Fatoumata Diawara - Multitalent + wereldburger + activiste = topperformer
Fatoumata Diawara is een Malinese zangeres die op een schijnbaar achteloze manier haar publiek kan innemen. Het multitalent - ze is ook actrice en een uitstekend gitariste - brengt op speelse wijze haar nummers die overstromen van moderne, dansbare Afrikaanse ritmes.
De wereldburger - ze werd geboren in Ivoorkust en woonde een tijdlang in Frankrijk - brengt daarbij ook een belangrijke boodschap rond gelijkheid en gelijkwaardigheid. De geëngageerde activiste is extreem trots op haar roots en deelt deze passie maar al te graag met de uitverkochte zaal.
De Ancienne Belgique wordt getrakteerd op nummers uit allebei haar albums, het bloedmooie ‘Fatou’ uit 2011 en het ietwat recentere ‘Fenfo’ uit 2018. Door het opzwepende karakter van de wereldmuziek en de feilloze overgangen van het ene nummer naar het andere, is het soms moeilijk om door te hebben welk lied nu plots te berde wordt gebracht. We herkennen “Kanou Dan Yen”, “Bonya”, en het de oorwurm “Sowa”, maar vooral bij Nina Simone’s “Sinnerman” gaat het publiek uit de bol, swingen de heupjes los en klappen alle handjes moeiteloos op elkaar.
Fatoumata kwam al eens naar de AB in 2014 en weet perfect hoe ze het Belgische publiek moet bespelen. Enkele woordjes in het Frans en het Engels en iedereen is mee in het verhaal.
Er komen ook steeds meer muzikanten het podium op waardoor we op den duur kunnen spreken van een waar volksfeest. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ons geluk kan niet op.
Deze performance is een plezier voor het oog én voor het oor, want we mogen ook de uitstekende gitaarsolo’s niet vergeten.
De funky encore “Anisou” legt nog eens een vette baslijn bovenop de heerlijk zomerse akoestische klanken. Wij knikken instemmend en zijn maar wat blij dat we deel mogen nemen aan dit unieke groepsmoment.
Schrijven dat we in hogere sferen kwamen is misschien ietwat overdreven, maar deze ervaring kwam toch dicht in de buurt. Bedankt, Fatou, dit moeten we nog eens doen! Op 12 maart 2022 in de Roma, Antwerpen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness onlangs tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
We hadden een interview met de band; een tipje van de sluier hier )
Hoog tijd om ook de schijf 'While Our World Dissolves' onder de loep te nemen.
“Disconnect” geeft meteen de toon aan; een rauwe, verschroeiende sound die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, o.m. door de kracht van de instrumentatie en de uitstraling van de zanger. Songs als “Dissaproval of the weak”, “We all Burn” en “Burning Soil” klieven door je lijf. Meesterlijke riffs spelen ze en frontman Guy brult zich de longen uit het lijf; we zijn danig onder de indruk van het ingenieuze drumwerk op deze schijf, meesterlijk hoe Jannick Govaert indrukwekkend op de vellen slaat, als mokerslagen in je gezicht, zonder echt afbreuk te doen aan de inbreng van de andere bandleden.
Reject the Sickness is meer dan ooit een geoliede machine , die gevoelens van pijn, woede en vertwijfeling perfect weet te omvatten in een intens totaalpakket.
Het totaalplaatje is belangrijk. De spanning is te snijden. Al die emoties. Wat een donkere intensiteit. Een wereld van pure waanzin. Geen trip voor tere zieltjes..
Wij waren diep onder de indruk van het verhaal dat hier wordt verteld, als een boek met een verslavende inhoud.
Reject The Sickness heeft met 'While Our World Dissolves ' grenzen verlegd. En is duidelijk naar de verdiende respons in het genre van de melodieuze death/thrash metal.
Tracklist: Disconnect - Dissaproval Of The Weak - We All Burn - Burning Soil - The Plague Of Life - The Furrow Of Our Soul - Reveal The Darkness - Reset - Pillars Of Hope
Melodic Death thrash metal
While Our World Dissolves
Reject The Sickness
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum op de EP 'Seventh Ascension', waarin ze funk, R&B, grooves en jazz versmelt met drum sampling van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen (nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde). Om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ‘ins en outs’ van muziekproducties en werkte ze hard in haar vaardigheden als multi-instrumentaliste, muzikante , beatprogrammeur en zangeres.
Haar strijdvaardigheid en emoties komen tot uiting in de vier nummers. Roselien speelt hier dus elk instrument in op de EP.
We hadden nog een fijn gesprek met Roselien. Lees hier het interview.
Hoog tijd om ook de EP zelf onder de loep te nemen.
Opvallend is hoe Roselien met haar zachtmoedige stem positieve energie doet neerdalen.
Uit het interview blijkt dat sommige songs gaan over haar tijd in Londen, sommige onderwerpen zijn zelfs zwaarmoedig. Maar toch straalt Roselien op deze schijf die positiviteit uit , om moed uit te putten.
Songs als “Don't wanne be alone” en “Give me a break” balanceren tussen een weemoedige en aanstekelijke sound. “Not My Fantasy” en “I lost it there” zitten in hetzelfde vaarwater, meeslepend, aanstekelijk en intens, gevoelig, donker. Een mooi klankenbord.
De EP is een overtuigend jazz/R&B Plaatje. Emotie en virtuositeit zijn belangvolle factoren in haar muziek. Met 'Seventh Ascension' is ze klaar om door te breken.
Tracklist: Don't Want To Be Alone 04:02 Give Me A Break 03:55 Not My Fantasy 03:31 I Lost It There 03:49
Multi-instrumentalist/Singer-songwriter
Seventh Ascension
Roselien
Het Brusselse doomtrio, Von Stroheim, bedacht door Dominique Van Cappellen-Waldock (we zullen u de opsomming van haar vele projecten besparen) en Raphael Rastelli, bewandelt doom achtige wegen, en verlaat vooral de comfortzone ervan. Ondertussen is het duo uitgebreid met drummer Joe Ree Doo, een van de stijlvolste mixers.
Voor deze nieuwe (derde) plaat, een EP ‘The Beautiful, Not the Damned’, waren de drums nog van Yannick Daïf, die nu deel uitmaakt van het duo Djinns.
We stappen die griezelige wereld binnen met “Buckerful of Bile”, een bevreemdend klinkend nummer, alsof het trio je de keel dichtknijpt en je achterlaat met angst in de ogen. Met een lichtjes dreigende ondertoon, zonder de geluidsmuur te doorbreken, drijft Von Stroheim je langzaam tot een puntje van waanzin, o.m. door de meesterlijke, zompige instrumentatie en de heldere, bedwelmende, hypnotiserende stem van Dominique, die je dieper en dieper doet wegglijden naar die donkere oorden in je onderbewustzijn.
“Posion” is er dan eentje, als een traag werkend gif dat het leven uit je weg zuigt, maar het voelt niet aan alsof je de dood in de ogen kijkt, nee het is eerder het begin van nieuw leven. We lieten ons gewillig onderdompelen in dit sfeertje, waar duisternis aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Het sprookjesachtig, theatraal kader waarop Von Stroheim tewerk gaat, is zodanig fantasieprikkelend dat de demonen je in de ogen kijken, maar met een glimlach …De EP straalt zoveel kracht uit dat je dus geen angst moet voelen in het dreigende kader, maar eerder een soort rust in je donker hart.
Het is een parel van een EP die donkere harten als het onze verwarmt. Een verslavende inwerking.
Von Stroheim is een aanrader voor elke doom liefhebber die houdt van grensvervaging en experiment.
Tracklist: Bucketful of Bile - Poison - Men - Marry me
Doom Blues/Postmetal
The Beautiful, Not the Damned EP
Von Stroheim
In de afgelopen jaren heeft deze jonge multi-instrumentalist (drums, violen, gitaren, piano, elektronica, zang...) getoerd met internationale indie pop acts zoals Feist, Damien Rice, Ane Brun, Loney Dear en Frank Ocean; hij was ook actief in de jazz/avant garde scene (bekroond met de prestigieuze Jazzkatten door de Nationale Zweedse Radio - categorie ‘Nieuwkomer van het jaar 2019’ en spelend met de Zweedse Jazz elite: Fire! orkest, Mats Gustafsson...). Josefin werd ook uitgenodigd als vioolsoliste bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra. In 2020 bracht ze een akoestisch album uit in duo met Charles Spearin (stichtend lid van de Canadese indie-elite Do Make Say Think & Broken Social Scene).
‘HANA - Three bodies (Original Soundtrack)’ werd oorspronkelijk gecomponeerd als soundtrack bij een Butoh dansstuk van choreografe/danseres Frauke, een ode aan de aangeboren intelligentie van de natuur gewijd aan haar 5 elementen (lucht, aarde, water, vuur, en leegte); elektronica werd gecombineerd met pop, ambient, modern klassiek, post-rock en experiment.
Dat blijkt al uit het wondermooie “Secret Garden - Scene 1”. opvallend is de link naar de natuurelementen, het mooie maar ook het harde en meedogenloze van de natuur komt naar boven drijven. Je krijgt een bevreemdende sound, dreigend en rustgevend.
Luister maar naar songs als “Coldburn - scene II (water)” en voel het verkwikkende, maar ook het hoe zware stormen alles kunnen vernietigen.
Op dit elan blijft Josefin Runsteen doorgaan, filmische en visuele soundscapes die de fantasie voortdurend prikkelen. Binnen die context is elke song wel anders, ze vullen elkaar ergens aan net zoals dat in de natuur het geval is.
Deze schijf laat vooral een muzikante horen die de stilte krachtig kan doen klinken, en die stormen doorstaat. De viool klinkt verbijsterend, magisch en doet je wegdromen, o.m. bij “Bloom - Scene III (Fire)” , waarop het dreigende om de hoek komt kijken.”'SAKURA Scene IV (Earth)” en afsluiter “BANYAN - Scene V (Air)” zetten die lijn verder.
Dat zorgt ervoor dat deze 'HANA - Three bodies (Original Soundtrack)' een veelzijdig Plaatje is, die de natuurelementen centraal plaatst, muzikaal open staat voor experiment en visueel prikkelt!
Tracklist SECRET GARDEN - Scene I (Void) 07:54 COLDBURN - Scene II (Water) 08:40 BLOOM - Scene III (Fire) 07:09 SAKURA - Scene IV (Earth) 07:33 BANYAN - Scene V (Air) 08:10
Avant-garde/Elektronisch
HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)
Josefin Runsteen
We citeren even :'' Toen de wereld midden maart 2020 op slot ging, waren Chad en Bram drie dagen verwijderd van een 17 concerten tellende tournee, waarbij het epische 25-bewegingen tellende ‘Pendulum’ duo album in première ging. Het maakte de eerste impact van de wereldwijde pandemie des te verwoestender. Tijdens de lockdown was McCullough in staat om ‘Forward’ internationaal uit te brengen op het Outside In Music label. Deze tournee zal deze muziek aan een Europees publiek presenteren, en de synergetische relaties die McCullough de afgelopen 12 jaar heeft gesmeed met de uitmuntende Belgische pianist en bassist Verbist, en die hij heeft toegevoegd aan bijna een decennium van spelen met Lionel Beuvens en Clearfield, hernemen. Terwijl de pandemie de timing van de release concerten vertraagde, zal het ook de reünie des te betekenisvoller maken - en de muziek zal dat ongetwijfeld weerspiegelen. ''
Deze concertreeks had plaats in oktober, een mooie gelegenheid om ook het album 'Forward', dat vorig jaar op de markt kwam, nog eens uit de kast te halen.
Chad is een uitzonderlijk grootmeester die zoveel emoties in zijn instrument steekt, dat je er niet gewoon stil van wordt. Vanaf de eerste song “November Lake” neemt hij je mee naar een zachtmoedige , weemoedige wereld . een ingetogen klankentapijt die een zekere gemoedsrust brengt. Innemend, warm en intiem. Luister maar naar intens mooie, zachte klanken van “Gentle”, “Focal Point” en het wondermooie ”Water Tower Sunset”.
Chad McCullough onderscheidt zich met deze plaat in het genre.
Info https://chadmccullough.bandcamp.com/album/forward
Tracklist: November Lake 05:39 Oak Park 09:43 Gentle 05:49 Grace at the Gavel or Grace at the Gallows 06:41 Focal Point 07:12 Water Tower Sunset 05:39
Desertfest 2021 - Ideaal voer voor de fans van stoner-doom-sludge!
Desertfest 2021
Vooruit
Gent
2021-10-30
Erik Vandamme
Het festival bij uitstek voor doom, stoner en andere in het genre is Desertfest. Naast Berlijn en Londen strijkt het festival al enkele jaren in ons land neer. Eerder steeds specifiek in Trix, Antwerpen , dit jaar op 13,14 & 15 oktober 2021 en nu voor de eerste keer een vervolg in de zalen van de Vooruit, Gent. Een gezellig decor en omgeving werd gecreëerd en de organisatie mocht het bordje 'sold out ' boven halen. Dria podia waren er, Desert Stage, Vulture Stage en Canyon Stage. Het werd een lange, gedenkwaardige dag vol fijne ontdekkingen, bevestigingen en magische optredens.
Een overzicht.
Modder (***1/2) - We starten de dag in Vulture stage met de Gentse band Modder. Deze jonge beloftevolle band brengt binnenkort zijn titelloos debuut uit, en heeft zijn naam niet gestolen. Moddervette riffs, met een eerste adrenalinestoot. Modder leek in het begin van de set nog zoekende, maar door een enthousiast publiek, sloeg de vlam al gauw in de pan, en stond de band naar het einde heel zelfverzekerd te soleren. Er zijn uiteraard nog groeimogelijkheden, maar op basis van de uppercut die Modder uitdeelde , voorspellen we hen binnen de sludge een sterke toekomst. Bandje om in het oog te houden dus!
Hemelbestormer (****) - In het voetspoor van AmenRa vind je een hele rits bands die, al dan niet rechtstreeks verbonden aan die sound van deze grootmeesters, diezelfde intense sfeer en donkerte opwekken. Hemelbestormer grossiert in dit overheersend duister kantje. De band haalt verschroeiend uit, en maakt gebruik van driedimensionale visuele effecten van het heelal, de planeten enz. Het spreekt ons gehoor en de zintuigen aan, een magie die je voelt vanuit de onderbuik. Hemelbestormer is demonisch goed en doet je naar adem happen.
DOOL (***1/2) - Uit de as van de Nederlandse formatie Devil's Blood verrijst DOOL. De band brengt een donkere mengelmoes van gothic, doom, pop en psychedelica. De ervaring speelt uiteraard in hun voordeel, de band weet perfect hoe ze het publiek moet aanpakken. Klasse wat ze doen met hun instrumenten. Vooral hun uitstraling en de bijzondere stem van Raven Van Dorst voert je weg naar andere oorden. Raven is bovendien een entertainer eerste klas en straalt enorm veel charisma uit.
Het speelse karakter, de donkere intensiteit en de lichtvoetigheid zorgen voor een voortdurende strijd tussen duistere machten. Er hing een magie in de lucht die smaakt naar meer … DOOL …
Delving (****) - Op sommige bands kun je puur muzikaal zeer moeilijk een label kleven. Neem nu Delving, het gloednieuwe project rond zanger en gitarist Nick DiSalvo (Elder). De band brengt een kleurig allegaartje van Kraut-ish rock, psych rock, 70's style prog met jazz en ambient. Het klinkt in z’n geheel verrassend. De plaat 'Hirschbunner' - eerder dit jaar uitgebracht - klinkt sterk; het zijn lange nummers, die boeien door een variërende aanpak. Ook live is dit het geval. Delving is hierdoor een veelbelovende band.
Stoned Jesus (*****) - De uit Oekraïne afkomstige stoner/rock band Stoned Jesus heeft sinds hun ontstaan, 2009, zijn stempel gedrukt op het genre. Toen we de band in 2015 aan het werk zagen schreven we daarover: ''Als er één band in geslaagd is om zonder visuele effecten, zonder al teveel 'show', de muziek voor zich laat spreken, dan is het Stoned Jesus wel. Verweesd werden we achtergelaten, badend in het zweet.' Stoned Jesus behoudt dit uitgangspunt. De band slaagt er moeiteloos in de stoner op te waarderen. Wat een oorgasme door de verschroeiende riffs en de adrenalinestoten. Ze hebben dan nog een charismatische frontman die intrigeert door zijn speels enthousiasme . Wat een muzikale spanning en intensiteit.
Frayle (***1//2) - Het verhaal van Frayle lijkt wel te komen uit een romantische film, bij dit duo is het eerder met een donker kantje. Sean Bilovecky en Gwyn Strang leerden elkaar kennen in 2015 wanneer ze beiden aan het werk waren als kledingontwerpers. Ze werden twee jaar later een koppel en pas een jaar daarna begonnen ze samen muziek te maken. Vandaaruit start het project Frayle. Doom elementen in Black Sabbath stijl worden gecombineerd met de stoner van Sleeper. We horen Portishead getinte vocals (vooral van Gwyn). De instrumentatie is bedwelmend sterk. Hij zorgt door z’n stem en uitstraling voor een occulte totaalbeleving, De vrij statische houding, en het veelvuldig repetitief patroon doet de aandacht deels verslappen. Toch weet Frayle je een (unieke) bevreemdende trip aan te bieden en de fantasie te prikkelen.
Golden Hours (****1/2) - Golden Hours ziet het levenslicht wanneer gitarist Rodrigo Fuentealba - toen op tournee met The Fuzztones - de drummer van Gang Of Four, Tobias Humble, tegen het lijf loopt. In Gent speelt dit combo zijn eerste show ooit. Muzikaal kun je Golden Hours vinden op het padje tussen krautrock en psychedelica. Hoe uitzonderlijk talentvol deze muzikanten wel zijn, bewijzen ze als midden de set een klein misverstand ontstaat tussen de gitaristen en de drums; ze weten te improviseren en sluiten terug aan van hoe het nummer moet klinken.
De muziek is vernuftig, technisch sterk van het combo ! Het spelplezier loeit door de boxen. Een geslaagde passage. Dit smaakt naar meer. Wat een prestatie.
King Buffalo (****) - In laatste instantie werd de Amerikaanse band King Buffalo toegevoegd aan de affiche , een band die op een jaar tijd maar liefst drie albums wil afleveren. De band zit in een bedje van metal , stoner en progressief rock en weet op beklemmende wijze de aandacht te trekken en te behouden. King Buffalo wordt ervaren als één van de revelaties van het moment.
Ze creëren een apart sfeertje, hun stoner en progressieve rock krijgt uppercuts en adrenalinestoten. Het publiek reageert laaiend enthousiast. King Buffalo drukt het gaspedaal in en doet een broeierig stoner feestje ontstaan. De verwachtingen worden dan ook moeiteloos ingelost.
Beaten By Hippies (****) - In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven daarover: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74746-beaten-by-hippies.html
Wat vooral opvalt bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier aan toevoegen. Een charismatische fromtman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker wegzweven in een uiterst genietbare sound … zonder verdovende middelen.
1000MODS (***1/2) - 1000MODS is een stonerband uit Griekenland. De band bracht al enkele knappe platen uit, o.m. het recente 'Youth of Dissent' (2020). Eigenlijk maken de Grieken niets anders dan stonerrock in de lijn van Kyuss en Monster Magnet, met ietwat invloeden uit de sludge-hoek. Bijster origineel klinkt het misschien niet. Toegegeven, lekker klinkt het wel en we noteren enkele memorabele momenten, maar in z’n totaliteit blijft het wat mistig hangen .
Lili Refrain (*****) - Dé ontdekking van het festival, deze Lili Refrain, een multi-instrumentalist die helemaal alleen op het podium zowel percussie, keyboard, gitaar als effecten gebruikt; hij beschikt over een stem die ergens hangt tussen zwoel-, zachtmoedig- en breekbaarheid. Het heeft iets mee van een opera.
Een vreemde eend in de bijt , muzikaal. Het wordt een emotioneel beladen set binnen een occult kader die evenzeer houdt van finesse en stiltes. Stil werden we van deze Lili Refrain, maar ook voelden we dat de aarde onder onze voeten begon te daveren. Uiterst genietbaar, een daverend applaus na elke song (vaak een heel lange song van meer dan een kwartier) was gemeend en vanuit het hart van het publiek.
De artieste/kunstenares was zodanig onder de indruk van deze respons, dat ze haar emoties niet kon verbergen. Het werd een hoogmis van folklore en sprookjesachtige taferelen. Wat een openbaring! Wat een ontdekking!
Motorpsycho (****) - Afsluiter op de Desert Stage was een levende legende. Na ruim 20 albums en dertig jaar bezige bij live, heeft het Noorse Motorpsycho zowat elk muzikaal genre uitgediept. De band heeft een intens parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het stoner/rock en ga zo maar door. De nieuwste parel 'Kingdom of Oblivion' klinkt fris en overtuigend . Motorpsycho intrigeert en verbaast nog steeds. Ze zijn gekend voor hun langdurige sets en dit was vanavond niet anders , twee uur lang werden we ondergedompeld in hun unieke trip. Af en toe klonk het wat gezapig , maar ze weten de registers op tijd open te trekken , waardoor de aandacht behouden bleef. Die variatie is belangrijk. Motorpsycho was een belangvolle afsluiter op de Desert stage, en naar het einde toe klonken ze verschroeiend!
Fire Down Below (*****) - Het nadeel van drie podia, zijn de overlappingen waardoor je bepaalde bands moet missen … Fire Down Below speelde ongeveer op hetzelfde moment als headliner Motorpsycho. Toch hadden we wat ruimte om deze Belgische topper te bekijken.
Fire Down Below is al van 2015 bezig en bracht eerder een knap debuut uit, 'Viper Vixen Godess Saint', waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op hun muziek blijken te kloppen.
We waren in 2018 diep onder de indruk van de schijf 'Hymn of the Cosmic man'; we schreven: '' Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, bedwelmende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens tot je compleet murw geslagen bent, en in de hoek van je kamer zit te rillen van pure opwinding."
Fire Down Below timmert noest verder aan de weg, en ook nu blijkt de band nog steeds te evolueren. Ze spelen verdomd sterke riffs , de percussie blaast je weg en ze hebben een zanger die op bijzonder emotionele wijze zijn keel schor schreeuwt. Fire Down Below tast z’n grenzen af. Het is een band die zijn eindpunt nog niet heeft bereikt, en graag de comfortzone blijft aftasten. Een knetterende, knallende afsluiter op de Vulture Stage .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/desertfest-ghent-2021.html
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Sinner’s Day 2021 - van 30 oktober t-m 01 november 2021 - Een weekend voor de new wave, goth en punk
Sinner’s Day 2021
2021-11-01
The Max
Heusden-Zolder
Wim Guillemyn
Sinner’s Day had er al twee dagen opzitten toen we toekwamen. We hoorden heel veel goeds over Gary Numan en een mini stormpje zorgde er voor dat Diary of Dreams niet konden spelen wegens ondergelopen instrumenten door de hevige regen. Siglo XX die als invaller meer dan zijn ding deed en er was terug veel animo voor Red Zebra. Bij de Bollocks Brothers was Harley David (son of a bitch) het hoogtepunt. Ook over Also The Trees viel goeds gehoord.
dag 3 - Op de dag van Allerheiligen past dit festival natuurlijk wonderwel. De locatie was leuk en passend maar wel koud. De ontgoocheling van de dag was het cancelen van The Fields of the Nephilim en aan de t-shirts te zien waren velen fan van deze oer gothic rockers. Maar cancelen is iets wat deze band jammer genoeg veel doet. Is het de leeftijd? Is het iets anders? We gaan het niet weten dus doen we verder met de bands die er wel waren.
Over het optreden van Twin Tribes uit Texas hoorde ik veel positiefs. Spijtig dat ik ze moest missen want hun platen spreken mij enorm aan. En sympatieke gasten zijn het ook. Ze stonden achteraf in de zaal en waren heel gemakkelijk aanspreekbaar.
Gene Loves Jezebel deed het zeker niet onaardig maar het was toch vooral hun bekendste nummer “The Motion In Love” die enige warmte in de zaal bracht. Door de hoogte van het pand was het er trouwens koud. Dus wat animo was telkens mooi meegenomen.
In Oostende liep de catering nog in het honderd, maar hier was er op dat vlak niets op aan te merken.
Solitude Within was vandaag een beetje de vreemde eend in de bijt met hun gothic metal a la Within Temptation of Nightwish. De zangeres heeft een goeie stem en ook de songs zitten goed in elkaar. Jammer, maar velen trokken naar elders. Op de komende metal day zullen ze zeker beter op hun plaats staan en meer aandacht krijgen. Wil je ze ontdekken dan kan ik hun debuut ‘Disappear’ aanraden.
She Past Away zag ik voor de vierde of vijfde keer. Bij hun eerste optredens was er nog het nieuwe en de buzz rond de band. Vandaag zag ik een technische goed optreden maar ik hoorde 45 minuten dezelfde track (figuurlijk gesproken). Ik bleef wat op mijn honger zitten en wacht op vernieuwing van hun kant.
Frozen Nation kon mij bekoren met hun dansbare electro. Met nummers zoals “Alone in Berlin” breng je de boel in beweging.
The UK Subs zijn hardcore-punk veteranen maar van dat laatste was niets te merken tijdens het optreden. Vocalist Charlie Harper is intussen bijna halfweg de zeventig maar hij staat er nog steeds. Hij is ook het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Bassist Alain Gibbs speelt ook al lang mee hetzij met tussenpauzes. We kregen een fijn recht toe recht aan optreden en de mosh pit kwam tot leven. Niets meer maar ook niets minder.
Tussendoor kon je buiten ook dansen in de Batcave. De dansvloer stond geregeld vol met dansers op gekende en minder gekende nummers. Een mooi initiatief dat zeker mag blijven.
AstrAsonic brengt melancholische wave rock. Ze speelden een heel degelijke set en met hun nummers staan ze stevig in hun schoenen. Intussen zijn ze bezig met het afwerken van hun nieuw album. Ik ben benieuwd in elk geval.
La Muerte en melancholie? Nee, ze brengen al decennia lang harde rock en noise. Een muur van geluid en spanning recht vanuit de ondergrond van de aarde. De meningen zijn altijd zwart-wit. Ofwel hou je er enorm van ofwel loop je er van weg. In elk geval stonden ze heel scherp te spelen met songs zoals “Couteau dans l’ eau”, “Lost”, “White Devil”…. De visuals zijn zoals altijd ergens tussen porno en agressie. Daarna moest Ground Nero het lawaai van La Muerte doen vergeten. Ground Nero trad aan met hun nieuwe Britse zanger Mark Sayle. Het was even wennen. Een ietwat andere look en zang. Maar hij deed het anders wel goed. De gekende songs passeerden de revue zoals “In The Blood” en elke song werd voorzien van mooie beelden en graphics op de screen. Ook de sfeervolle intro aan het begin van het concert was geslaagd.
De Zweden van Agent Side Grinder mochten erna het volk tot bewegen aanzetten met hun electronic postpunk. Postpunk die wel mooi gepolijst is moet ik zeggen. Ze waren indrukwekkend en nummers als “Stripdown” en “Love at First Side” konden menig festivalganger bekoren. Dit ondanks dat de mix niet altijd goed zat.
The Arch is nog zo’n uitstekende Belgische wave/goth band die hier hoog op de setlist zijn ding mocht doen. En terecht. Ook hier geen grote verrassingen maar wel een degelijk en professioneel optreden. Ook was er een hommage aan de overleden bassist van Star Industry.
Clan of Xymox is in het genre uitgegroeid tot een legende. Maar vandaag hadden ze de goeden niet mee. De eerste twee songs werd door de mix verkloot: er was geen zang en gitaar te horen in de zaal. Ik vermoed op het podium wel want het duurde even voor er reactie kwam van zanger Ronny Moorings. Toen dit euvel uiteindelijk opgelost werd en de band op dreef kwam hoorden we opeens luide partymuziek vanop het podium ernaast die dwars door de sound van Clan of Xymox ging. Gefrustreerd trokken Moorings en Sean Goebel naar het naastgelegen podium om de leden van State of Union tot stilte aan te manen. Hoe weinig respect kan je hebben dat je geen rekening houdt met een spelende band? Nog maar weinig meegemaakt. Daarna speelde de band heel professioneel de set uit. Maar de magie was wel weg na al die obstakels. Jammer.
Na Clan of Xymox trokken de meesten moe en kouwelijk naar huis. State of the Union moest het dus met veel minder publiek. Deze band debuteerde bijna twintig jaar terug met “Black City Lights” op Accessions Records van Adrian Hates. Ze weten hier met hun future pop een goede set neer te zetten.
Daarna kwam Wegsfeer het festival afsluiten. Voor velen te laat geprogrammeerd na drie dagen festival. Jammer, want de wave tribute band weet telkens de nummers energiek en met een nieuw elan te presenteren. Nummers van o.a. The Virgin Prunes, Fad Gadget, Bauhaus etc…
Zo trokken we daarna tevreden huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021.html
Organisatie: W-Festival (incl Sinner’s Day)
The Cold Stares - Bezeten, gruizige, intense, harde bluesrock
Een verrassend talrijk opgekomen publiek mocht iets na achten kennismaken met Shtevil, een powertrio rond Mechelaar Steven Vergauwen. Zelf beweert de man beïnvloed te zijn door Led Zeppelin, The Black Crowes en Grand Funk Railroad en classic rock met een randje soul te spelen. Dat laatste prikkelde mijn nieuwsgierigheid maar de soul bleef helaas beperkt tot het plaatje,"(I can't get no) satisfaction" van Otis Redding, dat gebruikt werd om ons op te warmen voor zijn komst.
Getooid met een imposante hoed zette hij er meteen de beuk in met een aan de seventies herinnerende sound. Maar al snel bleek zijn ego van hier tot ginder een geslaagde set in de weg te staan.
Nochtans heeft Shtevil best een paar aardige songs op het palmares staan. "On fire", dat je zou kunnen kennen van de generiek van "Make Belgium great again" en hier helemaal vooraan in de set zat of "Who I am (thank you)", ondanks die er wat haaks op staande gitaarsolo. Wanneer hij zich niet vergreep aan demonstraties van zijn onmiskenbare zangtalent of nodeloze tempowisselingen kon ik me nog verzoenen met dit soort classic rock. Helaas kon hij het niet laten om het publiek voortdurend te laten participeren. Zo moesten we zingen, klappen en werden we voortdurend gevraagd of we elkaar nog graag zagen.
Mijn laatste restje voorbehoud verdween tijdens "Little dress" waarin de drie midden in de song abrupt stopten met spelen. Toen het volk daar niet in trapte en stil bleef, vroeg hij ons dan maar zelf om te applaudisseren. Tja, niets kon hem stuiten maar toen hij afsloot met een flard "Satisfaction", waarmee de cirkel rond was, slaakte ik toch een zucht van opluchting.
Niemand minder dan Joe Bonamassa vond The Cold Stares uit Evansville, Indiana de grootste muzikale ontdekking van 2019. Voldoende reden om er in een grote boog omheen te lopen maar wat prijs ik me gelukkig dat ik hun laatste plaat, ‘Heavy shoes’, nog voor het lezen van deze quote, had beluisterd en hun naam in mijn geteisterde brein was blijven ronddwalen.
Chris Tapp (zang, gitaar) en drummer Brian Mullins startten de band in 2010 na in talloze andere bandjes te hebben aangemodderd. Met een ongeziene gretigheid stortte Chris Tapp zich op dit project dat tot op heden vijf albums opleverde, waarvan er slechts twee via een label verschenen. De andere drie bracht hij dan maar uit in eigen beheer. Die gedrevenheid heeft een verklaring. In 2009 kreeg Chris te horen dat hij nog zes maanden te leven had na de diagnose van een huidkanker in een vergevorderd stadium. Na 18 maanden bestraling en chemo geraakt hij toch genezen en begint hij met Brian Mullins meteen The Cold Stares, genoemd naar een nummer uit de debuutplaat, "Shake your moneymaker" van The Black Crowes, "Stare it cold". Vastbesloten er te geraken met harde, bluesy rock ontdaan van alle overbodige ballast, rechtdoor en altijd eerlijk.
Die laatste en door velen fel bejubelde plaat kon me toch niet helemaal overhalen, vooral met de sound heb ik wat last, maar op dat grote podium in Leffinge viel alles op zijn plaats en hing er magie in de lucht. De bescheidenheid zelve, wat ver achteruit op het podium zorgden ze vanaf de eerste noten al voor een zelden gehoorde intensiteit. Harde blues georiënteerde rock met gonzende fuzzriffs en gruizige zang die flagrant aan The Bonnevilles deed denken. Knappe songs ook met steeds datzelfde strakke stramien: Chris Tapp tovert een catchy riff uit zijn gitaar die hij dan blijft herhalen geassisteerd door een bezeten beat van Mullins.
Net toen ik dacht dat het iets te veel van hetzelfde werd verbaasde het duo me met een sobere maar wondermooie cover van "Whipping post" (The Allman Brothers Band). Dit was blijkbaar het sein om meer afwisseling in de set te smokkelen. Dat deden ze vooral met songs uit hun oudere platen toen ze zich nog niet hadden vastgepind op die specifieke sound van "Heavy shoes". "Red letter blues" en ""Cannonball" uit hun debuut en het op een Black Sabbath-riff gemonteerde "Neighbor blues" bleken pareltjes. Black Sabbath in garage modus, het smaakte warempel naar meer. Maar ook het nieuwe "In the night time", het buitenbeentje van de plaat, mocht er met zijn jengelende sixtiesgitaar zijn.
Ze hadden ook nog een onuitgegeven nummer bij: "Mojo hand" dat blijkbaar gebruikt wordt in de trailer van een video game (Cyberpunk 2077).
Na een vrij lange, zinderende set zonder ook maar één misser volgde nog een obligate bis waarna Chris Tapp de riem uit zijn broek haalde om er zijn gitaar mee te kastijden. Ik vraag me nog steeds af wat het ding verkeerd deed.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre!
In de l’Aéronef was er een soort Halloweenfeestje met een rits Franse artiesten en één van Belgische bodem , een smaakmaker in het donkere genre , Whispering Sons. Ze onderscheiden zich door de intense , dreigende spanning in hun materiaal , de energiek , gedreven , meeslepende set en een zangeres die ons meevoert in haar unieke leefwereld.
Whispering Sons kreeg het publiek over de grens mee. Ze zijn klaargestoomd voor de clubtour in ons eigen landje …
Een welige sound van postpunk, waverock horen we op de totnutoe twee uitgebrachte cd’s, ‘Image’ (2018) en het recent verschenen ‘Several others’. Een mokerslag in het genre , kun je wel zeggen , die de muziek laat doorsijpelen van wijlen The Sound , Joy Division, ons eigen Red Zebra, TC Matic omarmt en de brug slaat tussen bands als The Cure , Gang of four en The Chameleons met de revivalsound van Nick Cave, Editors, White Lies, Interpol en Savages.
Ze zijn één van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock Rally weg. Het gaat goed met de band rond Fenne Kuppens . Het kwintet behoudt hier vanavond een uur lang de aandacht met hun donker broeierig, spannend materiaal. Kenmerkend zijn de melodieus stuiterende ritmes in het genre door de snedige, tintelende, frisse en slepende gitaarlijnen, de repetitief, dreunende , grommende, diepe basses, de zwartkleurige electro en de zachtmoedige, hitsende drums, ondersteund door de indringende, grauwe vocals van dame Kuppens , die de hoogdagen van Patti Smith en Polly Harvey doet opborrelen ; vol overgave draaft ze over het podium, geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance .
Whispering Sons klinkt grotendeels vertrouwd aan het genre. De intensiteit en de afwisseling in die lagen muziek , zorgen dat die revival en het geheel boeiend , interessant blijft.
Het recente album kwam meteen op het voorplan met “Dead end” en “Heat”, twee sterke groovy openers omgeven in een rode , blauwe gloed en witte spotlights. Het zijn songs met een intrigerende opbouw , dynamiek, die durven te exploderen . Ze werden warm onthaald . Het doet de band deugd trouwens hier in Nord de la France, dat zeerzeker te vinden is voor dit soort muziek.
“Got a light” van hun debuut laat een iets slepender geluid horen, meer wave. En ze durven echt diep graven met “White noise” en “Wounded” , die traag en dreigend zijn .
Eén van de doorbraaknummers “Alone” en het nieuwe “Vision” volgden , het tempo werd dus terug opgeschroefd. “Skin” en “Flood” trekken een duister, mistroostig decor op . De electro en synths eisen in het mistige decor hun plaatsje op .
De singles “Surface” en “Hollows” maken opnieuw een vuist op het juiste moment, en rocken dus. We worden probleemloos meegevoerd in die dreigende , meeslepende , energieke , explosieve sound . “Satantango” en “Surgery” versmelten wave, rock, pop, electro, en zijn om van te smullen in de instrumentatie door de repeterende, doordrammende en opbouwende ritmiek . “Waste” sluit de overtuigende set af .
Magie ervaarden we door de vakkundigheid en het spelplezier. Licht en duisternis. De band is goed op elkaar ingespeeld. Terecht trots mogen we zijn op dit Belgische combo, die verder zoekt om het genre spannend, boeiend (en leuk) te houden door melancholie en opwinding te verbinden.
Verder hadden we vanavond het gezelschap, om Halloween definitief in te zetten, met de electro/EBM/industrial/wavepunk van Louisahhh Live Band (knipoog naar Siouxie) en de harde rave dancepop van Ascendent Vierge.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Abba Story - Thank you for the music, de onvergetelijke muziek en het verhaal van Abba
Je moet het verleden kennen om het heden te begrijpen. Daarom trokken we - net voor de release van het nieuwe album ‘Voyage’ van Abba op 5 november, naar de tribute show ‘Thank you for the music, The Abba Story’ in het Kursaal in Oostende. De Agnetha, Benny, Björn en Anna-Frid van dienst brachten de grootste hits van de iconische Zweedse band met de nodige bravoure. De vier leken heel goed op hun originelen en op het grote scherm was een fijne mix te zien van live beelden en originele. Wat muziekgeschiedenis tussendoor werkte het geheel mooi af.
Het spektakel begon met enkele kanjers, onder andere “A man after midnight”, “Super trouper” en “Fernando”. Het publiek, heel gevarieerd van jong tot (vooral) ouder, begon al instemmend te knikken en al vlug zat de sfeer erin. Helaas vroegen de artiesten voortdurend om in de handen te klappen, soms zelfs bij ingetogener nummers als “S.O.S”. Dat lijkt ons toch minder gepast in een nummer over een koppel dat uiteen gaat.
Abba en Unicef
Tussendoor gaf gastvrouw Virginie Claes, Miss België 2006, in het Engels, doorspekt met wat Nederlands en Frans, info over de groep. En het moet gezegd: we leerden toch heel wat bij. Bijvoorbeeld wat Abba, Jesus Christ Superstar en Unicef gemeen hebben. Claes vertelde ook dat Abba het songfestival in 1974 won ten koste van de gedoodverfde favoriete Oliva Newton-John. Daarop kwam ook een lookalike van de Britse artieste enkele nummers brengen, maar – hoe goed gebracht ook – het publiek kwam toch duidelijk daar niet voor.
In het tweede deel zat er meer romantiek en dramatiek in de nummers. ‘Frida’ en ‘Agnetha’ zaten precies beter in hun rol en met hun prachtige kostuums pakten ze het podium in. Met “Knowing Me, Knowing You” begon het publiek al zachtjes ‘aha’ mee te zingen, en met “The winner takes it all” en “I have a dream” verschenen de gsm-lichtjes in de zaal. Het mooiste moment was “Chiquitita” waarbij mensen spontaal uit hun zetel opsprongen en bij iedereen toch wat klanken uit de eigen mond vlogen. Daarna was het allemaal wat geforceerder, met Claes die het publiek bijna verplichtte recht te staan, maar naar het einde toe was er toch een groot rockgehalte met onder andere “Voulez-Vous” en “Take a chance on me”.
Spleetje tussen de tanden
De show wordt met verschillende internationale casts gebracht, en de vier van dienst brachten het er goed van af. Soms miste ik wat de loepzuivere stem als een bel van de echte Agnetha, maar dat is waarschijnlijk te veel gevraagd. Net als het spleetje tussen haar tanden. Misschien was ‘Frida’ vocaler iets zuiverder, maar ‘Agnetha’ had dan weer présence te over. Ook pretty ‘Benny’ en partybeast ‘Björn’ gaven het beste van zichzelf, met een keyboard- en gitaarsolo om van te smullen. Het publiek wou op het einde meer, en kreeg het natuurlijk ook, met “Mamma Mia” en een ingetogen lied, bijna a capella, waarbij de stemmen nog het meeste tot hun recht kwamen. Uiteraard kon de titelsong “Thank you for the music” niet ontbreken.
“We can face it together, the way old friends do.” Abba is inderdaad een oude vriend en we kijken reikhalzend uit naar het nieuwe (en laatste) hoofdstuk. We hebben alvast kunnen genieten van de albums, de films, de musicals en de tribute optredens.
Wie dit spektakel, georganiseerd in België door LiveNation, nog eens terug wil zien, kan op 14 mei naar de Stadsschouwburg in Antwerpen trekken.
Volgens Claes mogen mensen die ‘in full Abba-costume’ naar een concert gaan, gratis binnen tijdens de volgende show. Hadden we dat geweten …
Organisatie: Live Nation ism Kursaal , Oostende
Morris and son - Voor wie The Doors nooit heeft kunnen zien
Normaliter is het not done om tribute bands of cover bands te recenseren. Maar hier maak ik met plezier een uitzondering. Een aantal toppers (Dominique, Piet, Gunter en Luc) nemen nog een topper (Zanger Roy) onder hun hoede en geven de meest puike interpretaties weer van een aantal Doors klassiekers. In de al even toplocatie Den Trap in Kortrijk.
Er wordt met sobere en efficiënte belichting en prachtige sound een sfeertje gecreëerd die duidelijk The Doors ademen. Uitgelezen intro’s en beklijvende versies zorgen ervoor dat je zo waar een Doors concert meemaakt. ‘Te kloffe erop’, zeggen ze in West Vlaanderen. Roy is Jim Morisson ‘gespogen en gescheten’, zeggen ze in West Vlaanderen.
We weten al van bij de opener “Break on through” dat het onvergetelijk zal worden. Drummer Do en bassist Luc sturen als een locomotief de gedreven oerrif. Toetsenist Gunter en gitarist Piet creëren zowaar de perfecte Doorssound. De voormalige zanger van Kolos Roy zet een kolossale Jim Morisson neer. Ook 27, ook het metier en ook het aura. En zo gaat het maar verder met een uitgelezen playlist.
De intro van “People are Strange” pakt je bij de strot. Het dreigende van “Riders on The Storm”, afgewisseld met “Love Street”, het rockende en stomende “Roadhouse Blues”, het perfecte “Waiting fort he Sun”, het pletwalsende “Light my fire” (wat een solo!), enzovoort….
U leest het goed: Er zijn superlatieven te kort en het publiek staat in brand. En het houdt maar niet op. “Alabama Song” is zowaar sterker dan de eerste uitvoering. Eventjes denk ik aan Live @ The Hollywood Bowl, die een dezer remastered in de bioscoop te zien zal zijn. Het niet evidente “The Changeling” krijgt een eigenzinnige interpretatie met de nodige en fantastische Doors sauzen. Roy zet een schorre en licht vervallen Morisson neer in “LA Woman” en laat ons proeven van het verval van Zijne Steeds In Leren Broek Dwarrelende.
Bissen doet Morris and Son niet met het voor de hand liggende “The End”, maar wel met het voor de hand liggende “When the Music is over”.
Het in leeftijd variërende en dolgedraaid publiek heeft The Doors meegemaakt tot in het diepste van hun vezels in de CBGB van Kortrijk, ook Den Trap genaamd. I rest my case.
Line up:
Roy Silverans ( Kolos, Ruis Wingman): Zang.
Gunter Callewaert (tig bands en projecten): Toetsen
Luc Buyttebier (Dolfijntjes, Les Sacs, Rebecca,…….): Bas
Dominique Dedecker (multi-instrumentalist bij Les Sacs, Discobars, Ride This Train…) :
Drums
Piet Clarysse ( De Boomn van De Weireld, Les Sacs, Ride This Train, Satellites, tig projecten) : Gitaar.
Playlist:
Break on through /People are strange/Riders on the storm/Love Street/Roadhouse blues/Waiting for the sun/Light my fire/Alabama song/Love me two times/The Changeling /L.A. Woman/BIS - When the music ’s over
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Julien Firmin - Mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek
Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die je via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich niets aantrekt van hypes, maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt. Muzikale intermezzo’s en vocals om u tegen te zeggen. Zijn titelloos eerste album dateert van 2018 en wordt aanzien als een veelbelovend debuut. Dit bracht hem op tal van mooie podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, wat in schril contrast staat met de debuutplaat. Het muzikale verhaal van Michael had op deze manier geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid, die te horen is. ‘Hands Out The Samples’ kwam eind oktober uit; wij hadden een fijn gesprek met Michael over de verwachtingen, de toekomstplannen, de inspiratiebronnen en ook het water in Gent …
Julien (feitelijk is het Michael) vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is alles begonnen, waarom die naam, ik heb ergens gelezen dat het te maken heeft met de naam van je grootvader?
Het is gewoon zo, ik heb enkele jaren geleden besloten om zelf liedjes te gaan maken. En dat te lanceren als een solo project, zeg maar. Ik had een naam nodig, en Michael De Busscher klinkt niet echt sexy (haha). Mijn tweede en derde naam zijn Julien en Firmin, mijn beide grootvaders. Dus ja, ik heb gewoon de twee voornamen van mijn grootvaders gekozen.
Ondertussen heb je zowel solo als met andere projecten al heel wat parels uitgebracht, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Kort door de bocht was 2019 zeker en vast een hoogtepunt en zijn er tot nu toe nog niet al te veel dieptepunten geweest.
Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Dat is altijd een moeilijke vraag om te beantwoorden. Om daar met een genre op te antwoorden, gaat niet echt lukken. Maar ik denk dat het een mooie samenvoeging is van verschillende elementen uit muziek waar ik zelf naar luister, en ook daar kan ik zeer breed gaan. Daar zit vooral een melancholisch kantje aan. Als ik naar muziek luister is het net dat wat me het meest raakt, laat het ons zo zeggen. Wat ik wil doen, en ook naar de toekomst toe, is me niet vastpinnen op één genre. Ik vind het net heel leuk om verschillende elementen te combineren. Net omdat ik dus naar zoveel verschillende soorten muziek luister, dat is voor mij heel belangrijk.
Welke artiesten zijn dan je inspiratiebronnen?
Ik heb vroeger in een rockbandje gespeeld, en toen luisterde ik naar hardere muziek. Nu wel minder vaak , maar dat zit er toch nog steeds een beetje in. Vooral de intensiviteit rond die hardere muziek. Die soort intensiviteit die je ook terugvindt bij artiesten als PJ Harvey, Nick Cave of Tom Waits bijvoorbeeld. Toch wel enkele artiesten die een grote invloed op mij hebben gehad. Maar ook bands uit de jaren ’90 zoals Radiohead of Sparklehorse, luister ik ook veel naar. Een grote diversiteit aan inspiratiebronnen dus. Productiegewijs spreken bands als Radiohead me trouwens ook aan. Hoe ze soms dingen doen, zonder dat je het echt doorhebt, is zeer opmerkelijk, ook dat is een inspiratie voor mij.
Tom Waits hoor ik zeker terug in je muziek. Dat breekbare binnen je stem maakt je net sterk vind ik. Het doet me inderdaad denken aan iemand als Tom Waits of ook Nick Cave die sterk klinken door zijn breekbaarheid.. Is dat bewust dat je daarvoor kiest? Of hoe moet ik dat zien?
Ik snap wat je bedoelt, en beschouw het ook als een compliment. Wat het bewust betreft? Muziek maken is een vorm van expressie. Als ik mijn gitaar neem en iets begin te zingen is dat iets dat er als het ware vanzelf insluipt. Het is dus niet zo dat ik bij voorbaat denk ik ga een breekbaar nummer maken of zo, het is dus zeker niet bewust. Dat zijn dingen die gewoon organisch gebeuren.
Het is ook niet iets dat uit je persoonlijk leven komt of zo?
Er komt zeker wel inspiratie uit mijn persoonlijk leven. Bij mijn eerste plaat iets meer. Maar nu probeer ik meer tekstueel te denken, dat was vroeger meer een ‘bijzaak’ bij wijze van spreken. Teksten schrijven duurt bij mij gewoon lang. Maar gaandeweg begin ik het belang daarvan meer en meer in te zien. Dus vroeger schreef ik uit eigen ervaring, omdat dit gemakkelijk zou zijn. En nu probeer ik dat een beetje uit te breiden. Het is niet zo dat alles wat ik schrijf over mijn eigen leven gaat, zeker niet dus.
Een ander punt dat ik ergens heb gelezen. Je wordt ook soms genoemd als ‘de Belgische variant van Daniel Norgren’ ook hier weer, ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je tegenover die vergelijking?
Ik had het daarnet al over inspiratiebronnen. Maar ik ben een zeer grote fan van Daniel Norgren. Hij maakt, en dat kan ik niet anders omschrijven, heel mooie liedjes. En soms met weinig, kan hij heel mooi dingen maken die heel diep gaan, dat vind ik opmerkelijk en wil ik ook doen. Het is dus een vergelijking waar ik wel achter sta, maar ik wil niet per se muziek maken zoals hij ze maakt, dat dan weer niet. Maar ik heb er veel naar geluisterd, en dat zal dus zeker zijn invloed hebben op hoe ik het zelf aanpak, dat dan weer wel.
‘Hands out The samples’ komt uit … Ingetogenheid, met een bluesy ondertoon zowel in de instrumentatie als in de vocals; je wordt er helemaal warm van ?, een soort warmte die je tot gemoedsrust brengt. Is dat een bewuste keuze?
Ik moet toegeven als ik terugkijk naar mijn eerste plaat, die heb ik volledig zelf opgenomen. Als ik daarop terug kijk, merkte ik dat ik vaak hetzelfde trucje boven haal. Dat wilde ik nu absoluut vermijden. Nu heb ik het anders aangepakt. Ik speel al een paar jaar samen met een live band. Ik heb voor deze plaat de bewuste keuze gemaakt om hen meer te betrekken in deze nieuwe plaat. Wat we hebben geprobeerd is het zo klein mogelijk te houden. En met ook veel meer contrasten.
Om een voorbeeld te geven, Mattias Geernaert, is wel een liefhebber van minimalistische muziek. Hij heeft op die manier zijn stempel gedrukt. Het paste ook perfect binnen het concept. Ook bij de inbreng van de andere muzikanten was dit het geval. Dus eigenlijk was die weg opgaan zeker een bewuste keuze.
Dat viel me dus ook op. Het is niet alleen je stem die me wegblies. Ook instrumentaal worden echt gensters geslagen in mijn hart; hoe hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk?
Het zijn heel goede vrienden van mij. Onze drummer Tom Leyman, die ook bij Ramkot het mooie weer maakt, ken ik al sinds ik zes jaar oud was. We hebben als jonge gasten ons eerste bandje samen gespeeld. Toen was ik de drummer en hij de gitarist, en nu is dat een beetje omgekeerd. De andere twee heb ik leren kennen doordat we allemaal voor hetzelfde bedrijf werkten. Na het uitbrengen van mijn eerste plaat heb ik hen gewoon gevraagd of ze interesse hadden om op de kar te springen. Al gauw merkte ik dat het , zowel op persoonlijk als muzikaal vlak, heel goed klikte. Het zijn stuk voor stuk heel goede muzikanten, die heel enthousiast hieraan meewerken. Die ook in andere ongelofelijke projecten zitten, dus ik mag van geluk spreken dat zij het zien zitten om ook op die kar te springen.
Ja, dat is ook iets. Een band als Ramkot brengt een nieuwe plaat uit, en ook de andere muzikanten hebben het druk met hun projecten. Valt dit allemaal nog te combineren met Julien Firmin dan?
Dat lukt voorlopig zeer goed, het gaat daarbij om de juiste afspraken maken. Ze zijn ook heel gemotiveerd om van Julien Firmin iets mooi te maken. Het is niet altijd evident als je repetities moet plannen en zo, als iedereen een drukke agenda heeft. Maar op een of andere manier zie ik dat zeker lukken.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee bereiken?
Ik probeer de lat wat die verwachtingen betreft niet te hoog te leggen. Er is namelijk een overaanbod , iedereen is een beetje muziek aan het uitbrengen nu het terug weer kan. Ook live optredens komt weer op gang, en ook daar is er een overaanbod. Ik besef dat het moeilijk zal worden om boven dat maaiveld van nieuwe releases en zo uit te steken. Ik hoop gewoon dat de plaat veel beluisterd wordt. Want we hebben er veel tijd, en gevoel in gelegd. Dat er leuke optredens van komen zou ook leuk zijn. Wat het doel publiek betreft? Ik merk dat het publiek dat naar ons komt kijken heel gevarieerd is, het is wellicht geen muziek voor kinderen of jonge tieners. Maar op de shows komen zowel twintigers als vijftigers of zestigers opdagen. Het is echter niet dat ik bewust een doel publiek heb of zo. Er zit een zekere toegankelijkheid in onze muziek. Dus, hoe breder het publiek, hoe liever dat ik het heb.
Is jullie muziek niet eerder voor avonturiers? Muziekliefhebbers die houden van de comfortzone verlaten en buiten de lijntjes kleuren?
Ik heb gewoon geen zin om binnen de lijntjes te lopen eigenlijk, dat doe ik bewust. Dat is dus absoluut niet de bedoeling, het is gewoon de bedoeling te kijken welke sfeer er bij een bepaalde song werkt, en daar iets mee te doen.
Je hebt het daarnet al even aangehaald. Optreden. Staan er al live optredens gepland?
De release show zal doorgaan op 10 november . 10 december Bij de vieze gasten. En 22 december Café De Loge. En ook nog enkele kleine privé concertjes. Dat is wat er voorlopig gepland staat. De rest is nog beetje koffiedik kijken eigenlijk. Maar meestal komt er nog wel iets anders uit de bus. Nu, deze zomer hebben we het geluk gehad om hier en daar onze nieuwe nummers live te kunnen brengen. Vooral enkele toevoegingen Zoals Bar Mirwaar: (10/11 ) Copacobana en Theresia en ook wat andere zaken. Solo heb ik ook het voorprogramma van Jasper Steverlinck gedaan. We hebben dus wel wat kunnen spelen, en laat het ons hopen dat het nog een beetje kan doorgaan op deze wijze.
Wat zijn de verdere plannen?
Voorlopig zijn er nog geen concrete tour plannen voor volgend jaar. We gaan nu even kijken wat de release doet nu. Ondertussen ben ik ook al bezig aan nieuwe nummers. Een plaat zal niet voor volgend jaar zijn daarom, maar we blijven gewoon rustig verder werken.
Je bent niet bezig met andere projecten eventueel?
Ik heb er wel aan gedacht dat het leuk zou zijn om iets anders te doen, ik ga dat niet direct pushen of zo. Voorlopig ligt de focus op Julien Firmin. Als er ondertussen iets op mijn pad zou komen, dan zien we wel. …
Ik vind dat je muziek ook zou passen bij muziek voor film of TV serie, geen ambitie in die richting?
Dat zou ik zeker willen doen, ik ben de laatste tijd bezig met producties in mijn studio. Dus ja, als zo een mogelijkheid op datzelfde pad zou komen wil ik dat zeker graag doen.
We zijn nu – min of meer toch – bij corona aanbeland; Hoe heb je deze tijden eigenlijk beleefd? En welke impact heeft dit gehad op jou als muzikant en zo?
Ik had, net voor corona begon, al ingepland om nieuwe muziek te maken. Voor mij heeft deze periode ervoor gezorgd dat ik wat meer tijd had om me af te zonderen en nummers te schrijven zeg maar. Na een tijdje begon het wel te knagen om terug op het podium te staan. Maar op zich kwam het eigenlijk wel goed uit, en was het een tijd voor bezinning die ik kon gebruiken eigenlijk. Om muziek te schrijven en me daar even op te focussen.
Live optreden kan terug een beetje, hoe heb je dat kunnen inkaderen in die periode, live streaming? Of geen voorstander daarvan?
We hebben er enkele gedaan, niet echt veel. Er was ook daar een beetje een overaanbod na een tijdje. Ik vond het ook niet zo leuk om te doen eigenlijk. Net door o.a. dat overaanbod. Ik vond het ook niet zo leuk om naar te kijken eigenlijk. Het is totaal niet vergelijkbaar met een live concert voor een publiek, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. We hebben wel van die kans gebruik gemaakt, om enkele van die nieuwe nummers via streaming te tonen aan het publiek, dat wel. Dat was een leuke en leerrijke ervaring. Dus op zich ben ik wel blij dat we dat gedaan hebben, maar ik wil daar toch niet te ver in gaan.
Ik heb zelf in die periode enorm veel streamings gedaan en volg je daar wel in; wat me daarbij opviel is dat de drempel om iets te ontdekken buiten je comfortzone wel gemakkelijker is; heb je daar zelf ook iets van ondervonden dat je een heel ander publiek aansprak daardoor?
Of we zelf daardoor een ander publiek hebben aangesproken weet ik niet , maar dat een live streaming ervoor zorgt dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je eigen comfortzone ligt kan wel kloppen. Doordat het meer toegankelijk is. Bij een optreden doe je dat wellicht ook wel eens, iets gaan zien dat je niet echt kent. Maar bij zo een live streaming is het gewoon gemakkelijk, want je kunt vanuit je luie zetel zitten kijken… maar het is niet zo dat ik gemerkt heb dat we daardoor een ander publiek hebben aangesproken, dat dus niet.
Ik wou het ook eens over Gent hebben, er broeit iets daar, de bands en artiesten schieten als paddenstoelen uit de grond, en met succes; heb je daar een verklaring voor? Of zit er iets in het water in Gent?
Het is zeker een feit dat er in Gent heel goede muzikanten rond lopen. Hoe het echt komt daar heb ik geen idee over, het kan iets te maken hebben met het feit dat Gent niet per se heel groot is en je door op café te gaan of naar een optreden nogal vrij snel andere muzikanten leert kennen. Waardoor fijne samenwerkingen ontstaan, die weer zorgen voor een nieuw project of band. Maar aan het water in Gent ligt het zeker niet (haha).
Wat zijn je grote ambities, is er iets als een ‘einddoel’ of ‘doelstelling’?
Als jonge beginner was het mijn grote droom om door te breken met muziek en er van te kunnen leven. Het lijkt me nog steeds ongelofelijk om van muziek je beroep te kunnen maken en daarvan te leven. Maar dat is niet zo gemakkelijk. Als dat nooit gebeurd zou ik dat niet zo erg vinden; maar mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek. Ik maak graag muziek, en als dat ook geapprecieerd wordt door mensen? Dan is op zich mijn doel bereikt.
Is er geen ambitie om bijvoorbeeld in het buitenland door te breken?
Het zou leuk zijn moest dat in de toekomst gebeuren, dat we ook in het buitenland kunnen spelen. Maar ook daar ben ik realistisch. Het Gentse is al redelijk goed gelukt, we hebben al heel toffe shows gehad. Laat ons eerst kijken of we in de rest van Vlaanderen voet aan de bodem kunnen krijgen. En vandaaruit zien waar we uitkomen, ook hier weer als het gebeurt leuk, en anders is het geen ramp. Maar het zou leuk zijn om ook in het buitenland te kunnen staan. Er is ook niet een voorkeur voor welke landen wat dat betreft, het lijkt gewoon leuk om dat ook te kunnen doen zonder meer…
In België op de radio gedraaid worden of zo, is ook niet zo simpel. Wat lijkt je dan wel een realistisch doel? Het is ook niet je ambitie om net wel radio vriendelijke (bij wijze van spreken) muziek te gaan maken en eventueel in Sportpaleizen te gaan staan?
De promotie die met ons samen werkt vertelde ons al dat het moeilijk zal worden om die muziek op de radio te krijgen. De muziek die op radio gedraaid wordt, is niet per se de muziek die ik maak denk ik. Ik heb ook geen zin om per se muziek te maken die wel op de radio gedraaid wordt eigenlijk. Als dat betekent dat onze muziek niet op de radio gedraaid wordt is dat gewoon zo. Als ik door die plaat de kans krijg om op tour te gaan, of in het buitenland te gaan spelen zou ik dat zeker doen. Maar nogmaals, als dat niet gebeurt, is ook dat geen overkomelijk probleem.
Bedankt voor dit fijne gesprek …
Tensor - We zijn uit deze tijden er niet perse sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn
Tensor werd in 2017 opgericht door Jeroen D'Hauwers, een veelzijdig gitarist die behoefte had aan een uitlaatklep voor zijn metal ideeën. Om te zorgen dat vaardigheid nodig is om zijn visie te vervullen, benaderde hij verschillende muzikanten die hun ervaring al hadden bewezen in andere bands en projecten. Met leden van Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries en Sanity's Rage, een jaar na de oprichting, bracht Tensor hun eerste demo uit. De twee track ‘The Collector’ demo (2018), werd met internationale bijval ontvangen, wat Tensor een goede start gaf. In 2019 bewezen dat ze de kwaliteiten hadden van een degelijke live band met maandelijkse optredens en een behoorlijke reputatie. Datzelfde jaar werd de EP ‘The Suicide Connection’ uitgebracht, en leken ze klaar voor het volgende niveau in hun reis als band. Corona gooide echter roet in het eten.
Op Pluto Fest hoopten ze de draad terug op te nemen, ze stonden daar als co-headliner voor Dyscordia, maar ook dit werd op het allerlaatste moment uitgesteld tot volgend jaar. Ondertussen brachten ze een video/single uit “Desperate Minds Desperate Measures”. Voer voor een mooi gesprek. We hadden een fijne babbel met zanger/frontman Kenny Molly over de impact van corona, de Belgische metal scene en hoe Tensor daarin kan passen. Plus uiteraard de toekomstplannen.
De band werd opgericht door Jeroen D’Hauwers 2017 en bestaat uit bandleden die al een hele bagage ervaring hebben, met leden van bands als Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries and Sanity’s Rage; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Sanity’s Rage en Herfst zijn een beetje rond dezelfde periode begonnen, in 2000. Ik was nog niet zo lang naar Jette verhuisd en ik was op zoek naar een band en was bij Sanity’s Rage uitgekomen. Die afkomstig zijn van Asse. De drummer van Herfst , die ook bij ons speelt, is eveneens van die kanten. We kenden elkaar daardoor, maar echt contact hebben we niet gehad. In 2016 is mijn band on hold gegaan en Jeroen contacteerde me dat hij graag een nieuwe band zou oprichten. Zo is de boel aan het rollen gegaan… uiteindelijk hebben we ook een bassist gevonden in Nicky, die een zekere virtuositeit toevoegt aan de basis. Er zijn verschillende invloeden binnen onze band, vanuit verschillende kanten zodat we een beetje afwijken van de old school thrash , heel bewust.
Tensor bestaat nog maar van 2017, maar jullie slepen dus al heel wat ervaring mee, heeft dat ook een invloed gehad op de sound?
Absoluut! We hebben bewust gekozen voor een solide band, ik had zelf ook geen zin meer om terug van nul te beginnen, die periode had ik achter mij gelaten. En als je met anciens in het vak kunt samen werken, gaat dat allemaal veel vlotter vooruit. Dus ja bewust is toch gekozen voor ervaren muzikanten die weten met wat ze bezig zijn.
Wie waren, muzikaal gezien, je grootste invloeden, en in hoeverre heeft dat een invloed gehad op Tensor?
Er zijn verschillende invloeden. Pieter , de jongste is in de twintig, dweept met de eerder nieuwe generatie metal bands. Ik en Ruben zijn al wat meer anciens. Onze invloeden komen uit de Zweedse black en Death metal, hoewel ik ook een zeer sterke thrash achtergrond heb natuurlijk. Ook bij de andere bandleden is dat verschillend, voeg dat allemaal samen en je krijgt een hele rits uiteenlopende invloeden eigenlijk. En ja die zitten allemaal verstopt in de band. Zoals daarnet al even aangehaald. We profileren ons wel als thrash metal maar het is geen pure thrash net door die verschillende invloeden. Daarom kun je ook niet zeggen invloeden, we luisteren allemaal naar verschillende dingen die hun weg vinden binnen Tensor. Laat het me daarbij houden.
Ondertussen hebben jullie al wat op de markt gebracht. Heeft de eerste releases de demo ‘The Collector’ en de EP ‘The Suicide Connection’ bepaalde deuren geopend? En hoe waren de reacties daarop?
Het heeft gezorgd voor wat feedback in de media en het aanscherpen van connecties en zo, op die manier heeft het ‘deuren geopend’ . Op dat vlak zijn er wel wat mogelijkheden op ons afgekomen, we hebben zelfs de grens over gestoken; er was interesse vanuit Nederland en Engeland, we waren dus volop aan het groeien… maar toen was er corona en stopte het plots allemaal…
De teksten gaan niet over de mooiste kant van het leven, is dat een manier geweest om zich af te zetten tegen persoonlijke ondervindingen? Hoe moet ik dat zien?
Ik kan niks schrijven dat ik zelf niet geloof. Zoals in heavy metal epische verhalen vertellen, is niet echt mijn stijl. Zonder prekerig te klinken, wil ik wel iets vertellen. Dat had ik afgesproken met Jeroen, dat ik teksten wilde brengen over specifieke dingen die me raken, maar dat ik daarbij niet te politiek, anti religieus of specifiek tegen een bepaalde groep of overtuiging zou gaan. En op dat vlak schuilt daar zeker een persoonlijk verhaal achter. Daardoor blijft het herkenbaar, ook al hebben we daar een eigen aanvulling aan gegeven.
Jullie blijven ook nu nog die weg volgen heb ik de indruk. De nieuwste video ( https://www.youtube.com/watch?v=KIPTmnv5Oio ) springt in het oog door de intense beelden die waanzin verbinden met woede en pijn; Is het een soort statement tegen de maatschappij om je heen? Of hoe moet ik dat zien?
Die waanzin zit er zeker in, dat heeft te maken met wat we de laatste twee jaar meemaken; door deze corona tijden is de sociale media dol gedraaid. Er is in de mensen hun gedachten geen middenweg meer te vinden, het is zwart of wit en hun mening is de enige juiste. Dat je geen gezonde discussie meer kunt aangaan zonder dat iemand woedend wordt , komt meer en meer tot uiting. Dat onmiddellijk iemand veroordelen , het zit diep ingebakken door die coronatijden waarbij mensen meer tijd spenderen aan dat online zijn op die sociale media. Zelf probeer ik dat allemaal wel te plaatsen. Aan beide kanten van de discussie zie je die fanatieke kant verschijnen van : ‘jij bent verkeerd, en ik heb het juist’ en dat , die frustratie daarrond , komt tot uiting in deze video. En dat probeerde ik dus te omschrijven in mijn tekst.
De sociale media kan en mag toch niet de levensstandaard vormen?
De song gaat vooral over hoe iedereen plots een kenner en expert is geworden en zijn mening door de strot ramt. Je hebt daardoor mensen die heel zachtaardig zijn in het dagelijkse leven, en op de sociale media blijken dat onuitstaanbare klootzakken te zijn. Dus nee, sociale media is geen standaard, maar sluipt wel dat dagelijkse leven zodanig binnen dat het een invloed heeft in goede maar ook kwade zin
Corona is voor ons als interviewers een dankbaar onderwerp ? maar het heeft ieder van ons zijn of haar leven overhoop gehaald, of net niet. Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden doorstaan?
Persoonlijk ben ik ondertussen papa geworden. Dat heeft sowieso een grote invloed ?. Als band? We hadden zeer hard geïnvesteerd en waren klaar om onze stempel te gaan drukken, we waren zelfs goed op weg. Optredens werden groter en groter, gelukkig konden we online via daMusic een streaming doen, ik stond daar eerst wat sceptisch tegenover, maar die streaming heeft wel gezorgd dat we in beeld bleven. Ik heb mijn mening daarover zelfs moeten bijstellen, een positieve ervaring. En nu hebben we dus een nieuw nummer uit, dus je leert flexibel zijn. We hebben dus niet zitten wachten tot het voorbij was, we hebben gewoon verder gewerkt met de middelen die we hadden.
Ben je er als band sterker uit gekomen en heeft het gezorgd voor nieuwe inspiratie? Of net niet?
We zijn uit deze tijden niet per se sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn. Als je zulke dingen als band overleeft, ben je dat sowieso want het is zeker niet evident voor geen enkele band en muzikant of artiest in die tijden die we nu hebben doorgemaakt. We doen ook allemaal wel andere dingen, sommige van ons geven les en zo, daardoor zitten we niet constant op elkaars lippen. Dat scheelt eigenlijk ook. We kunnen alles een beetje compenseren door dus met die andere dingen bezig te zijn.
Tensor was voorzien op Pluto Fest als co-headliner , jullie eerste optreden? En zorgde dit voor een extra zenuwachtigheid?
Het zou dit jaar ons tweede optreden zijn. Dat eerste optreden viel wat tegen wat publieke opkomst betreft, het was heel in het begin dat er terug mocht worden opgetreden en de goesting om naar buiten te komen was precies nog niet zo groot. Zeer spijtig van opkomst, maar wel zeer leuk om terug buiten te komen en het enthousiasme te voelen van de organisatoren en het publiek dat er wel was. Hoewel wij initieel ook niet te happig waren om al tussen de mensen te staan in een publieke omgeving, was dat snel over toen we er aankwamen en hier het bekende gig gevoel terugkwam. Zo zijn we uiteindelijk nog enkele uren nadien blijven plakken om te pintelieren met de andere bands en fans. .. Pluto Fest zou de eerste grote worden dus, maar helaas besliste de regering net de week ervoor om de maatregelen voor kleine evenementen ook te verstrengen. Zij kregen dit niet meer logistiek geregeld naar controleposten, personeel en voorzieningen.
Wat je vraag betreft. Zenuwen heb ik sowieso, voor elke optreden. het is eerder een vorm van gezonde zenuwachtigheid. Het idee van onze nieuwe single uit te brengen als aanloop voor dat festival, ligt in die lijn, om daar iets mooi te brengen en ook iets nieuw. Er zitten ook nummers in onze set die we nog nooit hebben gebracht, kortom het moest een gedenkwaardig optreden worden waar fans ook onze nieuwe songs kunnen ontdekken.
Dat zal voor na Nieuwjaar zijn dus.
Zijn er dan nieuwe plannen, voor een nieuwe plaat of zo? Staan er nog andere live optredens op de planning?
Dat valt nog af te wachten, we zijn aan een nummer of vier aan het werken. We zijn ook van plan om met die single terug wat in de schijnwerpers te gaan staan. Of er interesse is om samen te werken, maar die wereld is veranderd door corona. We zijn in gesprek met sommigen, het is allemaal koffie dik kijken voorlopig… we doen er dus allemaal nog iets naast, dat scheelt voor het financiële onderdeel, er zijn nog andere projecten. Dat valt wel te combineren mits de juiste afspraken..
Wat live optredens betreft zijn we niet meer zelf op zoek gegaan gezien de onzekere tijden van de afgelopen maanden. We staan nu dus wel met 2 festivals (Bellingen en Oosterzele) die al enkele keren zijn uitgesteld, maar verder zullen we nu zien wat en waar het mogelijk is.
Zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent eigenlijk?
Zeker, mijn band Sanity's Rage doet een eerste try-out 11 december, om na Nieuwjaar een comeback te maken. Met als eerste gig een set in de Asgaard in Gent Brugge. Nicky heeft haar klassieke ensemble Alma Perdida, haar experimentele groep Al Di Miseria (The Advent Of March) en tijdens de lockdown periode is ze met haar echtgenoot een duo begonnen, Kiko & The Q, die een intieme interpretatie van classics gaande van Sinatra tot Nirvana. Echt de moeite.
Rijk worden met jullie muziek is wellicht geen ambitie, maar muzikaal brengen jullie het soort thrash metal waardoor je in landen als USA of zelfs Duitsland wel rijk zou zijn, denk ik ? Zijn er ambities voor het Buitenland eigenlijk?
We hebben wel gesprekken gehad in Duitsland, doordat het een groot land is; het is ook een gesloten land. Er is daar een bepaalde scene, om daar als Belgische band in te geraken is niet zo simpel. Sommige bands als Evil Invaders zijn er in geslaagd door een heel sterke markering en hard werken. De ambitie is er, maar het is voorlopig nog niet realistisch.
Wat is , los daarvan, de echte ambitie van Tensor? En jou als muzikant?
Het klinkt cliché, maar ik wil vooral mijn muziek verspreiden over zoveel mogelijk mensen. Als we daarbij niet teveel zelf moeten investeren, en dat kunnen financieren door onze optredens. En door onze verkoop, zou ik al heel blij zijn. Buitenland is sowieso een onderdeel van die ambitie. We waren zelfs bezig in 2019 met buitenland.
Over ambitie hadden we het al, is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik heb het er nog over gehad met de gitarist van mijn vroegere band, vroeger wilde ik groot worden. En bekend worden. Nu ben ik al blij dat ik nummers kan maken waar ik zelf 100% achter sta. En dat mensen daar ook oprecht kunnen van genieten, dat laten lukken is een doel op zich. En als je die twee kunt bereiken ben je als band zeer goed bezig, en is je doel zeker bereikt.
Dat brengt me bij België… het lijkt me voor een Belgische metalband nog steeds aartsmoeilijk om echt door te breken, heb je daar persoonlijk een verklaring voor?
Het is zo, als je niet bereid bent om je hele leven of toch een groot deel, te wijden aan je muziek lukt het niet. En dat is een Belgisch probleem ja, want velen haken af net omdat ze niet verder durven.. Een band als Aborted heeft daar op ingesprongen, er zit daar maar één Belg meer in, Buitenlandse muzikanten aantrekken die met die ingesteldheid iets willen doen met de muziek, en er verder willen in gaan dan rond die kerktoren. Dus ja.. je moet bereid zijn om dat risico te durven nemen.
Alcatraz Metal Fest heeft deze zomer bewezen dat je op basis van een zo goed als Belgische affiche ook succes kunt boeken. Mee eens, waarom doen andere festivals dat niet? En denk je dat ook dat ‘statement’ deuren zal openen voor bands als Tensor?
In 2009 heb ik met mijn andere band op Alcatraz gestaan, dus laat het ons hopen dat het ook lukt met Tensor. Het is dus zeker de bedoeling om met Tensor dat ook te doen, daarom willen we ons in het komende jaar in de spotlights spelen zodat die mogelijkheid er is. Als we bijvoorbeeld op een groter podium de fanbase van een headliner ( zoals bv het geval had kunnen zijn met Dyscordia) kunnen overtuigen, schept dat misschien mogelijkheden …
Dyscordia heeft zijn eigen ‘Army’ op Facebook, en boekt daar werkelijk successen mee. Zou dat niet iets zijn voor Tensor?
Het is dat wat we zouden moeten hebben, een soort fanbase, het is daar waar labels en zo op inspringen, op die impact dat zulke bands hebben op sociale media .. Zo een netwerk kunnen uitbouwen is dus zeker een interessante piste. Op die manier een promotor vinden en dergelijke, zou heel leuk zijn, waardoor je als band je kunt bezig houden met puur je muziek. Dus ja, graag..
Een ‘Tensor Army’ mag er dus aankomen, ik wens jullie nog heel veel succes uiteraard en laat ons hopen dat jullie zich zo spoedig mogelijk terug kunnen lanceren… , als we door dit gesprek een kleine bijdrage hebben kunnen leveren, dan zijn wij ook gelukkige mensen. Dank voor het fijne gesprek
Nederlands 
Français 
