We volgen Powerstroke al sinds de beginjaren, zowel live als op plaat wist de band ons steeds te overtuigen. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere stijl. Het meest kenmerkende aan hun laatste release 'Diamonds Made of Scars' is het veelzijdige karakter.
Het begint al met “Back to Square One” een song vol power en vuurkracht. Maar even goed kan Powerstroke je op intieme wijze kippenvel bezorgen, zoals op “Hunter”. Ze laten hun donker kantje horen op “Read My Lips” en “Billion Dollar Man”. Ze stappen over naar meer thrash metal op “Eyes wide open” , maar ook hier komen nog andere wat donkere stijlen om de hoek kijken. Steeds weet Powerstroke een zekere spanning op te bouwen.
Kortom, op deze band een label kleven is moeilijk … Ze doen hun eigen ding zonder te vervallen in een chaotische brij. Verder zijn we onder de indruk van een razendsnelle waanzinnige song als “Shotgirl” en “Drown Your Hopes in Better sorrow”.
Een meesterwerkje, nu nog die verdiende internationale erkenning …
Tracklist: Back to Square One (3:44) Hunter (3:36) Siren Call (4:18) Ultimate Power (3:50) Show Me a Sign (3:32) Read My Lips (3:57) Billion Dollar Man (4:40) Eyes Wide Open (4:34) Shotgirl (4:38) The Gentle Art of Making Enemies (3:36) Drown Your Hopes in Better Sorrow (3:34)
Sonic City Festival 2023 - Ideaal voer voor alternatieve alleseters
Sonic City Festival 2023
Départ
Kortrijk
2023-11-10 t-m 2023-11-12
Lode Vanassche
De organisatie, de sfeer en de inrichting verdienen een dikke pluim. De chill out met de hangmatten is een blijver, al kan het iets warmer. Geen bakfiets- en hipster gedoe waar je enkel maar huisgebrouwen biopils en snacks met onuitspreekbare benoemingen kan drinken en eten. Deze fantastische bijeenkomst van lokale en minder lokale, jonge en minder jongere alternativo ’s wordt een steeds jaarlijks sterker groeiende must en feest.
Het duo Charlotte Adigéry en Bolis Pupul (in deze editie wat minder curatoren) mochten hun lusten botvieren op de line up met een meer dan behoorlijk resultaat, hoewel de organisatie (chapeau Vangheluwe en co) nog heel wat in de pap te brokken heeft.
… Bewijze hiervan de eerste uitgelezen avond en opening van americana over noise naar avant garde… Sonic City Festival 2023 - dag 1
De ‘minst alternatieve’ Rose City Band proeft in alle eenvoud met een gitaartje, lapsteel, bas en drum naar meer. Amerikaanse Westen houdt even halt in het Wilde Westen met hun redneck virtuositeit op zowel de slide, de gitaar, de bas de drums en de diepe warme stem. Iedereen kent Ripley Johnson natuurlijk van Wooden Ships en Moon Duo. Die man ademt gewoon muziek en stond nadien doodleuk te keuvelen aan de toog met wie het wilde.
Uiteraard gooit DeerHoof het over een andere boeg met hun opwekkende chaotische Japanse HST set met de drummer prominent vooraan die zo weggeplukt lijkt uit The Muppet Show. Derde keer , goede keer en nog steeds geen knoop aan vast te maken. Zoals de laatste dertig jaar. We maakten een ‘Bake Off’ aflevering mee waarin verschillende etniciteiten hun vreemde ingrediënten van glam, noise en rock toeleverden met als resultaat een taart waar de vulling van buiten zit in plaats van binnen. Maar wel heel lekker.
Indie kalmte bij Youth Lagoon. Je zou denken dat Trevor Powers qua uiterlijk rechtstreeks van Tomorrowland kwam, maar deze gast ontbloot duchtig zijn ziel als was het dat hij op een Freudiaanse sofa zich had neer gevleid. Heerlijke softe indierock met als basis prachtig toetsenwerk. Na de storm van DeerHoof is deze warme douche een eerste hoogtepunt.
Als Velvet en Sonic Youth-fan stond ik ooit te pronken, in 1991 vermoed ik, met Peng van Stereolab. Kwestie van te kunnen aandraven bij mijn alternatieve vriendenkring met een groep die niemand zou kennen. En een dikke dertig jaar later staan ze op SC! De prachtige gitaarsound uit de latere VU en die zo werd gecultiveerd door The Feelies, komt hier ten volle aan bod. Precies met een francofone Niko. Laetitia Sadier dacht zowaar dat ze voor een Frans publiek stond, tot ongenoegen of vreugde van de grote schare niet Zuid-West-Vlaamse fans. Bon, zoals gezegd is de basis de ultieme VU/Feelies sound met de typische gitaartjes en aftands klinkende toetsen met uitstapjes naar progrock en geluidsmuren die je gewoon omver bliezen: “Mountain”, “Pack Yr Romantic Mind” en het fenomenale “Super-Electric” .
Om het helemaal af te maken, kregen we nog ‘French Disko” als toegift. Dertig jaar na Beng kan ik nog altijd pochen dat ik Stereolab ken.
Ik had de tweede dag graag Geoffrey Burton gezien, maar gelukkig liet Musiczine me naar Daan in De Leest, Izegem gaan luisteren. Lees gerust Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire (musiczine.net) .
Sonic City Festival 2023 - dag 3 - Derde dag gitaardag
Wich refereerde naar Santana van Woodstock met zijn Hammond en legde ongelofelijk veel ijver en verlangen aan de dag dat iedereen nadien op de merch zijn plaat zou kopen. Jagari blies een dikke tien jaar geleden zijn band of project nieuw leven in met nieuwe leden, gezien de oud-leden het eeuwige hebben opgezocht. Afrikaanse sfeervolle en vooral dansbare funkadelic rock.
In de Club klonk het viertal Deeper uit Chicago als een typisch Britse postpunkband. Alle ingrediënten, van sound tot melodieuze flanger-riedeltjes zijn er. Nou ja, postpunk: En plus zitten we met drie bandleden die wel een potje kunnen zingen. Nic Gohl leek me zowaar een zware Robert Smith die wat schuurpapier op zijn rider had staan. De Club was vol en bleef vol. Laat dit een goede graadmeter zijn voor kwaliteit.
Zonder twijfel is de bom van de dag Fat Dog. Boris Johnson meets Poetin in de Club. Het is niet alleen de muziek, maar ook het meegaan in het enthousiasme en de vibes. Départ werd vakkundig afgebroken. Ik ken alleen maar het ronduit geweldige (letterlijk) King Of The Slugs met zijn gitaren en Goose in het kwadraat elektronica. De rest moet niet onderdoen voor dit ruwe One Step Beyond-gedoe. De moshpit wordt open getrokken, de snelladers aangereikt en het publiek krijgt een autonomie van duizenden kilometers. Eén opmerking, Fat Dogs: ergens was Front 242 u voor , enkele decennia geleden.
Helaas werd singer songwriter Johanna Sternberg afgelast. Tja, er is blijkbaar nog covid. Over rust gesproken: Wie durft er nu enkel met een akoestische gitaar op het podium van Sonic City staan? Willow Parlo. Deze frêle deerne moest helaas opboksen tegen het geroezemoes en het geweld van de lobby én de soundcheck op het hoofdpodium. Het toevoegen van een gitaar, drum en bas bracht geen zoden aan de dijk. ‘We gonna play a cover you probably know’, was de intro voor Donna Lewis “I love you always forever”. Er was wat hypocriet herkenningsapplaus. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik kan mij niet herinneren er ooit op geslowd te hebben, laat staan een kind verwekt.
Ik geef mee dat Meg(han) Remy van U.S. Girls ervan houdt om het publiek hautain en pretentieus gade te slaan. We genieten wel van een korte en goede set met experimentele pop. De gitarist leek sprekend op onze lokale grootheid Gesman, ook als hij zweeg. Aanstekelijke latino-eske pogingen om het publiek in beweging te krijgen vielen in het water. De nochtans goede muziek kwam niet echt over. Na “Red Ford Radio” hield Remy het ook voor bekeken met de gedachte dat het aan het publiek lag.
De ideale afsluiter was het trio Timber Timbre. Deze gepolijste Stuart Staples of Madrugada bracht heel atmosferische muziek, ideaal om na een drie daagse alweer voortreffelijke editie van SC een crime serie te bingewatchen. Ze leverden trouwens ook voor ‘Breaking Bad’. Er mocht bij wijze van spreken ook een whisky geserveerd worden. Singer Songwriter Taylor Kirk staat garant voor luistermuziek waarbij de bottines van Départ tijdens Fat Dog worden ingeruild voor de huiselijke sloefen. Met een gitarist, pianist en drummer nam hij het diverse publiek moeiteloos mee in zijn pareltjes. Onder andere “Holy Motors” en “Mystery Streets” deden ons afvragen wat de volgende episodes zouden kunnen zijn in Timber Timbres verhaallijnen.
Organisatie: Sonic City Festival + Wilde Westen, Kortrijk
G. Love & Special Sauce - Return of the laid back groove
Weinig straatmuzikanten hebben dankzij hun muzikaal talent de goot zo vakkundig weten te vermijden als het in Philadelphia samengeraapte trio G. Love & Special Sauce. Begin jaren ‘90 gooiden de voormalige buskers de schijnbaar onverenigbare genres blues en hip hop in een unieke melting pot die hun titelloos debuut uit ’94 tot niets minder dan een genre-bending classic maakte. De drie decennia op de teller vormen dus reden genoeg om na lange tijd nog eens de Grote Plas over te steken voor een Europese tour van de R&B (lees: Rap ’n Blues) veteranen.
Terwijl fans van een economisch lucratief balspelletje steeds verder wegzonken in diep-filosofische bespiegelingen rond de Brugse derby voltrok zich even verder op in de stad een minstens even gezellig als memorabel event. De Cactus Club mag namelijk met recht en rede trots zijn om na 15 jaar nog eens G. Love & Special Sauce te kunnen strikken voor een exclusieve set op Belgische bodem. Nog een extra bonus? Vanavond treedt de band op in de oorspronkelijke bezetting die 30 jaar geleden de fundering van hun ongeëvenaarde laidback groove in het collectieve muziekgeheugen heeft verankerd. In eigen land is bassist van het eerste uur Jim Prescott trouwens niet meer te overhalen om van hot naar her te trekken, maar een (laatste?) Europees avontuur zag de man blijkbaar wel nog zitten.
Met een back catalogue van zeven band albums en nog eens vijf solo releases van G. Love zou menig frontman al eens worden overmand door keuzestress, maar het trio omzeilde die klip op een veilige manier door zich comfortabel te nestelen in de tijdscapsule van hun gloriejaren op MTV. In Brugge passeerde zo nagenoeg de volledige debuutschijf die volgend jaar 30 kaarsjes mag uitblazen.
Het olijke openingstrio “The Things That I Used To Do”, “Blues Music” en “Garbage Man” werd opgediend als een uitgelezen staalkaart waar de groep toen voor stond: blues als hoofdingrediënt, afwisselend gekruid met hip hop, jazz en folk. Met zijn lome raps, virtuoze gitaarcapriolen en roestige mondharmonica vormt G. Love op zich al een éénmansband, maar de onweerstaanbare Special Sauce groove is en blijft toch de verdienste van zijn twee kompanen.
Normaal gezien zijn we redelijk allergisch voor ingestudeerde - en meestal oeverloos lange - solo momentjes van bandleden, maar vanavond verveelde het ons geen seconde toen alle spotlights even werden gericht op Jim Prescott’s double bass of Jeffrey Clemens’ elastieke drums.
In de alfabetisch geordende platenkast van G. Love & co staat Leadbelly broederlijk naast LL Cool J en komt Blind Lemon Jefferson vlak na Beastie Boys. Geen wonder dus dat de 50ste verjaardag van het hip hop genre ook in hun repetitiehok niet onopgemerkt is voorbij gegaan. Als stijlbreuk kon het wel tellen, G. Love die zo ineens zijn trouwe barkruk opzij schoof om als volbloed rapper het publiek op te hitsen met een lang uitgesponnen tribute medley aan alle MCs die zijn muzikale opvoeding hebben gekleurd. Met een magistraal bruggetje naar hun eigen bluesrap evergreen “Cold Beverage” toonde het Philly trio zich trouwens opvallend immuun voor het stoffige imago dat wel eens vastkleeft aan veel van hun generatiegenoten.
Ook in de lang uitgesponnen encores zaten nogal wat momentjes met een hoog chill gehalte. Op eenvoudig verzoek van een vrouwelijke fan vertolkte G. Love op z’n dooie eentje “Sunshine”, een sober niemendalletje vanop zijn eerste en nog steeds beste solo album ‘The Hustle’ (’04) maar vanavond klonk als een bloedmooi liefdesliedje.
Toen hij even later zijn twee makkers terug in de ogen keek regende het ineens anekdotes over de woelige ontstaansgeschiedenis van het moeilijke tweede album ‘Coast to Coast Motel’ (’95): moe van het touren, bijna gesplit, weinig inspiratie, hier en daar een pilletje teveel en uiteindelijk gestrand in New Orleans voor opnamesessies in de studio van muzikale held Allen Toussaint.
En verdraaid, het werd ineens wel erg moeilijk om niet aan The Night Tripper himself aka Dr. John te denken tijdens de funky opener van die plaat “Sweet Sugar Mama”.
Met de feelgood vibes van het onvermijdelijke “Baby’s Got Sauce” als uitsmijter kon het Amerikaanse trio terugkijken op een geslaagde uitmatch. De voorspelling door de introman van de Cactus Club was er boenk op. Brugge - G. Love & Special Sauce : 0-1.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Queens of the stone age – Beresterk na ruim 25 jaar!
De verwachtingen waren hoog voor Josh Homme en C° na Rock Werchter waar ze al een onvergetelijke show speelden. Voor dit enig zaalconcert in ons landje keken we na al die jaren uit …
Eerst moesten we wel twee voorprogramma’s verteren …
Het eerste smaakte naar lauwe pap. Het vrouwelijke postpunk trio DEEP TAN uit London bracht er helaas niet veel van terecht. Hun geluid weergalmde in de nog bijna lege zaal. Ook waren de dames niet echt geïnteresseerd in het publiek. Ze deden op nogal afwezige wijze hun setje. Eenmaal konden ze ons een beetje boeien met een nummer dat ons aan WET LEG deed denken. Na 25 minuten was gelukkig deze slappe set afgelopen. Eigenlijk wel een gemiste kans voor deze dames om zich in de kijker te spelen.
THE CHATS daarentegen, grepen hun kans ten volle. Het Australische punkrocktrio gaf vanaf de eerste minuut vol gas. Punkie zien ze er niet uit, eerder casual, maar hun optreden was het des te meer. Er was geen tijd te verliezen, de nummers volgden elkaar in snel tempo op. Zanger-schreeuwer en tevens bassist Eamon Sandwith nam zijn band op sleeptouw voor een razende show. Het al behoorlijk aanwezige publiek kon dit absoluut smaken. Onder luid applaus mochten deze enthousiastelingen na een goed half uur tevreden rusten. Missie geslaagd van deze jonge gasten.
Stipt om 21u begonnen de QOTSA aan hun twee uur durende wervelende show. Onder een enorme verlichte driehoek met punt naar boven, nam de vijfkoppige band hun stelling in. Je kon meteen merken dat ze er héél veel zin in hadden. Josh toonde zich uiterst relaxt, cool en enthousiast, ook naar het publiek. En met de goed in het pak spelende gitaarvirtuoos Troy Van Leeuwen heeft hij er eentje van het eerste uur. Verder een band die goddamned goed op elkaar ingespeeld is.
Meteen de beuk erin met “Regular John” , die letterlijk van onder het desert stof werd gehaald , eentje van hun debuut , die na al die jaren terug ‘terecht’ op de setlist is geraakt . ‘Desert’ stoner van in de begindagen, zoals het ooit klonk met Kyuss , de vroegere band van Homme. Schitterend aftastend naar de rest …
Het concert brak volledig los met het tweede nummer, doorbraak naar het grote publiek, “No one knows”, de bonkende basgitaar, de splijtende drums en de gierende gitaren zouden bijna niet meer rusten. Band als publiek zijn gelanceerd voor die kenmerkende stonerrock nu.
Het net niet volledig uitverkochte Sportpaleis genoot van deze daverende, razende , retestrakke show van vele hoogtepunten. Geen afleiding door rookmachines, vlammenwerpers of confetti spuwende kanonnen, deze werden wijselijk achterwege gelaten.
Een eersteklas garagerockshow dus waar de nummers en de muziek centraal staan. En daar slaagde het vijftal zonder problemen in, zonder routineus te klinken, maar nog altijd fris, overtuigend, verrassend, vernieuwend en uiterst precies, brachten ze een héél mooie, boeiende straffe set die een perfecte afspiegeling was van hun rijkelijk gevuld en variërend repertoire.
Na een deugddoende break van zo’n vijf jaar zijn ze er terug bij met een nieuwe plaat ‘In times new roman’. Joshua heeft veel te vertellen , drama rond relaties, kanker enz op o.m. “Emotion sickness” en “Carnavoyeur”.
Wat een muzikaal parcours hebben ze afgelegd en wat een prachtreputatie hebben deze rockers opgebouwd. Na anderhalf uur , zestien nummers en een stomende “Little Sister”, kwamen ze even op adem om dan met vier straffe af te sluiten; “Go with the Flow” en het denderende, dreigende “A song for the Dead” beëindigden deze viersterrenrockshow.
Nee, net geen vijf sterren, “The Lost ark of keeping a secret” , ook eentje genesteld in ons geheugen en uit de oude doos werd jammerlijk over het hoofd gezien. Op Rock Werchter zat deze middenin de set. Schoonheidsfoutje van den Josh?! Het is hem vergeven, want het is ne toffe pee die z’n publiek weet te animeren!
Playlist: Regular John, No One Knows, Smoot Sailing, My God is The Sun, Emotion Sickness, If I had A Tail, Time & Place, Carnavoyeur, The Way you used to do, Better living through Chemistry, Sick,Sick Sick , Negative Space, Leg of Lamb, Made to Parade, Make it with Chu, Little Sister //
God is in TheRadio, I sat by The Ocean, Go with the Flow, A song for the Dead.
Neem gerust een kijkje nva de pics @Pinkpop (Wim Heirbaut) https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4962-queens-of-the-stone-age-17-06-2023.html?ltemid=0
Live Rock Werchter 2023 - Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 2 juli 2023 - Muzikaal van alle markten thuis (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Explosions in the sky - Nazinderend vuurwerk
Vuurwerk in de Roma! Dat is gevaarlijk. Gelukkig heeft de legendarische art deco-zaal zich goed en lang kunnen voorbereiden op de komst van het Amerikaanse Explosions In The Sky. Corona gooide drie jaar geleden roet in het eten, waardoor de tournee geschrapt werd, maar dat werd op de dag dat de wapens zouden moeten zwijgen, ruimschoots goedgemaakt.
Als opener mocht het mysterieuze TAKH de zaal in een donkere roes onderdompelen. Dit samenwerkingsproject tussen drie Black Heart Rebellen en Annelies Van Dinter (Echo Beatty) heeft de gemeenschappelijke liefde voor doom en mood na acht jaar pas begin 2023 omgezet in studiowerk, zijnde een titelloos debuut (via Consouling). Om maar te zeggen: het kwartet heeft het grotendeels begrepen op live muziek.
Een “gloomy” sound en een stuk meer solide en overweldigend uit de hoek dan voorheen komende in die mysterieus bezwerende en overdonderende sfeer. Dat ook dankzij de uitgesproken ritmische en repetitieve stukken vol onstuimige drums en percussie in combinatie met loodzware gitaardrones. Meer nog: we hoorden nadien in het publiek meermaals woorden als “duivels goed”. Of hoe het kwartet de galmende woorden “Turn my vows to dust” en in volle force majeure donkere wolken samenbundelde voor het onweer van Explosions In The Sky.
Explosions zelf was duidelijk opgetogen om na veel te lange tijd eindelijk het Texaanse stofzand in te mogen ruilen voor stevige Vlaamse klei. Het kwartet rond de zichzelf voortrekkende gitarist Munraf Rayani verraste in het begin van de herfst al met een langverwachte studioplaat en liet tegelijkertijd weten dat de titel daarvan, ‘End’, (en dus ook deze “End-tour”) geen onheilsbericht was aangaande het voortbestaan van de band, maar wel een thematische omkadering waarbij de vier heren de muziek opbouwden rond einde, wederopstanding en een nieuw begin. Iets waarmee je mooi aan de slag kan als je een hybride bouwt tussen instrumentale sfeermuziek, filmmuziek en postrock.
Live vertaalt zich dat natuurlijk vooral in het laatste. In een constante stroom van in elkaar vloeiende vingervlug-arpeggio’s en crescendo’s, van door elkaar kronkelende snaarthema’s van de drie gitaristen en bassist, ondersteund door hoofdwiegende technopercussie of aansporende, tegendraads snijdende drumpartijen. Maar ook in gitaarmelodieën vol liefde en romantiek, die samen de hoogte inklommen en de zaal in opperste extase brachten. Of de band zelf dan, want de vijf heren leken meermaals op een andere planeet te zitten eerder dan op een unicolor uitverlicht theaterpodium.
Om een concreter beeld te geven: vermeng “majestueus” van Mogwai, “gigantisch” van Godspeed en “sferisch” van Sigur met elkaar en je komt in de buurt. En toch past Explosions de eigen wetten van postrockmuziek toe. Door zowel fonkelende tokkelmelodieën als volle distortion-geluidstunnels op het publiek af te vuren. Negentig passionele minuten lang of een negental in elkaar overvloeiende nummers, die netjes uit het hele repertoire van de band geplukt werden. Af en toe legden de leden het snaarinstrument trouwens opzij om extra accenten met floortompercussie of piano-synth te leggen doorheen het lyrische, instrumentale verhaal.
Het kon enkel maar bijdragen tot de vervoering van een afgeladen volle Roma en een uiterst gedistingeerd, maar wel heel erg dankbaar publiek. Stuk voor stuk getuige van een avond die lang zal blijven nazinderen.
Pics homepag @Wim Hermans
Review 2016 Explosions in the sky - Survivors van de post-rock nog lang niet ‘uitgezongen’ (musiczine.net)
Met dank aan Damusic voor de support http://www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire
Magik Events zorgt alweer voor een vlot en puik georganiseerd concert in De Leest door Daan op de affiche te zetten. We worden warm onthaald en alles loopt als een trein. De Leest eist meer dan terecht zijn plaats op in het circuit. De komst van onder andere DIRK., Novastar, De Mens, A Pink Floyd Experience zijn stevige bewijzen hiervan.
Daan komt met zijn verschillende personages (gedaantes is me net een iets te flauwe woordspeling) zijn nieuwe vintage en serieus onderschatte ‘The Ride’ voorstellen samen met een uitgekiende bloemlezing van oud en nieuw werk, die al ruim een kwart eeuw beslaat. Geen paniek, Daan is daar met verve in geslaagd. We kregen zelfs een machtige melodicaversie van Dead Man Ray’s “Wood” voorgeschoteld.
Het geheim (nou ja) van Zijne Eigenzinnigheid is de ongelofelijke schare muzikanten die hij mee heeft. Geoffrey Burton is een meester gitarist die al zijn sporen verdiende bij o.m. Arno, Triggerfinger, Soulwax, Grace Jones en zelfs Iggy Pop. De subtiliteit waarmee hij accentjes legt en Daan aanstuurt is zonder weerga. Jean-Francois Assy (bassist en cellist) heeft de Coolness waar Bill Wyman een serieus puntje kan aan zuigen, Jeroen Swinnen stuurt de electronica met zijn synth én zijn Moog. Jo Hermans blaast de stukken van zijn flugelhorn en profileert zich als een ware opzweper en volksmenner. En dan nog de power van drumster Isolde, die ook de Bugel speelt. Bon, het zijn niet alleen toppers. Je ziet vooral vanaf de eerste seconden dat het speelplezier er gewoon vanaf druipt.
En Daan heeft iets met Izegem. Hij schertst wel dat hij daar ooit woonde, maar weet dat drummer De Backer Karel van Dean Man Ray Izegemnaar is, zoals ook Isoldes partner Piet Stellamans die onder meer artwork doet voor de Izegemse God Kowlier.
Openen doet Daan met zijn nieuwe “Western”. Ongelofelijk hoe dit zwepend nummer live zo sterk overeind blijft. Daan croont zich door “16 Men”, als was het dat het over hemzelf ging, om dan even later “Icon” en “Exces” af te vuren. Het publiek begint al serieus te pruttelen naar het kookpunt.
De uitgekiende setlist van Zijne Licht en Prettig Gestoordheid zorgt dat het publiek zorgvuldig in een Creuset wordt klaargestoomd. Zo worden drie nieuwelingen “The Valley”, “Dancer” en “Kill” meer dan warm onthaald. Het zeer amusante en sterk gebrachte ‘Franse’ intermezzo “Parfait Mensonge” en “La Crise” gaat hét solomoment van Daan vooraf. Met wat elektronica en een melodica gewapende Daan geeft kenners kippenvel én een lel van jewelste met een knipoog naar Karel de Backer: “Woods” van Dead Man Ray.
En het feest gaat door. Stuyven flirt met kunst, kitsch, drama, croonerschip en zelfrelativering. En genieten dat ie doet. “Bridgeburner” legt ons lam, “Dag Vreemde Man” (jawel, Ann Christy) pletwalst ons loeihard. De V’s worden bovengehaald in “Victory” waarbij onze protagonist eventjes door het publiek flaneert. Metejoor komt even piepen, “Morning Sun”, “The Player”, “Swedish Designer Drugs” en “Housewife” laat ons serieus aangeslagen achter.
Daan behoort tot de groten, either you like it or not.
Setlist: Western - 16 Men - Women and Children – Friend – Icon – Exes - The Valley
The Dancer – Kill - Parfaits mensonges - La crise - Metejoor (Metejoor cover)
La vraie decadence – Woods - Bridge Burner – Addicted – Victory - Code Red (Jaap Reesema cover) - Dag vreemde man (Ann Christy cover) - Be Loved – High - Best Days - Morning Sun - The Player - Swedish Designer Drugs – Housewife
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Bohren Und Der Club Of Gore - Slowmotion jazz
De hypnotiserende doomjazz van het Duitse Bohren Und Der Club Of Gore is ideaal om achterover te zakken in de sofa, whisky’tje bij de hand. Maar hoe werkt dit live? Zal een mens hier niet in slaap gewiegd worden?
De sound van deze band snakt immers naar een rokerige jazzkroeg in het holst van de nacht. Hier moeten we het stellen met de wat kille clubzaal van de lAéronef.
Bohren Und Der Club Of Gore weet er wel raad mee, de band slaagt erin om met een verslavende traagheid een publiek op te zwelgen. De teneur is donker, filmisch en heel sfeervol. Dit is slowmotion-jazz volgens het ‘less is more’ concept met sluimerende drums, nachtelijke saxofoonpartijen, minimalistische xylofoontoetsen, teergevoelige pianotinten en heel af en toe een fluwelen gitaar.
Een uniek geluid om heerlijk in te verdwalen, zo blijkt. Nooit eerder hebben wij een band zo tergend traag weten spelen.
Bohren Und Ter Club Of Gore sijpelt heel langzaam binnen, maar laat een onuitwisbare indruk na.
Organisatie: Aéronef, Lille
Coely - Queen Coely is back
Enkele rode spots op het podium en de airco op 16 graden, buiten regende het pijpenstelen maar binnen ging het heet worden. Om kwart over negen was het zover, met een aankondiging van Yann Gaudeuille verscheen Coely op de tonen van “False Gods”. The queen of hiphop is terug van weggeweest. One for the team, omschreef ze de show van woensdagvond. Heel wat van haar bandleden hadden een connectie met Gent en blijkbaar mocht Coely de Arteveldestad ook een tijdje haar thuis noemen.
De show bestond uit een aangename afwisseling tussen oude en nieuwe nummers. Bij “My Tomorrow” bewees Coely dat ze meer kan dan enkel rappen, we werden getrakteerd op een mooi aanbod aan loepzuivere noten. Bij “Run It Up”, de eerste single van haar nieuwste plaat ‘Alive’, werd het publiek helemaal wild en scandeerden we samen “I’m back, back like I never left”.
Dat was ook hoe de avond voelde, alsof Coely nooit uit de spotlight was verdwenen. We moesten nochtans zes lange jaren wachten op dat tweede album. Dit jaar verscheen eindelijk ‘Aliv’e, de vertrouwde sound doorspekt met zeer persoonlijke en eerlijke teksten. En die teksten vertellen ons dat Coely er een lastige periode heeft op zitten. Songs als “Alive” en “Kaos” geven ons een inkijk in hoe donker en moeilijk deze periode voor haar was. Coely kon deze periode gelukkig doorworstelen en vierde op woensdagavond samen met ons het leven. Een arsenaal positieve vibes kreeg een plekje op de setlist, het zeer dansbare “Nightcall”, een ode aan de liefde met “Love High” en de zware Afro-beats van “Fruit OF Bantu”.
Voor “Mayor” kwam Fahad Seriki meedansen, je kent hem ongetwijfeld nog onder zijn vorige artiestennaam Dutch Norris. Zo bleef Coely ook in haar tweede album trouw aan de twee metgezellen die ook haar eerste album mee vorm gaven. Fahad is niet alleen een enorm grappige kerel en een geprezen muzikant, hij had ook aardige moves meegebracht. Een logisch vervolgnummer was dan ook hun grootste hitje “Don’t Care”. Coely informeerde het publiek dat ze even haar ringen moest uit doen, ongetwijfeld door de hitte in de zaal, want die stond al vanaf het eerste nummer in vuur en vlam. Op dat moment mocht Fahad van ons het podium verlaten, hij bleef net iets te lang plakken met een korte speech over het leven. Sorry Fahad, we love you, maar dat hoefde niet, wij wilden lekker verder dansen, daarvoor waren we ten slotte gekomen, om het leven te vieren.
Als bisnummer werden we getrakteerd op een prachtige akoestische versie van “Run Away”, niet meteen wat je zou verwachten na de zeer zwoele en dansbare show, maar even op adem komen was meer dan welkom. Ook wanneer het tempo van de show lager ligt, krijgt Coely haar publiek mee. Meteen ook wat kudos voor de gitarist, want die leverde prachtig vingerwerk af.
Afsluiten deden we met “Celebrate” en nog een rondje beatboxen van de Antwerpse waarop we voor een laatste keer onze beste dansmoves mochten tonen. En dat deden we.
Coely bewees met deze show nogmaals wat we al lang wisten, queen C is zonder twijfel het allerbeste wat onze hiphop scene te bieden heeft. The queen is back and she’s back to stay.
Wie Coely nog aan het werk wil zien in het Gentse kan op vier januari afzakken naar Zebra Woods.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5622-coely-08-11-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Busker ism Democrazy, Gent
Remy Van Kesteren is een veelzijdige, Jonge harp virtuoos. Hij heeft nieuw werk uit, 'Muses'. Hij liet zich inspireren door de negen Muzen uit de oude Griekse Mythologie.
We hadden nog een fijn gesprek met Remy nav deze release.
We waren ook aanwezig in een goed gevulde AB Club. Hij wist ons te begeesteren, te betoveren met z'n magische harpklank, wat een zinnenprikkelende trip dus … Live .
De plaat is een brug tussen klassiek en pop. Hierbij vertelt Remy een verhaal en prikkelt hij de fantasie. De luisteraar heeft de ruimte zelf het verhaal in te vullen. Er zijn ingetogen momenten, de sound breed crescendo-wijs opengetrokken en er zijn experimentjes. Muzikaal Lekker wegdromen met donderslagen . Een totaalbeleving, die ons telkens weet te raken.
Het is dus een fantasieprikkelende plaat waabij Remy Van Kesteren het harpspel centraal plaatst binnen die pop en klassiek.
Wat een klankenspectrum, met een verhaal die tot de verbeelding spreekt …
Tracks: dawn chorus 04:12 daydreaming 05:14 avril 14th 02:07 alberto balsalm 03:16 perth 03:09 crown 05:44 gnossienne no. 3 04:09 isolated system 04:07 small memory 02:20 largo (sonatina in f sharp minor, op. 67/1: II. largo) 04:43
Klassiek
Harp/klassiek/experimenteel
Muses
Remy Van Kesteren
Robert Jon & The Wreck-crew, afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, zijn inmiddels al weer toe aan hun zevende studio-album. ‘Ride Into The Light’ verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. Met zijn kompaan Josh Smith (Marc Broussard, Eric Gales, Joanne Shaw Taylor) deed hij ook een deel van het productie-werk, naast legendarische namen Don Was (John Mayer, Bonnie Raitt), Dave Cobb (Brandi Carlile, Chris Stapleton) en Kevin Shirley (Iron Maiden, The Black Crowes).
Daarnaast werkte de band samen met bekende songschrijvers als Charlie Starr, Tom Hambridge en Ian Cullen. Ze werden dus omringd door een All Stars-ensemble en dat vertaalt zich: 'the resulting album finds the band reaching a new level of musicianship and songwriting prowess, delivering a fresh take on southern rock and roll, with catchy melodic Americana tunes and bluesy riff-driven sing-along roots rock songs, while evoking classic '70s bands. It's packed with blistering blues-rock and sun-soaked Americana ballads, and it is as high-octane as it is soul-stirring, proving that good-old feelgood rock and roll - with soaring guitar leads, boogying grooves and rich vocal harmonies - is still thriving in 2023'.
'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, luister maar naar “Pain No More”, “Who Can Love You” en “Come At Me”. Een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen.
'Robert Jon & The Wreck zijn virtuozen, die een speelse, verslavende invloed uitoefenen op de uptempo als de meer intiemere nummers. Wat een variatie. “Bring me back home again” als de titelsong “Ride into the light” zijn nog zo’n fijn pareltjes.
De plaat is een live ervaren van pakkend en aanstekelijk materiaal. Op een podium komt het letterlijk tot leven.
Tracklist: 1 Pain No More 2 Who Can Love You 3 Come At Me 4 One Of A Kind 5 Bring Me Back Home Again 6 West Coast Eyes 7 Don't Look Down 8 Ride Into The Light
De Amerikaanse country-diva Amanda Shires en wijlen pianiste en zangeres Bobbie Nelson hebben hun krachten gebundeld om samen te werken aan "Loving You". Het album werd in 2021, ongeveer een jaar voor Bobbie's overlijden op 91 jarige leeftijd, in de Arlyn Studios (Austin, Texas) opgenomen. Deze studio is mede-eigendom van Willie Nelson's zoon Freddy Fletcher, die op dit album ook een aantal drumpartijen voor z'n rekening nam.
Country-legende Willie is de jongere broer van Bobbie, die haar muzikale loopbaan al in de jaren '40 van de vorige eeuw begon. In de jaren '70 trad ze toe tot Willie Nelson's Family Band. Samen brachten ze in 2016 het tribute-album ‘Summertime: Willie Nelson Sings Gershwin’ uit ; deze titelsong staat ook op dit album, 'in a new aching, emotive and stirring rendition', met een vocale bijdrage van Willie.
Daarnaast staan op het album ‘Loving You’ nog 8 andere cover-songs, 'which Bobbie Nelson and Amanda Shires played and treasured their entire lives and are meant to pay respect to and are a reflection of the life and music of Bobbie', en een nieuwe versie van Bobbie Nelson's eigen titel-track "Loving You".
‘Loving You’ is een reflectie op het leven en de muziek van Bobbie Nelson", zegt Grammy-winnende zangeres, songwriter en multi-instrumentaliste Amanda Shires. Shires' missie bij het maken van 'Loving You' is om respect te tonen aan de enige vrouw die ze in een band zag werken en een carrière als sideman nastreefde. "Ik zag Bobbie voor het eerst spelen toen ik 16 was op een festival in Texas waar ik opgroeide," legt ze uit. "Veel van mijn muzikaal pad leek mogelijk omdat ik op jonge leeftijd een vrouw zag werken en een carrière in de muziek zag maken, en die vrouw was Bobbie Nelson." En dat komt ook muzikaal en vocaal tot uiting op deze intieme en enorm fantasieprikkelende plaat waar het duo door muziek en woord, een verhaal vertelt dat steeds gevoelige snaren raakt.
De heldere stem van Amanda en de muzikale omlijsting die je wegvoert naar het Hemelse paradijs, zorgen voor kippenvel. Op elke song voel je de emoties. Want ondanks de pijn die sommige songs uitstralen, biedt deze emo-rollercoaster ook een positieve kijk op het leven …
Kortom, het is een prachtige parel.
Tracklist: Waltz Across Texas 02:47 Always On My Mind 03:54 Old Fashioned Love 03:15 Summertime (Feat. Willie Nelson) 04:05 Angel Flying Too Close To The Ground 02:49 Dream A Little Dream Of Me 02:38 Tempted And Tried 03:25 La Paloma 04:10 Loving You 03:26 Over The Rainbow 04:06
Sing-songwriting/country/roots
Loving You
Amanda Shires & Bobbie Nelson
‘The Light Of Ancient Mistakes' is het zevende album intussen van Hats Off Gentlemen It's Adequate. Hoewel het geen traditioneel conceptalbum is, zijn veel nummers geïnspireerd door boeken. Het middelpunt van het album is “Walking To Aldebaran”, geïnspireerd op de gelijknamige sciencefictionroman van Adrian Tchaikovsky. Maar het houdt er daar niet mee op.
Het album is een filmisch meesterwerk, ahw een spannend boek van hoogtes en laagtes maar eentje die ons steeds weet te verrassen.
We volgen het project van Malcolm Galloway al heel lang en telkens weet hij een andere insteek te geven in z’n (muzikaal) verhaal; vooral de manier verschilt wel telkens een beetje.
Vorig jaar waren we nog onder de indruk van zijn release: 'The Confidence Trick', lees hier . Ook nu zitten er best wat emotionele momenten verborgen binnen de plaat, zoals het wondermooie ''Sixteen Hugless Years”, eentje van pijn en smart.
De verwondering van wat er allemaal gebeurt, staat centraal. “Glamour Boy” doet ons beetje denken aan David Bowie. En zo blijven er interessante insteken die ons een bijzondere kijk geven op de zaak, als “The Man who Japed” of “The Anxiety Machine” in drie delen.
De plaat is fantasieprikkelend, een ontdekkingsreis naar onontgonnen gebieden, waarover we alleen maar kunnen fantaseren en jawel boeken over kunnen schrijven.
Met die unieke verteltrant weet Hats Off Gentlemen It's Adequate met deze plaat opnieuw te intrigeren. De inspiratie van deze man is blijkbaar eindeloos, luister maar naar het verbluffende , op de klimaatverandering geleest “Burn the world”.
De bonustracks zijn mooi meegenomen, en tonen de bredere muzikale kijk van klankexperimentjes . Mooi avontuurlijk dus.
Dit is een boeiende , gevarieerde, fantasierijke plaat geworden, en nu maar schrijven tot een mooi boek …
https://hatsoffgentlemen.bandcamp.com/album/the-light-of-ancient-mistakes
Tracklist: Sold The Peace 04:15 The Light Of Ancient Mistakes 06:40 Avrana Kern Is Made Of Ants 03:29 The Anxiety Machine Part 1 02:10 Sixteen Hugless Years 03:52 The Requisitioner And The Wonder 06:36 The Glamour Boys 04:37 Gothi and Gethli 03:37 imtiredandeverythinghurts 02:43 The Anxiety Machine Part 2 02:48 Walking To Aldebaran 08:55 Goodbye Cassini 04:40 The Anxiety Machine Part 3 01:41 The Man Who Japed 05:10 Burn The World 05:50
Bonus Track - The Man Who Japed (Radio Edit) 05:31
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 1 (Radio Edit) 02:34
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 3 (Radio Edit) 01:36
Bonus Track - 16 Hugless Years (Radio Edit) 03:52
De uit New Orleans afkomstige alternatieve folkrock artiest Fred Abong brengt 'Fear Pageant' uit via het label Disc Drive uit Seattle. Dit is Abongs zevende langspeler reeds. Fred Abong startte in de jaren 80 in de hardcore punk scene van Rhode Island. Begin jaren 90 speelde hij basgitaar bij Throwing Muses en daarna bij Belly.
Hij zette de muziek opzij voor academische doeleinden, behaalde een doctoraat in Geesteswetenschappen en doceerde acht jaar lang aan verschillende universiteiten.
Maar de muziek borrelde altijd wel ... Abong is nu terug als soloartiest en speelt ook basgitaar bij Kristin Hersh (Electric Trio).
‘Fear Pageant’ is een gevoelig plaatje , met dat ietsje meer … door het zachtmoedig getokkel op gitaar en de warme sound, die je lekker doen wegdromen. Op het weemoedig mooie “Father” hoor je het emotievolle karakter. Regelmatig ontluikt er een opzwepende bries die de dansspieren prikkelt, evenwel geen harde of snelle toonaarden.
Hij wee tons hoedanook te raken op doorleefde wijze. We ervarezn iets sprookjesachtig zoals op “Hungy Ghost” en “Bats”.
Fred Abong heeft een persoonlijk verhaal, herkenbaar voor iedereen. Mooi, met een knipoog naar een Leonard Cohen … Je voelt de schoonheid achter de pijn en de smart. Err leren mee omgaan is belangrijk … Achter de pijnlijke intimiteit in het material als o.m. “My Way” en het wondermooie “Shadows”, afsluiter van het album, verbergt zich een zin voor humor en relativering.
Fred Abong heeft met deze 'Fear Pageant' een fijnzinnige, subtiele plaat vol smart en vreugde.
Tracklist 1. Father 2. Half Wit 3. Fear Pageant 4. Hungry Ghost 5. Bats 6. America 808 7. My Way 8. Shadows 9. Reservoirs 10. Sailor
Alternatieve Folk Rock
Fear Pageant
Fred Abong
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en resonerende synth.
'Gone With The Flow', het tweede album van de band, kwam in 2021 uit, lees gerust .
Hun nieuwe album 'In Clash With The Zeitgeist' (via het Berlijnse label About Us Records) heeft een energieke punch. Het is nooit te laat een lichtje te laten schijnen in de donkerte. De plaat beantwoordt eraan zonder de kitscherige tour op te gaan …
De lekker opzwepende, naar post punk neigende sound heeft onderhuids een laagje melancholie. En toch weet het voldoende in te werken op de dansspieren, o.m. op het aanstekelijke “Like Always” voel je die adrenaline. De band gaat hiermee door, “C'est La Vie” met een positief kantje en de nodige vibes.
Plaats voor ingetogenheid is er op “Will You Find Me”, wat doet denken aan bands als The Cure.
De vocals zijn even gevarieerd als de sound, zeker door de vrouwelijke inbreng. Betoverend klinkt het soms met het duo Rene Methner (vocals, all instruments) en Cindy Methner (vocals) die elkaar voldoende afwisselen.
Knappe plaat dus door die broeierige spanning en diversiteit, met een knipoog naar hun idolen, The Cure
Tracklist 1 Like Always 2 Sunchild 3 All That It Takes 4 What We Always Wanted 5 C'est La Vie 6 Will You Find Me 7 Yellow Rose 8 Already Came To Know 9 Mr Perry 10 Nagual 11 Sunchild (Reprise)
Nederlands 
Français 
