Sharon Van Etten - Zalvende en gelukmakende groepstherapie
Ondanks vele samenwerkingen en haar zes albums, waarvan de nieuwste ‘We've Been Going About This All Wrong’ (2022) nog maar enkele weken oud is, blijft Sharon Van Etten nog steeds een goed bewaard geheim. Haar coronaplaat met onzekerheden angsten en menselijke onvolmaaktheden, deed ze dan ook met de nodige beklijvende sérieux en charme uit de doeken in OLT Rivierenhof.
De band gevolgd door Sharon Van Etten, ging tijdens audiofragment, van wat bleek een laatste therapiesessie te zijn, geruisloos het podium op. De zwaarwichtige toon werd zo gezet en met “Headspace” verder doorgezet. In dit duister quasi versmachtend begin was Van Etten al sterk van zang. In “No One's Easy to Love” zocht ze de interactie op met haar bandleden wat ze de hele avond meermaals deed. Een allesbehalve statig begin dus waar “Comeback Kid” mooi op aansloot.
Met het verraderlijke traag beginnende “Anything” en “Save Yourself” nam Van Etten wat gas terug. Toch bleven die songs als een huis staan doordat ze enig in duet ging met Heather Woods Broderick (toetseniste/gitariste) wat voor een rustgevende chemie zorgde.
Sharon weet zich trouwens te omringen met steengoede muzikanten. “Porta”, een nieuwe single, was een waar speelveld voor Devin Hoff (bassist) die hele avond lang secuur speelde, terwijl Charley Damski onder andere “Darkish” en “Mistakes” doorkliefde met splijtende gitaarsolo’s. Niets minder kan gezegd worden van Jorge Balbi die het geheel en vooral bij “Born” bijeen drumde.
Dat ze zo goed kon rekenen op haar bandleden, die ze als haar tourfamilie beschouwde, gaf haar de vrijheid om op haar eigen straffe manier haar nummers kracht bij te zetten. In “I’ll Try” en “Darkish” blies ze ons zo omver met haar indrukwekkende zang. Al zagen we het tijdens “Beaten Down” dat ze geregeld het publiek nadrukkelijk aankeek, maar in het ijzersterke “Seventeen” nam ze zowat elke toeschouwer met haar indringende blik en ongegeneerd vingerwijzen mee in haar denkwereld. “Hands” was tussenin door de onweerachtige beukende sound zowat het beste wat zij en haar band voortbrachten.
De technische mankementen en een vreemde herwerking van “Every Time the Sun Comes Up” in de bisronde konden alvast de beleving niet bederven.
Sharon Van Etten bezorgde ons alweer kippenvel en tussen de zwaarmoedigheid toch enige hoop met een set waarin haar nieuw materiaal onopmerkelijk perfect past bij haar ander werk. Met dit optreden namen we allemaal een stukje gelukzaligheid mee als blijvende herinnering.
Setlist: Headspace - No One's Easy to Love - Comeback Kid - Anything - Save Yourself - I’ll Try - Beaten Down - Come Back - Darkish - Porta - Hands - Darkness Fades - Mistakes - Seventeen - Born - Every Time the Sun Comes Up
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism Live Nation
KISS - Afscheid met een klinkende zoen
Pinkstermaandag in Antwerpen, niet enkel een dag waarop de Sinksenfoor een massa volk verwelkomt, maar ook de dag waarop KISS halt houdt met hun ‘End of the Road World Tour’. Hun eerste en laatste keer in de Scheldestad, want enkele weken voordien kondigde de band aan dat ze na deze tournee hun glitterpakjes definitief aan de haak hangen. Dit zorgt echter allerminst voor een begrafenissfeertje in het Sportpaleis.
KISS kwam niet alleen maar laat zich voor de gelegenheid vergezellen door de heerschappen van The New Roses. De Duitse rockband werd last minute aan de affiche toegevoegd ter vervanging van Mammoth MVH, die initieel ging openen.
The New Roses brengt een portie snedige rock die het publiek gretig smaakt. Hits als “It’s a long way” en “Down by the river” kunnen dan ook op veel bijval rekenen. Een band om zeker in het oog te houden en verplichte kost voor fans van pakweg Buckcherry.
Iets voor negen klinken de inmiddels legendarische woorden door de speakers: “You want the best, you got the best, the hottest band in the world.” Vervolgens valt het doek letterlijk en kan men in een waas van rook en vuurwerk de bandleden van KISS deus-ex-machina-gewijs zien nederdalen op het podium op de tonen van “Detroit Rock City”. De band heeft er duidelijk zin in en heeft weinig moeite om het Sportpaleis in vuur en vlam te zetten, letterlijk soms. Bassist Gene Simmons herinnert er ons al snel aan dat Pinksteren de dag van de vurige tongen is, en werpt zijn uit de kluiten gewassen tong dan ook graag te pas en te onpas in onze nek.
Na een uitgebreide verwelkoming door zanger Paul Stanley volgen hits als “Shout it out Loud”, “Deuce” en “Cold Gin” alvorens een eerste solo weerklinkt. Vaak is dit een noodzakelijk onderdeel voor veel pensioengerechtigde bands en een rem op het optreden dat ze brengen, maar niet zo bij KISS! De solo’s die we voorgeschoteld krijgen, zijn om te smullen. Niet enkel zijn ze muzikaal-technisch van hoog niveau, ook krijgen we er de nodige show bij. Zo worden er tijdens de gitaarsolo van Tommy Thayer ufo’s uit de lucht geschoten en flirt drummer Eric Singer gretig met de camera terwijl hij van jetje geeft.
Ook Gene ‘the devil’ Simmons doet zijn duit in het zakje en bewijst tijdens zijn solomomentje waarom KISS nog altijd een shockrockband is. Al bloedspuwend brengt hij zijn bassolo die naadloos overgaat in “God of Thunder”, een visueel huzarenstukje dankzij de beweegbare LED-panelen en -wand.
Naar het einde van de avond toe volgen de grote kleppers met o.a. “Love Gun” (waarbij Stanley over het publiek zweeft), “I Was Made for Loving You” en “Do You Love Me”. Tijdens het laatstgenoemde lied regent het grote ballonnen op het publiek en denk je dat een climax wel bereikt werd. Maar dan volgt slotlied “Rock and Roll All Nite” waarbij alle registers nog eens opengetrokken worden, en een zee van papiersnippers en vuurwerk het Sportpaleis vult.
KISS kwam, zag en overheerste in het Sportpaleis. Hoewel er qua show niets nieuws onder de zon was, was dit een optreden om duimen en vingers bij af te likken. We kregen een totaalspektakel waarbij vooral het enthousiasme en de energie van de band opviel. Dit was dan ook een afscheid waar we met veel plezier zullen aan terugdenken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2625-the-new-roses-06-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2626-kiss-06-06-2022
Organisatie: Greenhouse Talent
Glass Museum - een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden
Glass Museum (****) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. Ze stonden al vrij vlug op Dour, wonnen verschillende awards en mochten al in de Ancienne Belgique spelen. Ze mochten ook op gerenommeerde festivals in het buitenland optreden.
In 2018 resulteerde dit in een zeer fijn debuut: 'Deux'. En toen was het duo pas echt vertrokken. In 2020 volgde een gloednieuwe schijf: 'Reykjavik'. De recensie hiervan kun je hier nog eens nalezen.
De band heeft niet stil gezeten, want daar is de volgende parel al 'Reflet'. Glass Museum kwam deze in een goed gevulde AB Box live voorstellen. We merkten vooral dat de cinematografische aankleding overeind stond, de nadruk kwam op Elektronische muziek. Een meerwaarde, zeerzeker live.
Antoine Flipo (synthesizer) en Martin Grégoire (drums) laten zich live bijstaan door een extra muzikant, die al een even groot multi-instrumentalist blijkt te zijn dan het duo zelf. Glass Museum, als trio, bieden een uiteenlopend klankentapijt. We zagen een geëvolueerde band , die verder gaat dan louter de jazzsound . Ze gaan creatief , improviserend aan de slag met hun instrumentatie. Het is een fantasieprikkelende versmelting, intiem, gedreven en soms alle registers open, van piano, synthesizer, percussie en een streepje contrabas. Bedwelmend , aanstekelijk, puur, dansbaar klinkt het. Het recente 'Reflet' onderstreept dit uitgangspunt. Een verslavende inwerking. De laaiende enthousiaste fans smeekten na de regulaire set om meer. Glass Museum ging er probleemloos op in.
Als band in groei hoorden we een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden. We houden hen verder in het oog!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fire Down Below - Bringing the desert to Ghent
Fire Down Below + Cities Of Mars + High Desert Queen
Fire Down Below puzzelde met de tourschema’s van High Desert Queen en Cities Of Mars, twee van hun labelgenoten bij Ripple Music, en kwam zo tot een klein broertje van het Ripple Fest in Gent. De Gentse stonerband heeft flink wat nieuwe tracks die ze aan een live-toets wilden blootstellen.
De Texanen van High Desert Queen mochten de avond inzetten met hun desert rock. Het was hun allereerste concert ooit op het Europese vasteland, nadat ze de week ervoor reeds door de UK zwierven. Met meer succes overigens dan verwacht, want op een handvol cassettes en T-shirts na was hun hele merchandise reeds uitverkocht. En dan moesten ze nog beginnen aan het Duitse luik van hun tournee.
High Desert Queen bestaat nog niet zo heel lang als band, maar hun naam en faam schiet als een raket omhoog. Na de eerste noten van “Ancient Alien” wist je ook meteen waarom. Voor zover er een definitie bestaat van catchy desertrock, beantwoordt High Desert Queen aan alle criteria. Lekker uptempo, meer Kyuss en Monster Magnet dan Sleep, compacter in songopbouw dan veel andere bands in het genre, meteen de sound oproepend die we zijn gaan associëren met weidse woestijnen, …. Het plaatje klopt helemaal.
De Texanen speelden in Gent slechts twee tracks van hun debuutalbum ‘Secrets Of The Black Moon’ (“As We Roam” en het fantastische “The Mountain Vs The Quake”). De vijf andere zijn nieuwe tracks voor hun volgende album, dat er al snel aankomt. Afgaand op de live-versies, kijken wij alvast uit naar de opnames van “Ancient Alien”, “Pretty Little Liar”, “Head Honcho” en vooral “Solar Rain” waarmee ze in Gent de set afsloten.
High Desert Queen speelde in Gent een heel strakke set. Drummer Phil en bassiste Morgan legde een solide basis voor gitarist Rusty en zanger Ryan. Die laatste was naar Amerikaanse normen de bescheidenheid zelve: uitermate dankbaar voor de speelkans en super professioneel. In de slotakkoorden van “Solar Rain” liep hij het zaaltje in om elkeen persoonlijk te bedanken met een knuffel of een high five en bij de volgende bands stond hij telkens op de eerste rij om te supporteren. Zo hoort het eigenlijk, maar het is lang geleden dat we het nog effectief gezien hebben.
High Desert Queen wordt een hele grote band in het circuit van Desertfest en gelijkaardige festivals.
Voor Cities Of Mars was de Asgaard in Gent één van de haltes op hun tournee door Zweden, Duitsland, Zwitserland en België. In België doen ze liefst vier clubs aan en vooral aan Antwerpen hebben ze goede herinneringen van een vorige tournee. Hoewel de band toch al goed acht jaar bestaat, zijn ze hier nog niet zo bekend, maar ze werken er dus hard aan. Dit trio mengt o.m. doom, postrock en sludge door hun donker-getinte stoner.
De Zweden brachten in Gent een mooie dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, met van hun jongste album (‘Cities Of Mars’) onder meer “The Prophet”, “Towering Graves” en “The Black Shard”. Afsluiten deden ze met “The Third Eye”, hun debuutsingle uit 2015. Prima band en ook zij speelden een strakke set.
Fire Down Below zit op een kantelpunt, of eerder al een stuk voorbij het kantelpunt. De internationale interesse voor dit Gentse stoner-viertal groeit zienderogen en hun volgende album moet die interesse nog een extra zetje geven. De opnames volgen eind dit jaar en de release is voor volgend jaar. Daarbij is het altijd een goed idee om het nieuwe materiaal eens live te testen voor jezelf en bij de fans. Van die nieuwe songs zijn “Airwolf” en “Driver” meer dan degelijk, mist “Cocaine Hippo” misschien nog wat punch en extra psychedelica en intrigeert “Malibu” met een gewaagde surf-intro. Het absolute nieuwe anthem voor Fire Down Below wordt evenwel “California”. Die track is smoking hot en onmiddellijk mee te brullen. Met dat derde album van Fire Down Below komt het dus wel goed.
Zanger/gitarist Jeroen kreeg het wel heel warm op het podium en krijgt bij een opmerking daarover meteen antwoord van Ryan van High Desert Queen: You started it, bringing this desert rock to this city. De stoner-fans konden hun hart nog ophalen aan klassiekers uit ‘Viper Vixen Goddess Saint’ en ‘Hymn Of The Cosmic Man’ als “Ignition”, “Roadburner”, “Saviour Of Man” en “Dashboard Jesus” (het trucje met de extra drum in het publiek voor de intro, dat werkt nog steeds). Bij “Malibu” duikt Jeroen nog het publiek in en mag daar al spelend meeslurpen aan een Duvel.
Als bisnummer speelde de band op verzoek nog “The Mammoth” en daarna was er nog een groepsfoto met alle bands en een gemeende glimlach op ieders gezicht. Als die nieuwe vinyl volgend jaar in de winkels ligt, zal die vast als zoete broodjes verkopen. En live staat deze band steeds overeind als een huis.
Goed, de opkomst kon nog iets beter, maar dat moet zowel elke organisator vandaag zeggen. Maar misschien is op 3 juni de basis gelegd voor een eerste editie van Ripple Fest Belgium?
Organisatie: No Name Collective
Garrett T. Capps - Americana met een geraffineerd laagje psychedelica
Een teleurstellende opkomst voor dit fenomeen uit San Antonio, Texas die in 2019 voor het absolute hoogtepunt zorgde op Leffingeleuren, toen ook al voor te weinig volk. Drie jaar geleden deed de concurrentie op het hoofdpodium hem de das om, dit keer zou koning voetbal (België-Nederland) de spelbreker geweest zijn. De afwezigen hadden zoals gewoonlijk en dit keer om meer dan één reden ongelijk. Het werd voor beide kampen een memorabele avond maar het ene zal er ongetwijfeld meer plezier aan beleefd hebben dan het andere.
Nadat DJ Willie ons eerst had verblijd met enkele leuke plaatjes maakte een andere cowboy zijn opwachting op het podium.
De Bruggeling Nick Noel wou eerst in zijn eentje een soundtrack maken maar kwam al gauw tot het besef dat zijn muziek beter zou gedijen in groepsverband. Hier verscheen hij met een vierkoppige versie van The Red Rose Rogers, zijn begeleidingsband met uitvalsbasis Sijsele.
Ondanks wat stemproblemen begon Nick Noel zelfverzekerd en met een borrel binnen handbereik aan zijn set en waagde hij zich zelfs aan enkele heupbewegingen die leken afgekeken van een jonge Elvis.
Toch misten de eerste nummers spankracht en klonken ze nogal rommelig. Vanaf de derde song leken de groepsleden elkaar gevonden te hebben en kregen we een portie vrij traditionele americana voorgeschoteld. Smaakmakers waren de fijne songs, de mooie samenzang tussen Noel en Pelle Mächs (akoestische gitaar) en de bij momenten behoorlijk stevig klinkende gitaar van Bart De Naegel. Uitschieters waren de erg fraaie nieuwe single, "Little drops", en een song opgedragen aan de betreurde Tiny Legs Tim.
De toen 28-jarige Garrett T. Capps debuteert in 2016 met ‘Y Los Lonely Hipsters’, een geweldige plaat die echter door werkelijk niemand wordt opgemerkt. Twee jaar later fluit hij zijn groep Nasa Country bij elkaar voor het al even sensationele ‘In The Shadows Again’ waarmee hij wereldberoemd wordt in Nederland. Waarom dat elders, na nog eens drie bijzonder knappe platen, niet lukt blijft een groot mysterie.
Terwijl Nasa Country een spacey soundscape in elkaar aan het knutselen was hield Garrett T. Capps zich achteraan het café schuil om na een aantal minuten naar voor te stappen en hen op het podium te vervoegen. Wat volgde was een reeks (waarschijnlijk alle) nummers uit de nieuwe, nog te verschijnen plaat, ‘People are beautiful’. Waar hij zich op de vorige plaat, ‘I love San Antone’ opwierp als de erfgenaam van zijn stadgenoot, de in 1999 overleden Doug Sahm, liet hij hier de tex-mex invloeden achterwege en koos hij meer dan ooit voor zijn ‘space country’, en soort americana met krautrock invloeden.
Die nieuwe, stuk voor stuk sterke songs werden gepresenteerd op een bedje van antieke synths gecreëerd door de modulaire synthesizer van Justin Boyd en verder subtiel uitgewerkt door drummer Kory Cook, gitarist Torin Metz die zijn lapsteel dit keer thuis gelaten had en de wonderlijke bassist Odie., die de speciale effecten niet schuwde. Het klonk wat ingetogener en minder uitbundig dan vroeger terwijl het muzikaal wat richting Israel Nash opschoof. Traditioneler gezongen dan die laatste maar toch voorzien van dat geraffineerde laagje psychedelica wat het zo verslavend maakte. Ondanks al dat moois bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Dit had eigenlijk de voorstelling van ‘I love San Antone’ moeten worden maar doordat dit optreden uitgesteld moest worden is er intussen reeds een nieuwe plaat gemaakt die duidelijk voorrang kreeg waardoor er slechts twee songs uit ‘I love San Antone’ gespeeld werden. De titelsong, "I like Austin but I love San Antone" en de bis "Goodbye San Francisco (hier San Antonio), hello Amsterdam", een cover van zijn grote voorbeeld Doug Sahm.
Ook die gekke zonnebrillen die Capps steeds draagt zijn trouwens een eerbetoon aan de legendarische frontman van het Sir Douglas Quintet. Ook andere oude nummers waren er nauwelijks te horen, ik herinner me enkel "In the shadows (again)" maar dat kon niet verhinderen dat Garrett T. Capps alweer verpletterend toesloeg.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
MEAU - Missie geslaagd in het veroveren van Belgische harten
Tijdens de rit naar Brussel, voor het concert van de Nederlandse componiste MEAU, zaten opvallend veel voetbalfans op de trein. Toevallig ging op deze vrijdagavond de voetbalmatch België - Nederland door. Ook in de AB spanden vanavond de Nederlanders de kroon.
MEAU is door de release van de prachtige EP 'Kalmte' en de doorbraak hit “Dat heb jij gedaan” bezig met zichzelf ook in ons landje op kaart te zetten. In een al lang bij voorbaat uitverkochte AB Club deed ze haar eerste echte optreden in ons landje. We vreesden voor een overvloed aan zeemzoetigheid; maar kregen een gevarieerde set gevoelige en aanstekelijke nummers. Bovendien ontpopt MEAU zich tot een klasse entertainer, met een overtuigend charisma .
De eveneens Nederlandse singer-songwriter Amina (****) , een vriendin van MEAU, kreeg haar Belgische vuurdoop. Ondersteund door een pianist, stond Amina zelfverzekerd te soleren. Ze ging de persoonlijke toer op en praat met haar publiek; de song “Basis” werd aan de ouders in de zaal voorgesteld; ze beschikt over een heldere, hypnotiserende stem. Ze voelt het enthousiasme van de aanwezigen, opvallend veel jonge meisjes, die zich kunnen vinden in haar verhaal. Intimiteit heerste . Fijn concertje.
Dat is ook de manier waarop MEAU (*****) tewerk gaat, intimiteit en ingetogenheid wisselen mooi af met een dansbare groove. “Ouder”, “Kalmte” en “Tegen de Klippen” onderstrepen dit meteen, met een persoonlijk, pakkend verhaal vooraf.
De Nederlandstalige versie van “Drivers license” van Olivia Rodrigo - vertaald als “Rijbewijs”, en een zeer sterke versie van “Avond” van Boudewijn De Groot tonen haar talent wat MEAU aankan andermans songs te coveren; ze voegt er een meerwaarde aan toe.
Naast het gekende materiaal kwamen enkele nieuwe songs aan bod zoals “Helen”. Het werd laaiend enthousiast onthaald. Uiteraard gaat er ook veel aandacht naar de kristalheldere stem van MEAU en haar charismatische uitstraling.
Ze heeft goede muzikanten die haar omringen. Gitaarsolo’s snijden diep, de drumsalvo’s intrigeren en de pianotunes brengen de nodige gemoedsrust.
Na de pauze zit MEAU zelf achter de piano en brengt op haar eentje “Vrouwen onder ons”, waarbij ze haar uitzonderlijk talent als zangeres nog meer in de verf zet. Apotheose in de set hebben we met “'Dat heb jij gedaan” en “Afgesloten” door het publiek sterk mee gezongen.
MEAU is een sterke sing/songwriter , als het ware ‘een oude ziel in een jong lichaam’, die heel wat te vertellen heeft en het publiek weet te raken . Dit is pop ten top, met een dromerig tintje. Een troubadour in de Nederlandse taal.
MEAU en Anima wonnen hun ‘muzikale’ wedstrijd vanavond, net als in ‘t voetbal , het veroveren van Belgische harten. Onder de indruk waren we.
MEAU speelt nog op andere plaatsen, en doet ook enkele festivals aan waaronder Lokerse Feesten. Wij zijn er zeker van dat ze ook een volledige festivalweide zal ontroeren met haar sound , stem en charisma, omringd door muzikanten die haar muziek alleen maar aansterken. Voor de volledige agenda van MEAU verwijzen jullie graag door naar de website: https://www.meauhewitt.nl/agenda/
Tracklist: Ouder//Kalmte//Tegen De Klippen Op//Rijbewijs (Olivia Rodrigo)//Weet//Helen//Avond (Boudewijn de Groot)//Blijven Rijden//Relativeren//Amsterdam (Nothing But Thieves)//Onbereikbaar//Kans//Als Jij Maar Bij Me Bent -
BIS - Vrouwen onder ons//Dat heb jij gedaan//Afgesloten
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beach House - Zweverige trip met fonkelnieuwe glitters
Met acht langspelers op de teller blijft Beach House nog steeds de referentie voor alles wat duistere dreampop is. Voor de laatste langspeler ‘One Twice Melody’ (2022) - opgedeeld in vier hoofdstukken - behielden Victoria Legrand en Alex Scally dezelfde ingrediënten. Markant verschil is dat ze deze voor het eerst volledig zelf geproduceerd hebben. Voor de reeds vijfde passage in de Ancienne Belgique, waren de verwachtingen niet minder hooggespannen.
Het jonge Britse duo van White Flowers was aangesteld om de eerste concertgangers te vermaken. Hun eigengemaakte dreampop leunde heel hard aan bij dat van Beach House maar ze wisten het publiek duidelijk te bekoren. Het geheel klonk nog zweverig en bij momenten ook poppy zang waardoor White Flowers geen één-op-één-kopie was van de hoofdact. Afsluiten deden ze met het sterke “Night Drive” waar dat een alarmerende gitaar enig overladen werd door de zachte zuivere zang. Aan hun korte set van net geen half uur kwam tegen onze zin helaas een abrupt einde.
In een in duisternis gedompeld podium ving Beach House de set aan met het nieuwe “Once Twice Melody”. Wat op plaat een rustige opener is, klonk live grootser en des te interessanter. Net die nieuwe nummers waren door de vernieuwde muzikale keuzes bij momenten zeer verrassend. “Through me” sloot bijvoorbeeld af met een trap outro die vloeiend overging in een kinderlijk pianoriedeltje. “Modern Love Stories” deed ons denken aan Twin Peaks waar een alarmerende sound afgewisseld werd door David Bowie-achtige akoestische passage en uitdoofde met een verrassend slot. “New Romance” klonk betrekkelijk opgewekt en kreeg net dat extraatje door Legrands opzwepende performance.
Toch waren er zeldzame momenten waar Legrand en Scally die in glitters gekleed waren, ons niet volledig konden inpakken zoals tijdens “Pink Funeral” of “Wildflower”. Toch klonk het nieuwe “Superstar” groots door de diepe kickdrum, de geprojecteerde sterrenhemel en de spacey outro die ons volledig meetrok. Net daar ligt Beach House’ sterkte: aanvankelijk vatten ze een song rustig aan om naar het einde toe volledig de ruimte in te vliegen. Het gekende zalige “Lazuli”, het flitsende “Dark Spring” of nog “PPP” kenden allemaal dezelfde zweverige opbouw. Uitschieter “Lemon Glow” was van begin tot eind een geweldige psychedelische dromerige trip. Het slot was in een trek met het geweldige “Space Song”, “Myth” en het bisnummer “Over and Over” met slim gebruik van visuals, rook en klank, een overrompeling die nog lang nazinderde.
De bewuste afwisseling tussen nieuw en oud zorgde voor een overtuigend en boeiend geheel. Waar bij vorige concerten van Beach House ons interesse even kon afgeleid worden, was dit vanavond allerminst het geval. Beach House vond zich opnieuw uit en bevestigde live nog maar eens.
Setlist
Once Twice Melody - Lazuli - Through Me - Dark Spring - Silver Soul - Pink Funeral - PPP - Superstar - Drunk in LA - Take Care - New Romance - Wildflower - Lemon Glow - Modern Love Stories - Space Song - Myth - Encore: Over and Over
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Parquet Courts - Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis! Van alle markten thuis
Je hebt zo van die bands die op een speelse , spontane wijze songs toveren . Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis. Ze zijn reeds een goede tien jaar bezig, komen uit Brooklyn NY, en vanavond dompelden ze ons een kleine twee uur lang onder in hun muzikaal archief. Ze speelden straf strak, gedreven, broeierig, groovy , loungy materiaal, met als gevolg een frisse, sprankelende, levenslustige en een uiterst aangename, genietbare, overtuigende set. Heerlijk wat dit kwartet presteerde, zomaar uit de losse pols, maar toch nagedacht, uitgewerkt en harmonieus klinkend!
Parquet Courts is een sterk geolied viertal. Austin Brown is een multi-instrumentalist die naast z’n gitaarriedels zich ontpopt als een knoppenfreak, Andrew Savage zet de snaren onder spanning en geselt ze als een Ira Kaplan van Yo La Tengo , broer Max houdt van een zachtmoedig , broeierig , gammelend drumritme en Sean Yeaton amuseert zich rot met intrigerende , repetitieve, diepe , rommelende basslines. Een vijfde man geeft de songs nog wat stuwing, dynamiek en groove met bijkomende percussie of een ander speeltje. Een ongedwongen speelsheid straalt van hun materiaal uit, strak, snedig of als een vat vol verrassende wendingen en stijlvariaties.
Was hier muzikaal eerst sprake van indie op z’n Feelies , een elegante slordigheid op z’n Pavements, dan ontpopte het kwartet zich vanaf ‘Human performance’ (2016) tot een eclectische band die nogal wat invloeden samen balde in hun songs. Zeker met ‘Wide awake’ en de in het najaar verschenen ‘Sympathy for life’, vorig jaar, werd de levenslust en het optimisme aangescherpt . Hun songs werkten in op de dansspieren, klinken aanstekelijk en hebben groovy ritmes. Ze klinken als een versmelting van The Clash‘s ‘Sandinista’, een ‘Remain in light’ van Talking Heads tot David Byrne-Brian Eno’s ‘My life in the bush of ghosts’. En in de liveset passeert er nog zoveel schoons , 60s VU, 70s Pink Floyd/Television pyschedelica, donkere elektronica op z’n Suicide’s , rammelrock op z’n Guided by Voices, krautrock niet vies van Kraftwerk , postpunk op z’n Devo’s/Franz Ferdinand/The Fall, verder Primal scream Britpopdance en tot slot punkfunk op z’n LCD Soundsystem. Wat een referenties!
Muzikaal interessant en lekker harmonieus tegendraads dus vanavond , van een band die uit de comfortzone van de indierock treedt, er een jam durft van te maken en in die koerswijziging een sterke harmonie behoudt . Wat een fijne sound, spirit is dit. Een onweerstaanbaar geheel.
Het kriebelt duidelijk als je zoiets hoort . Dit is een band die we in het hart dragen en die met de jaren nog steeds even creatief, sterk inspirerend bezig is. Letterlijk wordt een ‘sympathy for life’ onderstreept met zo’n brede sound en invalshoek .
Parquet Courts is een te koesteren band, zoveel is zeker; live ging het materiaal er gepeperd als zeemzoeterig in …
“Application apparatus” van de recentste plaat, was een alternatief boeiende opener; de apparatuur werd letterlijk bediend , elektronicagefreak als startpunt, verder ondersteund van een zweverige , opbouwende indie-ondertoon , wat psychedelica, om dan met noisy loops en de donkerte van Suicide uit te deinen . Een allerhande switch van kraut-/artrock en snedige indie, mooi uitgesponnen. Meteen een ‘waauuw gevoel’ .
Pittig , direct , beetje punky klonk het op het volgende “Human performance” . Andrew Savage kronkelt rond z’n gitaar en microstatief, zelfs bijna het publiek in. Onvast, hees zingt en schreeuwt hij. En dan was er “Dust” , ook al van dat album uit 2016, met een intrigant psychedelica orgeltje , indringend , repetitief, opbouwend en groovy . Drie nummers , drie verschillende uitgangspunten . Sjiek .
En zo gaan we de muzikale avond verder . Het draait ‘em vooral rond de laatste platen; het oudere werk zit ferm verborgen in de set , met “Black & white” ergens midden de set en “Stoned & starving” als ferme uitschieter op het eind van de set … in een ware jamsessie met noise adepten tussen Feelies, Pavement en Yo La Tengo .
Na het fris rockende “Almost had to start a fight/in and out” kregen we een lounge “Freebird” versie. Natuurlijk kreeg elke song wel een stamp onder de kont waardoor deze aanstekelijker, gedrevener, fris rockend klonk .
Mooi hoe Parquet Courts het steeds weet aan te pakken ; we komen dan echt tot die heerlijke , genietbare, groovy , broeierige, dansbare melodieën en geluidjes allerhande in hun aanpak met o.m. “Marathon of anger”,” Walking at downtown pace”, “Plant life” (met harmonium) en “Sympathy for life”, de titelsong . “Wide away” en “Mardi grass beads” hebben dan die aanzwellende, spannende rockende indie/postpunkende basis. Wat een overtuigingskracht hier.
Geen bissen , Parquet Courts laat die steevast terzijde , maar ze sloten lofi-/ro (a) mmelendgewijs af met het gemoedelijke “Pulcinella” , een soort huiskamersessie in zaal, die ook de laatste plaat besluit.
Hoedanook Parquet Courts is nu na al die jaren op z’n best en sterkst; na hun set in Trix, Antwerpen (Org: Live Nation) is en blijft het een prettig gestoord huisorkest die als slackerband de muziekencylopedie samenbalt op een lekkere, speelse , spontane wijze. Wat ze brengen en hoe ze het doen is top!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Patti Smith - Een mooie dame met een stem die klinkt nog steeds als een klok
Patti Smith is op 75 jarige leeftijd nog op tournee. Het concert was eigenlijk twee jaar geleden gepland geweest en vanwege covid al twee keer verplaatst. Derde keer goede keer dus. Gezien haar leeftijd zou het wel eens de laatste keer kunnen dat ze in ons land optreedt. Ik was hoedanook erg benieuwd hoe ze zou performen.
Klokslag 20u30 kwam de band, met o.a. haar zoon en gitarist Jackson Smith, op het podium. Ze leek heel enthousiast en blij toen ze opkwam. Er werd gestart met “The Wicked Messenger” wat een Bob Dylan cover is en er zouden nog covers volgen. Daarna kwam “25th Floor” uit haar album ‘Easter’ uit 1978. Een mooi blues/country nummer dat een eerste opvering in het publiek teweeg bracht en gevolgd werd “My Blakean Year” uit 2004. Het was duidelijk dat ze doorheen haar rijk oeuvre zou surfen. Don’t Say Nothing” passeerde en werd gevolgd door het “Since You Been Loving You” van Led Zeppelin.
Met “Dancing Barefoot” begon ze aan haar breder gekende werk. Zo oud als de straat en ooit gecoverd door U2, god hebbe haar ziel, maar nog altijd beresterk. “Beneath The Southern Cross” is nog zo’n pareltje. Dat Patti Smith nu en dan woordje vergat of een haperingetje had, vergeven we haar graag en wijten we aan de jetlag of ouderdom. Buiten dit was ze wel in vorm.
Wat een stem heeft ze nog op die leeftijd. Prachtig. Toen “Stone Free” van Jimmy Hendrixs werd ingezet ging ze backstage om een whiskey of vodka te drinken zei ze. Bassist Tony Shanahan deed haar vocals. Toen ze terug was kwam er nog een Bob Dylan-track aan de beurt met het gevoelige “One Too Many Mornings” en “Boy Cried Wolf”.
Tussen de songs door had ze veel interactie met het publiek en met haar bandleden. Ze vertelde ook over wie of wat de song hingen en dedicated bijv “Because The Night” aan haar wijlen man Fred Sonic Smith waarbij ze vertelde dat ze dit schreef nadat ze hun eerste nacht hadden beleefd. “Nine” was een pittige versie en de song “After The Gold Rush” van Neil Young passeerde ook. “Pissing In The River” en ”Gloria” sloten een sterk, warm en menselijk optreden af.
De bis kwam er in de vorm van “People Have The Power”; wellicht haar grootste hit die ze ooit heeft gehad. Er werd nog lang geapplaudisseerd door het publiek en Patti bedankte uitvoerig iedereen en verontschuldigde zich voor haar foutjes maar ze hield van Brussel zei ze, voordat ze van het podium wegging.
Een fantastisch spelende band en een wereldvrouw met een stem als een klok. Wat kan een mens nog meer verlangen? Ze is nooit een natuurlijke schoonheid geweest maar gewoon wie ze is, maakt haar zoveel mooier. Heel blij dat ik ze live mocht aanschouwen.
Pics homepag - optreden AB 2018
Organisatie: Live Nation
Frankie and The Witch Fingers - Psychedelisch vuurwerk met een funky ondertoon
Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk kon Kookaburra dan toch haar debuutelpee ‘Dry Lies/ White Mice’ komen voorstellen in De Zwerver en dat werd een aangename verrassing. In het promotekstje werd deze groep uit Antwerpen, genoemd naar een Australische vogel die ook bekend staat als de lachvogel vanwege zijn op een menselijke lach lijkende roep, omschreven als een garage/fuzz/psych/punk band en daar was alvast geen woord van gelogen.
Het kwartet begon vrij furieus aan de set en zou die onstuimigheid niet meer laten varen. Onder aanvoering van de erg gedreven zanger/gitarist, Mads D'Hulster, wisselde Kookaburra garagerock, die meestal voorzien was van waanzinnige tempo's, af met aanstekelijke rammelpunk.
Tegenwoordig ben ik al blij als een jonge groep de elektronica links laat liggen en resoluut voor de gitaar kiest maar hier klonk dat instrument ook nog eens behoorlijk imponerend. Zoals in "Eddy in space" waarin wat gas werd teruggenomen en de gitaren nog eens lekker ouderwets vet mochten klinken, fantastische song!
En zo waren er nog meer in een set die de ganse tijd bleef boeien en me meermaals deed denken aan het Doornikse Thee Marvin Gays, een groep die van elk optreden een wild feestje wist te maken.
De frontman van Frankie and The Witch Fingers heet gewoon Dylan Sizemore. Frankie was er niet bij want dat is de naam van zijn kat en The Witch Fingers vond hij dan weer tijdens het spelen van een schaduwspelletje. Net als drie jaar geleden was de gelijkenis tussen Dylan Sizemore en John Dwyer van Thee Oh Sees frappant.
In korte broek, de gitaar net onder de kin geklemd, af en toe datzelfde gekke stemmetje en zelfs de muziek tapt uit hetzelfde psychrock vaatje. Beide bands varen evenwel duidelijk een eigen koers wat hen steeds verder uit elkaar laat drijven. Terwijl Osees (laatste spelwijze) nogal eens over de top durft gaan en tegen de mathrock aanschurkt blijven Frankie and The Witch Fingers meer down to earth en vinden ze hun inspiratie veelal in de seventies.
Drie jaar geleden wisten Frankie and The Witch Fingers me op Leffingeleuren ook al te charmeren maar een gebrek aan solide songs verhinderde toen dat ik er helemaal wild van werd. Dat euvel was alvast opgelost want diezelfde nummers klonken nu plots een stuk deugdelijker doordat de groep het dit keer bijzonder strak hield. En dat had dan weer alles te maken met de twee toptransfers die de band kon realiseren. De jonge, explosieve drummer Nick Aguilar, die zijn sporen reeds verdiende bij Slaughterhouse, Neighborhood Brats en zowaar ook Mike Watt, en bassiste Nikki Pickle die we kennen van het onvolprezen Death Valley Girls.
Zij zorgden voor een onwrikbaar raamwerk waarin het psychedelische vuurwerk tussen de gitaristen Dylan Sizemore en Josh Menashe kon losbarsten. Vanaf de eerste noten al zorgde de band voor een onweerstaanbare drive maar vanaf het derde nummer sloeg de vlam pas echt in de pan. Het hypnotiserende "Dracula drug" van de dubbelelpee ‘ZAM’ uit 2019 klonk beter dan ooit en was het startschot voor de danslustigen om in actie te schieten.
Frankie and The Witch Fingers mengden hun psychedelische rock subtiel met elementen uit prog, krautrock en funk terwijl de ritmes voortdurend opzwepend klonken. Bij een nummer als "Cavehead", dat van een funky groove was voorzien, was het verdomd moeilijk om de heupen stil te houden. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld "MEPEM...", titeltrack van hun laatste reguliere plaat, "Monsters eating people eating monsters...", een, euh, monsterlijke rollercoaster van prog-rock riffs, zwijmelende Pink Floydiaanse gitaar escapades en seventies clichés.
Het leek een onmogelijke mix maar Frankie and The Witch Fingers wisten er een eigen universum mee te creëren waarin het de ganse set heerlijk toeven was.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Als zangeres, songwriter en producer heeft Eva De Roovere de afgelopen twee decennia een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Ze hielp mee de Nederlandstalige pop op kaart te zetten. 'Hier en Nu!' onderstreept dit.
“Het jaar van de hond” opent de overtuigende plaat. Als een poëtische verhalenverteller, raakt ze op eenvoudige wijze. De song is mooi uitgediept en uitgekiend.
Net als Yevgueni heeft Eva De Roovere geen grote woorden nodig; ze zingt over de gewone dingen van het leven ; je herkent de spiegel van jezelf hierin. “Dans het weg” is een aanstekelijk nummer. Ook de weemoed komt voldoende aan bod zoals op “Stroom” of “Koffie”.
Ze weet de luisteraar steeds opnieuw te betrekken in haar afwisselend songmateriaal .
“Spoorzoeker”, “Spijt” of “Vriend” hebben een poppy karakter. De heldere stem van Eva brengt gemoedsrust.
Eva De Roovere siert de betere Nederlandstalige pop, kleinkunst met haar dagdagelijkse verhalen, als een echte troubadour. Eenvoudig en doeltreffend. Mooi album dus.
Tracklist: Het jaar van De hond 03:08 Niks meer vragen (meer niet) 02:56 Dans het weg 02:55 Stroom 02:45 Koffie 02:55 Spoorzoeker 02:59 Spijt 03:19 Vriend 03:26 De Kleine dingen 03:05 Aan/Uit 02:14 Godgeklaagd 03:27 Hier en Nu 03:02
In januari 2021 nam Eliott Knuets zijn eerste album op samen met Olivier Collette (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Daniel Jonkers (drums), Stéphane Guillaume (tenorsax, sopraan en fluit) en Peter Hertmans (gitaar).
Datzelfde jaar werd Eliott door Wynton Marsalis uitgenodigd om te spelen in de Dizzy's Club in New York. Vanwege het coronavirus vindt de sessie in streaming plaats. Enkele maanden later werd hij ook uitgenodigd door the BJO (Brussels Jazz Orchestra) om enkele stukken te spelen met de beroemde bigband.
Kortom , deze jonge, talentvolle jazz componist en muzikant is aan een helse rit bezig in het jazzgenre.
De pas 18 jarige Eliott is wat men noemt ''een oude ziel in een jong lichaam'' , een talent in volle ontbolsterende fase. De man ademt het soort jazz uit van de jaren '50 en brengt de nodige hedendaagse jazz elementen aan. Dat maakt hem een bijzonder muzikant.
Uiteraard laat hij zich goed omringen, de muzikanten vullen zijn warme, groovy gitaarlijnen perfect aan. “Circles” en “Eliotism” zetten de toon .
Eliott Knuets speelt alsof hij reeds twintig jaar ervaring heeft. Luister maar eens naar het meesterlijke “Into the storm” ; je hoort muzikanten uit het rijkelijke verleden de revue passeren. Ook “The Ril Cat” of “Happy Tune” kun je moeiteloos hieronder plaatsen .
Dit is een heel overtuigend Plaatje geworden . Samen met z’n muzikanten drukt hij z’n stempel op de huidige globale jazz.
Tracklist: Circles 05:51 Eliotism 06:01 Bounce 07:48 Last Goodbye 07:18 Into the storm 07:35 Stranger Feeling 08:04 The Ril Cat 06:11 Hymn of hope 06:08 Happy tune 06:28 Maêl 03:39
H is een black metal band uit Italië, geboren met het idee om iets extreems te creëren dat zowel bij hun muzikale inspiratie als bij hun traditie past. De band bestaat uit C. en R (meesterbrein van de eenmansband ERGOT via ATMF), samen hebben ze alle muziek geschreven en pasten hun teksten aan in de samenwerking met twee andere sessiemuzikanten op drums en bas. H is al bezig van 2015, maar het debuut is pas nu uit.
De hoes, een overdosis aan helse taferelen, doet vermoeden dat we hier een rituele verbranding van maagden gaan voorgeschoteld krijgen die worden geofferd aan de ‘Duivel himself'.
De sound van 'Dominus Draconis' is zeker en vast fantasieprikkelend, er zitten bovendien voldoende occulte elementen in om ons bij de les te houden.
Origineel klinkt het allemaal niet echt, maar wie houdt van die typische Black Metal waarbij elke riff en oerschreeuw aanvoelt alsof donkere klauwen vanuit die Hel je de keel dichtknijpen, vindt hier zijn dada. Elke song heeft zijn belang en het is dan ook het totaalplaatje dat telt.
De band gaat duidelijk in op het buikgevoel van de luisteraar; een donkere walm van verschroeiende riffs sidderen door je lijf; met angstzweet ondergaan we die muzikale trip.
Een confrontatie met je eigen demonen .
Dit is Black metal op z’n best en sterkst, door z’n aparte sound en de griezelige en angstaanjagende taferelen,
Tracklist: XVI, II - Mors Omnia Solvit 04:29 XVII, III - Dominus Draconis 04:10 VI, XII - Il Sesto Sigillo 04:31 XVIII, VIII - Bruciata dal Fuoco 04:43 IX, VII - Locuste dall'Abisso 03:52 VIII, I - Il Silenzio nel Cielo 05:04 XXI, VIII - La Seconda Morte 06:51
Kim Gordon - Bevrijd en compromisloze icoon overtuigt met hedendaagse experimentele noise
Sinds het begraven van Sonic Youth heeft het experimentele en noisy stijlicoon niet stilgezeten. Kim Gordon vond na die breuk haar eigenheid waar ze zich meer dan ooit goed bij voelt. Uit haar ijver ontstond een boek, soundtracks, muzikale kunstzinnige samenwerking zoals Free Kitten en Body/Head, en eindelijk haar eigen soloplaat met ‘No Home’ (2019). Ironisch genoeg was zij alsook iedereen door het virus gedwongen om toch thuis te blijven tot het terug veilig was. Het was dus lang uitkijken om Kim Gordon met haar eigen werk live te kunnen zien.
De avant-gardiste kwam naar de AB met geen andere intentie dan haar eigen werk aan de fans te brengen. Enkelen daarvan hadden hun vergeten SY t-shirt bovengehaald, om zich op te maken voor wat avant-garde, experimentele songs met toch wel zeer originele moderne passages. “Sketch Artist” klonk met de gepokte electro als een dreiging waar Gordon zachtjes haar typische stem inzette voor een stroom aan gedachten. Het lekker kletterende “Air Bnb” overrompelde ons met een strakke beukende drumlijn en noisy snaarwerk. De spanning werd alleen maar versterkt door de projectie van straten, stadsbeelden, wijde landschappen of abstracte collages op de achtergrond. Dan ook leefde de frontvrouw zich voor het eerst volledig uit en liet ze een duidelijke bevrijde indruk na. Moderner kon “Paprika Pony” live niet klinken. De met de trap doorspekte samples en de snedige stille lyrics bewees hoe relevant Kim Gordon nog steeds is.
“Murdered Out” bezweek live ietwat onder de gespannen moeilijke zang maar het publiek slaakte terecht goedkeurende kreten uit. De klassieke rockband (drummer, bassiste en gitariste) die strak in het gareel gehouden werd door Gordon, speelde secuur en zonder veel franjes. “Don’t Play It” leek daarom wat op automatische piloot af te stevenen. “Cookie Butter” kon ons aanvankelijk minder bekoren tot daar het explosief einde was. Het bevreemdende “Get Yr Life Back” was ondanks zijn abstracte geluid en de spoken word passages, een heerlijke binnenkomer. “Earthquake” waarbij Gordon voor een zeldzame keer een instrument bespeelde, zorgde tenslotte voor een donkere sonische rimpeling.
Zij die gekomen waren voor snedige noise punk werden nog meer in de watten gelegd door de bisronde met het geweldige “Hungry Baby”. Het headbangende publiek genoot zichtbaar van dit hoogtepunt en herleefde zo vervlogen tijden. Gordon smeet er tussenin nog een cover van DNA in met “Blonde Red Head”. Tijdens de slotsong “Grass Jeans” trakteerden Kim en de hare ons op behapbare melodieën, dreigende lyrics en een noisy outro die in een totale wall of sound resulteerde.
Kim Gordon hoefde niets meer te bewijzen en dat voelden we ook. Er zijn dan ook maar weinig artiesten die met zo’n bevrijde en compromisloze benadering, niet enkel op plaat maar ook live de muziekliefhebbers zo kunnen overtuigen.
Setlist: Sketch Artist - Air BnB - Paprika Pony - Murdered Out - Don't Play It - Cookie Butter - Get Yr Life Back – Earthquake
Encore: Hungry Baby - Blonde Red Head (DNA cover) - Grass Jeans
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
