logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

The Wolf Banes ...
Kreator - 25/03...

Ramkot

Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat

Geschreven door

Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat

Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound. Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op uiteenlopende podia hebben bewezen uit het heel goede rockhout gesneden te zijn.
De band brengt begin november een nieuwe plaat uit ‘What Exactly Are you Looking For’. Reden genoeg voor een interessant interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben ‘overleefd’, de toekomstplannen en de ambities. We hadden dan ook een fijn gesprek met Hannes en Tim.

Om te beginnen citeer ik even van jullie vi.be pagina ‘’
Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan.” Kun je daar iets meer over vertellen?
Tim: Wat we daar vooral mee willen zeggen is dat we een rockband zijn, maar zeker niet vies zijn om eens de meer dansbare weg op te gaan conform de rock-’n-roll tradities waar we achter staan.
Hannes: Ik sluit me daarbij aan. We houden gewoon van standaard wissels, en zijn ook niet bang om eens iets anders te proberen binnen die context. Zoals een samenzang of iets van meerstemmigheid, zolang het maar knalt en ook op die manier binnen komt. Dat staat bij ons voorop.  We willen in dat ‘iets anders proberen’ ook niet te ver gaan, we zullen bijvoorbeeld geen nummer maken van vijftig minuten ofzo, dat past niet bij wie we zijn. We zijn en blijven een rockband, en die energie blijft dus voorop staan.

Wat is rock-‘n-roll eigenlijk? Je kunt een gezin met kinderen hebben, is dat ook rock-‘n-roll?
Hannes: Rock-’n-roll  is een breed begrip, daarom willen we ons ook niet laten vastpinnen op één stramien.. wat we doen, past gewoon bij onze naam ‘Ramkot’, maar je kunt daar dus wel breed in gaan zeker en vast.

Jullie debuut EP kwam in 2019 op de markt, heeft die deuren geopend, welke?
Hannes: Die EP heeft zeker deuren geopend. Het was ons eerste plaat die we hebben uitgebracht. Op die EP staat ook het nummer ‘Red’ waarmee we de Nieuwe Lichting van Studio Brussel hebben gewonnen. Het zet ons op de kaart hoe Ramkot klinkt op plaat, dat opent dus zeker bepaalde deuren.
Tim: Het was misschien niet de ideale moment om hem uit te brengen,. Maar dat wisten we toen nog niet uiteraard. We hebben wel nog lang die EP live kunnen voorstellen feitelijk, en kunnen gebruiken om ons te lanceren, net voor die lockdown. We hebben die dus wel voldoende live kunnen voorstellen en promoten ondanks die coronatijden, dat scheelt ook. Maar nu is het dus tijd voor een nieuwe bladzijde en een nieuwe EP

Winnaar zijn van De Nieuwe Lichting is uiteraard iets waar je helemaal terecht, mee mag en kan uitpakken, in hoeverre heeft dit een invloed gehad om jullie carrière?
Hannes: Het heeft zeker een invloed gehad, je merkt ook hoe je uw publiek merkelijk kunt verbreden door op een nationale zender te worden gedraaid. Je krijgt een veel groter bereik, en ook vaak mensen die je anders onmogelijk of toch veel moeilijker kunt bereiken. Je merkt ook hoeveel belangstelling er vanuit boekingskantoren, management en dergelijke meer is naar die nieuwe lichting toe. Als je bij die negen finalisten bent, en het wint geraak je gemakkelijker gelanceerd. Je moet het uiteraard nog zelf waar maken uiteraard. De muziek zelf staat op de eerste plaats, maar zo een moment moet je met twee handen grijpen als je die kans krijgt.

Heeft deze coronaperiode trouwens geen domper gezet op de feestvreugde? Welke impact heeft dit gehad om de band of op jullie als mens? Ben je er als band sterker uit gekomen?
Tim: Het heeft op heel veel manieren een invloed gehad. Plots kreeg je heel veel tijd om dingen te doen waar je anders geen tijd voor had. Die tijd hebben we benut door nieuwe muziek te schrijven. Midden in diezelfde lockdown is er dan die Nieuwe Lichting gekomen, waardoor meer mogelijkheden naar boven kwamen. Op die manier, door die corona en lockdown, konden we ons op een bepaalde wijze beter voorbereiden op wat daarna kwam. We  hebben onze set volledig op punt gezet, met o.a. nieuwe nummers, zodat we echt wel klaar waren om te gaan knallen op de festivals en zo. Een negatieve invloed heeft het dus zeker gehad, we hebben anderhalf jaar niet kunnen spelen, maar op dat vlak was het dus ook een positief verhaal eigenlijk. We hebben het zo positief mogelijk aangepakt, laat het ons daarbij houden. De zomer die we hebben gehad was ook zeer indrukwekkend, en een droom die uitkwam.

Ondertussen heeft Ramkot vooral op de podia zich kunnen bewijzen, aan welke festival of optreden hebben jullie de mooiste herinnering?
Hannes: De meest opmerkelijke waren de show op OLT Rivierenhof deze zomer, dat was de eerste na een lange tijd, of toch de eerste grote show. Ons optreden op Zeverrock , dat was toen het COVID safe pas werd ingevoerd, en we weer konden spelen voor een publiek dat dicht bij ons stond. Voor een staand publiek die gewoon mee gingen in het enthousiasme, een intens gevoel na al die tijd. Die tent stond zelfs helemaal vol, ondanks het feit dat we al heel vroeg stonden geprogrammeerd.
Tim: Ze waren allemaal wel op een of andere manier gedenkwaardig. Deze die Hannes opnoemt waren wel een soort mijlpalen, als je dat zo kunt noemen. De show die me het meest is bijgebleven is de show op Crammerock. We speelden vrij vroeg op de dag. Het is sowieso een fijn festival om daar te mogen spelen. Wij speelden rond drie uur in de namiddag op een vrijdag en tot het uur dat wij moesten beginnen stond daar heel weinig volk, plots stond die tent afgeladen vol voor ons. Dat was wel een kick.  Dat zorgt voor een adrenalinestoot van jewelste.
Hannes:  Er was ook een optreden in Nederland, in een klein zaaltje ( de naam van het festival heb ik niet begrepen) . Een festival op verschillende locaties, en wij stonden in een echt kleine zaal. Als je het wil hebben over rock-’n-roll gevoel,  dat was wel puur rock-’n-roll daar. Dat was dus ook een gedenkwaardige avond.

Hebben jullie in die periode dat live spelen niet kon, teruggegrepen naar live streaming?
Hannes: We hebben één live streaming gedaan. Het is een klinische situatie eigenlijk, Het was in de studio waar we onze nieuwe EP, die deze week uitkomt, opgenomen hebben. En we wisten dat het goed ging klinken omdat het is opgenomen door wie samen met ons de EP heeft geproducet maar qua energie en uw smijten, kan dat nooit hetzelfde zijn als voor een publiek.
Tim: Leuk om te doen, inderdaad, de setting zat wel goed en ook technisch bekeken was dat zeer goed gemaakt. Maar als je dan op die OLT show op een echt podium, en echt voor de mensen staat te spelen stel je toch vast dat is toch waar we het voor doen.

En toch, net zoals je zegt door op de radio gedraaid te worden een publiek bereikt dat je anders moeilijk kunt bereiken, is streaming ook geen goede manier om dat publiek aan te trekken, denk je?
Hannes: Er was in die periode een overaanbod aan live streaming eigenlijk, langs een kant is het wel leuk dat mensen via onze youtube en sociale media ons kunnen zien op die manier. Maar of we daar per se een publiek hebben bereikt dat we anders niet hadden bereikt? Daar hebben we niet echt iets van gemerkt.
Tim: Het was wel het eerste dat we ‘live’ deden na onze overwinning in de Nieuwe lichting, dus ergens hopen we wel mensen te kunnen hebben overtuigen om echt live te komen kijken. Dat wel, maar een super grote impact heeft dit niet gehad denk ik.

Dit interview draait uiteraard rond de release van ‘
What Exactly Are You Looking For’; persoonlijk vond ik het vooral een lekkere uppercut die maar blijft duren; kun je concluderen dat jullie daarom een band zijn die je eerder live moet zien of is dat kort door de bocht?
Hannes: Dat werkt in twee richtingen, ik heb ergens een citaat gelezen dat je beter op plaat moet klinken dan live. Of dat je live beter moet zijn dan op plaat, dat spreekt elkaar tegen maar ik denk dat het in twee richtingen werkt. Ik vind dat het op plaat moet klinken alsof je wordt weggeblazen als je daar naar luistert. Dat het hard binnen komt. Live kun je een slechter geluid hebben, maar kan dat worden gecompenseerd door de energie op het podium. Maar wij als rockband moeten het inderdaad wel van onze live presentatie hebben. Het is dus zeker muziek die je bij uitstek live moet beleven. Ik zou echter niet zonder het ene of het andere kunnen. Die twee kanten van muziek maken horen gewoon samen. Dus we willen zeker onze live reputatie benadrukken, maar willen dat het ook op plaat binnenkomt.
Tim: ik sluit me daarbij aan, die energie hoort bij de muziek die wij maken. Ik denk gewoon dat live een andere soort energie is dan op plaat. Op plaat moet je dat gewoon dus een beetje anders doen dan live eigenlijk.
Hannes: Op plaat kun je ook iets meer experimenteren, daar iets extra aan toevoegen , live zit je dan weer beperkt tot de set die je speelt. Het is gewoon een andere energie op of naast het podium.

Am I Alright Now”, een recente single van Ramkot rammelt beduidend minder dan pakweg “Valium” of “Red”, is dat bewust? Is het een andere weg dat jullie willen volgen?
Tim: Zoals daarnet al werd aangehaald, we willen eigenlijk gewoon ons goesting doen. en ook dat is gewoon ons goesting doen, want het nummer daarna “Eye To Eye” klinkt dan weer bijna net het tegenovergestelde. Bij “Am I Alright now’”wilden we gewoon eens buiten onze comfortzone een pop gerelateerd nummer maken. Maar wel binnen onze eigen stijl blijven, dat wel.
Kortom, we hebben over de hele EP onze eigen goesting gedaan, maar soms kan het anders klinken… zonder onze eigenheid uit het oog te verliezen.

Hannes:  Het is vooral belangrijk om als je naar “Am I Alright” of “Eye To Eye” luistert, je nog steeds hoort dat het Ramkot is , dat is voor ons heel belangrijk.

Staan er release shows op de planning? Wanneer en waar?
Tim: Onze release shows zijn op 1 & 2 december in VOORUIT, Gent ( https://www.vooruit.be/nl/agenda/3707/support_tbc/Ramkot ) ; die zijn ondertussen allebei uitverkocht.

Wat zijn de verdere plannen. Ook al is het nog steeds moeilijk om echt plannen te maken
Hannes: Er zijn wel enkele dingen bevestigd, ook voor 2022. Maar we zijn ook al bezig aan nieuwe muziek. Het grote plan is gewoon op deze weg door te gaan. En onze muziek zover mogelijk verspreiden.
Tim: Daar sluit ik me bij aan, we gaan gewoon blijven verder doen , en vooral knallen!

Over het volgende had ik het er al over met de muzikant ‘Julien Firmin’, jullie wel bekend,
? zit er iets in het water in Gent? Hoe komt het toch dat er vanuit Gent zoveel topmuzikanten boven water komen?
Tim: Gent heeft altijd al een specifieke scene gehad, rondom de Charlatan en zo.. Gent heeft iets ‘vies’ van sound, dat zit in de muren en wie weet ook in het water (haha). Gent is gewoon een stad met heel veel mogelijkheden. Om muziek of cultuur te beleven, en dat reikt zelfs verder dan muziek. Het is eerder een kunstenaarsstad. Waar je dus veel mogelijkheden krijgt om te doen wat je wil, maar waar er ook een publiek voor te vinden is.
Hannes: Er zijn ook zoveel zalen in Gent, zowel klein als groot. Zodat iedereen zich op zijn eigen manier kan ontplooien. Om maar te zeggen, op 100 m van mijn deur zijn al vier leuke zalen waar het fijn vertoeven is. Charlatan, Trefpunt, Kinky Star.

België hebben jullie ondertussen zo goed als veroverd, lonkt ook het buitenland, is dat een ambitie?
Hannes: Zeker en vast, we staan in de komende maanden regelmatig in Nederland. Maar ook andere landen als Duitsland staan op de lijst. Ook daaromtrent zijn ambities en plannen om naar daar af te zakken. En Frankrijk. Daar heb je toch ook een rock publiek, maar van de buurlanden is dat een moeilijker land om door te breken, maar we gaan toch proberen.

Over ambities gesproken, wat is jullie ultieme ambitie als band en muzikant buiten werelddominantie uiteraard?
Tim: Dat is een moeilijke vraag, onze ambitie is vooral zover mogelijk geraken dan we kunnen. En denken dat alles mogelijk is, daar naar streven, en zien hoever we echt geraken. Maar sowieso is het de bedoeling zover mogelijk te geraken met Ramkot. Zowel wat live spelen betreft, of platen maken en alles rond de band en onze muziek. Dat is de voornaamste ambitie. Het is gewoon moeilijk om daar één punt naar voor te brengen wat dat betreft eigenlijk.
Hannes: Inderdaad, we zijn nu alle kansen aan het grijpen die we voorgeschoteld krijgen. Om van Ramkot een vaste naam te maken, in welk muzieklandschap dan ook. Belangrijk daarbij is dat we zelf enthousiast blijven in wat we aan het doen zijn. Dat lijkt me het allerbelangrijkste en hopelijk kunnen we daar de vruchten van plukken. En een zo breed mogelijk publiek daarmee aanspreken, maar vooral ervoor zorgen dat we er zelf dus 100% achter blijven staan.. Als je met tegenzin op het podium moet kruipen, dat zou jammer zijn en dan houdt het ook op.

Is er ook een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt? Sportpaleizen uitverkopen en op Wembley staan bijvoorbeeld?
Hannes: Moest die kans zich voordoen, zou ik daar zo voor tekenen. Maar als je uzelf daarvoor moet verloochenen, dat wil ik niet. Als heel de wereld houdt van Ramkot zoals Ramkot nu is? Ja, graag zelfs. Maar, en dat blijf ik benadrukken, we moeten onszelf kunnen blijven.
Tim: Ik sluit me daar volledig bij aan, zover mogelijk geraken, blijven knallen zoals we nu bezig zijn en inderdaad onszelf blijven gelijk wat er op ons afkomt lijkt het voornaamste doel. Zoveel mensen proberen overtuigen, en onderweg zien we wel waar we uitkomen.

Heel veel succes met de nieuwe plaat en op alles wat op jullie afkomt, we blijven het uiteraard op de voet volgen

Briqueville

Briqueville - De ultieme hoogmis voor duistere zielen

Geschreven door

Briqueville - De ultieme hoogmis voor duistere zielen

B R I Q U E V I L L E zorgde voor een duistere hoogmis van donkere zielen in De Casino. Nog steeds bieden ze een intense beleving , ervaring , die verschroeiend klinkt door een waanzinnig klantentapijt en de spotlights die ons verblinden. Totaal verweesd bleven we achter.

De hoogmis werd echter al ingezet door Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …).die elk op hun wijze perfect die duistere gevoelens weergeven. Hun project wordt in een intens mooie vorm gegoten .
Ze zijn het duo Doodseskader (****) , die een experimenteel onderonsje zijn, en die de comfortzone van het genre verlaten .
Luister maar eens naar de single “Lepers” - de recensie kun je hier nog eens nalezen. Ook hun debuut 'MMXX: Year Zero' is een schot in de roos. Het duo zit niet stil en tekent voor dat toepasselijk donker sfeertje door het produceren van een klankentapijt en een dosis experiment. Een bijzonder project voor duistere zielen dus. De visuele effects en de bevreemdende beelden op het scherm zijn duidelijk een meerwaarde in het genre. 

In diezelfde trend gaat ook 6SISS (****) tekeer, met een korte, bondige set. Als een profeet effent hij de weg voor de Messias . Solo staat hij aan de knoppen en zijn klankenwereld biedt een cinematografisch totaal beleven. We lieten ons meedrijven. 6SISS verstaat die unieke kunst om even de realiteit te vergeten; het klinkt bevreemdend , het is een soort horrorverhaal zonder begin of einde, een vicieuze cirkel van duisternis. Wat een waanzinnig geluid!

Zonder pauze staat plots B R I Q U E V I L L E (*****) op het podium; muzikale waanzin wordt aangewakkerd . Ze brengen een verschroeiende sound, die elan krijgt door een aparte lightshow. Visueel verschijnt er nog een danser die waanzinnig tekeer durft gaan , over de hoofden kijkt, alsof hij de toeschouwers zal verscheuren. B R I Q U E V I L L E doet duistere machten ontwaken. Het is duidelijk, dit is geen muziek voor tere zieltjes!
Je wordt meegevoerd naar hun unieke donkere, duistere wereld. Demonisch zelfs met een mate van angst. 
B R I Q U E V I L L E voert ons naar hun hel. Wat een maalstroom! Ze onderstrepen dat ze een  niet te onderschatten band in het genre zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Briqueville
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/briqueville-29-10-2021.html
Doodseskader
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/doodseskader-29-10-2021.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Bicep

Bicep - Warme innemendheid en prikkelende dance in visuele diepgang

Geschreven door

Bicep - Warme innemendheid en prikkelende dance in visuele diepgang

Het Noord-Ierse Bicep, Andy Ferguson en Matt McBriar, tillen de elektronische muziek naar een ander niveau met hun bijzonder verfrissende en vernieuwende house. In uitgesteld relais hebben ze in korte tijd tweemaal de AB uitverkocht . En de muzikale honger qua elektronicabeats was en is groots na deze heuse corona epidemie … Letterlijk werd de poort naar hopelijk betere tijden open gebeukt en worden we door de dancecrisis geloodst.

Bicep is geen nieuwkomer in het genre.  Eerder waren ze actief als bloggers van house, breakbeats en techno wanneer ze rond 2010 zelf begonnen met eigenzinnige elektronische beats te produceren. Het resulteerde een handvol jaar terug in het titelloze ‘Bicep’ album. En in coronatijd in die closedown, verscheen de opvolger ‘Isles’.
In die clubloze maanden  zijn ze nu eigenlijk wel de clubs ontgroeid. Meer en meer tekent Bicep live zich tot een headliner en ervaren we muzikaal hun warme troostende en kleurrijke dance, die drama en uitbundigheid kruisen op het plaatwerk en nu live.
Bicep straalt het live zeerzeker nog meer uit door nogal wat visuele effecten, die diepgang biedt aan hun muziek: ledwalls, lasers, rook,.... Het moet iets onvergetelijks zijn , na al die tijd opgesloten te zijn .
De twee freaks staan hoog op het podium aan de draaidecks, met een knipoog naar de tenoren van Daft Punk en 2 Many DJs . Het tilt de sound letterlijk naar een hoger niveau. Optische en muzikale diepgang dus. En dat werd duidelijk gemaakt.
De show bouwde rustig, mooi sfeervol op in hun golvende synths, bleeps en beats, als op “Atlas” en “Just”, om op die manier dan melodieus te worden voortgedreven, crescendo, uptempo en opwindend met o.m. “Aura”, "Glue" en "Apricots".
Bicep is moeilijk in een hoekje te duwen in die elektronica diversiteit. Ze zijn eigenzinnig, experimenteel, spannend, mysterieus, intiem ... Ze hebben hier hun weg gevonden en een eigen pad ingeslagen in de wondere wereld van elektronische muziek. Het moeten niet altijd harde beats zijn om een dj set goed te maken, het is de kunst te doseren en gevoeligheid te doen opborrelen, mooi , intens , emotievol en energiek.

De elektronica liefhebber ervaarde dat house/dance een andere, bredere dimensie krijgt tussen warme innemendheid en prikkelende dance van puur spierballengerol…

Organisatie: Live Nation

Ibrahim Maalouf

First Noel

Geschreven door

Ibrahim Maalouf brengt een kerstalbum uit. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn wenkbrauwen even fronste toen ik het nieuws vernam. De Libanese Parijzenaar is een ras-trompettist en heeft op zijn 40e toch al 10 langspelers uitgebracht - allen van een uitzonderlijk hoog niveau en enorm gewaardeerd binnen de jazz-community.
Album 11 wordt dus een ‘specialleke’. Op ‘First Noel’ serveert hij 25 van de grootste klassiekers, alsook 3 exclusieve nieuwe nummers die hij speciaal gecomponeerd heeft voor de allereerste kerst van zijn zoon Nael. Dit album is er ook ter nagedachtenis van zijn grootmoeder Odette, die vorig jaar overleed. Ieder jaar vierden ze samen kerst, en via deze cd probeert hij die magische kerstherinneringen terug tot leven te brengen.  
Omringd door François Delporte op gitaar, Frank Woeste op piano en Sofi Jeannin als koordirigent galmt “Have Yourself a Merry Little Christmas” door de luidsprekers. De opener is een rustig en aangenaam hoorspel en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. Het tweede nummer “Mon Beau Japin” vormt een vrolijke variatie op “O Denneboom” en verder zijn ook “Let it Snow!” en “Santa Claus is Coming to Town” echt leuk. Alle gekende klassiekers zitten in een herkenbaar jasje, maar even vaak trakteert Maalouf ons op enkele onbekende, pure nummers.  
Het klinkt allemaal bekend in de oren, maar dan met een eerder spirituele en minder kinderlijke dimensie, waarbij de subtiele en noodzakelijke kwetsbaarheid binnen ieder lied behouden blijft. Bij “Silent Night” en “Jingle Bells” ga je even weer wat aandachtiger luisteren, maar daarna kabbelt het album ongestoord voort op de achtergrond. Achtentwintig nummers is best veel en ik mis de bombastische, overweldigende en meeslepende muziek die we van Maalouf gewoon zijn, al bewijst hij met “All I Want for Christmas is You” dat kerst ook best up-tempo kan zijn. “Adeste Fideles” brengt enkele ambivalente herinneringen terug aan de verplichte middernachtmis als kind - erg vermoeiend maar stiekem fijn om lang te mogen opblijven. 
Een deel van de plaat werd zelfs opgenomen in een kerk, namelijk in Saint-Julien-le-Pauvre, de oudste kerk van Parijs - op slechts enkele meters van de Notre-Dame kathedraal. Het was een symbolische keuze van Maalouf die wonderwel uitpakt. Zijn vader was er koster in de jaren '60, zijn tante (een pianiste) en zijn geliefde grootmoeder werden er beiden begraven, en het was in diezelfde kerk dat hij zich verloofde en trouwde...
Dit eenvoudig, nederig, instrumentaal album is doordrenkt van die vele onvergetelijke momenten - je kan die mijlpalen haast voelen. 

‘First Noel’ is dus niet het zoveelste kerstalbum, het is er een met kalmerende muziek om bij weg te dromen, een plaat waar de melodie in het middelpunt staat, een plaat voor alle leeftijden waar de ganse familie mee kan van genieten tijdens de eindejaarsfeesten die eraan komen.
Ik weet alvast wat ik ga vragen voor onder de kerstboom! 

 

The Ghost of Luke James

Go to sleep inc/Telescopes

Geschreven door

The  Ghost of Luke James  is een samenwerking tussen Luke Skyscraper James en Eric S Anderson (hij leidde Pachyderm Studios in de jaren '90 - nam ‘In Utero’ op van Nirvana, Killing Joke, PJ Harvey enz. Ging daarna naar de filmschool en won twee Emmy's voor titelsequenties van Dexter en Six Feet Under).
Luke ‘Skyscraper’ James, voormalig frontman, zanger, gitarist bij de punk/new wave pioniers Fàshiön toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramp, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Onlangs hadden we nog het project 'Eight' Eight (musiczine.net)

Onder de naam 'The Ghost of Luke James' bracht het duo de single “Go To sleep Inc/Telescopes” uit.
De single brengt twee werelden, duisternis en licht, samen. Een toegankelijke sound, ondersteund van voldoende duisternis, experimentele weerhaakjes en verrassende wendingen; het gaat niet te zeemzoetig klinken. Dit is synthpop, rauwe EBM als doorsnee elektronica. Met een knipoog naar de electro van Depeche Mode.
We lieten ons gewillig meevoeren in het mystieke landschap van het combo.

Check het vooral zelf uit: https://lukeskyscraperjames.bandcamp.com/album/go-to-sleep-inc-telescopes

THE GHOST OF LUKE JAMES - GO TO SLEEP, INC. 05:24
THE GHOST OF LUKE JAMES - TELESCOPES 04:12  

Electronica/Experimenteel
Go to sleep inc/Telescopes
The Ghost of Luke James

 

Subatomic Strangers

Enough of You-Troubled Mind -single-

Geschreven door

Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.

Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.

Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch

Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers

 

Diabolica Delirium

Halloween Disaster -single-

Geschreven door

Van Diabolica Delirium, een zijprojectje van Tolga Ozbey van Reptilians From Andromeda, bespraken we hier eerder al het album ‘Satanico Pandemonium’ en de debuut-EP ‘Diabolico Delirium’. Toen werd de bandnaam nog geschreven als Diabolico, met een ‘o’ achteraan. Misschien was er wat haastwerk om alles netjes voor Halloween op de wereld los te kunnen laten, want in het artwork ontbreekt ook nog een ‘i’ in Delirium.
Op de single “Halloween Disaster” werd de bandnaam dus aangepast naar Diabolica, maar voorts is er maar weinig veranderd aan het concept: instrumentale retro-garage met knipogen naar rockabilly, surf en fuzz met Tolga als one-man-band die alle instrumenten inspeelt.
Waren het album en de EP soms wat rommelig, dan is deze fijne single-release wel mooi opgebouwd, met organische bewegingen en een lang aangehouden spanningsboog. De scream queen-samples komen wel heel vaak terug in dit nummer van bijna 5 minuten, maar het is dan ook een Halloween-release.

https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabolica-delirium-halloween-disaster

 

Kasabian

Alygatyr -single-

Geschreven door

Kasabian is terug. Met één origineel bandlid minder. Tom Meighan, die mee frontman en zanger was, stapte uit de band nadat hij veroordeeld werd omdat hij zijn ex had aangevallen. Inmiddels is Tim Carter toegetreden als vast bandlid en neemt Serge Pizzorno alle lead-vocalen en het songschrijven voor zijn rekening. Dat levert op deze eerste nieuwe single van het aankomende album nog steeds dezelfde adrenaline op die we van Kasabian gewoon zijn. Catchy, swingende indie-synthrock, meer moet dat niet zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=dn4csZoWh60

 

The The

The Comeback Special

Geschreven door

Als het in 2020 echt helemaal tegen had gezeten, zou ‘The Comeback Special’ misschien wel het laatste wapenfeit geweest zijn van de Britse band The The en van frontman Matt Johnson.
In 2018 deed Johnson een paar concerten in de UK, de VS, Australië en Skandinavië als The The, met bandleden die in verschillende versies van The The zaten. Het was toen zowat 15 jaar geleden dat The The nog opgetreden had en ook inzake studiomateriaal was het al wel heel lang stil, op een paar soundtrack-achtige releases van Johnston na.
De concerten van 2018 waren de voorbode van een nieuwe start en misschien wel nieuwe songs en albums met The The, maar de viruspandemie stak daar een stokje voor. Tijdens de Grote Pauze van 2020 kreeg Matt Johnson dan plots een levensbedreigende keelinfectie. Na een operatie was hij snel uit de gevarenzone, maar het was lang onduidelijk of het ook goed zou komen met zijn stem. Interviews lukken inmiddels opnieuw, zodat we straks opnieuw naar live-concerten mogen uitkijken, en dan ook graag in ons land.
En met dezelfde set dan liefst als op ‘The Comeback Special’, een live-opname van het concert uit 2018 in de Royal Albert Hall in Londen. The The was in zijn gloriejaren dan wel een vaak ondergewaardeerde band, toch scoorde Johnson een reeks radiohits die allemaal op dit live-album staan: “The Beat(en) Generation”, “Uncertain Smile”, “Dogs Of Lust”, “This Is The Day”, “Slow Emotion Replay”, … Die krijg je allemaal te horen, naast nog veel meer moois uit het oeuvre van The The. De stem van Johnson had – toch in 2018 – nog niets van zijn kracht en charisma verloren. Je hoort uiteraard wel dat de jaren beginnen tellen, maar dat is niet meer dan wat patine.

‘The Comeback Special’ is als combinatie van een live-album en een greatest hits-verzameling een wel heel leuk album voor de Duyster-generatie.

 

De Delvers

Hart in Neonlicht -single-

Geschreven door

Toen De Delvers hun debuut aan de wereld liet horen waren er veel positieve kritieken op deze Nederlandse zwarte band. Eindelijk terug een Nederlandstalige band die er toe doet. Ze hebben intussen hard gewerkt en in 2022 mogen we hun nieuw album verwachten. Nu moeten we ons voorlopig opwarmen aan deze single.
“Hart in Neonlicht” is uptempo met donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft kunnen mij alleszins ook bekoren. De clip op Youtube begint bevreemdend met mannen in masker en veiligheidspak. Als de song begint krijgen we de band te zien in een warm, rode omgeving.
“Hart in Neonlicht” is een zeer degelijke en typische De Delvers song die ons doet watertanden naar meer.

De Delvers - Hart in Neonlicht - YouTube

 
Pagina 199 van 965