Het Deense Iceage heeft een debuut uit van twaalf songs; een debuut dat nog geen half uur duurt . Bijna allemaal twee minuten songs binnen een postpunk kader , die rauw, rammelend & noisy zijn, soms wat ontstemd, met een laag feedback erover . Kort, krachtig , energiek en fel, tuimelend in een bed van Wire, Black Flag, de wave van Joy Division en de grunge van Nirvana .
‘New Brigade’ kan worden geïnterpreteerd als één muzikale trip. Het is van een bandje die live lak heeft aan alles …
Superchunk - Angry old men hebben nog altijd het vuur
Superchunk
Kreun
Kortrijk
2018-06-01
Nick Nyffels
Superchunk is een van die bijzonder invloedrijke Amerikaanse gitaarbands uit de jaren negentig, die misschien niet het succes gekend hebben dat ze verdienden, ook omdat ze dat bewust afgehouden hebben. Wij waren toen student met een beperkt budget en zonder auto, en omdat ze toen nooit op T/W en Pukkelpop gestaan hebben, is deze band een beetje aan ons voorbijgegaan in de nineties: ongetwijfeld zullen we wel een video gezien hebben op 120 Minutes of in Beavis & Butthead, en natuurlijk ook op de Matador-compilatie cd’s uit die tijd, maar dat was het zowat voor onze Superchunk-ervaring. Compromisloos waren ze trouwens ook, want toen Matador records door een major verdeeld werd, besloten ze te stoppen op dit label, en verder te gaan op hun eigen label, Merge records, dat later het grootste succes zou kennen met Arcade Fire.
Tijd dus om onze schade op te halen, en dat treft, want Superchunk kwamen hun nieuwe plaat ‘What a time to be alive’ voorstellen in de Kreun. Bassiste Laura Ballance schrijft nog altijd mee op de platen, maar live laat ze zich vervangen door een andere bassist, omdat ze gehoorschade opgelopen heeft in de bijna dertig jaar dat deze band uit Chapel Hill, het universiteitstadje in North Carolina, bezig is. De nieuwe plaat pakt Trump en de vergoelijking van “The Alt-right” als respectabele mening aan, en is de eerste plaat sinds 1993 die zonder keyboard opgenomen is, frontman Mac Mccaughan omschrijft ze dan ook als een punkplaat.
Op het podium van de Kreun kwam dat er ook uit: Superchunk schoot razend uit de startblokken met “I got cut” en hielden dat tempo bijna het volledige uur aan: we merkten een mid-tempo nummer op na vijfentwintig minuten, maar dat moet het ongeveer geweest zijn. We kregen veel nummers uit de nieuwe plaat, maar het publiek mocht ook verzoeknummers doorgeven, dus we kregen een bloemlezing uit hun dertigjarige carrière. De perfecte soundtrack voor skateboarders, al zullen die van Superchunk dit nu wel aan hun kinderen overlaten. Maar kwaad klonk frontman Mac Mccaughan nog altijd, een songtitel als “Reagan youth” loog er niet om. Mcaughan heeft nog altijd die ijle stem, die moeite lijkt te hebben om het einde van de zinnen te halen, en ziet er ondertussen uit als de oudere, maar minder corpulente versie van James Murphy (LCD Soundsystem), maar als gitarist was hij verschroeiend vanavond: bij wijlen was dit J. Mascis, maar dan zonder de classic rock solo’s, snedig en to the point. Ook de ritmesectie was overdonderend en verbeten, net als de tweede gitarist die nog meer razernij in de mix gooide.
Eigenlijk klonk Superchunk nog even energiek als in hun begindagen, of misschien zelfs nog kwader dan toen. Hits heeft deze band nooit gehad, wel een resem anthems, zoals “Slack motherfucker” dat vanavond afsloot.
Tijdens de bis kregen we nog een furieuze cover met “Brand new love” van Sebadoh, we vinden het origineel nog altijd beter wegens de snik van Lou Barlow, maar we klagen niet, en “Throwing things” uit “No pocky for kitty” sloot af.
Setlist: I got cut / Reagan youth / what a time to be alive / From the curve / good dreams / Detroit has a skyline / Black thread / Bad choices / Low F / Learned to surf / Erasure / Break the glass / Driveway to driveway / the first part / Slack motherfucker
Bis: Brand new love/ Cloud of hate / Throwing things
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-chunk-01-06-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-band-called-e-01-06-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Na een schitterende 1ste editie vorig jaar keken we reikhalzend uit wat Sinner’s Day editie II in petto zou hebben: … van 1 naar 2 zalen, … én van 8 naar 17 groepen …
Zou de sfeer hierdoor hetzelfde blijven ? En ja hoor, we waren nog maar net de zaal binnen en het zwarte, donkere gevoel zat ‘em direct juist: dé ‘Rewind’ naar de jaren 80 .
Nu was het afwachten of de hoofdrolspelers ook hun duit in het zakje zouden doen om deze Ethias Arena ‘Back to the eighties’ te transformeren. Meer dan 10000 liefhebbers waren mee getuige …
Opener waren Red Lorry Yellow Lorry. Strak en netjes speelden ze de set in bijna één vloeiende beweging aan het vroege publiek. Een leuke opener, maar geen uitschieter en blijvertje …
Vlug naar de Main Stage om de Belgische opener Poésie Noire aan het werk te zien. Jawadda, direct werden we omvergeblazen door pompende donkere beats, zowel met nieuwe songs (o.a. “The Air” – “We’ll Die Dancing”) als met de oudere tracks (o.m. “Song Of Innocence” – “Deja Vu”). Ook Jo Casters had er veel zin in. Een erg energieke set van de man & z’n bende, maar springen op (een gezegende) leeftijd en wat vetbandjes rijker is niet steeds wat het moet zijn …
Terug in de Club waren de jongens van Department S al volop op dreef. Ze speelden straffe songs op strakke, zuivere wijze. De oorspronkelijke zanger Vaughan Toulouse kon schitterend worden vervangen; hij stond er met een grote uitstraling en dito persoonlijkheid in grijszwart pak het beste van zichzelf te geven; maar het was pas op het ongelofelijke “Is Vic There” dat de Club echt los kwam. Het eerste hoogtepunt van de dag …
Op de mainstage was de Britse punkband The UK Subs dan bezig. Met de openers ”I Live In A Car” & “NY State Police” zat het er knal op; het pogoën op de eerste rijen was een feit. De frontman, op deze leeftijd een look-a-like van Ozzy Osborne, dramde de korte hevige punknummers, zoals “Emotional Blackmail” – “Left 4 Dead” – “Riot”, met veel enthousiasme door ons strot.
Na een ‘drank- & eetpauze’ waren we present voor Marky Ramone en zijn Blitzkrieg. Hier overheerste de ‘net-niet factor’, hitnummers waren gekend maar misten de echte ‘Ramones-touch en kracht.
… Dus snel naar de Club voor het Zwitserse The Young Gods. Ja, dit was Sinner’s Day op zijn best, donkere elektronische ritmes en lekker dansbaar. Vooral de songs “El Magnifico” – “Kissing The Sun” – “Everythere” waren echte knallers. Later zou blijken dat zij tot de highlights van deze editie mogen gerekend worden.
Na de ‘jonge goden’, de ‘jonge helden’: Arbeid Adelt!. Marcel Vanthilt ( rood pak, zwart hemd en hoed) en Luc Van Acker (met gele gitaar) openden vol vertrouwen met “Ik Sta Scherp” – “Jonge Helden”. Voor het eerst stond de zaal zo goed als vol, maar de echte schwung kwam er niet in. Ook niet toen Marcel onder “Stroom” kwam met een lange zwarte mantel, die omwikkeld was met kerstboomlichtjes. Het was pas bij de oerklassieker “De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen” dat iedereen uit de bol ging. Dit toch wel knappe optreden, na 20 jaar inactiviteit, werd afgesloten met Jah Wobble op bas tijdens “Death Disco”. Mooi …
Na de ‘jonge helden’ op naar de (synth) pop van Heaven 17. Qua setopstelling en présence een logische knipoog naar de Human League, maar tav van hen vorig jaar, waren zij nét iets minder beklijvend. Een poptrein aan leuke songs hoorden we als “Let Me Go” en het lang uitgesponnen “Temptation”. Tot slot was er dié ultieme new wave song van het eerste uur, “Being Boiled”, ook het eerste gemaakte nummer van de Human League …
De overgang van Heaven 17 naar de vroegere zanger van Soft Cell, Marc Almond was ideaal. “Torch”, “Tears Run Rings” & “Bedsitter” zetten de toon in het begin van de set; knap werk tussen cabaret & popelektronica. Ook de nieuwe “Bread” & Circus” – “Joey Demento” waren overtuigend. Pas bij de classic “Tainted Love” ontplofte de zaal andermaal. Conclusie: een zeer variërende en geslaagde show van ‘bleeksheet’ Marc Almond.
Een aanfluiting die avond bleek de Nina Hagen Band. De ‘oldfashioned puppy’ kon nu werkelijk niks aan. Zowel letterlijk als figuurlijk niet te pruimen, kortom, “Unbeschreiblich ‘Kut’ Weiblich’ …
The Psychedelic Furs was helend op dat moment. Vorig jaar cancelden ze nog, maar vandaag waren ze de headliner in de Club. En met bravure hebben ze een schitterende, fors bezwerende set gespeeld; de specifiek rauw rollende stem van zanger Richard Butler en de indringende sax-lijnen maakten er een prachtig geheel van met nummers als “Pretty In Pink” – “Sister Europe” – “Heartbeat” – “The Ghost In You” – “Heaven” … Het hoogtepunt van Sinner’s Day 2010 … Een stomende gig … En ze kwamen nog terug met een niet op de playlist vermelde indrukwekkende song “India”; wat een energie! Een prachtige apotheose!
Echo & The Bunnymen was de afsluitende band op de Mainstage . Ian McCulloch was onbeweeglijk aan z’n micro gekluisterd en zong bij momenten onverstaanbaar, maar creëerde op die manier met de band wel een donkere melancholische sfeer. Ze zetten een eigen unieke, grootse sound neer van prachtige intense songs. In het repertoire werd duidelijk dat ze een resem hits hebben geschreven als “The Back Of Love” – “The Cutter” – “Killing Moon” – “Lips Like Sugar”.
En op de trippende chillout, lounge en de ambiente beats ’n’ pieces van The Orb, met een beeldverhaal van golvende spacey trips en zwevende dolfijnen onder een nachthemel voor ogen, trokken we huiswaarts, nagenietend van deze aanstekelijke editie …
We concluderen dat Sinner’s Day 2010 opnieuw een geslaagd concept was. Een uitstekende broeierige postpunk en wave sfeertje in een goed in elkaar gebokste formule. Een dikke proficiat dus aan de organisatie die de sfeer van de eerste editie evenaarden en dit jaar de praktische mankementen hadden weggewerkt …
Vooruit kijken kunnen we want met Wayne Hussey’s The Mission wordt SD 2011 getekend.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Sinner’s Day Festival (More-Entertainment)
Nederlands 
Français 
