaarde aan de folkroots van de band met o.m. echtgenoot Adrian McNally op piano en toetsen. Verder worden ze nog bijgestaan door 2 multi-instrumentalisten, die gitaar, bas, contrabas en drums afwisselen en 2 dames waaronder een celliste en supportlady Lucy op viool.
De zusjes speelden sober, ingehouden materiaal maar ook songs die een vollere instrumentatie hadden; de gevarieerde aanpak gaf elan aan het vakmanschap, die we in de nummers horen. Tekstueel groeven ze in ijzingwekkende geschiedenisverhalen en klaagliederen. Het familiale gezelschap zorgde voor een amicale sfeer en bracht ons in de pittoreske Rotonde nog dichter bijeen. Ze lieten ons lekker wegschuiven, dagdromen en huiveren in hun neofolky, ideaal passend bij een tea-set op zondagavond. De songs kwamen van de drie cd’s ‘Cruel sister’, ‘The bairns’ en de huidige cd ‘Here’s the tender’.
De stemmenpracht van de zusjes kwam meteen in de spotlights: de traditional “Sandgate” door Rachel geopend, “Riverman” door Becky en samen zongen ze, ergens middenin de set, “John dead” en “The testinomy of patience Kershaw”. Voor de rest wisselden ze hun intens ingetogen songs als “20 long weeks”, “Lucky gilchrist” en “Annachie Gordon” af met elegante, broeierige, soms aanzwellende “Sad february”, “Sexy sadie” en “Flowers of the town”. Naast de brede omlijsting in deze nummers, was er ietwat ruimte voor de leuk meegenomen footsteps/tapdance van de twee zusjes, wat het geheel soms deed denken aan een balorkest. En ook support Johnny sprong bij op toetsen.
Vooral een ouder publiek was te vinden voor de ingetogen, warme, gezellige muziek van het sympathieke Britse gezelschap. Terecht werden ze dan ook sterk onthaald …
Johnny en Lucy leidden de Unthanks in. We hoorden sobere traditionele folkpop op akoestische gitaar en viool. De zangpartijen vulden elkaar aan. Tussenin vertelden ze verhalen en indrukken van hun tour.
Kijk, The Unthanks als Johnny en Lucy bezorgden ons een fijne, sfeervolle, ontspannende avond; ze straalden gemoedelijkheid en rust uit en waren de geleiders om een stressvolle werkweek aan te kunnen vatten!
Organisatie: Botanique, Brussel
Een avondje ’Extremely Raw Power’
Vooraleer de levende legende kwam aantreden mocht het Franse publiek kennis maken met de crème van de Belgische rock.
Frankrijk was onder de indruk van de sherpe en luide hard rock van Triggerfinger. Potig en loeihard beukte Triggerfinger de stomende riffs in de Fransen hun hersenpan, Ruben Block ging bovenop de verstekers staan om afsluiter “On my knees” af te vuren, dit kon qua rock’n’roll gehalte nogal tellen.
En dat de vettigste garage rock dezer dagen ook uit België komt, weten de Fransen nu ook. The Black Box Revelation wisten de zaal stevig op te hitsen met hun rauwe rock’n’roll.
Wij denken niet echt dat Iggy er wakker zal van gelegen hebben, maar zijn publiek kon nooit beter opgewarmd geraken dan met het geluid van deze Vlaamse kwade honden.
Wij zullen Iggy Pop eeuwig dankbaar zijn dat hij na het jammerlijke overlijden van Ron Asheton een telefoontje pleegde naar James Williamson en vroeg om The Stooges verder in leven te houden. Williamson moest nog niet te lang nadenken en haalde prompt zijn gitaar van onder het stof. Drummer Scott Asheton en bassist Mike Watt (ook een legendarische naam voor wie enigszins een beetje thuis is in de alternatieve scène) waren nog aan boord, dus The Stooges konden weer op de rails gezet worden.
In ’73 werd James Williamson voor de eerste keer aan de haak geslagen, toen om de The Stooges hun derde klassieker op rij ‘Raw Power’ in te blikken. Nog nooit werd een album beter omschreven door zijn eigen titel.
Anno 2010 is de live uitvoering van dit monument nog even rauw, intens, vuil, gortig en smerig als destijds. Quasi de volledige plaat werd er gewelddadig doorgeramd met een volop ontketende Iggy aan het roer. Het onvermijdelijk stuiterende “I wanna be your dog” was bij wijze van uitzondering de enige overblijver uit de pré Raw Power periode. Verder werden we aangenaam verrast door ronkende uitvoeringen van “Johanna”, “Kill City” en “Beyond the law”, vergeten parels uit ‘Kill City’, de ietwat uit het oog verloren schitterende plaat die Pop en Williamson in ’77 maakten. En wat te denken van het geile en vuile “Open up and bleed”, dat in een oerversie ook staat te pronken op de rommelige live plaat ‘Metallic KO’ ?
Dat Iggy de enige echte ‘godfather’ van de punk is, stampte hij er hier nog maar eens in met kolkende punksongs als “I got a right”, “Raw power”, “Death trip” en “Search and destroy”. De zwaar ontvlambare en gemene slepers “Penetration”, “I need somedoby” en “Gimme Danger” waren vuiler en dreigender dan ooit.
Op geen enkel moment misten wij de nochtans beestig goede songs van de eerst twee Stooges platen, en al zeer zeker niet het puike post Stooges werk. Dus dat wil wat zeggen. Iggy’s bedoeling vanavond was duidelijk : Give those motherfuckers some raw power !
Beste mensen, het beest Iggy Pop was alweer fenomenaal, extatisch, overdonderend, explosief en verpletterend.
Wij weten niet wat u gaat doen op uw zestigste, maar als het maar een greintje in de buurt komt van wat deze halve gek op een podium weet te presteren, dan bent u nog geen klein beetje prettig gestoord.
Tot slot geven wij u nog een naam en een datum, doe er iets mee : Rock Zottegem, 9 juli !!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Een avondje ’Extremely Raw Power’
Vooraleer de levende legende kwam aantreden mocht het Franse publiek kennis maken met de crème van de Belgische rock.
Frankrijk was onder de indruk van de sherpe en luide hard rock van Triggerfinger. Potig en loeihard beukte Triggerfinger de stomende riffs in de Fransen hun hersenpan, Ruben Block ging bovenop de verstekers staan om afsluiter “On my knees” af te vuren, dit kon qua rock’n’roll gehalte nogal tellen.
En dat de vettigste garage rock dezer dagen ook uit België komt, weten de Fransen nu ook. The Black Box Revelation wisten de zaal stevig op te hitsen met hun rauwe rock’n’roll.
Wij denken niet echt dat Iggy er wakker zal van gelegen hebben, maar zijn publiek kon nooit beter opgewarmd geraken dan met het geluid van deze Vlaamse kwade honden.
Wij zullen Iggy Pop eeuwig dankbaar zijn dat hij na het jammerlijke overlijden van Ron Asheton een telefoontje pleegde naar James Williamson en vroeg om The Stooges verder in leven te houden. Williamson moest nog niet te lang nadenken en haalde prompt zijn gitaar van onder het stof. Drummer Scott Asheton en bassist Mike Watt (ook een legendarische naam voor wie enigszins een beetje thuis is in de alternatieve scène) waren nog aan boord, dus The Stooges konden weer op de rails gezet worden.
In ’73 werd James Williamson voor de eerste keer aan de haak geslagen, toen om de The Stooges hun derde klassieker op rij ‘Raw Power’ in te blikken. Nog nooit werd een album beter omschreven door zijn eigen titel.
Anno 2010 is de live uitvoering van dit monument nog even rauw, intens, vuil, gortig en smerig als destijds. Quasi de volledige plaat werd er gewelddadig doorgeramd met een volop ontketende Iggy aan het roer. Het onvermijdelijk stuiterende “I wanna be your dog” was bij wijze van uitzondering de enige overblijver uit de pré Raw Power periode. Verder werden we aangenaam verrast door ronkende uitvoeringen van “Johanna”, “Kill City” en “Beyond the law”, vergeten parels uit ‘Kill City’, de ietwat uit het oog verloren schitterende plaat die Pop en Williamson in ’77 maakten. En wat te denken van het geile en vuile “Open up and bleed”, dat in een oerversie ook staat te pronken op de rommelige live plaat ‘Metallic KO’ ?
Dat Iggy de enige echte ‘godfather’ van de punk is, stampte hij er hier nog maar eens in met kolkende punksongs als “I got a right”, “Raw power”, “Death trip” en “Search and destroy”. De zwaar ontvlambare en gemene slepers “Penetration”, “I need somedoby” en “Gimme Danger” waren vuiler en dreigender dan ooit.
Op geen enkel moment misten wij de nochtans beestig goede songs van de eerst twee Stooges platen, en al zeer zeker niet het puike post Stooges werk. Dus dat wil wat zeggen. Iggy’s bedoeling vanavond was duidelijk : Give those motherfuckers some raw power !
Beste mensen, het beest Iggy Pop was alweer fenomenaal, extatisch, overdonderend, explosief en verpletterend.
Wij weten niet wat u gaat doen op uw zestigste, maar als het maar een greintje in de buurt komt van wat deze halve gek op een podium weet te presteren, dan bent u nog geen klein beetje prettig gestoord.
Tot slot geven wij u nog een naam en een datum, doe er iets mee : Rock Zottegem, 9 juli !!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Een avondje ’Extremely Raw Power’
Vooraleer de levende legende kwam aantreden mocht het Franse publiek kennis maken met de crème van de Belgische rock.
Frankrijk was onder de indruk van de sherpe en luide hard rock van Triggerfinger. Potig en loeihard beukte Triggerfinger de stomende riffs in de Fransen hun hersenpan, Ruben Block ging bovenop de verstekers staan om afsluiter “On my knees” af te vuren, dit kon qua rock’n’roll gehalte nogal tellen.
En dat de vettigste garage rock dezer dagen ook uit België komt, weten de Fransen nu ook. The Black Box Revelation wisten de zaal stevig op te hitsen met hun rauwe rock’n’roll.
Wij denken niet echt dat Iggy er wakker zal van gelegen hebben, maar zijn publiek kon nooit beter opgewarmd geraken dan met het geluid van deze Vlaamse kwade honden.
Wij zullen Iggy Pop eeuwig dankbaar zijn dat hij na het jammerlijke overlijden van Ron Asheton een telefoontje pleegde naar James Williamson en vroeg om The Stooges verder in leven te houden. Williamson moest nog niet te lang nadenken en haalde prompt zijn gitaar van onder het stof. Drummer Scott Asheton en bassist Mike Watt (ook een legendarische naam voor wie enigszins een beetje thuis is in de alternatieve scène) waren nog aan boord, dus The Stooges konden weer op de rails gezet worden.
In ’73 werd James Williamson voor de eerste keer aan de haak geslagen, toen om de The Stooges hun derde klassieker op rij ‘Raw Power’ in te blikken. Nog nooit werd een album beter omschreven door zijn eigen titel.
Anno 2010 is de live uitvoering van dit monument nog even rauw, intens, vuil, gortig en smerig als destijds. Quasi de volledige plaat werd er gewelddadig doorgeramd met een volop ontketende Iggy aan het roer. Het onvermijdelijk stuiterende “I wanna be your dog” was bij wijze van uitzondering de enige overblijver uit de pré Raw Power periode. Verder werden we aangenaam verrast door ronkende uitvoeringen van “Johanna”, “Kill City” en “Beyond the law”, vergeten parels uit ‘Kill City’, de ietwat uit het oog verloren schitterende plaat die Pop en Williamson in ’77 maakten. En wat te denken van het geile en vuile “Open up and bleed”, dat in een oerversie ook staat te pronken op de rommelige live plaat ‘Metallic KO’ ?
Dat Iggy de enige echte ‘godfather’ van de punk is, stampte hij er hier nog maar eens in met kolkende punksongs als “I got a right”, “Raw power”, “Death trip” en “Search and destroy”. De zwaar ontvlambare en gemene slepers “Penetration”, “I need somedoby” en “Gimme Danger” waren vuiler en dreigender dan ooit.
Op geen enkel moment misten wij de nochtans beestig goede songs van de eerst twee Stooges platen, en al zeer zeker niet het puike post Stooges werk. Dus dat wil wat zeggen. Iggy’s bedoeling vanavond was duidelijk : Give those motherfuckers some raw power !
Beste mensen, het beest Iggy Pop was alweer fenomenaal, extatisch, overdonderend, explosief en verpletterend.
Wij weten niet wat u gaat doen op uw zestigste, maar als het maar een greintje in de buurt komt van wat deze halve gek op een podium weet te presteren, dan bent u nog geen klein beetje prettig gestoord.
Tot slot geven wij u nog een naam en een datum, doe er iets mee : Rock Zottegem, 9 juli !!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Goed twee jaar na hun veelgeprezen debuut stelde Blood Red Shoes in Aéronef Club ‘Fire Like This’ aan ons voor. Het album volgt een iets experimentelere koers dan zijn voorganger en toont aan dat Laura-Mary Carter en Steven Ansell gegroeid zijn als band. Er werd meer aandacht besteed aan creativiteit en tempowisselingen in de opbouw, zonder de eigen power over het hoofd te zien. Blood Red Shoes is powerpop/neogrunge van de betere soort en dat bewezen ze opnieuw met deze kippenvel bezorgende liveshow. De oeuvrekoek was - met hier en daar een knipoog naar de serie Twin Peaks - ook netjes verdeeld tussen ‘Box Of Secrets’ en ‘Fire Like This’.
Aftrappen deed het duo met “It’s Getting Boring By The Sea”, waarmee ze meteen de toon zetten voor de rest van de set… strak, rechttoe-rechtaan, ongedwongen en elektrisch geladen. “It is happening again”, één van de klasserijke hoogtepunten op hun tweede plaat, werkte zeer aanstekelijk. De zaal stond echter pas helemaal in vuur en vlam met “I Wish I Was Someone Better”. Een schot in de roos om het publiek zo vroeg in de set voor zich te winnen. En wat gezegd van het catchy “Light It Up” en het bijzonder opzwepende “Keeping It Close” (dat refrein!)?
Een hoofdrol was weggelegd voor rockengel Laura-Mary in het uitgesponnen “When We Wake”. Zowat het enige rustpunt in de set voordat het grungenummer “Say Something, Say Anything” door de boxen schalde. “How long do you miss someone?” vraagt de band zich af in dit nummer. Wat ons betreft minstens tot op de weide van Pukkelpop! “Don’t Ask”, de opener van hun 2e album, is een aan de waarschijnlijkheid grenzende hitsingle. “This Is Not For You”, het nummer vanop “Box Of Secrets” die het dichtst aanleunt bij ‘Fire Like This’, werd gevolgd door de strakke wervelstorm “You Bring Me Down” en het uiterst dankbare en punky “Heartsink”.
Als toegift kregen we o.a. nog het prachtige en knap uitgewerkte “Colours Fade”. Beter afsluiten dan dit kon niet… de fade out die we tot in het diepste van onze botten voelden ten spijt
Wat Blood Red Shoes in Aéronef liet zien getuigde van grote klasse. Wie drie jaar na elkaar de affiche van Pukkelpop haalt, verdient meer dan de geringe opkomst in Lille… al hoor je ons niet klagen over deze kleinschaligheid! Het is onwaarschijnlijk wat dit duo kan doen met dit instrumentarium! Dit optreden was een onstuimige, opwindende en energieke splinterbom. Het deed ons soms denken aan The Breeders, al kwam ook de grunge van wijlen Nirvana ook af en toe om de hoek kijken.
Support van dienst was King of Conspiracy, een band uit Parijs met te veel ideeën en te weinig songs. We zagen de precisie van Shellac, maar dan met een overmoedige zanger die de zaak naar verloop van tijd kapot speelde door te tonen wat hij allemaal wel kon met zijn instrument.
Organisatie: Aéronef, Lille
Wax Tailor stond vanavond in het voorprogramma van Archive. In Vlaanderen is deze Franse hiphop-artiest totaal onbekend, maar in Frankrijk is Jean-Christophe LeSaout razend populair. Wax Tailor brengt een mix van hip-hop, down tempo en trip-hop, ergens tussen DJ Shadow, RJD2, Portishead en US3 in. Live bestaat Wax Tailor uit een collectief van zeven, met een voorname rol voor cello, viool en dwarsfluit, aangevuld met gast rappers en vrouwelijke vocalistes. In de mindere momenten, vooral aan het begin van de set, kabbelden de nummers rustig verder, en had je het gevoel naar iets te staan kijken wat vijftien jaar geleden wel fris was, maar ondertussen door veel interessantere genres allang voorbijgestoken was. Vooral het niveau van de rapper viel tegen, met rijmpjes ala “Yes yes y’all, to the beat y’all” waar je in 2010 niet meer mee moet afkomen. We vreesden dat de Fransen weer vijftien jaar na datum een genre aan het ontdekken waren dat ondertussen al lang passé composé is, maar we moesten gaandeweg toch onze mening bijstellen. De set kreeg meer en meer variatie, de dwarsfluit stukjes deden ons met een glimlach terug denken aan de beste instrumentals van de Beastie Boys ten tijde van ‘Check your head’ of ‘Ill communication’, denk maar aan “Transitions”, “Sabrosa”of “Groove Holmes”, en we kregen een afwisseling van ballads die net een niveau onder die van Massive Attack stonden en feestfunk nummers met een zwarte soulmama waar Basement Jaxx een patent op heeft.
Het plaatje begon te kloppen, ook naar de visuals toe, waar beelden van de eerste atoombom gemixt werden met cartoons van hiphop kids tijdens “’Positively Inclined’.” Que sera “ en de samenwerking met Charlie Winston, “I own you” kregen een sterke respons van de aardig gevulde Zénith, waarna de twee MCs met een furieus rappend “Say yes” de zaal finaal inpakten. Franse hiep-hop, ge gaat er nog van horen, bijvoorbeeld op het Dour festival deze zomer.
Het uit Londen afkomstige Archive staat garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica en indierock voor verantwoordelijk. Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, levert boeiende, broeierige werkstukken af door de repeterende, opbouwende lagen gitaar, dreigende toetsen, pompende synths en strakke percussie onder een rapzang (Rosko John), een aparte zang die soms hemels is en hoog kan uithalen (door Dave Pen en Danny Griffiths zelf) en nog kan ondersteund worden door de soulfulle stem van Maria Q. Muzikaal komen ze hier het dichtst in de buurt van Massive Attack, Portishead, Tricky, Spacemen 3, Sigur Ros en Pink Floyd.
Opvallend is dat de band eerder onze Franstalige vrienden warm maakt en nagenoeg links wordt gelaten aan Vlaamse kant.
Eerder dit jaar zagen we hen aan het werk in Maubeuge. Toen klonken ze bloedstollend en overweldigend. Vanavond was misschien even het verrassende element er van af, maar opnieuw konden we genieten van hun sound en werden we ondergedompeld in hun apart gecreëerde fatalistische wereld; ze sleutelden wat aan de songkeuze tav de vorige keer. De huidige twee ‘Controlling Crowds’ stonden voorop. De titelsong was de ideale barometer van de Archivetrip door de repetitieve basis van synths/piano die door de opbouwende drumpartijen en de krachtiger wordende gitaarlagen aanzwol. En daarop boden ze voldoende variaties aan, zoals in “Pills” door de soulfulle vrouwelijke vocals op z’n Massive’s, een ijzig, dromerig “Finding so hard”, het sfeervolle hiptrippende “Bastardised ink”, een broeierige “Lines”, sterk door de meerstemmige zang en raps of zoals op het donker dreigende “You make me feel”.
’Sfeer - schepping’, daar draait het ‘em om bij Archive. De finalereeks van “Bullets”, “Danger visit” en “Pulse” klonken mooi door de boeiende wendingen en de breed uitwaaierende partijen gelinkt aan de repeterende melodielijnen.
Anderhalf uur werden we betrokken in Archive’s unieke subtiliteit. De band kon rekenen op een warm onthaal en was hun publiek uiterst dankbaar.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Wax Tailor stond vanavond in het voorprogramma van Archive. In Vlaanderen is deze Franse hiphop-artiest totaal onbekend, maar in Frankrijk is Jean-Christophe LeSaout razend populair. Wax Tailor brengt een mix van hip-hop, down tempo en trip-hop, ergens tussen DJ Shadow, RJD2, Portishead en US3 in. Live bestaat Wax Tailor uit een collectief van zeven, met een voorname rol voor cello, viool en dwarsfluit, aangevuld met gast rappers en vrouwelijke vocalistes. In de mindere momenten, vooral aan het begin van de set, kabbelden de nummers rustig verder, en had je het gevoel naar iets te staan kijken wat vijftien jaar geleden wel fris was, maar ondertussen door veel interessantere genres allang voorbijgestoken was. Vooral het niveau van de rapper viel tegen, met rijmpjes ala “Yes yes y’all, to the beat y’all” waar je in 2010 niet meer mee moet afkomen. We vreesden dat de Fransen weer vijftien jaar na datum een genre aan het ontdekken waren dat ondertussen al lang passé composé is, maar we moesten gaandeweg toch onze mening bijstellen. De set kreeg meer en meer variatie, de dwarsfluit stukjes deden ons met een glimlach terug denken aan de beste instrumentals van de Beastie Boys ten tijde van ‘Check your head’ of ‘Ill communication’, denk maar aan “Transitions”, “Sabrosa”of “Groove Holmes”, en we kregen een afwisseling van ballads die net een niveau onder die van Massive Attack stonden en feestfunk nummers met een zwarte soulmama waar Basement Jaxx een patent op heeft.
Het plaatje begon te kloppen, ook naar de visuals toe, waar beelden van de eerste atoombom gemixt werden met cartoons van hiphop kids tijdens “’Positively Inclined’.” Que sera “ en de samenwerking met Charlie Winston, “I own you” kregen een sterke respons van de aardig gevulde Zénith, waarna de twee MCs met een furieus rappend “Say yes” de zaal finaal inpakten. Franse hiep-hop, ge gaat er nog van horen, bijvoorbeeld op het Dour festival deze zomer.
Het uit Londen afkomstige Archive staat garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica en indierock voor verantwoordelijk. Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, levert boeiende, broeierige werkstukken af door de repeterende, opbouwende lagen gitaar, dreigende toetsen, pompende synths en strakke percussie onder een rapzang (Rosko John), een aparte zang die soms hemels is en hoog kan uithalen (door Dave Pen en Danny Griffiths zelf) en nog kan ondersteund worden door de soulfulle stem van Maria Q. Muzikaal komen ze hier het dichtst in de buurt van Massive Attack, Portishead, Tricky, Spacemen 3, Sigur Ros en Pink Floyd.
Opvallend is dat de band eerder onze Franstalige vrienden warm maakt en nagenoeg links wordt gelaten aan Vlaamse kant.
Eerder dit jaar zagen we hen aan het werk in Maubeuge. Toen klonken ze bloedstollend en overweldigend. Vanavond was misschien even het verrassende element er van af, maar opnieuw konden we genieten van hun sound en werden we ondergedompeld in hun apart gecreëerde fatalistische wereld; ze sleutelden wat aan de songkeuze tav de vorige keer. De huidige twee ‘Controlling Crowds’ stonden voorop. De titelsong was de ideale barometer van de Archivetrip door de repetitieve basis van synths/piano die door de opbouwende drumpartijen en de krachtiger wordende gitaarlagen aanzwol. En daarop boden ze voldoende variaties aan, zoals in “Pills” door de soulfulle vrouwelijke vocals op z’n Massive’s, een ijzig, dromerig “Finding so hard”, het sfeervolle hiptrippende “Bastardised ink”, een broeierige “Lines”, sterk door de meerstemmige zang en raps of zoals op het donker dreigende “You make me feel”.
’Sfeer - schepping’, daar draait het ‘em om bij Archive. De finalereeks van “Bullets”, “Danger visit” en “Pulse” klonken mooi door de boeiende wendingen en de breed uitwaaierende partijen gelinkt aan de repeterende melodielijnen.
Anderhalf uur werden we betrokken in Archive’s unieke subtiliteit. De band kon rekenen op een warm onthaal en was hun publiek uiterst dankbaar.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Le Grand Mix liep behoorlijk vol voor de Texanen van Midlake. Een deel van het Franse publiek werd ongetwijfeld ook gelokt door Cascadeur, een ons onbekende Fransman die dringend de landsgrenzen moet oversteken want de breekbare muziek die deze excentriekeling liet horen verdient een internationaal publiek. Zijn stem deed ons bij enkele uithalen denken aan Jeff Buckley terwijl ze bij ingetogen gebruik erg appelleert aan Anthony zonder zijn Johnsons, een associatie die versterkt werd aangezien deze solo optredende artiest zich grotendeels beperkte tot zang en piano. Na een uitvoerig dankwoord sloot hij zijn eerder intimistische set af met het speelse “Bye Bye” waarin hij volop gebruik maakte van de elektronische speeltjes die hij op het podium gesleurd had.
De pracht die Cascadeur ons presenteerde betrof allesbehalve het ruwe geweld dat men op basis van zijn naam en uiterlijk (voortdurend houdt hij een soort catch-masker op) zou verwachten. Hou deze kerel in de gaten want het zou ons niet verbazen indien hij ooit ook buiten Frankrijk komt stunten.
Onze avond was dus al vroeg geslaagd en dan moest de hoofdact er nog aan beginnen. Het zevental dat het podium betrad had geen nood aan een opwarmingsronde want onmiddellijk klonk hun rijke klank smetloos. Het ligt niet meteen voor de hand dat vier gitaristen, één bassist, een drummer en een dwarsfluitspeler van bij de aftrap harmonieus musiceren, Midlake bewees echter dat het kan. Opener “Winter Dies” vloeide naadloos over in “The Courage of Others” en toen ze vervolgens met “Van Occunpanther” en “Young Bride” teruggrepen naar hun doorbraakalbum (het vier jaar oude ‘The Trials of Van Occupanther’) hadden we moeite om jubelkreten te onderdrukken.
Het merendeel van de set bestond logischerwijze uit materiaal dat prijkt op het splinternieuwe ‘The Courage of Others’. Nadat de openingsnummers ons al overtuigd hadden van het feit dat ook hun recentste worp eeuwigheidswaarde verdient, bevestigden ze dit met verve in hun vier volgende songs: het erg naar Pink Floyd (en in iets mindere mate naar Radiohead) neigende“Bring Down”,het voor de verandering eens met blok- i.p.v. dwarsfluit opgeluisterde “Fortune”, het met een vrij stevige elektrische gitaren op gang gebrachte “The Horn” en “Small Mountain” waarin frontman Tim Smith zelf ook even de dwarsfluit ter hand nam. Waren we zo belachelijk/oud (schrappen wat niet past) om een hoed te dragen, dan zouden we er ons dan en daar ostentatief van ontdaan hebben want dat muzikale salvo was meer dan ‘Chapeau’!
Net toen we dachten dat ze er in één ruk gans hun laatste plaat gingen doordraaien, weerklonk eerst “Bandits” en zette men nadien het eveneens uit ‘The Trials of Van Occupanther’ stammende “Roscoe” in. Dit laatste gebeurde met een stevige jam die gewoonlijk gehanteerd wordt om een lang einde te breien aan een song terwijl Midlake dus de omgekeerde beweging maakte. Spijtig genoeg bleek men in die intro-jam veel pijlen verschoten te hebben want toen men uiteindelijk aan het spelen van hun grootste hit zelf toekwam, hoorden we de eerste foutjes in hun samenspel sluipen. Tijd om wat gas terug te nemen en dat deden ze gelukkig ook met het grotendeels akoestisch gebrachte “Acts of Man”. Toen er weer wat slordigheidjes kropen in “Rulers, Ruling All Things” was het duidelijk dat er wel degelijk wat vermoeidheid in het zevental geslopen was, iets wat we ze niet euvel kunnen duiden want ze hadden reeds een dik uur op een extreem hoog niveau gemusiceerd. Tot onze opluchting bleek het slechts een dipje te zijn want in “Core of Nature” hoorden we op het einde wel een scheurende gitaarsolo en mocht ook de drummer zich eens uitleven maar waren we vooral opnieuw getuige van het harmonieuze samenspel waarin Midlake zo excelleert.
Luid en lang applaus werd hun verdiende deel waarna het hemelse “Branches” weerklonk in een dromerige versie die muzikaal niet zou misstaan op de soundtrack die Air brouwde bij ‘The Virgin Suicides’. Na een lang uitgesponnen maar beheerst gebrachte gitaarsolo namen de Texanen afscheid van het dankbare publiek.
Niet veel later werd Le Grand Mix getrakteerd op een erg gedreven versie van toegift “Head Home”, één van de vele uitschieters die pronkt op hun voorlaatste plaat. Na anderhalf uur zetten de Texanen een punt achter hun set die volledig teerde op hun laatste twee albums. Op weg naar buiten hoorden we iemand beweren dat hij ‘too much guitars’ gehoord had, een conclusie waar we ons als liefhebber van het betere snarenwerk niet bij aansluiten.
Op 23 april speelt Midlake in de Antwerpse Trix en op 1 juli vindt u ze in de Pyramid Marquee te Werchter. Wie affiniteit heeft met de betere folkrock en daarbij niet vies is van een paar gitaartjes meer of minder, weet dus waarheen. See you there!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
