Met deze langverwachte nieuwe plaat hebben wij hetzelfde gevoel als met hun bedenkelijke show vorig jaar in het Koning Boudewijnstadium. Aandachtstrekker Mick Jagger voert zijn showtje op en moet persé tonen dat hij op zijn respectabele leeftijd nog een aardig potje kan zingen, de rest mag al van geluk spreken dat ze mogen meedoen.
Niets werd aan het toeval overgelaten om The Stones te laten klinken als The Stones. Het moet gezegd, de band is zelfs behoorlijk goed op dreef en er wordt bij momenten nog hevig gerockt. Maar de songs zijn, alle studiotechnieken en trucen van de foor ten spijt, aan de inferieure kant.
Producer Andrew Watt, eerder dit jaar nog verantwoordelijk voor het meer dan aardige ‘Every Loser’ van de onverslijtbare Iggy Pop, heeft zijn best gedaan om de oudjes anno 2023 nog relevant en vinnig te doen klinken, maar het zijn natuurlijk The Stones zelf die voor het songmateriaal moeten zorgen, en dat valt toch wat magertjes uit.
Voorloper “Angry” liet het al wat uitschijnen, lauwe Stones-riff, onnozel refreintje, dertien-in-een-dozijn singletje. En zo gaat het maar door, alle songs zijn dan wel gehuld in een soms best wel pittige rock-outfit, maar onder die ruwe bolster zit er vaak gewoon gebakken lucht. Enkel in de staart van het album huist er nog wat gemeende passie. Nooit gedacht dat we zoiets zouden durven beweren, maar op “Sweet Sounds Of Heaven” staat popdiva Lady Gaga geweldig soulvol te zingen, de song krijgt daarmee zowaar een zweem van “Gimme Shelter” en is één van de zeldzame hoogtepunten. En op afsluiter “Rolling Stone Blues” zijn de Stones eindelijk nog eens hun naakte zelve. De blues heeft er bij die gozers altijd al ingezeten, zo klinken de heren op hun best. Vandaar ook dat wij het bluesalbum ‘Blue and Lonesome’ van 2016, ook al was dat dan een coverplaat, heel wat hoger inschatten dan ‘Hackney Diamonds’
Natuurlijk is ‘Hackney Diamonds’ in zijn opzet geslaagd, het is als een perfect afgewerkt eindproduct van de band gerold, niets werd aan het toeval overgelaten, er is een indrukwekkende lijst specail guests opgetrommeld (Elton John, Paul Mc Cartney, Stevie Wonder, …), er zijn geen schoonheidsfoutjes te bespeuren, alles klopt.
Het zou ons zelfs niet verwonderen mocht artificiële intelligentie er iets mee te maken hebben (zo van “hey, slimme computer, maak mij eens een modern Stonesalbum dat nog ‘stoneser’ klinkt dan de Stones zelf”).
Maar pure Stonesklassiekers als ‘Exile On Main Street’, ‘Sticky Fingers’, ‘Let It Bleed’ en ‘Beggars Banquet’ zijn net platen waar een serieuze hoek af was, albums met scherpe kantjes en een vaak smerige en onaffe ramshacklesound. Dat zijn de echte Rolling Stones, maar die komen helaas niet meer terug.
De Portugese formatie Coastwise had in 2022 hun eerste EP, War Machine, uit, een terugkeer naar de basis van pure hardrock. ‘Hard Rock Is Back’ is er eentje in eigen beheer.
In de titel en in de sound wordt er dus duidelijk gerefereerd naar de creatieve hardrock van die vroegere jaren, die ons tot bewegen, dansen en luchtgitaar spelen, aanzette.
Coastwise komt er weg mee, omdat ze kwalitatief hoogstaande hardrock speelt, met die kenmerkende hoge zangpartijen en gitaar solo's. Clichématig zeker en vast, maar hunadrenalinestoten doen je prompt meebrullen.
Voer voor een avondje vertier, het verstand lekker op nul. Naast het krachtige materiaal met enig bombast, is er ruimte voor enkele ballads zoals het mooie “Call Me Again”, gelinkt aan het werk van Scorpions.
“I'm on Fire” en “Jungle Showdown” klinken oud, vertrouwd in het genre, en weinig origineel dus. Maar het feit dat het uiterst genietbare nummers zijn, trekt ons voldoende over de streep; klievende riffs , die hoog uithalende vocals en in speelsheid een gebalde sound, een formule die nog steeds aanslaat voor de hardrock liefhebber 'pur sang'. Dit geluid weet men nog steeds moeiteloos te omarmen …
Tracklist: Make Yourself Ready(Intro) - Hard Rock Is Back - Vampire Love - Gimme Me What You've Got - Call Me Again - I'm On Fire - To The Top - Jungle Showdown - Waking Nightmare - Lamb In The Dark
Marie Van Uytvanck en Amber Piddington van Kids With Buns leerden elkaar kennen op Antwerp Pride in 2018 en amper een jaar later trad het tweetal onverhoopt voor het eerst samen op tijdens Sound Track. Ze gingen verder onder Kids With Buns. Vanaf dat moment ging alles in een stroom versnelling. ze bereikten de halve finale van Humo's Rock Rally en wonnen De Nieuwe Lichting van StuBru.
De weemoed spreekt hier voor zich, die vooral de jeugd aanspreekt. Check gerust nog eens hun optreden in De Casino, Sint-Niklaas (2021) hier .
Hun album 'Out of Place ' kwam uit, die de jeugdperikelen niet vergeet van een volwassen geworden duo.
Het duo zingt over het anders-zijn in een wereld, die niet altijd wil of kan begrijpen. Elke song heeft zijn verhaal, zijn emotie , zijn raakpunt. Het is een persoonlijk album die sombere gedachten uitstraalt , maar evenzeer energie put, om er tegenaan te gaan en dus een boodschap van positivisme biedt, een gemeende trip, die ons in de ziel weet te raken. Elk van ons kan zich vinden in wat het duo ons tekstueel en muzikaal weet aan te bieden.
Tracklist: Intro (0:47) Daughter (3:23) Clutter (2:47) How Bad Could It Be (3:08) Colder (4:34) Nothing New (4:57) Words (2:58) Pale Face (3:30) Bathroom Floor (3:30) Stubborn Mind (3:00) The Balance (4:02) What Happens in Your Brain (3:32)
De in New York gevestigde trompettist en componist Itamar Borochov presenteerde dit najaar ‘Arba’ (Hebreeuws voor "vier"), zijn vierde album als leider en zijn eerste voor Dave Douglas' prestigieuze Greenleaf Music label. Hij laat zich hierbij omringen door volgende muzikanten, pianist Rob Clearfield, bassist Rick Rosato en drummer Jay Sawyer. Eén voor één virtuozen die het magische trompetspel van de talentvolle Itamar Borochov perfect aanvoelen.
Op het bedwelmende “Abraham” krijg je al een tip van de sluier, jazz en Oosterse muziek zijn hier de basis. Het sublieme pianospel van Rob Clearfield komt op het voorplan zondermeer. Maar elk instrument vindt wel zijn weg, de veelkleurige drumpartijen van Jay Sawyer en de warme baslijnen van Rick Rosato . Naast de instrumentatie zorgen de vocals op o.m. “Ya Sabbi” voor een intens Oosters sfeertje en doet ons wegdromen. Een meerwaarde. Mooi.
'Arba' is een plaat waarop de jazz liefhebber nieuwe dingen kan ontdekken, naast de culturen die elkaar zachtmoedig vinden; eentje die intrigeert, “What Broke You' to 'Wabisabi”.Een groot deel van het album is gekenmerkt van gematigd klinkend materiaal.
"Bayat Blues" is een levendige folkmelodie waarbij de trompet, hobbelig weg, van Borochov overheen raast. Clearfield brengt blues en soul samen in een mooie solo, waarna het weer verschuift naar meer jazz groove. Het gezelschap zorgt dus voor voldoende variatie.
“Who Shall Grand me Flight” en het afsluitende “Farewell” zijn beeldend, zinnenprikkelend en intimistisch …
Itamar Borochov heeft een origineel plaatje die de verbinding maakt tussen jazz en de Oosterse culturen. Fijnzinnig plaatje dus!
Abraham 07:10 Dirge 07:06 Ya Sahbi 06:29 What Broke You? 04:44 Wabisabi 04:21 Bayat Blues 05:01 Truth 04:54 Who Shall Grant Me Flight 02:14 Farewell 06:16
We citeren eerst: "ID:entity, het eerste soloalbum, biedt een diepe en intense introspectie - zowel muzikaal als menselijk - in de wereld van pianist en componist Arthur Possing. Het singer-songwriter format heeft altijd een impact gehad op de artiest en de essentie van liedjes is de essentiële leidraad geweest voor deze nieuwe plaat. Door gebruik te maken van meerdere pianostructuren creëert Arthur een zeer persoonlijk en intiem universum, waarbij hij originelen combineert met covers van invloedrijke songs en vrije improvisatie."
Na 'Four Years' en 'Natural Flow', twee albums met zijn jazzkwartet, valt de Luxemburgse pianist Arthur Possing met zijn solo plaat ook op. Het pianospel van intimiteit, tederheid en warmte staat voorop, om dan over te gaan naar een uitbarsting. Arthur Possing doet het allemaal op zijn eentje op piano, wat een totaalsound …
Arthur Possing vindt het evenwicht tussen uitgebalanceerde ballads en uptempo’s, met aangename verrassingen en wendingen, zoals “Folk song”.
Een reeks nummers wordt gevolgd door een 'interlude' wat dan een andere wending biedt binnen de sound. Ook hier een totaalbeleven en de ervaring van een filmisch karakter in 'ID. Entity'.
Tracklist: The Essence Of Joy - Seven Days - Midnight Light - Interlude #1 - Folk Song - Interlude #2 - Fields Of Gold - Interlude #3 - Val Pellice - Startin' - Cinematic - Interlude #4 - Beatriz
![[RE]FLEKT](/media/k2/items/cache/735faf45efc52abfc82733e07cd88f73_S.jpg?t=20231125_150419)
Dock In Absolute is een jazztrio van het Groothertogdom Luxemburg. De meeste van hun composities komen van Jean-Philippe Koch, de pianist van dit indrukwekkend drietal. David Kintziger op bas en Nate Wong op drums zijn de metgezellen die al een impressionante trip in de muziekscene hebben. In de songs weerklinken invloeden van klassieke muziek, rock en progressieve jazz. ‘(RE)FLEKT’ is de derde plaat.
“Heartbeat”, letterlijk eindigend met een kloppende hartje, geeft goed weer met wat te maken hebben. We gaan alle richtingen uit tussen klassiek en jazz. Het is iets aparts en unieks.
Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en elk instrument is even belangvol. Het totaalconcept telt hier en maakt deze ‘(RE)FLEKT’ zo bijzonder.
“Swell” en “Tears for peace” zijn overtuigende klassieke stukken in golvende bewegingen en tempowissels.
Ze gaan speels om met allerhande stijlen. Het is een scherp klinkend trio, dit Dock in Absolute; het kan verfijnd , intiem als snedig, gedreven zijn. Die variatie en wisseling maakt het allemaal spannend en boeiend, luister verder maar naar “Rise in the East”, “Fragnolia” en “Kintsugi”, als mooie afsluiter.
Dock In Absolute weet dus duidelijk een brug te slaan tussen jazz en klassieke muziek.
Tracklist: Heartbeat 5:39 In Your Steps 6:25 Rolling 4:23 Interstice 5:57 Swell 4:36 Tears For Peace 7:10 Ascension 7:10 Sofia 6:00 Rise In The East 4:22 Fragnolia 5:38 Kintsugi 3:34
We volgen Powerstroke al sinds de beginjaren, zowel live als op plaat wist de band ons steeds te overtuigen. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere stijl. Het meest kenmerkende aan hun laatste release 'Diamonds Made of Scars' is het veelzijdige karakter.
Het begint al met “Back to Square One” een song vol power en vuurkracht. Maar even goed kan Powerstroke je op intieme wijze kippenvel bezorgen, zoals op “Hunter”. Ze laten hun donker kantje horen op “Read My Lips” en “Billion Dollar Man”. Ze stappen over naar meer thrash metal op “Eyes wide open” , maar ook hier komen nog andere wat donkere stijlen om de hoek kijken. Steeds weet Powerstroke een zekere spanning op te bouwen.
Kortom, op deze band een label kleven is moeilijk … Ze doen hun eigen ding zonder te vervallen in een chaotische brij. Verder zijn we onder de indruk van een razendsnelle waanzinnige song als “Shotgirl” en “Drown Your Hopes in Better sorrow”.
Een meesterwerkje, nu nog die verdiende internationale erkenning …
Tracklist: Back to Square One (3:44) Hunter (3:36) Siren Call (4:18) Ultimate Power (3:50) Show Me a Sign (3:32) Read My Lips (3:57) Billion Dollar Man (4:40) Eyes Wide Open (4:34) Shotgirl (4:38) The Gentle Art of Making Enemies (3:36) Drown Your Hopes in Better Sorrow (3:34)
Sonic City Festival 2023 - Ideaal voer voor alternatieve alleseters
Sonic City Festival 2023
Départ
Kortrijk
2023-11-10 t-m 2023-11-12
Lode Vanassche
De organisatie, de sfeer en de inrichting verdienen een dikke pluim. De chill out met de hangmatten is een blijver, al kan het iets warmer. Geen bakfiets- en hipster gedoe waar je enkel maar huisgebrouwen biopils en snacks met onuitspreekbare benoemingen kan drinken en eten. Deze fantastische bijeenkomst van lokale en minder lokale, jonge en minder jongere alternativo ’s wordt een steeds jaarlijks sterker groeiende must en feest.
Het duo Charlotte Adigéry en Bolis Pupul (in deze editie wat minder curatoren) mochten hun lusten botvieren op de line up met een meer dan behoorlijk resultaat, hoewel de organisatie (chapeau Vangheluwe en co) nog heel wat in de pap te brokken heeft.
… Bewijze hiervan de eerste uitgelezen avond en opening van americana over noise naar avant garde… Sonic City Festival 2023 - dag 1
De ‘minst alternatieve’ Rose City Band proeft in alle eenvoud met een gitaartje, lapsteel, bas en drum naar meer. Amerikaanse Westen houdt even halt in het Wilde Westen met hun redneck virtuositeit op zowel de slide, de gitaar, de bas de drums en de diepe warme stem. Iedereen kent Ripley Johnson natuurlijk van Wooden Ships en Moon Duo. Die man ademt gewoon muziek en stond nadien doodleuk te keuvelen aan de toog met wie het wilde.
Uiteraard gooit DeerHoof het over een andere boeg met hun opwekkende chaotische Japanse HST set met de drummer prominent vooraan die zo weggeplukt lijkt uit The Muppet Show. Derde keer , goede keer en nog steeds geen knoop aan vast te maken. Zoals de laatste dertig jaar. We maakten een ‘Bake Off’ aflevering mee waarin verschillende etniciteiten hun vreemde ingrediënten van glam, noise en rock toeleverden met als resultaat een taart waar de vulling van buiten zit in plaats van binnen. Maar wel heel lekker.
Indie kalmte bij Youth Lagoon. Je zou denken dat Trevor Powers qua uiterlijk rechtstreeks van Tomorrowland kwam, maar deze gast ontbloot duchtig zijn ziel als was het dat hij op een Freudiaanse sofa zich had neer gevleid. Heerlijke softe indierock met als basis prachtig toetsenwerk. Na de storm van DeerHoof is deze warme douche een eerste hoogtepunt.
Als Velvet en Sonic Youth-fan stond ik ooit te pronken, in 1991 vermoed ik, met Peng van Stereolab. Kwestie van te kunnen aandraven bij mijn alternatieve vriendenkring met een groep die niemand zou kennen. En een dikke dertig jaar later staan ze op SC! De prachtige gitaarsound uit de latere VU en die zo werd gecultiveerd door The Feelies, komt hier ten volle aan bod. Precies met een francofone Niko. Laetitia Sadier dacht zowaar dat ze voor een Frans publiek stond, tot ongenoegen of vreugde van de grote schare niet Zuid-West-Vlaamse fans. Bon, zoals gezegd is de basis de ultieme VU/Feelies sound met de typische gitaartjes en aftands klinkende toetsen met uitstapjes naar progrock en geluidsmuren die je gewoon omver bliezen: “Mountain”, “Pack Yr Romantic Mind” en het fenomenale “Super-Electric” .
Om het helemaal af te maken, kregen we nog ‘French Disko” als toegift. Dertig jaar na Beng kan ik nog altijd pochen dat ik Stereolab ken.
Ik had de tweede dag graag Geoffrey Burton gezien, maar gelukkig liet Musiczine me naar Daan in De Leest, Izegem gaan luisteren. Lees gerust Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire (musiczine.net) .
Sonic City Festival 2023 - dag 3 - Derde dag gitaardag
Wich refereerde naar Santana van Woodstock met zijn Hammond en legde ongelofelijk veel ijver en verlangen aan de dag dat iedereen nadien op de merch zijn plaat zou kopen. Jagari blies een dikke tien jaar geleden zijn band of project nieuw leven in met nieuwe leden, gezien de oud-leden het eeuwige hebben opgezocht. Afrikaanse sfeervolle en vooral dansbare funkadelic rock.
In de Club klonk het viertal Deeper uit Chicago als een typisch Britse postpunkband. Alle ingrediënten, van sound tot melodieuze flanger-riedeltjes zijn er. Nou ja, postpunk: En plus zitten we met drie bandleden die wel een potje kunnen zingen. Nic Gohl leek me zowaar een zware Robert Smith die wat schuurpapier op zijn rider had staan. De Club was vol en bleef vol. Laat dit een goede graadmeter zijn voor kwaliteit.
Zonder twijfel is de bom van de dag Fat Dog. Boris Johnson meets Poetin in de Club. Het is niet alleen de muziek, maar ook het meegaan in het enthousiasme en de vibes. Départ werd vakkundig afgebroken. Ik ken alleen maar het ronduit geweldige (letterlijk) King Of The Slugs met zijn gitaren en Goose in het kwadraat elektronica. De rest moet niet onderdoen voor dit ruwe One Step Beyond-gedoe. De moshpit wordt open getrokken, de snelladers aangereikt en het publiek krijgt een autonomie van duizenden kilometers. Eén opmerking, Fat Dogs: ergens was Front 242 u voor , enkele decennia geleden.
Helaas werd singer songwriter Johanna Sternberg afgelast. Tja, er is blijkbaar nog covid. Over rust gesproken: Wie durft er nu enkel met een akoestische gitaar op het podium van Sonic City staan? Willow Parlo. Deze frêle deerne moest helaas opboksen tegen het geroezemoes en het geweld van de lobby én de soundcheck op het hoofdpodium. Het toevoegen van een gitaar, drum en bas bracht geen zoden aan de dijk. ‘We gonna play a cover you probably know’, was de intro voor Donna Lewis “I love you always forever”. Er was wat hypocriet herkenningsapplaus. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik kan mij niet herinneren er ooit op geslowd te hebben, laat staan een kind verwekt.
Ik geef mee dat Meg(han) Remy van U.S. Girls ervan houdt om het publiek hautain en pretentieus gade te slaan. We genieten wel van een korte en goede set met experimentele pop. De gitarist leek sprekend op onze lokale grootheid Gesman, ook als hij zweeg. Aanstekelijke latino-eske pogingen om het publiek in beweging te krijgen vielen in het water. De nochtans goede muziek kwam niet echt over. Na “Red Ford Radio” hield Remy het ook voor bekeken met de gedachte dat het aan het publiek lag.
De ideale afsluiter was het trio Timber Timbre. Deze gepolijste Stuart Staples of Madrugada bracht heel atmosferische muziek, ideaal om na een drie daagse alweer voortreffelijke editie van SC een crime serie te bingewatchen. Ze leverden trouwens ook voor ‘Breaking Bad’. Er mocht bij wijze van spreken ook een whisky geserveerd worden. Singer Songwriter Taylor Kirk staat garant voor luistermuziek waarbij de bottines van Départ tijdens Fat Dog worden ingeruild voor de huiselijke sloefen. Met een gitarist, pianist en drummer nam hij het diverse publiek moeiteloos mee in zijn pareltjes. Onder andere “Holy Motors” en “Mystery Streets” deden ons afvragen wat de volgende episodes zouden kunnen zijn in Timber Timbres verhaallijnen.
Organisatie: Sonic City Festival + Wilde Westen, Kortrijk
G. Love & Special Sauce - Return of the laid back groove
Weinig straatmuzikanten hebben dankzij hun muzikaal talent de goot zo vakkundig weten te vermijden als het in Philadelphia samengeraapte trio G. Love & Special Sauce. Begin jaren ‘90 gooiden de voormalige buskers de schijnbaar onverenigbare genres blues en hip hop in een unieke melting pot die hun titelloos debuut uit ’94 tot niets minder dan een genre-bending classic maakte. De drie decennia op de teller vormen dus reden genoeg om na lange tijd nog eens de Grote Plas over te steken voor een Europese tour van de R&B (lees: Rap ’n Blues) veteranen.
Terwijl fans van een economisch lucratief balspelletje steeds verder wegzonken in diep-filosofische bespiegelingen rond de Brugse derby voltrok zich even verder op in de stad een minstens even gezellig als memorabel event. De Cactus Club mag namelijk met recht en rede trots zijn om na 15 jaar nog eens G. Love & Special Sauce te kunnen strikken voor een exclusieve set op Belgische bodem. Nog een extra bonus? Vanavond treedt de band op in de oorspronkelijke bezetting die 30 jaar geleden de fundering van hun ongeëvenaarde laidback groove in het collectieve muziekgeheugen heeft verankerd. In eigen land is bassist van het eerste uur Jim Prescott trouwens niet meer te overhalen om van hot naar her te trekken, maar een (laatste?) Europees avontuur zag de man blijkbaar wel nog zitten.
Met een back catalogue van zeven band albums en nog eens vijf solo releases van G. Love zou menig frontman al eens worden overmand door keuzestress, maar het trio omzeilde die klip op een veilige manier door zich comfortabel te nestelen in de tijdscapsule van hun gloriejaren op MTV. In Brugge passeerde zo nagenoeg de volledige debuutschijf die volgend jaar 30 kaarsjes mag uitblazen.
Het olijke openingstrio “The Things That I Used To Do”, “Blues Music” en “Garbage Man” werd opgediend als een uitgelezen staalkaart waar de groep toen voor stond: blues als hoofdingrediënt, afwisselend gekruid met hip hop, jazz en folk. Met zijn lome raps, virtuoze gitaarcapriolen en roestige mondharmonica vormt G. Love op zich al een éénmansband, maar de onweerstaanbare Special Sauce groove is en blijft toch de verdienste van zijn twee kompanen.
Normaal gezien zijn we redelijk allergisch voor ingestudeerde - en meestal oeverloos lange - solo momentjes van bandleden, maar vanavond verveelde het ons geen seconde toen alle spotlights even werden gericht op Jim Prescott’s double bass of Jeffrey Clemens’ elastieke drums.
In de alfabetisch geordende platenkast van G. Love & co staat Leadbelly broederlijk naast LL Cool J en komt Blind Lemon Jefferson vlak na Beastie Boys. Geen wonder dus dat de 50ste verjaardag van het hip hop genre ook in hun repetitiehok niet onopgemerkt is voorbij gegaan. Als stijlbreuk kon het wel tellen, G. Love die zo ineens zijn trouwe barkruk opzij schoof om als volbloed rapper het publiek op te hitsen met een lang uitgesponnen tribute medley aan alle MCs die zijn muzikale opvoeding hebben gekleurd. Met een magistraal bruggetje naar hun eigen bluesrap evergreen “Cold Beverage” toonde het Philly trio zich trouwens opvallend immuun voor het stoffige imago dat wel eens vastkleeft aan veel van hun generatiegenoten.
Ook in de lang uitgesponnen encores zaten nogal wat momentjes met een hoog chill gehalte. Op eenvoudig verzoek van een vrouwelijke fan vertolkte G. Love op z’n dooie eentje “Sunshine”, een sober niemendalletje vanop zijn eerste en nog steeds beste solo album ‘The Hustle’ (’04) maar vanavond klonk als een bloedmooi liefdesliedje.
Toen hij even later zijn twee makkers terug in de ogen keek regende het ineens anekdotes over de woelige ontstaansgeschiedenis van het moeilijke tweede album ‘Coast to Coast Motel’ (’95): moe van het touren, bijna gesplit, weinig inspiratie, hier en daar een pilletje teveel en uiteindelijk gestrand in New Orleans voor opnamesessies in de studio van muzikale held Allen Toussaint.
En verdraaid, het werd ineens wel erg moeilijk om niet aan The Night Tripper himself aka Dr. John te denken tijdens de funky opener van die plaat “Sweet Sugar Mama”.
Met de feelgood vibes van het onvermijdelijke “Baby’s Got Sauce” als uitsmijter kon het Amerikaanse trio terugkijken op een geslaagde uitmatch. De voorspelling door de introman van de Cactus Club was er boenk op. Brugge - G. Love & Special Sauce : 0-1.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Queens of the stone age – Beresterk na ruim 25 jaar!
De verwachtingen waren hoog voor Josh Homme en C° na Rock Werchter waar ze al een onvergetelijke show speelden. Voor dit enig zaalconcert in ons landje keken we na al die jaren uit …
Eerst moesten we wel twee voorprogramma’s verteren …
Het eerste smaakte naar lauwe pap. Het vrouwelijke postpunk trio DEEP TAN uit London bracht er helaas niet veel van terecht. Hun geluid weergalmde in de nog bijna lege zaal. Ook waren de dames niet echt geïnteresseerd in het publiek. Ze deden op nogal afwezige wijze hun setje. Eenmaal konden ze ons een beetje boeien met een nummer dat ons aan WET LEG deed denken. Na 25 minuten was gelukkig deze slappe set afgelopen. Eigenlijk wel een gemiste kans voor deze dames om zich in de kijker te spelen.
THE CHATS daarentegen, grepen hun kans ten volle. Het Australische punkrocktrio gaf vanaf de eerste minuut vol gas. Punkie zien ze er niet uit, eerder casual, maar hun optreden was het des te meer. Er was geen tijd te verliezen, de nummers volgden elkaar in snel tempo op. Zanger-schreeuwer en tevens bassist Eamon Sandwith nam zijn band op sleeptouw voor een razende show. Het al behoorlijk aanwezige publiek kon dit absoluut smaken. Onder luid applaus mochten deze enthousiastelingen na een goed half uur tevreden rusten. Missie geslaagd van deze jonge gasten.
Stipt om 21u begonnen de QOTSA aan hun twee uur durende wervelende show. Onder een enorme verlichte driehoek met punt naar boven, nam de vijfkoppige band hun stelling in. Je kon meteen merken dat ze er héél veel zin in hadden. Josh toonde zich uiterst relaxt, cool en enthousiast, ook naar het publiek. En met de goed in het pak spelende gitaarvirtuoos Troy Van Leeuwen heeft hij er eentje van het eerste uur. Verder een band die goddamned goed op elkaar ingespeeld is.
Meteen de beuk erin met “Regular John” , die letterlijk van onder het desert stof werd gehaald , eentje van hun debuut , die na al die jaren terug ‘terecht’ op de setlist is geraakt . ‘Desert’ stoner van in de begindagen, zoals het ooit klonk met Kyuss , de vroegere band van Homme. Schitterend aftastend naar de rest …
Het concert brak volledig los met het tweede nummer, doorbraak naar het grote publiek, “No one knows”, de bonkende basgitaar, de splijtende drums en de gierende gitaren zouden bijna niet meer rusten. Band als publiek zijn gelanceerd voor die kenmerkende stonerrock nu.
Het net niet volledig uitverkochte Sportpaleis genoot van deze daverende, razende , retestrakke show van vele hoogtepunten. Geen afleiding door rookmachines, vlammenwerpers of confetti spuwende kanonnen, deze werden wijselijk achterwege gelaten.
Een eersteklas garagerockshow dus waar de nummers en de muziek centraal staan. En daar slaagde het vijftal zonder problemen in, zonder routineus te klinken, maar nog altijd fris, overtuigend, verrassend, vernieuwend en uiterst precies, brachten ze een héél mooie, boeiende straffe set die een perfecte afspiegeling was van hun rijkelijk gevuld en variërend repertoire.
Na een deugddoende break van zo’n vijf jaar zijn ze er terug bij met een nieuwe plaat ‘In times new roman’. Joshua heeft veel te vertellen , drama rond relaties, kanker enz op o.m. “Emotion sickness” en “Carnavoyeur”.
Wat een muzikaal parcours hebben ze afgelegd en wat een prachtreputatie hebben deze rockers opgebouwd. Na anderhalf uur , zestien nummers en een stomende “Little Sister”, kwamen ze even op adem om dan met vier straffe af te sluiten; “Go with the Flow” en het denderende, dreigende “A song for the Dead” beëindigden deze viersterrenrockshow.
Nee, net geen vijf sterren, “The Lost ark of keeping a secret” , ook eentje genesteld in ons geheugen en uit de oude doos werd jammerlijk over het hoofd gezien. Op Rock Werchter zat deze middenin de set. Schoonheidsfoutje van den Josh?! Het is hem vergeven, want het is ne toffe pee die z’n publiek weet te animeren!
Playlist: Regular John, No One Knows, Smoot Sailing, My God is The Sun, Emotion Sickness, If I had A Tail, Time & Place, Carnavoyeur, The Way you used to do, Better living through Chemistry, Sick,Sick Sick , Negative Space, Leg of Lamb, Made to Parade, Make it with Chu, Little Sister //
God is in TheRadio, I sat by The Ocean, Go with the Flow, A song for the Dead.
Neem gerust een kijkje nva de pics @Pinkpop (Wim Heirbaut) https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4962-queens-of-the-stone-age-17-06-2023.html?ltemid=0
Live Rock Werchter 2023 - Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 2 juli 2023 - Muzikaal van alle markten thuis (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Explosions in the sky - Nazinderend vuurwerk
Vuurwerk in de Roma! Dat is gevaarlijk. Gelukkig heeft de legendarische art deco-zaal zich goed en lang kunnen voorbereiden op de komst van het Amerikaanse Explosions In The Sky. Corona gooide drie jaar geleden roet in het eten, waardoor de tournee geschrapt werd, maar dat werd op de dag dat de wapens zouden moeten zwijgen, ruimschoots goedgemaakt.
Als opener mocht het mysterieuze TAKH de zaal in een donkere roes onderdompelen. Dit samenwerkingsproject tussen drie Black Heart Rebellen en Annelies Van Dinter (Echo Beatty) heeft de gemeenschappelijke liefde voor doom en mood na acht jaar pas begin 2023 omgezet in studiowerk, zijnde een titelloos debuut (via Consouling). Om maar te zeggen: het kwartet heeft het grotendeels begrepen op live muziek.
Een “gloomy” sound en een stuk meer solide en overweldigend uit de hoek dan voorheen komende in die mysterieus bezwerende en overdonderende sfeer. Dat ook dankzij de uitgesproken ritmische en repetitieve stukken vol onstuimige drums en percussie in combinatie met loodzware gitaardrones. Meer nog: we hoorden nadien in het publiek meermaals woorden als “duivels goed”. Of hoe het kwartet de galmende woorden “Turn my vows to dust” en in volle force majeure donkere wolken samenbundelde voor het onweer van Explosions In The Sky.
Explosions zelf was duidelijk opgetogen om na veel te lange tijd eindelijk het Texaanse stofzand in te mogen ruilen voor stevige Vlaamse klei. Het kwartet rond de zichzelf voortrekkende gitarist Munraf Rayani verraste in het begin van de herfst al met een langverwachte studioplaat en liet tegelijkertijd weten dat de titel daarvan, ‘End’, (en dus ook deze “End-tour”) geen onheilsbericht was aangaande het voortbestaan van de band, maar wel een thematische omkadering waarbij de vier heren de muziek opbouwden rond einde, wederopstanding en een nieuw begin. Iets waarmee je mooi aan de slag kan als je een hybride bouwt tussen instrumentale sfeermuziek, filmmuziek en postrock.
Live vertaalt zich dat natuurlijk vooral in het laatste. In een constante stroom van in elkaar vloeiende vingervlug-arpeggio’s en crescendo’s, van door elkaar kronkelende snaarthema’s van de drie gitaristen en bassist, ondersteund door hoofdwiegende technopercussie of aansporende, tegendraads snijdende drumpartijen. Maar ook in gitaarmelodieën vol liefde en romantiek, die samen de hoogte inklommen en de zaal in opperste extase brachten. Of de band zelf dan, want de vijf heren leken meermaals op een andere planeet te zitten eerder dan op een unicolor uitverlicht theaterpodium.
Om een concreter beeld te geven: vermeng “majestueus” van Mogwai, “gigantisch” van Godspeed en “sferisch” van Sigur met elkaar en je komt in de buurt. En toch past Explosions de eigen wetten van postrockmuziek toe. Door zowel fonkelende tokkelmelodieën als volle distortion-geluidstunnels op het publiek af te vuren. Negentig passionele minuten lang of een negental in elkaar overvloeiende nummers, die netjes uit het hele repertoire van de band geplukt werden. Af en toe legden de leden het snaarinstrument trouwens opzij om extra accenten met floortompercussie of piano-synth te leggen doorheen het lyrische, instrumentale verhaal.
Het kon enkel maar bijdragen tot de vervoering van een afgeladen volle Roma en een uiterst gedistingeerd, maar wel heel erg dankbaar publiek. Stuk voor stuk getuige van een avond die lang zal blijven nazinderen.
Pics homepag @Wim Hermans
Review 2016 Explosions in the sky - Survivors van de post-rock nog lang niet ‘uitgezongen’ (musiczine.net)
Met dank aan Damusic voor de support http://www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire
Magik Events zorgt alweer voor een vlot en puik georganiseerd concert in De Leest door Daan op de affiche te zetten. We worden warm onthaald en alles loopt als een trein. De Leest eist meer dan terecht zijn plaats op in het circuit. De komst van onder andere DIRK., Novastar, De Mens, A Pink Floyd Experience zijn stevige bewijzen hiervan.
Daan komt met zijn verschillende personages (gedaantes is me net een iets te flauwe woordspeling) zijn nieuwe vintage en serieus onderschatte ‘The Ride’ voorstellen samen met een uitgekiende bloemlezing van oud en nieuw werk, die al ruim een kwart eeuw beslaat. Geen paniek, Daan is daar met verve in geslaagd. We kregen zelfs een machtige melodicaversie van Dead Man Ray’s “Wood” voorgeschoteld.
Het geheim (nou ja) van Zijne Eigenzinnigheid is de ongelofelijke schare muzikanten die hij mee heeft. Geoffrey Burton is een meester gitarist die al zijn sporen verdiende bij o.m. Arno, Triggerfinger, Soulwax, Grace Jones en zelfs Iggy Pop. De subtiliteit waarmee hij accentjes legt en Daan aanstuurt is zonder weerga. Jean-Francois Assy (bassist en cellist) heeft de Coolness waar Bill Wyman een serieus puntje kan aan zuigen, Jeroen Swinnen stuurt de electronica met zijn synth én zijn Moog. Jo Hermans blaast de stukken van zijn flugelhorn en profileert zich als een ware opzweper en volksmenner. En dan nog de power van drumster Isolde, die ook de Bugel speelt. Bon, het zijn niet alleen toppers. Je ziet vooral vanaf de eerste seconden dat het speelplezier er gewoon vanaf druipt.
En Daan heeft iets met Izegem. Hij schertst wel dat hij daar ooit woonde, maar weet dat drummer De Backer Karel van Dean Man Ray Izegemnaar is, zoals ook Isoldes partner Piet Stellamans die onder meer artwork doet voor de Izegemse God Kowlier.
Openen doet Daan met zijn nieuwe “Western”. Ongelofelijk hoe dit zwepend nummer live zo sterk overeind blijft. Daan croont zich door “16 Men”, als was het dat het over hemzelf ging, om dan even later “Icon” en “Exces” af te vuren. Het publiek begint al serieus te pruttelen naar het kookpunt.
De uitgekiende setlist van Zijne Licht en Prettig Gestoordheid zorgt dat het publiek zorgvuldig in een Creuset wordt klaargestoomd. Zo worden drie nieuwelingen “The Valley”, “Dancer” en “Kill” meer dan warm onthaald. Het zeer amusante en sterk gebrachte ‘Franse’ intermezzo “Parfait Mensonge” en “La Crise” gaat hét solomoment van Daan vooraf. Met wat elektronica en een melodica gewapende Daan geeft kenners kippenvel én een lel van jewelste met een knipoog naar Karel de Backer: “Woods” van Dead Man Ray.
En het feest gaat door. Stuyven flirt met kunst, kitsch, drama, croonerschip en zelfrelativering. En genieten dat ie doet. “Bridgeburner” legt ons lam, “Dag Vreemde Man” (jawel, Ann Christy) pletwalst ons loeihard. De V’s worden bovengehaald in “Victory” waarbij onze protagonist eventjes door het publiek flaneert. Metejoor komt even piepen, “Morning Sun”, “The Player”, “Swedish Designer Drugs” en “Housewife” laat ons serieus aangeslagen achter.
Daan behoort tot de groten, either you like it or not.
Setlist: Western - 16 Men - Women and Children – Friend – Icon – Exes - The Valley
The Dancer – Kill - Parfaits mensonges - La crise - Metejoor (Metejoor cover)
La vraie decadence – Woods - Bridge Burner – Addicted – Victory - Code Red (Jaap Reesema cover) - Dag vreemde man (Ann Christy cover) - Be Loved – High - Best Days - Morning Sun - The Player - Swedish Designer Drugs – Housewife
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Bohren Und Der Club Of Gore - Slowmotion jazz
De hypnotiserende doomjazz van het Duitse Bohren Und Der Club Of Gore is ideaal om achterover te zakken in de sofa, whisky’tje bij de hand. Maar hoe werkt dit live? Zal een mens hier niet in slaap gewiegd worden?
De sound van deze band snakt immers naar een rokerige jazzkroeg in het holst van de nacht. Hier moeten we het stellen met de wat kille clubzaal van de lAéronef.
Bohren Und Der Club Of Gore weet er wel raad mee, de band slaagt erin om met een verslavende traagheid een publiek op te zwelgen. De teneur is donker, filmisch en heel sfeervol. Dit is slowmotion-jazz volgens het ‘less is more’ concept met sluimerende drums, nachtelijke saxofoonpartijen, minimalistische xylofoontoetsen, teergevoelige pianotinten en heel af en toe een fluwelen gitaar.
Een uniek geluid om heerlijk in te verdwalen, zo blijkt. Nooit eerder hebben wij een band zo tergend traag weten spelen.
Bohren Und Ter Club Of Gore sijpelt heel langzaam binnen, maar laat een onuitwisbare indruk na.
Organisatie: Aéronef, Lille
Coely - Queen Coely is back
Enkele rode spots op het podium en de airco op 16 graden, buiten regende het pijpenstelen maar binnen ging het heet worden. Om kwart over negen was het zover, met een aankondiging van Yann Gaudeuille verscheen Coely op de tonen van “False Gods”. The queen of hiphop is terug van weggeweest. One for the team, omschreef ze de show van woensdagvond. Heel wat van haar bandleden hadden een connectie met Gent en blijkbaar mocht Coely de Arteveldestad ook een tijdje haar thuis noemen.
De show bestond uit een aangename afwisseling tussen oude en nieuwe nummers. Bij “My Tomorrow” bewees Coely dat ze meer kan dan enkel rappen, we werden getrakteerd op een mooi aanbod aan loepzuivere noten. Bij “Run It Up”, de eerste single van haar nieuwste plaat ‘Alive’, werd het publiek helemaal wild en scandeerden we samen “I’m back, back like I never left”.
Dat was ook hoe de avond voelde, alsof Coely nooit uit de spotlight was verdwenen. We moesten nochtans zes lange jaren wachten op dat tweede album. Dit jaar verscheen eindelijk ‘Aliv’e, de vertrouwde sound doorspekt met zeer persoonlijke en eerlijke teksten. En die teksten vertellen ons dat Coely er een lastige periode heeft op zitten. Songs als “Alive” en “Kaos” geven ons een inkijk in hoe donker en moeilijk deze periode voor haar was. Coely kon deze periode gelukkig doorworstelen en vierde op woensdagavond samen met ons het leven. Een arsenaal positieve vibes kreeg een plekje op de setlist, het zeer dansbare “Nightcall”, een ode aan de liefde met “Love High” en de zware Afro-beats van “Fruit OF Bantu”.
Voor “Mayor” kwam Fahad Seriki meedansen, je kent hem ongetwijfeld nog onder zijn vorige artiestennaam Dutch Norris. Zo bleef Coely ook in haar tweede album trouw aan de twee metgezellen die ook haar eerste album mee vorm gaven. Fahad is niet alleen een enorm grappige kerel en een geprezen muzikant, hij had ook aardige moves meegebracht. Een logisch vervolgnummer was dan ook hun grootste hitje “Don’t Care”. Coely informeerde het publiek dat ze even haar ringen moest uit doen, ongetwijfeld door de hitte in de zaal, want die stond al vanaf het eerste nummer in vuur en vlam. Op dat moment mocht Fahad van ons het podium verlaten, hij bleef net iets te lang plakken met een korte speech over het leven. Sorry Fahad, we love you, maar dat hoefde niet, wij wilden lekker verder dansen, daarvoor waren we ten slotte gekomen, om het leven te vieren.
Als bisnummer werden we getrakteerd op een prachtige akoestische versie van “Run Away”, niet meteen wat je zou verwachten na de zeer zwoele en dansbare show, maar even op adem komen was meer dan welkom. Ook wanneer het tempo van de show lager ligt, krijgt Coely haar publiek mee. Meteen ook wat kudos voor de gitarist, want die leverde prachtig vingerwerk af.
Afsluiten deden we met “Celebrate” en nog een rondje beatboxen van de Antwerpse waarop we voor een laatste keer onze beste dansmoves mochten tonen. En dat deden we.
Coely bewees met deze show nogmaals wat we al lang wisten, queen C is zonder twijfel het allerbeste wat onze hiphop scene te bieden heeft. The queen is back and she’s back to stay.
Wie Coely nog aan het werk wil zien in het Gentse kan op vier januari afzakken naar Zebra Woods.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5622-coely-08-11-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Busker ism Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
