Lokerse Feesten 2023 - DAG 10 - Tiësto - Vuurwerk op de Lokerse Feesten
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-13
Sarah Vandamme en Loes Steels
De 10de en daarmee ook de laatste avond van de Lokerse Feesten 2023 werd geopend door niemand minder dan Yves Deruyter. Yves begon zijn carrière in 1985 als dj in verschillende clubs, bij het Lokerse publiek was hij duidelijk gekend wellicht door de CherryMoon. Dat was dan ook te zien aan de verschillende zwart-gele t-shirts van de CherryMoon in het publiek. Het was voor Yves zelf dan misschien ook wel een beetje thuiskomen. De laatste avond begon rustig maar wanneer Deruyter op het podium kwam en plaats nam achter de decks sloop het Lokerse volk klaarblijkelijk naar voor, in een mum van tijd stond de Kaai goed vol. Gelukkig was er wel nog ruimte want Yves zijn klassiekers zetten de dansbeentjes snel in gang.
Na een uurtje zat de set er jammer genoeg al op, terwijl het publiek klaarblijkelijk meer wou. Ze scandeerden dan ook duidelijk "we want more" maar ondertussen had DJ Licious zijn plaats achter de decks al ingenomen. Deze 39-jarige DJ uit Antwerpen stond al meerdere malen op grote podia in zowel binnen- als buitenland. Zijn grotere festivaloptredens zijn Tomorrowland, Laundry Day en tussendoor doet hij dus nog shows in Duitsland en in Ibiza. Maar vanavond stond hij dus op de Lokerse Kaai.
Er was zeker wel een verschil in de overgang van Dj Yves Deruyter naar Dj Licious, terwijl Deruyter meer uptempo nummers bracht staat Dj Licious meer bekend om zijn loungemuziek. Deze begon dan ook duidelijk ‘rustiger’. Gelukkig werd voor deze set anderhalf uur voorzien want het eerste halfuur zat het publiek nog met de stevige beats van Deruyter in het hoofd (en de benen). Desalniettemin nam DJ Licious het publiek op sleeptouw en waren we vertrokken voor nog een goed uur met Wim Clukers alias DJ Licious.
Daarna was het de beurt aan de Britse DJ Jax Jones, de man die nooit zonder petje op het podium verschijnt. Deze DJ met hits waaronder "Whistle", "You don't know me" en "Where did you go" deed de Kaai daveren met zijn straffe beats en verbluffende visuals die achter hem mee zijn set naar een hoger niveau tilden. De 35- jarige Dj was duidelijk in zijn element aangezien hij zonder enige schroom mee danste met het publiek en dit een groot deel van de set met een sigaar in de mond.
Anderhalf uur dansen met opzwepende nummers, leuke interactie met het publiek en dit met een drankje in (beide) handen, meer hoeft een festival toch niet te zijn? Hij had het publiek helemaal mee en dat is zeker niet onopgemerkt gebleven. Wanneer hij de armen van links naar rechts begon te zwaaien en hierbij "eeeh-oooh" uit het publiek wilde halen, deed iedereen dan ook gewillig mee. Zowel zijn bekende nummers als mixes van andere nummers werden zonder enig probleem meegezongen, voor sommigen waarschijnlijk zelfs met keelpijn tot gevolg.
Na onze conditie opgekrikt te hebben door de dansbenen boven te halen en onze stembanden uitvoerig te hebben ingesmeerd, was het tijd voor de afsluiter van de avond namelijk Tijs Verwest, ook wel beter bekend als DJ Tiësto. De DJ van bij onze Noorderburen kwam binnen met een knal en heel wat lichtstralen. De 2 uur durende set begon zeer veelbelovend en werd alleen maar beter naarmate de avond vorderde. In het publiek zag je verschillende kartonnen bordjes passeren met "We love Tiësto", in Lokeren zijn ze duidelijk grote fan van de wereldberoemde DJ. De 54- jarige DJ uit Breda wist het publiek te bekoren door de ene hit na de andere te draaien. Dit in combinatie met een heus vuurspektakel, confetti -en rookkanon, je kan het je al inbeelden, het denkbeeldige dak ging er af.
Zowel de jongere als de oudere generatie waren volledig mee en dansten tot diep in de nacht, of toch althans tot 2u want dan zaten de Lokerse Feesten 2023 er helaas op.
We kunnen concluderen dat deze laatste avond een geslaagde avond was, met verschillende DJ's van een zwaar kaliber, met andere woorden grootse dj's die de extra mile gingen en echt wel het publiek wisten te entertainen.
Deze kleppers waren zeker waardige namen om de affiche van de Lokerse Feesten te vervolledigen. Wij zijn al benieuwd wat de volgende editie voor ons in petto heeft, tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 9 - K’s Choice - Skunk Anansie - Een blij weerzien , in ’t kwadraat
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-12
Erik Vandamme
In de laatste rechte lijn, na de kindernamiddag met Camille, werd de negende avond Lokerse Feesten gekenmerkt door een blij weerzien, enerzijds met Belgische trots K's Choice. We waren vooral benieuwd welke impact de vocals van Sam nu hebben. En er was Skunk Anansie, die we laatst zagen op Pukkelpop 2011, net met die bewuste, allesvernietigende storm …
De avond werd geopend door Anouk (***1/2). Doorheen de jaren is ze niet alleen van uiterlijk veranderd, we hadden haar al een tijdje niet meer live gezien en herkenden haar haast niet meer. Vocaal haalt Anouk nog de hoge noten, en zit het ergens tussen helder, indringend als weemoedig. Er waren echter wat dipjes merkbaar, waarbij alles wat de routineuze kant dreigde uit te gaan. Gelukkig waren er voldoende momenten van opperste euforie, waarbij je de Anouk zag, die moeiteloos iedereen kon inpakken en ontroeren. Bij het afsluitende “Nobody’s Wife” zagen we haar als vanouds, gedreven, en het publiek opzwepen. Compleet overtuigen deed ze dus helaas niet, maar die enkele fijne momenten onthouden we.
Setlist: Been Here Before //It's a New Day // Down Daddy Down //The Dark //Three Days in a Row //Jerusalem // Ms. Crazy //Lost //Good God //Girl // R U Kiddin' Me //Nobody's Wife
K's Choice (*****) is al vele jaren onze Belgische trots. Ze speelden in binnen- en buitenland de zalen plat. K's Choice was bijzonder door Sarah Bettens’ magische stem en de top muzikanten die haar perfect aanvoelden. Het was nu afwachten of de vocals van de nu Sarah Sam even groot van impact waren. Die sceptische houding werd al snel van tafel geveegd, toen Sam bij opener “Everything for Free” ons tot tranen toe wist te ontroeren. K's Choice is nog steeds een band die ingetogenheid, melancholie bindt met groove en extravertie. Opzwepende parels waren er hier genoeg, zoals de recente single "Time Is a Parasite". Mooi allemaal hoe ze de songs afwisselden. Het mooiste moment van de avond was bij “Not An Addict'” toen Skin van Skunk Anansie de band vervoegde. Kippenvel kregen we van hun stemmenpracht.
Veel nummers zijn trouwens herwerkt die passen bij de stem van Sam. Ze boeten niet in aan intensiteit, integendeel het geeft een veelkleurige sound, die ons kan bekoren. Aan de enthousiaste reacties van het publiek, die de band terugriepen voor een bisronde (o.a. het mooie “We Are Glaciers”), konden we uitmaken dat er hier sprake was van een sterke performance.
Setlist: Everything for Free //Bag Full of Concrete //Perfect Scar //Almost Happy //Time Is a Parasite //Echo Mountain //Not an Addict (with Skin) //Surrender//The Phantom Cowboy //Woman //I Was Wrong About Everything //Believe //We Are Glaciers (Bettens cover)
Skunk Anansie (****1/2) is klasse entertainment van zangeres Skin, die perfect haar publiek kan bespelen, op ongedwongen, speelse, enthousiaste, soms provocerende wijze. Ze gaat haar publiek zelfs letterlijk opzoeken, met een crowdsurf tot gevolg, op handen van enkele stevige fans vooraan, wordt ze gedragen. Door haar charisma trekt ze de aandacht naar haar toe. En haar stem, die klinkt glashelder, doordringend, hoog, diep, allemaal geen probleem.
De muzikanten voelen Skin perfect aan. Skunk Anansie klauwt nog net zoals vroeger, met o.m. “Piggy” streelt en zalft ze je hart, ze haalt alles uit de kast en grijpt bij het nekvel als op “My ugly boy” en “God Loves you only”. Opgedragen aan Sam Bettens.
Skunk Anansie kreeg dan ook moeiteloos de handen op elkaar, het publiek werd opgezweept. Ze doen er daadwerkelijk alles aan om het publiek te doen dansen en te doen genieten. Puike set!
Setlist: This Means War// Because of You //I Believed in You //Twisted (Everyday Hurts) //Weak //My Ugly Boy // Love Someone Else //God Loves Only You // Hedonism (Just Because You Feel Good) // Piggy // Tear the Place Up //Charlie Big Potato // Little Baby Swastikkka
Na deze drie fijne concerten , zou Arsenal de avond met een knal afsluiten. Wij verkozen echter, na negen lange avonden, huiswaarts te keren, nagenietend van deze top avond.
Kindernamiddag met Camille - Dansend over roze wolkjes (Amber Vandamme)
Camille (****1/2) brak net zoals verschillende van haar collega's door in de jeugdserie #LikeMe (2019). Ondertussen heeft ze al enkele hits te pakken zoals “Vergeet de tijd samen” met Regi, “Vuurwerk”, “Geen tranen meer over”, … In 2022 bracht ze haar single “Diamant” uit, deze was tevens ook het campagne lied voor ‘De week tegen pesten’. Ondertussen heeft Camille alweer een hit te pakken met "Rihanna". In de songtekst horen we een paar verwijzingen naar Rihanna 's hits zoals "Stop de muziek niet" -> “Don't Stop the Music”, “Daar vind ik liefde”-> “we found love”, en nog enkele andere. Ze is voor het 2e jaar op rij geselecteerd om de radio 2 zomerhit in de wacht te slepen, waar ze het opneemt tegen enkele van haar #LikeMe collega's Zoals Maksim Stojanac en Pommelien Thijs. Nog maar pas 21 jaar en nu al een carrière om U tegen te zeggen.
De Lokerse Kaai kleurde voor een groot deel roze, heel wat kinderen en jongeren hadden een T-shirt of een volledige outfit aan van Camille haar eigen kledinglijn. Verder zagen we enkele mooie boodschappen verschijnen zoals ' Camille jij danst beter dan Rihanna' en 'Camille we love you'.
Het optreden bestond voor het grootste deel uit krachtige meezingers maar er werden ook enkele zachtere nummers gebracht zoals “Licht”, “Vechter” en zelfs een cover van “Verliefd” (K3).
Als afsluiter van de Lokerse Feesten vinden we dit jaar misschien geen lichtspektakel, op de Grote Kaai was er deze middag wel plaats voor “Vuurwerk”, waarbij het publiek boven de stem van Camille uitkwam. Kort samengevat: Een warme zonnige zomernamiddag met heel veel blije gezichten van jong en oud.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 8 - Pommelien Thijs - Bart Peeters & De ideale mannen - Een generatiekloof, die er eigenlijk geen is
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-11
Erik Vandamme
Was de Hollandse avond op de eerste dag Lokerse Feesten compleet uitverkocht, dan was het plein op de Belgische avond ook tot de nok gevuld. Niet zo verwonderlijk met op het programma Metejoor en Regi (die steeds zorgt voor een oerdegelijk dansfeestje op Vlaamse wijze). Wij gingen echter een kijkje nemen bij Pommelien Thijs en sloten af met Bart Peeters & de ideale mannen. Wat dan weer zorgde voor een generatiekloof, die er feitelijk geen is.
#LikeMe-adept Pommelien Thijs (***1/2) is op korte tijd uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het Belgische, en vooral het Vlaamse muzieklandschap. Ze wordt door jong en het iets ouder publiek op handen gedragen. De jonge dame speelt de concertzalen plat en ze kan een overvolle Grote Kaai doen dansen. Haar jeugdige speelsheid en charisma zijn de toegevoegde waarde. Ze heeft een prachtige, ontroerende als indringende stem.
We hadden nog maar zelden zoveel volk gezien voor de openingsact van een Lokerse Feesten. Ze is enorm enthousiast. Het publiek kreeg Pommelien Thijs dan ook moeiteloos mee, de handjes gingen al vanaf de eerste seconde op elkaar. Een melodieuze set die braaf van opzet is, maar iedereen wel samenbrengt. Crowd pleasing is geen zonde, maar het kan wel wat avontuurlijker. In de ingetogen mooie songs bezorgt ze ons zelfs een krop in de keel. En af en toe wordt door de muzikanten alle registers compleet opengetrokken.
Pommelien Thijs is een artieste met enorm veel potentieel. Wordt vervolgt!
Met Bart Peeters & de ideale mannen (****) staat een muzikant, artiest en alleskunner op het podium, die al een pak jaren op de teller heeft geraakt. Sam met de verschillende projecten die hij op zijn naam heeft staan, is hij een klasse verteller en volksmenner eerste klas. We houden van zijn enthousiasme, zijn humor en hoe de hij diverse zaken emotioneel ervaart. Hij entertaint zijn publiek, handclaps volgen en hij doet het complete plein meezingen. Extravertie en intimiteit vinden elkaar probleemloos.
Hij gaat op de schouders zitten van een security en loopt als een jonge gast naar elke hoek van het podium. Hij is omringd van top muzikanten die hem perfect aanvullen. ‘Moesten ze er niet zijn, stond Bart Peeters gewoon een beetje te zingen en verhaaltjes vertellen in de woestijn’, zegt hijzelf.
Met een knappe “Ik hou meer van Folk” (van De Radio's) sloot Bart Peeters & De Ideale Mannen met een knaller af. Een euforisch slot van een top concertje. Tja, van een generatiekloof geen sprake dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 7 - Balthazar - (Voorlopig) afscheid langs de grote poort
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-10
Erik Vandamme
Een rustigere avond qua opkomst hadden we vanavond met Sylvie Kreusch, Wilco en in Club Tsar B en Stijn Plays Prince. Kwalitatief werd afgesloten met Balthazar, een voorlopig afscheid, want hun projecten worden nu even op het voorplan geplaatst. Eindelijk goed weer, deugddoend om deze zevende avond door te komen.
We starten in de Club met Stijn Plays Prince (*****). Stijn is een veelzijdige artiest die we al enkele keren aan het werk hebben gezien. Bij elk project profileert hij zich als een volleerde klankentovenaar. Op eigenzinnige wijze, met alle respect voor wat Prince echt heeft betekend, neemt hij nu de muziek van deze grootmeester onder de loep. De songs worden soms compleet uitgekleed, het bewijst z’n creativiteit. Hij sleurt iedereen mee in dit funky muzikaal verhaal.
Wij hebben het wel voor Sylvie Kreusch (*****). Ze hypnotiseert je telkens met haar muziek, haar stem en de danspasjes die balanceren tussen sensualiteit en een bevreemdende schoonheid. Gekleed in een zwart doorzichtig kleedje, doet ze ook nu weer de harten sneller slaan. Met haar band gaat ze enthousiast en enthousiasmerend te werk. Ze zoekt het publiek voortdurend op en gebruikt haar microfoonstandaard als lustobject. De set spreekt tot de verbeelding, ze voegt er iets mysterieus, bezwerend, apart en uniek aan toe.
Even apart en mysterieus klinkt Tsar B (****) die in de Club een sprookjesachtig en bevreemdend klankentapijt geeft. Muzikaal avontuurlijk door intrigerende, bedwelmende vioolpartijen, cello, keyboard en vocals die een magische versmelting bieden.
Tussen de wulpse dansjes van Sylvie Kreusch, en de opzwepende set van Balthazar was de rootspop van Wilco (****) een beetje zoekende; de band rond Jeff Tweedy kreeg net als Balthazar anderhalf uur. Bezield en vol overgave klonk het ensemble, die het materiaal van boeiende wendingen voorzag. We genoten van de ongedwongen speelsheid, de warme gitaarintensiteit en – virtuositeit, die ergens Bob Dylan doen opborrelen, allemaal in een gezapig sfeertje. Niet makkelijk op een festival als de Lokerse Feesten, natuurlijk komt dit beter tot z’n recht in zaal, maar de organisatie was uitermate blij hen te kunnen strikken. Fijne set.
Setlist: Handshake Drugs // Story to Tell //I Am My Mother //Cruel Country // I Am Trying to Break Your Heart //If I Ever Was a Child //Hummingbird //Misunderstood //Love is everywhere (Beware) //Bird Without a Tail / Base of My Skull //Box Full of Letters //Impossible Germany //Jesus, Etc. //The Late Greats //Heavy Metal Drummer //A Shot in the Arm //Falling Apart (Right Now) //California Stars (Billy Bragg & Wilco cover) // Red-Eyed and Blue //Outtasite (Outta Mind) (shortened) //I Got You (At the End of the Century) //Monday
Iedereen kwam dichterbij om (nog een laatste keer voorlopig) Balthazar (*****) te zien. De bandleden gaan zich nu vooral concentreren op andere, minstens even interessante projecten als Warhaus, J. Bernardt, Zimmerman maar ze zijn op de Lokerse Feesten nog even gewoon zichzelf als Balthazar.
Wat een inzet, speelsheid en virtuositeit van dit gezelschap. Het wordt gecharmeerd door hun spontaniteit en warme uitstraling. Ze kwamen met een rits bekende songs die iedereen maar al te graag meezong.
Een opwindend, melodieus als grillig optreden door hun kenmerkende weerhaakjes. Vuurwerk, alles lekker uit de kast halen als ingetogenheid, ontroering; een bevreemdende schoonheid die iedereen in beweging bracht.
Geen rustpunten noteerden we. De band ging gretig te werk; opener “Decency” zette meteen de toon om bij het nekvel te grijpen. Ze weten hun publiek bij de leest te houden en delen kwinkslagen uit, wat door het publiek enthousiast, uitzinnig wordt onthaald. “Linger On” en “Fever” zijn maar een paar voorbeelden van de resem sterkhouders die ze uithebben. Het is een goed op elkaar ingespeelde band door de jaren. Balthazar wist de dansspieren te prikkelen en wist ons evenzeer te ontroeren.
De kleine stroompanne tijdens "On A Roll" werd goed opgevangen. Een bisronde volgde na de regulaire set met “Bunker” en “Losers”, de kers op de taart.
Ze zorgen voor een (voorlopig) afscheid langs de grote poort … en stiekem hopen we … tot snel!
Setlist: Decency //Wrong Vibration //Do Not Claim Them Anymore //Then What //The Oldest Of Sisters //The Boatman //On a Roll (restarted due to Jintes mic not working) //You Won't Come Around / Leaving Antwerp //Blood Like Wine // Linger On //I Want You (with Fifteen Floors as outro) //Fever //Entertainment ///Encore/// Bunker // Losers
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Forbidden is terug en maakt meteen indruk
De Amerikaanse thrashmetalband Forbidden groeide eind jaren ’80 van vorige eeuw mee met de andere, vandaag nog bekendere Bay Area-thrashmetalbands. Forbidden houdt van de Lage Landen. Hun eerste Europese concert was in 1989 op Dynamo Open Air in Nederland. Door verschillende wissels in de band was er een eerste pauze als band in 1997. In 2008 nam Forbidden een nieuwe start en speelden ze op Graspop. Dat tweede leven duurde tot 2012. Omdat zanger en stichtend bandlid Russ Anderson kampte met stem- en alcoholproblemen leek Forbidden sindsdien voor eeuwig in de koelkast te zitten. En dit jaar staan ze er plots terug. En maken ze meteen indruk
De kiem voor deze derde versie van Forbidden werd vorig jaar gelegd. Toen stond Craig Locicero – één van de oprichters van Forbidden - met de gelegenheidsband Bay Area Interthrashionals op Dynamo. Norman Skinner kwam onverwacht de gelegenheidsband op die show versterken en blaast Locicero van zijn sokken. Later doet Skinner dat nog eens als hij met Warbringer de Forbidden-klassieker “Chalice Of Blood” brengt. Locicero kan met deze zanger zowat de volledige band (in zijn laatste vorm) motiveren om te herbeginnen. Enkel nog een drummer ontbreekt. Forbidden heeft altijd uitzonderlijk goede drummers gehad. Deze keer wordt het Chris Kontos, bekend van Machine Head, Exodus, Testament, Death Angel, ….
In die nieuwe samenstelling speelde Forbidden al één concert in de Verenigde Staten. Speciaal voor Alcatraz Open Air stapt de Amerikaanse band deze zomer op het vliegtuig naar ons land. Alctraz was in 2011 – toen nog in Deinze – één van de laatste Europese concerten voor Forbidden.
Op 9 augustus maakte de band de cirkel rond met het eerste Europese concert met de herboren Forbidden opnieuw in Deinze. Deze keer niet in de Brielpoort, wel in de veel kleinere Elpee, voor een pre-party/opwarmronde voor hun show op Alcatraz een paar dagen later. Uiteraard was deze clubshow meteen uitverkocht.
De zenuwen stonden gespannen bij de band en hun entourage. Er hing dan ook heel wat van af. Als dit ene Europese festivalconcert een schot in de roos is, kan de hele Forbidden-trein opnieuw op de rails gezet worden.
Nog meer gespannen zenuwen waren er bij de lokale band Scarificator. Misschien niet zozeer omdat ze mogen openen voor hun helden, maar misschien vooral omdat ze – door een ellenlange soundcheck van de Amerikanen – zelf nauwelijks een kwartier krijgen om op te stellen en te soundchecken. Ze laten dat evenwel niet aan hun hart komen en gaan er volledig voor.
Scarificator is een relatief jonge band uit Gent (uit de Bronx van Ledeberg) die thrash mengt met death. Om het met de woorden van Kat van de Elpee te zeggen: ze zijn jong, wild en goed. En ook belangrijk: ze slaan geen stappen over. In 2020 brachten ze hun demo met drie tracks uit (die daarna heruitgebracht werd door Screaming Skull Records) en ze speelden een paar band battles en heel wat supports voor lokale en internationale bands. Hun debuutalbum is klaar. Het moet enkel nog opgenomen worden en dan volgend jaar mogen we dat met z’n allen beluisteren.
In de Elpee speelde Scarificator alle nummers van de demo en dan de nieuwe nummers van het album (één nummer had zelfs nog gewoon de werktitel ‘Nee’, maar toch krijgt hij van mij een dikke ‘Ja’).
Scarificator stond met veel enthousiasme en vertrouwen op het podium van de Elpee. Zanger Wietse is heel podiumvast, maar de tijger met de coolste poses en moves is toch bassist Wouter. Gitarist Emile-Arthur heeft het voordeel dat hij in nog wat andere bands speelt of gespeeld heeft. Ondanks hun relatief jonge leeftijd en de weinige jaren op de teller als band straalt Scarificator live vooral maturiteit uit. Ze spelen strak en snel, met een mooi evenwicht tussen agressie en melodie. Als ik een top 3 moet maken van hun set in de Elpee, dan zet ik “Tantalising Purgatory” op 1 met “Anthropocene” en “State Of Paralysation” op twee en drie.
Het Forbidden-publiek sloot dit Gentse vijftal meteen in de armen met enthousiast applaus en vuisten die spontaan de lucht ingingen. Dit is toch wel een band om in de gaten te houden.
Forbidden had zoveel roadies, tourmanagers, technici en vriendinnen mee dat die niet allemaal in de backstage van de Elpee pasten. Dus werd de nabijgelegen platenwinkel (Coffee, Beer & Vinyl) van Steven opgevorderd. Ook paste niet al het materiaal van de Amerikaanse band op het podium. Ondanks die logistieke hindernissen was bij de Forbidden-familie heel gefocust. Het vervangen van de zanger van een band is altijd een risico. Zelfs als die heel goed is, moet die nog altijd het vertrouwen krijgen van de fans.
In de Elpee stond een kritisch publiek – met hun oude Forbidden-shirts – die er geen moeite mee zouden hebben om zich om te draaien en de deur uit te lopen als ze het niet goed vonden. Dat was gelukkig niet nodig. Skinner is een getalenteerde zanger die prima past in het Forbidden-verhaal. Hij heeft een iets andere klankkleur, bereik en volume dan Anderson en op een podium etaleert hij een andere persoonlijkheid, maar hij past perfect in het plaatje.
Het is natuurlijk een goede strategische zet van Forbidden om de Reborn-versie van de band aan het publiek te introduceren met uitsluitend oude nummers. De set in de Elpee hangt op aan het album ‘Forbidden Evil’ dat dit jaar 35 jaar oud is, aangevuld met de klassiekers “Twisted Into Form” en het aan Anderson opgedragen “Step By Step”. Nog een slimme zet: Skinner stapt het podium op met een T-shirt aan van de Belgische thrashmetalband Sanity’s Rage. En dat shirt zat blijkbaar al in zijn reiskoffer bij het vertrek in de Verenigde Staten. Dan scoor je wel bij het publiek in Vlaanderen.
Van bij het eerste nummer – “Follow Me” – is het publiek in de Elpee helemaal mee met Forbidden. Het helpt dat Skinner zich dankbaar en bescheiden opstelt en niet zo arrogant als we van veel Amerikaanse frontmannen in de metal gewoon zijn. Hij geniet er gewoon zichtbaar van dat hij nu mag zingen bij de band waar hij als tiener naar op keek en ook nog eens meekan op tournee.
De oudgedienden van Forbidden (Camacho, Locicero en Smyth) stonden in Deinze te shredden alsof de band nooit gestopt was: foutloos, retestrak, gretig, vaak de rand van het podium opzoekend, veel oogcontact met het publiek, vuistjes uitdelen, … en dan nog tijd hebben om gekke bekken te trekken. De nieuwe drummer Kontos deed zijn job meer dan degelijk.
In de bindteksten zijn Locicero en Skinner vol eerbied voor het Belgische publiek, gewoon al omdat ze daar meteen bij de nieuwe start de kans krijgen om op Alcatraz hun ding te doen. Het publiek gaat in Deinze meteen los, brult mee, zet het op een headbangen en de vuisten en hoorns gaan massaal de lucht in. De energie van het publiek wordt op het podium omgezet in nog meer energie en adrenaline bij de band.
Als de laatste noten van “Chalice Of Blood” uitsterven (de band heeft nog niet de tijd gehad om een bisronde in te studeren) beseft iedereen dat de heropstanding van Forbidden een feit is.
Een verrijzenis met Bijbelse proporties. Van Forbidden hebben we het laatste nog niet gezien.
Organisatie: Elpee, Deinze
Lokerse Feesten 2023 - DAG 6 - Cypress Hill - Stikstof - Pennywise - Een avondje hiphoppunk!
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-09
Erik Vandamme
Op het programma vanavond staan Cypress Hill, Stikstof en Pennywise. Een interessant avondje die hiphop met punk linkt. In de Club werd overtuigend besloten met Bulls on Parade en Meltheads. Bizkit Park, opener, kon even goed afsluiten. Mooi dus hoe die stijlen elkaar vinden en het plaatje compleet maken.
Wie Bizkit Park (*****) ooit live zag, kan het beamen, de band brengt geen nu-metal covers, ze vinden het genre opnieuw uit. De band deelt lekkere uppercuts uit, die zorgen voor een vroege moshpit; ze gaan op dat elan door tot het einde. De ene na de andere nu-metal hit volgt om te headbangen. Ze zijn de perfecte opwarmer.
De punkrock liefhebber schoof nog wat dichterbij voor Pennywise (****). Na al die jaren brengt Pennywise nog steeds het zelfde, het zijn energieke boosts, waardoor je met de vuist in de lucht lekker staat te brullen. Bij sommige bands komt het 'been there, done that' -spook boven drijven. Maar Pennywise pakt het steeds goed aan en verveelt live nooit. De band denderde naar goede gewoonte als een losgeslagen bulldozer. Een echte pletwals. “Bro Hymn Tribute” is de apotheose en wordt uit volle borst meegebruld.
Pennywise is al sinds hun debuut in 1991 altijd zichzelf. Die standvastigheid siert hen.
Van punkrock maken we de stap naar de hiphopscene, uit de straat, met de Brusselse grootmeesters Stikstof (*****). Ze slagen erin stijlen te verzoenen door hun niet aflatende energieke aanpak en werkkracht. Stikstof brengt hiphop vanuit hun buikgevoel; dit is hiphop ‘straight from the heart’ , van wat ze meemaakten in hun jeugd en van gebeurtenissen die mensen uit de straat van Brussel meemaken.
Wij houden van die eerlijke aanpak zoals een Tupac het ooit deed. Bezield, gedreven, gepassioneerd gaat Stikstof te werk, misschien iets minder indrukwekkend als in de Casino. Toen schreven we ''Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z'n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken”.
In de Club was Meltheads (****) begonnen . "Bruisend, opwindende setje van deze vier gasten. Wat een uitstraling en live beleven." schreven we van hun optreden, dit voorjaar, in de Zwerver (Leffinge) . Op We Are Open hadden we volgende indruk: ''Het hoeft niet origineel te klinken maar Metlheads gaat ervoor en is één brok energie. Een klein uur lang hielden ze hun publiek bij de kraag.''
Ook in de Club ging Metlheads snedig te werk. Vuurwerk. Het nummer “Naief”, op de radio een grootse hit, werd hier ook sterk ontvangen. Ze hebben meer dan dat qua materiaal, het zijn allen opwindende songs die erin gaan als zoetenkoek. Nirvana is nog niet helemaal begraven als je hen hoort.
Cypress Hill (****) viert het 30 jarige jubileum van het legendarische 'Black Sunday' en speelt het album integraal! Dat mochten we vanavond ter harte nemen. Want het album werd chronologisch gespeeld. De plaat heeft een pak onvergetelijke parels uit als "I Ain't Going Out Like That" en "Insane In The Brain”. Er waren prachtige videobeelden van doodshoofden, wietplantages en vooral veel groen, echt veel groen. De kleurrijke visuals werkten hypnotiserend. Een gevoel zoals in1994 toen we hen zagen op Pukkelpop; na al die jaren hebben ze nog niet bijster veel van hun krachten moeten inboeten. Songs als “Legalize it”, “What Go Arond come Around” en “Dr. Greenthumb” maakten de set compleet!
Wat een trip, wat een speelsheid, wat een charisma van deze MC’s; een 'high' gevoel kon niet ontbreken, door een walm van … De dansspieren werden aangesproken. Leuk, goed, sterk.
Setlist: I Wanna Get High // I Ain't Goin' Out Like That //Insane in the Brain //When the Shit Goes Down //Lick a Shot //Cock the Hammer //Lock Down //3 Lil' Putos //Legalize It //Hits From the Bong //What Go Around Come Around, Kid //A to the K// Hand on the Glock// Break 'em off Some// Dr. Greenthumb// Illusions // Cuban Necktie // How I Could Just Kill a Man // (Rap) Superstar
Na een fraaie start met een nu-metal tribute (Bizkit Park), sloten we nu af met onze Belgische trots Bulls On Parade (*****) die de RATM nummers terug doen opleven. Songs die een onuitwisbare indruk nalieten , en die nu door dit kwartet goed worden aangepakt.
“Killing in the Name of“ blijft een instant killer. Wat een dynamiek. Bulls On Parade speelde strak, energiek, verschroeiend waarbij je vergat dat je naar een coverband stond te kijken. Sterk.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
The Immortal Samsara Travelers start vanuit een idee, een filosofie. Het is een muzikaal ensemble van culturele en sonische profeten die steeds veranderen. Ze gebruiken voornamelijk de esthetiek van zware, frequente drone-muziek, analoge synthesizers, sjamanistische gezangen en traditionele oosterse instrumentatie met zwaar vervormde versterkte gitaar.
Het creëren van een gevoel van urgentie in luide meditatie … Lezen we op de bandcamp van The Immortal Samsara Travelers. De band heeft zijn naam niet gestolen, want deze 'Hanging Gardens in Glacial Apocha' is een kleurrijke reis.
Pikdonkere drone metal in de stijl van Sunn O))) horen we. We krijgen een hypnotiserende, oorverdovende brij aan klanken, ingetogen, zachtmoedig, zalvend als hard en luid. Wat een emoties ervaren we in die sound.
De drone geluiden komen in golven op je af, met oog voor mysterie. Het muzikale landschap is beeldrijk grauw. O.a. het epische “Rites of the Indukush - Battle of Hydaspses - At the edge of the Known world” dat zo maar eventjes 24 minuten duurt, is een brede, langgerekte trip. Hier wordt opgebouwd naar een climax toe, worden de grenzen afgetast, er zijn de verrassende wendingen en het maakt de sound avontuurlijk, die balanceert tussen licht en donker.
The Immortal Samsara Travelers doen je inderdaad binnen treden in een drone wereld die ingetogenheid met waanzin verbindt. Bizarre gewaarwordingen dus …
Tracklist: Samsarishi Portal To The Second Glacial Epoch 08:10 Spacing Guild Sustain 12:23 Bolomb Combor 15:13 Rites Of The Indukush - Battle Of Hydaspes - At The Edge Of The Known World 24:34
Drone/Experimenteel
Hanging Gardens in Glacial Apocha
The Immortal Samsara Travelers
We lazen in de bio ''Van hypnotiserend minimalisme, via groove-gedreven gezangen tot volledig geïmproviseerde supernova's, dit high-octane kwartet mengt Europese traditionele, Amerikaanse jazz en Oosterse invloeden tot een opwindend modern geluid. De band Tele-Port bestaat uit vooraanstaande figuren uit de Luxemburgse jazzscene: Pol Belardi (bas), Jérôme Klein (toetsen) en Jeff Herr (drums) bundelen hun krachten met Zhenya Strigalev, een onverschrokken saxofonist uit Londen.''
Hun laatste release, ‘Please Disperse’, is ontstaan tijdens een artistieke residentie in Opderschmelz en is uitgebracht door Double Moon/Challenge Records.
Wat opvalt is hoe de heren spannende, opwindende soundscapes op een hoopje gooien en beginnen te improviseren, zonder dat er een chaotische brij ontstaat.
Met het opzwepende « Reconnect » wordt de toon gezet … Een knetterende start van een trip, die verschillende culturen samenbrengt, in de Europese en de Amerikaanse jazz hoor je Oosterse invloeden. We horen het verder op o.m. « Please Disperse » en « Sunny days in Finchley Central ». Muzikale kunst, zopnder de noemer jazz te verloochenen.
« Blooper » of « Tak » zijn op hun beurt energiek. Kortom, dit is jazz die avontuurlijk, improviserend als werelds klinkt.
Tracklist: Reconnect 05:15 Please Disperse 04:23 Cloudjumper 04:43 Sunny Days In Finchley Central 05:32 Good Morning 04:51 Road Trip 05:04 Blooper 04:26 Tak 08:31 Refuge 04:52
The Milk Factory ft. Hannah Tolf
Ondertussen heeft de band The Milk Factory al een behoorlijke carrière achter de rug en hebben hun stempel gedrukt op de Belgische jazz. Nu was het tijd voor iets nieuws en warden er vocals toegevoegd. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Tolf zingt, componeert en improviseert , ergens rakend tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse.
De formatie bracht nu 'Vandrare' uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund, en we polsten uiteraard naar de plannen en verwachtingen. Lees hier
De muzikanten van The Milk Factory zijn virtuozen en ze weten perfect op elkaar in te spelen De plaat klinkt spannend, sfeervol. De bijzondere en warme stem van Hannah Tolf zorgt voor een bevreemdend mooie sfeer die perfect past bij de improvisatie van de sound van The Milk Factory. Ingetogen opbouwend en zachtjes de geluidsnormen proberen overschrijden, het gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit.
Een talentvolle zangeres die de grenzen van The Milk Factory verlegt. Een meerwaarde, die Zweedse taal. Per luisterbeurt wint de plaat, waarbij je best alle songs beluistert in één keer, in intensiteit. Speelsheid en schoonheid!
Där Lavendeln Växer 05:05 Du Ropar Ut 03:29 Hibiskus 03:48 Ljumma Vindar 03:10 Gungar Högt 04:49 Plocka Stenar 03:37 En Spricka I Tiden 03:55 Våga Falla 04:46 Glittrande Djup 04:25 Våra Drömmar 05:26
‘Two Hours After Midnight’ is het nieuwe album van zangeres Louise Dodds (2022 genomineerd voor de Scottish Jazz Awards als beste zangeres) en jazzpianist en componist Elchin Shirinov (Avishai Cohen). De opname presenteert acht traditionele Schotse volksliedjes die door Shirinov opnieuw zijn gearrangeerd, waarbij hij invloed put uit de traditionele muziek van Azerbeidzjan, waar hij vandaan komt, samen met de muziek van Keith Jarrett, Brad Mehldau, Ravel en Debussy.
Elk lied heeft zijn eigen verhaal, herwerkt door het duo, over onderwerpen als liefde, liefdesverdriet en vriendschap.
Deze elementen klinken muzikaal zachtmoedig als ingetogen, een deken tegen haat en pijn. Het begint al bij “Comin' Thro The Rye” met de zalvende, warme, innemende stem van Louise, een weemoedige piano klank is te horen en doen ons lekker wegdromen. Een moment van intens geluk.
We horen het verder op “Ae Fond Kiss”, “Ye Banks and Braes”, “Night Visiting Song” en het afsluitende “Auld lang sype”.
Naast het meeslepende pianowerk van Shirinov zijn er echter ook enkele bevreemdende mooie arrangementen merkbaar, binnen een folkse sfeer. Een indrukwekkende, intense schoonheid, die verschillende genres toevoegt aan het jazz concept.
De poëtische teksten die het Schotse en Engelse accent verbinden zijn een meerwaarde.
Tracklist: Comin' Thro' The Rye 02:25 Loch Tay Boat Song 06:41 Ae Fond Kiss 04:16 Ye Banks and Braes 04:54 Oh True Love is a Bonnie Flower 05:23 Lass O' Gowrie 04:19 Night Visiting Song 05:03 Auld Lang Syne 06:00
Nadat de post-doom band Zeus Walks The Earth uit elkaar was, richtten Wim (gitaar) en Geert (bas) de doom/sludge band Welcome To Holyland op in 2015. De live optredens waren overtuigend. Er verscheen al een demo 'Welcome To Holyland' in 2019. Doom/sludge metal blijft het uitgangspunt, met waanzinnige sounds. Wat ze brengen , is , toegegeven, niet steeds origineel , maar blijft sterk.
Nu kwam eindelijk het debuut uit via Consouling Sounds 'Ominous'. Hun live voorstelling hier en het dubbel interview met KLUDDE, lees - kun je gerust al doornemen.
Het ellenlange “Phoenix Rising” zet de toon met intens klieven de riffs en drumsalvo's. Een epische sound, gedrenkt in een badje van pure doom metal. Een gevoel van deugddoend onbehagen wordt gecreëerd. “Queen of Green”, “Arizon Dust” volgen . Een sound , omgeven van pure duisternis. Fantasieprikkelende soundscapes die letterlijk doorheen je lijf snijden. Luister verder maar naar “Insomnia” en “Flamoes”. De songs werken verslavend …
Naast die overweldigende instrumentatie is het die demonische stem uit de duisternis, die ervoor zorgt dat de ultieme doodsteek wordt toegediend. Bijna pure horror om in angstzweet de plaat te beëindigen. Niet voor tere, maar voor donkere zieltjes.
Tracklist: Phoenix Rising 06:06 Queen of Green 05:16 Arizona Dust 08:47 Ominous 04:52 Insomnia 07:43 Flamoes 08:41
https://www.youtube.com/watch?v=dIUvYiigEU8
Lokerse Feesten 2023 - DAG 5 - BLUR - Britse sneltrein verpulvert Grote Kaai
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-08
Erik Vandamme
Wij zijn opgegroeid met de muziek uit de jaren '80 en hebben altijd de sound van de early 90s op de voet gevolgd. We konden niet voorbij een Blur, die samen met Suede en Oasis die jaren bepaalden in de Britpopscene. Blur charmeerde in zijn geluid en enthousiasmeerde door zijn frontman Damon Albarn, die energiek, gedreven, gevoelig te werk kon gaan met z’n band. Een gevarieerde aanpak als gevolg.
Blur heeft nieuw werk uit en trekt terug op tournee. Blur speelde deze zomer o.a. in het Wembley stadion voor circa 90 000 man, en kwam nu in ons landje, … niet in een Koning Boudewijnstadion of op Rock Werchter, maar naar ons geboortestadje Lokeren voor de Lokerse Feesten.
BLUR raasde hier als een verschroeiende sneltrein over de Kaai heen en verpulverde het plein, wat een rollercoaster! Het werd trouwens een Brits getinte top avond.
Wat charisma betreft, daar spant Baxter Dury (****) , zoon van Ian Dury , eveneens de kroon. Tenminste van dat typisch Brits charisma, waar al eens een fluim bier door de lucht vliegt. Baxter Dury zagen we op Les Nuits Botanique, in 2012; hij heeft nog niets van zijn energie verloren.
Baxter Dury komt op in strak kostuum, maar al gauw vliegt het op de grond, ook het hemdje moet er gauw aan geloven. En voor we het weten staat hij in een mouwloos T-shirt te spelen. Hoe minder kledij, hoe intenser, strakker de sound. Op het einde zette hij zelfs een soort pruik op, tot hilariteit van de aanwezigen.
Hij ging door op dit elan, geruggesteund door z’n muzikanten, die het publiek naar zich toetrekken. Baxter Dury lijkt op de Lokerse eerder een Dieselmotor te zijn, wat tijd nodig om warm te draaien, maar eens op temperatuur is er geen houden meer aan. Op het einde klinkt het energiek, gedreven. Leuk, opwindend dus!
"Dit was Frans/Belgische rock met Italiaanse roots, die erin ging als zoete broodjes. Absurdisme wordt in kunstvorm gegoten.", chreven we over het optreden van Ada Oda (****) op We Are Open , eerder dit jaar. De jonge Brusselse band had ons echter al weten te bekoren op Les Nuits Botanique in 2022.
In een goed gevulde Club kwam hun set zelfs nog beter tot zijn recht. Het jeugdig enthousiasme combineert Ada Oda met een hoge dosis entertainment. Zangeres Victoria Barracato is een klasse entertainer en heeft een bijzonder stem die je ontroert en je weet op te zwepen. De lekker opzwepende gitaar en de drumpartijen doen de rest. Op het einde van de set ging ze gewoon op de schouders van de bassist. Ada Oda bracht een aanstekelijke, overtuigende set.
Hot Chip (****) in wit pak en met roze tinten, trachtte de regen te doen vergeten op de Grote Kaai. Hun groovy, aanstekelijke, opzwepende synthpop intrigeerde live. Op plaat beduidend gemoedelijk, live extravert.
Minder zomers, eerder furieus, oorverdovend knalde Warmduscher (****) het stof uit onze jas. De band bouwt een ondoordringbare laag op en duwt het gaspedaal krachtig in. Een verpletterende wervelstorm van deze Warmduscher. die onze oren lekker doet piepen. Helaas was het publiek hier uitgedund.
Blur heeft al een succesvolle carrière achter de rug en gaat nog steeds vooruit. De nieuwste plaat 'The Ballad of Daren' mag er opnieuw zijn. Damon is een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend opzoekt, gestuwd door een sterk op elkaar ingespeelde band. Een verbluffende “St Charles Square” en “There is not other way” zijn meteen knallende openers. Uiteraard gaan de handen het meest op elkaar bij hits als “Girls & Boys” en “Song 2”.
Elke song ging erin als zoete broodjes, door de energie die de band uitstraalt. Het publiek reageert uitzinnig. Op diezelfde verschroeiende elan gaat Blur gewoon door, tot het sluitstuk “The Narcissist”, nieuwste single en ook zo’n tijdloze klepper in wording en “The Universal”. Iedereen was onder de indruk. Een bis hoefde niet meer.
Strakheid sierde de set van Damon en C°. Britrock op z’n best. Wat een charisma heeft die man. Blur tekende hier alvast voor het beste concert van het festival én van dit jaar.
Setlist: St. Charles Square//There's No Other Way//Popscene//Tracy Jacks//Beetlebum//Trimm Trabb//Villa Rosie//Coffee & TV//End of a Century/Country House//Parklife//To the End//Barbaric//Girls & Boys//Advert//Song 2//This Is a Low//Tender//The Narcissist//The Universal
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2023 - Muzikale vakantie in Dranouter!
Festival Dranouter 2023
Festivalterein
Dranouter
2023-08-04 t-m 2023-08-06
Nadia Stöber en Johan Meurisse
Festival Dranouter is en blijft een gemoedelijk en gezinsvriendelijk muziekfeest in een schitterende omgeving. Als één van de oudste festivals namen ze een unieke positie in binnen het Belgische festivallandschap. We zijn toe aan de 49ste editie.
Sinds 2015 huist dit duurzame festival in het dorp van Dranouter, letterlijk tussen de huizen, de torende kerk, de uitgestrekte velden en de prachtige Kemmelberg. De mix van straffe live concerten, originele randanimatie, stevige afterparty's, verrassende kinderprogrammatie, -animatie en de verrassend mooi ingerichte drank- (themabars) en de heerlijke foodstands werden fel gesmaakt.
Geruggensteund door de slogan ‘Festival Of New Traditions’ komt de klemtoon op roots en folk, aangevuld door een zorgvuldig gekozen selectie van internationale en Belgische acts, met een rits onbekende parels. Het festival nodigde binnen- en buitenlandse programmatoren uit. Dit jaar was er de focus op de Britse folkbands en de Flanders showcases, talentvolle eigen bands.
Ze hadden de beste vrijdag in jaren, die was op een haar na uitverkocht. Voor de zaterdag waren alle tickets wel de deur uit. En zondag kon de organisatie van Festival Dranouter besluiten met een succesvolle editie. De formule is ijzersterk, weer of geen weer. Met 50000 in totaal.
dag 1 - vrijdag 4 augustus 2023 - Belgian tops en een rits te ontdekken parels
Op de eerste festivaldag werd met 15500 bezoekers afgeklokt. Zalig om te zien dat het wisselvallige weer van de voorbije dagen kon worden doorprikt met een aangenaam weertje en een heerlijk zonnetje.
Op deze vrijdag konden we terecht voor een rits te ontdekken parels en sterkhouders in de Belgische scene, Black Box Revelation, Lais, Daan en Bart Peeters. Belgian top!
De mainstage kwam in de vooravond op temperatuur met The Black Box Revalation. It’s rockandroll hoorden we … en we kregen een uurtje goede, rauwe, doorleefde, doordrammende muziek van de intussen uitgegroeide band tot een drietal. Old school met ronkende gitaren, beukende drums en een schreeuwerige stem. Toergegeven, de sound is wat breder door de 70s keys. Nieuw werk brachten zij in het voorjaar uit , ‘Poetic rivals’. De batterij was helemaal opgeladen en de sfeer zat er meteen in met kleppers “set your heart on fire”, “gravity blues”, “high on a wire”, “never alone/always together” en “Gloria”. Het klonk goed en de respons was enorm. Rock’n’roll/blues vindt hier z’n plaatsje op Dranouter en het publiek droeg het trio een warm hart toe. Een paar nieuwtjes sijpelden door als “heads or tails”, “mr big mouth” en “wrecking bed posts” , die intenser, broeierig zijn. Legendarisch ervaarden ze zelf dit optreden door de warme respons; ‘I think I like you’ was dan ook meer dan ooit op zijn plaats.
Daan liet ook een aantal jaar op zich wachten, maar is er nu bij met nieuw werk ‘the ride’. De muzikale kameleon is bij de pinken, klinkt fris, groovy en geeft met z’n nachtduistere blik de zaken een schop onder de kont. Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die het materiaal een ferme boost geeft en die het publiek (aanhoudend) prikkelt.
Intens broeierige, opwindende popelektronica die een pop noir uitstraling en soundtrack gevoel hebben. Ergens de verbintenis Brel - Arno - Gainsbourg en Birkin, door de motor Daan en Isolde. In een paar songs traden zij twee op het voorplan als o.m. “be loved”, middenin de set en verderop “swedish designer drugs” in de finale.
Daan is live een uitgebreid combo; de blazerssectie, de synths en de drums drongen zich positief , extravert op. Een muzikale ‘full speed’ rit op gang getrokken met “western”, “icon” (eerbetoon aan de pas overleden Tom Pintens, een geniaal muzikant, een icoon voor wie met hem werkte!) en die verder z’n weg plaveit met “16 men” en het Franse chanson “la crise”. Ann Christy’s “dag vreemde man” was orkestraal en kreeg een snedige, felle touch.
Het publiek hield van Daan en Daan van z’n publiek. “Addicted”, “the player”, “victory” en “house wife” zijn classics geworden en werden dansbaar en met handclaps overtuigend ontvangen. Sterke set.
Tot slot Bart Peeters & De ideale mannen die de eerste avond op Dranouter kunnen besluiten. Een volgepakte Kayam tent droeg onze do-it-all op handen. En hijzelf is van alle markten thuis, die het publiek op elk moment in de set betrekt. Wat een showman. Het was heerlijk genieten, ontspannen, ontladen … Muziek, entertainment, ambiance met de grote E van Emotie. Danspasjes en handjes zwaaien … ‘Dranouterrr, Dranouterrr’ scandeerde hij telkens en het hek was van de dam.
Hij beschikt over rasmuzikanten en loodst ons doorheen het oeuvre. De nummers worden moeiteloos aan elkaar gebreid door gevatte bindteksten en kwinkslagen. Fijngevoelige popsongs, die een kruisbestuiving zijn van stijlen, pop, folk, soul, swing, afro, latin, balkan,, … De brede instrumentatie van z’n getalenteerde muzikanten onderstrepen net die brede waaier. Hij weet alle generaties te bereiken en zorgt met z’n band voor die zonnestraaltjes en smileys op ons gezicht. Swing en intimiteit vonden elkaar in verbonden- en samenhorigheid. “Lepeltjesgewijs”, “denk je nog aan mij”, “Messias”, “konijneneten”, “brood voor morgenvroeg” of de gevoeligheid van “liefde is alles” en “tot je weer van me houdt (Céline Dion nummer)”, letterlijk licht gegeven door de smartphones. En zoals steeds werden enkele Radios nummers ( “zwemmen in de zee”, “ik hou meer van folk”) opgerakeld, weliswaar in een eigentijds jasje gestopt.
Bart Peeters is mee gegroeid met het festival en kon terecht mooi de eerste avond afsluiten … ‘Always look on the bright side of life’.
Eerder zagen we enkele beloftevolle, te ontdekken parels als Ao, een kwartet die in de Vox lijst van radio 1 opkikkers krijgt . Het kwartet zorgt voor een etherische, sfeervolle, dromerige, ambiente en groovy sound die door de Portugese roots, de elektronica en de percussie inwerken op de dansspieren. Brenda Corijn zweeft over de nummers met haar unieke, aparte, soms hoog uithalende vocals en laveert pasjes-wijs doorheen de nummers als “meninas”. Ao klinkt creatief, avontuurlijk en brengt experiment in hun innemend geluid.
Dit was iets aparts, net als het Franse kwartet Lolomis (2 man - 2 vrouw), die wat meer (Roma) zigeuner/afro/world toevoegen in hun filmische sound, een combinatie van harp, percussie, elektronica en flute . Het gezang zweeft over de nummers en zelf worden we meegevoerd naar een droomwereld. Ergens borrelt momenteel dat geluid van Jain (luister “makeba”) op . Een mooie ontdekking.
De line up van Dranouter krijgt een rood-blauw-wit randje met een rits Britse folk bands onder de noemer Focus UK, eentje er van was Dallahan, die we zagen in de vooravond op de mainstage. Het kwartet ademt net die folky sfeer uit met een instrumentatie van gitaar mandoline, accordeon, viool die sfeervol aangenaam al krachtig zwierig is. Een ideale start voor ons, die teruggrijpt naar de roots van het folkfestival …
Tot slot in de Club hadden we nog Lais … Terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound, die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.
Het Laïs bronwater ontsproot hier toen op Dranouter en heeft voldoende mineralen, kwaliteitsvol, smaakvol, goed gebotteld en lekker in het gehoor liggend.
Ook zij zijn er opnieuw bij na een goede acht jaar, de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember hun Zita Swoon) zijn er met een nieuwe plaat ‘De langste nacht’. Op Dranouter kreeg het materiaal - gedrenkt in broeierige, spannende rootspoppsychedelica met een orientaalse tune op z’n Think of One’s, die hun folkroots niet verloochent -, duidelijk een live beleven en -karakter, dat groovy, zwierig als krachtig, fel is.
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus, met onderhuids een zigeunergevoel. De single “orion” van de recente plaat zat al vroeg in de set. We werden gestuwd naar hun classic “’t smidje”, aangepast in de tand des tijds, die de Club in vuur en vlam zette met de nodige danspasjes en handjeszwaaien. Schitterend!
dag 2 - zaterdag 5 augustus 2023 - Een beduidend gevarieerde, kleurrijke affiche!
Een beduidend gevarieerde affiche op deze tweede dag waarbij het hoofdpoduim breed en kleurrijk is door een kleinkunstfanfare (Jan De Wilde), Franse troubadours (Les Mecanos), doorleefde sing/songwriting (Jonathan Jeremiah) , rockende hippopsoul (Coely) en Nederlandstalige meezingpop (Bazart). Kan het nog diveser?
En dan de zijpodia, ze waren meer dan de moeite met talent als Loogaroo quartet, Bluai, Oratnitza en Jungle by night.
Als echte flandriens trotseerden we de modder door de hevige regenbuiten die Dranouter vandaag teisterden. Met 16000 waren we … Een Gent-Wevelgem op z’n best …
Ons parcours
Loogaroo quartet werd genomineerd bij de Flanders Folk awards en bracht ons meteen in opperbeste stemming met hun wisselende ingenomen, filmische, sfeervolle, loungy en groovy, bezwerende, opzwepende, swingende sound, die stijlen als pop , folk, jazz, postrock, flamenco, salsa met elkaar vermengt . Het kwartet deed het met akoestische gitaar, drum(tics), accordeon en sax. De gitarist betrok steeds het publiek bij de instrumentale nummers en die wisselwerking leverde een fijne respons op. Deze vier beleefden het nodige spelplezier. Wat een friste en aanstekelijkheid. Sjiek.
Les Mecanos deed ons teruggrijpen naar de middeleeuwen toen troubadours rondtrokken van de ene naar de andere plaats om hun verhaal aan de mensen te vertellen. Deze 10 Franse zangers en percussionisten, opgesteld in een halve cirkel, deden dus hun verhaal. Ze waren goed op elkaar afgestemd. Als een kerkkoor gingen ze werk, met diepe en hoge vocals in madrigalen, keelzang , handclaps en synchrone danspasjes. Het ontdekken waard.
Bluai was eerder één van de winnaars van Humo’s Rock Rally. ‘Girl powerrr’, met z’n vijf (waaronder vier dames) die teruggrijpen naar de 90s indiepoprock van o.m. Throwing Muses, Belly, Sleater-Kinney en die de link maakt met Big Thief (Adrienne Lenker), Courtney Barnett en Wet Leg. Met momenteel Amina Parago op lead vocals en gitaar. Melodieus smaakvolle, dromerige, rammelende gitaarpop, beetje onstuimig, nergens uit de bocht , maar die voldoende weet te raken door de charmerende uitstraling . “Ceiling stars”, “hate you”, “you again”, "in over my head" en “dime store” zijn alvast pareltjes die sterk werden ontvangen.
De Britse sing/songwriter Jonathan Jeremiah heeft een sterk combo achter zich die z’n materiaal een brede, kleurrijke touch geeft door strijkers, keys en de vrouwelijke backing vocals. Ideale muziek bij avondzon (aan het strand, tja denk aan de huidige serie ‘Knokke Off’) en bij een kampvuur op z’n Angus & Julia Stone; nu waren het warme herfstsongs in de zomer, die wat krachtiger live klonken, met een knetterend haardvuur in gedachten. De sunrise was vandaag ver te zoeken , maar met z’n doorleefde bariton stem en z’n integere, sfeervolle, broeierige pop zalfde hij dit druilerige herfstweer met o.m. “happiness”, “you make me feel this way”, “golddust” en de titelsong van de nieuwe plaat ‘horsepower for the streets’. Hij wist ons op die manier beter te omarmen dan Tindersticks , die hier vorig jaar waren.
Een interessante band was het Bulgaarse Oratnitza. Net als Go_A uit Ukraine weten zij de traditionele sound te mengen met elektronica, een soort electrofolk, die de Balkan beat omzette in een Bulgarian beat; het klonk groovy, kleurrijk door flute, didgeridoo, trom en percussie. De vrouwelijke vocals van de twee zangeressen rolden in snelvaart over ons heen, die ergens gelinkt mag worden aan het vroegere Finse Varttina en dus ook Go_A. De didgeridoo gaf een aparte , unieke basstune en de combinatie met de elektronica leverde pompende world/housebeats op en prikkelde dus duidelijk de dansspieren.
Op temperatuur gekomen konden we verder hotsen en springen op de opzwepende rockende hippopsoul/r&b van Coely. Met haar band is zij een eenheid, één familie. De gitarist en de keyboardspeler speelden zich in de kijken met snedige, felle en bezwerende partijen, wat de sound nog meer elan gaf.
Coely heeft een heldere, indringende stem, zingt, rapt en hitst met haar bevriende rappers als Dvtch Norris het publiek op om er een fijn hiphopfeestje van te maken. Zij is overal te zien op het podium. Dansmoves en handjeszwaaien, het hoort er allemaal bij en het gaat erin als zoetekoek. Een volgepakte Kayam geniet.
Een avondje good vibes en positieve energie met nummers als “run away”, “run it up”, “alive” en het afsluitende “celebrate”. Wat een enthousiasme, wat een overgave, samen met blackwave. het beste in het genre.
We pikten nog iets mee van het Nederlandse Jungle by night die verschillende genres als pop, disco, funk, jazz, elektro in een weirdo groovy, bezwerende , dansbare mix gooien. Uiterst aangenaam, leuk, ontspannend en … het werkte in op de dansspieren.
Tot slot Bazart die in 2017 ook al de kayam tent afsloot. Zij zorgden voor de warme chocomelk die iedereen wel kon nuttigen na een dagje herfstweer in de zomer op Dranouter. Zij komen aandraven met nieuw werk. De eerste single “geef mij alles” werd meteen gelanceerd en duidelijk werd, door Mathieu en C° (o.m. Simon en Oliver), dat meer de kaart van bezerende elektronica en opbouwende, pompende beats wordt getrokken in hun radiovriendelijke Nederlandstalige pop. Het klonk aanstekelijk.
Een volle tent opnieuw en iedereen, jong en oud van 7 tot 77, houdt wel van deze Bazart. Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer. De popelektronische songs baanden zich een weg, hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen. Iedereen genoot. Entertainment dus.
“Grip (omarm me)”, “laat me los”, “onder ons” , “denk maar niet aan morgen”, de nieuwe single “blijf nog even hier” en “van god los” (de Monza cover), het zorgde voor een graadje hoger. Ook hier een eerbetoon aan Tom Pintens, met het intieme, sfeervolle “telkens als je gaat”. Mooi dat de lichtjes van de smartphone ons doen smelten en Tom een warm hart toedragen.
“Goud” kon niet ontbreken. Het bracht iedereen samen, handjeszwaaien, zingen en dansen. Met snippers. Het tekent dat samenhorigheidsgevoel en solidariteit voor wat Festival Dranouter staat. Mooi.
Op die manier werd, ondanks het regenweer en de modderpartij, het festival opnieuw overtuigend besloten.
dag 3 - zondag 6 augustus 2023 - The sun always shine on …
Goed weer op deze derde dag, het zonnetje kon de regenwolken verdringen. De modder werd typische Westhoekklei, maar belette niet dat de 15000 festivalgangers van enkele fijne acts konden genieten. Deze derde dag kleurde Belgisch met sterk werk van Warhaus en Selah Sue. Merol was de vaandeldrager van het vrouwelijk Nederpop geweld. En leuk verrassend was de set van Valtos, die afsluitend in de Cirque de Focus UK alle eer aandeed.
Ons parcours
Het Duitse Labrassbanda wist al vóór corona een feestje te bouwen op het festival, vier jaar later kwamen ze het doodleuk nog eens overdoen; allerhande tracks met de klemtoon op de blazerssectie naast gitaar, bas, percussie, en met een zanger die zingt, rapt enz. Het is ontspannend, groovy, dansbaar. Een feestelijk gevoel van een fanfare , die de temperatuur deed stijgen en deugddoend was na een baaldag van het weer. Een combo sfeermakers, die evenzeer sfeer bieden met een aangename combinatie van mariachi, la bamba, hoempapa, polka, Balkan tunes , 80s pop en singalongs. Labrassbanda maakte er een party van op deze zondagnamiddag. Missie geslaagd van deze knotsgekke bende.
Deira band, een trio geleest op akoestische gitaar, viool en flute wonnen al de prestigieuze ‘Battle of the folkbands in Scotland’, en zijn dus op hun plaats binnen de Focus UK. We kregen een aangenaam folky geluid van sfeervol, dromerige, filmische soms heupwiegende songs, die de Keltische muziek een warm hart toedragen, en ons bijgevolg net de uitslag van het WK wielrennen een plaatsje gaf. De foottics en de tempowissels prikkelden de dansspieren .
Met de Nederlandse Merol werd het populairder en kon een breed publiek worden aangesproken. De vrouwelijke Nederpop heeft met de roodharige femme fatale één van de kleppers. Na de clubconcerten vorig en dit jaar, haar deelname aan de Slimste Mens, doet ze terug heel wat festivals aan. België is helemaal voor haar gewonnen. Haar Nederlandstalige synthpop is cheeky, slepend, pompend en dansbaar met een gezonde dosis humor en zelfspot. Zwoel, sensueel, warm erotiserend is het door haar verschijning met pluimhoed, haar act (overal te vinden op het podium, op de grond en in t publiek), haar kledij en haar indringende, lichthese, warme stem. Sensuele heupwiegende dansmoves. Een prikkelende sound die moeiteloos overslaat. Ze betrekt haar publiek bij de lekker in het gehoor liggende songs, die sterk worden ontvangen. Inspirerende dame is Sinead O’Connor. Merol zorgde meteen voor een eenheidsgevoel met ‘bendronkenlaatme’ en ‘je vais vite op de campingdisco’; de fantasie sloeg op hol met het aangebrande ‘hou je bek en bef me’, ‘mannen met gevoel ’ en feestgedruis ontstond door pompende elektrobeats en -bleeps met een meezinggehalte, o.a. de singles ‘vol’ , ‘knaldrang’, ‘het feest is al voorbij’ en ‘lekker met de meiden’. Kortom zij weet ieders hart te veroveren, een ‘waan-zin-nig feestje’!
Johannes is zijn naam is het alterego van Johannes Verschaeve, voorheen de frontman van The Van Jets. Hij doet het nu alleen, in maatpak en met een ritmebox/voorprogramming. Hij treedt in de voetsporen van die andere electronica/experimenteur Fulco Ottervanger (Beraadgeslagen). Pop, krautrock en old80s synths worden op repeterende, filmische, slepende wijze door de mangel gehaald, waarin de Nederlandse teksten van Johannes dwarrelen doorheen de elektronicaloops. Onderliggend borrelt ergens Suicide en Moderat op. Een toets, harmonium of samba ballen vullen aan. Aan de microfoon worden de vocals wel eens vervormd. Iets apart met een dosis experiment. (h) Erkenning alvast met ‘party boy’ en ‘apparaat’.
Een andere filmsoundtrack ervaarden we van Warhaus, het project rond Maarten Devoldere van Balthazar, die met ‘ha ha heartbreak’ al aan plaat drie is. De donkerte intrigeert door die grauwe (zeg) zang en de grillige sound, die huivert, prikkelt en iets mysterieus heeft; dit is pop noir cabaresk op z’n Cave/Arno/Gainsbourg met een Sergio Leone touch, die verslavend inwerkt. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte en zeker de verdwaalde trombone/blazer partijen. Niet iedereen was hiervoor te vinden, je moet ervan houden eerlijkheidshalve, maar zeker is dat hier sprake is van een beklijvende set, met een rits pakkende sterke nummers, ‘control’, ‘desire’, ‘the good lie’, ‘love’s a stranger’ en ‘it had to be you’.
Erg origineel en creatief was het instrumentale ‘beaches’, dat mooi uitgediept werd en knalde. Elk instrument kreeg voldoende ruimte met de deels vervormde blazer. We werden meegezogen in een bedje van groove. De looplamp die Maarten richtte op elk van hen, maakte het nog aparter en unieker. Tussenin verhaalde hij zijn jeugdervaringen op Dranouter. Warhaus was ijzersterk en eigent zich een plaatsje op naast Balthazar. Klasse.
Opmerkzaam was de set van het Schotse kwartet Valtos in het kader van de Focus UK. Een ontdekking meer dan de moeite, die ergens de binding maakt tussen Clannad, Enya en Afro celt sound system. We krijgen een soort ‘etnoworldelectrodiscofolk’ met allerhande beats’n’drums door de elektronica, viool, flute, doedelzak en gitaar. Twee zangeressen vullen soms aan met hun gezangen. We worden meegevoerd, -gesleept , -gezogen in die flow. Instrumentaal of met zangpartijen, het werkt verslavend en zorgt voor de nodige ambiance. Er heerst een freewheel in hun sound, een gezonde nonchalance en toch … het steekt goed in elkaar en klinkt overtuigend. Mooi. Een band om te onthouden …
Een graag gezien gaste op Dranouter is Selah Sue. Zij bracht een persoonlijke plaat ‘Persona’ vorig jaar uit en is nu terug op tournee. Ze heeft haar demonen onder controle en wil het met iedereen delen, met het gevoelig kantje dat erbij hoort. Ze beschikt over een heuse band met soulzangeressen en weet op extraverte en innemende wijze het festival te besluiten.
Als een volleerde Joss Stone krijgen de nummers een vol geluid, die door haar krachtige, schurende, doorleefde, hese vocals worden ondersteund. Zij zingt en rapt; ze leeft zich totaal uit alsof het niks is.
De songs intrigeren door hun wisselende opbouw, zijn boeiend, emotievol als dynamisch, opwindend. Ze worden mooi uitgewerkt en verbinden pop, rock, funk, soul, r&b, hippop, triphop en dubstep moeiteloos aan elkaar. Zelfs het sobere, intiemere materiaal krijgt een bredere omkadering in een soort freestyle.
De afwisselende set overtuigt met ‘on the table’, ‘raggamuffin’, ‘all the way down’, ‘when it falls down’ en kleppers ‘alone’, ‘peace of mind’ en ‘this world‘. Het ingetogen ‘pills’ kreeg op het eind een dansbare wending door allerhande groovende en pompende electrobeats. Creatief en vindingrijk is het met een sterk op elkaar ingespeelde band, waarbij de muzikanten elk voldoende ademruimte krijgen. Sjiek.
Op die manier zorgt de charismatische, goed-in-haar-vel voelende, expressief te werk gaande dame voor een feestelijke stemming en besluit ze overtuigend Festival Dranouter!
Op naar de 50ste editie van Festival Dranouter, volgend jaar op 2+3+4 augustus 2024, met een startdag op donderdag 1 augustus.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5286-festival-dranouter-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2023 - DAG 4 - Een nightfall trip
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-07
Erik Vandamme
Schijnt nu net de zon … als we een nightfall trip krijgen met Siouxsie en Placebo. Beiden speelden een eigenzinnige set, die de donkerte siert. De Kaai was aardig vol gelopen voor een avond nostalgie en bombast.
The Haunted Youth (****) is een energieke band die zich een weg baant naar de absolute top. Het zijn terecht ‘teen rebels’. Gretig gaan ze te werk ook al lijken de nummers op elkaar. Het stoorde allerminst. De tomeloze inzet van The Haunted Youth sierde. Het klonk magisch mooi, zeker de tweestemmigheid en de oogstrelende combinatie van aanstekelijke gitaarriffs, knallende drums en keyboard. Ze refereren naar de vroegere 80s. De band paste perfect als opener vóór Siouxsie en Placebo. De muziek wordt in een jong, fris kleedje gestopt. Interessante band.
De new wave/postpunk liefhebber pur sang, met bands als The Cure, Sisters of Mercy, Jesus and Mary Chain, en Joy Division, kon toen in de eighties ook nog terecht bij Siouxsie & The Banshees. Siouxsie (***1/2) was op de Lokerse Feesten zonder Banshees. Er zat weinig beweging in de leden, ze lieten het aan de frontvrouw over. Het resulteerde helaas in een iets te routineus gebrachte set. Israel” opende, direct een klepper van formaat. Dat ze op haar 66 niet meer zo hip, beweeglijk is, en haar stembereik niet meer zo hoogdravend is, nemen we haar niet kwalijk. Het vuur dat ooit brandde, is een waakvlammetje geworden. Er waren enkele muzikale lekkernijen als het opzwepende '"Sin In My Heart" waarbij ze de gitaar omgorde, en het wat stille publiek tot bewegen kon aanzetten.
Op het einde van de set, zorgde Siouxsie nog voor enig weer- en vuurwerk op het prachtige “Spellbound”. Er waren leuke visuals. Ze besloot met een fijne “Into A Swan'” dat sterk overtuigde door de ingetogen vocals . Ons donker hart verwarmde compleet. Maar meer dan een leuke nostalgische trip was het niet, een magere schim van vroeger.
Setlist: Israel (Siouxsie and the Banshees song) //Arabian Knights (Siouxsie and the Banshees song) //Here Comes That Day // Kiss Them for Me (Siouxsie and the Banshees song) //Dear Prudence (The Beatles cover) //Face to Face (Siouxsie and the Banshees song) //Land's End (Siouxsie and the Banshees song) //Spellbound (Siouxsie and the Banshees song) //Sin in My Heart (Siouxsie and the Banshees song) //Happy House (Siouxsie and the Banshees song) //Hong Kong Garden (Siouxsie and the Banshees song) // Into a Swan
Placebo (****) wist ons vorig jaar op TW Classic matig te overtuigen. Op de Lokerse Feesten brachten ze een vrij eigenzinnige, bombastische set rond hun recente album 'Never Let me Go'. Een band vol goesting in tomeloze inzet. De band had er duidelijk zin, en bespeelde zijn publiek vakkundig. Ook al was dat bij aanvang nog niet echt het geval, we vreesden voor een al te gezapige inkadering. Ze kwamen op dreef , er was meer variatie en alle registers werden open gegooid.
Placebo dompelde ons onder in hun meeslepende, broeierige, opzwepende sound met een badje van melancholie, o.m. “For what It’s Worth” en “Song to Say Goodbye”. Op temperatuur kwamen ze met “Infra-red” en “Better End”. Een mooie, overtuigende terugblik. Met de Tears For Fears cover “Shout”, “Fix Yourself” en “Running up that hill (a Deal with God)” van Kate Bush werd bij de bisnummers het optreden met een leuke knal besloten.
Setlist: Forever Chemicals //Beautiful James //Scene of the Crime// Hugz// Happy Birthday in the Sky // Bionic //Surrounded by Spies //Sad White Reggae //Try Better Next Time //Too Many Friends //Went Missing //For What It's Worth //Slave to the Wage //Song to Say Goodbye //The Bitter End //Infra-red///
Encore:///Shout (Tears for Fears cover) //Fix Yourself //Running Up That Hill (A Deal With God) (Kate Bush cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set Placebo 08-08-2023, 013, Tilburg @Romain Ballez
Placebo
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5373-placebo-08-08-2023.html
Cameron Hayes (support)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5372-cameron-hayes-08-08-2023.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
