M. Ward + Pauwel - Overweldigend vakmanschap met charmante eindnoot
Een cultheld voor sommige of een nobele onbekende voor andere, Matthew Stephen Ward houdt zich al meer dan 20 jaar bezig met indie folk. Als je hem niet kent van She & Him (met Zooey Deschanel) of van de folk supergroep Monsters of Folk (met onder andere Jim James en Conor Oberst), dan zijn er vast enkele van zijn songs op één of andere manier jou ter ore gekomen.
Net op tijd konden we het slot van Pauwel meepikken. In een waar kampvuurmomentje speelde hij volledig unplugged een zachte folk ballad waar de zachte tremelo in zijn stem overtuigend binnenging. Één nummer was voldoende om alvast uit te kijken naar een volgende ontmoeting met deze beloftevolle artiest.
De Amerikaanse singer-songwriter koos voor een simpele opstelling met een vleugelpiano, een mondharmonica, een folk- en klassieke gitaar. Simpel, maar doeltreffend want na opwarmer “The Crooked Spine / Duet for Guitars #3”, kreeg hij met “Eyes on the Prize” zowat de hele zaal goedkeurend aan het wiegen. Met “One Hundred Million Years” erbij zorgde hij al voor een sterk begin van het concert.
Uiteraard konden ook de prachtige covers van allerlei artiesten ook vanavond niet ontbreken. Zo was er al vroeg in de set de jazz standard van Billie Holliday “I Get Along Without You Very Well” en het krachtige “Rave on!” van Sonny West. Met een handige bruggetje naar de afgelopen woelige coronaperiode, bracht hij op de piano Daniel Johnston “The Story of an Artist” tussen zijn eigen puike “Poor Boy, Minor Key” en “Vincent O'Brien”.
Als een echte vakman bracht hij zijn pareltjes op een eigen gestripte manier. Het was alsof hij ons door een stukje geschiedenis van de traditionele Amerikaanse folk, blues en country aan het rondleiden was. Het publiek was hem daar dan ook enorm dankbaar voor. Uitschieter “Chinese Translation” was een heerlijk rock'n'rollend nummer met een makkelijk mee te zingen refrein en een geweldige outro. Met “Fuel for Fire” wist hij een gevoelige snaar te raken. Bijna te hard, want naj een snijwonde door z’n snaren, kreeg hij van het publiek doekjes toegesmeten om het bloed te stelpen.
Ondanks de hier en daar vergeten of scheve noten en de technische moeilijkheden, bleef hij ons toch telkens charmeren. Alles wat die man deed, was goud waard. Zo zag het ernaar uit dat ondanks het begeven van zijn gitaarkabel tijdens “Poison Cup” Ward bleef gaan en zo kreeg hij nog extra dankbaarheid terug.
Door de dolenthousiaste menigte kwam M. Ward niet één, maar twee keer terug om zes extra bisnummers te brengen. Op z’n Bob Dylan’s (vertellende stijl) bracht hij diepkomer “Sad, Sad Song”. De volledige onherkenbare cover “Let’s Dance” van David Bowie was ook een pareltje die niet kon ontbreken.
Op een hoogtepunt eindigen, werd bij dit concert letterlijk geïnterpreteerd. Ward zocht voor het allerlaatste nummer meermaals in het publiek een pianist om wat piano te spelen. Uiteindelijk ging de moedige Margot from Bruges het podium op om, na een studieronde, vol enthousiasme en charme de bluesy melody van “Rollercoaster” te spelen.
Dit afsluitend plaatje was perfect, het gehele concert overweldigend, de artiest overtuigend en iedereen keerde dan ook voldaan met zaligheid de nacht in.
Setlist
The Crooked Spine / Duet for Guitars #3 - Eyes on the Prize - One Hundred Million Years - I Get Along Without You Very Well (Billie Holiday cover) - Chinese Translation - Fuel for Fire - Rave On! (Sonny West cover) - Poor Boy, Minor Key - The Story of an Artist (Daniel Johnston cover) - Vincent O'Brien - Unreal City - I'll Be Yr Bird - Lullaby + Exile - Poison Cup
Bis 1: Sad, Sad Song - The Sandman, the Brakeman and Me (Monsters of Folk song) - Outta My Head
Bis 2: Let's Dance (David Bowie cover) - Migration of Souls – Rollercoaste
Organisatie: Botanique, Brussel
Takeshi’s Cashew - Het zomert in de Chinastraat
De Chinastraat aan Dok Gent is de ontmoetingsplaats bij uitstek voor jong en creatief Gent. Een fraaie locatie met onder andere ateliers, een filmstudio, een exporuimte en twee concertzalen. In de sympathieke openluchtbar ‘Bar Bricolage’, een fijne verzameling bouwwerken samengeflanst uit allerhande recupmateriaal, is het bijzonder aangenaam relaxen. De Chinastraat is dan ook the place to be voor jonge Gentenaars bij wie het niet allemaal zo nauw steekt, maar die wel een hart hebben voor feesten. Er worden fuiven, dj sets en concerten georganiseerd, met vanavond op het programma twee avontuurlijke bands Omar Dahl en Takeshis’ Cashew.
Omar Dahl brengt een soort aanstekelijke jazz die onderbouwd is met elektronische beats die voor een constante groove zorgen zonder opdringerig te zijn. Dankzij blazers en violen laten ze hun sound vloeiend overgaan van balkan toetsen naar oosterse invloeden, ze weten de perfecte vibe te vinden en houden het steeds levendig en dansbaar. In de Chinastraat blijkt Omar Dahl’s formule perfect te werken, de gedreven set bouwt langzaam naar een climax toe, bij zowat het voltallige publiek worden de dansbeentjes alsmaar uitbundiger uitgesmeten. Bruisend en opzwepend concertje.
Takeshi’s Cashew is zowaar een Oostenrijkse band, niet bepaald het land van waar je zo een prikkelende muziek zou mogen verwachten. De heren brengen verslavende psychedelische tonen die verschillende kanten opgaan. Wereldse klanken die funky, oosters, bezwerend en trippy klinken met hier en daar een surfgitaartje er tussenin, denk een beetje aan Altin Gün. Onder meer een zelfgemaakte didgeridoo, gebricoleerd uit loodgietersbuizen, voegt een speciale toets toe aan dit eclectische muzikale potje. Met het dansbare “Akihi” en het hallucinerende “There Is No Harmony” kan Takeshi’s Cashew het publiek volledig meezuigen in hun begeesterende set. Je hebt constant de indruk dat er achter de coulissen slangenbezweerders en buikdanseressen klaarstaan om het podium te betreden. Niet dus, maar Takeshi’s Cashew’s feelgood-feestje is zo ook al geslaagd.
Zacht weertje buiten, zomers danspartijtje binnen. In de Chinastraat is de zomer al begonnen.
Nothing - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Nothing neemt niemand minder dan post-punk outfit van eigen bodem, The Waltz, onder hun hoede gedurende geheel hun Europese tour. Met bijna negen stops, waaronder in Praag, Berlijn, Kopenhagen en Oslo spelen de vier heren vanavond een ware thuismatch in hun dierbare Kortrijk.
The Waltz - De band ontstond in volle lock-down periode en afgelopen januari verscheen hun debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ onder Labelman. Meteen begreep ik waarom The Waltz het voorprogramma mocht verzorgen. Hun muziek valt moeilijk onder één genre te specificeren, wat hen voor mij net zo interessant maakt. Verwacht je vooral aan post-punk met catchy hooks en een portie noise erbij met een knipoogje naar bands als Modest Mouse, Kabul Golf Club en Idles.
Ze brachten zonder gène een strakke, kwalitatieve set, voornamelijk bestaande uit nummers van hun debuutplaat, waaronder ook de single “Flowers”. De bandleden, bestaande uit gitaristen Kevin Anne (tevens zanger) en Benoit Lafaut, bassist Arne Vanhoutteghem en drummer Sybe Versluys hadden er ogenschijnlijk zin in en stonden vol goesting op het podium. Al snel hadden ze het publiek mee en voor we het wisten zat hun set er na een half uur alweer op. Zonde, want ze mochten wat mij betreft nog wat langer doorspelen. Ik hoop dat we lang nog niet alles van hen hebben gehoord, want ze zijn ‘t waard om uw trommelvlies te vertroetelen met hun aardig gestoorde sonische opwellingen.
Omstreeks half tien was het de beurt aan Nothing. De Amerikaanse post-shoegaze band rond frontman/stichter Domenic Palermo, die er een op z’n minst te zeggen, aardig parcours heeft opzitten. Maar wat maakt het uit, zonder die donkere jaren was er waarschijnlijk nooit geen sprake van Nothing, of toch al zeker niet van de band met hun eclectische sound zoals we ze vandaag kennen.
Nothing bestaat ondertussen 12 jaar en na enkele veranderingen in hun line-up staan ze volgens mij aan de top van hun kunnen. Momenteel bestaat de band uit frontman/zanger/gitarist Domenic Palermo, die ooit speelde in de hardcore-/punkband Horror Show en samen met Wesley Eisold (Give Up The Ghost, Cold Cave) schouders zette onder het muzikale project XO Skeletons. De band bestaat daarnaast ook uit zanger/gitarist Doyle Martin (tevens frontman van de rockband Cloakroom), bassiste Christina Michelle en drummer Kyle Kimball.
Hun set ving aan met de gemoedelijke intro van “Hymn to the Pillory”, het eerste nummer vanop hun eerder verschenen plaat ‘Guilt of Everything’ (2014, Relapse Records), die na ongeveer een minuut open barste tot een wall of sound van jewelste. Ik had de indruk dat de soundmix nog niet op punt stond gedurende de eerste twee nummers, maar daarna klonk alles mooi uitgebalanceerd en in verhouding met de puike akoestiek van de zaal voelde ik dat ‘t goed zat. Het derde nummer “Say Less”, vanop hun laatste plaat ‘The Great Dismal’, kwam na een geniale sample volledig op gang met de frisse, up-tempo ritmesecties van drummer Kyle Kimball. Die laatste maakte met dit nummer meteen duidelijk dat hij geen gewone simpele drummer is, maar wel een veelzijdige ‘powerhouse’. De atmosferische soundscapes van Doyle Martin bouwden zich in combinatie met het bezwerend gitaarwerk van Domenic Palermo laag na laag op, tot het nummer compleet uit zijn voegen barstte. Voor mij sowieso al één van de hoogtepunten van de avond.
Het publiek stond er naar verwondering van Domenic Palermo nog wat statig bij, maar na een -met humor overgoten- dialoog met het publiek, wist hij het publiek toch voor zich te winnen.
Hierna vuurde Nothing een de slow burner “Dead Are Dumb” op ons af, maar het had iets hypnotiserend en de het nummer slokte mij volledig op in zijn complexe gelaagdheid, de outro werd ook extra lang uitgespannen waardoor het volgende nummer “Vertigo” des te verpletterend overkwam. Na “Bent Nail” en “In Blueberry Memories” speelden ze met “The Carpenter’s Son” het enige nummer vanop hun alom-geprezen plaat ‘Dance on the Blacktop’, waarbij de stemmen van Domenic en Doyle duidelijk één complementair gegeven waren. Kippenvel. Met “Hymn Asylum” als voorlaatste nummer wisten ze mij dan ook nog eens tekstueel de mond te snoeren:
“Send the bombs
We've had enough of us
Face the facts
Existence hurts existence “
Alvorens ik het besefte, eindigde het concert in grote climax en grandeur met “B&E”. En lekker ironisch… strompelden de bandleden heel nederig het podium af.
Ik mocht vanavond getuige zijn van één van die weinige bands, met eigen, authentieke sound. En daar ben ik dankbaar voor.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Dry Cleaning - Op ontdekkingsreis in de popgeschiedenis
Dry Cleaning en Maria Somerville
Dry Cleaning is een van die hotte bands uit de UK, Londen die weet te intrigeren met het debuut ‘New long leg’ , een indie-postpunk/psychedelica jengelend gitaarpop pareltje. Het kwartet sleurde ons klein anderhalf uur lang mee in hun broeierig, groovend, bubbelend, spannend materiaal, met een zangeres, die met haar praatzang door de nummers heen brabbelt.
Dry Cleaning, goed op zich live ,niet overweldigend, maar eentje die 40 jaar popgeschiedenis samenbalt.
Le Grand Mix heeft nu twee zaaltjes, optimaliseren een dampend clubsfeertje, én hoe kleiner, hoe meer een opkomend talent er sterk kan uitkomen. In het geval van het Londense Dry Cleaning een ideale kans om hun debuut , dat in het voorjaar 2021 verscheen, en hun twee EPs, die al van 2019 dateren, na deze intense coronapandemie in de spotlights te plaatsen.
Ze slaagden er alleszins in ons mee te slepen in hun spannende sound , maar overstag gingen we nog niet direct. De dynamische groove en opwinding zien we bij de muzikanten, maar de zangeres moet nog een beetje haar positie op een podium vinden. Florence Shaw heeft wel iets mee van Florence Welch (die van Florence & the machine) met haar lange wapperende haren, en in haar pose door de armbewegingen, maar is nog teveel aan haar micro genageld, terwijl ‘de Welch’ heen en weer huppelt en zwierig om zich heen slaat.
Nochtans de sound , repetitief opbouwend, is wel goed in levendigheid en in de tempowissels; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte . Florence met haar armbewegingen brabbelt, draagt voor, mijmert, becommentarieert en verzucht in de nummers.
De sound is om U tegen te zeggen … Invloedrijk van PIL, Wire, Magazine, Joy Division , Stranglers, naar het dames werk van Nico, Laurie Anderson , Grace Jones over de 90s Kristin Hersh , Tracy Bonham, verder wat Strokes retro, de indie-psychedelica van Stereolab, Belle & Sebastian, The Fall naar de tennies van Kae Tempest. Er werd afwisselend geput uit de twee EPs, ‘Boundary road snacks & drinks’, ‘Sweet princess’ en het debuut ‘New long leg’.
De eerste songs van hun debuut zijn direct bindend en zorgen ervoor dat het publiek al meteen mee is. We worden meegezogen in die intense hoekige gitaarriedels , diep groovende basstunes en bezwerend , hitsende drums op “Leafy”, “Unsmart lady”, “Her hippo” en de single “Strong feelings”. “More big birds”, iets verderop in de set, laat meer psychedelica doorsijpelen . Intussen speelden ze van hun EPs meer rauwe, snedige nummers, “Sit down meal”, “Viking hear” en “Traditional fish”.
Voorbij halfweg komt die andere single boven, het intense, broeierige “New long leg”; de muzikanten steken er nog meer swing in ; het steekt wat af tegenover de statische houding van Florence, maar ok, we zitten mee in de flow en het is de aanzet naar een boeiende finale van “Magic of meghan”, die net als het afsluitende “Scratcard lanyard”, messcherp, hoekig klinkt .
Het kwartet wordt sterk onthaal en genoot van de fijne respons . “Conversation” is de definitieve afsluiter , mooi uitgesponnen, sterk uitgediept, niet vies van wat pedaaleffects, en die net die 40 jaar popgeschiedenis omarmt.
Geen echte verrassingen vanavond met Dry Cleaning, wel een talentvolle band , die op ontdekkingsreis is getrokken en ons laat proeven van zoveel ‘pop-rijks’. Op naar Bota in Brussel en op de festivals!
Ook de support verdient een eervolle vermelding … De Ierse avantgarde artieste Maria Somerville (geen familie van de Schotse Jimmy?), speelt muziek in een ‘duyster’ concept; ze mengt soundscapes, sfeervolle, fellere elektronica en zachtmoedige, opbouwende gitaarriedels met neurotische klanken en drone-ambient in een donkere walm en lichteffects. Een bezwerende , hectische , kakafonische sound van deze debutante . ‘Beautiful hypnotic & spectral’ werd het omschreven , een krui(d)spunt van dreampop en postpunk, een ontmoeting tussen Nico , Cocteau Twins , This mortal coil, Beach house, Twin Peaks en Sunn o))). Eentje die eigenlijk niet zo misstaan op een Kraak of BRDCST, met hun alternatief klankenspectrum.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Mydonna - Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’ …
De Gentse tributeband Mydonna (2017) speelde al een tijdje eigen rockversies van Madonna en voegde er steeds een eigen touch aan toe. Na hun succesvolle debuutsingle “Frozen”, opgedragen aan een dierbare vriend van frontzangeres Caroline Clement, stelde Mydonna onlangs hun debuutalbum ‘Revirginized’ voor. Met deze covers wil Mydonna mensen terug in die tijd voeren en hen opnieuw doen genieten van Madonna’s grootste hits uit de jaren ’80 en ’90.
De band heeft de smaak om eigen singles uit te brengen nu duidelijk te pakken. https://www.youtube.com/watch?v=_F5_CmPY9SA
We hadden een fijn gesprek met Caroline over de release show, dit debuut en polsen naar hoe ze deze coronatijden heeft doorstaan en uiteraard ook over de verdere toekomstplannen.
Caroline, ‘Mydonna’ is begonnen (dacht ik in 2017); kun je ons eens vertellen hoe alles is begonnen? Want je bent al een tijdje bezig in die muziekwereld, naast dit project
Ik ben inderdaad al een tijdje bezig in de wereld van de showbusiness. Ik ben van kleins af actief als choreografe en danseres. Ik ben op sleeptouw genomen door Patrick De Coninck, van dansschool Move en man achter de Michael Jackson Legacy , dat waren mijn eerste stappen in de showbusiness. Ik heb enkele dance plaatjes gemaakt en heb op nummer 1 gestaan in Spanje onder het pseudoniem Tamira Jay. Madonna is echter altijd de rode draad geweest doorheen mijn leven. Ik heb altijd naar haar opgekeken als persoon en als artiest. Het is dus de logische volgende stap in mijn carrière dat ik deel zou uitmaken van een Madonna tribute.
Waar komt de adoratie voor Madonna vandaan?
Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’. Ze heeft ook
altijd heel hard gewerkt ...... en heb mezelf er altijd wel mee kunnen vereenzelvigen.
Madonna is altijd een veelzijdige artieste geweest, ik vond haar wat mysterieuze periode (zoals ik dat noem) waar ze lekker ging provoceren de beste tijden. Welke periode geniet jouw voorkeur?
Mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de Madonna van de jaren ’80. Er waren zoveel grote artiesten in die periode, en zoveel variatie ook. Toen werden artiesten ook nog echt gemaakt, en Madonna is daar het beste voorbeeld van. En dat was toch haar glorietijd toen.
Mydonna bracht een debuut album uit ‘Revirginized’; ook hieruit blijkt dat jullie aan de songs van Madonna een eigenzinnige draai geven, is dat bewust ?
Het is vooral de bedoeling om op die manier Madonna iets terug te geven, om alles wat ze ons al gegeven heeft. We hopen dan ook een tribute te kunnen neerzetten die haar waardig is. Het was zeker niet de bedoeling om gewoon een kopie te maken, we hebben er dus wel bewust een eigen draai aan gegeven, zeker en vast. We hopen dus op die manier een tribute neer te zetten die zij ook kan appreciëren.
Ik vroeg me dan ook af of Madonna zelf van jullie bestaan weet of al heeft gereageerd?
Voorlopig heeft ze ons nog niet gecontacteerd, mijn manager heeft dat al enkele keren geprobeerd, maar tot nu toe zijn er nog geen reacties binnen gekomen. We hopen uiteraard dat ze er ooit lucht van krijgt, het zou ook mooi zijn om haar ooit eens te mogen ontmoeten.
Je omringt je ook met top muzikanten; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Het idee is feitelijk ontstaan uit de Gentse rock groep Needle and the Pain Reaction. Die hebben een cover gebracht van Material Girl van Madonna. Van daaruit is dus het idee ontstaan om die tribute op poten te zetten. We zijn intern wel wat van line up gewisseld, maar met deze line up krijgen we wel het gevoel dat we de juiste mensen op de juiste plaats hebben gevonden om dit project te doen slagen. Ook een feit is dat Madonna's popsongs eigenlijk heel straf gecomponeerd en gearrangeerd zijn en ze met de juiste producers werkte. Dit is alvast zeer leerrijk geweest voor de Mydonna muzikanten.
Madonna heeft inderdaad prachtige songs gemaakt, maar nog steeds het probleem in muziek en kunst (en niet alleen daar) dat als een vrouw op die zelfverzekerde manier haar gang gaat het minder wordt geapprecieerd tot zelfs gewaardeerd als dat een man net hetzelfde doet. Daar heeft Madonna wel mee af te rekenen gehad, denkt u ook niet? Wat is je mening?
Dat klopt wel, maar dat heeft ook te maken met de stelling ‘hogen bomen vangen veel wind’.
Dus niet alleen het feit dat ze een vrouw is. Ze is nu eenmaal een controversieel persoon.. Op een bepaalde manier denk ik niet dat ze dat zo erg vindt, Een zelfverzekerde vrouw zal
altijd wel een beetje sceptischer worden bekeken, dan een zelfverzekerde man.
De single ‘Frozen’ kwam uit midden in corona tijden, een ramp want de muziek van Madonna moet toch live worden gebracht, hoe heb je die tijden doorstaan?
We hebben die tijd zeer nuttig gebruikt eigenlijk. We hebben ons repertoire verfijnd en aangepast. Een beetje zitten schuiven met nummers. Bovendien hebben we onze show geperfectioneerd en ook drie live streamings gedaan. Daar is beeldmateriaal uit voortgekomen
dat we nu ten volle kunnen gebruiken. We hebben dus eigenlijk gewoon het album , dat
ondertussen is uitgebracht, intensief voorbereid. Dus al bij al was die corona tijd niet zo
negatief voor ons.
Heeft dit je doen botsen op je grenzen of ben je daar sterker uit gekomen?
Dat is een beetje dubbel, aan de ene kant was dat een periode van rust en bezinning. En, zoals ik zei, hebben we die tijd benut om heel het project te verfijnen en te perfectioneren.
Wat betreft live streamings. Ik heb in die periode veel live streamings bekeken , wat mij daarbij opvalt is dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je comfortzone ligt, veel lager komt te liggen; heb je dat ook ondervonden dat mensen, die anders wellicht moeilijk te overtuigen zijn, de weg vinden naar dit project? Of niet?
Het was vooral een zeer goede oefening voor het echte werk, optreden voor een publiek. Wat mij vooral opviel, is het gemis van die sfeer en interactie met het publiek. De energie die het publiek je geeft. Dat was op zich jammer, maar inderdaad om iets te ontdekken dat al of niet binnen je comfortzone ligt, is dit zeker een goede oplossing.
Jullie hebben de plaat voorgesteld in de Minard Gent? Hoe waren de reacties, en hoe is dat bevallen? Niet teveel zenuwen want zoveel hadden jullie de laatste tijd nog niet kunnen optreden
Het optreden is zeer goed verlopen, en we hebben zeer fijne reacties mogen ontvangen. Wat zenuwen betreft? Er zijn altijd wel ergens zenuwen voor een optreden, als artiest die het optreden toch al wat gewend is, heb ik dat nog steeds, een gezonde dosis zenuwen is nooit verkeerd. Dat houdt je alert en sterk. Dus dat optreden is zeer goed verlopen, het was niet evident want het was net in die periode dat de regering alles ging sluiten. We konden op de valreep wel nog optreden.
Ik lees op FB het volgende ‘Mydonna live op Radio 2!’’ dat was op 14 april; is dat al gebeurd? Hoe waren de reacties? Zou radio airplay geen extra deuren kunnen openen denk je?
Het was zeer leuk om te doen, we zijn zeer goed ontvangen geweest en alles is zeer goed
verlopen. We hebben ook positieve reacties gekregen, en uiteraard hopen we dat dit ergens
deuren zal openen. We zijn dus zeer dankbaar voor deze opportuniteit.
Het is leuk om een cover album uit te brengen van jullie idool, maar ik vind toch dat jullie gerust eigen materiaal kunnen brengen, want het potentieel en talent is er. Is er een ambitie in die richting?
We zijn in stilte reeds begonnen met eigen songs schrijven. Ik heb een viertal nummers bij elkaar geschreven, de bedoeling is dus dat we dit de komende maanden gaan uitwerken om het op EP uit te brengen. Eind van het jaar, met eigen nummers dus.
Wat zijn de verdere plannen met de verschillende projecten?
Wat ‘Mydonna’ betreft willen we de show nog meer verbeteren. Uitbreiden en doen groeien. We zijn ook nog met een ander project bezig ECHO CITY WAVES (www.echocitywaves.com) een tribute naar de new wave periode toe. (INFO: Live stream concert: https://youtu.be/7or3c9VC7Bw ) daarmee hebben we ook optredens gepland. Er staat ook een Blondie tribute aan te komen waarvan ik ook het gezicht ben, en omringd ben door heel goede muzikanten, een project waar ik het volste vertrouwen in heb. Er is ook nog een samenwerking met een jeugdvriend van mijn manager Luc Waegeman. Verder is er ook mijn eigen solo werk, waar we de zaadjes hebben voor geplant. met het oog op een EP release eind 2022.
Wat is de ambitie eigenlijk (globaal bekeken); is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Gewoon de dingen blijven doen die ik graag doe, muziek maken optreden en mensen gelukkig zien is mijn voornaamste ambitie. Er zelf ook blijven plezier aan beleven, beter worden en blijven groeien.
Naast de ambitie, is er een doelstelling waar je als muzikante naar streeft (naast de wereld domineren, maar dat wil iedereen tegenwoordig ); … Moest je kunnen kiezen tussen het Sportpaleis uitverkopen of headliners zijn op Rock Werchter, of eerder naam en faam bereiken in het club circuit? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Met Mydonna dan toch liefst de grote podia en festivals binnen Europa. Met Echo City Waves spelen we momenteel nog in het clubcircuit. In het club circuit een stempel drukken is zeker belangrijk. Maar er is ook een ambitie naar het buitenland toe, , met deze twee projecten
"Tribute shows" is een concept dat aan het groeien is. Mede doordat de originele artiesten ouder worden, stoppen met muziek maken of zelfs overlijden.
Dat is vaak tijdloze muziek, en de enige manier waarop mensen de muziek van hun idolen
nog live kunnen beleven, is via die tribute bands.
Pics homepag @Mina Van Elewyck
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk tot binnenkort ergens live te mogen zien. En veel succes met je verschillende projecten.
Sinds hun oprichting in 2017 en drie singles en een EP verder, bracht de Zweedse symfonische metal band nu een volledig album uit. 'Equinox'. Emetropia voegt misschien niet iets nieuw toe aan het genre, maar klinkt doorleefd , wat de plaat tot slot uitermate boeiend maakt.
Het album bevat ook nummers van de EP ‘Procession of The Kings’ uit 2018; de nummers zijn opnieuw opgenomen voor deze nieuwe release .
'Equinox' is vooral een sprookjesverhaal, filmisch door de variatie in vocals en instrumentatie; de scherpe riffs nemen je mee in dat wondermooie verhaal.
‘Equinox’ is een verhaal over een kleine jongen die in de ban raakt van een verhaal dat 's avonds bij het haardvuur wordt verteld. In dit verhaal zijn de koningen van Zomer en Winter in een eindeloze strijd om de troon bezig. Bedroefd over het feit dat ze gevangen zitten in een cyclus van bloedvergieten en lijden, gaat de jongen op pad om de Fey King en de Frost King te overtuigen vrede te sluiten. Maar als het Grote Wiel draait, kan het dan ooit ophouden met draaien?, lezen we in de biografie. Je laten meedrijven naar hun wereld is net belangrijk. Het is een fantasierijke prikkeling van heavy/symfonische metal muziek en power . De spanning is te snijden , er zijn de wissels , de variaties en de rustpunten. Het spreekt tot de verbeelding. “His final Endeavor” is dan ook een mooi overtuigend episch klinkend eindpunt, van deze prachtige plaat 'Equinox'.
Tracklist: Seasonal Warfare - A Summer Breeze -That Fateful Night - Lord of the Blizzards - The First Leaf Falls - Falls First Storm - The Old Gods - Procession of the Kings - His Final Endeavor
‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet (genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal) is een uitstekende hedendaagse jazzplaat, door de diepe bastonen, de warme sax en de open harmonie.
Songs als “Berkenstuifmeel”, “Powerpoint” en “Hotspot” zijn diep geworteld in de jazz. Ze zijn groovy, meeslepend en mijmerend.
Schoonheid in de muziek. De muzikanten zijn sterk bezig, een balanceren tussen het speelse en het techische. De plaat klinkt ook uitermate toegankelijk.
Rebekka heft het vooral over haar persoonlijke ervaringen. Momenten van vreugde en pijn vloeien mooi in elkaar. De emoties worden in de instrumentatie mooi ingekleurd. “Powerpoint” of “Hotspot” zijn lekkere , zwevende up tempo songs. De zachte accenten in de sound zijn weemoedig, gevoelig , o.m. op “Moment de Tristesse” en de mooie afsluiter “Ode aan Patrick” (blijkbaar een ode aan Rebekka haar overleden oom).
Die accenten worden verder vorm gegeven door de blazersectie. “Intrusive” is er zo eentje. De comfortzone van het genre wordt verlaten.
RVB Quartet zorgt voor een erg kleurrijke plaat . Improvisatie ervaren we tot op zekere hoogte. Ze proberen een breed publiek aan te spreken , wat het genre opentrekt naar pop en rock. Mooi.
Tracklist: Berkenstuifmeel 04:26 Powerpoint 06:40 Cetturu 04:24 Hotspot 06:24 Moment De Tristesse 06:13 Intrusive 04:10 Big City Hype 06:35 Ode To Patrick 06:00
Interview hier
Sinds 2007 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt.
Ze kwamen die plaat onlangs voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk! Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop! (musiczine.net)
Openingsnummer “Hissing In Crescendo” luidt het begin in van een verschroeiende trip en een lekkere moshpit. Evil Invaders is blijven groeien, album na album, en bereikt nu een hoogtepunt. Technische perfectie in het genre .
Evil Invaders zorgt voor een totaalbeleving. Songs als “Die For Me” , “Deepest Black” voelen aan als een vlijmscherp mes , het geschreeuw van Joe klinkt zelfs melodieuzer dan ooit.
Er valt op deze schijf gewoon geen speld tussen te krijgen. Deze band heeft een klasse plaat uitgebracht waarbij ze hun sound hebben verfijnd, de ruwe kantjes zijn eraf zijn maar de rauwheid blijft. Live bliezen ze ons omver.
Hoogtepunten genoeg, o.m. het ruim zes minuten durende “Eternal Darkness”, pure thrash metal uit het begin van de jaren tachtig, bijvoorbeeld of de ballad “In deepest Black” die door merg en been gaat. “Forgotten Memories” is zelfs een emotionele waterval door verschroeiende solo's en de grauwe stem van Joe. “Die for me” start ingetogen en ontaardt in een wervelstorm. Sjiek.
Evil Invaders staat aan de poort van de international doorbraak met hun unieke sound. Wereldklasse.
Tracklist: Hissing In Crescendo - Die For Me - In Deepest Black - Sledgehammer Justice - Forgotten Memories - Realm of Shadows - Eternal Darkness - My World – Aeon - The Circle
Steegmoord, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP Steegmoord' .
Vorig jaar hadden we nog een fijn gesprek met Maarten: Er is nu een nieuw schijf uit: 'Trepidation'. Hier
Met deze plaat brengt Steegmoord een gevarieerd palet van instrumentale muziek . De registers worden open getrokken , er zijn de schreeuwende riffs ; de woede en vertwijfeling heerst in deze sound. .
Evenzeer klinkt het 'ingetogen' en ‘melodieus’. Je kan even op adem komen door fijne rustpunten. “Crucified Demons” is er dan eentje die onheilspellend klinkt. En op het eind is er het lange, epische “Standing alone”. Het gaat allerlei kanten uit door die variaties , het klinkt verrassend, boeiend, avontuurlijk en er zit een soort verhalen lijn in. Uiterst genotvol, grensverleggend. Kortom, op het debuut spreekt de instrumentatie.
A Fine Day To Exit 02:14 Social Suicide 04:30 Morning Cry 04:03 Porchlight Reality 04:30 Crucified Demons 04:21 Trepidation 04:42 The Heart Asks Pleasure First 03:18 Standing Alone 05:48
Dirk Serries (Antwerpen) is een Belgische componist en musicus. Zijn muziek verscheen tot ongeveer 2007 onder zijn artiestennaam VidnaObmana, daarna onder Fear Falls Burning. Serries componeert muziek van ambient tot minimal music. Dirk Serries is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige muzikanten die ik ooit heb ontmoet. De ontelbare projecten, zijn eigen label en het nieuwste project 'Island on the Moon' met Saxofonist 'Trösta -waren voer genoeg om de man eens uit te nodigen voor een interview, een gesprek van circa 1u25 met een rits interessante anekdotes uit het verleden, het heden, en een blik naar de toekomst. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
VidnaObmana is een ander project van Dirk Serries , waar we ook in het verleden aandacht hebben geschonken. Met ‘Memories Compiled: Three Tapes’ uitgebracht via Zoharum, keert VidnaObmana naar het verleden.
Deze publicatie is de tweede trilogie van dit project, uitgebracht onder de vlag van Zoharum. Deze keer verzamelt het ambient opnamen, opgenomen in de beginperiode van VIDNA OBMANA's activiteit, oorspronkelijk uitgegeven op 3 verschillende cassettes in 1989-1991: "Gathering In Frozen Beauty", "Near The Flogging Landscapes", "Refined On The Gentle Clouds", en die tot nu toe nooit in een andere vorm zijn heruitgebracht.
Zoveel jaren later klinkt het werk van deze Ambient grootmeester nog steeds up to date. De man verkent de duistere kant op een zodanig uitgekiende wijze, dat het niet aanvoelt als een pijnlijke trip, maar dat het zachtmoedig klinkt. Een intens hypnotiserend kader wordt aangeboden , 23 songs krijg je.
Brian Eno is een Ambient grootmeester die de helende kracht van het genre heel goed heeft begrepen. Ook VidnaObmana verstaat die kunst van de innerlijke strijd en de zachtaardige botsingen. Wat een intense trip biedt VidnaObmana. De songs apart aanhalen is niet te doen, ze vormen een geheel.
Deze trilogie is zonder meer een meditatieve (donkere) parel die je doet wegdrijven.
Dazzling Array 1 04:09 Lost In The Swirling Distance 08:32 Dazzling Array 2 01:58 Before Mutual Grace 07:07 Upon Steels Heaven 10:28 Into Gray Divides 08:02 Gathering In Frozen Beauty 07:42 Dwells Into The Heart 04:17 Floes On Miracles 04:00 For Ancient Crossed 06:17 video To The Primary Land 05:26 Concealed 04:19 From Within The Cold 05:37 Floes On Miracles 2 03:28 Above The Mellow Earth 07:09 Glance 04:01 Related Between 04:19 Forever Grown 07:40 Silver Growing 04:56 Unfold Gradient 2 03:49 Nearly Constant 05:32 Bright Fall 04:02 Onto A Broken Path 03:34
Ambient
Memories Compiled: Three Tapes
VidnaObmana
Goldband - We beven op onze benen
Wie als dertiger de generatiekloof naar tienereiland wil oversteken met een gammel hangbruggetje, gaat best eens een kijkje nemen naar Goldband. Pompende beats, Haagse teksten die je je kinderen liever niet hoort meezingen en de langste blonde nektapijtjes die je ooit gade sloeg. Allemaal ingrediënten van wat gewoon een fantastisch dik feestje was.
Boaz Kok, Karel Gerlach en Milo Driessenal zijn in Nederland al wereldberoemd, maar ook bij ons is de Nederpopband al giga populair. Wie nog een kaartje wou bemachtigen was eraan voor de moeite.
Flitsende stroboscopen om de set met te beginnen. Na een lange intro bonkt “Ik zie je” in onze oren. Nu ja, wij dus niet meer. Wat normaal een redelijk rustig nummer van de Hagenezen is, testte de boxen. Maar laat je niet misleiden door de verpakking. Ook “Ik maak alles kapot” combineert delicate lyrics met knallende synths.
Goldband ziet er niet uit. Marcellekes en blote basten zijn er bij de vleet. “Ja ja nee nee” gaat dan ook gepaard met een knullig maar schattig ‘Get Ready’-dansje. Bindteksten zijn nagenoeg onverstaanbaar. Gebral over exen en drank. Maar het drietal zal er schijt aan hebben. De vergelijking met de margi New Kids is nooit ver weg, al is deze boysband toch van een heel ander kaliber. Bijna elk nummer ademt kwaliteit en de groep overstijgt ondertussen het label van guilty pleasure.
Zo hoorden we bijvoorbeeld het melancholische “De Langste Nacht” met een intro op het elektronische orgel. Het is een soort ballad op speed, met enkele raps tussen gespit. Dat echt elk nummer een full blown hit is merk je snel, al steekt er soms wel eentje bovenuit. De eerste klanken van “Noodgeval” maakten het publiek ziek van verlangen. Eerst zwierden ze er nog een treiterig rockgitaartje tussenin, alvorens te ontbranden. Het publiek zong woord voor woord mee, het trio had evengoed kunnen zwijgen. Een delirium.
Dat daarna toch even een dipje kwam, nemen we de jongens van Goldband niet kwalijk. Maar bij “Ex” van plaat “Betaalbare Muziek”, begonnen de stemvervormers en gebrek aan échte muzikanten op te vallen. Even dachten we na. Dat is fout. Dat moet je niet doen. Gewoon openstellen en gaan. Gelukkig konden we de knop snel omzetten. “Ik haat je” en “Dit is voor jou” zijn twee knallers van nummers. Met “Kinderwens” pakten ze het publiek dan weer akoestisch in. En met “Wakker worden”, wat al helemaal niet nodig was, toonde Goldband nog meer variatie in het repertoire. Op z’n berbers kreeg de song steeds weer een extra meeslepende couche. Tussendoor mocht Arthur, ongetwijfeld één van de jongste toeschouwers, stagediven tijdens “Anne-Marie”.
Dat we na “Requiem” en “Witte Was” wel heel lang moesten wachten op bisnummer “Mijn Stad” konden we wel verdragen. Deze Haagse squad had het verdiend.
Setlist: Ik zie je - De wereld - Alles kapot - Ja ja nee nee - De langste nacht - Noodgeval - Ex - Ik haat je - Dit is voor jou - Kinderwens - Wakker worden - Annemarie - Requiem - Witte was - Mijn stad
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/goldband-12-04-22.html
Organisatie: Democrazy ism Live Nation
Cate Le Bon - Kleurrijke, toegankelijke en indrukwekkende avant-garde van het moment
In de desolate Mojave-woestijn van Californië maakte Cate Le Bon tijdens de coronapandemie niet alleen als hobbyist praktische meubels, maar daar zag ook haar zesde en laatste indrukwekkende langspeler ‘Pompeii’ het levenslicht. Voor de wereldwijde concertwinterslaap hebben we Cate Le Bon met de LP ‘Reward’ aan het werk mogen zien op Sonic City 2019.
Hoe bracht ze het er deze keer van af na die winterslaap en met de nieuwe songs?
Tot onze spijt was support act Mega Bog niet van de partij voor de concertavond in de AB Club. De Amerikaanse Erin Birgy die experimentele avant-pop brengt, heeft reeds een rijke discografie waardoor ze een ideale opwarmer zou geweest zijn.
Op de tonen van een flashy 80s riedeltje en onder een mysterieuze waas, kwamen Cate Le Bon en haar vier backing muzikanten het podium op. Met een neon retro Vox-gitaar onder de armen begon ze met “Dirt on the Bed”, ook het openingsnummer op haar laatste plaat. Een riskante trage opener maar het fantasierijke gevoel en de muzikale dosering (nu eens saxofoon dan eens gitaar) bezorgden ons al meteen een vertrouwd gevoel. In “French Boys” hadden we een David Bowie-indruk tijdens diens Low-periode. De gelijkaardige duistere new wave bleef als een rode draad door Le Bon’ set lopen.
“Moderation” was een eerste uitschieter die live betrekkelijk funky klonk. Al vroeg op de avond bleek de avant-garde artieste goed bij stem maar dat viel nog meer op tijdens onder andere “Daylight Matters” en “Cry My Trouble Away”. Even dachten we Siouxsie Sioux aan het werk te zien tijdens het surreële “Mother's Mother's Magazines”, Devo tijdens het eclectische “Magnificent Gestures” of Talking Heads tijdens het eerder vermelde “Daylight Matters”.
Het publiek in de gezellige kleine club werd nummer na nummer uitbundiger, alsof er telkens een schepje indrukwekkendheid er bovenop werd gedaan. Zo was de sfeer uitgelaten naar het einde toe tijdens het toegankelijke “Harbour”, het zachte “The LIght” en het zeer herkenbare “Home to You”, het hoogtepunt van de avond. Tussenin trakteerde ze ons nog op een western passage met “Miami”. Na die vele positieve indrukken kon Le Bon nog eens op haar eigen abstracte wijze uitpakken met “Remembering Me” en “Wheel” waarmee ze haar reguliere set afronde.
UIteraard kon een bisronde niet ontbreken en verraste ze ons met het contrastrijke en wat wrange “Sad Nudes” en een zeer kleurrijke cover van Bill Nelson’s “Do You Dream In Colour”.
Ondanks de duidelijke invloeden en de niet altijd toegankelijke avant-garde muziek, heeft Cate Le Bon opnieuw een blijvende kleurrijke en fantasierijke indruk nagelaten.
Setlist Dirt on the Bed - French Boys - Moderation - Daylight Matters - Pompeii - Running Away - Cry Me Old Trouble - Mother's Mother's Magazines - Magnificent Gestures - Harbour - Miami - The Light - Home to You - Remembering Me - Wheel - Sad Nudes - Do You Dream in Color
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
BRDCST 2022 - dag 3 - Wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-10
Erik Vandamme
Ook de derde avond van het BRDCST festival had heel wat moois te bieden. Er was o.m. de album voorstelling van Grid Ravage in de AB Club, en de drie projecten van de in Berlijn residerende percussioniste Bex Burch die op BRDCST terecht in de schijnwerpers werd geplaatst. Het festival werd afgesloten met mokerslagen en Afrikaanse voodoo toestanden. Voldoende variatie dus, wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek!
'Boing!' is het muzikale resultaat van de diverse lockdown Zoomsessies tussen Bex Burch (Vula Viel) en Leafcutter John. Bex Burch x Leafcutter John (****) verstaat de kunst om via allerlei instrumenten, klankentapijtjes en percussie vervormingen een kleurrijk palet aan te bieden. Het duo gebruikt doordeweekse, niet-alledaagse instrumenten en biedt je een set verrassende wendingen aan tussen intimiteit en energie. Geen geordende sound , moeten we toegeven, maar eentje van avontuurlijke soundscapes in een breed kader. Wat een oorgasme.
Muzikaal sterk.
We citeren even: ''De Duitse krautrockband Can mocht in 2021 vijftig kaarsjes uitblazen voor hun legendarische album 'Tago Mago'; een überklassieker van hetzelfde kaliber als klasbakken à la 'Kid A' en 'Amnesiac' van Radiohead. BRDCST daagt Oï les OX, Joachim Badenhorst, Sergeant, Lennert Jacobs en Milan W. uit om 'Tago Mago' integraal te (her)interpreteren ... en heeft er het volste vertrouwen in.'' Onder de noemer CAN - Tago Mago Project (*****) bewijst het gezelschap, hoe grensverleggend en tijdloos die plaat wel was. De songs zijn messcherp en stralen dus een avant-gardistisch sfeertje uit.
De muzikanten zijn klasse entertainers en bedreven in hun instrumenten. De beweeglijke frontman haalt waanzinnige capriolen uit.
CAN - Tago Mago Project zorgt voor een kolkende hete lavastroom aan klanken; dit is ‘waanzin, pure waanzin', een schitterend concert dus.
Vula Viel (**** ) is een jazzgroep uit Londen, die muziek speelt gebaseerd op het geluid van de gyil, een houten xylofoon uit West-Afrika, aangevuld met elektronica en minimal music. Percussie en drums vormen de rode draad; het klinkt intiem, aanstekelijk en soms worden de registers opengetrokken. Op uitgekiende wijze gaat men te werk en improvisaties, experimentjes worden aangehaald. Jazz elementen worden gecombineerd met typische West-Afrikaans klanken. Een verbluffende cultuurschok.
Bex Burch (Vula Viel), drummer Sarathy Korwar, keyboard speler Danalogue (The Comet Is Coming w/ Shabaka Hutchings), pianist Al MacSween (Maisha) en klarinettist Tamar Osborn (Collocutor) vormen samen het project Flock (*****). Ook hier improvisatie en grensvervaging troef door dit collectief aan multi-instrumentalisten. Een kleurrijk klankentapijt wordt aangeboden door de manier waarop de muzikanten elkaar aanvullen, aanvoelen en aanmoedigen op het podium. Het klink aanstekelijk en geeft een positive vibe op het publiek. Flock is een collectief muzikanten die improvisatie tot kunst verheven, een project waarop je geen muziekstijl kunt kleven, ook al is 'jazz' een voornaam aspect.
Dasom Baek (****) is componiste, docente en bespeelt de daegeum en sogeum, of nog: traditionele Koreaanse dwarsfluiten uit bamboe. Ze zat op de grond, bespeelt die bamboe en voegt er speciale effecten aan toe; er ontstaat een typisch bedwelmend, innemend , pakkend Oosters sfeertje. Alsof je wandelt in een donker bos waar allerlei geluiden op je afkomen, een hypnotiserend effect hebben en gemoedsrust bieden. Een wondermooie performance, waarbij de traditionele instrumenten worden aangevuld met elektronische geluiden. Een kleurrijk geheel.
En plots stond de AB Box bomvol. De Engelse singer-songwriter Tirzah (****) leverde met 'Colourgrade' één van de beste platen van 2021 af. 'Best New Music' werd geciteerd. Gerugsteund door een veelzijdig artiest die o.m. door heerlijke dwarsfluit klanken haar soulvolle stem perfect aanvult, weet Tirzah je muzikaal te beheersen. Haar overtuigende vocals kan vele toonaarden aan. Tirzah ontroert. Ze heeft een sterke uitstraling. De technische problemen die af en toe de kop opstaken , weet ze te omzeilen.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen diverse stijlen in pop en experiment. Naast de kenmerkende r&b horen we spooky elementen. Een bijzonder iemand.
Grid Ravage (*****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de ‘Sound of Belgian Underground’ schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club. Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde …
Het contrast met de eerder 'poppy' klinkende Noorse singer-songwriter Jenny Hval (****) kon niet groter zijn. De topzangeres bewandelt een dunne lijn tussen avant-garde en pop. De sound is uitgekiend en ze spreekt op die manier een breed publiek aan. Ze is een klasse entertainer die op gezapige en humoristische wijze haar muzikanten en publiek omarmt.
Met het recente album 'Classic Objects' doet ze een beperkt aantal Europese shows aan. Ze reist o.a. naar London, Parijs en Berlijn en speelt op festivals als Rewire en hier BRDCST. We waren onder de indruk van haar sprookjesachtige performance.
We sluiten af met een feestje. Duma (****) valt het best te omschrijven als een onvervalste uppercut van ‘hardcore punk-trash metal-breakcore-industrial noise’ met een lading onvervalste black metal vocalen, lezen we in de biografie. Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland waarbij demonische wezens je vlees verscheuren en je ziel doen branden in de Hel. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig … Wat een afsluiter …
Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel
Fontaines D.C. - Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future
Fontaines D.C., de Ierse post-punkband uit Dublin, opgericht in 2017, verbaasde de wijde wereld met twee strakke, rechttoe rechtaan langspelers vol hits en verborgen pareltjes. Ook live maakten ze indruk en verworven ze naam en faam tot ver buiten de Ierse pubs. Na een overtuigende set in Trix, Antwerpen staan ze nu in de l’Aéronef, Lille om het Franse (en Belgische) publiek te laten kennismaken met hun nieuwste worp ‘Skinty Fia’.
Beginnen doen ze met “A Lucid Dream”, gevolgd door het nummer “Sha Sha Sha”, een eerste aanknopingspunt. Meteen erna volgt “Jackie Down the Line”, de eerste single vanop de nieuwe plaat. Meteen creëren de Ierse mannen hun zo eigen lekkere sfeertje. “I Don’t Belong” vanop ‘A Hero’s Death’ wordt luidkeels meegekweeld, de dagdagelijkse angsten en onzekerheden waarmee we geconfronteerd worden, worden zo herkenbaar naar voor gebracht in de rake teksten van Fontaines.
Met “You Said” brengen ze nog één van de sterkere nummers vanop hun tweede album. Operating faster galmt repetitief door de boxen. Zanger Grian Chatten gebruikt weinig bindteksten, maar de muziek en rauwe lyrics spreken eigenlijk voor zich. Ze nemen ons terug mee naar de new wave ten tijde van “Killing an Arab” van The Cure, maar dan in een nieuw, modern jasje. De pikante saus erbovenop komt van Chattens unieke stem, een beetje als Morrissey die nog een kikker heeft ingeslikt. Chattens wilde, bijna spastische bewegingen doen ons vrezen dat dat van die kikker misschien wel waar is...
Na twee nummers vanop hun debuut ‘Dogrel’ zorgt “Televised Mind” voor de vetste baslijn van de voorbije jaren. Erna spelen ze “I Love You”, de tweede single van het nieuwe album. Dit nummer is één en al pure emotie, een lied dat door merg en been gaat.
De dan al zeer verzorgde en kwaliteitsvolle set wordt naar een hoogtepunt gestuwd met “Too Real”. Is it too real for ya? vraagt Chatten meteen erna. Eigenlijk wel. De realiteit overstijgt soms de fictie, dat machteloze gevoel brengen ze zo herkenbaar naar voor.
“I'm gonna be big”, zingen ze even later. Dat mag gerust in de tegenwoordige tijd staan. Lille houdt van Fontaines, en danst vlijtig mee op de opzwepende riffs. Hey ho, let’s go, scanderen de Fransen (en opvallend veel Belgen) nadien. En daar komt ie dan, hun grootste hit “Boys in the Better Land”. If you're a rock star, porn star, superstar, doesn't matter what you are, get yourself a good car, get out of here! kan tellen om Frankrijk te laten bezinnen over de uitslag van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen.
Het publiek smaakt dit alleszins: Olé olé olé olé wordt er geroepen voor de encore. Die bestaat uit “Nabokov”, het enige nieuwe lied uit de set dat geen single is, en natuurlijk “A Hero's Death”.
Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future is een leuze die deze avond perfect samenvat.
Fontaines D.C. bevestigt opnieuw, en geloof me, ook de nieuwe cd zal aanslaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/fontaines-dc-10-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/just-mustard-10-04-2022.html
Pics Trix, Antwerpen op 8 april 2022
Just Mustard - 08/04/2022 (musiczine.net)
Fontaines D.C. - 08/04/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
