Few Bits – albumvoorstelling - Few Bits zijn meer dan ooit terug. Een schitterend optreden met smaakvolle songs gespeeld door ras muzikanten
Wave A Way + Few Bits
Wave A Way is een vrij recent opgerichte band door Jorik Van den Bosch (o.a. ex-Mooneye) en Muriel Boulanger (o.a. Muri). Hun eerste single (“Weightless”) zag vorig jaar in juni het levenslicht. Eind 2025 kwam “Gold” uit. Nu speelden ze hun EP die ergens eind dit jaar moet uitkomen.
We hoorden interessante dream/indiepop. Muriel speelt bas en zingt helder terwijl Jorik met de gitaar en de e-bow sfeervolle soundscapes uit zijn mouw schudt. De drums ( Jonathan Callens) die ergens tussen pop en jazz aanleunen en de stijlvolle keys (Matthias Dewilde) maken het plaatje compleet.
Few Bits kwam hun derde album, ‘Brick Houses’, voorstellen dat in 2025 verscheen bij MayWay Records. Hun vorig album ‘Big Sparks’ dateert intussen al van 2016. Dit album opende veel deuren en ze speelden o.a. in het voorprogramma van The War On Drugs en The Lemonheads. Toen Karolien Van Ransbeeck moeder werd ging de band in pauze. Maar het begon een tijd geleden te kriebelen en zo werd de band terug nieuw leven ingeblazen.
Karolien verscheen in een glitterbroek en het doek achter de band was zilverkleurig. Het had allemaal iets feestelijks.
De set werd geopend met drie singles uit hun nieuwe album. Het titelnummer “Brick Houses”, “Future Dives” en “Strongest Girl”. “Brick Houses” doet qua stijl en sfeer wat aan Fleetwood Mac denken terwijl “Future Dives” een eerste hoogtepuntje is. Op “The Strongest Girl” tonen ze hun muzikale kunnen en is Warhaus of Cigarettes after Sex nooit ver weg. Deze band bestaat uit fantastische muzikanten. Het samenspel van de twee gitaristen (Tim Coenen en Steven Holsbeeks) knettert bij momenten, de samenzang tussen Karolien en de uitstekende backing zangeres blend mooi en daarnaast is het basspel van Peter Pask een feest voor het oor. De drums van Lemmens en de keys van Jacobs maken het plaatje compleet.
Karolien verontschuldigde zich omdat ze niet zo goed is in bindteksten maar zolang ze alles aan dit niveau op een podium brengt liggen wij daar niet van wakker. De set werd trouwens mooi opgebouwd. Naargelang de vordering van de set werd het tempo wat opgedreven en kwamen ook nog wat oude songs voorbij zoals “Summer Sun” en “Starry Eyed” uit ‘Big Sparks’. Ook “Come on Home” uit hun debuutplaat van 2013 kwam aan bod. Er werd geëindigd met het schitterende “Nowhere in Love” en “Do Your Best”.
Tijdens de (terechte) bisronde kregen we “One Night Friend”, “Love No Hate” en het speelse “Pick Up”.
Na het zien van Few Bits begrijp ik waarom The War on Drugs hen al twee keer in het voorprogramma heeft gevraagd. Kwaliteit, sfeer en eigenheid maken hen live tot een heuse beleving.
Setlist 1. Brick Houses 2. Future Dives 3. Strongest Girl 4. Unreal 5. 22 Weeks 6. Summer Sun 7. Starry Eyed 8. Come On Home 9. People 10. Big Sparks 11. Nowhere in Love 12. Do Your Best
Bis 13. One Night Friend 14. Love No Hate 15. Pick Up
Organisatie: Democrazy (ism MayWay Records)
Jehnny Beth, Mek'Dr'Dr, Botanique (Orangerie), Brussel op 14 maart 2026 – Pics
Een koortsachtige stem en elegante black rock waarin intensiteit, sensualiteit en avant-garde samenkomen
Post-punk, cinematografische rock en experimentele pop: Jehnny Beth maakte eerst naam als de magnetische frontvrouw van Savages, een iconische band die met zijn intense liveoptredens en poëtische duisternis indruk maakte op de internationale scene. Met haar eerste soloalbum, 'To Love Is To Live' (2020), verbreedde ze haar spectrum: een gedurfd, veelzijdig en diepgaand werk. Sindsdien werkt de artieste aan tal van samenwerkingen (Idles, Gorillaz, Sextile, Bobby Gillespie, …) en zet ze haar opmerkelijke acteercarrière voort. In 2020 creëert ze de serie ECHOES, waarin ze talenten als Wet Leg, Fontaines D.C. en Kneecap onthult.
Terug op het podium met IDLES, op tournee met Depeche Mode in Europa en vervolgens met Queens of the Stone Age in de VS, vindt Jehnny in de furie van het live optreden een nieuwe creatieve vonk.
Voor haar concert in de Botanique werkt ze samen met haar trouwe medewerker Johnny Hostile om 'You Heartbreaker, You' te maken: een cathartisch, urgent en rebels album. Gedragen door instinctieve teksten, een woeste stem en een compromisloze productie, transformeert dit nieuwe hoofdstuk chaos in sonore bevrijding - een viscerale ruimte om te schreeuwen, te ademen en je volledig levend te voelen in een wereld die op het punt staat te breken.
FOR FANS OF : The Murder Capital, Kae Tempest, IDLES
Mek'Dr'Dr - Mek'Dr'Dr is een Brussels post-punk duo bestaande uit Mien Heyvaert en Sara De Wit, waarbij groovy baslijnen en chaotische ritmes de ingrediënten vormen voor een minimalistische post-punksaus. Ze verkennen op een speelse wijze thema's zoals de lelijkheid van Vlaamse lintbebouwing en maatschappelijke normen.
Hun debuut EP *No Safer Place Than A Toilet Seat* nodigt je uit om imperfectie te omarmen en gaat over liefde, empatisch activisme en de absurdheid van het leven. Geïnspireerd door artiesten zoals The Slits en Young Marble Giants zorgen ze live voor chaos en verrassingen - stilstaan is geen optie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Jehnny Beth
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9067-jehnny-beth-14-03-2026?Itemid=0
Mek'Dr'Dr
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9066-mek-dr-dr-14-03-2026?Itemid=0
Org: Botanique, Brussel
Sprints - Punk met vuist en hart
Ierland blijkt de laatste jaren een broeierige voedingsbodem voor scherpe gitaren en nog scherpere meningen. Bands als Fontaines D.C. en The Murder Capital gingen al stevig van start, en uit dezelfde scene sprint SPRINTS nu zelfverzekerd naar voren met compromisloze punk en eerlijke, soms verrassend hoopvolle lyrics.
Met een occasionele opgestoken middelvinger en gebalde vuist drukken ze ook op hun tweede langspeler ‘All That Is Over’ (2025) hun eigen stempel verder door. En met succes: een goed gevulde Orangerie stond klaar voor hun tweede Belgische passage, benieuwd of de Ieren opnieuw een stevige eindsprint konden trekken.
Het startschot van de avond werd gegeven door Marathon. De vijfkoppige band uit Amsterdam kan al enkele adelbrieven voorleggen en situeert zich muzikaal ergens tussen post-punk en shoegaze. Waar het ene moment echo’s van DIIV opdoken, klonk het elders dan weer naar The Murder Capital. Toch bleef de band voldoende eigen om te blijven boeien doorheen hun korte set. “Tired” bleek een hoogtepunt van hun kunnen, terwijl ze tijdens “Shadow Raised Star” plots een zwalpende uitbarsting lieten horen. De vocals zaten niet altijd even strak in het gareel, maar dat stoorde nauwelijks. Marathon zette een stevige eerste kilometers neer en warmde het publiek degelijk op voor de hoofdact.
Na een korte pauze met oude jazz- en folkklassiekers doofden de lichten opnieuw. Een kleine lullaby op tape kondigde de komst van SPRINTS aan. Drie muzikanten namen plaats, terwijl frontvrouw Karla Chubb zich opstelde achter een statief gedrapeerd met een Palestijnse vlag.
Het pulserende begin van “Something’s Gonna Happen” maakte meteen duidelijk dat ons iets bijzonders te wachten stond. Met de snedige doordenker “Descartes” en het daaropvolgende nummer kwam de zaal al snel in beweging. “Feast” en vooral “Beg” duwden het gaspedaal nog wat dieper in, waarna de band de snelheid nauwelijks nog liet zakken.
Al vroeg kreeg het publiek een compliment van Chubb: Brussel was volgens haar al een pak enthousiaster dan Parijs een paar dagen terug. De zaal nam dat met plezier ter harte en ging nog een versnelling hoger tijdens het breekbare maar hitgevoelige “Shadow of a Doubt”. Een meer persoonlijke inkijk – of was het eerder een protest? – volgde in “Coming Alive”. Met het meezingbare “Literary Mind” leek de band even op adem te komen, al gold dat duidelijk niet voor het publiek. Met de microfoon zwierend zweepte Chubb iedereen opnieuw op tijdens “How Does the Story Go?”, het explosieve “Heavy” en de zuivere punkslag van “Cathedral”. Flarden van The Germs, Dead Kennedys en IDLES passeerden daarbij even langs de zijlijn.
Toen Chubb het publiek opriep tot een grote moshpit, werd die instructie zonder aarzelen uitgevoerd. “Up and Comer” veranderde de zaal in een zweterige massa. Tijdens “Need” leek de Orangerie plots even op een modderig festivalveld: eerst een sitdown, daarna een uitbarstende mensenzee. Alsof dat nog niet genoeg was, klom Chubb vervolgens op de PA om van daaruit een kletterende versie van “Deceptacon” in te zetten, waarna ze crowdsurfend weer richting podium werd gedragen.
Niet alleen muzikaal staat de frontvrouw er, ook wanneer ze haar bindteksten brengt, laat ze een diepe indruk na. Haar woorden over hoop en volharding – ondanks oorlog, haat en angst – gaven “Desire” extra lading. De dreigende akoestische intro groeide uit tot breekbare garage rock en mondde uiteindelijk uit in alles verslindende punk. Eerst muisstil, daarna een collectieve krop in de keel. Slotsong “Little Fix” voelde minder als een finishlijn en meer als een laatste gezamenlijke sprint. Opvallend moment: een vrouwelijke fan mocht even het gitaarwerk van Chubb overnemen en deed dat met zichtbaar enthousiasme.
SPRINTS leverde zo een memorabel concert af van een band die duidelijk haar tempo gevonden heeft. De set was opzwepend, intens en overtuigend van begin tot eind. Zweterig en licht uitgeput probeerde het publiek nog een bisronde los te weken, maar zelfs zonder extra meters was de prestatie duidelijk. De verwachtingen werden ruimschoots ingelost en als dit het huidige tempo is, dan ligt er nog een lange en veelbelovende loopbaan voor hen.
Setlist: Something's Gonna Happen – Descartes – Feast – Beg - Shadow of a Doubt - Coming Alive - Literary Mind - How Does the Story Go? – Heavy – Cathedral - Up and Comer – Pieces – Need - Deceptacon (Le Tigre cover) – Desire - Little fix
Organisatie: Botanique, Brussel
Suede, Ancienne Belgique, Brussel op 12 maart 2026 – Pics
Suede ‘Antidepressants, Dancing With The Europeans Tour - Na een uitgebreide tournee door het Verenigd Koninkrijk komt Suede nu opnieuw naar het Europese vasteland. Brett Anderson en zijn band stonden nu in de Ancienne Belgique, waar ze hun tiende album 'Antidepressants' live voorstelden, samen met al hun grootste hits.
Suede brak begin jaren '90 door en zette toen meteen een eigen stempel op de Britrock. Hun sound balanceert tussen glamour en melancholie, gedragen door het onweerstaanbare charisma van frontman Brett Anderson. In 1993 verscheen hun titelloze debuutplaat, waarmee ze meteen de prestigieuze Mercury Prize wonnen.
De successen volgden elkaar snel op, met 'Dog Man Star '(1994) en vooral 'Coming Up' (1996). Dat derde album werd een mijlpaal, dankzij flamboyante popsongs die de identiteit van de band voor altijd bepaalden. Met singles als "Beautiful Ones", "Saturday Night", "Lazy", "Filmstar" en natuurlijk "Trash" veroverde Suede de hitlijsten én sleepten ze in 1997 een tweede Mercury Prize-nominatie in de wacht.
Sindsdien heeft Suede meerdere generaties fans geraakt met hun live-energie en hun vermogen om elk concert om te toveren tot een meeslepende, bijna cathartische ervaring.
Met 'Antidepressants', dat in september verscheen, levert Suede opnieuw een krachtig album af. Het klinkt "opwindend en intens energiek". De single "Dancing With The Europeans" bevestigt dat de band nog altijd springlevend is en zichzelf blijft heruitvinden. Suede , een band die belooft evenveel elegantie als rauwe kracht uit te stralen.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje nar de pics
Suede
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9064-suede-12-03-26?Itemid=0
Opening act : Swim School
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9065-swim-school-12-03-26?Itemid=0
Org: Live Nation
Sprints - Explosieve postpunk
Terwijl onze noorderburen steevast hun meest platte en puberale popartiesten naar onze festivals sturen (Goldband, Merol, Roxy Dekker, Froukje, MEAU,…) hebben ze nochtans wel degelijk fijne bands in hun arsenaal zitten, maar deze worden om onbegrijpelijke redenen onder de radar gehouden. Wij houden bijvoorbeeld enorm van bands als Lewsberg, Tramhaus en Rats On Rafts, om er maar enkele te noemen. Allemaal bandjes die eerder in de underground vertoeven en geen weides laten vollopen met jankende bakvissen, maar wel een veel boeiender repertoire aan te bieden hebben dan de hier eerder opgenoemde banale of carnaveleske acts.
Neem nu Marathon, een heerlijke band als je ’t ons vraagt, maar heeft iemand dat eigenlijk al door? Hun speelveld situeert zich ergens tussen post-punk en shoegaze, een wereld waarin doorgaans de Britten uitblinken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat Marathon bij momenten zeer Brits klinkt, maar het is hoegenaamd geen lauwe kopie van al die frisse Britse post-punk bandjes.
Daarvoor heeft dit Nederlandse vijftal te veel sterke songs in de etalage, en met maar liefst drie gitaren in de aanslag klinken die al wel eens overweldigend. De echo’s in “Tired” of de shoegaze gitaren in “Shadow Raised A Star” bijvoorbeeld, het zijn avontuurlijke en energieke uitspattingen die de sound van Marathon indrukwekkend maken.
Marathon moest het hier stellen met amper een half uurtje, waarin ze het beste uit zichzelf persten. Wij hadden het hoegenaamd niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Alleszins eentje om te onthouden.
Bands met furieuze dames die de punkspirit in de genen dragen, zo zijn er nogal wat op vandaag, en ze hebben allemaal bijzonder veel pit en animo in hun koker, check Amyl & The Sniffers, Lambrini Girls, Die Spitz, Wet Leg en Panic Shack.
Een band die zeker thuishoort in dat rijtje is Sprints, met de frontale en krachtige Karla Chubb aan het roer, een frontvrouw met heel wat passie overtuigingskracht. In al haar enthousiasme kost het maar weinig moeite om een knetterend vuurtje aan te steken.
Sprints zette de set in met “Something’s Gonna Happen”, en daar was geen woord van gelogen. Er hing meteen buskruit in de lucht en met “Descartes” kwam de band al vroeg op kruissnelheid.
In “Beg” werd dan tijdelijk wat gas teruggenomen, het bleek wel een eerste hoogtepunt van de avond, maar zeker niet het enige. “Shadow Of A Doubt” was er ook zo eentje, of hoe een voorzichtige intro zich ontpopt tot een bruisende en extatische mokerslag van een song. Ook het snerende “Heavy” barstte open uit al zijn poriën en in “Up and Comer” zette Karla Chubb een heuse circle pit in gang.
Met de vlammende punkkopstoten “Pieces” en “Need” schakelde ze nog enkele tandjes hoger en tijdens de geweldige cover van “Deceptacon” (van Le Tigre, na Bikini Kill de tweede band van het grote voorbeeld en riot-girl icoon Kathleen Hanna) smeet ze zichzelf met volle overgave in het gewoel.
Een prachtig “Desire” werd ingezet met een zeldzame akoestische gitaar en mocht dan verder openbarsten op een driftige basriff. Niet evident, trouwens, die basgitaar, want Sprints had in laatste instantie in allerijl een nieuwe bassiste laten aanrukken om deze Europese tournee te kunnen aanvatten. De dame in kwestie had in een tijdspanne van 5 dagen zo een kleine 20 songs moeten aanleren, het concert in de Grand Mix bleek trouwens haar vuurdoop te zijn. Maar daar was weinig van te merken, ze begon misschien wat aarzelend maar was algauw even sterk dreef als haar nieuwe collega’s.
Het roerige gezelschap liet met de geweldige knaller “Little Fix” de boel nog één keer ontploffen, een uiterst opwindende finale van een bijzonder snedig en zeer levendig concertje.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Sleaford Mods, Ancienne Belgique, Brussel op 11 maart 2026 – Pics
"Megaton! No war, no death!" Zet je schrap, want de Britse spoken word-punks Sleaford Mods komen.
Het duo Jason Williamson (stem) en Andrew Fearn (beats) begon met geknutselde tracks en rauwe teksten in kleine pubs in Nottingham, maar vult ondertussen zalen in heel Europa. Met hun mix van minimalistische elektronica en bijtende maatschappijkritiek blijven ze een van de meest eigenzinnige acts uit het Verenigd Koninkrijk.
Sleaford Mods maakten deze maand een explosieve terugkeer met hun nieuwe single "Megaton". Met rollende beats en sfeervolle elektronica strooit de track met bijtende raps die de culturele middelmaat genadeloos blootleggen. Een mix van groove en sluwheid: Jason Williamson en Andrew Fearn doen weer stof opwaaien én voeten bewegen met hun eerste nieuwe release als Sleaford Mods sinds het album 'UK GRIM' uit 2023.
"We should be aligned with one another but instead we are crippled by social media and the resulting separatism: Genocide... swipe... gym bods... swipe... food pics... swipe... starvation. Killing upon killing, so much terrible, horrifying information followed by a cat meme followed by faces filtered beyond recognition." - Jason Williamson
Sleaford Mods werkt samen met PLUS1 om War Child te steunen, om kinderen die door oorlog zijn getroffen te beschermen, onderwijs te geven en op te komen voor hun rechten.
(bron: LN/AB)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9062-sleaford-mods-11-3-2026?ltemid=0
LIVE FR
Une valse de styles sous une pluie de gobelets de bière…
Org: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De Dolfijntjes – Hier kom je niet van een kale muzikale reis terug!
De Dolfijntjes en bvba Vandamme
Vorig jaar liet Willem Vermandere ons weten dat hij ermee ophoudt en dat is een hele jammere zaak. Hiervoor brachten onder andere Wannes Cappelle met het Zesde Metaal en heel wat vrienden/collega’s een ode aan hem in het pittoreske Lauwe en dat was geweldig, warm, mooi en eervol. Aangezien we ons momenteel in hetzelfde genre bevinden, konden we ons geen betere combo bedenken voor vanavond.
De mannen van het hoofdprogramma, De Dolfijntjes, hadden de muziek ontvangen van bvba Vandamme en vonden dit ideaal passen als voorprogramma, … zo geschiedde …
bvba Vandamme - Normaal met vijf maar vanavond als trio komen Sam, Wannes en Jozef het podium op. Weinigen in de zaal kennen deze groep en enkelen zijn de avond nog aan het starten in de zaal ernaast, maar wie er was, werd gelukkig. Het is een authentieke West-Vlaamse folkband en kleinkunstgroep met teksten door Sam Vandamme geschreven, die vanuit de buik komen en in de Roeselaarse/Izegemse streektaal. Ik vind dat je de teksten kan omschrijven als onopgesmukt, ongekunsteld en eerlijk.
Hier horen we nummers uit hun eerste plaat ‘Alabadine’ (2024) en uit de nieuwste plaat ‘Waterlanders’ die wordt voorgesteld op 18 juni in CC De Spil in Roeselare.
“Barrevoets” (nieuw) - “Ip Boane” - “’t Ende van de Rit” - “Ik zie joe geirn” (nieuw)
Het volgende jolijke nummer werd ook opgepikt in het derde seizoen van de politiereeks ‘Chantal’, “Smit mie moa were”.
Dit is oprecht een band om in de gaten te houden. Vorige zomer nog in het Gentse Baudelopark en hopelijk komende Gentse Feesten terug. Allen naar De Spil dus binnenkort.
Dolfijntjes 'Voorlaatste Afscheidstournee'
De Dolfijntjes zijn een heel bijzonder allegaartje tesamen die hun plaats op het podium momenteel meer dan verdienen. Bij een optreden van deze zeven mannen vergeet je even alles en vooral hun West-Vlaams absurdisme en speelgenot doet deugd.
De twee Wimmen (Opbrouck en Willaert) hebben deze gezellige gekke groep in de jaren ’90 eerder als grap opgericht maar ze zijn ondertussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde.
En de fans, zij kunnen voldoende uit volle borst de grote hits woord voor woord meebrullen, en -zingen.
Tot hier de theorie want met “Monique” vliegen ze er direct in en wij ook allemaal. Wel jammer voor Monique dat haar heup van plastiek is, gelukkig is haar auto een automatiek, en dat is de absurde humor voor de komende twee uur!
“Petit Requiem” en het nieuwe “Annie” (Annie prepare en Annie is gezond) volgen. Na “Moment” worden de bandleden voorgesteld en blijkbaar is Wim Willaert eigenlijk Cindy... En Dick de drummer van dienst, in gele t-shirt van Lois, heeft zijn eigen nummer.
Oude en nieuwe nummers wisselen elkaar af en “Verre Rien” weerklinkt.
Even later stapt zanger Wim in het publiek gevolgd door de twee koperblazers alsof het een fanfare is op een dorpskermis.
Het is genieten, iedereen spreekt van de energie die ervan af spat. Dit is duidelijk geen groep die een 14-tal nummers komt spelen op routine, neen integendeel, het is alsof hun leven ervan af hangt en dat voelen we als geen ander. Dan komt “Geofrey” en dat is duidelijk ’mee 1 F’ gevolgd door “Marche en Famenne”
Als ze dan kort afgaan en terug opkomen mogen we nummers verwachten van Marva en Conny Konings, maar het is eerder hun versie van “A wither shade of pale” van Procol Harum.
Na een goed anderhalf uur meezingen alsof het een karaoke-avond was komen ze nog één keer weer met “Kom toch Were”.
Uitgelaten en volledig voldaan en met schorre stem stappen we allemaal naar de toog in het prachtige gebouw van de HaConcerts.
Ook nadien aan de Merch-stand gingen de t-shirts en petjes met ‘Dlfntjs’ op vlot van de hand.
Als ik daarnet vermeldde dat het speciale gasten zijn dan bedoel ik dat het een rare, niet veel geziene combinatie is van West-Vlaamse folk, pop, rock maar ook koperblazers, accordeon en een heus synthesizer.
Hun meest recente album is, 'Verre Rien' en daar kwamen een viertal nummers uit.
Ga hen zien en je zal niet thuis komen van een kale muzikale reis.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 – met Diana Ross
DIANA ROSS
De legendarische superster DIANA ROSS komt de Grote Kaai Upside Down zetten op vrijdag 31 juli! Deze show wordt een uniek en niet te missen zomer hoogtepunt! Verwacht tijdloze klassiekers uit haar uitgebreide iconische repertoire, waaronder anthems als Ain’t No Mountain High Enough, Stop! In The Name of Love en I’m Coming Out.
Tijdens haar ongekende carrière heeft ze meer dan 100 miljoen streams, downloads en sales behaald. Ross heeft ook meer dan 19 belangrijke prijzen gewonnen, waaronder twee Grammy Lifetime Achievement Awards, een Golden Globe, een Tony Award, 7 American Music Awards en een Guiness World Record voor het behalen van meer hits dan enige andere vrouwelijke artiest in de hitlijsten, met een totaal van meer dan 75 hitsingles in haar carrière. De muzikale legende werd opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame en de Songwriters Hall of Fame, ontving de National Academy of Recording Arts & Sciences Hero Award, de NAACP Entertainer Award, de Billboard's Female Entertainer of the Century Award en de Soul Train Legend Award. Ze is ook één van de weinige beroemdheden die twee sterren op de Hollywood Walk of Fame heeft.
De ticketverkoop start op zaterdag 14 maart om 10u! Wie ingeschreven is op de Lokerse Feesten nieuwsbrief krijgt toegang tot een exclusieve pre-sale, die start op donderdag 12 maart om 10u00. Je kan je hiervoor nog registreren via www.lokersefeesten.be
De 51e editie van Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 31 juli tot en met zondag 9 augustus 2026. Eerder werd de komst aangekondigd van LENNY KRAVITZ, EDITORS, TOM ODELL, OSCAR AND THE WOLF, THE KOOKS, SUEDE, XAVIER RUDD, ZAZ, POMMELIEN THIJS, ROXY DEKKER, DROPKICK MURPHYS, ZWANGERE GUY, THE STREETS, THE HUMAN LEAGUE en GARY NUMAN. Meer nieuwe namen volgen binnenkort.
Jera On Air 2026 – van 25 t-m 27 juni 2026 – Preview
Hallelujah! Hallelujah! Hallelujah! 25, 26 en 27 juni is het eindelijk weer zover en wordt het pittoreske dorp Ysselsteyn voor de 32ste keer omgetoverd tot een waar heiligdom voor alle trouwe aanhangers van punk, overtuigde volgelingen van hardcore en toegewijde adepten van metalcore en afgeleide genres.
Jaar na jaar kijken heel wat muziekliefhebbers, het gros afkomstig uit Nederland, België en Duitsland, ongeduldig uit naar de belangrijkste affiche van de zomer, althans voor wat hun persoonlijke muzikale smaak betreft.
En, ere wie ere toekomt, de line up van Jera On Air 2026 belooft weer te zorgen voor een heerlijk explosief en luid 3-daags hardcore feest.
Petje af voor het team dat telkens weer een dergelijke kwaliteits affiche in elkaar puzzelt en van dit festival een blijvend succes maakt. Sinds 1992!
En nu maar hopen dat eind juni ook de zon van de partij is om het helemaal te laten knallen op de vijf podia aan de Zeilbergseweg.
donderdag 25 juni 2026
De ‘opbouwdag’ voelt traditioneel aan als de aanloop naar het grote weekend, maar muzikaal is dit allerminst een rustige dag. Het is een dag waarin melodische metalcore en punkrock elkaar afwisselen, met sterke livebands die het terrein snel op temperatuur zullen brengen mocht dit nodig zijn.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Architects: Architects staat al meer dan 20 jaar bekend om hun combinatie van brute riffs en emotionele melodieën. Pioniers van metalcore maar met een heel eigenzinnige en herkenbare sound. Live betekent dit meestal enorme meebrulmomenten én breakdowns die het veld in beweging zetten. Maar ook ingetogen momenten die worden afgewisseld met helse geluidsuitbarstingen. Als zij afsluiten, kun je rekenen op een massale circle pit.
Rise Against: Een punkrock band met een geëngageerde boodschap, beklijvende songs, sterke hooks en pakken festivalervaring. Hun sets bouwen vaak op van energieke punktracks naar grote, verbindende afsluiters waarbij duizenden stemmen samenkomen en zanger Tim Mcllrath ondersteunen.
Trivium: Technisch sterk en strak. Hun set zal waarschijnlijk een van de muzikaal indrukwekkendste momenten zijn. Trivium speelt metal, pure metal. En ze doen dat fantastisch! Frontman Matt Heafy en zijn gevolg klinken op het recentste plaatwerk ‘Struck Dead’ nog altijd even furieus en wild als in hun beginjaren (1999).
Madball: Voor de hardcore-liefhebber is dit puur erfgoed. Legendarisch, rechttoe-rechtaan, korte songs, veel stagedives en altijd voor de volle pond gaan! De link met Agnostic Front is gekend, de thuisbasis is New York maar deze hardcore veteranen hebben zowat overal ter wereld hun intense visitekaartje achtergelaten. Tot groot jolijt van hun immense fanbase.
Pennywise: Wie kent deze godfathers van de skatepunk / punkrockscene niet? “Bro Hymn” en “Fuck Authority” zijn zowat de nationale volksliederen van het genre en worden moeiteloos meegebruld door de talrijke fans waar ook ter wereld. Elke show is nog steeds goed voor zo’n 45 min. puur amusement en energie. En ook al zijn de scherpe kantjes er stilaan af en is het verrassingseffect na meer dan 35 jaar grotendeels weg, Jim, Fletcher & Co worden bij elk optreden nog steeds als helden onthaald. Terecht.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer: Bury Tomorrow : stevige metalcore uit de UK, speelden eerder reeds meermaals op Jera en zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de grootmeesters van het genre. Staan garant voor een keiharde live reputatie waarbij echter nooit het melodieuse aspect uit het oog wordt verloren. “Cannibal” en “Choke” zijn 2 visitekaartjes van de band, al klinkt de laatste plaat ‘Will you haunt me with that same patience’ ook niet bepaald slecht. Integendeel! Ga dat zien!
Alexisonfire: een kwaliteitsinjectie uit Canada deze band! Ook al ruim 20 jaar actief in het wereldje van (post)hardcore en zeker niet te onderschatten. Live altijd een hele belevenis met een geslaagde variatie aan oude nummers (klassieker “Young Cardinals” is een pareltje) en meer recent werk uit de laatste plaat ‘Otherness’ uit 2022.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
vrijdag 26 juni 2026
De dag voor het grote publiek, met veel hits, energie en maximale meezingmomenten. Vrijdag is doorgaans de drukste dag.
Het terrein voelt voller, de camping is compleet en de sfeer is uitgelaten en van vermoeidheid is (bijna) nog geen sprake.
Headliners en verwachte hoogtepunten
The Offspring: Een ware punkrock hitmachine uit Californië Hun festivalset is meestal een aaneenschakeling van wereldhits, een best of live jukebox van meer dan een uur, met talloze singalong refreinen en interactie met een zowel jong als ouder publiek. Na al die jaren staan Dexter, Noodles en collega’s nog altijd vol ‘self esteem’ op het podium. Ideale en zeer aanstekelijke afsluiter van festivaldag 2!
A Day To Remember: De perfecte brug tussen metalcore en poppunk. Verwacht breakdowns gevolgd door luchtige refreinen — en veel publieksinteractie. Ook deze heren (uit Florida) timmeren al meer dan 20 jaar aan hun muzikale pad en hebben het succes stap voor stap opgebouwd en dubbel en dik verdiend met ontelbare straffe liveshows en intussen 10 albums (live incl.).
Ice Nine Kills: Boston based metalcore met een licht horror jasje. Vooral ‘big in America’ maar met de jaren toch ook in Europa en de rest van de wereld redelijk bekend geraakt met hun intensieve live prestaties en hun bloederige sound. Benieuwd hoe ze het Jeravolk zullen inpakken.
Alkaline Trio: Band van vakman Matt Skiba die een voorliefde heeft voor ietwat zwaarmoedige, donkere en alternatieve punkrock. Zijn intussen precies 30 jaar bezig en alom geprezen door collega’s en publiek om hun eigenzinnige geluid. Spelen live een evenwichtige bloemlezing van nummers uit hun 10 studioalbums verschenen tussen 1998 en 2024. “This Addiction” is het meest gekende anthem van de band.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer
Suicidal Tendencies : Mister Mike Muir en zijn kornuiten willen gewoonweg van geen ophouden weten en blijven sinds 1980 het publiek bestoken met hun typische crossover van metal en trash. Ondanks de leeftijd toch weer reikhalzend uitkijken naar deze bende veteranen uit Venice, Los Angeles. Pure nostalgie.
Annisokay : een post hardcore combo uit Duitsland dat door het vele touren en het uitbrengen van intussen 6 full albums kan rekenen op een groeiende aanhang en met succes hun moderne sound blijft verfijnen. Soms heel poppy en meezingbaar, soms heel kwaad en dol klinkend.
Check ter voorbeiding nummers als “Like a parasite” en “Calamity” en brul ongegeneerd mee.
Hollywood Undead : door velen verguisd als commerciële sellouts maar live altijd een knotsgekke belevenis en een vermakelijk spektakel. Hun aanstekelijke mix van metal, hip hop en electro beats werkt ofwel letterlijk ofwel figuurlijk op de heupen.
Volledige line up van vrijdag : The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2
zaterdag 27 juni 2026
De dag waarop vermoeidheid en adrenaline hand in hand gaan en een breed spectrum aan muziekstijlen voor elk wat wils biedt. Van pure rock over hardcore naar deathcore en punk met hip hop invloeden. Allemaal aanwezig op de festivalweide.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Papa Roach: Amerikaanse rock van de bovenste plank! Altijd goed voor een energieke live show o.l.v. podiumbeest en opper ADHD’er van dienst Jacoby Shaddix. Van “Last Resort” en “Infest” tot “Leave a light on”. De laatste jaren zijn de scherpe kantjes er misschien wat af en neigt de band meer en maar naar ultra gepolijste en moderne AOR.
Live nog altijd een heerlijke overdosis aan zweet en knappe songs.
Hatebreed: Ook deze metalcore legenden gaan al meer dan 30 jaar mee en blijven moeiteloos overeind in het specifieke wereldje. 9 albums hebben ze intussen op hun conto, de laatste dateert alweer van 2020 dus het is ongeduldig wachten op een 10de langspeler. Wedden dat ze in Ysselsteyn uitpakken met een paar nieuwe nummers. Afgesproken Jamey Jasta?
Turbonegro: Heel andere koek maar daarom niet minder interessant, deze zotte bende uit Noorwegen, gekend voor hun unieke blend van glam-, punk en hardrock, gecombineerd met veel ‘denim and leather’ on stage.
Kom dat spektakel zeker aanschouwen en meng u tussen de echte ‘turbojugend’ fans die ongetwijfeld in grote getale aanwezig zullen zijn vooraan het podium.
All Time Low: Pure emo highschoolrock en poppunk die het vooral moet hebben van lichtvoetige songs die vooral door jeugdige vrouwelijke fans vol overgave worden meegebruld. Benieuwd hoe de band zich tussen al het metalcore en hardcore geweld van de dag weet recht te houden.
Zondermeer ook de moeite om de laatste festival nog live mee te pikken zijn onder andere
Bob Vylan : elke set beginnen met wat yoga en relaxatie oefeningen, omstreden politieke uitspraken en standpunten niet schuwen en daar bovenop een geslaagde muzikale combinatie brengen van punk, hardcore, hip hop en rap : dat is Bob Vylan in een notedop. Check this out!
Get The Shot : Canada’s luidste export product van de laatste jaren moet toch wel deze metalcoreband uit Quebec zijn. Voor het eerst in Europa met een nieuwe zanger nadat oudgediende JP Lagacé er in 2025 de brui aan gaf.
Verwacht een meedogenloos harde en snelle set die tot ver buiten de festivalweide zal weerklinken.
We Came As Romans : metalcore met een boodschap, afkomstig uit Michigan en in hun 20-jarig bestaan al heel wat watertjes doorzwommen. Vooral de dood van vocalist Kyle Pavone in 2018 hakte er diep in. Na een periode van stilte en bezinning kwam de band sterk terug met het album ‘Darkbloom’ in 2022. Sindsdien draait de machine weer op volle toeren en brengen ze live heel intense en memorabele optredens.
Volledige line up van zaterdag : Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco
Nog toegevoegd at last aan de affiche: Viagra Boys, Bad Nerves en Decapitaded
Check de site voor meer info www.jeraonair.nl
Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics
Sigrid, Norwegian pop powerhouse
Voorbije zomer blies ze het publiek op Rock Werchter omver met een energieke show. De Noorse popsensatie Sigrid keerde nu terug naar België! om haar gloednieuwe album ‘There’s Always More That I Could Say’, dat in oktober 2025 verscheen, live voor te stellen.
De rijke discografie van Sigrid bewijst haar talent om popsongs te creëren die blijven hangen. Sinds haar debuut in 2013 bracht ze hit na hit uit, die emoties zoals vreugde, kwetsbaarheid en kracht met elkaar verbinden. Haar eerste single “Don’t Kill My Vibe” groeide meteen uit tot een klassieker en werd een onvergetelijk feministisch anthem. Met “Mirror” vertaalt ze haar persoonlijke zoektocht naar zelfvertrouwen in een gedeeld moment van vreugde op festivals en in “Strangers” zingt ze in alle eerlijkheid over verdriet.
Na twee uitverkochte wereldtournees en meer dan 2,2 miljard streams wereldwijd, besloot de Noorse zangeres zich in 2024 even terug te trekken om zich artistiek opnieuw uit te vinden.
Haar recentste nummers zijn daar het resultaat van. “Two Years”, “Fort Knox” en “Jellyfish” tonen een artiest die teruggrijpt naar haar instinct en authenticiteit.
Sigrid haalt inspiratie uit de uitdagingen van het leven, en haar nieuwe album belooft opnieuw eerlijk, krachtig en menselijk te klinken.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9061-sigrid-9-3-2026?temid=0
Org: Live Nation
Pukkelpop 2026 – 20 augustus t-m 23 augustus 2026 – Nieuwe namen
35 NIEUWE NAMEN VOOR PUKKELPOP!
Er zijn 35 nieuwe namen voor Pukkelpop dat al records brak nog voor de eerste noot op de wei klonk! Inclusief Violet Grohl, Jalen Ngonda, MEROL, Basement, Ravyn Lenae, The Subs, Audrey Nuna, NU GENEA Live Band, Earl Sweatshirt + MIKE.
VRIJDAG 21 AUGUSTUS
Mocht er een kliklijn bestaan voor ‘schandalig veel talent op één line-up’, dan vroegen we meteen de klokkenluidersregeling aan. Euh ja, hallo? Op vrijdag, helaas volledig uitverkocht dus sorry voor de fans van, de confessional pop van Alessi Rose en die andere popster in wording Chloe Qisha. BLOND:ISH is veel meer dan een DJ. Ze verbindt muziek, welzijn, technologie en eco-activisme via Sustainable Raving. Basement’s back (alright!) en de Engelse bro’s brengen hun vijfde album Wired mee. Earl Sweatshirt, ooit ontdekt door onze zondagse headliner Tyler, The Creator, komt samen met MIKE, zijn maat van jaren en een main character binnen de lo-fi rap. Ja hoor, we blijven nog even aan de lijn met hype Hudson Freeman, de indie rockfilosoof die toevallig viraal ging, al klinkt dat tegenwoordig bijna als een cliché. Nieuwe soul, oude ziel Jalen Ngonda komt zijn net gereleasete tweede plaat Doctrine of Love voorstellen. Mala, de Britse dubstep pionier, bevestigde eveneens. Net als de Rode Seks Feeks MEROL, provoceren is topsport. We sluiten af met een hekje en de sound van Australische producer Ninajirachi, underground en mainstream tegelijk, Nxdia met persoonlijke altpop voor de internetgeneratie, dansen + huilen is Sef, de ene helft van IJSLAND en Surusinghe is DJ, producer en genrekameleon.
ZATERDAG 22 AUGUSTUS
Ook teruggevonden in de geheime contactenlijst en oh ja sorry, zaterdag is ook uitverkocht: DJ, producer en bekendste buff in wording bullet tooth, de intense blackgaze van Deafheaven en Elmer scalpeert het man zijn met rauwe hiphopelectronica en een plaksnor. Voor zomerse soulvolle vibes pakken we door met Leisure. Eerder last van liefdesverdriet, dan is Love Spells de aanbevolen soundtrack. Of Maruja, dat kan ook. Nog onder de M vinden we Maan, een van de populairste exportzangeressen van Nederland. De pizza Napoletana is UNESCO erfgoed en Nu Genea Live Band lijkt met hun vette mediterrane vibes de volgende Napolitaanse klassieker. Kiewit’s Next Top Party komt van het Amerikaanse hiphop duo PARTYOF2. Show Me The Body doet een oproep aan hun CORPUS fam in de Limburg area. Skye Newman is een jonge Britse singer songwriter en een van de opvallendste nieuwe namen uit de UK scene en The Subs zijn terug met Substance, hun eerste album in tien jaar, rave recht van de dansvloer naar het binnenste van je ziel.
ZONDAG 23 AUGUSTUS
Conform de meldprocedure moeten we officieel meegeven dat ook zondag helaas helemaal uitverkocht is. De 19-jarige Amerikaanse zangeres Violet Grohl groeide op tussen de platen. Van meezingen met Beatles-vinyl in haar slaapkamer tot haar eerste eigen song op haar twaalfde. Van kleine clubs naar grote podia: Violet is er klaar voor. Audrey Nuna is momenteel twee van de meest gestreamde artiesten ter wereld. Huh? Ja, enerzijds als zichzelf en anderzijds als Mira, lid van de fictieve groep Huntr/x uit K-Pop Demon Hunters. Daar valt serieus wat voor te zeggen, inderdaad! Om over de droge spoken word van Baxter Dury nog maar te zwijgen. BLUAI brengt songs van hun nieuwe album Sober mee, niet te verwarren met SOMBR die later op de avond speelt. Ravyn Lenae is er voor de liefhebbers van dromerige R&B en alt soul. Breekbaar mooi heeft een nieuwe golden boy en hij heet Iskander Moon. Shaking Hand gaat voor traag gelaagde post rock. ‘Let’s give them something fun to talk about,’ zei frontvrouw Karla Chubb van de Ierse garagepunkband SPRINTS en van daar is het nog maar een klein opstapje naar de Amerikaanse hardcore punkband Trash Talk.
Meer namen volgen binnenkort! Alle info: www.pukkelpop.be
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prong - Nineties Metal is very much alive
U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.
Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.
Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
