The Beths - Knallende live verwennerij van het verre Nieuw-Zeeland
Helemaal gekomen van de andere kant van de wereld, hielden de vier Nieuw-Zeelanders van The Beths tijdens hun tour even een stop in de AB Club. De indie rock doorspekt met surf- en garagetoetsen klinkt op zowel “Future Me Hates Me” en hun laatste telg “Jump Rope Gazers” zeer origineel. De talrijke toeschouwers hadden er zin in en wij dus ook.
Het Noord-Ierse Cherym mocht opdraven om een al goed gevulde AB Club op te warmen. Hun powerpunk met een duidelijke boodschap van verdraagzaamheid tegenover allerlei minderheden kwam hard en oprecht binnen. "Pretty Boy" was opgedragen aan alle schone en lelijke jongens terwijl "Weird One" er één was tegen de haters en de pestkoppen. Het publiek bleef er niet stil bij en zong naar hartelust mee op "Kisses on My Card" of staken de armen in de lucht tijdens "Guess We are Friends". Deze support act die deed denken aan een kruising tussen Dreamwife en The Germs, was perfect voor wat later die avond ging volgen.
Gekleed in kaptruien met daarop Guitar Tech gedrukt, zorgden de quasi onherkenbaar The Beths voor hun eigen soundcheck. De grappige toon was daarmee al gezet nog voor ze knallend openden met "I'm Not Getting Excited". Het publiek was vervolgens bij "Great No One" helemaal losgekomen. Al vroeg in de setlist was daar al een eerste geweldige hoogtepunt met "Not Running" waar Elizabeth Stokes' stem opvallend goed was.
De mix tussen luid en stil, een handelsmerk van Pixies en Breeders, werd met verve door het viertal origineel uitgespeeld. In bijvoorbeeld "Out of Sight" contrasteerden de droevige lyrics met de knallende muziek. Live klinken The Beth's beduidend sneller, luider en intenser wat enorm gesmaakt werd door de concertgangers. Het rustige “Acrid” was met een opvallende swingende outro even welgekomen om wat op adem te komen na het hevige eerste openingskwartier.
Bij de introductie van de bandleden was daar weer die gortdroge humor van de Nieuw-Zeelanders. Het daaropvolgende “Idea/Intent” werd opgedragen aan zij die naar de kapper zijn gegaan en zij die niet zijn kunnen gaan. “Jump Rope Gazer” was ondanks het hoge soft poprock-gehalte toch een tweede hoogtepunt. “When You Know” en vooral het daaropvolgende “Mars, God of War” waren muzikaal en qua beleving wat minder maar dat werd flink goed gemaakt naar het einde toe.
Na alweer lollige bindteksten, deze keer over hun liefde voor vogels (vandaar het decorstuk dat bestond uit zes opgeblazen siervogels), werden we getrakteerd op een daverende “Whatever”. Doorheen de set viel het al meermaals op, maar tijdens die song hadden we dankzij de achtergrondzang een echte Beach Boys-gevoel. Tussenin schudde de tweede gitarist trouwens ook nog een strakke gitaarsolo los uit zijn korte mouwen. Het cynische “Little Death” klonk nog sterker dan op plaat en uiteraard was dat het geval voor hét hoogtepunt met “Future Me Hates Me”.
In de onmisbare encore ging een toeschouwers zelf aan het stagediven op de rake klappen van “Dying to Believe”.
Droge humor, steengoede songs, sterke livebeleving… The Beths bezorgden zonder enige moeite en met bakken overtuiging ons een onvergetelijke avond.
Setlist
I'm Not Getting Excited - Great No One - Not Running - A Real Thing - Happy Unhappy - Out of Sight - Acrid - Idea/Intent - Jump Rope Gazers - Uptown Girl - When you Know - Mars, the God of War - Whatever - Little Death - Future Me Hates Me - Dying to Believe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Vans en DVS’en, te grote klakken, Tony Hawk Pro Skater, een jointje smoren op een lokaal festivalletje, kibbelen over rollementen en ollies proberen op de speelplaats, headbangen op de muziek van je favo punkrockband: Janez Detd bezorgde ons een echte trip naar de late nineties, begin nillies. Toen je nog gewoon fun kon hebben zonder nadenken.
De rewind begon in 1998, het jaar waarin ‘Bleenies and Blockheads’ uitkwam. Nikolas Van Der Veken en de zijnen speelden de plaat integraal en onomwonden. Echte kenners weten dus hoe het optreden klonk. Een razende start met “Kung-Fu vs To-Fu” zorgde ook voor wat problemen met de klank. Moshpits werden desalniettemin gevormd en er werd luidkeels meegezongen met zowat elke lyric, hoe dwaas die ook mag wezen. Gelukkig stonden de betere nummers op het begin van de plaat, waardoor de sfeer direct werd gezet. “Beaver Fever” en “Dorkshire” dreunden lekker door. Drummer Bram Steemans, aka ‘The Machine’ leefde zich helemaal uit tijdens “Saturday”, in die meer dan 20 jaar heeft hij nog steeds niet aan snelheid ingeboet.
Zoals nineties optredens betaamt zorgde Janez Detd ook voor show. Een beetje klungelig wel, net zoals het hoort. Rookgordijnen sproeiden, grote ballonnen werden het publiek in gegooid en er was zelfs een vreemd intermezzo met dansende cheerleaders. Een paar foute moppen gooide Nikolas Van Der Veken nog in de mix; ach ja in 1998 klagen we daar niet over.
Het tweede deel van de plaat was wat meer van hetzelfde, maar toch vaak minder overtuigend. “Walk-A-Way” en “So Thin…” inspireerden niet echt, al zat er in die laatste wel een lekkere drop. Ze eindigden de rewind set met “Victim” en verdwenen van het podium na een 40-tal minuten en bedankten het publiek uitgebreid.
Gelukkig was het een 1 april-grapje. Ex bandleden kwamen tevoorschijn en de punkrockers zorgden voor een gigantische encore met alle hits die we wilden horen. Joeri Van Vaerenbergh sprong de boxen op en af tijdens “Mala Vida”, de Spaanse bulldozer van de band. Die lekkere trompetjes die over de zoals gewoonlijk rockende gitaren gaan, maakten van het nummer een absolute blijver in de Afrekening van 2003. We hoorden ook nog “Rock On!”: zullen we doen Nikolas! En de cover van A-Ha werd nog het meest luidkeels meegezongen van alle songs. De punkversie van “Take On Me” veroverde Vlaanderen twee decennia geleden en is zo fout dat we ons bijna schuldig vinden dat we onszelf luidkeels mee horen kwelen. Dat heet dan nostalgie?
Natuurlijk kregen we ook nog “My Life, My Way” te horen, een nummer met een boodschap die zo ondubbelzinnig is dat het wat dommig klinkt. Het nummer is ook zo, maar de ‘oh oh oh’s’ en kinderstem maken echt alles weer helemaal goed. Het is gewoon een fantastische hit, een oorwurm waarvan we blij zijn dat hij nog dagen in ons brein zal blijven huizen.
Afsluiten deed Janez Detd gelukkig met wat geweld met “Anti-Anthem”, nadat Van Der Veken met “Tonight” nog een kort akoestisch rustpunt had gezet.
We kijken alvast uit naar een volgende trip down memory lane, want wanneer willen we ons niet even terug zestien voelen. Merci Janez Detd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/janez-detd-01-04-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Simple Minds - Alive and (een beetje) Kicking
Dat Simple Minds op vandaag nog het Sportpaleis kunnen doen vollopen, is al een prestatie op zich. Want laat ons eerlijk zijn, na die 5 succesalbums in de jaren tachtig heeft de band nog maar weinig voor mekaar gekregen. Het is nu al meer dan 3 decennia geleden dat ze een deftige nieuwe song uit hun mouw konden schudden. Ze lijken gedoemd om eeuwig te blijven teren op de grote successen uit hun glorieperiode, maar daar liggen ze zelf geenszins van wakker want de kassa blijft na al die jaren nog gretig klinken.
Geen mens in het Sportpaleis die daar trouwens om maalde vanavond. We zagen het voltallige publiek, dat voor quasi 90% samengesteld was uit vijftigers, al collectief denken van ‘als ze maar geen nieuwe songs spelen, want daar zijn we niet voor uit ons kot gekomen’. Geen nood, op dat gebied loste de band de verwachtingen volledig in. Er moesten geen nieuwe zieltjes veroverd worden en de fans gingen al overstag toen de eerste noot werd gespeeld.
In de aanvangsfase werden Simple Minds genadeloos genekt door het alom gevreesde Sportpaleisspook, een erbarmelijke akoestiek. De drums gingen compleet de mist in, de stem van Jim Kerr zat nog vast in de Kennedytunnel en de gitaar was zodanig scherp afgesteld dat we even dachten in een soundcheck van Iron Maiden te zijn beland. Het was des te jammer om een pareltje als “I Travel” kopje onder te zien gaan in een doffe geluidsbrij. Maar er was beterschap op til, vanaf “Glittering Prize” kwam er schot in de Schotten (vergeef ons de flauwe woordspeling) en was de klankman terug met zijn volle verstand bij de zaak. Met “Book Of Brilliant Things” en vooral een pakkend “Belfast Child” werden de eerste hoogtepunten van de avond opgetekend. En dan was het al pauze. Zo gaat dat tegenwoordig met bands op leeftijd, ze spelen in hun eigen voorprogramma en lassen doodleuk een theepauze in.
Deel 2 opende met de geweldige instrumental “Theme From Great Cities”, wat ons betreft één van de absolute Simple Minds toppers. Band en publiek geraakten alsmaar beter op dreef en klassiekers als “Waterfront”, “Someone Somewhere In Summertime”, “Don’t You Forget About Me” en “New Gold Dream” gingen er vlotjes in. De fun en de schwung zaten steeds beter in de lift maar jammerlijk genoeg was de klankman niet altijd even kordaat bij de les. De stembanden van Jim Kerr gingen ook geregeld aan de andere kant van de Schelde zwemmen. Maar dat vocaal minpuntje werd gecompenseerd door een volbloed zangeres die wel een klok van een stem bleek te hebben, wat de dame in kwestie nog eens vetjes in de verf zette met onder meer een mooie verstilde versie van “Speed Your Love To Me”.
In de bisronde werd het feestnummer bij uitstek “Alive And Kicking” gefnuikt door een overdosis handjes klappen, beetje jammer maar Jim Kerr had het wel zelf in de hand gewerkt. Met een wervelend “Sanctify Yourself” als pretentieloze afsluiter was het er wel weer boenk op.
Qua fun en nostalgie was dit een meer dan geslaagde avond, een hoop Simple Minds hits blijven immers onsterfelijk. Maar als we willen spreken over echt onvergetelijke Simple Minds concerten, dan moeten we toch met zijn allen de teletijdmachine in richting eighty one, eighty two, eighty tree, eighty fooouuuur !
Organisatie: Live Nation
Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.
De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.
De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.
De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
New beat heeft altijd fans gehad en zelfs vandaag worden nog steeds prima tracks gemaakt in ons land. Eén van die gepassioneerden zit achter Belgica Erotica. Op zijn nieuwe EP reikt hij duidelijk de hand naar grote voorbeelden als Fatal Error en Erotic Dissidents. Muzikaal jongleert Belgica Erotica met de ritmes zoals ze dat eind jaren ’80 deden. De breaks komen later dan we vandaag in dance en elektro gewoon zijn, de beats zijn bij momenten lekker kaal, de lyrics zijn minimaal en ook het (Casio-)synth-geluid kreeg geen update naar het hier en nu.
“Sextoy Of The Undead” blijft wel heel lang teren op hetzelfde ritme en mist de zweverigheid van de new beat van vroeger. Deze track heeft een atypische, broeierige sfeer. “Dance In Your Underwear” heeft een sterke intro, maar heeft daarna moeite om de aandacht vast te houden. De betere tracks van de vier op deze EP zijn voor mij titeltrack “Horny Slut On New Beat” en “Succubus”, dat zich kan meten met de heerlijke single “Boobs!” van eind vorig jaar.
Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek en zo levert deze EP opnieuw een knap uitgewerkte reeks tracks van Belgica Erotica!
Horny Slut On New Beat EP
Belgica Erotica
Eigen Beheer
https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/horny-slut-on-new-beat
MANdolinMAN is een vierkoppig ensemble dat sinds 2011 muziek maakt en waarvan het instrumentarium vooral uit mandolines bestaat. Ze bewerken vooral oude en traditionele melodieën. En voor de uitwerking ervan gaan ze voor het gehele album in zee met Mathijs Bertel (Ansatz Der Maschine) die verantwoordelijk is voor de synths en soundscapes. Voor deze release hebben ze ook gastspelers zoals Luc Weytens (synths), Robbe Kieckens (percussie) en Rozanne Descheemaeker (hoorn) uitgenodigd om mee te spelen. De titel van het album verwijst naar de gekende en gelijknamige roman van Gerard Walschap.
Mede door het subtiel toevoegen van samples, beats en soundscapes krijgt het geheel een ruimer geluid. Het geheel blijft uiteraard folk en de mandolines blijven de hoofdinstrumenten in de songs. Een aantal melodieën zul je ook herkennen zoals op “Zinnedans” , origineel een marktliedje dat “Van Het Droevig Nonneke”. “Zondaar” is een heel geslaagd nummer waar heel veel sfeer onder het nummer werd toegevoegd door middel van subtiele sounds etc… Ook de toevoeging van de percussie geeft het nummer een goede vibe. Ook zo met “Rozenland” dat bovendien een sfeervol, verhalend en warm nummer is geworden. Ook “Hemellied” is een interessante track met o.a. de elektrische gitaar die hier aanwezig is.
In totaal krijgen we 11 herwerkte traditionals en het jasje waarin ze werden gegoten, is heel geslaagd. Het geluid klinkt iets ruimer en hedendaags maar liefhebbers van traditionele folk zullen dit eveneens weten te smaken want ze blijven dicht bij hun eigen warm en folky geluid.
Een topschijfje in het genre.
Traditional/moderne folk/instrumentaal
Houtekiet
MANdolinMan & Ansatz Der Maschine
Goudi is Pierre Goudesone van de Belgische newwaveband Flesh and Fell. Zijn nieuwe single “In Us Hoofd” componeerde hij samen met zijn Flesh and Fell-maatje Laurent Stelleman. Verwacht je echter niet aan retro-new wave, maar eerder aan moderne, urban synthpop, met een lekker Oostends dialect in de lyrics en een nog lekkerdere gitaarlick erbij. De backing vocals geven deze single vleugels.
Goudi brengt binnen enkele maanden het album ‘Oostende’ uit. Als daar nog een paar tracks op staan die hetzelfde niveau halen als deze “In Us Hoofd”, zullen wij heel tevreden zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=cVZkKyQqIIQ
Cobra The Impaler - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler
Hans Devriendt
Wat een interessante avond met drie bands, Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler, die tekenden voor een interessant avondje post/progressive/american (heavy) metal …
Turpentine Valley*** was present als voorprogramma van deze twee bands. Met hun gelaagde, gevarieerde en gevoelsmatige songs wisten ze zeker menig post-metal liefhebber te raken. De band ontstond in 2016 en bracht reeds vier platen uit. Hun laatste langspeler, ‘Alder’, is nog maar twee maand jong. Maar ook live maakten de nieuwe songs duidelijk dat Turpentine Valley intussen een volwassen band is geworden. Hier en daar kon het geluid nog wat bijgeschaafd worden, maar dit wist de sfeer niet te bederven. Hier en daar invloeden hoorbaar van Pelican en zelfs van And So I Watch You From Afar, maar dit vond ik dik oké.
Co-headliner Hippotraktor**** was als volgende aan de beurt. En om eerlijk te zijn, voor hen speciaal zakte ik vanavond af naar de Handelsbeurs. Het progressive metal collectief, met leden van Psychonaut, Before He Shot Her en L’Itch bracht hun debuutplaat ‘Meridian’ uit in oktober 2021, onder het invloedrijke label Pelagic Records. Ondanks gitarist/zanger Sander Rom geen versterking kon geven op gitaar (door een probleem met z’n enkel), werd met het meedogenloze nummer “Manifest the Mountain” de toon voor een verpletterende set meteen gezet. Het gitaarwerk van Chairan Verheyden klonk strak, perfect getimed en gewoonweg virtuoos. In “Mover of the Skies” zorgde een eerste grote breakdown met hellegeschreeuw van zanger/percussionist Stefan De Graef ervoor dat het publiek losbrak. Hun snelle, complexe, poly-ritmische songs volgden elkaar in ijl tempo op en wat moet dat dan niet geven mèt versterking van hun tweede gitarist erbij? Hippotraktor wist mij compleet omver te blazen.
Uiteindelijk was het aan de heren van Cobra The Impaler**** om de avond af te sluiten. Met hun ‘American Heavy Metal’- sound drukken ze misschien nog maar sinds kort hun eigen stempel in de omvangrijke Belgische metalscene, maar aan relevante ervaring en muzikale expertise hoeven de leden van dit collectief alleszins niet in te boeten. Cobra The Impaler is het geesteskind van Thijs De Cloedt (ex-Aborted, Hæster, Horses on Fire), die wordt bijgestaan door niemand minder dan Megadeth drummer Dirk Verbeuren en andere leden die o.a. actief zijn in BEAR, Soul Grip en Arson.
Van zodra het eerste nummer van wal stak klonk het alsof we gewurgd werden door een grote boa, neen… Cobra constrictor. De gitaren van James Falck en Tace (Thijs De Cloedt) beukten erop los en hun assortiment van sterke riffs en solo’s leek onvermoeibaar te zijn.
De band stond met ongelooflijk veel goesting op het podium en met hun single “Fall of The Forgotten” werd het publiek ook razend enthousiast. Cobra The Impaler kwam, zag en overwon. Check hun debuutplaat ‘Colossal Gods’ zeker uit!
Organisatie: Democrazy, Gent
Dat King Gizzard van alle markten thuis is wisten we al langer dan vandaag. Maar dat de geschifte Australiërs naar alle mogelijke windrichtingen uitvliegen op één plaat, is zelfs voor hun doen ongezien. ‘Omnium Gatherum’ is een flink uit de kluiten gewassen genre-overschrijdend dubbelalbum dat walst van uitzinnige gitaarrock naar funk, van synth-pop naar hip-hop, van psychedelisch vertier naar striemende metal. Een dolle kermisattractie gespreid over 16 tracks.
‘Een onsamenhangende trip’, horen we u al denken, maar toch is er cohesie, namelijk die typische King Gizzard-gekte die in zowat alle songs schuilt, hoezeer deze ook op het eerste zicht uit elkaar lijken te liggen.
Het begint al met het absolute hoogtepunt “The Dripping Tap”, een monstersong waarin gedurende maar liefst 18 minuten de gitaren compleet loos gaan en waar de band zich al die tijd van zijn meest uitzinnige en geweldige kant laat bewonderen. King Gizzard op zijn allerbest, wild, uiterst opwindend, razend interessant en met een gezonde hoek af.
Daarna gaat het alle kanten uit. Op “Magenta Mountain” bijvoorbeeld komt de synthpop van hun vorige plaat ‘Butterfly’ terug naar boven, een experimentje waar wij niet zo gek op waren. Op “Gaia” en “Predator X” krijgen we dan weer de waanzinnige trash-metal die teruggrijpt naar ‘Infest The Rat’s Nest’, King Gizzard’s eigenzinnige beleving van de meest ophitsende metal. “Sadie Sorceress” is hip-hop uit de betere Beastie Boys school, “Persistance” is funk met een relaxerende werking en “The Grim Reaper” is Kendrick Lamar die te lang aan de dope heeft gezeten. Het wordt volop zomer met “Presomptuous” waarin een seventies dwarsfluitje en een Santana gitaartje rondfladderen.
Aan diversiteit dus geen gebrek op dit album, maar overdaad schaadt soms ook wel een beetje, er staan hier immers een handvol zwakkere tracks tussen die maar net aan de prullenbak ontsnapt zijn. Het typeert wel de veelzijdigheid en ongeremde creativiteit van deze bende fanatiekelingen. Op naar de volgende aflevering, en King Gizzard kennende zal dat zo lang niet meer duren.
Het Gentse This Can Hurt is ook alweer zeven jaar bezig en ze hebben reeds twee full albums uitgebracht waarvan het laatste op het Britse Glasstone Records (Peter Hook).
Tijdens de pandemie hebben ze aan een derde album gewerkt maar door de onzekere tijden hebben ze de release daarvan ‘on hold’ gezet. In plaats daarvan hebben ze een EP met erop vijf semi-akoestische/gestripte tracks uit hun oeuvre. We moeten ook nog vermelden dat ze in 2021 de fantastische single “Michaela” uitbrachten. Het broeierige dat deze song in zich heeft, doet de adrenaline opborrelen in elke vezel van mijn lichaam.
Daarbij valt op dat ondanks de iets meer gestripte versies de songs niets aan kracht en waarde inboeten. Neem bijvoorbeeld “If You Go” dat hier in de stijl van Portishead of de jonge Hooverphonic een beklijvende versie laat horen gezongen door Marieke Bresseleers. De max.
Ook “Worlds Apart” moet niet onderdoen voor het origineel. “High Tide” is hier trager dan de originele versie maar het kruipt daarvoor niet minder onder de huid. “Diane” werd hier uitgekleed en in een pianojasje gestoken. Het heeft daardoor een andere vibe en klinkt hier meer als een ballad dan een industrial rockend nummer zoals het voorheen was. Ik ben voor beiden te vinden. Het hangt wat af van mijn stemming om te kiezen welke uitvoering ik het best kan pruimen. “Vergeet Me” is een mooie song geworden met een tekst van en ingesproken/gezongen door Nel Mertens.
Onder andere melancholie, hunkering en weemoed zijn de gevoelens die This Can Hurt weet over te brengen naar de luisteraar.
Deze EP is heel geslaagd en de verwachtingen naar hun derde album is nu nog groter geworden.
Dark, gothic, rock, pop
A Darker Shade of Blue EP
This Can Hurt
We horen hier het debuut van deze zangeres die met ‘Heimat’ een album uit heeft, met liedjes over haar familiegeschiedenis die voor WOII ergens in de provincie Opper-Silezië in Polen liggen. Over haar ouders die naar West-Duitsland vertrokken en waar ze geboren wordt en een andere moedertaal meekrijgt dan die van haar ouders.
Wat horen we dan op dit album? Liedjes die als basis begeleid worden door akoestisch gitaarwerk. Aangevuld met verschillende instrumenten: de ene keer is het een spaarzame synth, de andere keer blazers, altviool of strijkers. Op dat vlak krijg je wel voldoende afwisseling. Daarnaast een melancholisch gevoelige zang. Het geheel klinkt warm. Zinvolle teksten die een zeker niveau van diepte bevatten. Verder is de mix zo dat je het gevoel krijgt dat ze ergens bij je thuis zit te spelen.
Ik moet zeggen dat vrij veel songs best catchy of melodieus klinken. Ik denk dan aan bijvoorbeeld “Holy Father”. Verder straalt het album een zekere naturel en rust uit in deze drukke mediatijden.
De meeste nummers zijn bondig en gevat en draaien rond de drie minuten.
Zelf is ze beïnvloed door onder andere artiesten als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Sharon Van Etten. Met al hetgeen we hier te horen krijgen mogen we spreken van een aangenaam en sterk debuut.
Texas - Texas forever ‘Southside’ akoustisch + Texas ‘elektrisch’ forever!
Vincent Govaert
De banner van het doorbraakalbum ‘Southside’ van Texas stond achter de drumset … Je wist dus wat je te wachten stond, met name de 30ste verjaardag van dit album …met 2,5 jaar uitstel weliswaar door … je weet naderhand wel …
De CD werd integraal gebracht op een ietwat ingetogen manier, beetje als een huiskamer concert. Bijgevolg, iedereen bleef zitten, publiek als band. Sharleen zong de volledige CD met gitaar in de hand, zonder van haar stoel te komen. Tussendoor maakte ze grapjes over haar Schots accent, dat ze vaak onverstaanbaar is, dat het publiek zo rustig was, tja, precies een meditatie sessie, dat zij het voorprogramma verzorgden van de groep die straks kwam en dat die leadzangeres een verschrikkelijke, onmogelijke 'bitch' was ....
Ze had het ook over het producen van de CD, wie daar wel en niet aan meewerkte, er waren drie pogingen nodig alvorens die op tape kon staan, enz. Verder dat ze in Amerika enkele hits hadden, maar dat niemand hen kende en zeker toen ze zeiden dat ze Schotten waren, schrokken ze .
Mooie verhalen dus om te delen. Indien Sharleen Spiteri geen zangeres was geworden, dan kon ze de wereld rondgereisd hebben als stand-up comediante.
We kregen dus een eerste deel met tien nummers in die prachtzaal, het Koninklijk Circus, uitermate gedurfd en geslaagd. Van “I Don’t Want a Lover” over “Every Day Now”, naar “Faith”, “Thrill has Gone”, “Fool for Love”, “One Choice”, om dit eerste luik af te werken met “Future Is Promises”.
Er volgde hierna een pauze van 20 minuten en iedereen kwam vol goesting terug de mooie ronde zaal in.
En nu is het dan ook gedaan met zitten: “Do you like to party? Noooo, I’ve never seen a party sitting on asses” en hup iedereen recht; mijn buurvrouw werd een beetje ongelukkig, want de lieve dame wou liever blijven zitten en ziet nu niets meer …
Het was van mij geleden van Phil Collins in de Expo Gent, dat er nog eens een artiest een nummer van vooraf aan herbegint. Sharleen dus ook, ze is duidelijk niet gelukkig met het geluid als ze “Summer Son” inzetten; ze herbeginnen, ze geeft ons nog mee dat we zeer verrast zullen zijn met welk nummer ze het tweede deel van de avond zullen starten… Het was niet verkeerd om te starten met een nummer uit hun vijfde plaat ‘The Hush’, hun best verkochte plaat ooit.
We krijgen nog mee dat Texas de eerste keer speelde buiten de UK op … Torhout/Werchter, samen met The Pixies, REM, Robert Cray Band, en dan met hulp uit de zaal , nog met Lou Reed!
We worden nu meegenomen voor een tiental nummers, “Halo” gevolgd door “Hi”, titeltrack uit de laatste plaat, en “In Our Lifetime” tevens uit die vijfde plaat ‘The Hush’.
Op “Mr Haze” moet Brussel dansen, "common I wanna see proper dancing”, gevolgd door “Let’s Work It Out/Rip It Up”.
Als ze start met “When We Are Together”, geeft ze ons nog mee dat ze zich in een oude Griekse arena voelt waar de mensen boven gevaarlijk hoog zitten. Voor “Unbelievable” zet ze alle zorgmedewerkers, voedingswaren-medewerkers, enzovoort in de bloemen want die hebben echt hun leven geriskeerd voor ons. “In Demand” van hun ‘Greatest Hits’ album volgt nu, en is één van de drie nieuwe nummers toen op dat album. Plots is het Koninklijk Circus verlicht door de gsmlichtjes. Net voor “The Conversation” krijgt ze uit het publiek een geschenk in een zakje, een paar sokken, blijkbaar is ze daar heel op gesteld en een brief, die ze voorleest. Het is blijkbaar een goed doel uit Roubaix om de slachtoffers en families in Oekraïne te steunen. Zo is ze dan ook, ze leest heel de brief voor en dan zingt ze vooral en praat niet meer. “Inner Smile” volgt nu, samen met “Say What You Want” van de comeback-plaat van ’97 ‘White On Blonde’, waar ze in de clip een Elvis imitatie doet; later zullen we nog zien dat Texas enorm Elvis fan zijn.
We kunnen zo zeggen dat deel twee hiermee is afgesloten, maar ze geeft al mee dat als we braaf zijn ze nog terugkomen voor ‘one’, ‘two’, ‘three’ nummers.
“I don’t Want a Lover” en “Black Eyed Boy” zijn de laatst eigen nummers en dan, we hoorden het al dikwijls, sloten ze af met “Suspicious Minds” van Elvis himself!
Beetje bizar wat we zien op het podium bij de leden, twee dragen een hoed, iemand een pet en dat voor een band die als frontvrouw een kapster heeft …
Een heel geslaagde avond kregen we . Er was nog een tweede concert in ons landje, Kursaal, Oostende en dan hop naar Amsterdam om dan verder op tournee te trekken. Texas Forever!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1926-texas-18-04-2022
Organisatie: Live Nation
Paaspop 2022 - Gezellig en allesomvattend, meer dan zomaar wat … muziek
Paaspop 2022
Festivalterrein
Schijndel (Nederland)
2022-04-15 t-m 2022-04-17
Hans De Lee
Wat een fantastisch weerzien met Paaspop! Samen met vele anderen was het enorm uitkijken naar dit event, zeker na die uiterst vervelende en gedwongen festivalstilte van bijna 2 jaar.
Uiteraard was ook deze editie lang vooraf helemaal uitverkocht. En al stonden er misschien iets minder ‘grote’ namen op de affiche, het kon de pret op geen enkel moment bederven, integendeel. De zon was van de partij, de mensen waren uitgelaten en de bands deden hun stinkende best om van hun eerste live optreden sinds lang een onvergetelijke belevenis te maken. Nog nooit zoveel enthousiasme voor het podium en spelplezier op het podium gezien op 1 dag.
Paaspop is wat mij betreft by far het meest gezellige en allesomvattende festival van de Benelux en zorgt binnen dat grondgebied steevast voor een geslaagd startschot van een lange festivalzomer. De heerlijk diversiteit aan muziekstijlen die aanbod komen, de bonte mengelmoes aan randactiviteiten en de waanzinnig mooie aankleding en verlichting van de festivaltenten en het immense festivalterrein tout court, zijn vrij uniek. De catering en het overvloedige aanbod aan spijs en drank zijn al even divers en smakelijk. Van reuzerefter, over een heus cosy ingericht restaurant tot een mega foodmarket, het is niet te verzinnen wat je hier zoal aantreft aan snacks en allerlei koude en warme happen.
Genoeg nu over het randgebeuren. Music maestro! Want dat is uiteindelijk de hoofdreden van ons bezoek aan Schijndel : bands live aan het werk zien en liefst zoveel mogelijk. Ook hier is het aanbod buitengewoon divers en soms verrassend te noemen maar daarom net zo interessant. Van schlagermuziek tot metal, van disco tot garagerock en van new wave tot hip hop, het galmt netjes naast elkaar uit één of andere tent op Paaspop.
We waren aanwezig op dag drie van het event - zondag 17 april 2022
Blood Red Shoes uit Brighton (UK) trokken meteen stevig van leer in de Jack Daniels tent. Hun indierock klonk heel vet, zeker als je weet dat ze slechts met 2 op het podium stonden. Ze beloofden later op het jaar terug te komen met meer muzikanten en met meer nummers uit hun recentste album ‘Ghosts on tape’. Door de minimale bezetting konden ze immers slechts 1 nummer uit dat album live brengen op Paaspop.
Terwijl in de Loco Royale tent het hilarische WK schuifelen aan de gang was, zorgde de plaatselijke wereldster Snelle (aka Lars Bos) voor een uitbundig feest op het hoofdpodium in Apollo. Hoewel hij vooral bekend staat als Nederlandstalige rapper scoorde hij in de nokvolle tent ondermeer met een spijkerharde versie van, echt waar, ‘Killing in the name’ van RATM, inclusief pyrotechnics.
Een andere binnenlandse held, Ronnie Flex, bracht dan weer in Phoenix de ganse tent aan het meezingen tijdens het aanstekelijke ‘Energie’ en tal van gelijkaardige nederhop deuntjes.
Op weg naar de Theatre tent, stopten we even in the Pinball club om op een resem flipperkasten van AC/DC, Metallica en andere legendarische rockbands een poging te ondernemen de highscore aan te vallen. De aanval mislukte grandioos maar katapulteerde ons moeiteloos terug naar onze jeugdjaren waar dergelijke kasten nog deel uitmaakten van het vast meubilair in menige donkere kroegen en lunaparken.
Iets voor 19u maakte Alex Agnew zijn opwachting in het theater, dat voor de gelegenheid gevuld was met honderden stoeltjes en met veel sfeer en gevoel voor gezelligheid was verlicht en ingericht. De band die voor Agnew de tent onder stoom moest brengen was Zoutmus, een bende ongeregeld die in het Nederlands een soort van fanfarerock brachten met als hoofdthema een banaan, inclusief bananenmutsen, opblaasbananen en teksten over die gele kromme vrucht. Hilarisch, althans toch voor even.
Alex deed op Paaspop een try-out van zijn upcoming comedyshow en bracht het er, ondanks zijn mindere status in Nederland, heel goed vanaf. Als vanouds nam hij geen blad voor de mond, was hij bijwijlen heel grof en ging hij geen enkel gevoelig onderwerp of taboe uit de weg. Hij haalde meedogenloos uit naar Poetin en Trump, spuwde op talrijke corona toestanden, maakte fietsers en steprijders met de grond gelijk, braakte een paar Jodenmoppen uit en nam tenslotte een aantal (trans)genders op de korrel. Maar door toevoeging van de nodige zelfspot (luister naar de hilarische avonturen met zijn hond Sherlock) , zijn gekende imitatiegeluiden en de gave om heel af en toe ook eens een seconde ernstig te zijn en kort stil te staan bij bepaalde onderwerpen, kon hij op veel bijval rekenen vanuit de zaal en wist hij een zeer geslaagd optreden neer te zetten. Dat belooft voor het echte werk in Vlaamse zalen later op het jaar.
Naast Agnew werd België ook nog op andere Paaspop podia met verve vertegenwoordigd . We vingen een glimp op van het concert van Whispering Sons en stelden vast dat de band sinds hun debuut enkele jaren terug enorm matuur is geworden. Alleen kunnen ze in Nederland nog lang niet terugvallen op de bekendheid en status die ze in eigen land gestaag opbouwden en nu permanent genieten. Het optreden stond als een huis maar de tent was helaas niet helemaal volgelopen voor dit talentrijk vijftal. Een gemiste kans voor heel wat festivalgangers als je het ons vraagt.
Een eervolle vermelding gunnen we ook aan The Vipers die met hun show ’50 jaar queen’ de iets oudere festivalbezoekers massaal naar het theatre lokten, waar intussen alle stoelen netjes aan de kant werden geschoven. De tribute band uit Italië brengt op meesterlijke wijze alle hits van Queen weer tot leven en zanger Guiseppe Maggioni (ooit finalist van The Voice Italy) zet een verbluffende imitatie van Freddy Mercury neer. Hoedje af voor deze topmuzikanten die in de zomer trouwens ook op de affiche staan van Graspop te Dessel.
White Lies is een band die eigenlijk nooit teleurstelt. Akkoord ze geven misschien niet meteen de meest opwindende shows weg (tenzij je papiersnippers het einde vindt) maar laten gewoon de songs hun werk doen en die formule is prima. Frontman Harry McVeigh en zijn collega’s kunnen dan ook putten uit een indrukwekkende reeks van hits en zeer herkenbare nummers die bij de fans altijd op heel wat bijval kunnen rekenen. Het klinkt allemaal zo verdomd professioneel en goed : ‘Big TV’, ‘Bigger than us’, ‘Farewell tot he Fairground’, ‘To Lose my life’,enz. Een warme portie indiewaverock die bij vlagen doet denken aan Joy Division of, meer recent, Editors maar intussen toch al bewezen heeft over een perfecte eigen sound te beschikken. Deze witte leugens vervelen nog lang niet!
Op het einde van de geslaagde festivaldag stonden heel wat gekende en minder gekende Nederlandse rockbands geprogrammeerd in de Jack Daniels tent en in het kleinere Thunder Alley. En het moet gezegd, ze haalden stuk voor stuk een heel hoog niveau en bewezen dat de toekomst van de Nederlandse rock’n’roll best veelbelovend klinkt.
Persoonlijk was ik het meest onder de indruk van Fire Horse. Een recente band die rauwe en smerige maar catchy (garage)rock brengt en op het podium van de eerste tot de laatste minuut kon boeien. Geen wonder als je weet dat de leden al jarenlang meedraaien in de NL rockscene en eerder al veel strepen verdienden in bands als Peter Pan Speedrock en Birth Of Joy. Nummers als ‘Fire Horse’ en ‘Don’t Care’ klinken erg volwassen en blijven meteen hangen in het geheugen. Uitkijken naar de debuutplaat van deze heren die nog dit jaar zou uitgebracht worden.
Paceshifters van de gebroeders Dokman staan voor iets minder toegankelijke alternatieve rock en timmeren sinds 2008 met veel overgave aan hun muzikale carrière. Ze hebben intussen meerdere albums uit en speelden ondermeer met succes op Pinkpop en Zwarte Cross. Het klinkt allemaal zeer oprecht, intens en hard maar steeds met oog voor melodie en veel gevoel. Absoluut een erg geslaagd no nonsense concert.
Tenslotte mag Tusky uit Utrecht een goed gevulde Thunder Alley afsluiten met hun aanstekelijke punkrock. Ook deze heren leveren een prima set af, al is het even wennen aan de nieuwe bandleden en vooral het toch wel andere stemgeluid van zanger Quirin Wijgers die gelukkig op een heel energieke wijze de vroegere frontman Alfred vervangt en zijn eigen twist geeft aan de nieuwe Tuskysound anno 2022.
Wanneer we moe maar voldaan besluiten de auto op te zoeken horen we in de verte The Chainsmokers nog een laatste keer het hele festivalterrein op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de drie dagen
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/966-paaspop-2022
Organisatie: Paaspop
Whorses - Een schizofreen is nooit alleen
Bipolair. Zo omschrijven Whorses zelf hun debuutplaat. Eigenlijk platen, want het is een dubbelalbum geworden. Enerzijds snoeiend hard, anderzijds zijdezacht. ‘Slaan’ en ‘zalven’ heet dat dan. Met gepaste trots kwamen ze hun boorling voorstellen inKortrijk. Daarvoor werd alles uit de kast gehaald, en werden er vrienden/gastmuzikanten uitgenodigd. En niet de minste: Leander van het Groenewoud (Alex Verdi, Lee Anderson), Maarten Flamand (The Antler King), Mattias De Craene (Nordmann), en vriend des huizes Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov).
Het voorprogramma Whorses zelf - trapte de avond af met “Attitude”. Een wondermooie, in country gedrenkte parel. De eerste set was dus voorzien voor de zijdezachte kant van het album, en vulde het Wilde Westen met een warme gelukzalige gloed. Deze jongens zijn van alle markten thuis en laveren van fluwelen bossa nova (“Shaking”) naar uptempo 80-ies pop die refereert naar The The, XTC, (“Humble”). Maarten Flamand kwam lapsteel-gewijs de band vervoegen op “Bye Bye Memory”. Wie toen niet smolt, moet dringend de steen door een hart vervangen.
Deel 1 werd samen met de vrienden Leander en Maarten zachtjes en smaakvol afgesloten in “Up To Town”.
Daarna was het de beurt aan de headliner - Whorses zelf. Zachtjes nagenieten van de eerste set zat er niet in. De verbijsterde toeschouwer werd meteen bij het nekvel gegrepen onder de razende tonen van het nauwelijks één minuut durende “Splinters”. Matthias Decraene (sax) werd er bijgehaald voor “Black Museum”. Dit smaakte naar King Crimson, maar dan scheurender, donkerder, razender. In tegenstelling tot de eerste set maakte de fluwelen zang plaats voor het betere roep- en tierwerk. Vanuit de diepste krochten van de ziel, sneed de zang door merg en been. Bijzonder indrukwekkend. Met de vingers in de neus spelen deze cowboys met tempowisselingen, zoals in het heerlijke trashpunky “Meatball Sub”. Voor de afsluiter “Have You Seen Bob” werd Whorses bijgestaan door Pieter-Paul Devos op gitaar. Een masterclass in ‘duivels ontbinden’.
En toen floepten de lichten aan. En daar sta je dan. Verdwaasd, alsof je een kopstoot hebt geïncasseerd van een uit de kluiten gewassen stier op steroïden. Dit was geen optreden, maar een beleving.
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
