Jimi Floyd is geen onbekende voor ons, in 2020 hadden we reeds aandacht aan zijn debuut 'The Right To Disappear' , een parel van een album gedrenkt in een badje van mystiek en melancholie zoals je zelden tegen komt. Lees gerust .
Het duo bracht nu een nieuwe plaat uit 'Man is infinite as the void', het mysterieuze blijft en daar zijn we blij om …
De intro is al veelbelovend , angst en gemoedsrust vinden elkaar. Intiem, weemoedig wordt de sound opgebouwd en krijgen we de prachtige “The landing”, “A thing line” en “Back to Back”. Een verdwaalde klank van violen komt als een zachte bries op je af, bedwelmende drums en gitaargepingel en een warme stem geven de sound elan en zeggingskracht.
De viool is belangrijk in het geheel, luister verder maar eens naar “Down under the sea”. De plaat klinkt verrassend , spannend, intens, gevoelig waarbij af en toe eens crescendo wordt gegaan , maar verder de intimiteit overheerst en je tot rust brengt.
Wat een fantasieprikkelende wereld en emoties borrelt hier op. “Man is Infinite as the void” en “Cortex Collision” spelen hierop in; we horen een zweem David Bowie. We horen zijn adem op doordachte wijze.
Meer eigenheid horen op het lichtjes experimenterende en mystieke “Island Pala” en het zachtmoedige “Uterus”; een pakkend, positief beladen slot hebben met “Make all dreams come true”.
'Man is Infinite as the void' overtuigt in een mooi muzikaal kader van integere, breekbare, soms brede instrumentatie en warme vocals.
The Landing 01:58 A Thin Line 04:05 Back to Back 04:34 No Surprise 02:08 Down under the sea 03:54 Cortex Collision 05:22 Less Skin to Touch 03:32 Island Pala 06:24 Uterus 02:48 Make all dreams come true 01:23
Luke 'Skyscraper' James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al enkele jaren op de voet, lees gerust het album 'Eight' .
De man blijft sterk actief , ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'.
Op “Circus” stampt This Twisted Wreckage al stevig om zich heen, doordacht en gedreven. Je voelt de energie in het nummer. Ze refereren naar die gekende eind jaren '70 - jaren '80 uit maar This Twisted Wreckage staat evenzeer in het ‘nu’. Er valt namelijk nog steeds wat te zeggen over wat mis gaat in deze wereld.
Het fijne aan vorige releases was de combinatie van die donkere gedachten en een dosis humor, naast die kenmerkende sound. Soms klinkt het wat prekerig, maar dat stoort allerminst.
Heel veel is er ondertussen niet veranderd sinds de laatste releases. “Bandwagon”, “Side Effects” en “I'm So happy” klinken cynisch en maatschappijkritiek ervaren we voldoende in “I got you” en afsluiter “Be true”.
Muzikaal zorgt This Twisted Wreckage voor een fijn, overtuigend postpunk/wave werkje af.
Muzikaal als tekstueel trekt '3x10=29' ons over de streep en onderstreept de klasse van deze ervaren rot in het genre.
Info https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/album/3x10-29
Tracklist: Circus 03:05 Get Your Hands Off Of Me 03:10 Bandwagon 03:02 Side Effects 03:06 Hacker (Hack Attack) 03:04 I'm So Happy 03:07 Eating Myself 03:06 In 30 Years 03:05 I Got You 03:05 Be True 03:08
Postpunk/New wave
3x10=29
This Twisted Wreckage
Soulwax – Live indrukwekkend en collectief dat nazindert!
Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … on a manic monday’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een twinkelend, energiek synthpopfeestje!
Een korte Europese tour zetten ze op poten, met o.m. vier uitverkochte concerten in de AB, Brussel. Muzikaal speelden ze anderhalf uur lang een reuzensalom doorheen hun elektronisch vernuft, dat rock-percussionair gekruid was. Een terugblik, maar innoverend genoeg om reikhalzend uit te kijken naar de toekomst. Letterlijk een sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers staan pal voor ons. Het toont nog steeds waarom ze een ‘outstanding contribution to music award in association with Merlin’ hebben ontvangen tijdens de AIM Awards als erkenning van hun werk en invloed, drie decennia lang; in één adem te noemen als futuristisch.
Ook hier in Lille , veel (West) Vlamingen op hun concert. Met zeven op het podium, de immense drumstellen van de doorwinterde spierballen van Brasilveteraan Igor Cavalera (den dienen van Sepultura, zoals Stephen zei), Blake Davies (Turbowolf) en lady Aurora Bennett, al dan niet synchroon drummend, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over en houvast hadden we aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin benevelde zangpartijen zijn verweven. Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg banen.
We werden in die unieke, futuristische wereld meegezogen en gemept . Ze kwamen op dreef met nieuwkomers “Hot like Sahara” en “Idiots in love” , die de huidige, dikke Soulwax lijn van elektronica, percussie en rock onderstreept. “Missing wires” en “Is it alway binary” van hun ‘From Deewee’ was de eerste herkenning, overstelpt van mitrailleursalvo’s aan slagen en synthbeats; ze mondden uit in dansbaar groovende en trancy punkfunk op schitterende tracks “Krack” en “Do you want to get into trouble”.
Het loopt over elkaar en door elkaar, zoals hun ‘Nite versions’ , die het ultieme party gevoel willen verwezenlijken. Het brengt ons tot een schitterende closing final van “Miserable girl”, “E-talking” en “NY excuse”. We worden opgehitst door die weerkerende ritmes en die sprankelende, energieke sound. De keys, elektronicabeats en percussiegeweld rollen over ons heen in een hectische, chaotische precisie en gekte. Invloedrijk in al dat materiaal: Kraftwerk, Human league, DAF, Suicide, Liaisons dangereuses, The art of noise, Depeche mode, Meat beat manifesto en LCD Soundsystem. De sobere, flashy en kleurrijke lightshow doet mee z’n werk en zorgt ervoor dat we ademloos achterblijven . Wat een dansfeestje.
Ook in de bis worden oudjes “Conversation intercom” en “Accidents and compliments” door de mangel gehaald en we worden tot slot nog even bij de kraag gehouden met “Goodnight transmission”.
Soulwax is live indrukwekkend en blijft nazinderen. Deze korte tour bewijst dat ze er nog steeds staan, met interessant werk, klaar voor de festivalzomer!
Organisatie: Aéronef, Lille
Van Komisar kregen we al een paar singles te horen. Hun nieuwste, “1954”, opent met enkel zang en wat gitaar. Een heel ingehouden opbouw die de nadruk legt op de lyrics. Pas halverwege, en dat is na 2 minuten, trekken ze alle registers open en rockt Komisar met veel swagger en met veel ooh-ooh’s.
Producer Niels Meulkens (Crackups, Psycho44, Double Veterans) heeft voor een catchy, en zelfs koortsige single gezorgd. Met “1954” krijgt Komisar steeds meer een eigen smoel. De invloed van de Britpop is nog steeds tastbaar aanwezig, maar ze doen er (meer dan op vorige singles) hun heel eigen ding mee.
“1954” van Komisar Facebook
Silent Presence is het nieuwe project van Corina (Black Snow in Summer, Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk project van komen.
“Tell Me” is de eerste, digitale single van het duo en dat is meteen een schot in de roos. De intro is wat braaf, maar zodra de zang invalt, kantelt deze track naar een bijzonder aangename productie met een mix tussen postpunk en licht dansbare synthwave.
De progressie van Corina als zangeres is hier onmiskenbaar. Met meer durf en met meer volume. Vocaal doet ze mij denken aan Siouxsie op haar jongste album en aan Marianne Faithful ten tijde van ‘Broken English’. Het mature in de stem wordt niet verstopt of gecompenseerd maar voluit uitgespeeld. Mooi.
Ook muzikaal en productioneel klopt alles aan deze digitale single.
‘Tell Me’ heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. Oprechte emoties in muziek, het zijn uitzonderingen.
https://www.youtube.com/watch?v=kxfbIDBjDbo
Even voorstellen - Info van het duo zelf - Silent Presence - Tell Me (single)
Zowel Corina (Face Your Fears, Black Snow In Summer) als Wim (In Search For Embers, The Other Intern…) zijn elk afzonderlijk al ettelijke jaren bezig met muziek. Het werd tijd om samen ook iets uit de grond te stampen. Uiteindelijk was de tijd er nu rijp voor. Als duo proberen we onze boodschap over te brengen. Een boodschap over hoop, terugvechten en communicatie.
Het basisidee voor de song werd bedacht door Wim en bijgestuurd door Corina waardoor het een wisselwerking werd tot aan de afwerking van de song. Een song gegoten in synths, spaarzame gitaarlijntjes, een emotievolle zang met een upliftend refrein en een drijvende bas.
“Tell Me” is de eerste song die wereldkundig gemaakt wordt. Daarnaast werken we momenteel aan nog enkele songs die iets donkerder klinken dan deze. Daarnaast zijn er nog enkele songs alsook een cover van The Sands met “April and June” zo goed als klaar.
Bedoeling is om vanaf het najaar als duo hier en daar te kunnen optreden met onze songs.
Bandcamp: https://silentpresence.bandcamp.com/track/tell-me
Youtube: https://youtu.be/kxfbIDBjDbo?si=qvQE2Tmie5rwdH1l
Spotify: https://open.spotify.com/track/3Yf1CpX5OFcGBPF0yoEll8?si=4bb72bb980184811
Tell Me
Everything is a part of ignorance.
All the things are a way of deception
Let me see your point of opinion
Tell me Tell me
The truth lays always somewhere between us
Convincing is making a new truth
Tell me Tell me
Bashing lies is now our main goal
Relieving the pain must be the start of recovering
Heaven is just a blister on the soul
Don't be afraid to find the right target
The legacy will vanish through the years of eternity
Tell Me Tell Me
The truth lays always somewhere between us
Convincing is making a new truth
Tell me Why don’t you tell me
Bashing lies is now our main goal
Relieving the pain must be the start of recovering
‘Up Close & Personal’ is een verzameling van opnames van de solo-optredens van Tom Robinson, het Britse icoon van de punkperiode en voorvechter van de mensenrechten in het algemeen en van de LGBTQ-gemeenschap in het bijzonder.
Het is een bonte verzameling van liedjes uit verschillende albums en opgenomen op verschillende plaatsen en jaren. Dat vergt een kleine inspanning van de luisteraar. Robinson’s stem varieert mee met zijn leeftijd en dat wisselende ‘kader’ van tijd, heesheid en stemvolume is een sprongetje dat je bij elk nummer moet maken. Het zijn bovendien niet allemaal de allerbeste opnames. Het voordeel is wel dat Robinson vrij kon kiezen welke opnames van elke song hij wou selecteren. En ook: niemand zingt beter de nummers van Tom Robinson dan Tom Robinson, dus wat maakt het ook allemaal uit.
De nadruk ligt op het ‘oudere’ werk, met slechts twee nummers uit ‘Only The Now’, zijn meest recente studio-album (uit 2015) en geen enkel nummer uit de vorige (‘Having It Both Ways’ uit 1996 en ‘Love Over Rage’ uit 1994). Dat is voor sommige fans misschien een beetje jammer, maar Tom Robinson heeft dan ook zo een uitgebreid oeuvre met hits en singles dat er vast een ‘Volume 2’ volgt van dit album. De liefhebbers van obscure tracks worden verwend met relatief onbekende nummers als “1967 So Long Ago” en “Portobello Terrace”. Voor wie het wil opzoeken is het wat puzzelen, maar de meeste van deze verzamelde tracks zijn al eerder uitgebracht en slechts twee of drie stonden nog nooit eerder op een officiële of niet-officiële release.
Voor de vele Belgische fans: één van de nummers op deze ‘Up Close & Personal’ werd opgenomen in ons land: “2-4-6-8 Motorway” werd in 1998 opgenomen in zaal Nova in Wetteren. Van dat nummer krijgen we ook de demo-versie, wat een leuke verrassing is.
Tom Robinson doet in maart een solo-tournee door Vlaanderen. De meeste concerten zijn al uitverkocht. Wie te laat is: eind dit jaar komt hij alweer terug naar ons land voor een nieuwe reeks solo-concerten.
Cobra The Impaler en Turpentine valley – Beiden op naar een veelbelovende toekomst
Turpentine valley - Interessant instrumentaal trio uit eigen streek, mocht de avond openen. In hun broeierige , spannende postrock-metal hoor je een ‘back-to-basics’ geluid en sferische stukken, die een repetitieve opbouw kennen, naar een climax gaan en kunnen exploderen; de boeiende tempowissels houden het publiek bij de leest. De zachtmoedige en harde stukken vloeien in elkaar over. In het samenspel gitaar, bas, drums is er onderhuids een ‘desert’ gevoel. Door de serie ‘The twelve’ kwam het trio in de spotlights met enkele tracks …
Invloeden van Kyuss, Amenra, Godspeed, Tool, A perfect circle, God Machine en zeker Russian circles zijn er door de extraverte touches; ze weten het perfect in een eigen geluid te verwerken.
Turpentine valley - Ze zijn een goede vijf jaar bezig , hebben twee langspeelplaten uit (‘ETCH’, ‘Alder’) en houden het totnutoe bij een directere aanpak, een muur van geluid, intens, bijtend, zwaar.
Hun sound krijgt elan door het sober lichtdecor en het optrekken van een mistgordijn. Filmisch was dit een lange, dolle rit in het onbekende, een ‘lost highway’ van David Lynch.
De passage van Cobra The Impaler in het Leietheater werd aangekondigd als een try out concert, maar het nieuwe werk zit blijkbaar nog volop in de ontwikkelingsfase waardoor er hoegenaamd geen nieuwe songs in de setlist zitten. Er is dus eigenlijk weinig sprake van een try out, maar met het materiaal van hun debuutplaat ‘Colossal Gods’ uit 2022 zitten we meer dan goed voor een uurtje massieve metal. ‘Colossal Gods’ is dan ook een ijzersterk album waarin Cobra The Impaler grossiert in solide metal met ten gepaste tijd een welgekomen vleug van melodie. Een stevige sound die refereert naar gloeiende bands als Mastodon, Psychonaut en Gojira.
Cobra The Impaler pakt uit met zwaargebouwde riffs, pompende bassen en vocals die al eens neigen naar de nineties iconen Alice In Chains. Als een perfect geoliede machine pletwalst het vijftal doorheen de potige songs van ‘Colossal Gods’, een moordend debuut dat wat ons betreft bij elke beluistering nog beter wordt.
Als de nieuwe plaat even sterk wordt dan zitten ze gebeiteld voor een veelbelovende toekomst.
Het ziet er trouwens al zeer goed uit met een concertagenda die hen naar gerenommeerde festivals brengt als Alcatraz (Kortrijk) en Arctangent (Bristol).
Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat, laat maar komen, en tot in Alcatraz!
Organisatie: Leietheater, Deinze
The Sound of the Belgian underground 2024 – Een geslaagde ontdekkingsreis – Verblindende schoonheid met knallende feestjes erbovenop
The Sound of the Belgian Underground 2024
Ancienne Belgique
Brussel
2024-02-02
Erik Vandamme
De AB in Brussel heeft al jaren een neus voor opkomend talent, die kunnen uitgroeien tot grotere bands die de Club of de grote zaal gor spelen en kunnen doorbreken op de festivals. The Sound of the Belgian Underground is intussen een begrip geworden. In het verleden werd dit georganiseerd in samenwerking met Subbacultcha, die nu onder de naam Different Class hun werkzaamheden verder zet.
Het concept blijft echter hetzelfde: een mainstream publiek laten proeven van wat de ‘Belgische Underground' te bieden heeft, met een avond vol live acts, en DJ's om de nachtraven onder ons dansend de nacht te laten induiken. De organisatie is nu ook weer in zijn opzet geslaagd. Door de overlappingen konden we helaas niet elke band zien, bij de ene bleven we wat langer hangen dan bij de andere, en ook de DJ acts na middernacht lieten we aan ons voorbij gaan.
Maar zoals bij elke editie deden we weer enkele fijne ontdekkingen, van een verblindende schoonheid met knallende feestjes erbovenop, die al of niet een onderliggende boodschap hebben.
We starten de avond in de Club met Suzan Peeters (*****) die we vorig jaar reeds leerden kennen op BRDCST festival in AB. Lees gerust . De klanken van haar accordeon wordt geruggesteund door allerlei elektronische effecten, met een soort voetmassage apparaat dat zorgde voor extra trillingen. We kregen een adembenemende intimiteit en snerpende geluiden die onze oren onder spanning zette. Suzan Peeters brengt kleur en variatie met haar accordeon, die triggeren om het instrument zelf te ontdekken. . Wat een schoonheid verwezenlijkte deze artieste.
De formatie Sergeant (****) is een avant-pop band rond componist Benjamin Cools en acteur Ferre Marnef. De band balanceert tussen experiment met klank en beeld en aanstekelijke, opzwepende pop, die de dansspieren prikkelt. Er gebeurt van alles op het podium. Wat een klankenspectrum en chaotische brij door o.m. flute, gitaar, percussie en de zang. Een avontuurlijke, veelzijdige aanpak die intrigeerde.
In de 'Foyer' - de Bar naast de AB zaal - mochten artiesten in een hoek hun ding doen, intiem en dicht bij het publiek. Moenen & Mariken (*****) is een duo van muzikant/producer Neil Claes en actrice/schrijfster Maria Magdalena de Cort. Je krijgt aanstekelijke techno beats van Neil die worden ondersteund door de poëtische teksten van Maria Magdalena, die haar gal uitspuwt. Hier hoort een vleugje humor bij. Het doet ons wat denken aan een Patti Smith die op diezelfde doordachte wijze haar mening en visie verhaalt . Die poëtische inbreng heeft een punkattitude die het publiek verbaasde. Iedereen hield ervan. Het kwam goed tot zijn recht in die intieme bar.
We gingen even poolshoogte nemen in de Club bij Camille Keller (***) die zich als volleerde danser en theatraal componist over het podium bewoog; er waren mooie beelden op het scherm. Puur muzikaal brengt hij aanstekelijke beats die inwerken op de dansspieren, en zorgen voor een lekker, aangenaam feestje. Niet echt vernieuwend of grensverleggend, maar we zagen een talentvol performer die door zijn aanpak dans, theater en muziek perfect met elkaar verbindt.
We konden ons echter meer vinden in de daarop volgende act, Jo Rwaka (****). De rapper, zanger en componist brengt tussen alternatieve rap en R&B, met invloeden van hedendaagse muzen als BROCKHAMPTON en Tyler the Creator. Verkleedpartijen en zangers van alle allooi stoven het podium op. De opzwepende beats intrigeerden. Wat een entertainment en bijzonder rap/R&B feestje was me dat! De bonte, brede variatie aan stijlen, de verbluffende danspasjes en vocaal vernuft zijn hiervoor verantwoordelijk. Mooi. Trouwens, Jo Rwaka brengt zijn verhaal op emotionele wijze en raakt de gevoelige snaar.
Kortom, een ultiem rap feestje, met een onderliggende boodschap.
Het contrast met wat gebeurde in de Foyer vlak erna, kon niet groter zijn. Zzangeres/muzikante Lazzaro (*****) overspoelde ons op bevreemdende, verstilde wijze. Met een stilte, die ons rillingen geeft en je niet in slaap wiegt. Een groot deel van het publiek ging er net als Lazzaro zelf even bij gaan zitten. Op het einde van haar set haalde ze nog een gitaar boven; ze dankte bescheiden haar publiek. De fragiele, krachtige stemmen en de gedurfde sfeer gaan samen in een opzwepend ritme. Een sprookjesachtige wereld opent zich voor ons. Magisch!
We sluiten The Sound of the Belgian Underground af met het duo Youniss (****). Samen met drummer Tim Caramin baant de man zich een weg doorheen rauwe R&B, en weet het voldoende te kruiden. De knallende percussie en de emotioneel beladen vocals zijn vlijmscherp. Wat een intensiteit en geluidsmuur horen we.
Youniss dompelt ons onder in een feestelijke stemming en heeft ook een onderliggende boodschap klaar van opgekropte woede en frustratie. Sterk overtuigend deze set.
De 'underground' is in ons landje meer dan springlevend, deze Youniss wist dit op verbluffende wijze in de verf te plaatsen.
Organisatie: Different Class ism Ancienne Belgique, Brussel
Piaf! The Show - Mooie honneur aan Piaf!
PIAF! The Show is wereldwijd één van de meest succesvolle Franstalige productie sinds 2015! Het wordt unaniem beschouwd als "... de mooiste hulde die ooit is geproduceerd over Edith Piafs carrière..."
60 jaar na het overlijden van Edith Piaf, schittert de internationaal gerenommeerde Nathalie Lermitte in deze show, bedacht en geregisseerd door Gil Marsalla.
In twee delen van 45 minuten vertelt PIAF! The Show het verhaal van de carrière van zangeres Edith Piaf aan de hand van haar onvergetelijke liedjes in een originele scenografie met projecties van beelden van Edith Piaf die nooit eerder zijn vertoond.
De dame n de spotlights, de vertolker van Edith Piaf, is de geweldige Nathalie Lermitte dus. Al van jongsaf bouwde ze een boeiende carrière op in de muziek als zangeres, zette stappen in de muzikale komedie en speelde rollen in musicals waarin ze vaak de rol van Piaf speelde. Het was dan ook niet moeilijk dat zij hier de prominente rol op zich nam .
Samen met haar vier muzikanten op accordeon, piano, contrabas en drums worden we in deze theatershow in de muzikale leefwereld van deze belangvolle Franse legende gedropt, de jaren ‘30-‘60 tegemoet met de oorlogsjaren tussenin.
Edith Piaf was een cabaretzangers, songwriter en actrice, die emoties losmaakte in haar materiaal; in de chansons voelen we de turbulentie van de ups en downs van haar leven, van melancholie en verdriet, van het straat, avondlijk, nachtelijk (be)leven, de bruine kroegsfeer en het bruisende Parijse leven.
De artieste Piaf in de rol van Lermitte liet hier de weemoed in Parijs doorklinken; een andere artieste, Zaz met name, die we nog niet lang geleden zagen, laat het sprankelende van de hoofdstad horen.
Een handvol sober ingehouden nummers openden de show, die hier de sfeer van druilerige wandelavonden, onder half verlichte lantaarns, in de boulevards aan ‘le tour d’Eiffel’ ademden, met o. m “Les mômes de la cloche”, “Plus bleu que tes yeux” en “l’Accordeoniste”. Haar heldere, indringende vocals en de innemende, verdwaalde en levendige tunes van het accordeonspel stonden centraal.
Het ruige leven, de pijnlijke liefdeservaringen, haar alkohol- en morfineverslaving en daarbovenop haar artritis, zijn verweven in het Franse chanson dat doorleefd, intriest klinkt, zoals ”A quoi ça sert l’amour”, “Elle frequentait la rue Pigalle”, “Entre St Ouen et Clignantcourt”, “Sous le ciel de Paris” en “Paris” zelf.
Op het achterplan zien we een foto van haar centraal , een sfeerbeeld van Parijs in al z’n aspecten, het bruisende dag- en nachtleven, een tour l’amour, de bars en de terrasjes, alsook de verlatenheid ‘snachts in Parijs.
Het tweede deel klinkt aanstekelijker, er zit meer feeststemming in, door o.m. de Parijse foor. “Padam padam”, “Mon manage à moi” en het gekende “Milord”. Haar bekender werk horen we nu. Het publiek ondersteunt de songs met handclaps en de dansspieren worden geprikkeld. Ook de instrumenten krijgen meer ruimte , naast de lappen tekst die we het eerste deel overspoeld kregen; de piano overheerst hier, eerst in het breekbare “Mon dieu”, daarna in het frisse “La foule”.
Naar een closing final gaan we met “Non je ne regrette rien”, “l’Hymne à l’amour” en “La vie en rose , gedragen door een sobere , spaarzame begeleiding en het zachtjes neuriën en meezingen.
Heel wat van onze eigen artiesten als Brel, Arno en Adamo integreerden het werk van de belangvolle Franse ‘mus’/chansonnière in hun materiaal.
Deze theatershow, vertolkt door Nathalie Lermitte was sterk geslaagd, een mooie honneur aan Piaf!
Organisatie: Mb presents ism Kursaal, Oostende
The Sisters of Mercy - Een dubbele ervaring van een band van vroeger
Wie de Sisters Of Mercy zegt, zegt jaren ’80, new-wave, pop, gothic, dance, donkere tijden … mysterie en een hele hoop miserie … Een ouder wordende band biedt een avond waarbij het niet duidelijk is wat het publiek er juist van moet denken.
Het begon met een zeer degelijk voorprogramma. The Virginmarys beuken er met hun twee vlot tegenaan en brengen wat sfeer in een volle zaal. Hun gitaarriffs zijn stevig zonder echt vuil te worden en de zang heeft wat weg van Queens of the Stone Age. Ze spelen een degelijke set als voorprogramma en het publiek kan het mondjesmaat wel smaken.
Na het débâcle in de Vooruit, hopen de doorwinterde fans toch nog steeds hun 80s idolen aan het werk te kunnen zien, de capriolen van Andrew Eldritch doorspoelend. Bij verrassing starten ze mooi op tijd en komen de twee gitaristen met de nodige air op het podium. Dit blijkt nodig te zijn als duidelijk wordt dat Eldritch duidelijk geen showman is en voornamelijk parallel met de podiumrand ijsbeert en daarbij vooral naar de geluidstechnici kijkt. Het lijkt alsof de anderhalve meter in coronatijden in zijn geheugen staat gegrift, want hij houdt zich consistent op afstand en staat zelden in de spaarzame spotlights.
Over de muziek kan veel gezegd worden, vooral over het dubieuze karakter daarvan. De band heeft een stevige repertoire waar ze sinds de jaren 80 op kunnen terugvallen maar waarbij ze tegelijk ook nieuwere nummers brengen later in de set. Binnen het genre staan ze er duidelijk en werkt het nog steeds, beetje aangepast aan de tand des tijds, zeker bij songs als “Alice”, “Dominion/Mother Russia” en “Marian”
Enkel het zingen van Eldritch kan nu meer bestempeld worden als het opzeggen van een opstel en het mompelen doorheen het optreden. En toch in momenten bij meezingers als op “Dominion/Mother Russia” komt hij er toch mooi door, met hulp van de gitaristen die het vocaal goed mee ondersteunen.
Als we naar de drums kijken zien we Catalyst die op zijn troon verheven achter de digitale machine staat en alles aanschouwt, of dat is omdat hij weinig werk heeft of contact met het publiek zoekt, laten we daarbij in het midden. De drums zijn mooi geprogrammeerd en vallen logischerwijs op het juiste moment. Als voordeel geeft dit natuurlijk dat dit degelijke sounds geeft voor een artiest die ook al 40 jaar meedraait.
De mythische clash met de recordlabels waarbij ze enkel nog live muziek brengen én maken, geeft het desondanks een extra tintje om erbij te zijn.
Het lijkt weliswaar een hommage aan het repertoire van vroeger , verderop met de obligate “More”, “Temple of love”, “Lucretia my reflection” en “This corrrosion”, dan een voorzetting maar daarom is het absoluut nog geen slecht eerbetoon, waar het publiek van overtuigd was door luidkeels mee te zingen waar nodig en zelfs een occassionele moshpit openden. Tja, een dubbele ervaring van een band van vroeger. En nu duimen in juni voor hun gig in Gent, na 39 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5702-the-sistes-of-mercy-30-1-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Eve Beuvens - Oerhert - Een spannend avondje poëtisch genieten
Er is in de media heel wat te doen rond het fenomeen Oerhert, het interessante project rond de gelauwerde poëzie van Astrid Haerens (laureaat Poëziedebuutprijs 2023), met muziek van MARIS & Jasmijn Lootens. Superlatieven waren tekort in de versmelting poëzie en muziek , waarbij de verkenning van de twee in de spotlights werd geplaatst.
In een goed vol gelopen Ha Concerts konden we Oerhert zien, samen met de pianiste Eve Beuvens als 'double bill'.
Eve Beuvens (****) laat haar piano spreken. In de sound borrelt de emotie naar boven. De integere muziek klinkt prachtig en weet te raken. Soms klinkt het intenser, forser en de combinatie zacht-harder maakt het boeiend. Een uniek pianospel waarvan de gevarieerde aanpak intrigeert.
Poëzie en jazz, woord en klank, het zit er allemaal in. Er wordt bij Oerhert (*****) in elk geval veel in beweging gebracht. ‘Emoties’ staan centraal in dit concept, en er ontstaat een balanceren in lichte dreigingen en zachte strelingen.
In 2022 werkten Haerens en Broeckmeyer reeds samen aan een literair project rond vrouwelijkheid en maatschappelijk engagement; muzikaal onder de noemer van jazz en improvisatie.
Ze stellen hun album ‘Anger's Family Tree’ voor. Een plaat die ons al kon bekoren, maar live nog beter tot zijn recht komt. De connectie met het publiek is er, we voelen het aan.
Muzikaal weten zij te intrigeren door ‘spoken words’ en hun kenmerkende lichtjes dreigende muziek te combineren. De emotioneel beladen zanglijnen zijn een meerwaarde.
Astrid Haerens dicteert de gesproken teksten uit haar boek, soms zingt ze gevoelig zelfs die teksten. Mariske Broeckmeyer omlijst het muzikaal. Zij weet met haar prachtige stem een mooi tegengewicht te bieden aan Astrid. Verder is er de spannende cello van Jasmijn Lootens; kortom, magie samen.
We waren onder de indruk van deze ‘double bill’; de combinatie woord, klank met de zang en spoken words waren uitermate spannend. Mooi avondje poëtisch genieten!
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Jazz Lab
Flanders Folk Awards 2024 - De fakkel wordt doorgegeven, het vuur blijft branden
Flanders Folk Awards 2024
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2024-01-27
Filip Gheysen
De uitreiking van de Flanders Folk Awards, georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek en VI.BE), is al aan z’n vierde editie toe. Met een live show tijdens de ‘Week van de Belgische Muziek’ in een goed gevulde AB Club (Brussel).
Naast de prijsuitreiking waren er concerten van GFVP, Airboxes XL en de genomineerde band Leán.
De jury bestond uit muziekprofessionals van zowel binnen als buiten de folk sector.
Kastaars - Terwijl in het enorme Studio 100 pop-up theater de Kastaars worden uitgereikt, werden in de kleine warme AB Club in Brussel de winnaars van de Flanders Folk Awards 2024 bekendgemaakt, stuk voor stuk ook kastaars op hun vakgebied, maar geen groot nieuws in de grote perskanalen! Alleen op KLARA hoorden we maandagmiddag nog een fijn interview met de dames van Hella.
De jury, bestaande uit leden die actief zijn in de hedendaagse muziekscene en affiniteit hebben met folk, stond voor een uitdagende taak. België barst van het muzikaal talent! Elke genomineerde band illustreert de rijkdom, kwaliteit en diversiteit van het Vlaamse folklandschap.
Muziek voor alles!
We werden verwelkomd door Sien Wynants (Radio Willy) en Michaël Robberechts (VRT, Radio 1). Naast de uitreiking van de prijzen door Sabam for Culture, PlayRight+ en Lotto, kon het publiek genieten van opzwepende optredens van GFVP, Airboxes XL en Leán.
GFVP staat voor The Ghent Folk Violin Project van Wouter Vanden Abeele, maar dan zonder hem: we kregen een prachtig samenspel van Jeroen Knapen op gitaar met de violen van Anouk Sanchouk, Naomi Vercauteren en Lotte Remmen die de remmen los gooit in een solo tijdens de laatste reels. De zomerwarmte van het Dranouterfestival sloop de zaal binnen! We mochten genieten van de ‘Merode Wals’ en enkele ‘Reels’ en werden ten dans uitgenodigd maar dat zal iets voor de zomerse festivaltenten zijn....
Tien jaar geleden heeft dit ensemble een eerste cd uitgebracht en nu zijn ze terug van weg geweest.
Wie deze vrolijke violen aan het wil horen en zien: Fiddlers on the Move #9 in De Centrale in Gent is the place to be van 14 tot 18 februari 2024 !
Beloftevolle Band
Maar er moesten ook drie bands met de een prijs gaan lopen! Genomineerd als Beloftevolle Band waren Bliet en Hella. De prijs voor Beloftevolle Band gaat naar Hella. Een vierstemmig a capella folk-ensemble dat composities en arrangementen van traditionele melodieën in het Nederlands brengt. Hierbij laten ze zich inspireren door meerstemmige muziek uit zowel de klassieke als de Scandinavische wereld. De vrouwelijke stemmen versmelten naadloos in pure, warme en kleurrijke harmonieën.Hella krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto.
“Als trotse partner van de Belgische muziek is Lotto fier de award voor beloftevol talent uit te reiken aan jonge (folk)artiesten van eigen bodem die aan de start van hun carrière staan. Op die manier geven we kansen aan jong talent en bieden we hen een podium. Omdat het kan.”, licht Tracey Hosdey, partnership manager van Nationale Loterij, toe.
Daarnaast winnen deze muzikale geesten een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten. Muziekcentrum Dranouter biedt een driedaagse residentie aan waar ze binnen de muren kunnen werken aan nieuwe muziek en live show.
En ze krijgen een coverstory in het tijdschrift Folk van Muziekmozaïek.
De jury was onder de indruk
Hella, dat zijn vier straffe damesstemmen die harmonieus meanderen tot één bijna mystiek geheel. Zonder de ondersteuning van een instrument slagen de vier zangeressen er helemaal in om een vol geluid voor te brengen die een hele nieuwe wereld creëert. De a capella band neemt zijn publiek mee door verschillende tradities, maar klinkt tegelijkertijd zeer 2024. Hella heeft al een mooi parcours afgelegd, maar we zijn overtuigd dat deze niet alleen in Vlaanderen, maar ook internationaal de nodige potten kan breken.
Beste Live Band
Hiraeth, Naragonia en Snaarmaarwaar werden genomineerd als Beste Live Band. De titel gaat naar Naragonia. Een band die heel België en Europa verovert met straffe volksmuziek en vorige maand nog z’n 20-jarig bestaan uitgebreid vierde in 30CC in Leuven. Pascale Rubens en Toon Van Mierlo maken muziek zonder compromissen die recht naar het hart gaat, los van alle conventies. Als duo, kwartet of met hun getalenteerde kinderen zijn ze graag geziene gasten op alle grote podia. Het ouderpaar was ergens aan het optreden maar de kinderen Matthijs, Charlotte en Louis kwamen trots de prijs in ontvangst nemen. Vooral de jonge Matthijs stal de show en doet dat naast zijn ouders op het podium zeker ook!
Na 2 eerdere nominaties als beste live band konden ze niet anders dan deze dit jaar te verzilveren. Sterke melodieën, eigenzinnig en zeer herkenbaar, dat is 'the sound of Naragonia'.
Naragonia gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam for Culture. “Sabam for Culture draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Serge Vloeberghs, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam. Bovendien krijgt de band een spot op de affiches van Gooikoorts en Festival Dranouter en staan er concerten gepland bij Muziekclub 't Ey, Merodefestival en Muziekcentrum Dranouter.
Wat vond de jury van Naragonia?
Al 2 decennia is Naragonia een vaste waarde op de Vlaamse en internationale podia. Wat ooit begon als een gelegenheidsduo voor een danscursus is intussen uitgegroeid tot een succesrijke formatie, zowel in duo als kwartet vorm. Of het nu voor een danspubliek dan wel voor aandachtig luisterende toehoorders is, telkens weten ze de juiste toon te vinden, met veel variatie en fijngevoeligheid, waarbij de muziek altijd op de eerste plaats komt.
Beste Album live
‘C.O.N.V.E.R.S.A.T.I.O.N.S’ van Andries Boone, ‘Tierra Azul’ van Leán en ‘Zwerver’ van Toasaves zijn de genomineerden. Leán brengt ons een zuiders optreden met Spaanse teksten met congas en triangel in het slagwerk. In heel goed Nederlands met een mooi Spaans accent vertelt Vanesa Diaz Gil over hun album waarin de Argentijnse dichteres en feministe Alfonsina Storni centraal staat. Zij schreef over depressie, alleenstaande moeders en seksualiteit in de 1920s. 100 jaar later, nog altijd actuele thema’s.
En de winnaar is:
Het album ‘Zwerver’ van Toasaves ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Op het debuutalbum, uitgegeven door Muziekpublique, vertrekt de band vanuit de composities en het Groot Liedboek van Wannes Van de Velde (1937-2008). Met een aanknopingspunt in Oude Muziek, traditionele dansmuziek uit de Griekse eilanden, klassieke hofmuziek (makam) uit Istanbul en zelfs volksmuziek uit Afghanistan. Het ensemble werd opgericht door de oed-speler Tristan Driessens en brengt artiesten uit verschillende landen en tradities samen wat de toepasselijke albumtitel ‘thuishavens’ opleverde, maar dan in het Antwerps.
Toasaves ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards celebreren de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album: Een rijk gearrangeerde en diverse plaat die een eigen artistiek verhaal vertelt in de geest van de meester, met muzikale connecties met andere culturen, zoals Wannes het zelf ook graag had.
Verrassing!
Naast de vooraf aangekondigde prijzen voor Beste Live Band, Beste Album en Beloftevolle Band, werd als verrassing de allereerste Lifetime Achievement Award uitgereikt. De eer viel te beurt aan radiomaker Marc Vandemoortele (Klara, Radio 1), die de award met dankbaarheid in ontvangst nam. De presentatoren waren trots om de “verrassing” aan te bieden want iedereen had zijn stinkende best gedaan om dit geheim te houden. Monkelend zei Marc: “Ik wist het eigenlijk al…”
Muzikale duizendpoot
Gedurende ruim 30 jaar was Marc Vandemoortele dé folkmuzieksamensteller bij de openbare omroep, eerst bij Radio 1 en later bij Klara. In die tijd heeft hij het narratief van wat 'goede' folk is, geleidelijk aan vormgegeven. Zijn ongeëvenaarde toewijding bleef niet beperkt tot de radio; achter de schermen heeft hij ook een significante rol gespeeld bij diverse organisaties binnen de Vlaamse folkscene, waaronder Muziekpublique, Cluster, Muziekclub 't Ey, en het Merodefestival.
Marc heeft altijd een scherp oog gehad voor jong talent en heeft op verschillende manieren bijgedragen aan hun stimulering. Denk hierbij aan zijn bijdrage aan de productie van "Bouquet Garni" in de jaren '90, waarbij hij samenwerkte met artiesten als Laïs, Ambrozijn, Fluxus en de familie De Cauter.
Meer recent introduceerde hij jong folktalent in de programmering van "de twintigers" bij Klara. Hoewel Marc onlangs met pensioen is gegaan, blijft hij in de eerste plaats een gepassioneerde muziekliefhebber. Hij omarmt de professionalisering van de folkwereld, maar plaatst altijd de muziek en de muzikant centraal.
Voor het Flanders Folk Network, was het vanzelfsprekend om hem te eren met een award voor zijn indrukwekkende carrière: Marc heeft zijn hele leven lang een eigenzinnige strijd gevoerd om folk te presenteren als een internationaal, inclusief en levendig verhaal. Hij fungeert als bron van inspiratie voor zowel de huidige generatie als voor hen die nog zullen komen.
Hij weet folk naar een breed publiek te brengen, deelt zijn enthousiasme en liefde voor goede folk met muzikanten uit binnen- en buitenland, en ondersteunt actief diverse toonaangevende organisaties binnen de folkwereld.
Marc gaf nog deze boodschap mee bij het in ontvangst nemen van de award: “We hebben momenteel in onze folkscene nog nooit zoveel straffe muziek gehad, nog nooit zoveel onderwijs en nog nooit zoveel steengoede muzikanten. Steun ze, geef ze een podium en ga luisteren naar hun concerten.”
Met deze wijze woorden is alles gezegd! We konden ‘oude rot’ Marc achteraf nog feliciteren, geflankeerd door Matthijs van Naragonia: de fakkel wordt doorgegeven, het vuur blijft branden.
Info https://www.flandersfolknetwork.be
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
The Sisters of Mercy - Geen ‘Temple of Love’ wel een ‘Temple of Disappointment’
Een uitverkochte concertzaal volgepakt met in het zwart geklede 40 en 50 plussers, zo zag het publiek er uit voor het langverwachte optreden van The Sisters of Mercy in Gent. Het was immers 39 jaar geleden dat ze nog eens een tussenstop maakten in de mooiste concertzaal van de Arteveldestad. Het publiek had zin in een avond vol nostalgie, de sfeer was uitgelaten.
Rond 21u45 moest de show van start gaan, maar de Sisters hebben een reputatie en durven wel al eens te laat op het toneel verschijnen. In het eerste kwartier was er geen vuiltje aan de lucht. Het publiek keek enkel nog harder uit naar de opening van het gordijn en de start van de show.
Maar 22u werd al snel 22u15 en 22u30. Het ‘boe’-geroep werd luider en frequenter, het ongenoegen groter en het publiek werd onrustig en rumoerig. Mensen begonnen iets vaker naar de bar te lopen en enkelen dachten waarschijnlijk aan de teller van hun parkeermeter die maar bleef aantikken. Iemand was het beu en sprong op het podium om even achter het gordijn te kijken wat er aan de hand is, maar werd door de security snel terug de zaal in gestuurd.
Iets voor 23u kregen we (eindelijk) te horen wat we intussen al een beetje voelden aankomen, het concert zal vanavond niet plaatsvinden. Zanger Andrew Eldritch was blijkbaar ‘ziek’, volgens de organisatie werd met man en macht geprobeerd hem ‘beter’ (lees: nuchter?) te maken, maar zonder succes.
Samen met het management werd besloten dat hij niet in staat was om het podium te bestijgen. Veel boe-geroep naar de kerel die als enige een micro ter hand nam die avond om dit ontgoochelende nieuws mee te delen.
Ook voor een organisatie is dit een catastrofe, gezien zij ook weinig invloed hebben op de staat waarin de artiesten naar hun job afzakken.
Een terugbetaling van de tickets en een kale rit terug naar huis voor de fans. Concertzaal Vooruit was donderdagavond geen ‘Temple of Love’ maar een ‘Temple of Disappointment’, Kudos naar de jongeman van de organisatie die het nieuws moest meedelen, hij had de lastigste job van de avond.
The Sisters of Mercy staan op 30 januari nog in een uitverkochte Trix. Hopelijk leert Andrew tegen dan van het Belgische bier afblijven… Voor ons geen ‘First and Last and Always’ maar eerder een ‘First and Last and Never’. Jammer!
Newsletter Organisatie
Het concert van The Sisters of Mercy in De Vooruit van 25 januari is niet kunnen doorgaan wegens ziekte van de zanger. We willen alle aanwezigen uitdrukkelijk bedanken voor hun geduld en sportieve houding. Aangezien de situatie maar heel laattijdig duidelijk werd, was dit allesbehalve evident. Er kon pas laat gecommuniceerd worden omdat we er aanvankelijk van uitgingen dat het concert normaal kon doorgaan. Pas na het geplande aanvangsuur bleek dat de zanger te ziek was om op te treden.
Momenteel overleggen we met het management van de groep wat de volgende stappen zijn. We laten de ticketkopers zo snel mogelijk weten wat er met hun tickets zal gebeuren. In het geval er een nieuwe datum gevonden wordt, worden de tickets omgeboekt naar die nieuwe datum. In geval van definitieve annulering wordt er automatisch terugbetaald. In tussentijd vragen we nog even geduld. We houden jullie op de hoogte. Namens de band en de organisatie bieden we alleszins onze excuses aan voor het ongemak.
Organisatie: Live Nation ism Democrazy + VierNulVier
De Kortrijkse postmetalband Rhazes heeft zijn debuutalbum ‘Silk Sands’ uit. Van alle nieuwe postmetalbands die in Vlaanderen de kop opsteken is dit misschien wel één van de interessantere.
Het is wat jammer dat dit voorlopig enkel een digitale release is. Deze muziek komt vermoedelijk nog net iets sterker uit de verf op vinyl. Met vijf tracks speelt Rhazes bijna 40 minuten vol. Hoewel dit een eerste release is van een nieuwe band met bandleden die eerder in andere genres actief waren, ligt de lat meteen hoog. Achter elke noot schuilt ambitie.
Met heel wat bekende postmetal-ingrediënten weet Rhazes toch een eigen identiteit op te bouwen. Geen verrassingen bij de invloeden. Cult of Luna, Russian Circles, Amenra, Deafheaven, Psychonaut en Tool. In de agressievere stukken hoor ik wat echo’s van Wiegedood en Oathbreaker. Het spelen met de levels van intensiteit, het aanspannen en loslaten van de spanningsboog, de variatie in donkere emoties, de laagsgewijze songopbouw, de tijd nemen om een structuur op te bouwen en uit te werken, … dat doen ze allemaal helemaal goed. De eigen identiteit komt toch vooral van de agressievere, snellere partijen en van de vocalen van Benjamin.
Wat ook opvalt: de songtitels zijn raak gekozen: “Undertow”, “Ripples”, “Echoes of Silence”, … het is toch iets minder abstract dan wat je vaak ziet bij andere bands in het genre en je kan er als luisteraar iets mee. Net zo voor albumtitel ‘Silk Sands’: dat is helemaal de textuur van deze muziek: zijdezacht in de ‘stillere’ stukken en lekker zanderig schurend als het volume de hoogte ingaat.
Afsluiter en magnus opus van dit album is “Eolith”. Met een speelduur van bijna 11 minuten is het geen makkelijke klus om de luisteraar bij de les te houden. Dat pakken ze bij Rhazes goed aan – met onder meer een tweede stem – en toch lijkt deze track maar net niet te bezwijken onder de ambitie die de band zichzelf heeft opgelegd. De intro is magistraal – doet mij denken aan Cobra The Impaler -, maar telkens nog voor de helft zijn ze mij als luisteraar kwijt.
Met iets minder ballast en wat meer punch zou “Eolith” – voor mij – wel mooi over de lat gegaan zijn. Het hoogtepunt van dit album is “Echoes of Silence”.
https://rhazes.bandcamp.com/album/silk-sands
Nederlands 
Français 
