TURF - De taal waarmee je opgegroeid bent, en die je dagdagelijks spreekt, is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken
TURF is een gezelschap uit Roeselaere die het begrip 'experimenteren' heel hoog in het vaandel draagt.
In het West Vlaams staat 'turf' synoniem voor geconcentreerd, ingedikt. West-Vlaanderen is ook de uitvalsbasis van het trio dat onder die naam elementen uit de stonerrock combineert met harde rock, punk en een scheut absurdisme. Stichters zijn gitarist Wim Wallays en drummer Steven Duyck die puberden met Barkmarket, Jon Spencer Blues Explosion en Sonic Youth en in aanloop naar Turf duizend en één nacht met dertien groepen en een ongeluk diverse podia bestormden.
In 2014 hernieuwden ze hun samenwerking met wekelijkse porties teringherrie in het repetitiekot. Even later kwam Rino Feys het duo versterken met zijn West-Vlaams voor gevorderden.
Onlangs bracht TURF een nieuwe single op de markt ‘Vloage’, https://www.youtube.com/watch?v=2BCAYR51rjU
Het moment nu om de band eindelijk te interviewen , het werd een gezellige café babbel, vanop afstand en via ZOOM, met de vier bandleden: gitarist Wim Wallays , drummer Steven Duyck, zanger Rino Feys en bassist Tom Denolf.
Wie, wat is TURF? Hoe is alles begonnen. Vertel een beetje meer over jezelf?
Steven: Ik en Wim hebben de band opgericht, als duo. Als jonge puber heb ik zelf in verschillende bands gespeeld. Heel lokaal en zo. Na een tijdje is dat wat weggevallen. Na negen jaar stilliggen had ik een advertentie geplaats. En daarop heeft Wim, die eigenlijk al een kennis van vroeger was, prompt op gereageerd. Op mijn zolder thuis hebben we dingen uitgeprobeerd. Onze muzikale achtergronden liggen wat in dezelfde lijn. Toen was het puur instrumentaal. Dat resulteerde in veel lawaai maken met een hoek af (haha) toen is Rino erbij gekomen met zijn typische West-Vlaamse teksten en gezangen. En toen is het eigenlijk ook de experimentele kant beginnen opgaan. Toen Tom er in 2019 is bij gekomen is het helemaal ontploft, en nu staan er totaal geen grenzen meer op.
Tom: Ik ben dus eigenlijk ook drummer, ik wil hierbij even aanvullen hoe ik erbij ben gekomen. We moesten spelen met een andere band, ik zag TURF optreden, en snapte meteen de humor van deze band. Ik stond de hele tijd te lachen ik snapte dus direct waar TURF het over had. Ze hadden ook ernstige nummers, en die brachten ze ook heel serieus. Net dat contrast tussen humor en ernst vond ik zo prachtig. Enige tijd later, (ik was ondertussen al gestopt bij mijn andere band) hielden mijn vrouw en ik een groot feest en kwam Turf bij ons optreden. Daar is de bal aan het rollen gegaan, denk ik.
Hoe omschrijf je jullie muziek?
Rino: Dat is inderdaad een gigantische moeilijke vraag om te beantwoorden. Een bont allegaartje van stijlen, we vinden het zelfs heel leuk dat je ons niet zomaar in een vakje kunt duwen. Eclectisch noemen ze dat, of experimentele rock zoals je wil.
Ik lees vergelijkingen met een Barkmarket en Jon Spencer Blues Explosion; hoe sta je daar tegenover?
Rino: Dat zijn twee namen die Wim en Steven naar voor brachten als referentie punt toen ik erbij ben gekomen. Al denk ik dat het nu niet meer zo opgaat eigenlijk. Maar in het begin dus wel.
Wim: Terwijl Steven eerder liefhebber was van Helmet of Tool was dat bij mij eerder The Smiths of Pixies, in die richting. Maar wat gitaar en drum betreft neigde dat zeker naar Jon Spencer Blues Explosion en Barkmarket, zeker en vast. Maar dat was dus heel in het begin, ondertussen is het – zoals Rino al aangaf – alle stijlen door elkaar. Vier verschillende mensen, met vier verschillende ideeën en we staan voor alles open. Dat is TURF anno 2021
In 2017 verscheen het Turf debuutalbum ‘Reuve’ en vorig jaar begon de band opnieuw muzikaal te experimenteren wat resulteerde in nieuwe nummers. Waarom heeft het zo lang geduurd? En waarom net nu in deze corona tijden?
Rino: We waren vooral veel aan het repeteren, maakten nieuwe nummers en hadden wekelijkse repetities maar er kwam nooit echt een opname van. We hebben wel enkele dingen uitgeprobeerd, maar waren daar niet echt tevreden over dus daar is niets mee gebeurd. En toen is in 2019 Tom erbij gekomen. En dat heeft ons die extra ‘push’ gegeven die we nodig hadden.
Wim: We hadden ook enkele projecten tussendoor, dat is ook een reden waarom het wat langer heeft geduurd, omdat we daar mee bezig waren. Zoals de theatervoorstelling ‘Altijd ergens Oorlog’ een voorstelling met acteurs en twee groepen wij en Bleulink.
Rino: Die theatervoorstelling hebben we een maal gedaan en dat was een ongelofelijk succes. Een fantastische ervaring, dat was helaas net in November 2019 voor de eerste lockdown. We hebben enkel de première gedaan, maar er is dus achteraf niets meer van gekomen. Jammer genoeg.
Dat theatrale komt ook terug in jullie muziek vind ik, mee eens?
Rino: Ik denk dat Tom daar een stimulans is in geweest eigenlijk. Wij, ik, Wim en Steven zijn introverte personen. We zijn West-Vlamingen en lopen niet naast onze schoenen (haha). Met Tom erbij te komen zijn we toch wat meer in de schijnwerpers gaan staan Zijn invloed was op dat vlak positief.
Steven: Die aanvulling van de basgitaar is een gigantische verschil. Waardoor je inderdaad prompt andere wegen aanboort.
Een collega schreef “Het is wonderbaarlijk om te zien hoe TURF de negativiteit en rauwheid van trauma’s tot kunst weet te verheffen’’ (Snoozecontrol) . Mee eens? Bewust voor deze aanpak gekozen?
Rino: Tommy had het daarnet al een beetje over, we hebben allemaal een donker kantje. Die eerder donkere kant keert eerder terug in de begin periode , toen ik bij TURF kwam en teksten schreef over eerder wat donkere thema’s. Sommige songs zoals ‘Reuve’ en ‘Veugle’’ waren op het eerste zicht grappig, maar als je dieper naar de teksten luistert zat daar zeker een donker kantje aan. Dat was eigenlijk een moment opname, nu Tom erbij is gekomen ontsnappen we daar wel een beetje aan en komt de Humor iets meer naar boven. Of toch minder donker dan vroeger. Het is zeker geen weg waarvoor we bewust hebben gekozen, het is gewoon natuurlijk ontstaan.
Ikzelf schreef :’’Vooral je hart compleet ervoor open zetten en bij voorkeur liefhebber zijn van grensverleggende experimentele muziek is de voorwaarde om dit knap stukje 'kunst' te verwerken’’ … Er mee eens? Is het vooral experimentele muziek waar je met je hart moet naar luistern en niet alleen met het gehoor?
Tom: Het is mooi hoe je omschrijft ‘muziek waar je met je hart moet naar luisteren en niet alleen het gehoor’ Feitelijk is dat zo, muziek moet je voelen. Je moet geen virtuoos zijn om goede muziek te maken. Het moet je raken Het gaat erom wat je daarbij voelt, dat is op zich veel belangijker dan wat je hoort. Een weerspiegeling van bepaalde situaties in het leven. Bij Turf kan ik die weerspiegelingen voelen, zowel tekstueel als muzikaal. Beiden zijn bij Turf zeer nauw verbonden met elkaar.
Wim: Voor ons is dat zeer belangrijk. We werken niet vanuit een oogpunt dat één iemand een nummer aflevert en de rest daar maar wat moet bijvullen. We werken vanuit een blanco blad waar ieders inbreng even belangrijk is, en daardoor is het muziek dat vanuit het buikgevoel komt en je dus bij voorkeur voelt en niet alleen hoort. Het zorgt er wel voor dat je langer bezig bent aan een song, maar het zorgt ervoor dat het iets is waar ieder van ons echt achter staat.
Je had het over virtuositeit? Nu als je het hebt over puur instrumentbeheersing, spelen jullie wel degelijk hoogstaande muziek. Maar je voelt gewoon de hoge dosis , deels zwarte humor.
Neem nu die song ‘Vloage ‘ (de reden van dit interview); als je het filmpje op YouTube ziet, is het grappig maar er zit dus ook een droevig kantje aan, toch? Drums zijn bijvoorbeeld een zeer overheersende factor om te spreken van die instrument beheersing?
Wim: Direct na de opname stelden we inderdaad vast dat de drums zeer overheersend zijn binnen die song. Ik had een euforisch gevoel door die drum die alle kanten uitgaat. Maar die song is inderdaad een schoolvoorbeeld van hoe we twee aspecten ernst en humor samen voegen.
Rino: Het nummer ‘Vloage’ is het meest complete TURF nummer dat we al hebben uitgebracht. Ik herinner mij dat. In het repetitielokaal vertelde Steven meermaals dat hij zich er niet kon in vinden. En we zijn eraan beginnen werken.. Dat is zo een song die letterlijk vanuit de modder kroop, en doordat we weken na week repeteren groeide dat nummer echt tot wat het nu is.
Steven: Zoals Rino zegt was het een nummer dat me niet echt kon boeien in het begin, maar door op elkaar te reageren is het echt gegroeid. Na een tijdje zat het, net door dat echt intens samenwerken, echt goed. Het is op die manier vreemd maar ook heel leerrijk dat een nummer dat eigenlijk niet mijn ding was, plots bovenaan het lijstje staat van favoriete songs. En dat komt dus zeker door die samenwerking waarover hier al sprake.
Rino: Subtiel gaat die song over corona en het absurde van de hele situatie. Telkens het goed gaat en je denkt dat we eruit geraken is het plots slecht, dat roept vragen op. Dat zit subtiel ook in de tekst. Maar de tekst is vooral met wat iedereen dagelijks bezig is. Naar de bakker en de beenhouwer gaan, valt het op dat het weer een onderwerp is om het ijs te breken. Als je ouder wordt besef je pas dat dit toch een constante is in het leven, hoe dat weer zo een invloed heeft op je dagelijkse doen en laten. Dat wilde ik ook in die tekst naar voor brengen. Dus ja, het is het complete TURF nummer geworden.
Steven: En wij zijn dan van die mensen als de zon buiten schijnt, die binnen in de regen gaan zitten (haha) (is verwijzing naar de clip ‘Vloage’)
Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk, en heeft het bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek?
Rino: We hebben zeer veel reacties gehad van mede muzikanten, en ook muziekliefhebbers vooral de meest geschifte types die naar onze optredens kwamen. Ook toevallige passanten die er niets van begrepen, maar de harde kern die op ieder optreden aanwezig is, kon het wel smaken, daar doe je het toch voor. Grote deiningen heeft dat debuut niet veroorzaakt maar het was een mooie start. Het was ook in eigen beheer.
Welk genre publiek willen jullie eigenlijk bereiken met TURF? Kunnen jullie hier een ruim publiek mee aanspreken denk je?
Steven: Uit de optredens die we hebben gedaan tot nu toe, blijkt dat ons publiek zodanig gevarieerd is. Zowel van genres als leeftijden. Maar eigenlijk maakt dat niet veel uit. Er zijn bepaalde groepen die worden aangesproken door de teksten van TURF. Er zijn andere die meer te vinden zijn voor de stevige drum, gitaar en baslijnen. Het kan dus wel degelijk een ruim publiek bekoren. Het zou een beetje arrogant zijn om te zeggen we spreken alleen dat bepaald publiek aan.
Is de richting die jullie willen uitgaan iets naar bijvoorbeeld Normaal (Nederland) of Belgian Asocialtity die toch ook humor verbinden met hun ernstige muziek?
Rino: Ik had daar toen we naar hier afzakten over nagedacht, en kwam eerder bij de band Ween. Er is totaal geen verband tussen onze muziek of deze van Ween. Maar Ween is wel hilarisch. Het ene moment humoristisch, het andere heel ernstig. Je weet het soms niet meer. Het is een band die die eigenschappen tot een geheel weet te verbinden, en daar zit dan weer wel een verwantschap met TURF.
De reden van dit interview is - zoals ik zei - de nieuwe single ‘Vloage’; mijn West-Vlaams beperkt zich tot ‘Wuk’ … Waarom in het West-Vlaams?
Rino: In die periode was ik bezig met een cabaret duo maar dat was een beetje stil gevallen. Wim had me uitgenodigd om eens te komen kijken met wat hij bezig was. Maar om op je vraag te antwoorden. Het West-Vlaams is de enige manier waarop ik me echt kan uitdrukken. In het schrijven is dat anders, maar in het spreken druk ik me het best uit in mijn eigen dialect. In het West-Vlaams ga ik gewoon naar de kern van het verhaal, wat me niet lukt in het Nederlands. Laat staan in het Engels. De taal waarmee je opgegroeid bent, en die de dagdagelijks spreekt is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken.
De Taal waarmee je opgegroeid bent, is inderdaad belangrijk, ik vraag me oprecht af waarom men altijd in het Engels wil zingen en niet in het Nederlands of Vlaams? Maar als je een ruim publiek wil aanspreken is misschien het Engels wel belangrijk; je mening graag?
Rino: 'Het Eurosongfestival is een mooi voorbeeld wat dat betreft. Vroeger moesten ze in hun eigen taal zingen. En plots moest dat niet meer. Het was dus een vorm van oneerlijke concurrentie, als je niet in het Engels kon zingen. Dus hebben ze dat veranderd, iedereen mag nu in de taal zingen van zijn keuze. Dus kiezen ze nu bijna allemaal voor het Engels (lacht).
Wat zijn de toekomstplannen? Komt er ook een full album uit wanneer?
Tom: We hebben een album opgenomen in een studio in de Ardennen. We hebben bewust een locatie gekozen waar we op afzondering konden gaan, weg van de drukte. Het is een studio waar we ook konden blijven slapen. We konden dat ook hebben opgenomen in West-Vlaanderen of bij mij thuis, maar dat zou anders zijn geweest. We wilden dus vooral een samenhorigheidsgevoel creëren. Een vibe die je enkel hebt als je samen een periode afgezonderd bent in een ruimte waar je enkel samen muziek aan het creëren bent. Die vibe kan soms magische momenten teweeg brengen.
Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je deze periode als band, muzikant en mens overleefd? En heeft dat ook invloed gehad om het maken van nieuwe muziek?
Wim: We zitten nu in quarantaine omdat enkele gezinsleden wel besmet zijn dus we worden er nu mee geconfronteerd. Deze periode heeft dus wel een invloed gehad op de werking met de band. De nummers waren al gemaakt, maar er is altijd veel extra werk aan verbonden om er van alles bij te zetten, en dat ging toch wat meer moeizaam door die lockdowns en het niet mogen samen komen. Om alles dus af te werken, en dat heeft dus voor heel wat vertraging gezorgd binnen het concept. Dus ja het heeft zeker een invloed gehad op het verwerkingsproces.
Tom: Vergelijk het proces met een huis dat in de ruwbouw staat en nu zijn we het tijdens deze corona aan het aankleden, en dat vergt dus wel meer tijd en aanpassingen dan buiten coronatijden.
Rino: We waren heel druk aan het repeteren in die corona tijden, en aangezien dat niet mogelijk was en heeft Tom zich tevreden moeten stellen met werken aan de nummers. Op dat vlak heeft de plaat die er zit aan te komen, de tijd heeft gehad om op een rustigere manier te worden afgewerkt doordat er dus geen druk stond om vlug, vlug werk af te leveren; Ook omdat we toch niet anders konden door die corona.
Als ik het goed begrijp heeft die Coronatijd voor meer productiviteit gezorgd, dat je alles op een rustiger tempo kon afwerken dan dat je dat bijvoorbeeld moet combineren met op tournee te gaan of zo?
Tom: Een opname moet je sowieso kunnen laten rijpen, vind ik. Ik vergelijk het weer met een huis dat je koopt, het heeft geen zin om er impulsief en overhaast alles te beginnen aan verbouwen en inzetten. Rustig aan en laat de creatieve inzichten op je af komen. En dat is bij een plaat maken ook zo. Dus op dat vlak ja,.
Vanaf nu kan optreden voor 50 man terug, nog een beetje beperkt maar er zijn perspectieven. Zijn er al plannen voor optredens?
Tom: Op het moment zijn nog geen optredens gepland, maar ze mogen altijd binnen komen.
Rino: Wie ons nu boekt, zeker doen want nu zijn we nog betaalbaar (haha)
Steven: Persoonlijk kan ik niet wachten om eindelijk weer te kunnen gaan optreden. Maar het is dus allemaal afwachten nog.
Ok dat is dus nog wat wachten he … Ik zie bijna elke dag een streaming, persoonlijk ben ik het wat beu maar het is zowat het enige alternatief. Hoe sta je persoonlijk daar tegenover? En zien jullie het eventueel zitten om via streaming jullie werk voor te stellen?
Rino: We verwachten die plaat niet voor ergens december dit jaar. Dus tegen dan zal er hopelijk terug gewoon kunnen worden opgetreden, dus we hoeven nu geen streaming te doen eigenlijk dat heeft geen enkele zin. We gaan dus verder werken aan de nummers, clipjes maken eventueel. Dus ik hoop dat tegen die plaat uitkomt we niet meer moeten streamen..
Tom: We werken dus langzaam verder aan die plaat, zodanig dat we ze gewoon live kunnen brengen. Dat is de bedoeling.
Kunnen jullie de verdere toekomstplannen nog even uit de doeken doen? Naast dus dat full album? Wat zijn de verdere ambities voor de band?
Wim: Eerst en vooral een goede plaat maken. Werken aan de volgende single, in de nabije toekomst dan. En daarna zo snel mogelijk starten met club optredens. Zoals in De Kreun of 4AD
Tom: Onze eigenlijke ambitie is vooral veel te kunnen optreden, met onze nieuwe plaat o.a.
Dan heb je het over recente ambities en zo. Maar is er ook een soort doelstelling die je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Rino; 'De plaat waar we nu aan werken, zien we als een kunstwerk, een onderdeel van een concept waar ook de video's die we maken en de optredens later, deel van uit maken. Het moet allemaal één geheel vormen, daar willen we naartoe.'
Steven: Door onszelf geen druk op te leggen kunnen we zorgen voor het afleveren van kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Dat is ook zo met optredens, liever de goede optredens dan dat we per se overal per se moeten gaan spelen. En vooral fier kunnen blijven zijn op wat we maken, is een doel op zich.
Dat lat dus niet te hoog leggen? Is het dat doel precies dat jullie wensen te bereiken … TURF als een hobby naast een vaste job?
Tom: Ik wil toch al eens corrigeren. ‘Hobby’ is een woord dat ik niet graag hoor, het is eerder een passie. We zijn realisten met een positieve ingesteldheid. Laat ons daar duidelijk in zijn. We gaan allen gaan werken, maar als er ooit in mijn leven nog een punt zou komen waar ik moet kiezen tussen mijn job of gaan touren… ja, dan spring ik meteen zonder nadenken. Rock and roll is gewoon de max. (haha)
Ok, jullie willen vooral realistisch zijn. Maar moest je de kans krijgen om – ik zeg maar – via een label of zo op wereldtournee te kunnen gaan op voorwaarde dat jullie je muziek aanpassen aan de commercie (er zijn er die het doen), zou je dat doen? Dan is het puur voor het geld, en de faam, maar toch...
Rino: Dat is het mooie aan TURF, het is zoals Tom zegt vooral onze passie naast een andere job. We hebben er bewust voor gekozen financieel niet afhankelijk te hoeven zijn voor het maken van onze muziek. We kunnen daardoor vooruit gaan voor onze abstracte ideeën en hoeven onszelf niet te verkopen. En gaan voor het experiment. Dus nee in ons geval zullen we dat zeker niet doen, omdat we bewust een andere weg hebben uitgekozen.
Tom: TURF is een kunstwerk, je ziet het graag of je ziet het niet graag. Het is een beetje zoals Steven zegt de kwaliteit die primeert.
Steven: Dus we gaan onze ziel zeker niet verkopen voor de commercie…
Rino: Pas op als we morgen een goede aanbieding krijgen, zou het kunnen dat we binnenkort op Wembley staan e (haha)
Dan kom ik zeker kijken en schrijf er een verslag over ?. Ik hoop jullie spoedig tussen pot en pint eens te kunnen spreken. Bedankt voor dit fijne gesprek
Mighty Oaks - Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity
Berlin based Alt-indie outfit, Mighty Oaks, return with a brand new track 'Mexico’, lifted from the band's forthcoming album due this summer through Howl Records.
Drawing on a myriad of influences from indie, pop, folk and soul, the disparate trio, hailing from America, England and Italy respectively, deliver an escapist, positive message on new single 'Mexico', offering us the perfect respite we all need right now. Following this release, we had a nice conversation with Claudio Donzelli .
Of course, we also talked about life in these times and future plans.
Mighty Oaks were founded in 2010 and are based in Berlin. According to Allmusic, the group performs "tight, three-part harmonies and exuberant, largely acoustic folk songs." Agreed, or not?
Wow, are we on Allmusic? Is it still a thing? I thought it was some experiment of the 2000s (laughs). Yeah, I think it still represents us pretty well!
Haha nice! What is the story behind the band name?
There’s an English proverb that goes “mighty oaks from little acorns grow”. We thought it was representative of what we were trying to do as we moved the first steps as a band: join forces to make something bigger than we could have achieved on our own.
After releasing your debut album ‘Howl’ in 2014, you had the opportunity of touring with Milky Chance and performing at many festivals. Can we speak of a milestone here which opened many doors?
We had already toured Europe extensively when Milky Change invited us to join them for part of the tour in the US. In Europe things were going already pretty well but for the US market definitely, that was a milestone. We got to play in front of many people in some of the best venues over there.
What are the other big milestones for the band?
We started with a big milestone! In June 2013, before we even recorded our first album, we got to play in front of 22k people before Kings of Leon in Berlin. That was and still is the biggest show we ever played. It was awesome.
Are there also low points in all these years?
Since the pandemic hit in March 2020, of course, it’s been quite hard for us, like for other musicians. We had to give up what we loved the most doing, which is playing shows. There have been moments of despair as it wasn’t clear at all when we would be able to play shows again.
What is the biggest change in these more than ten years within this music world, besides digitalization and the power of social media?
What sticks out for me is the merging of all music genres. The amount of promiscuity in terms of genre, style is mind-blowing and that’s extremely healthy for our culture. Another thing that I noticed is that there are many mainstreams now, which I think it’s interesting and also good for our culture.
Did you have any sort of inspiration while growing up from any certain artists or genres? Have those inspirations helped influence the sound or style of Mighty Oaks in any way?
Personally, I’ve always been into bands, form the 90s, throughout the 2000s. Radiohead, Coldplay, Death Cab for Cutie, Athlete, Snow Patrol, etc. I’ve always been fascinated by the orchestration of guitars in the context of bands. I think Radiohead did it better than others in their first 3 albums and I think that still plays a role in my musical voice.
The reason for this interview is the new record 'Mexico', the process of writing songs and releasing this record has been different because of corona, did that influence the writing process?
Definitely, this album is and will always be connected to the Corona pandemic. It’s a crisis that invested everyone no-one excluded. We wrote in response to what was going on last year.
Together, you guys decided to record the songs in Hooper’s home studio, Recording at home, in this make-shift basement studio, was a little adventure in itself. True?
Absolutely. It’s been a first time for us and it’s been a lot of fun too! There is a deeper sense of care and ownership that feels really good. We basically lived together for about 6 weeks, working, hanging out and eating together for a whole day at Ian’s place and then home to our families for the night. It was a really nice time.
How have you as a band, musician and also as a human being survived these rather 'strange' times until now?
Music! Music kept us focused and sane during this crazy time.
How do you personally think that the music to culture sector will survive these times?
It will survive where there is understanding that culture is a valuable thing, that makes sense to invest on. It will survive with investments taken from the nations’ budgets to support lockdown and reopening. In some places it will suffer more than in others, I’m afraid. Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity.
I have listened to the record. I think it's a very dreamy, somewhat melancholic record with a dark side but also light-footed, a beautiful flirting between dark and light. agree? Your opinion please?
All that, I agree with you! It’s a broad spectrum of human emotions.
What are your personal expectations about this new album?
We always hope that a new album will find its listeners, will grow in them and will bring them to our shows to celebrate live with us. It’s sending music into the world so that it will send people to us. It’s a wonderful cycle that we hope to do again and again.
Live performances are out of the question for the time being, but are there any tour plans?
Yes! We’re planning a European Tour for Spring 2022! All dates have been announced and tickets are already selling on our website mightyoaksmusic.com
A possible performance via live streaming? And what is your opinion about this phenomenon?
It all started with Chris Martin doing a couple of live streaming performances on Instagram thoughts “why not?”. I thought it was cool, but then there was this huge gap between some really bad quality performance and some other people who thought “wait a second, maybe we can produce them better and charge people for it!”. Interesting phenomenon but not really attractive for us. We haven’t done anything like that, we didn’t feel like to be honest. We’ve been busy making new music and at home with our families and there was little space for anything else.
What are the further plans (as far as plans can be made)?
We hope to be able to play some open-air shows this summer and to get back to writing new material in the fall.
After all these years, are there still any goals or ambitions, or are you not working on them?
It’s only been 7 years and 4 albums since our debut, I feel we’re still a relatively young band which is exploring and evolving album after album. The main ambition is to be able to do this over and over again.
Pics homepag @Studio Marco Fischer
Thanks for this nice chat, hope to see you soon on one or other stage
Go March - Deze plaat moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niet aan iets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt
Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken. Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream .
Het verslag kun je hier nalezen
Voldoende voer voor een fijn gesprek, we spraken af via skype met gitarist Philipp Weies.
Wie zijn Go March en hoe is alles begonnen?
We zijn feitelijk ontstaan in 2011/2012 vanuit jamsessies die ik met ons drummer Antoni heb gedaan. We hadden ook niet echt een stijl voor ogen. Gewoon samen jammen. We wilden vooral de elektronische invloeden benadrukken, dus ik zorgde ervoor om mijn gitaar niet als een gitaar te doen klinken (haha). Hans kende ik al heel lang, en ik had hem gevraagd om die elektronica nog meer naar voor te laten brengen, door zijn synthesizer inbreng. In 2013 zijn we dus pas echt ontstaan als band. We zijn daar dus eigenlijk vrij los aan begonnen, en hadden wel een demo en zo, maar vonden het te goed om daar bij te laten dus zijn we overgegaan tot een meer volwaardig geheel. En zo is de eerste plaat ontstaan.
Qua muziekstijl zitten jullie tussen post rock en elektronische muziek in; ik had ergens gelezen ‘tussen Kraftwerk en Mogwai’’, persoonlijk kan ik me daar in vinden. Je mening
Dat is precies iets dat blijkbaar voortdurend terugkomt tegenwoordig. Krafwerk kan ik ergens inkomen. En eigenlijk ook niet omdat die meer ingetogen zijn dan wij. Mogwai van de andere kant begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed, ik heb er geen plaat van en ken ze wel uiteraard. Maar zou ze zeker niet als een van onze invloeden zien. De band is gewoon ontstaan uit de liefde voor Elektronische muziek. Maar echt vergelijkingen met bepaalde bands zou ik niet goed weten eigenlijk.
Ik denk dat jullie misschien in dat vakje ‘postrock’ worden geduwd, gezien het instrumentale muziek is, en er naar een climax wordt gewerkt? Ik kleef niet graag een label op een band, ik hou zelfs van muziek waar je dat niet hoeft te doen, en dat is bij jullie het geval. Maar naar promotors toe, wordt soms die vraag gesteld ‘’welke stijl brengen jullie’’?
Onze muziek is vooral elektronische en dansbaar, het is nu niet het geval, maar op onze concerten wordt altijd gedanst. We hebben ook rustige nummers die heel filmisch zijn ook. Je kunt er dus op wegdromen, maar het is ook niet per se dat we daarbij beelden in ons hoofd hebben, we laten de fantasie van de luisteraar zijn werk doen.
Persoonlijk vind ik jullie muziek inderdaad zeer filmisch, iets dat in sommige recensies ook terugkeert. Zijn er plannen om jullie muziek in films en TV series te gebruiken? Is er ambitie hiernaartoe?
Dat mag en kan, maar dan heb je mensen nodig die connecties hebben in die film wereld. En met onze muziek iets willen doen in die richting. Zonder die persoon die u introduceert heeft het geen nut. Een van onze nummers is blijkbaar wel gebruikt voor een presentatie van Toyota in een handelsbeurs in Amerika. Geen idee hoe die daarmee zijn gekomen, maar ja.
Jullie vorige platen ‘Go March’ (2015) en ‘II’(2018) waren een bommetje, hoe waren de algemene reacties en heeft dat bepaalde deuren geopend?
Uiteraard hebben die deuren geopend, we hebben mooie optredens kunnen spelen. Ook in het buitenland. We hebben ook heel goede recensies gekregen, tot zelfs in de Britse pers. We merken wel dat we de mensen die we toen hebben meegekregen, ons nu nog steeds op de voet volgen. En dat ze ook drie jaar later ons nog steeds volgen. We hebben dus zeker een kleine, maar fijne, fanbase opgebouwd en dat is wel leuk.
Uit welke muziekliefhebber bestaat die fanbase dan eigenlijk? Post rock, elektronische muziek liefhebbers?
Je krijgt eigenlijk de dansende mensen zeker mee, ook al wordt het soms omschreven als moeilijke muziek omdat er geen zanger vooraan staat. We hebben ooit in Tsjechië op een festival gespeeld als after show om 3u s ’nachts. Op de korste keren stond heel het plein op stelten. Die kwamen niet per se voor ons, of voor onze soort muziek. Ik denk dus dat we op het juiste uur, in de juiste sfeer, een heel breed publiek aan dansende mensen kunnen aanspreken.
Boiler room op Pukkelpop of Tomorrowland?
Tomorrowland niet direct, maar Boiler room weet ik . Ik denk dat we daarvoor net iets te weinig elektronisch zijn. We hebben wel in 2015 in Castello op Pukkelpop gestaan, dat is toch een eerder semi-elektronische tent en daar stonden we toch wel eerder op onze plaats. En daar op een iets later uur? Zou nog beter marcheren. Omdat het een publiek trekt dat tussen die elektronische muziek en rock tussen zit.
Ik zag jullie de nieuwe schijf ‘III’ voorstellen via livestream, persoonlijk vond ik het door de beelden alsof je in een 3D film was terecht gekomen, zeer goed gevonden. Hoe heb je dat zelf ervaren?
Door de opstelling stonden we eigenlijk een beetje zoals in een repetitielokaal. Het was wel in een zaal te doen, maar dat was dan ook de enige connectie met live spelen. We hebben eigenlijk gewoon een opgenomen live repetitie gedaan met lichtshow. Zo voelde het toch aan. Het was vooral heel fijn om na al die tijd nog eens in een zaal te staan. En alles wat hoort bij optreden, het uitladen, opbouwen, lichtshow, soundcheck. Je beseft gewoon dat dit een leuke routine is om te doen. We hebben ook twee van onze nieuwe nummers gespeeld, en dat voelde ook fijn aan. Het voelde ook niet aan als een videopname, dat is ook belangrijk. Het was zeer leuk om te doen, we waren super geconcentreerd en het was fijn om dus terug die routine van een optreden te mogen doen. Achteraf waren we stik kapot, door zo diep in een trance te zitten als het ware.
Wat is je mening over het fenomeen livestream (hoewel dat ‘live’ ik daar vaak een kanttekening bij plaats)
Ik heb eigenlijk naar nog geen enkele streaming concert gekeken, eerlijk gezegd. Ik ben daar eigenlijk sowieso niet echt mee bezig. Hans luistert bijvoorbeeld veel naar muziek of is daar intens mee bezig. Ikzelf ben iemand die vaak liever de stilte opzoek. Dus ik zal niet per se naar een streaming optreden kijken.
Wat ik persoonlijk wel heb ondervonden, ook al ga ik liever naar een live optreden, is dat de drempel minder hoog is. Ik heb voor het eerst in mijn leven echt Balkan muziek leren kennen door de streaming van Balkan Trafik te volgen. Iets wat ik wellicht anders ook had gedaan, maar minder vanzelfsprekend. Is die drempel minder hoog om een ander publiek aan te trekken voor jullie muziek denk je?
Misschien, maar jij bent een muziekliefhebber die op zoek gaat naar nieuwe dingen. Mensen die dat doen zullen daar dus wel gemakkelijker voor te vinden zijn om iets te ontdekken buiten hun comfortzone. Maar ik denk dat het internet/sociale media publiek eerder iemand is die als het te lang duurt weg zapt. Dus ik denk niet dat je met die streaming een groot publiek over de streep trekt, tenzij dat de muziekliefhebber ervoor betaalt. Dan geeft hij/zij dus geld uit om dat daadwerkelijk te volgen. Bij ons was het ook in het kader van een filmfestival. Dan komt daar wel publiek op af. Maar door gewoon iets te posten of Facebook of YouTube ? Ik kan me niet voorstellen dat je daardoor een ander niet doorsnee publiek bereikt.
Jullie brengen de plaat uit via Dunk!records. Jullie waren niet aanwezig op Dunk!festival online editie , zijn er in die richting van Dunk!festival eventuele plannen?
Niet direct , hoewel ik daar van overtuigd ben dat we er ooit wel eens zullen staan. –We hebben goede contacten met de mensen van de organisatie, we hebben onze twee platen opgenomen bij Dunk!records.
Ik vind jullie er wel passen, Dunk!festival is niet perse een postrock festival meer, maar wel een uitgebreid palet aan vooral instrumentale muziek
Ze zijn wel als een postrock festival begonnen, maar zijn inderdaad geëvolueerd. Wat wel boeiend is , is dat ze binnen hun niche blijven. Ze gaan niet plots naar globale rock bands en zo toe maar blijven hun eigen identiteit bewaren als festival. Dat is wel belangrijk.
Klopt. Laten we het nog eens over jullie nieuwe plaat hebben. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
Toch wel veel positieve reacties gekregen, mensen die helemaal mee zijn met de plaat. Dus ja, goed we zijn tevreden.
Jullie muziek is ook heel verslavend, ik kreeg er maar niet genoeg van. Je mening? Is bewust gekozen voor die richting?
Dat is een mooi compliment. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar moet antwoorden. Eigenlijk is dat eigen aan elke muzikant, dat je muziek maakt waar de luisteraar maar niet genoeg van krijgt, en wil blijven naar luisteren. Als we daarin slagen? Zijn we daar blij mee. Het is fijn om dat gevoel mee te nemen.
De plaat is weer een EP. Hoewel die EP ook een beetje aanvoelt als een full album ? Waarom geen full album?
We hadden het gevoel dat alles klopte na die vier nummers, en dat we een afgewerkt product af hadden geleverd. We hadden eerste nog gedacht er enkele miniatuurtjes tussen te zetten of zo. Maar we hebben het niet gedaan, omdat we het gevoel hadden dat het een afgewerkte eenheid was die vier songs. Waar niets meer of minder aan was toe te voegen. Ik heb ook altijd zo moeilijk waarom men het EP noemt? We zijn ondertussen ook begonnen met aan nieuwe nummers te werken dus dat komt goed.
Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je als muzikant, band en mens deze tijden overleefd tot nu toe?
Componeren niet echt, we hadden net een plaat klaar. Vanaf er wat meer versoepelingen kwamen hebben we terug wat meer afgesproken en zijn er opnieuw wat dingen ontstaan. 2020 was gewoon een stilstand, laat het ons daar vooral bij houden. In de zomer hebben we wel opgetreden voor een zittend publiek in Museum M in Leuven. Maar dat voelde beetje aan als een schrale troost. Die zaten allemaal aan tafeltjes, het voelde wat droevig aan.
Langs de ene kant wel droevig, maar langs de andere kant misschien toch beter dan voor geen publiek optreden?
Ja dat wel. We hadden in maart ook wat optredens in Luxemburg, niemand geloofde echt dat dit zou doorgaan. Daar waren ook 65 mensen, en moest je ook neerzitten. Die hebben zelfs heel het jaar door op die beperkte wijze optredens kunnen geven.
Hier mag het ook terug, ik ga op 30 mei ook in Museum M naar zo een optreden voor vijftig man met Steiger. Zijn er bij jullie al plannen in die richting?
Vaag. Maar nog niets concreet eigenlijk. Voor hetzelfde geld kan binnen twee weken alles weer dicht gaan of zo.. dus ja, ik weet het niet. Plannen maken is momenteel zeer moeilijk Laat het ons daarom houden bij vage plannen.
Wat zijn, in zoverre dat kan, dan wel de verdere plannen voor dit jaar of volgend jaar of zo?
We nemen dus eerder een afwachtende houding aan wat de nabije plannen betreft, zoals al gezegd.
Was het dan ook niet beter geweest om ook te wachten met een EP uitbrengen tot je meer zekerheid had, denk je
De plaat was al eind 2019 af, en lag eigenlijk al veel te lang in de koelkast. Ze moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt. Nu de plaat uit is moeten we ons daar niet meer mee bezig houden en valt er een last van onze rug. Langer wachten bleek geen optie meer. Want nu zijn we dus al begonnen met een nieuwe plaat eigenlijk. Er zijn ook nieuwe ideeën die aan het sluimeren zijn en die we nu gaan uitwerken. Dus ja, hadden we die plaat niet uitgebracht hadden we daar ook niet kunnen aan beginnen. We moesten gewoon dit hoofdstuk afsluiten.
Om nog eens terug te keren op die vraag over corona. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die zwaar getroffen is, deze tijden zal overleven?
Dat is een moeilijke vraag eigenlijk. Ik ben er wel bij betrokken, maar heb er geen zicht op. Voor mensen die geen kunstenaars statuut of zo hebben zal het in elk geval rampzalig uitdraaien vrees ik. Het is moeilijk om te zeggen wie het zwaarst getroffen is, of er het best zal uitkomen. Het hangt van teveel factoren af.
Wat zijn de uiteindelijke ambities met deze band, en ook als muzikant op zich? Is er ook zoiets als een einddoel of een doel dat jullie voor ogen hebben?
Er is geen einddoel, dat bestaat niet. Ik denk dat als je echt te hoge ambities hebt je snel kunt teleurgesteld worden. Neem nu dat je zegt ik wil bereiken dat we doorbreken in Engeland met die plaat, en als dat niet lukt. Dat het een domper op de vreugde zal zijn. Dus de ambitie is gewoon verder doen zoals we bezig zijn, met onze beide voeten op de grond, en zien wel waar we uitkomen. Van dag op dag leven eigenlijk, en gewoon blijven doen waar we goed in zijn. Je hebt dat ook niet altijd in handen, tenzij je heel veel geld hebt dan zijn er misschien meer mogelijkheden. Maar dat is bij ons niet het geval. Dus dan zijn onze ambities eigenlijk gewoon zo vlug mogelijk terug kunnen optreden met onze muziek, voor een publiek. Dus gewoon voort doen is een ambitie op zich.
Dat klopt, maar ik wil toch even daarop inpikken. Mocht je nu de kans krijgen om Sportpaleizen of zo te mogen staan, of een wereldtournee doen. Maar dan wel op voorwaarde dat je je muzikaal aan past, je ‘roots’ verlaat en commercieel denken? Er zijn bands en artiesten die dat doen
Dan draait het niet echt meer om muziek maken, maar om bekendheid vergaren. Nee, dat is totaal niet wat ik wil doen. ik weet dat ik met mijn muziek geen massa geld ga verdienen, maar ik snap niet wat er zo leuk zou zijn om in een sportpaleis te staan. Wat is er mis om voor 100 of 200 mensen in een zaal te spelen? Ik heb dus totaal niet de ambitie om muziek te maken waar ik niet achter sta. Dus Nee, zeker niet.
Info new album 'III incl single "Ortisei" https://smarturl.it/gomarchIII
Met die ingesteldheid ben ik het mee eens. In elk geval dank voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat binnenkort live eens overdoen, als het weer kan en mag
Lizz - Liselore Brosens - Mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, waarbij ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project te kunnen ontwikkelen
Liselore Brosens begon op haar veertiende covers te spelen en werkte gaandeweg aan eigen nummers. De negentienjarige zangeres is nu klaar om naar buiten te treden als Lizz, maar zweert nog altijd bij de drie s-sen: ‘Serenity, Sensuality en Simplicity’. Dat is ook te horen op de eerste echte officiële single “Outside”. Deze jonge singer-songwriter heeft echter veel meer in haar mars, daarom wilden we een fijn gesprek voeren over het verleden, haar bijzonder stem en de verdere toekomstplannen. We hadden het ook over het omgaan met deze (corona)tijden, en hoe we als mens ons daar maar beter aan proberen aan te passen ipv halsstarrig snakken naar het ‘oude normaal’ …
Liselore Brosens, je begon op je veertiende covers te spelen. Wie waren en zijn je grote invloeden?
Mijn grote invloed is eigenlijk de band The Goo Goo Dolls. Toen die muziek werd gespeeld in de auto werd ik daar direct door aangegrepen, en mijn droom was ook gitaar te spelen en zelf songs te schrijven.
Hoe mogen we jouw muziek omschrijven?
Ik denk er niet echt over na waar ik echt thuis hoor; Het vakje singer-songwriter past wel het best bij mij. Maar tijdens het proces van de nummers schrijven, leg ik mezelf geen bepaalde grenzen op waarbinnen het nummer moet passen. In mijn muziek sta ik voor wat mensen ook wel eens de ‘3 S’en’ noemen: Serenity. Sensuality. Simplicity. Met die instelling ga ik steeds te werk en heb ik ook mijn intrede gedaan naar de wereld toe met mijn nieuwste single: ‘Outside’.
Waar komt die voorkeur voor het weemoedige, melancholische en typische singer-songwriter, dat ik zo mooi vind aan de single ‘Outside’ vandaan?
Als ik nummers schrijf kom ik meestal bij de meer melancholische songs terecht, of invloeden. Ik voel me daar meer met verbonden. Ik wil het ook niet te treurig maken, ik schrijf best ook wel blije nummers. Maar automatisch word ik toch naar dat melancholische en weemoedige binnen de muziek gedreven op een of andere manier.
Zit daar ook een persoonlijk verhaal achter?
Ja , toch wel. Niet heel concreet maar er zijn zeker ervaringen die een rol spelen in mijn song schrijven ,sowieso.
Op zo jonge leeftijd heb je een zeer warme en doorleefde stem, het voelt aan als een deken tegen donkere gedachten. Mee eens, of zie ik dat verkeerd?
Soms word ik zelfs vergeleken met Joni Mitchell, terwijl ik daar niet echt naar luister. Ik profileer me ook in eerste instantie als gitarist en niet als zangeres. Ik kreeg na de release ook veel complimenten die betrekking hadden tot mijn stem, waar ik best van verbaasd was. Misschien voelen mensen de warmte in mijn stem omdat ik toch echt wel uit het hart zing en niet naar perfectie streef. Dat hoor je ook in mijn nummers. Het is net dat imperfecte, dat menselijke, waar mensen zich mee kunnen verbinden.
Er gaat ook een zekere sensualiteit en teder gevoeligheid van uit, als ik dat mag zeggen (zeker positief bedoeld); mee eens?
Dat is een beetje waar ik als artiest voor sta feitelijk. De voornoemde drie ’s’ sen’: Serenity. Sensuality. Simplicity dus.. Zeker dat laatste vind ik een belangrijk aspect in muziek waar ik steeds meer waarde ben aan beginnen hechten. Zoals Luka Bloom ooit tegen me zei: ‘It doesn’t matter if it’s simple; it matters that it’s you.’ Met die mindset ben ik dan ook mijn eigen nummers beginnen schrijven. De sensualiteit die je voelt in mijn songs komen uit het feit dat de nummers vaak intiemere onderwerpen bespreekt. Liefde, maar ook verdriet. Soms praten mensen niet graag over onderwerpen of gebeurtenissen die hun raken; ik probeer net via mijn muziek ook deze mensen een uitlaatklep te geven.
Mijn nummers gaan soms over persoonlijke zaken; situaties waarin ik zelf heb vertoefd of gebeurtenissen in de wereld die me best aangrijpen. Maar er zijn ook songs waarvan ik niet weet met welke insteek ik ze exact heb geschreven. Ik denk dat dit onderbewuste ideeën en emoties zijn die dan hun plaats vinden op het papier en gegoten worden in een song. Zo is muziek dan ook een uitlaatklep voor mezelf om bepaalde gebeurtenissen en gevoelens te plaatsen, te omarmen. Mijn bedoeling is om mensen in een andere wereld daardoor te laten vertoeven.
Je komt in een soort sprookjesachtige wereld terecht, tot daar mijn persoonlijke bedenking. Hoe waren de eerste reacties op de single eigenlijk?
Vooral positieve reacties, nu denk ik ook als mensen het niet graag horen ze er niet naar luisteren. Het is ook een heel beperkt netwerk. Ik he ook een paar positieve reviews gekregen. In een bepaalde review over mijn single werd verwezen naar het binnen zitten rond een haardvuur, dat soort gevoel dat je dan overvalt. En dat is net het gevoel dat ik wilde uitdragen me deze song.
De single is een voorbode van een EP die er zit aan te komen, kun je een tipje van de sluier lichten?
Ik ga binnenkort nog één single uitbrengen. De EP zal normaal gesproken voor september zijn. Het grappige is ik had die eigenlijk al twee jaar geleden gemaakt, maar het is er nu pas van gekomen om er daadwerkelijk iets mee te doen. Ik heb er lang genoeg over nagedacht, het mag dus nu gebeuren.
Heeft die coronatijd er ook mee te maken dat het steeds werd uitgesteld of net niet?
Op zich niet. Ik had eerst een andere manier van aanpakken voor ogen, namelijk de EP op cd uitbrengen en dus niet te werk gaan met singles. Na het financiële kostenplaatje eens uit te tekenen en te berekenen, besefte ik dat omwille van mijn (te) klein bereik, ik er alleen maar geld zou insteken en weinig terug uithalen. Daarnaast is de tijd van cd-collecties bij mijn generatie zo goed als niet bestaande. Ook van bepaalde Webinars die ik heb gevolgd van Vi.be heb ik een ding wel echt opgepikt dat belangrijk is om je publiek toch iets uit te breiden: zoveel mogelijk momenten creëren. Zo hebben mensen meer kans op je muziek te vallen zeg maar en het te leren kennen. Die manier van aanpak ben ik dus gaan hanteren. Twee singles uitbrengen, twee videoclips voor de single en dan pas de EP.
Niet kritisch bedoeld, maar binnen het vaarwater waar je in zit, zie je door de bomen het bos niet meer wat artiesten en bands betreft. Hoe zie je dat zelf?
Wat mij uniek maakt is dat ik pure (live) muziek maak, ‘one take’ dus, wat ik neerschrijf is hoe het wordt uitgebracht. Ik sleutel zeer weinig aan de nummers eens ik ze op papier heb. Dat duidt gewoon aan wie ik ben, ook als mensen me ooit live zien. Ik vind dan ook de beste platen diegenen waar iets niet perfect in elkaar zit, waar er een foutje te horen is. Dat wil ik ook, dat de opgenomen nummers gewoon klinken zoals je ze live voorgeschoteld krijgt. Als het te perfect klinkt haal je de ziel eruit eigenlijk en dat wil ik niet. Ik wil niet dat er een te groot contrast komt tussen op plaat en live, daar waak ik vooral over. Dat is ook bij de single die ik uitbracht op de streamingplatformen het geval.
Je sprak hier over Spotify ; is het in deze tijden waar je alles kunt vinden op Spotify nog nodig om een plaat uit te brengen?
Er is een publiek dat zeker op zoek is naar een muziek beluisteren via CD. Ik denk dat de iets oudere generatie mijn muziek wel op platen zou kopen denk ik bijvoorbeeld. Die mensen zijn wellicht, net als mijn ouders, wel de wat oudere generatie. Maar ze zijn er dus nog. Als je een goed netwerk hebt opgebouwd kun je dat eventueel wel bewerkstellingen. Maar ik heb daar het netwerk nog niet voor, daarom is het in mijn geval beter dat ik het via de ‘streaming-way’ uitbreng.
Maar dan heb je het over een oudere generatie, kopen jongeren van uw generatie nog CD’s eigenlijk?
Veel minder maar er zijn er nog; Ikzelf bijvoorbeeld koop nog CD’s en krijg daar wel opmerkingen over omdat je toch alles digitaal kunt luisteren; Maar als ik een CD opleg is de sound helemaal anders, dan dat je het op de pc of zo beluistert. En er en zijn nog wel jongeren die ook zo redeneren.
Een artiest verdient er ook niets aan; spotify, bandcamp is op dat vlak iets beter; Hoe sta je tegenover het fenomeen als artiest dan?
Ik zit er zelf ook op, om dingen te ontdekken. Een contact van mij die zelf ook een eigen platenlabel heeft, had me ten strengste aangeraden om naast spotify ook zeker de single te releasen via Bandcamp. Als je iets uitbrengt stijgt het bereik beter, en is het dus ook gemakkelijker om een netwerk uit te bouwen eigenlijk. Dat heb ik trouwens ook gemerkt sinds de single uit is, dat er meer bereik is voor mijn muziek daardoor. Het is wel frustrerend dat het erg moeilijk is er van het begin boven uit te steken; in het algemeen, maar zeker voor hedendaagse singer-songwriters lijkt mij. Je werkt steeds alleen rond je nummers, brengt alleen uit – in mijn geval dan ook nog eens in eigen beheer – waardoor je zelf ook je promotie moet voeren en eens het daar is, moet je zorgen dat die paar mensen echt klaar staan te wachten op met wat je naar buiten komt. Het is echt een uitdaging om als singer-songwriter dat ene netwerk dat je aanspreekt, exponentieel te vergroten zoals bands daar vaak automatisch meer kans in hebben.
Over de toekomst … Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
Er is al een eerste optreden op 7 juni in Open Kiosk in Veurne. Dat is wel iets speciaal want onder andere The Radar Station zal op dezelfde dag als ik spelen, namelijk de startdag. Ik ben ook al bezig aan nieuwe nummers. Uiteraard is er de EP in September. Maar voor de rest is het allemaal nog wat koffiedik kijken, optreden in het najaar hopelijk. Nu is het schrijven en tijd nemen om zelf iets op te nemen nu ik mijn eigen home studio heb, ook belangrijk.
Optreden kan al iets beter (voor vijftig mensen en buiten voorlopig) Zijn er ondertussen eventuele livestreams gepland?
Op zich niet, ik heb dat wel een paar keer gedaan. Daar komt toch verbazend veel volk op af. Misschien rond de release van de EP eventueel. Maar ik vind het best moeilijk om daar echt van te genieten. Er is een grotere afstand tussen mezelf en het publiek voor dat scherm, soms komt een beetje onwennig over. Dus echt een voorstander ben ik er niet voor, dan toch liever live optreden.
Tegenwoordig doe ik dagelijks live streams (nooit zal dat hetzelfde zijn als live optredens) maar de drempel om artiesten en zelfs muziek te ontdekken die je anders zou ontgaan, wordt er wat lager door? Mee eens?
Om echt iets te ontdekken is die drempel zeker lager. Als ik dat zelf heb gedaan kwamen daar mensen op af waarvan ik het totaal niet had verwacht, of die ik niet ken. Dus ja je kunt op die manier zeker een ander publiek aanspreken, maar geef me ondanks dat toch maar de echte livebeleving.
We leven in zeer rare tijden, voor jonge mensen toch nog extra moeilijk vind ik. Hoe heb je zelf als student en muzikant deze tijden beleefd?
Ik heb het daar persoonlijk niet zo moeilijk mee, in de zin dat ik altijd meer op mezelf ben geweest. Qua uitgaansleven en zo heb ik eigenlijk nooit echt gehad. Wat wel frustrerend is, ik ben nu voor het eerst echt naar de school geweest – ik volg hogere school – en dat afstandsonderwijs achter een scherm vind ik dan weer wel frustrerend en een gemis. Ik hoop dat we in het volgende Academie jaar dus gewoon naar School kunnen gaan. Het zal ook even schrikken zijn als je weer voluit naar school moet denk ik ook.
Daar wil ik ook even op inpikken, ik heb een interview gehad met Fiona Brown, en die vond het een gemiste kans om ‘naar een ander normaal te gaan’, men wil per se terug naar het oude normaal. Terwijl we aan het over consumeren zijn en deze tijd hadden kunnen gebruiken om te herbronnen. Je mening?
Ik stel vast dat veel mensen na een jaar nog steeds niet inzien dat we het eigenlijk niet zo slecht hebben. Dat we met minder ook kunnen. We moeten ons gewoon aanpassen, als je dat niet doet verspeel je gewoon uw tijd. Deze situatie gaf ons allen de kans om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, misschien zelfs een levenspassie vinden die daarvoor nog ergens verborgen zat in een oude doos. Nu is het moment om die oude doos terug op te rakelen. Door naar het oude normaal terug te willen keren geraak je er niet. Het is soms niet gemakkelijk, en niet altijd even leuk. Maar op zich kan dit positief uitdraaien als mensen zich willen aanpassen aan deze situatie. Ik vind het dus jammer dat mensen in mijn omgeving dit niet willen omdraaien naar eerder iets positief, dan halsstarrig terug te willen keren naar dat oude normaal.
Wat zijn je grote ambities en is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik had als doel in de AB staan, dat is nog steeds een doel op zich eigenlijk. Dat is gelukt, dus daar ben ik wel fier op dat ik dit heb gedaan. Maar mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, dat ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project verder te kunnen ontwikkelen. Mensen die me willen helpen om mijn muziek op de markt te brengen, bookers, of zo. En ook een zekere fanbase kunnen uitbouwen. Op het moment blijf ik wat ter plaatse trappelen, en ik wil mezelf ontwikkelen. Dat gaat niet zolang ik niet ergens een netwerk heb kunnen uitbouwen.
Leven van uw muziek is geen ambitie?
Niet echt, laat het me zo stellen ‘i go with the flown’ ik zie wel wat er op mij afkomt, maar verwacht niet dat ik ga kunnen leven van mijn muziek. Als er iets komt neem ik die kans uiteraard met beide handen aan. Mensen leren kennen, met projecten bezig zijn.
Je hebt het al over ‘een netwerk uitbouwen’ . Welk publiek zou je hiermee willen bereiken, zo breed mogelijk uiteraard?
Een publiek dat terug schoonheid vindt in het imperfecte van de mens en dus ook in de muziek. Mensen die ook oprecht kunnen genieten van een pure sound die weliswaar uit het hart werd geschreven en wordt gezongen; geen show met fancy lichten en dansers op de achtergrond. Een publiek waarbij de muziek en de muziek alleen, centraal staat.
Ik had ook nog een vraag over die ambitie, als je de kans moest krijgen om in het Buitenland te staan, of bijvoorbeeld in Sportpaleis te staan. Op basis van iemand die bij jou komt en die zegt dat hij je dat kan aanbieden, op voorwaarde dat je je sound en zo aanpast?
Nu zou ik dat niet doen, maar ik weet wel – zo gaat dat vaak – Op dat moment zal ik toch effe nadenken daarover. Maar niet als het muziek is waar ik niet achter sta, want het publiek waar ik dan ga voor spelen in Het sportpaleis is mijn publiek niet. Een de persoon die ik dan ben op dat podium, is een andere artieste dan wie ik van nature uit als artieste ben. Toch op voorwaarde dat ik muziek kan blijven brengen waar ik zelf achter sta. Maar moest die kans me worden aangeboden ga ik daar zeker geen nee op zeggen, of toch zeker over nadenken. Want als je daar bijvoorbeeld veel jaren mee bezig bent, en het wordt een beetje frustrerend en iemand biedt je die mogelijkheid? Tja..
Single outside https://distrokid.com/hyperfollow/lizz7/outside
Pics homepag @Willem Mevis
Laten we het daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes in alles wat je doet, en we houden je activiteiten uiteraard in het oog
Het foto- en gedichtenboek ‘Buiten Zinnen/Losing Our Minds’ van Eddy Verloes en Benno Barnard wordt uitgebreid met een cd van de Tiense band The river curls around the town. Uit deze samenwerking is een mooi verhaal gegroeid. Muzikaal is er een fijne afwisseling tussen de poëtische spoken words in een minimale begeleiding en de zalvende semi-pop/elektronische luistersongs . Een herfstig kleurenpalet is het resultaat. Het ligt in het verlengde van de invalshoek van de band , die op hun materiaal weemoed uitstralen en een soort gemoedsrust wensen te brengen .
We horen een bijzonder innemende , sfeervolle, pakkende, hartverwarmende harmonieuze sound, vocals en spoken words in elf nummers , van opener “Vision” , “The denier”, “Afterglow” tot “With a whimper”, “Psst, Jacob?”, incluis het themanummer “Losing our minds”, als afsluiter . Intiem, ontroerend , boeiend , avontuurlijk melodieus klinkt dit concept. Eenvoudig en treffend . We zijn er ferm van onder de indruk.
Luister en onderga de mooie afwisseling van deze unieke samenwerking, perfect op elkaar afgestemd.
Een overzicht van de samenwerking
De Boutersemse fotograaf Eddy Verloes nam een jaar geleden een reeks foto’s van chassidische Joden bij stormweer aan de Belgische kust. De fotoreeks, die de titel ‘Losing Our Minds’ kreeg, viel op een jaar tijd wereldwijd meer dan 30 keer in de prijzen. Hij won er onder meer de prestigieuze titel ‘Travel Photographer of the Year 2020’ mee in de categorie ‘best single image/people of the world’. Recent werd hij door de grootste Amerikaanse fotowebsite ‘All-about-Photo.com’ met de fotoreeks geselecteerd voor een online solotentoonstelling tijdens de maand maart.
De hoofdredacteur van het tijdschrift Joods Actueel bracht Eddy Verloes in contact met de bekende Nederlandse dichter-schrijver Benno Barnard (auteur van tal van publicaties zoals ‘Het Trouwservies’, ‘Dagboek van een landjonker’ en ’Zingen en creperen’). Benno Barnard is een kenner en minnaar van de Joodse cultuur. Onder de indruk van de foto’s van Eddy Verloes schreef hij er 10 gedichten bij die tevens vertaald werden in het Engels. Het initiële plan was het uitgeven van een foto -en gedichtenboek (bij Uitgeverij Poëziecentrum Gent.)
Daarmee stopt het verhaal niet. Begin december 2020 komt Eddy Verloes in contact met het studioproject ‘The river curls around the town’ van de Tiense muzikanten Bart Bekker & Jan Vanwinckel. Deze heren brengen een elegante en mysterieuze mengeling van elektronica en luisterpop. Hun debuut-cd ‘more than a break’ verscheen in 2008 en op 29 februari 2020, verscheen hun tweede album ‘nightshadows’.
Lees hier de review
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/32806-More_than_a_break.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78108-nightshadows.html
Eddy vertelt Bart & Jan over het project ‘Buiten Zinnen / Losing Our Minds’ waarop deze laatsten onmiddellijk voorstellen om - geïnspireerd door de foto’s - de Engelse gedichten van Benno Barnard op muziek te zetten. Benno en Eddy gaan na het beluisteren van een paar proefnummers onmiddellijk akkoord en overtuigen de uitgeverij om de publicatie uit te breiden met een cd.
Door de coronacrisis schreven Bart & Jan de muziek samen en toch apart. Beiden werkten in hun eigen homestudio’s aan de muziek en wisselden digitaal bestanden uit zonder elkaar één keer fysiek te ontmoeten (op een wandeling met Eddy om het project te bespreken na). Voor de opnames van ‘spoken word’ deden ze - net zoals bij hun eerdere albums - een beroep op hun Engelstalige vriend Mick Shorter.
Het eindresultaat is héél straf te noemen en Benno en Eddy zijn bijzonder tevreden, zo blijkt ook uit hun reacties.
Eigen reacties
Eddy Verloes: “De mysterieuze sfeer die over de foto’s hangt, wordt in de poëzie en in de muziek perfect weerspiegeld. Er is een prachtige symbiose tussen beeld, woord en klank”.
Benno Barnard: "Ik ben een liefhebber van klassieke zang, maar in mijn ervaring legt de muziek de poëzie gewoonlijk het zwijgen op (grote componisten kozen dan ook vaak tweederangs gedichten en het gemiddelde operalibretto is literair waardeloos). Maar nu blijkt het verbazingwekkend genoeg mogelijk poëzie te laten klinken, in een genre dat nooit het mijne is geweest en het verbazingwekkend genoeg nu opeens blijkt te zijn."
Doorgaans halen wij onze neus op voor weer eens een coverplaat van een band die zijn helden wil eren. Meestal betreft het dan in het beste geval deugdelijke versies van een resem songs waarop wij niet echt zitten te wachten, omdat veel van die songs al zo goed als platgecovered zijn en uiteindelijk de originele versies toch nooit overtroffen worden.
Maar wat Monster Magnet hier doet kan ons wel bekoren, omdat Dave Wyndorf met zijn bende hulde brengt aan een handvol halfvergeten wilde psych- en garagerockbands uit een ver verleden.
De Hawkwind klassieker “Born To Go” komt hier meteen de toon zetten, een song die Monster Magnet op het lijf geschreven is, want daarop is immers hun ganse sound gebaseerd. Zonder Hawkwind was Monster Magnet immers nooit uit de bloemkolen ontsproten.
Hawkwind en The Pretty Things (“Death”) zijn zowat de meest bekende bands die hier bejubeld worden. Verder heeft Wyndorf gekozen voor obscure covers van bands die in hun tijd onder de radar gebleven zijn, maar die stuk voor stuk een stel vergeten pareltjes hebben voortgebracht. Seventies bands als Poobah, Dust, Pentagram, Josefus, Jerusalem en Morgen worden hier met branie van onder het stof gehaald, en het blijkt alleen maar een schande dat ze daar de ganse tijd hebben liggen wegteren. Vandaar een dikke pluim voor Wyndorf om de ongekuiste wilde psych-rock van die bands terug onder de levenden te brengen. Monster Magnet doet dat dan nog eens met de furie van hun beste jaren, ze lijken hier de tijd van hun leven te hebben.
Met de primitieve fuzz en garagerock van Fuzztones en Scientists weten ze ook wel raad, ze brengen “Epitapth For A Head” en “Solid Gold Hell” met evenveel vunzigheid en punk-attitude als de garagerockers van weleer. Ook de proto punk van “It’s Trash” (Cavemen) gulpt hier op zijn vuilst uit de rioolbuizen. De enige hedendaagse band die een beurt krijgt is Table Scraps, hun “Motorcycle” is een regelrechte punkrocker die stijf staat van de adrenaline.
Met ‘A Better Dystopia’ graaft Monster Magnet op plaatsen die gedurende jaren onberoerd zijn gebleven, maar waar kolkende rock’n’roll blijkt te bruisen. Dit is wat wij noemen een geslaagde coverplaat. Maak er uw werk van om al deze bands te gaan uitspitten, het zal u niet beklagen.
Na de belegen mainstream-rock van hun laatste twee albums ‘Turn Blue’ en ‘Let’s Rock’ hadden wij The Black Keys al bijna bij het grof huisvuil gezet, maar de heren Dan Auerbach en Patrick Carney roepen ons prompt terug met het verrassend frisse ‘Delta Kream’, een plaat waarmee ze teruggrijpen naar hun eerste liefde, de blues.
Met de albums ‘The Big Come Up’ (2002) en onze favoriet ‘Thickfreakness’ (2003) stak het duo destijds de neus aan het venster met de meeste vettige en compromisloze bluesrock die enkel zijn gelijke vond in de eerste platen van The White Stripes. Het is met dit soort blues dat The Black Keys nu terug het mooie weer maken, niet meer zo venijnig en vettig als toen, wel meer relaxed en groovy. Geen eigen werk deze keer, The Black Keys graven in delta-blues originals van John Lee Hooker, RL Burnside en hun all time favorite Junior Kimbrough, die ze ook al prezen met het geweldige ‘Chulahoma’ uit 2006.
John Lee Hooker’s “Crawling King Snake” mag dan al ettelijke keren gecoverd zijn, de Black Keys versie mag er toch maar best wezen met dat heerlijke slide gitaartje die doorheen de song rolt. Een ander prijsbeest is “Going Down South” (van RL Burnside) die bediend wordt van dat hoge soulstemmetje die The Black Keys zich na al die jaren hebben toegeëigend. “Come On And Go With Me” van Junior Kimbrough is ook zo’n soulvolle laidback-blues waarbij wij ons maar al te graag laten doorzakken, whiskeytje binnen bereik.
Niet zelden doen The Black Keys ons denken aan The North Mississippi Allstars, ook al toegewijde bluesadepten uit de entourage van RL Burnside die de blues van een frisse wind voorzien.
Voor Carney en Auerbach, die zich hier trouwens ook laten begeleiden door een stel rasmuzikanten die de stiel rechtstreeks hebben geleerd bij RL Burnside en Junior Kimbrough, is ‘Delta Kream’ maar een corona-tussendoortje. Het heeft hen echter meer dan goed gedaan om even opzij te stappen van hun mega-groep allures, want ze hebben in tijden zo fris en puur niet meer geklonken.
Laat ons hopen dat ze die herwonnen fleur en energie kunnen overzetten op het nieuwe werk dat er nog zit aan te komen.
Nieuw, fris, dwars, spannend, avontuurlijk, energiek, spits, bijzonder en uniek. Mogen wij u voorstellen: Squid, jonge Britse creatieve geesten die in het kielzog van andere eigenzinnige bands als Black Midi en Black Country New Road de Britse rock compleet binnenstebuiten keren. Bij momenten is dit dansbaar als de pest, elders dan weer zo tegendraads dat een mens er haast gek van wordt, maar steeds is het opwindend en zuigt het al onze aandacht op.
Hier valt geen genre op te plakken. Doe vooral geen moeite, Squid omzeilt met verve alle hokjes. Dit klinkt eigenwijs en vooral onvoorspelbaar. Nerveuze gitaartjes landen plots in een poel van noise (“2010”), prikkelbare postpunk slaat halverwege om in een verwarde sonische geluidseruptie (“Boy Racer”), punk-funk à la LCD Soundsystem wordt door een Sonic Youth molen gedraaid (“Peel St”) en een streep gekraakte jazz snijdt doorheen een dreigend “Global Groove”. Hoogtepunten “Narrator” en “Pamphlets” zijn zowat de meest opwindende dingen die we de laatste maanden gehoord hebben, bruisend, prettig gestoord en bijzonder aanstekelijk.
‘Bright Green Field’ is sowieso één van de meest vernieuwende en spannende albums van het jaar.
Squid speelt, als tante Corona het belieft, op 08/10 in de Brusselse Botanique. Eentje om absoluut bij te zijn.
Prestige brengt dit jaar een nieuw album uit bij Massacre Records. De band werkt sinds 2006 aan een comeback en nu is er eindelijk ook nieuw materiaal.
Deze Finse thrashmetalband bestond in een eerste versie van 1987 tot 1992, waarbij enkel materiaal werd uitgebracht bij een lokaal label. Daarna zat gitarist Jan Örkki Yrlund in een hele reeks bands zoals o.m. Lacrimosa en het (half-)Nederlandse Imperia, maar ook in de Belgische bands Danse Macabre en Ancient Rites.
Met de nieuwe drummer van Prestige, Matti Johansson, die lang bij Korpiklaani zat, komt de comeback van Prestige in een stroomversnelling. De nieuwe single heet "Exit" met "You Weep" als B-kantje, want dit komt gewoon ook op vinyl (45 T) uit. Beide tracks klinken alsof de tijd is blijven stilstaan in 1992: catchy thrash met veel Amerikaanse en Teutoonse invloeden. "Exit" heeft een mooie, klassieke intro terwijl "You Weep" meteen met de deur in huis valt en ook nog een hoog meebrulgehalte heeft. Goeie thrash kan du sook gewoon uit Finland komen.
https://www.youtube.com/watch?v=jcnB_jTfzKk
Tannhauser Orchestra (vroeger Tannhauser) is nog steeds de band van Erick De Deyn. Voor het nieuwe album ‘The Fade’ krijgt hij hulp van Geert Janssens (sinds 2012 bij de band) en nieuwkomer Loes Besieux. Zij leverde ook het knappe artwork voor deze release.
In deze opstelling klinkt Tannhauser Orchestra heel erg als tal van alternatieve/shoegaze/indie gitaarbands van eind jaren ’80 begin jaren ’90. Denk aan The Jesus And Mary Chain, Dinosaur Jr., Yo La Tengo en zelfs Pixies en Sonic Youth zonder de scherpste kantjes. De tracks waarop Loes zingt, voeren mij terug naar de hoogdagen van Elastica, Belly, Lush, Juliana Hatfield en Echobelly. De mannelijke vocalen springen er in verhouding wat minder uit, maar de variatie is wel top.
De vaak dreamy gitaar/synthsound van Tannhauser Orchestra op ‘The Fade’ is betoverend en geeft deze band een unieke plek in het muzikale landschap van vandaag, al slaat de slinger net zo goed in de richting van artpop en grunge.
Dit album schittert het hardst op het mysterieuze “Yamahaze” en ook nog op “Plain Jane” en “Late In The Game”. Het lang uitgesponnen “Deaf” heeft soms wat moeite om de luisteraar de volle negen minuten bij de les te houden, maar heeft net zo goed momenten die die epische speelduur verantwoorden. “Three Little Birds” (geen cover van Bob Marley) is met zijn trage ritme een beetje een spelbreker, maar heeft ook wel wat charme.
Tannhauser leverde met ‘The Fade’ een charmant en gevarieerd album dat in zijn leukste momenten ongegeneerd linkt naar het strafste uit de nineties.
https://tannhausermusic.bandcamp.com/
De Schotse rockband Del Amitri had in ons land twee radiohits: “Nothing Ever Happens” in 1989 en “Always The Last To Know” in 1992. Die hits zijn wat in de vergetelheid geraakt, maar de oudere muziekliefhebber zal ze meteen herkennen. Na die internationale hits volgden nog hits in de UK en na de split in 2002 ging zanger Justin Currie solo. In 2014 en 2018 waren er echter succesvoille reünie-tournees en nu is er nieuw werk van de band, met vooral gitarist Iain Harvie als vaste waarde.
De kans dat één van de tracks op ‘Fatal Mistakes’ een internationale hit wordt is niet onbestaande, maar toch ook weer niet zo groot. Currie en Harvie zijn heel degelijke songschrijvers en performers, maar de jaren ervaring hebben de scherpe kantjes er wat afgevijld. Het klinkt allemaal heel degelijk, maar tegelijk ook heel smooth en het passeert zonder veel sporen na te laten. Dat Del Amitri op ‘Fatal Mistakes’ nog steeds klinkt als eind jaren ’80, begin jaren ’90 is tegelijk een vloek en een zegen. Het is vooral herkenbaar, maar meteen ook een beetje gedateerd.
“Otherwise” zou als single zeker zijn plaats vinden op Radio 1, meer dan de door band en label uitgebrachte eerste single “Close Your Eyes And Think Of England”. “Otherwise” is één van de sterkste songs op het album. Andere uitblinkers zijn de stuwende tracks “Missing Person” en “Nation Of Caners”, het heel intimistische “Lonely” en het catchy “You Can”t Go Back”.
https://www.youtube.com/watch?v=lCGigqiAEXU
De Belgische melodic deathmetalband Fragmentum houdt het creatieve duo Jan en Gunnar graag de touwtjes in eigen handen. Voor hun nieuwe album ‘Masters Of Perplexity’ werd de band gereduceerd tot zijn creatieve kern (de gitaristen/zangers Jan en Gunnar) en aangevuld met de nieuwe drummer Paul De Smet (Transport Aerian). Alles werd opgenomen in hun eigen studio en het album komt uit op hun eigen Zoorka Records.
‘Masters of Perplexity’ bouwt voort op het uitstekende ‘Pugnacity’, in 2019 uitgebracht na hun Amerikaanse tournee als support voor Children of Bodom. Daarna gingen ze nog op een Europese tournee met Soulfly.
‘Masters Of Perplexity’ heeft de Maya’s als thema en er is ook een muzikale koerswijziging: meer aandacht voor de melodie en iets minder op de doom. Het accent ligt nog steeds op de snelle en virtuoze gitaarpartijen, maar Jan en Gunnar profileren zich hier ook als masters in productie en arrangementen. De intro van “Mountain Of The Dead” is een pareltje inzake productie, wat maakt dat het daaropvolgende grunten er mooi tegen afsteekt. Op het nieuwe album wisselen ze de grunts af met een paar zuinige cleane vocalen (zoals op “Screechings Of The Sacrifice”) en die variatie is welkom.
Fragmentum speelt graag met contrasten: catchy melodielijnen tegen agressieve gitaren, drumritmes die niet altijd klinken zoals je verwacht tegenover gitaarsolo’s die dan weer meer wel dan niet klassiek zijn, … Het thema van de Maya’s is – al zeker voor een Belgische band – uniek en zit mooi verwerkt in de lyrics, al teert de band toch veel op het cliché van de mensenoffers.
Eén van de betere tracks het album is het gejaagde “Clash Of The Clans”, waarop de grunts mooi in de gitaarmelodie en eenvoudige drumpatroon blenden. Op “Trick Of The Twins” doen ze dat nog eens over. Feast Of The Flesh is een heel stuk trager, heeft een knap cello-arrangement en lekkere doomy intro. Daarna gaat deze track meer in de richting van melodische deathmetal, om dan nog een paar keer heen en weer te switchen tussen die genres. De tracks van Fragmentum zijn zelden in één hokje te duwen.
‘Masters Of Perplexity’ is voor Fragmentum een paar stappen vooruit ten opzichte van ‘Pugnacity’, zowel in de muziek als in de productie. Een heel aangenaam en gevarieerd album.
https://www.youtube.com/watch?v=B3F3xJPuPH8&t=6s
De Nederlandse gitaarband Love Supreme heeft een cheesy groepsnaam, maar dat maken ze meer dan goed met hun muziek. Daarvoor vinden ze inspiratie bij Superchunk, Replacements en Lemonheads. Denk bv. Ook aan Nemo, Golden Green, BRUCE, The Romans, Lagwagon en Hüsker Dü. Een bijzonder aangename mix van punk en indierock.
Op hun tweede album ‘Tuesday’ (omdat ze elke dinsdag repeteren) klinken deze Nederlanders snel, smerig en snedig, zoals we dat in de jaren ’80 en ’90 zo leuk vonden. Eén van de hoogtepunten is “Felix Leiter”, waarop de band klinkt alsof de dood hen op de hielen zit: zelfs geen tijd om op adem te komen en enkel een compacte solo als die de snelheid niet uit de song haalt. Hetzelfde geldt voor “She Said To Me“. De lyrics halen niet op elke song ook het niveau van de muziek, maar dat is misschien eerder omdat de sound altijd zo goed zit.
Op “People Know“ wordt wel wat gas teruggenomen en zitten de lyrics prominenter in de mix. Love Supreme is echter niet de band van de grote boodschappen die moeten verkondigd worden. Maar wat een sound.
Een paar leuke details: de wielrenner op de foto is Harry Ligter, vader van frontman Jeroen. De foto werd genomen door Frist Veerman, de eerste klokkenluider van Nederland. In de outro van de slome slottrack “Love Supreme“ zit een gedicht van Lucas Hirsch.
Fantastisch album. Nu al op bandcamp, in september ook op vinyl.
https://lovesupremeams.bandcamp.com/album/tuesday
Jaouad - livestream - Theatraal totaalspektakel
We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.
Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het wel is in deze tijden, kwamen aan bod. Ook het album 'Messiah' is ons niet ontgaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
In de AB, Brussel liet Jaouad zien waarom hij zo bijzonder is binnen de Belgische muziek. Helaas nog steeds zonder publiek, wel via livestream.
De muzikanten leiden het concert in met een bedwelmend mooie sound, die ook op de dansspieren inwerkt, perfect binnen het kader van deze avond. Het wordt een totaalspektakel van beeld en klank waarbij Jaouad als dirigent op zachtmoedige wijze zijn band leidt.
Jaouad betreedt het podium als een diva, begroet zijn muzikanten en het publiek thuis. Hij heeft een innemende , goddelijke uitstraling. De sound is vol emotie. Een beetje tussen soul en opera. Hij bespreekt thema’s als pijn, vertwijfeling en vreugde. Zijn variërende vocals zijn bepalend.
Hij staat wat onwennig op het podium … alsof hij het publiek in de zaal mist. Of is dat ook een act? Want hij bespeelt zijn publiek op ingenieuze wijze, als een volleerd magiër. En toch hangt er iets mysterieus , ongrijpbaar rond de performance , wat doet denken aan Ziggy Stardust hoe hij zijn publiek in de 70s in vervoering bracht . Hij omarmt de bandleden en trekt de aandacht naar zich toe. Het komt het theatrale ten goede .
Zijn muziek, zijn stem , zijn performance , het spreekt tot de verbeelding . Iets aparts, mystieks dat tot een ware kunstvorm wordt verheven .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
