Net wanneer je het gevoel begint te krijgen dat de spreuk ‘13 in een dozijn’ binnen de Europese power metal scène niet overdreven is, komt het Duitse Grave Digger nogmaals opdraven met een nieuwe langspeler. Dit onder de vorm van ‘Ballads of a Hangman’, een conceptalbum rond ter dood veroordeelde gevangenen.
Wat zorgt er nu voor dat Grave Digger zich onderscheid van het grootste deel van de Power Metal scène hoor ik u denken? Naast de ruwe stemklank van Boltendahl, slaagt de band er ook telkens in om een duistere, mysterieuze en bij momenten ook melancholische klank te produceren. Inderdaad, geen bloemetjesmetal voor deze Duitsers!
Toch weerklinkt in het spel van Grave Digger nog steeds en onvervalst enthousiasme. Na 28 jaar actief te zijn in de metalscene en 14 platen te hebben geproduceerd, geniet de band nog met volle teugen. Vooral het gitaarwerk en de flitsende solo’s van Hermann en Schmidt bezorgen deze indruk. De dreigende ondertoon en de duistere sfeer, die ondermeer bij de intro “The Gallows Pole” en het absolute hoogtepunt van het album “Lonely the innocence dies” wordt dan weer geproduceerd door de subtiele keyboardlijnen van Katzenburg.
“Lonely the innocence dies” zorgt voor een zeer aangename afwisseling tussen het pure onvervalste en snedige gitaargeweld op dit album. De semi-ballade opent met een minimalistische piano-lijn waarna geleidelijk de andere instrumenten invallen. Naast Boltendahl krijgen we hier ook de prachtige stem van Veronica Freeman (Benedictum) te horen.
Ook “Hell of Disillusion” behoort tot de toppers van dit album, voornamelijk door de schitterende manier waarop de lyrics weerspiegeld worden in het muzikale gedeelte van het nummer. De pure wanhoop druipt ervan af ondanks het snedige en energetische gitaarspel. Naast deze hoogtepunten verschaft dit album nog talrijke meesterwerkjes. Toch heb ik niet de indruk dat er klassiekers als “Rebellion (The Clans are Marching)” op dit album staan! Hoogstwaarschijnlijk komt dit door het ontbreken van de geprezen meezingstukken.
Met ‘Ballads of a Hangman’ bewees Grave Digger echter dat men het niet nodig heeft om dergelijke stukken aan het album toe te voegen om een prachtstuk af te leveren. Na 28 jaar weten de heren nog steeds verfrissend uit de hoek te komen. Wie al die jaren voorstander was, zal hier ongetwijfeld van genieten. Wie tegen was, moet ik echter teleurstellen, hun mening zal niet veranderen. Ik ben alvast voor en zal met plezier straks een aantal Grave Digger Cd’s die ik al lang niet meer beluisterd had opnieuw uit de kast halen!
Wie van Ben Harper houdt, maar net als ons vindt dat die de laatste tijd maar wat inspiratieloos aan het aanmodderen is, kan maar best zijn toevlucht nemen tot de platen van Xavier Rudd. Hij doet meermaals denken aan Harper, maar zijn laatste platen klinken authentieker, doorleefder en intenser dan hetgeen Harper de laatste jaren gebracht heeft.
Op deze ‘Dark shades of blue’ is de toonaard iets donkerder dan wat we van deze Australiër gewend zijn, de titel deed het ook al een beetje vermoeden. Het is een plaat die soms doet denken aan ‘Din of ecstacy’, de donkerste maar ook ruwste plaat van wijlen Chris Whitley. Toch is Xavier Rudd iets avontuurlijker en laveert hij zonder veel moeite van aardse blues en folk (het mooie ingenomen “Hope that you’ll stay” en het Dylanesque “Home”) over rootsy wereldmuziek (“Guku”) naar lekker ritmische reggae (“Secrets”) tot vlijmscherpe rock (“Up in flames”, “Dark shades of blue” en het fantastische “Uncle”).
Deze schijf mag dan al iets minder vrolijk en wat moeilijker verteerbaar zijn dan zijn vorig werk, ze snijdt wel dieper en blijft langer hangen. Die typische Rudd geluiden zijn ook niet verdwenen, de man zijn afkomst wordt nog steeds verraden door perfect ingewerkte didgeridoo-geluiden in “Edge of the moon” en “Up in flames”.
Xavier Rudd is vooralsnog de enige die een didgeridoo echt kan laten rocken, als u er zo nog kent mag u hen altijd even komen voorstellen.
‘Dark shades of blue’ is een uiterst aangename en boeiende plaat van een Australiër die dringend meer erkenning moet krijgen buiten zijn geboorteland.
Een jonge, lief ogende, mooie Australische deerne van 17 jaar heeft een volwassen indringende, doorleefde en emotievolle stem en verovert de wereld met haar aanstekelijke debuutsingle “Sweet about me”. Ze had het productieteam van o.a. The Sugababes en Girls Aloud achter zich. En zijzelf stond als co-componiste in voor de dertien songs op ‘Lessons to be learned’.
Joss Stone, Amy Winehouse, Duffy, Anasthasia en Cyndi Lauper waren invloedrijk op haar sfeervolle groovy pop en ballads. Een handvol nummers naast haar “Sweet about me” zijn hitpotentieel: “Save the lies”, “Sanctuary”, “Einstein”, “Got no place to go” en “Awkward game”. En ze trakteert ons op haar overtuigend beloftevol debuut met een eigenwijs gebrachte cover “Echo beach” van Martha & The Muffins.
Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.
Het energieke, hyperkinetische septet Los Campesinos uit Wales hebben op anderhalf jaar tijd een EP ‘Sticking fingers into sockets’ en twee full cd’s uit ‘Hold on now, Youngster’ en ‘We are beautiful, we are doomed’ uit. Songs bij de vleet, een bruisende cocktail van fris, sprankelend materiaal en zwierige gitaarpop en folk. Ergens tussen het rauwe Pavement en de springerige dynamiek van Architecture In Helsinki, Polyphonic Spree, I’m from Barcelona en Broken Social Scene. Aanstekelijk broeierig kernachtig to-the-point materiaal en oorstrelende ‘feel good music’. Ondanks dat de songs goed in elkaar zitten en soms wat subtieler klinken, sluipt de voorspelbaarheid om de hoek, waarbij we hopen dat ze plots niet in een gat van ideeënarmoede komen te vallen! Totnutoe staan ze nog steeds overeind door hun enthousiasme, onbezonnen- en speelsheid, waardoor dit er terug eentje is om te koesteren.
Het sympathieke Boston Tea Party is met Eline Adam en Thomas Werbrouck een Torhouts duo dat pop brengt, slechts gewapend met een akoestische gitaar op distortion, en een op een houten krat beatstampende leadzang. Hun vrolijke songs met een hoekje deden denken aan PJ Harvey, The Kills en Siouxie And The Banshees. Het duo had met hun korte set zeer zeker talent in huis, maar was nog leergeld aan het betalen voor het ding dat ‘ervaring’ heet. Hieraan ontbrak het niet bij The Present uit NY. Het jonge trio bracht met volle kunde en overgave een set met non-stop soundscapes die overwoekerd werden door het experiment en gecontroleerde improvisatie. Producer/solo artiest Rusty Santos op gitaar, een knielende Jesse Lee op driedelige drums en Mina op keyboards brachten een wijd gama aan natuur-noise, ritmische oorlogvoering en een snelle opeenvolging van geflipte samples die zo op 'Suspended Animation' van Fantomas konden staan. De dynamische vloedgolf die ze brachten bleef vrijwel constant teder en lieflijk en werd ondanks het centraal staande noise experiment nooit echt volledig rauw. Met hun eerste album 'World I See' bracht The Present een smaakvolle set van een band die veelbelovend nog naar alle mogelijke richtingen kan uitgroeien.
Met Madensuyu uit Gent is ons verbrokkeld landje een band rijk die op het eerste zicht evenmin een vaste lijn lijkt uit te tekenen, maar niets is echter minder waar. Madensuyu had in de 4AD te Diksmuide veel zinnigs te vertellen en bracht een verhaal dat doorspekt was met emotie, vuur en breekbaarheid in een diep doorkookte hutsepot waarbij een verrassende waaier aan smaken in je mond ontploften. Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel stelden er hun laatste broeischijf 'D is done' voor, en ze hadden er duidelijk zin in.
D is done' is een plaat met een zorgvuldig uitgedokterd spanningsverloop, waarbij de songs opbouwen naar een emotionele weerbaarheid die op de juist uitgekiende momenten doorsneden worden met elektrische shocken en opstoten die het kiekenvel op je huid doen kakelen. Dat Madensuyu hun set live bracht naar dezelfde chronologie als de songvolgorde op de plaat was dan ook op geen enkel moment storend en had hetzelfde effect als zou een Brusselmans live zijn boeken, net vóór het slapen gaan, intiem in je oor fluisterend brullen. Madensuyu had geen enkele moeite om het publiek vanaf de eerste noot bij hun nekvel te pakken en de heren leken het krijgen van deze aandacht even instinctief meester te zijn als het muzikaal landschap dat ze creëerden. Het leek alsof ze de toeschouwer toelieten om mee te kijken in de diepe krochten van hun onderbewustzijn, op een comfortabele en uitnodigende manier, en hiermee een magische kracht opwekten waarbij men zichzelf goed kon inbeelden hoe even fantastisch een repetitie als een festivalshow zou klinken als aan dezelfde condities zou voldaan worden als dit clubconcert.
Met een vanzelfsprekende eenvoud smeet Madensuyu een gloed over je heen waarbij je, het ene moment strelend genoot van een emotionele geladenheid die enkel een Thom Yorke kan brengen, om plots te verrassen met een noise invasie die je naakt bij de ballen grijpt.
De show die Madensuyu bracht beschreef een zodanig groot spectrum aan muzikaliteit waarbij elk individu gemakkelijk iedere andere minuut met refererende bandnamen kon smijten, dat ik geen zin heb om hier een zinloze lijst invloeden op te sommen. Het enige zinvolle waarmee ik kan afsluiten is: luister naar de plaat en ga hen live gaan zien want Madensuyu 'doet niet' maar 'IS'.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De vereniging jong Oostende met wortels in Leffinge leuren en Karma hotel organiseerde voor het eerst Fête d’Hiver op 5 lokaties gespreid over 3 dagen in Oostende. Met deze gevarieerde line up wilden zij de recentste muzikale trends en releases uit het hedendaagse alternatieve circuit samenbrengen en aantonen wat er leeft binnen de Belgische muziekscène.
We trokken op pad op vrijdag 19december. Volgende bands waren geprogrammeerd: Kapitan Korsakov, The Hickey Underworld en The Blackbox Revelation stonden op de planken, 'distortion' zou hoogtij vieren!
In een uitverkochte zaal Terminus mocht Kapitan Korsakov de lont aan het vuur steken... wat ze bijna letterlijk deden.Een zeer explosief begin van deze trashrockers zette meteen de toon van wat een 'heavy' avondje zou worden.
Het Gentse trio, in een recent verleden nog finalist op het Oost-Vlaams rockconcours, liet weinig ademruimte en scheurde beukend doorheen hun set, het publiek smaakte het wel en liet hun appreciatie duidelijk horen.
De band had er duidelijk zin in; frontman Pieter-Paul liet in combinatie met de strakke drum en pompende bass “Fuck me” en “The loader” enorm rauw door de boxen knallen.
Deze gasten houden we de komende tijd best in de gaten want als ze dit op plaat ook zo strak kunnen brengen is het laatste woord over hen nog niet gezegd...
And the winner is The Hickey Underworld, zo klonk het verdict begin '06 in de AB te Brussel tijdens de finale van Humo’s Rock Rally.Dik 2 jaar later staat hun debuutalbum in de steigers en gingen ze onlangs mee met dEUS als voorprogramma in Frankrijk.
Voorloper “Future words” doet het momenteel zeer goed en dat deed ons benieuwd uitkijken naar de performance van dit Antwerpse combo.
Aftrappen deden ze met één van hun oudste nummers “Sick of boys” en meteen werd een wall of sound opgetrokken.De goesting droop er vanaf en de melodieuze noise resulteerde in sterke uitvoeringen van “Zero hour” en “Witches”. Het fel bejubelde “Mysterie bruise”, bekend van hun myspacesite joeg de temperaturen de hoogte in en ook het vervolg van de set deed reikhalzend uitkijken naar het album.
Opvallend was dat single “Future words” merkelijk een veel 'softer' product was dan het andere werk. Na een veelzijdige set van 45 minuten was duidelijk dat het 'rijpingsproces' duidelijk achter de rug is en dat deze band weleens hoge toppen kan gaan scheren in 2009.
Header van de avond was The Blackbox Revelation
Jonkies Jan Paternoster en Dries Van Dijck zijn op korte tijd BIG geworden en dat kwamen ze in Oostende nogmaals onderstrepen. Na een passage op alle grote festivals dit jaar was dit tevens het laatste optreden voor dat ze de studio induiken om aan een opvolger van hun debuutplaat te sleutelen.
Met als openers “We never wondered why” en “Love is on my mind” werd gekozen voor een behouden maar doordachte aanpak van hun setlist, maar direct was duidelijk dat hier niet op automatische piloot gespeeld werd! Enorm strak en vol overgave wekte de catchy bluesrock op de heup- en nekspieren en bracht het de volle zaal in een zompige roes waar het pas een uur later weer zou uit ontwaken. Het tempo – en het volume- ging de hoogte in en “Gravity blues” en “I don't want it” werden luidkeels ondersteund door de massa.
In de finaleronde werden “Never alone/always together”, “I think I like you” en “Set your head on fire” nog de zaal ingeblazen en bewees dit duo eens te meer dat ze dé band van 2008 zijn.
Met een speciale vermelding voor de 3 zeer strakke drummers kunnen we besluiten dat dit initiatief zijn doel zeker niet gemist heeft!Meer van dat!
Organisatie: VZW Jong Oostende – de Zwerver, Leffinge
Midden de jaren ’90 was K’s Choice van Sarah & Gert Bettens één van de spraakmakende bands in ons landje. Hun radiovriendelijke vrouwengitaarpop van ‘Paradise in me’ en ‘Cocoon crash’ leverde een handvol singles op, waaronder “Believe”, “Almost happy”en “Not an addict”. Een ongekend succesverhaal … Sarah verhuisde naar de VS en bouwde van ginder een solocarrière uit met platen ‘Scream’ en ‘Shine’, die ook al wereldwijd scoorden.
Twee jaar terug ondernam ze al eens samen met Tom Kestens (van LaLaLover) een theatertournee ‘From Scream to Whisper’, waarbij oude en nieuwe nummers een ingetogen, akoestische inkleuring kregen. Vanuit dit uitgangspunt dook ze in haar eigen collectie van de jaren ’60 en ’70 om een selectie te maken van haar ‘all time favorits’.
Terug met Tom konden we anderhalf uur genieten van een ingetogen, sfeervol concert, waarbij de songs een eigen interpretatie kregen door piano, toetsen (van Tom) en haar innemend akoestisch gitaarspel, gedragen door haar lichthese melancholische stem. Op het achterplan waren fotoprojecties te zien en korte interviews te horen van de gecoverde artiesten, een handig houvast als eerbetoon aan deze artiesten. Een viertal eigen songs in dezelfde nostalgische sfeer doorkruisten haar duik in het verleden.
Al meteen kregen we prachtige versies te horen van Marvin Gaye’s “I heard it through the grapevine” en Ella Fitzgerald ’s “Everytime I say goodbye”. Die lieflijke, naakte en pure schoonheid brachten ze verder in Bill Withers “Just the two of us”, 3 times a lady” (The Commodores), “Cry me a river” van Julie London, “Do that to me one more time” (Captain & Tennille), “17” van Janis Ian, Jacques Brel’s “Ne me quitte pas”en “A long december” van Adam Duritz’ Counting Crows. Ze werden afgewisseld met een ietwat krachtiger en voller geluid op tracks van Stevie Wonder, Ottis Redding, Abba en Prince. Het publiek vergezelde hen hier al fluitend, al voetstampend of met een gepaste vingerknip. De eigen songs waaronder de titeltrack van haar tweede album ‘Shine’ zaten mooi vervat binnen dit gevarieerde concept.
Samen met Kestens speelde en zong Bettens overtuigend de (liefdes) liedjes van artiesten die iets hebben betekend voor de muziekwereld. In de bis mocht tenslotte Bonnie Riatt’s “I can’t make me you love” op piano het rijtje op beklijvende wijze besluiten.
De ‘Never Say Goodbye’ theatertour van Sarah Bettens vormde een mooi eerbetoon van haar invloedrijke artiesten. Misschien kan de wens van een reünie met broer Gert onder K’s Choice in 2009 werkelijkheid worden …
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
Het intens wegende clubconcertseizoen konden we afsluiten in het aparte, intieme kader van de underground van de Witloof Bar. In deze ‘kelder’ van de Bota werden we anderhalf uur overstelpt van de bleeps en beats van de indie elektronica van het uit Brooklyn, NY afkomstige duo High Places (Mary Pearson/Rob Barber), die we al eens aan het werk zagen als support van Deerhunter in de Buda te Kortrijk, juni laatstleden. Het duo had onophoudelijk zeven maand ‘getourd’ om hun debuut op de wereld los te laten, en kon na deze set uiteindelijk naar huis.
Ondanks de wat zoekende afstemming met de geluidsman, bracht het duo een niet alledaags geluid van Caribische en exotische elektronica, zalvende , freakende grooves, slepende, trancegerichte soundscapes, psychedelica, weirdo dwarrelsounds, breakcore, triphop en sampling. Het duo experimenteerde met hun geluid en gaf er een leuke, toegankelijke, fijngevoelige en dansbare zwaai aan. Onvolmaakte, maar samenhangende liedjes, hangend in het landschap van pop, elektronica en etno; kleurrijke chaos, fris knip- en plakwerk en Oosterse melodietjes en tierlantijntjes, onder de lichthese, zweverige vrouwelijke zang, die gesmoord werd door het krachtiger geluid. Barber was een vlotte prater, maakte grapjes en vertelde ronduit over hun samenwerking hoe ze omgingen met geluid.
High Places was te situeren binnen de doe-het-zelf-recyclagepop van Coldcut, Meat Beat Manifesto, Animal Collectieve, Fxx Buttons, Solex en FSOL. Een mooie ‘Cool Prize’ aanrader van een charismatisch duo.
Organisatie: Botanique, Brussel
Voor een avondje pure fun moet je bij Gogol Bordello zijn. Zelf noemen ze hun muziek Gypsy Punk, wij zouden het niet beter kunnen omschrijven. Onze pogingen: Kozakkenrock? Pogues Go Balkan ? Ramones in Kazachstan?
Feit is, we hebben hier een stomend en kolkend stoofpotje fun gekregen. Opgehitste accordeon, ontsnapte violen, zatte gitaren en een zanger met een uiterst sympathiek Kozakken-accent. Gewoon heerlijk, wie hierbij blijft stilstaan is nog een grotere droogkloot dan Yves Leterme.
Vanaf de eerste seconden zat de vlam erin en stond Le Splendid, overigens een fantastisch zaaltje, op zijn kop. Die Fransen waren goed gek, en dan zeker wanneer de Bordellos zich waagden aan “Mala Vida” van de Franse nationale trots Mano Negra.
Gogol Bordello bracht een kleine twee uurtjes pure energie, geschifte folk-punk die gebeten is van een gedrogeerde Kazachse tsé-tsé vlieg die aan de wodka heeft gezeten. Hun platen klinken al lekker prettig gestoord (onze aanraders: ‘Underdog World strike’ en ‘Super Taranta’, aanschaffen die handel), maar op een podium maakte Gogol Bordello er echt een bruisende cocktail van, heet, swingend als de pest en uitpuilend van een overdosis gezonde energie. Bij momenten stond het podium ook goed vol, een paar bevallige lustige dames waren meegereisd om het geheel nog wat op te vrolijken en af en toe kwamen ook een stel blazers de boel nog een beetje ophitsen. Wat een vrolijke bende ! En ,o ja, zelfs een verhakkelde emmer maakte deel uit van het feest.
Gogol Bordello speelde aan een razend tempo met een overtuiging van een bende overenthousiaste circusartiesten en met een nooit geziene speelvreugde. Dit was met name een pot fijne compromisloze herrie met het hart en de ballen op de juiste plaats. Meer van dat!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
The Dirtbombs stond geprogrammeerd met twee andere bands te Antwerpen…Maar tot mijn niet geringe verbazing was er nog een vierde groep toegevoegd aan het reeds drukke programma. Eerst dacht ik nog ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ maar gaandeweg, toen het strakke uurschema niet meer gevolgd kon worden en bleek dat de groepen vooraf telkens nog moesten soundchecken, kon ik toch een lichte ergernis niet onderdrukken.
Het begon nochtans prima met Vermillion Sands, een band uit het Italiaanse Treviso, die die avond eigenlijk in Bar Mondial was aangekondigd. We hoorden een soort ontspoorde country, gezongen door een leuk zangeresje dat evenwel niet altijd toonvast klonk maar bij dit soort muziek mag dat geen handicap zijn. Ik kreeg er zelfs heimwee naar de Country Teasers van.
De tweede band, The Reactionaries, kon me veel minder bekoren. De weidse gitaren hadden soms wel wat maar die gezwollen zang deed bij mij het licht uit.
Van The Sore Losers, een afsplitsing van El Guapo Stuntteam, had ik alleen op basis van hun naam wel wat verwacht. Ik dacht dat ze die hadden van de gelijknamige film van John Michael McCarthy met Jack Oblivian als één van de acteurs en met een soundtrack vol illustere namen als Mick Collins, '68 Comeback of Guitar Wolf. Maar jammer genoeg was van die link op het podium niets te merken en hoorde ik weinig boeiende southern hardrock met veel te drukke gitaren.
Ik had The Dirtbombs al vijf keer gezien, telkens was het een feestje en dit keer was het niet anders. De twee drummers mochten de show roffelend op gang trekken, logisch eigenlijk want hun ritme is de belangrijkste peiler van de Dirtbombs-sound. Die, in de loop der jaren zeer uniek geworden; hun sound laat zich misschien nog het best omschrijven als glampunk met enkele soulinjecties. Andere typische kenmerken zijn de eeuwige fuzzgitaar van Ko Melina en uiteraard de altijd imponerende grom van Mick Collins.
Na een relatief kalme start barstte de set volledig open met een stomende versie van de onverwoestbare Sly & The Family Stone-cover "Underdog". Vanaf dan volgden de krakers elkaar in snel tempo op, tot grote vreugde van het publiek vooraan dat er dan ook een wild feestje van maakte.
Ondanks die onverdroten inzet van de groep en de participatie van het publiek kon ik me niet van de indruk ontdoen dat er een zekere vorm van routine in hun optreden sloop. Ofwel lag hun magische concert eerder dit jaar in de Terminus nog te vers in het geheugen. Het niveau van die keer kan men moeilijk elke avond halen, hoe graag we dat allemaal ook zouden willen.
Niettemin bleef het een zeer leuk feestje dat dit keer eindigde met beide drummers tussen het publiek. Het was zelfs Pat Pantano, diegene die anders steeds op het podium blijft, die dit keer het initiatief nam om zijn drumstel naar de zaal te verhuizen.
En nu wordt het stilaan uitkijken naar de onverhoopte reünie van The Gories, die andere en mythische band van Mick Collins. Voorlopig alleen aangekondigd op 9 juli in de Vera, Groningen samen met de Oblivians. Het aftellen is hier al begonnen.
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Heartbreaktunes
We hoorden al een voorsmaakje van enkele nieuwe songs toen The Cure in het kader van hun 30 jarig bestaan in het voorjaar op toer was. De indruk was dat hun atmosferisch, sfeervol slepende treursound op het achterplan was geraakt. En inderdaad, na beluistering van ‘4:13 dream’ zijn het enkel “This, here and now with you” en opener “Underneath the stars” die beantwoorden aan die eigen unieke stijl; want hun donkere poel wordt overtrokken door funky, freakende directe poprock, die terugblikt naar de drive en uitbundigheid van ‘Head on the door’ en ‘Kiss me kiss me kiss me’, medio de jaren ’80. En daar wringt net het schoentje … ook al klinkt de plaat luchtiger, frisser en energieker dan de laatste rits ‘Bloodflowers’ en ‘The Cure’, het merendeel van de songs (incluis de single “Freak show”) missen richting, swing en aanstekelijke ritmes. Het zijn enkel “The only one”, “The reasons why” en de snedige noisier rockende “Sleep when I’m dead” en “The scream” die overtuigen.
Na het ijzersterke materiaal en de puike set, begin het jaar hadden we van deze nieuwe plaat iets meer verwacht.
’4:13 dream’ is één van hun mindere platen … of houden we nu écht iets te veel van hun ‘80’s wave traag slepende sound …
Het was me wel het jaartje voor Miles Kane, Rascal spil en boezemvriend van Arctic Monkey frontman Alex Turner. Hij was de drijvende kracht achter het succesvolle The Last Shadow Puppets, die zich onderscheidde door ‘60’s rock’n’roll, spaghetti western sounds en ‘007’ neigende soundtracks. En hij nam de tijd voor z’n eigen bandje uit Wirral, Liverpool, The Rascals. Het trio ligt muzikaal ergens tussen The Beatles, The Walker Brothers, ‘90’s Oasis/Blur Britpop en de huidige postpunk.
Op het debuut van het beloftevolle trio horen we twaalf intens broeierige songs, die een spannende opbouw hebben en boeiend klinken door de snedige, krachtige en dynamische tempowisselingen: “Fear invicted into the perfect stranger” en “I’ll give you sympathy” vormen samen met de dreigende “Does your husband know that you’re on the run” en de titelsong de sterkste songs. Kane kan met glans 2008 besluiten waarbij hij zich ontpopte als een onverwachts creatief Britse songschrijver …
De Britse zangeres en rapster Estelle wist definitief dit jaar door te breken met de single “American boy”. Zij werd opgepakt door het soulfenomeen John Legend en onderscheidt zich van de rits r&b dames. We horen alvast een link naar Mary J. Blige, Lauryn Hill en Leela James in haar aantrekkelijke en gevarieerde sound van r&b, funk, soul en reggae. Naast Legend hielpen Wycleff Jean (ook al van de oude Fugee stal), Kanye West, Will. I. Am en Mark Ronson mee. De songs werken aanstekelijk op de dansspieren, en naast “American boy” valt er wat moois te rapen op haar tweede album met “Wait a minute”, “No substitute”, “Magnificent”, “Pretty please” en de titelsong, waarin haar brede roots te horen is van Engeland, Amerika, Senegal als de Caribische eilanden.
Nederlands 
Français 
