Het trio Southern Heat is nieuw en ook weer niet. Gitarist Dirk Cleybergh kennen de oudere metalheads nog van White Heat, de Belgische hardrock/metalband uit de generatie van Killer en Ostrogoth. Cleybergh speelt nu samen met Stef De Ryck (Southern Voodoo) en Dominique De Vos (Southern Voodoo, Buzzkill Baby, Motorcity Angels), beiden in hun jonge jaren nog fan van White Heat.
“Sin On Wheels” hebben ze opgenomen zonder elkaar fysiek te ontmoeten, zoals dat gaat in deze coronatijden. Deze eerste single klinkt een beetje alsof hij uit de jaren ’80 komt, maar we horen vooral het goede dat we ons herinneren van die periode. Het klinkt stevig en snedig en het is een song met ballen.
Thurnin is een Nederlands eenmansproject met akoestische, instrumentale dark folk. Het doet mij bij momenten een beetje denken aan Wardruna, Sol Invictus, Heilung, Death In June, de late Empyrium … zonder de vocalen dan. Zelf geeft hij aan dat hij veel inspiratie vond bij Woods of Ypres en daar hoor je inderdaad wel wat van terug. Muzikaal hoor je veel schema’s en ‘bewegingen’ die je ook in folk-, pagan- en doommetal zou horen, bij bv. Celestial Season of Soul Dissolution. Een paar tracks hebben zelfs licht-symfonische arrangementen met strijkers en houtblazers. Percussie hoor je nergens op dit album. Enkel op “Trials Of Menhir“ hoor je - als je goed oplet - twee keer een zucht, maar die kunnen we moeilijk niet als instrumentaal klasseren.
Hoewel hij er zelf het etiket dark folk op kleeft, is het allemaal eerder makkelijk te verteren. Er gaat weinig dreiging van uit. Melancholie en berusting/overgave zitten er wel vaak in. Neo folk zit wat dichter bij de waarheid, maar dat is dan weer een heel ruim begrip. Muzikaal-technisch ligt het gitaarspel op zo’n hoog niveau dat het ondanks de vlotheid meer is dan voorbijkabbelende achtergrondmuziek. Op die momenten wordt het duidelijk dat deze gitarist zijn kennis en ervaring uit death en doom vertaalt naar akoestische folk en zo een heel rijk en divers pallet aan emoties kan neerzetten met een eerder beperkte bezetting van instrumenten. Aan de opnames van de gitaar kon misschien nog wat langer en meer gesleuteld worden, zodat de bijgeluidjes weggefilterd zouden zijn. Maar die hebben voor anderen dan weer een zekere charme.
Je hoort wel vaker in reviews dat je een album als één geheel moet beluisteren end at je dan moeilijk één of meer favoriete nummers kan aanduiden. Dat is hier zeker waar. De kwaliteit is constant.
Verslavend mooi.
Folk/World
Menhir
Thurnin
https://thurnin.bandcamp.com/album/menhir
De Duitse power/speed metal Tragedian zit ergens vastgeankerd in de power/speed metal , waardoor de originaliteit in het genre wat zoek is. Natuurlijk klinkt het goed in zijn genre, de epische verhaallijn en de heroïsche teksten gaan samen met tonnen bombast, snerpende riffs en felle drumpartijen. Wat de fan in het genre overtuigt.
'Seven Dimensions' bevat negen songs; enkele oude tracks, drie, zijn herwerkt. Het album is tevens de eerste met een nieuwe zanger, bassist en toetsenist. Nieuw bloed dus, dat voor een fijne boost en impuls zorgt. Hoewel?!, de openingssong “Rising Rage” mag kwalitatief sterk zijn , het blijft veilig.
In power metal zijn de Duitsers nog steeds meesters in de energieke sound en de lekker verschroeiende gitaarriedels. Een potje luchtgitaar spelen hoort erbij.
Talrijke gastmuzikanten zijn betrokken op de plaat: Dan Palmer (Zebrahead, Death by stereo), Jules Down (Sleeping Child), Samantha Sylvia, Wade Black (ex Crimson Glory, Leather Wolf), Zak Stevens (Savatage,Trans Siberian Orchestra, Circle II Circle), een ferme meerwaarde dus.
Tragedian klinkt in zijn genre opperbest en meer hoeft dat soms niet te zijn, ondanks de gewijzigde line-up…
Tracklist: Rising Rage - Aloneless - Out of the Dark - Darkest of My Days - Bringer of Dreams - Crying in the Rain - Enlightened - Forevermore - Destiny - Para Siempre (Forever) - The Journey - Forces of the Light
We citeren even: 'The Bills bestaat uit Bill Booth en Bill Troiani. Beide doorgewinterde muzikanten zijn van Amerikaanse afkomst, maar verhuisden jaren geleden - los van elkaar - naar Noorwegen. In duo-vorm en in verschillende band-formaties speelden ze veelvuldig met elkaar, maar van een samenwerking in de studio was het nog nooit gekomen. Vanaf maart 2020 begonnen ze echter samen aan nieuwe songs te werken en namen ze afgelopen zomer - onder de noemer The Bills - hun debuut-album ‘Til The Blues Have Gone’ op. Naast een Son House-cover en een 'spoken word'-slot bevatten de 12 eigen tracks een traditionele mix van blues, swing, soul, country en folk.'
We hadden ondertussen een fijn interview met het duo over de release: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80616-the-bills-i-think-there-will-always-be-an-interest-in-live-music-so-it-will-live-on-in-some-form-or-another.html
Het is een overtuigende , maatschappijkritische plaat door de perfecte combinatie van warme, energieke country/blues en folk.
Op deze gezapige plaat amuseren de twee grootmeesters zich. De songs zijn lekker aandoenlijk en aanstekelijk. Ze prikkelen de dansspieren. Het duo heeft er spelplezier in. Op “Keepin the blues alive” en het swingende “Asking For More”, hebben we een intens mooie viool/gitaar solo. Een gemoedsrust ervaren we soms en de gedachte borrelt op van een kampvuur . Door deze eenvoudige, treffende aanpak, raken The Bills de gevoelige snaar voor wie houdt van het genre.
Die warme sound en vocals worden nogmaals bevestigd op songs als “Road is Long”, “Sun was going down” en “Grinnin'in your face” .
Het is een uiterst genietbare plaat geworden van een amical duo die zijn publiek koestert, en een hart onder de riem geeft .
folk/blues/country
Til the Blues have gone
The Bills
Tracklist: Til the Blues Have Gone (3:27) - Last Chance to Hurt Me (3:19) - Good Lord Done Gone (3:05) - Slipping Through the Cracks (3:18) - Keeping the Blues Alive (3:51) - Asking for More (3:24) - Already Gone (3:27) - Driving Rain (3:42) - Still Might Be Around (3:21) - Road is Long (3:07) - Sun Was Going Down (3:42) - Grinnin' in Your Face (2:28) - Didn't Know What I Had (4:18)
In juni 2020 verraste I LIKE TRAINS met een nieuwe single "A Steady Hand".
We volgen de band al sinds het prille begin in 2020
De recensie kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79248-a-steady-hand-single.html
Ondertussen werd een nieuw album uitgebracht. ‘Kompromat’ is er eentje om van te snoepen … In tijden van Trump, Brexit , corona enz hebben we bands nodig die compromisloos een mening hebben.
David Martin klinkt bitter en is kwaad. De gesproken vocals beklemtonen die sfeer. “A Steady Hand” is een pittige opener, en net als de hoes, omgeven van een donkere, grauwe walm . Een aanvoelen op de rest van de plaat.
Eerder warm is zijn stem op “New Geography” in contrast met het kille, koude , snijdende spoken word song “The Truth”.
I LIKE TRAINS laat ons geen mooi beeld zien van de wereld waarin we leven, en dat is best confronterend voor wie in een winterslaap was gedompeld.
Een maatschappijkritische plaat dus. Ademruimte ervaren we soms met de poëtische inslag van z’n teksten.
Na jaren van stilte komt I LIKE TRAINS terug op het voorplan met een overtuigende plaat, die muzikaal als tekstueel sterk is.
https://www.youtube.com/watch?v=2e9Ue2On1KA
Tracklist: A Steady Hand (5:45) Desire Is a Mess (4:05) Dig In (3:26) PRISM (4:32) Patience Is a Virtue (4:37) A Man of Conviction (5:44) New Geography (4:20) The Truth (6:19) Eyes to the Left (5:25)
Postrock
Kompromat
I LIKE TRAINS
Atlantic Curve/Shameless promotion PR
Brussels Jazz Festival 2021 - Ontelbare klanktapijtjes in een gevarieerde omkadering
Brussels Jazz Festival 2021
Flagey
Brussel
2021-01-16
Erik Vandamme
Door de coronacrisis viel, op uitzondering van enkele coronaproof concerten in de zomer en in het vroege najaar, het hele jaar 2020 in het water. Sommige organisaties werkten creatieve ideeën uit , o.m. een 'drive-in' festival, of een heuse online streaming festival.
Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. De ontelbare releases, bands en projecten schoten als paddenstoelen uit de grond.
Bel Jazz Fest vond plaats op verschillende locaties in de Flagey , Brussel, ja zelfs tot op het dak van het gebouw, op 29 en 30 mei 2020. Wij waren er uiteraard ook bij. Ons verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
In navolging daarvan bleef één van de mede organisatoren niet bij de pakken zitten; in 2021 koos de Flagey voor een streaming editie van het Brussels Jazz Festival op zaterdag 16 januari ; we citeren even: ''De zevende editie van het Brussels Jazz Festival wordt dit jaar omgetoverd tot een speciale streaming edition. De uitmuntende beeld- en geluidskwaliteit zorgen voor een optimale beleving en in de chatroom kan je afspreken met vrienden en je favoriete artiest aanmoedigen. Net zoals de voorbije seizoenen zet het Brussels Jazz Festival zowel jong talent als (inter-)nationaal gevestigde waarden uit de hedendaagse jazzscene in de schijnwerpers. Geniet tijdens dit online festival van vier jazzgroepen en één DJ die het beste van zichzelf geven voor een heerlijke avond voor de buis."
Met deze top affiche bezorg je de jazz liefhebber dan ook het ene na het andere oorgasme, zoveel is zeker, wij genoten in elk geval met volle teugen van die ontelbare klankentapijtjes die werden uitgespreid.
Ons verslag
Naima Joris (*****) - Naima Joris heeft als artieste en muzikante al heel wat watertjes doorzwommen. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. In 2020 kwam ze op onder haar eigen naam, om o.m. het overlijden van haar zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers. Wij waren er ook bij, het verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Op Brussels Jazz Festival zagen we een artieste, en een band - die stonden nu meer dan ooit tevoren in de schijnwerpers. Ze is gegroeid in haar kunnen. Niet alleen werpt Naima haar bijzonder breekbare, soulvolle stem in de strijd, ook als multi-instrumentaliste speelt ze piano, saxofoon en gitaar alsof die instrumenten samen een onderdeel vormen van haar stem en uitstraling, wat zeer uitzonderlijk en opmerkelijk is.
Het grote verschil met die set in Gent? De band die nog meer dan voordien naar voor treedt, wat eigenlijk ook de bedoeling is, dat liet Naima in een interview aan ons vorige zomer optekenen.
We waren bijzonder onder de indruk van het samenspel tussen Naima en gitarist Vitja, waarbij een magie ontstond , die onaards van oorsprong was. O.a. toen ze beiden een soort 'gevecht' aangingen tussen sax en het gitaarspel. Indrukwekkend! Of de kruisbestuiving van het betoverende contrabasspel van Lara Rosseel met de blaasinstrumenten van Niels Van Heertum , die eufonium en trompet zo intensief mooi kan spelen. En verder de perfecte drum solo van Tijl Piryns die zijn drumvellen beroert op een integere en gedreven wijze.
Naima zelf klinkt weemoedig enerzijds, anderzijds doet ze vuurwerk ontstaan in je hart. Dat ze haar publiek thuis aanspreekt, is duidelijk een meerwaarde.
Dit was vooral een bijzonder emotioneel beladen optreden vol kippenvelmomenten; je komt echt in een tranendal. Na de gig in Gent toen, blijkt dit nu ook het geval, maw het is een soort weemoedigheid die als een warm dekentje je koude hart verwarmt. Dit is geen jazz meer, dit is pure wereldklasse binnen een veelzijdig en emotioneel mooie omkadering.
Line-up: Naima Joris, zang, saxofoon, piano - Niels Van Heertum, eufonium, trompet - Vitja Pauwels, gitaar - Lara Rosseel, contrabas - Tijl Piryns, drums
Alex Koo - Ralph Alessi - Attila Gyárfás (*****) - De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na binnen de jazz en aanverwante stijlen. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er klanken uit waarvan we het bestaan niet kennen. Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch en buitenaards doen klinken.
Ralph Alessi van zijn kant is een trompettist , die aantoont dat de appel niet ver van de boom valt, gezien zijn vader de klassieke top trompetspeler Joe Alessi was, en zijn moeder ooit zangeres was van de vermaarde Metropolitan Opera Compagny. Zelf is hij uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de New Yorkse jazz scene.
Attila Gyarfas is een jazz drummer van wereldniveau, die zijn stempel heeft gedrukt op de scene.
Improvisatie staat bij elk van hen heel hoog in het vaandel. Met Ralph Alessi, Alex Koo en Attila Gyarfas staat dus een trio op het podium van pure wereldklasse. Het trio bewijst het op uitmuntende wijze.
Alex Koo en co stellen in de Flagey in Brussel hun nieuwste meesterwerk ' Indentified Flying Object' voor. Een plaat die goed werd onthaald. Ze onderstrepen dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip in het heelal; maw klanktapijtjes binnen een veelzijdige omkadering.
Alex start op piano, drummer Atilla streelt op oogstrelende wijze zijn drumvellen. De trompet vormt de kers op de taart; een magie ontstaat tussen de drie en wordt tot kunst verheven in improviseren tot het oneindige.
Die kruisbestuiving tussen de drie tenoren biedt een magisch klankentapijt, dat onaards mooi is.
Ook nu weer spreekt Alex zijn publiek verschillende keren aan, een opmerkelijk gegeven gezien hij spreekt voor een publiek dat hij niet ziet, wat toch een beetje onwennig moet aanvoelen.
Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen, maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven …
Alex Koo, Attilla Gyarfas en Ralph Alessi ontpoppen zich op het Brussels Jazz Festival tot muzikale tovenaars. Het voelt onaards aan door het uiteenlopend klankentapijt en hun improvisaties . Indrukwekkend!
Line up: Alex Koo, comp., piano - Attila Gyárfás, drum - Ralph Alessi, trompet
Catherine - Loueke - Moustapha (*****) - De Belgische gitaar-grootheid Philip Catherine, wordt vergezeld door Angelo Moustapha, het percussiefenomeen uit Benin, en diens landgenoot en gitaarvirtuoos Lionel Loueke . Ze zijn hier het 'gelegenheidstrio' voor het festival.
Mooi, als je de status van elk bekijkt … Philip ontpopt zich al vanaf de introductie tot een groots entertainer. Hij stelt zijn (mede)muzikanten op gezapige wijze voor, en brengt je prompt in een feestelijke stemming in een warm, groovy kader.
Dat blijkt al uit de eerste song, een aanstekelijke samensmelting van gitaarriedels en meesterlijke percussie, die uit de boxen loeit. Van innerlijk geluk verschijnt er een glimlach op het gezicht , evenals een traan , die vloeit over de wangen.
Het spelplezier op elke song zorgt voor adrenalinestoten. De heren spelen de nummers met zoveel liefde voor de muziek, alsof er honderden mensen in de zaal staan mee te wiegen op hun klankenwereld. Hun bescheidenheid, hun diep respect naar elkaar en het publiek toe, siert hen.
Deze top muzikanten profileren zich als jonge wolven in het vak, die met grote gretigheid hun publiek murw wil slaan en daar slagen ze ‘en brio’ in.
Lionel Loueke blijkt trouwens niet enkel een gitaarvirtuoos te zijn, met zijn bijzonder warme stem , geeft hij kleur aan de set. De gezapige verhalen en de bindteksten zijn binnen deze context een meerwaarde. De songs zijn een ode aan de vele vrouwen die ze hebben gekend of kennen. Trouwens , de vrouw wordt algemeen tijdens de set op meesterlijke wijze in de schijnwerpers geplaatst.
Een klein uur lang worden we onder hypnose gebracht door dit wondere trio, die perfect weet hoe ze een publiek, thuis, moeten bespelen . Het is optimaal genieten van deze bijzonder aanstekelijke , groovy trip . Een gevoel van gelukzaligheid wordt door dit talentvolle verwezenlijkt.
Philip Catherine, gitaar - Lionel Loueke, gitaar, zang - Angelo Moustapha, percussie
The Gallands (*****) - The Gallands is een project rond vader Stéphane Galland (Aka Moon, Ibrahim Maalouf,…) en Elvin Galland (Mustii, Juicy, Damso, Le 77, Noé Preszow). Hun repertoire: trippy , groovende akkoordprogressies, een mix van akoestische, elektronische klanken en vlammende, pittige, energieke ritmes in een filmische sfeertje.
Het resultaat is een mix van twee grote, brede , rijke muziekwerelden , die versmelten tot een unieke sound van hiphop, jazz, r&b, electro, pop, breakbeat en funk.
Voor deze gelegenheid zijn ze op het podium vergezeld door de Belgische basgitarist Nicolas Fiszman. Het is pas hun tweede concert samen, en het leuke is dat de set wordt geopend met applaus - op een bandje weliswaar, maar zeer goed gevonden - .
Het duo dompelt ons onder in een feestelijke stemming van die uiteenlopende muziekstijlen, die perfect met elkaar worden verbonden.
Niet alleen profileren ze zich dus apart als topmuzikanten. Het unieke is het samenbrengen van generaties muzikanten, een kruisbestuiving tussen levenservaring en jong geweld , dat magie veroorzaakt, wat zeerzeker het geval is van deze vader/zoon band .
Met z’n drieën zorgen ze voor een groovy aanvoelend totaalbeleven. De ingetogen en energieke aanpak, binnen een gevarieerd kader, biedt een feestelijke stemming in de huiskamer; de dansspieren worden aangesproken en geprikkeld.
We horen een schitterende wisselwerking van vader/zoon; ze spelen in een golvend tempo; elektronische beats en verbluffende drum salvo’s vinden elkaar. Nicolas’ baslijnen zijn een toegevoegde waarde. Wat een variaties en kleurrijk geheel. We kregen dus van dit trio een stomend feestje … in huiselijke kring!
Line Up: Stéphane Galland, drums - Elvin Galland, keyboard - Nicolas Fiszman, basgitaar
DJ Dick D'Alaise (****) - 'We sluiten af met een Feestje … Ter introductie van DJ Dick D'Alaise citeren we even uit de biografie: ''Met meer dan dertig jaar ervaring is Dick d'Alaise 'your not so typical DJ'. Vijfentwintig jaar geleden begon hij aan zijn vinyl verzameling vol aantrekkelijke, bezielde muziek. Tijdens zijn sets draait hij uitsluitend vinyl en weet hij als geen ander de stijlgrooves aan elkaar te rijgen . De hoes van zijn vinylplaten plaatst hij vooraan.”
We sluiten de avond dan ook af met een kleurrijk, groovy klankentapijt . De dansspieren worden aangesproken . DJ Dick D'Alaise is dus op die manier een perfecte afsluiter.
Dit was een heel mooi georganiseerd festival, van wie houdt van jazz en aanverwante stijlen, grensverleggend dus, werd ruim vier uur op z’n wenken bediend. Wat een oorgasme! Missie geslaagd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Olivier Lestoquoit
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/brussels-jazz-festival-2021.html
Organisatie: Flagey, Brussel (+ Brussels Jazz Festival)
Karen Willems - Sound of Ghent - Wat een klankenbord binnen een kleurrijk kader!
Wij houden van muzikanten die niet enkel hun muziekinstrument bespelen, maar klankentovenaars zijn , die durven grenzen te verleggen. Wat drum en percussie betreft behoort Karen Willems (*****) zeker tot deze categorie. Wat een virtuoze. We citeren: 'Gefascineerd door harmonie en saxofoon maakt Karen Willems composities geïnspireerd door prachtige natuur en lange wandelingen. Het verkennen van een kleurrijke wereld aan mogelijkheden. ‘Terre Sol Four’ is een nieuw avontuur die Willems aangaat samen met de uitmuntende saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs.'
Via ‘Sound of Ghent’ stelde het kwartet dit voor in Handelsbeurs, Gent. Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …
Die uiteenlopende geluiden die je in de natuur tegenkomt , kunnen je tot rust brengen, of ze slaken van bewondering een zucht van opluchting. De natuur kan ook zeer onstuimig zijn, met onverwachte wervelstormen of donderslagen bij heldere hemel. De natuur is voor de mens echter nog steeds een ongrijpbaar , onbereikbaar fenomeen.
Al die aspecten worden uit de doeken gedaan door dit talentvol kwartet. Een snerpende saxofoon, waarbij Karen haar stem fragiel klinkt of waarbij ze haar onmacht uitschreeuwt, worden gecombineerd met intieme , intense momenten; op een bevreemdende wijze word je tot rust gebracht door de uiteenlopende saxklanken en drumvellen van Karen . Trouwens, ze is ook een percussie tovenares.
De drie saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs ondersteunen haar en samen verleggen ze grenzen in die sound , die de oorschelpen doen trillen.
Het kwartet gaat in uiteenlopende lagen te werk, wat wordt omgevormd en zelfs vervormd tot een kleurrijk geheel
Elke laag is een onderdeel van de chaos die je dus ook terugvindt in de natuur, zoals de kleuren van de bladeren , die elk seizoen veranderen. Of zoals bij een roofdier dat zijn slachtoffer verscheurt … En er is meer om het je maar voor te stellen, de kleuren van de regenboog , die schitteren als regenwolken, verbonden met de brandende zon. De verschroeiende kracht van een orkaan en het ruisen van de wind door de vallende bladeren in de herfst.
Het komt allemaal terug in het klankenbord van Karen Willems en de drie saxofonisten. Ze stelt een energiek kader voor, waarbij een orkaanuitbarsting zorgt voor vernietigende tsunami's. Of zoals het water van de zee , dat zachtjes tegen de kaai aanduwt. Een helse intensiteit! En zo kunnen we nog even doorgaan …
Een heel uur lang blijven we intens genieten van de veelzijdige aanpak van de percussie en de drums van virtuoze Karen Willems. Karen laat zich naar goede gewoonte omringen door muzikanten met dezelfde ingesteldheid.
Wat een klankentapijt biedt men , laagje na laagje. Het kwartet beklemtoont de natuurpracht, tijdens een wandeling in een donker bos. We zijn diep onder de indruk van de muzikale, kleurrijke veelzijdigheid, die Karen en C° aanbiedt. We doken dus met plezier in een droom van pracht en praal …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
We citeren even van de formatie Bam! Trio: ''BAM is het geluid van lichamen die tegen elkaar botsen. Hier zijn lichamen geesten en het lawaai is muziek. In 2017 heeft de detonatie zijn vruchten afgeworpen. De vrucht van de ontmoeting tussen drie bijzondere kunstenaars uit de vier hoeken van Wallonië. Rond dit mythische instrument, het Hammond orgel'' En ook '' Jazz? Ja, maar niet alleen dat .Groove, rock, soul en betoverende ballads vormen de grondstof van dit explosieve brouwsel; een universele cocktail bereid in de robuuste pot van vriendschap.''
Die sound opbouwen rond dat orgel zorgt voor een gezellige huiskamer concert sfeer, waarbij iedereen rond de tafel zit te jammen. Er wordt soms geëxperimenteerd of buiten de lijntjes gekleurd, gezien je met dat orgel zoveel kanten uit kunt gaan. “Icarus” blijft hangen, je voelt je wegzweven en komt tot een gemoedsrust. Ergens is er vaag , maar subtiel een referentie naar de Geest van John Lord van Deep Purple. Met het orgel speelt er een zacht strelende klank in afwisseling met verschroeiende partijen, Er wordt hier lekker geëxperimenteerd. Je zou haast vergeten dat er in de sound ook nog het gitaarspel van Jeunieaux en de onderkoelde drums van Cabay aanwezig is. Hun inbreng is echter minstens even belangrijk als de meesterlijke orgelklank van Maxime Moyaerts.
Wat een klankentapijt, afwisseling en improvisatie van o.m. jazz en rock. Check maar eens “BJ Blues”, “Jardin de éphémeres”, “Poker Sundae” en “Why Not”. Groovy, explosief en ingetogen. De muzikanten zijn op elkaar ingespeeld en durven vernieuwen. Sterk overtuigend.
Tracklist:
Icarus 05:34 BJ Blues 04:19 Distancing 05:19 Jardin des éphémeres 05:01 Poker Sundae 05:15 Rue de Savoie 03:54 Swirl 04:07 Why Not 04:32 Les Abyssales 05:13
Jazz/Rock
One
Bam! Trio
Jérôme Klein is opgeleid in piano en drums aan het Conservatorium van Luxemburg. Daarna ging hij naar de jazzafdeling van het Brusselse Conservatorium waar hij afstudeerde met een diploma piano, drums en vibrafoon. Van klassiek tot poprock en vrije improvisatie beoefent de artiest zijn kunst op verschillende podia.
Na de release van een eerste EP een paar jaar geleden, bracht KLEIN onder leiding van Jérôme Klein eind december een verbluffend eerste album uit, getiteld ‘Sonder’, een avontuurlijke, kleurrijke plaat.
Zonder verpinken stapt KLEIN over van pop naar jazz tot pure rock. “Catharis” ondersteept dit meteen , het is een vijf minuten lang epos , tempowissels ondergaat, een intieme sfeer creëert , registers opentrekt en de genres kruist. Op die manier wordt de aandacht behouden.
Verderop is er het lange , wondermooie “Catalyst”, “Introversion”, “Poem” en het afsluitende “Sonder'” .
KLEIN maakt van het album, 'Sonder' , een waar kunstwerk, wat doet denken aan een schilderij van Picasso. Per luisterbeurt ontdekken we nieuwe elementen , die het album zo schoon en verrassend maken. Een combinatie van ritmische jazz, elektronica, de mengeling van pop/rock en de vocals. De onverwachtse wendingen maken het nu net boeiend. Een intrigerend plaatje dus.
Tracklist: Catharis 05:41 Episode 04:59 Down 05:58 Solace 04:12 Catalyst 06:10 Introversion 05:02 Creator 05:00 Poem 06:50 Sonder 04:06
jazz/klassiek/poprock
Sonder
KLEIN
Eurosonic - Noorderslag 2021 - The European Music Conference and Showcase Festival - online editie 2021
Eurosonic - Noorderslag 2021
13-16 januari 2021
Diverse locaties
Gronigen
Erik Vandamme en Tijs Delacroix
Ook Eurosonic, het grootste ontdekkingsfestival van Europa moest plooien voor het vieze coronabeestje. Echter, daar waar heel wat organisaties besloten om een editie over te slaan, ging ESNS vol overtuiging voor een digitale variant. De conferentie, de panelgesprekken, de optredens, zelfs de bar,... alles werd in een digitaal bad ondergedompeld. Hierdoor moesten we ons niet van zaal naar zaal begeven in het noordelijke, gezellige Groningen en alsnog van véél muziek genieten. Dit bespaarde ons van vele kilometers in de benen, maar helaas ook van tal van eierballen en historische nachten die er bij een tripje Eurosonic komen kijken. Ook voor de muziekgroepen zat er een grens aan het amusement. Geselecteerde bands kregen de kans om hun publiek in een (vooraf opgenomen) set van (maximaal) een kwartier te overtuigen. Wat pakweg de helft is van een normale ESNS-set. Sommige acts waren daardoor genoodzaakt een ‘best of’ van hun ‘best of’ te brengen, daar waar andere bands net voor een korte, pittige rat-race opteerden.
Een overzicht
dag 1 - woensdag 13 januari 2021
Faux Real 20:40 - Zo één van die acts waarbij de vorm belangrijker lijkt, dan de inhoud. Over Faux Real (**) kunnen we kort zijn. Als je intro iets wegheeft van een mix van The Matrix en Flight Of The Conchords en je muzikaal ook wat in de pot van die laatste blijft roeren, dan wordt het resultaat niet veel soeps. De Fransmannen hebben muzikaal een tikkeltje weg van Her’s, maar kun je het best samenvatten als een extreme overdrijving van Alex Turner z’n persona op ‘Tranquility Base Hotel + Casino’, maar dan in tweevoud. Toffe footage van een foute karaoke avond, deze stream.
Holly Humberstone 20:45 - Geen dure productie bij Holly Humberstone (***), maar de dame doet het louter met haar iPhone stabiel gepositioneerd op haar piano. Een drietal nummers en wat generische bindteksten vormen de kapstokken van haar set. De eerste track kwam instrumentaal niet tot z’n recht, op het tweede nummer “Overkill” werd het wat charmanter en hoorden we wat Julian Baker-vibes (maar dan optimistischer). Afsluiten deed ze met “Vanilla”, waarbij we een goed uitgebalanceerde productie en mix toch best hebben gemist.
Benny Sings 21:25 - Het podium betreden met een ietwat onverzorgd uiterlijk en een honing-warme stem, dat moet Benny Sings (****) wel zijn. De act stond op ESNS met zijn zevenen op het podium en bracht er feel good music die ietwat weg had van Rex Orange County, zo ook set-opener “Sunny Afternoon”. Benny dompelde ons onder in een heel gezapige, zomerse sfeer. De ideale muziek om gepaard te gaan met een matige romantische komedie blockbuster. In tweede nummer “Nobody’s Fault” hoorden we zijn Nederlandse tongval iets te fel rollen, maar ontdeed de songs niet van zijn charmes. “In So Far So Good” en “Music” hield de gezellige sfeer stand, maar door het noodgedwongen format van livestreaming, begonnen we ons wel ietwat te vervelen.
Meetsysteem 22:05 - Meetsysteem (***½) , hun set was er eentje waar de aanhouder bij won. Doordat de band in het begin ietwat te lang in bepaalde jamvibes bleef plakken, kwam de set niet eenvoudig los. Voeg daaraan toe dat de zang, die zwemt tussen Nederhop en Spinvis, niet altijd even toonvast was. Hiierdoor begin je niet al te enthousiast te recenseren aan een beperkte set van louter een kwartier. In “Geduld” dook Meetsysteem de poëtische theaterhoek in, wat ons mede dankzij de minimalistische sound(scapes) ons al heel wat meer beviel. Eindigen deed het trio met iets wat op het Nederlandse antwoord op bands als HONNE kan lijken. De nadrukkelijke synths in “Sinaasappels” die zelfs wat space-y klonken, zorgden ervoor dat de set uiteindelijk voldoende, variërende aspecten van hun sound in de kijker zette.
YĪN YĪN 22:20 - Eén van de hoogtepunten van deze editie van ESNS werd aangeleverd door de band YĪN YĪN (*****). Met hun unieke mix van indie, Thaise funk, afrobeat en nog een hele resem genres, teleporteren ze je als luisteraar naar een andere dimensie. Gedragen door een héél straffe bandsound, zetten de heren een erg uitgekiende, krachtige set neer. De set bouwde stelselmatig op naar climax “One Inch Punch”, wat voor een erg dansbaar en opzwepend muzikaal exploot zorgde. De erg strakke drums en conga’s geven gedurende de volledige set een enorm stabiele ruggengraat aan de band. Een krachtige trip in exact een kwartier tijd neerzetten verdient meer dan een mooie pluim, vijf sterren bijvoorbeeld of een boeking op een groot Belgisch zomerfestival in 2021/2022?
Anna Keeneela 20:00 - Breekbaarheid binnen een dromerig en sprookjesachtig kader, dat is hoe je de set van Anna Keeneela (****) het best omschrijft. Niet alleen gooit deze artieste haar uiteenlopend stembereik in de strijd, ze straalt iets uit dat schippert tussen mysterieus en gracieus. De artieste is een parel is binnen een nieuwe lichting zangtalenten.
Aka neomi 20:10 - Ook breekbaarheid vind je terug bij Aka Neomi (****). Alleen wordt de muziek van deze artieste gedrenkt in een aanstekelijk elektronisch badje, dat op de dansspieren inwerkt. De hypnotiserende stem van de zangeres doet de rest. We krijgen een smaakvolle triphop wandeling. Aka Neomi brengt je in een trance. Dit was goed en smaakt naar meer …
Steiner & Madlaine 20:30 - Het duo Steiner & Madlaine (***1/2) doet een beetje denken aan duo’s als Simon & Garfunkel; binnen een min of meer folky sfeertje brengen ze het levenslied , die zeemzoeterigheid verbindt met een sound , die gevoelige snaren raakt. Wij konden ons vinden in de gezapige sfeer die het duo creëert. Ze keuvelen lekker met elkaar na elke song.
Knappe set van het duo als je net houdt van folk muziek. Steiner & Madlaine benaderen dus die unieke sfeer van Simon & Garfunkel . Een te ontdekken band …
Queen’s Pleasure 20:55 - De Nederlandse formatie Queen’s Pleasure (*****) maakte met enkele knappe singles en optredens een goede indruk. En bevestigen het zelfs via een korte live streaming. De gitaarriedels zorgen voor adrenalinestoten, de lekker knallend drumpartijen en de vocals zijn warm en aanstekelijk.
Binnen een catchy kader kregen we lekkere garagerock. Deze band heeft veel in zijn mars . Mooi!
NAVA 21:10 - Kate Bush anno 2021? Wie weet … NAVA (*****) beandert het icoon met haar danspassen, de uitstraling en haar stem akelig dicht, ook al liggen beiden puur muzikaal ver uit elkaar. NAVA dompelt je onder in een eerder donkere, mysterieuze wereld. Binnen een spooky kader bewandelt NAVA een dunne lijn tussen lekker op de dansspieren inwerken en je achterlaten met angstzweet. De Oosterse invloeden zijn een meerwaarde. Net dat laatste, samengevoegd met het mysterieuze en ongrijpbare zorgt ervoor dat NAVA een speciale parel is , net door dat mysterieuze en ongrijpbare …
Chibi Ichigo 22:20 - Tijd voor een Belgische parel die we vorig jaar hebben ontdekt, net voor het uitbarsten van de corona crisis die ons en heel de wereld nog steeds in zijn ban houdt. Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle , warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten.
We keren even terug in de tijd. Vorig jaar januari zagen we Chibi Ichigo, toen dat nog mocht, live aan het werk in de AB tijdens het festival ‘Sound of the Belgian underground’. We waren aangenaam verrast en schreven: ‘’ Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hiphop vanuit het hart van die stijl, en krijgt hierdoor een sterretje meer op haar plantsoen.”
Op ESNS zet ze die stelling nog meer in de verf en laat ze zich van haar meest sensuele, mysterieuze, intieme en aanstekelijke kant zien. Haar stem ontroert. Ze hypnotiseert je met haar uitzonderlijke vocals, en door haar opmerkelijke danspasjes.
In dat kwartier tijd bewijst Chibi een aparte artieste te zijn, die verschillende stijlen aftast, gelinkt aan hiphop en soul. Ze kleurt de sound en verlaat graag de comfortzone. Klasse artieste dus!
dag 2 - donderdag 14 januari 2021
Daði Freyr 22:15 - Hij had waarschijnlijk het Eurovisie Songfestival met de vingers in de neus gewonnen, maar een plekje op ESNS lijkt ons Daði Freyr (*****) toch een duurzamer pad als artiest te zullen opleveren.
Openend met “Where We Wanna Be” bewezen hij en zijn band dat gevoel ook meteen. Met een meer dan solide elektronische sound en zijn voortreffelijke stem pakte de IJslander ons binnen de eerste minuut helemaal in. Dat ze op hun eiland een ganse resem aan voortreffelijke warme stemmen hebben, weten we al langer, maar dat ze ook kunnen uitblinken in dansbaarheid, daar worden we nu ook overduidelijk van bewust gemaakt. Kronkelend en dansend rond zijn microfoon, maakt Daði het onmogelijk om te blijven stilzitten. Ook kon het nummer uit zijn Eurosong-deelname “Think about Things” niet ontbreken in zijn set. Op een stripped-back manier werd de intro ingezet om finaal helemaal te ontplooien tot de hit die het de afgelopen maanden was. In nauwelijks drie nummers tijd knalt de act zich naar de top van ‘ons willen-we-na-COVID-aan-het-werk-zien’ lijstje!
Blanks 22:10 - Nederland heeft heel wat acts die, mede dankzij de wonderen van Spotify, tot ver buiten de landsgrenzen bekend zijn. Zo ook Blanks (***), een jonge guitige kerel met nog wat rode jeugdbultjes rond de mond. Het zou ons niet verbazen dat hij heel wat tienermeisjes hun hart sneller doet slaan, want over de juiste hoeveelheid stage appearance beschikt hij zeker en vast. Muzikaal werden we echter minder warm van Blanks. Het klonk allemaal een beetje als een potpourri van succesformules van tal van post-milleniumovergangbands. “Favourite Nightmare” klonk als een mix van Owl City en The 1975, terwijl “Dance Alone” heel wat weg had van een mix van The Vaccines en The Kooks. Met ook nog een rustiger nummer dat in de verte leek op Goo Goo Dolls’ “Iris”. Afsluiten deden ze met “Waves” dat zowel One Direction als Foals-elementen bevatte. Nu, het inventief puzzelen met invloeden is een kunst op zich, maar we bespeuren nog niet echt een ‘eigen sound’ bij Blanks. Wat niet is, kan echter nog komen.
Katy J Pearson 21:30 - De Britse Katy J Pearson (***1/2) kenmerkt zichzelf met een wel héél bijzonder stemgeluid. Alsof iemand bij een rijpe Dolly Parton de pitch nog een stuk hoger heeft gezet. Het is wennen, maar gaandeweg konden we wel gewoon worden aan de stem. Samen met haar band brengt ze interessante, ietwat repetitieve, indie rock. Op “Take Back The Radio” klonk ze dan weer ietwat als een pittige Stevie Nicks en schuift er een trompet de band binnen. Het zou ons niet verbazen mochten de kleinere, meer eclectische Europese festivals, zoals bv. Leffingeleuren, in gezondere tijden aan haar mouw trekken. Na afloop van de stream waren we echter niet helemaal verkocht, daarvoor vielen er te weinig echte uitschietende hoogtepunten te noteren.
Meskerem Mees 20:00 - In den gevloerden bos in Eeklo zorgde Meskerem Mees (****) er vorige zomer voor, samen met Febe Lazou’s intens mooie cello, dat iedereen naar adem hapte. De versmelting tussen Meskerem Mees haar soulvolle, warme stem en de sprankelende cello van Febe onderstreept het talent hier, wat hen de meesters maakte van de Humo’s rock rally 2020. Op Eurosonic zetten ze het magisch mooi in de verf; in een kwartier tijd brengt dit duo je in beroering. Zonder zeemzoeterig te klinken, raakt Meskerem Mees de gevoelige snaar. Een gevarieerd setje en op het eind zelfs meer uptempo. Sjiek. En natuurlijk ontbrak het hitje “Hey Joe” niet …
Lor 20:15 - Lor (***1/2) zijn vier getalenteerde jonge Poolse muzikanten, een tip voor de toekomst. Het combo , aangevuld met percussie en gitaar , biedt een veelkleurige sound . Magie wat er tussen de violiste, pianiste en zangeres telkens gebeurt.
Een sprankelend bandje met tal van groeimogelijkheden. Afwachten hoe het zal evolueren …
Sofia Portanet 20:35 - Haar debuut ‘Freier Geist’ put duidelijk inspiratie uit de Neue Deutsche Welle van de jaren 80, maar voegt er psychedelische rock, Franse pop, post-punk en zelfs opera aan toe. Sofia Portanet (****) is een veelzijdige artieste. Tot de verbeelding spreekt de theatrale wijze waarop ze haar teksten zingt en danspasjes maakt. Mooi om de aandacht te trekken!
De talentvolle zangeres laat zich omringen door topmuzikanten die haar stem perfect aanvullen; magie hangt in de lucht, die het verleden - zeerzeker de jaren 80 - verbindt met het nu. Sofia Portanet doet die grens vervagen en brengt op die manier een fijne, boeiend setje!
Noémie Wolfs 21:00 – ‘Lonely Boy’s Paradise’, de dit jaar op de markt gebrachte tweede solo plaat van Noémie Wolfs (*****) is een zwoele popplaat geworden waarop Noémie haar krachtige stem en uitstraling in de strijd gooit. Noémie overstijgt zichzelf en laat het verleden definitief achter zich, ook live . Breekbaar, teder en catchy prikkelt ze de sound.
In deze korte set bewijst ze een getalenteerde , veelzijdige zangeres en performer te zijn, die over een dosis charisma beschikt en iedereen nauw betrekt bij de set. We werden ontroerd en lieten ons gewillig meeslepen in haar gevarieerde set van dansbaarheid en gevoeligheid .
The Cool Greenhouse 21:20 - Frank Zappa vroeg het zich al af …”Does humor belong to music?” The Cool Greenhouse (*****) geeft een eigenzinnig antwoord op de vraag. De post punk formatie kleurt graag buiten de lijntjes, stampt heilighuisjes omver en doet de wenkbrauwen fronsen , van wie houdt van een geordend leven. The Cool Greenhouse treedt in de voetsporen een The Fall en beschikt op energieke wijze over een eigen smoel.
Deze band zorgt voor vuurwerk. The Cool Greenhouse doet gewoonweg zijn eigen zin op het podium en stampt gezellig om zich heen. Waarover ze zingen weten we totaal niet.
Een aanstekelijke performance , knetterend vuurwerk, van een interessant bandje , het ontdekken waard!
Eefje de Visser 21:45 - De Nederlandse top singer-songwriter Eefje De Visser (*****) heeft in 2020 al ferm haar stempel gedrukt. In coronatijden speelde ze al overtuigende concerten, die een diepe indruk nalieten. Op ESNS hebben we van Eefje De Visser een intens , gevoelig , energiek setje. Het siert haar. ‘Bitterzoet’ is een plaat, die van begin tot einde aan de ribben kleeft en ook live weet te ontroeren. Muziaal een vat vol emoties van weemoed, melancholie en hoop . De bevallige danseressen en haar topmuzikanten bieden elan aan de sound. We zagen een knappe performance … De live ervaring snakt (opnieuw) …
dag 3 - vrijdag 15 januari 2021
Lous and the Yakuza 20:45 - Een Congolees importproduct dat momenteel als ons grootste exportproduct wordt beschouwd, dat kan momenteel niemand anders dan Lous and the Yakuza (*****) zijn. Marie-Pierra haar set duurde duurde maar een kleine zes minuten, nog niet de helft van de andere sets, maar ze palmde ons op een overtuigde, kleurrijke manier in een handomdraai in. “Dilemme” klinkt sexy, warm, duister en spontaan. De fijne samensmelting van Frans chanson, hiphop en r&b raakt en sleurde je mee in haar eigen wereldje. La nouvelle Stromae est arrivée. Tweede en laatste track van de sessie, “Amigo” was een pak dansbaarder en matcht tegelijkertijd perfect met onze eerdere bevindingen. Erg indrukwekkend, de lovende feedback van andere media blijkt erg terecht.
Tuys 20:25 - De mannen van Tuys brengen geen ‘in eenzaamheid opgenomen’ sessie, neen, ze stuurden een liveset mét publiek bij ESNS in. Gek om nog eens beelden van shows met publiek (met social distancing) te zien. De bizarre, coole intro liep in ieder geval vlotjes over in “Papaya”. De heel erg sexy openingstrack van de Luxemburgers van Tuys (****). Verder hoorden we in het nummer een heel erg soepele bridge en overheerlijke gitaarsolo. We zagen een band die stevig in hun schoenen staat en die weet waar ze mee bezig zijn. Het geheel van de bindteksten en nummers, vormden trouwens een muziektheaterstuk. Alsof de mooie, vrouwelijke stem van de frontman al geen attractie op zichzelf was. Tweede track “Saturday Night” werkte helaas minder aanstekelijk dan “Papaya”, maar ook hier zit het venijn in de staart. Een heroïsche outro die in stilte uitmondde, zorgde alsnog voor de benodigde dynamiek.
EUT 20:50 - Rockende vrouwen, dat horen we graag. Ook in het Amsterdamse EUT (**½) zijn er daar een aantal van te vinden. Ze putten duidelijk inspiratie uit jaren ‘90 bands. Getooid in lederen broek en gekke muts lijkt de frontvrouw ook even in die tijd te zijn blijven hangen. Helaas horen we tijdens de set van EUT weinig nummers die er echt bovenuit steken. Alles kabbelt wat verder en klinkt ietwat gewoontjes. Geen bijzondere stem, maar een set vol generisch klinkende songs. Slecht kunnen we het zeker ook niet noemen wat de Nederlanders ten gehore brachten, maar memorabel was het verre van. Alsof je een plaat van Hole of Weezer ontdoet van alle (semi-)hit(je)s en met de rest van de discografie een plaatje samenstelt.
Yellowstraps - Ze zijn in Vlaanderen niet zo bekend, maar zoals vaak vuurt het Franstalige gedeelte ook geregeld een talentvolle groep de ether in. Het zingende Murenzi broertje van Yellowstraps (**1/2) heeft niet de meest sterke stem, maar wel de groove in de benen en longen om een gezellige sfeer neer te zetten. Een nummer dat normaal op enkele minuten afgerond zou zijn, wist ie mede door zijn zelfvertrouwen om te buigen in een halve sing-a-long van ruim 6 minuten. Een gewaagde hoeveelheid aan zelfvertrouwen. Ook op “Lalala” en “A Colors Show” werden we muzikaal niet omver geblazen, daarvoor klonk het allemaal wat eentonig, repetitief.
Arja Zappa 20:00 - Aria Zappa (****) straalt iets van futurisme uit dat je niet elke dag tegen komt. Ze beschikt bovendien over een opmerkelijk donkere, haast mannelijke en zeer sensuele stem die wat doet denken aan bijvoorbeeld Grace Jones of Annie Lennox. Ook de vergelijking met Ziggy Stardust wordt gemaakt, maar dat is toch een beetje ver gezocht. De Berlijnse multidisciplinaire artieste is dan weer wel van veel markten thuis. Puur muzikaal kun je er, buiten elektronische muziek met een donker tintje, geen muziekstijl op kleven. Ook wat ze doet met haar stem is gehuld in mysterie. Verleidelijk en toch heel krachtig hypnotiseert ze je over de hele lijn, en doet je wegdromen naar verre oorden. . In die voornoemde walm van mysterie laat ze je uiteindelijk verweesd achter in een donker hoekje van de kamer. En dat in amper een kwartier tijd. Indrukwekkend!
Victoria Canal 20:15 - Geboren in München, met een Amerikaanse moeder en Spaanse vader, heeft ze overal gewoond, van Shanghai, Tokio en Amsterdam tot Londen en Dubai. Maar het was in New York waar de legendarische vocale coach Jan Smith (Drake, Usher) haar debuut maakte in 2016, en toen nodigde Beatnigs Michael Franti haar uit op tournee. Omdat ze met één arm geboren is als gevolg van het Amniotic Band Syndrome, put Canal uit een gepassioneerde positiviteit. Al deze energie straalt ook uit op haar EP die in 2020 op de markt kwam. Victoria Canal (***1/2) schippert voortdurend tussen op een pakkende, ingetogen wijze je hart te breken en lekker aanstekelijke de luisteraar doen zweven over de dansvloer. Dit binnen een weemoedige omkadering, die aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Hoewel ze zich laat omringen door topmuzikanten en een backing vocale aankleding die een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel, trekt Victoria de aandacht naar zich toe op een eerder zeemzoet maar sprankelende mooie wijze, doordat het stil wordt in ons hart. Door iets te nadrukkelijke uit hetzelfde vaatje te blijven tappen begint na enkele songs helaas de aandacht een beetje te verslappen, maar door haar unieke stem die ons innerlijk diep ontroert , voert ze je weg naar een dromen dal wat ons tot slot voldoende overtuigt.
Tarta Relena 20:40 - Het mooiste muziekinstrument is en blijft nog steeds de menselijke stem, zeker de uiteenlopende wijze waarop een vocalist ons kan ontroeren. Het Spaanse duo Marta Torrela en Helena Ros zetten het met het project Tara Relena (****) mooi in de verf. Gedurende de volledige set komt het theatrale en opera achtige bovendrijven; deze twee sopranen weten heel goed hoe ze je emotioneel kunnen pakken. Net als de Sirene de zeeman tegen de klippen doet varen, hypnotiseren de vocalisten je op magische wijze, die je ziel in vuur en vlam zetten. De Spaanse en dus ook Zuiders inkleding, is een meerwaarde.
Hun uiteenlopend stembereik doet ons hart tegen de klippen varen, het wordt stil vanbinnen. Een weemoed die je niet in slaap wiegt maar je dus vooral in een trance brengt , met een Zuiders tintje.
Buzzard Buzzard Buzzard 21:05 - In de UK zijn ze ondertussen uitgegroeid tot een Hype. Ook wij wilden eens horen wat er zo bijzonder is aan hen (*****) . De band haalde de mosterd bij vintage rock groepen Thin Lizzy of T-Rex. De jaren ’70 sound loeit op hun EP ‘The Non Stop EP’ , … ook live. Buzzard Buzzard Buzzard speelde op dit retroniveau een rock show van hoog niveau. De vintage rock sound is energiek en heeft groovy refreinen ,wat het allemaal fris en monter doet klinken. De frontman hitst zijn publiek op, alsof het geen streaming showcase is. Een mooie toekomst kan weggelegd worden . De charismatische frontman en de muzikanten bewijzen dit. Grootse klasse van de Britten.
Nea 21:30 - Linnea Södahl , bekend onder haar artiestennaam Nea (***1/2) is een Zweedse singer-songwriter. Ze is geboren in Zuid-Afrika en verhuisde in haar kindertijd terug naar haar thuisland. Ze heeft in de beginjaren samengewerkt met artiesten als Zara Larson, Maggie Lindemann, Tove Stryrke, Timie Tempah , Grey en Axwell. Ze schreef onder andere mee aan Larsons nummer “Lush Life’, “Don’t worry bout me” en “IG4M”, en nu probeert ze het als solo artieste.
De ervaring die ze heeft opgedaan, neemt ze mee in haar solo project. De single “Some Say” werd alvast goed ontvangen, nu live nog. Ze slaagde met brio in haar opzet. Haar songs stralen een huiskamer sfeertje uit, het is een gezapige gezelligheid die niet al te kitsch klinkt. Haar doorleefde, warme stem brengt een punt van rust, zonder je in slaap te wiegen. Je wordt onder hypnose gebracht, en je wordt ondergedompeld in een deugddoend bad van melancholie en weemoed. Een zonnige, zomerse aanpak. Haar muziek floreert het best in een intieme omgeving; met haar stem en uitstraling omarmt ze je.
Jyellowl 21:45 - Doorsnee rap en hiphop met een boodschap vanuit het hart … Klop maar aan bij Jyellowl (****) . Deze klasbak presenteerde het een kwartier lang. Hij beschikt over topmuzikanten . Hij trekt evenwel de aandacht naar zich toe . Hij is zelfverzekerd , en grijpt ons vast met zijn verhaal. Kort en krachtig . Kortom , hij is een groot talent in spé.
Under the Reef Orchestra 22:25 - Under The Reefs Orchestra (*****) is een Brussels powertrio die , in de instrumentatie, de grenzen tussen jazz en alternatieve rock aftast. Gitarist en componist Clément Nourry, saxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard beheersen ongelofelijk hun instrument. Wat een magie. Ze improviseren en treden graag uit de comfortzone. Een verbazingswekkende , grenzeloze combinatie van experimentele jazz en alternatieve muziek.
EABS 22:40 - Electro-Acoustic Beat Sessions of kortweg EABS (*****) zijn niet gekoppeld aan enige muzikale orthodoxie. De Poolse formatie haalt inspiratie uit verschillende muziekstijlen als jazz, soul, funk, hiphop en elektronische muziek. De band verlegt, net als het Brusselse Under The Reefs Orchestra, z’n grens. De Poolse band weet de stijlen door de blender te jagen . EABS is kwaltatief sterk bezig en weet elkaar perfect aan te vullen. Wat een kijk naar de toekomst toe!
dag 4 - zaterdag 16 januari 2021
Banji 20:15- Voeg Julian Casablancas vocoder toe aan de set van dansbare Cage The Elephant en je krijgt Banji (****), Nederlands’ hipste indiepopsensatie. “Chills” klonk, ondanks de rommeligheid, erg fris en overtuigend. Als jonge band vier backing vocals bij je liveset betrekken, zonder er Nathalia-vibes bij te krijgen, je moet het durven! Het pakte in ieder geval erg goed uit. Meer van dat op “Dogbreath”, waar we ook wat Mac DeMarco-achtige klanken bespeuren. Daar waar “Benny Sings” te braafjes bleef, creëerde Banji een amusante, interessante sound waar we ons graag nog een aantal keren extra willen aan laven. Door topnummers “Chatterbox” en “Listen” tot het einde op te sparen, heerste er eveneens een gevoel van ‘verlangen’ tijdens de set. Beide nummers hielden méér dan stand in hun live-uitvoering, iets wat bij jonge bands toch altijd een vraagteken is. Banji, daar zullen we nog van horen.
Froukje 21:00 - Nu ze getekend heeft bij Top Notch, komt de ganse machine achter Froukje (***½) helemaal op gang. Boekers, promo, persaandacht. Fijn om een selfmade dame, die we afgelopen zomer al leerden kennen via Spotify, de stap naar het grote werk te zien zetten. Een sessie op ESNS kon dan uiteraard niet ontbreken. Na een epische intro , werd ingezet met “Groter Dan Ik”, haar doorbraaknummer. Zelfverzekerd raasde ze door de tekst, maar 100% zuiver klonk het niet altijd. Het zijn dan ook heel wat woorden dat Froukje aan elkaar moest rijgen. Muzikaal klonk het nummer anders dan op plaat, wat best verrassend is voor een band vol jonkies om die variaties te overwegen. Froukje straalde zelfvertrouwen uit, zo ook in “Ik Wil Dansen”. Ook hier hadden we indruk dat ze in de snellere nummers niet altijd haar eigen nummers kon bijbenen. Een gevoel dat volledig verdween bij “Licht en Donker”, waar ze vocaal wel helemaal in haar element zat. We zien Froukje, wanneer de wereld het toelaat, wel Lowlands en Pinkpop platspelen.
The Vices 21:00 - De meest gehypete band van Nederland? Dat moet The Vices (****) wel zijn. Met hun rebelse, theatrale en gevarieerde set, stond de band garant voor een dynamisch potje meeknikken op hun gitaarlawaai. Het refrein van “In and Out” had evengoed van een album van Miles Kane of The Strokes geplukt kunnen zijn. En zorgde voor een tijdloos kantje aan The Vices’ set. En God, wat missen we het: een zanger die zichzelf letterlijk in het zweet speelde, danst en in zijn microfoon roept, zelfs zonder fysiek publiek. The Vices lieten de omstandigheden niet aan hun hart komen en scheurden zich richting het einde van hun set. Wat een vet slotsalvo kregen we te verteren. Alles. kapot. Een mooie beoordeling is dan ook op zijn plaats.
Robin Kester 21:55 - Wat later op de avond kwam Robin Kester (***1/2) op de proppen. We ervoeren een dromerige, elektronische blend van scherpe en zachte klanken. Heel meeslepend allemaal. Ook “Leave Now” had een verrassend arrangement, we bemerkten zelfs een vleugje Massive Attack. Erg opvallen deed de act echter niet tussen de massa aan anderen op ESNS. Voortreffelijke uitvoering van de nummers, dat zeker, maar met nummers als “Sweat & Fright” beland je dan misschien wel in onze aan-het-werk-Spotify playlists, maar heel erg warm worden we er nu ook niet van.
Luwten 22:30 - Luwten (***) dan die haar set inzet met “Haircut”. Zelf getooid in een Noémie Wolfs-kortpittig kapsel, bewandelde ze met haar band voorzichtig wat Radiohead-achtige paden. Zo ook op “Element of Surprise” waar Thom Yorke plek heeft geruimd voor satijnen, vrouwelijke zachtheid. Soms zorgde die zachtheid er helaas wel voor dat de muziek ons niet helemaal bij ons nekvel nam. Op dat soort momenten klonk het gewoon te braafjes. Afsluitende track “Control” had dan weliswaar wat meer aanstekelijke toetsen, maar bleef ook wat te lang rond de pot draaien om onze aandacht op scherp te kunnen houden. Een set die heel sterk begon, baarde helaas een comateus muisje.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag 2021
SJ Hoffman & Clairval - Na elk album moet je een streep trekken onder het verleden
SJ Hoffman & Clairval hebben samen het heel interessante instrumentale album ‘Sweet Seclusion’ uitgebracht. We gingen eens te rade bij Steven Borgerhoff en Sam Pieter Janssens om meer te weten te komen over dat album.
Dit lijkt een vervolg op ‘Waves Holding Time’, het laatste album van SJ Hoffman waar Sam aan meegewerkt heeft. Is ‘Sweet Seclusion’ een verzameling tracks die al in aanmerking kwamen voor dat album?
Steven: Dit album staat helemaal los van die vorige plaat. We zijn voor ‘Sweet Seclusion’ gestart met een blanco pagina. Oude ideetjes die nog in de kast lagen, hebben we daar bewust laten liggen. Na elke plaat moet je een streep onder het verleden trekken en aan nieuw materiaal werken.
Was het van bij het begin duidelijk dat het een grotendeels instrumentaal album zou worden?
Steven: Er was niet echt een welomlijnd idee of concept toen we zijn gestart. Het was zelfs niet de bedoeling dat er enkele maanden later al een album zou gereleased worden. Het begon simpelweg met het over en weer mailen van ideetjes die we vervolgens langzamerhand hebben uitgewerkt. Het proces was dus heel intuïtief. Toen we na enkele maanden nog eens door al ons materiaal gingen, vonden we het te goed om er niet iets meer mee te doen.
Jullie spelen beiden verschillende instrumenten, was er een taakverdeling bij het componeren?
Sam: De afspraak was dat er geen afspraken waren. Deze plaat kon enkel tot stand komen omdat er geen grenzen werden opgelegd. We hebben de vrijheid die de lockdown ons paradoxaal genoeg gaf met beide handen gegrepen en al snel mailden we elkaar ideetjes door die ik dan in mijn homestudio finaliseerde.
Was de verleiding niet groot om toch lyrics toe te voegen?
Steven: Neen, eigenlijk niet. Het voelde heel natuurlijk aan om de muziek voor zich te laten spreken. Slechts op één track (“I Need More Space”) vonden we dat er nog vocalen moesten worden toegevoegd. En dan hebben we de tekst bewust minimalistisch gehouden. Echt héél minimalistisch eigenlijk. (lacht)
Hoe gaat deze samenwerking verder?
Sam: We bekijken nog of we met deze muziek misschien iets live kunnen doen. Ik heb al veel experimentelere muziek gezien op onze podia. Allemaal in de veronderstelling dat live spelen opnieuw mogelijk wordt, uiteraard.
Er spelen twee sleutelfiguren van And Then Came Fall mee en toch staat er Clairval als ‘nom de plume’.
Sam: Als Clairval heb in 2020 ook al een album uitgebracht met piano-soundscapes: ‘Ondulé’. Deze ‘Sweet Seclusion’ sluit daar naadloos op aan. Dat Annelies Tanghe van And Then Came Fall meedoet, is natuurlijk niet toevallig. Annelies is mijn bandmate bij ATCF en woont twee straten van me vandaan, maar het belangrijkste: ze is gewoon een steengoede vocaliste.
De cover van “Sky And Sand” van Paul Kalkbrenner springt er om verschillende redenen uit op het album. Wie is met dat idee afgekomen?
Steven: De originele song passeerde toevallig op de radio toen we wat ideetjes aan het uitwisselen waren. Ik vroeg Sam wat hij ervan vond als we de oorspronkelijke versie eens zouden uitbenen en hij zag dat meteen zitten. We hebben ook een versie met mijn stem opgenomen, maar na de sessie van Annelies wisten we onmiddellijk dat die versie er boenk op zat. Ik ken geen betere stem in Vlaanderen dan die van Annelies. Waanzin!
Sam: Annelies heeft om vocals op te nemen meestal maar enkele takes nodig. Zo ook voor “Sky And Sand”. We zijn heel blij dat ze heeft meegewerkt aan dit project.
Hoe zijn jullie bij Tom Barman uitgekomen voor de foto op de hoes?
Steven: We hebben met mijn uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts het fotoboek van Tom Barman uitgegeven. Ik zag zijn foto’s in die periode dus regelmatig langskomen. En de hoesfoto vond ik zo treffend passen bij de sfeer van de plaat en de lockdown.
Jullie zitten beiden bij het label Starman Records en toch komt ‘Sweet Seclusion’ uit bij Klankkast. Een bewuste keuze?
Sam: Gezien het huidige (muziek)klimaat vonden we het een rustgevend idee om dit kleinood op ons eigen ritme en op kleine schaal uit te brengen. Klankkast is het label waarop ik een aantal eigen producties release. Deze soundtrack is evenwel voor iedereen te beluisteren op alle streaming services. Na vier dagen hebben we op Spotify alleen al de kaap van 10.000 streams overschreden!
Steven: de plaat is op vinyl verkrijgbaar, maar ook daar hebben we het bewust ‘klein’ gehouden. Er zijn slechts 100 genummerde exemplaren geperst.
Als jullie tijdens de viruscrisis dit album konden maken en uitbrengen, dan komt er wellicht ook nog nieuw werk aan van SJ Hoffman en And Then Came Fall?
Steven: Ik werk altijd aan nieuw materiaal. Ik zit wel al met wat ideetjes in mijn hoofd over hoe het volgende album zou moeten klinken. Maar het zal alleszins wel weer een andere weg zijn die ik wil inslaan. Zo blijft het spannend. Niets zo erg als een doorslagje maken van je vorige plaat. Een leven zonder muziek, dat wil ik me zelfs niet voorstellen…
CD review
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80598-sweet-seclusion.html
BRUCE verrast met heruitgave van albums op vinyl
Geen nieuwe release voor BRUCE in 2020 en waarschijnlijk ook niet in 2021. Dan hebben we het natuurlijk over de Belgische punkrocktrio BRUCE en niet over Bruce Springsteen of nog een andere bekende Bruce. Geen nieuw werk dus, wel hebben ze vorig jaar hun twee meest recente albums op één vinyl geperst. De derde persing is inmiddels te koop. En dit jaar wordt nog meer oud werk van BRUCE heruitgebracht op vinyl.
Musiczine ging eens praten met de band over hun plannen.
Voor de trouwe volgers van Musiczine is BRUCE geen onbekende, maar voor wie niet opgelet heeft: wanneer en hoe is BRUCE begonnen?
BRUCE: Wij spelen al sinds 1990 met ons drieën samen in The Leftovers, waarvan de roots eerder in de garagerock lagen. Met die band brachten we een CD en wat singles uit via het - toch in België legendarische Boom! Records van wijlen JP Van. Toen onze toenmalige zanger de band in 1993 opdoekte, maakten we een doorstart onder de naam BRUCE. Daarbij zijn we teruggegaan naar onze punkroots. BRUCE speelt dus best al een hele tijd samen, met steeds dezelfde bandleden.
The Leftovers was al geen unieke bandnaam, maar BRUCE is dat zeker ook niet. De google-baarheid was in ’97 nog geen criterium?
BRUCE: Inderdaad, met de naam BRUCE hebben we het onszelf niet makkelijk gemaakt, want online kom je eerst terecht bij Bruce Springsteen, Bruce Willis en Bruce Lee. Ons vind je ergens terug op pagina 527 bij de zoekresultaten. Onze bandnaam heeft wel degelijk te maken met Bruce Springsteen. Met The Leftovers speelden we op de halve finale van de Rock Rally, gepresenteerd door toenmalig Humo-journalist Frank Vander Linden (van De Mens). Hij kondigde ons aan met de historische woorden “de volgende band heet Leftovers, maar dat had net zo goed Bruce kunnen zijn”, want onze zanger/gitarist leek (vooral toen) nogal op Springsteen, wat hem nog jaren achtervolgd heeft. Toen we in 1993 een doorstart maakten, moesten we dus niet lang nadenken over de bandnaam.
Als The Leftovers deden jullie supports voor Ed Kuepper van The Saints en de Cosmic Psychos. Is zo jullie liefde voor Australische punkrock ontstaan?
BRUCE: Die voorkeur was er al eerder. Wij luisterden veel naar Australische bands als The Saints, Radio Birdman, Celibate Rifles, Hard-Ons, New Christs, Cosmic Psychos, enz. We vonden dat goed en dat was hoe onze muziek moest worden.
Na de naamsverandering was er een lange pauze in de band. Wat is er toen gebeurd?
BRUCE: Na de doorstart als BRUCE in 1993 hebben we best wat opgetreden in België en Nederland. Ook hebben we in 1996 ons eerste album The Vaticano Trail opgenomen en een jaar later uitgebracht. Daarna hebben we nog een paar jaren opgetreden. Daarna zijn we wat blijven aanmodderden: vooral repeteren en nieuwe nummers maken, en dat was genoeg. Ons zal je nu eenmaal nooit kunnen verdenken van overdreven veel ambitie of motivatie. Tot de bevriende band Unwanted Tattoo ons in 2009 kon overtuigen om weer eens met hun samen op te gaan treden. Dat was dermate leuk dat we sindsdien muziek zijn blijven maken en blijven optreden.
Waarin verschilt de Aussie-punk van die van Belgische of Amerikaanse?
BRUCE: Australische punk is voor ons met de kenmerkende gitaar-riffs zoals The New Christs en The Eastern Dark, en uiteraard de door alles kervende wah-wah op de drie akkoorden bij Cosmic Psychos. Vandaar ook dat je veel wah-wah in BRUCE-nummers hoort. Wij hebben dus een heel ander geluid dan wat je meestal tegenkomt in subgenres als streetpunk, skatepunk of garagerock.
Waarover gaan de lyrics bij BRUCE
BRUCE: Onze teksten gaan gewoon nergens over. Alle BRUCE-nummers ontstaan met een vuil gitaarrifje en wat Engels gewauwel. Pas wanneer de hele groep de song ziet zitten, ontspinnen zich in Wim’s brein allerlei rare hersenspinsels die uiteindelijk leiden tot wat absurde teksten. Dus daar moet je vooral niets diepzinnigs achter gaan zoeken.
Live brengen jullie al eens een cover van Buzzcocks of Wipers, maar jullie versie van “Warsaw” van Joy Division springt uit de toon. Wat is het verhaal daarachter?
BRUCE: Als ik het me goed herinner spelen we “Warsaw” al van in de Leftovers-periode en zijn we het nummer tot vandaag altijd blijven spelen. Het staat zelfs op ons laatste album. Waarom we precies “Warsaw” zijn gaan coveren, kwam wellicht omdat het een heel mooi Joy Division-nummer is, maar vooral omdat het één van de weinige covers was die we foutloos konden spelen. En het nummer past bij ons BRUCE-geluid.
Het heeft lang geduurd vooraleer jullie die cover mochten uitbrengen. Wat was eigenlijk het probleem?
BRUCE: We hebben toestemming gevraagd aan Universal om het nummer op ons laatste album uit te brengen. Dat mocht mits we toestemming kregen van de rechthebbenden. Dat heeft liefst negen maanden geduurd omdat er nogal wat van die rechthebbenden zijn, naar verluidt tot de erfgenamen van David Bowie toe. En net toen we het opgenomen nummer dan toch niet op het album wilden zetten door de intussen opgelopen vertraging, kregen we alsnog groen licht.
Het valt mij op dat jullie nummers soms al heel lang spelen vooraleer jullie ze opnemen.
BRUCE: Dat komt vooral omdat we niet de ambitie hebben om veel op te nemen. Het is niet zo dat er één of ander uitgekiend plan achter BRUCE zit. Als DIY-band die van niemand afhankelijk is en wil zijn doen wij maar wat. En pas wanneer we vinden dat we voldoende albumwaardige tracks hebben, gaan we opnemen.
De heruitgave van jullie laatste twee albums op vinyl kwam een beetje als een verrassing
BRUCE: Met de covidcrisis heeft de evenementensector en sector van de livemuziek enorm te lijden onder de lockdowns. Van optreden is geen sprake en er is nog altijd heel weinig perspectief. Daarom kwam het idee om onze twee laatste albums, ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ (2019) en ‘My Latest Popstar Crush’ (2017), op één 12”gekleurd vinyl uit te brengen, elk op één zijde van de LP. Die vinyl is inderdaad goed ontvangen en ligt inmiddels in de betere platenzaken. De eerste persing op roze vinyl was op een paar weken de deur uit. De tweede persing is op groen vinyl en de derde persing is op paars vinyl.
Vorig jaar hebben jullie niet vaak kunnen optreden en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Gebruiken jullie die tijd dan om nieuwe nummers te schrijven?
BRUCE: Wij zijn de hele tijd in de weer geweest met het maken van de vinyl. Als DIY-band neemt dat enorm veel tijd in beslag. We krijgen gelukkig hulp van heel wat vrienden, die we niet genoeg kunnen bedanken. We hebben wel nog wat nummers liggen die we in de toekomst wellicht zullen opnemen, maar er zijn nog niet echt concrete plannen. Deze zomer willen we wel onze eerste CD, ‘The Vaticano Trail’, heruitbrengen op vinyl. Die tracks zijn we aan het remasteren. Het wordt opnieuw een DIY-release, dus we hebben nog wel een tijdje wat om handen.
Voor een diy-band zonder label of management worden jullie veel opgepikt wereldwijd door radiostations en voor reviews. Schuilt er een gewiekste marketingmanager in één van jullie?
BRUCE: Wij doen maar wat. We proberen wereldwijd contacten te leggen met radiostations die punk spelen. Een aantal radiostations in Europa, VS en Australië hebben ons al opgepikt en toegevoegd aan hun high rotation list, en daar zijn op regelmatige basis BRUCE-nummers te horen. In Australië kreeg ons vorige album een on air-review van tien minuten op een punkradio, waarbij men het grappig vond dat een Belgische punkband die pretendeert Australisch geïnspireerde punk te spelen op de Australische radio terechtkomt.
Bovenop concerten in België en Nederland hebben jullie ook al in Turkije gespeeld
BRUCE: De jongste jaren was het vooral België, maar vroeger deden we veel meer shows in Nederland. Die optredens in Turkije kwamen er op uitnodiging van de Turkse punkband Reptilians From Andromeda. We hadden samengespeeld in België en het klikte. Het optreden in Ankara werd in laatste instantie afgelast, maar de twee optredens in Istanbul waren heel leuk.
Is een punkrockshow in Istanbul te vergelijken met een punkrockshow in Aarschot of Kortrijk?
BRUCE: Turkije heeft een relatief kleine maar heel fanatieke punkscene met heel wat alternatieve clubs en heel veel optredens, waar heel vaak dezelfde namen opduiken. Het Turkije van Erdogan is niet alleen ver weg wanneer je in de alternatieve clubs bent, maar in de hippe suburbs (Kadiköy/Uskudar) aan de Aziatische zijde heerst er algemeen een alternatieve en meer vrijgevochten vibe, en Erdogan is daar niet erg geliefd om het zacht uit te drukken. Onze twee optredens daar waren bijzonder leuk. We mochten daar een Halloween-avond afsluiten en de sfeer was knotsgek. Het Belgische publiek kennen wij als braaf en terughoudend, terwijl de Turkse fans meteen bij het eerste nummer het podium bestormden.
Worden jullie wel vaker gevraagd voor concerten in het buitenland?
BRUCE: Op een bepaald moment zou er een tour in Duitsland opgezet worden, maar met onze drukke beroepsbezigheden is het niet makkelijk om dat allemaal te organiseren. Bovendien kost het enorm veel tijd om de juiste contacten op te bouwen. We bekijken alles wat ons aangeboden wordt. Momenteel zijn er in een aantal landen goede contacten, maar door de coronacrisis volgt daar nog niets concreets uit.
Wat was tot dusver het hoogtepunt met BRUCE?
BRUCE: Zonder twijfel ons optreden op Sjock Festival in 2017 (met Bad Religion, Zeke, New Bomb Turks, …). Optreden op je favoriete festival, waar je zelf al zo lang naartoe gaat, dat is gewoon de max, zeker wanneer je achteraf complimentjes krijgt. Voorts ook de support van TV Smith van The Adverts in Leuven, maar dan vooral voor de cover van “Voor De Dood”, die we diezelfde avond samen met Elvis Peeters, zanger van Aroma di Amore, in een uptempo BRUCE-versie gebracht hebben.
Welke ambities hebben jullie nog met BRUCE?
BRUCE: We willen het gewoon leuk houden en hopelijk dit of volgend jaar nog eens de studio induiken. En vooral hopen we dat de schade door de coronamaatregelen in de muzieksector wat meevalt, zodat we met z’n allen weer kunnen optreden en de scene meer bloeit dan ooit tevoren. Als er toch iets op onze bucket list staat, dan misschien een paar concerten in Australië.
https://brucepunk.bandcamp.com
The Bills - I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Bill Troiani AKA Billy T and Bill Booth form the duo The Bills. Despite their parallel careers - they played both in duo form and in bands with each other - they only met in Norway to release a record as a duo. 'Till the Blues have gone' was released on January 15. We had a nice conversation with the duo a few weeks ago about expectations, why it has taken so long. But also where the adoration for Blues and folk comes from and of course these corona times we still live in.
Who are The Bills and how did you find each other?
Bill Booth: The Bills are two musicians named Bill! One Bill Troiani AKA Billy T, from New York and Bill Booth from the State of Maine. Although we were performing at the same time in the same music circuit in New York, we only met after arriving in Oslo.
Billy T.: I met Bill Booth here, in Norway. I believe we met in the late ‘90s when we both joined “The Swinging Doors”; country-honky tonk band. I was running the house band at Muddy Waters in Oslo, and Bill had his own band. He asked me if I would like to play bass in his band and I said yes. At that time I was playing in quite a few bands. Mostly Blues.
You have been in the music business for many years. Apart from digitization, what is the biggest change over the years?
Billy Booth: Digitization is of course the biggest change and has affected most every aspect of the music business from fewer radio stations, live shows and broadcast royalties for artists and song writers.
Billy T: I got older.
Originally you are Americans, but moved to Norway I have read. Why the turnaround?
Billy Booth: Two slightly different stories but both of us came to Norway on tour with different bands. Bill Booth met some Norwegian musicians while touring and landed a gig with one of the biggest Norwegian Rock acts in the country at the time as well as sparking interest as a solo artist and studio musician. I'll let Billy T answer his own story…
Billy T: I first came to Norway with The Tom Russell Band in 1983, I believe. Every year we did 2 months at The Gamle Christiania in Oslo. 7 days a week, 4 sets a night, for 2 months. It was during one of those trips I met a Norwegian girl and we eventually got married. She moved to NYC and after 10 years we had twin girls. She became unhappy with life in the USA, came back to Norway with our daughters, and asked for a divorce. I moved here in1997 to be Poppa
Despite the fact that you have been playing together for many years in various projects, the debut 'Till the blues have gone' is only now coming out, why did it take so long?
Billy Booth: We both have extensive solo careers and timing was never right until now.
Billy T: Well, we both have our own bands. I have 4 albums out with “The Billy T Band”, and Bill Booth has at least that many with his band. That kept us busy, but we thought a smaller unit might be something we could offer to smaller venues. We started mainly as a duo, driving and playing all over Norway. It was sounding good. After a while we got tired of our repertoire and decided to write songs together and record them for a CD. Bill Booth has his own recording studio and he’s producing his own CDs for years.
I think it is a typical Blues record, warm and compelling as Blues should be. How have the reactions so far been? The record has yet to come out, but maybe you've already picked up bits and pieces?
Billy Booth: We have been getting good radio play and reviews, especially in the UK and Ireland as well as Norway.
Billy T:We’ve been getting some wonderful reviews and airplay. The last issue of BluesNews here in Norway, Has a 4 page spread about The Bills as well as a 5 “dice” review of the album.
It's also a very accessible record, you sing those songs right away... is that a conscious choice? or am I wrong?
Billy T: Of course we had that in mind. I wouldn’t have it any other way.
Where does the fondness for Blues come from?
Billy Booth: I, Bill Booth, grew up far from the typical blues areas in the US but Portland, Maine also had frequent visits from touring Blues greats like Muddy Waters and BB King, both of whom I saw in concert locally. . One of my first records was a live recording of Lightning Hopkins who had become popular playing on the US folk music circuit during the 1960's folk revival. All this is in addition to the so called British invasion with many rock bands from England playing blues such as Clapton, The Stones and Led Zeppelin and many more.
Billy T: I grew up in NYC. In the late 1950s and the early 1960s there were still independent radio stations, with their own DJs playing what they wanted, or so I believe. Ruth Brown, The Moonglows, Johnny Ace, Bo Diddley, Little Willie John; the list goes on and on. R&B back then was still heavy on the blues, so it was ingrained in me. My first band was the “Post War Baby Boom Blues Band”. I sang tunes from Lloyd Price, The Paul Butterfield Band, etc..
Besides blues there are also folk and country influences in your music, where do those influences come from?
Billy Booth: Folk music and country are one of the most popular genres in New England whether imported from Nashville or locally grown like Dick Curless and David Mallett. Fiddle festivals, contests and dances became very popular also during the folk music revival of this time
Billy T: Folk music was everywhere, from Woody Guthrie to Bob Dylan. I didn’t understand country right away, but now I love it. The Carter Family, (”My Dixie Darling”), Wynn Stewart, Jean Shepard, Webb Pierce, etc. etc.. if you asked me, I’d say Hank Williams was a blues singer.
Who are your great examples?
Billy Booth: Beside the afore mentioned blues, rock and folk artists would be Cajun music with the Balfa Brothers who I heard on folk radio as well as Doug Kershaw who I first saw on television during the Ed Sullivan show in the 1960's.
What are your personal expectations about this release?
Billy Booth: We hope for respectable reviews and radio play with a chance at further touring and live shows.
Billy T: I hope people like it.
You can't get past it this year, corona. Have you made plans that couldn't go ahead?
Billy Booth: In March all of the live shows we had booked were canceled. We have done a few live shows this autumn for limited audience but people are a little reluctant to attend gatherings and the increase in infections has closed most live venues now.
Billy T: Oh yeah.. we didn’t get the chance to go out and promote our new CD.
How did you as a musician (and human being) deal with this crisis?
Billy Booth: Personally I began going daily live streams in the morning featuring a song a day; The Morning Song as it was called. I did a show every day for three months with well over 100 of my songs reaching one to two thousand people daily and generated some income as well through donations.
Billy T: As carefully as possibly. Aside from gigs, I don’t go out very much anyway, so it’s been boring but tolerably. At 71 I’m in that “High Risk” category!
How do you think culture and music will survive this crisis?
Billy Booth: I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Billy T: Yes, of course. It always does.
What is your opinion about things like Spotify and social media?
Billy Booth: Spotify is great for the audience but terrible for songwriters and artists. A fair system needs to be developed for paying artists and writers. Social media is great for promoting music despite the loss of income.
Billy T: I don’t use Spotify because the regular musicians don’t get paid. I use social media all the time, no problem.
What are the further plans for the new year 2021?
Billy Booth: Live Shows if possible
Billy T: Survive until the gigs come back!
To go further. What are the ambitions after all these years?
Billy Booth: Continue writing, recording and performing as long as possible
Billy T: I’ve been writing songs by myself and with others, like Bill Booth. I really enjoy that. I think I’m getting good at it!
Absolutely. Thanks for this nice interview, I hope we can speak each other soon when you go on tour in my country ? Thank You!
Hydrogen Sea - In deze tijden kan muziek meer dan ooit een verbindende rol spelen
Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat ‘In Dreams (2016)’ gooiden de twee voor de nieuwe plaat ‘Automata’ het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hesen ze drie absolute topmuzikanten aan boord en verlieten ze doelbewust het pad van digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band is niet bij de pakken blijven zitten en brengt eind januari een gloednieuwe EP op de markt ‘Symbiosis’. Ze staan ook in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie ‘Black Out’ , op VRT uitgezonden.
We hadden een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de verdere toekomstplannen van de band uit de doeken deden.
Mogen we even terugkeren in de tijd? De band bestaat ondertussen (dacht ik) sinds 2012. Ik heb jullie live gezien in 2015 op Rock Herk, een concert dat me is bijgebleven. Wat waren voor jullie de hoogtepunten voorlopig?
Pj Seaux: Dat is toch vooral in bepaalde periodes zo. In het begin voor onze eerste plaat was het leuk om samen met The Bony King of Nowhere op tour te gaan. Het was ook heel leuk om in Japan te mogen spelen. Dat was ook rond 2015, en dus zeker een mijlpaal. Ik heb ook genoten van het creatieproces met de band in De Singel in najaar van 2017. Dat zijn zo wat momenten die spontaan naar boven komen.
Jullie debuut ‘In Dreams’ uit 2016, was wat mij betreft een mijlpaal binnen de Belgische muziek. Hoe waren de reacties daarop? En heeft het deuren geopend?
PJ Seaux: De reacties op dat debuut waren heel goed. Daardoor kregen we toch meer kansen om in voorprogramma’s en zo te spelen. Dus op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend. We werden wel groter uiteindelijk , maar stelden toch vast dat we aan kwantiteit moesten inboeten na een tijdje, dat was op zich toch een grappige vaststelling ergens. Maar toch zijn we heel blij met die plaat, we werden op de radio gedraaid en zo, maar vonden het ook tijd worden voor iets anders en uitgebreider. Maar vooral hebben we dus dankzij dat debuut geleidelijk een publiek kunnen opbouwen.
Wat me vooral opvalt aan die eerste plaat, en ook de nieuwe EP is dat er iets van een donker melancholisch en weemoedige sfeer rond jullie muziek hangt. Is dat een bewuste keuze? Waar komt die ‘donkere’ sfeer vandaan, een soort duisternis dat als een warm deken je hart verwarmt. Ik voel me bijvoorbeeld gelukkig in die soort duisternis, is dat bij jullie ook zo?
Birsen Uçar. De fascinatie voor dat donker is gegroeid door een voorliefde voor het nachtleven eigenlijk. Als het dagelijkse leven stil ligt, kom je in een soort heel andere soort parallel universum terecht. Dat spreekt me enorm aan, vandaar dus …
Drie jaar later is er ‘Automata’ een plaat die, uiteraard door toevoeging van top muzikanten, een nog voller geluid kreeg. Hoe waren de reacties daarop?
PJ Seaux: ‘Automata’ was wellicht iets minder toegankelijk Door met meer muzikanten te spelen , hadden we een diepte die we vroeger niet hadden. Voor de fans van het eerste uur wel even schrikken, maar we kregen er toch positieve reacties op. We hebben daar een ander publiek mee bereikt dan de eerste omdat het een specifieker geluid is dan bij ons debuut. Nu zijn we - door omstandigheden weer met twee - maar het is ook gewoon leuk om de verschillende aspecten van onszelf te ontdekken en her te ontdekken.
Was het een bewuste keuze om jullie sound aan te passen of was het eerder toeval?
PJ Seaux: Dat was in die zin een bewuste keuze omdat we die laptop een beetje beu waren.
Is het niet zo dat jullie door met vijf te spelen, live ook meer interactie konden maken met het publiek? Ik heb ooit eens een review gelezen, toen jullie nog met twee waren, dat dit het enige kritieke punt was, de te weinige interactie? Je mening graag (mij stoorde het toen totaal niet , moet ik zeggen)
PJ Seaux: Het is een andere dynamiek als je met twee of met meerdere muzikanten op dat podium staat, sowieso. Als je met meer speelt , is er meer de mogelijkheid om die verbinding te maken met het publiek. Waar we met ons twee bezig waren om alles goed te krijgen, zijn we nu bezig met gewoon te spelen en kunnen we dus wel meer daarmee bezig zijn dan vroeger.
De reden van dit interview is ’Symbiosis’. Ik heb hem een keer beluisterd en de EP bevat een kleurrijk klankentapijt in een weemoedig kader. Wat is jullie mening? En is er bewust gekozen voor die weemoed?
Birgen Uçar: Die adoratie voor de nacht, waar ik het daarna over had, keert terug. Maar ik vind ook dat er een beetje een afwisseling moet kunnen zijn tussen dat licht en donker. Door middel van soms opgewekte songs, en soms meer sombere te combineren. En dat is er dus wel meer ingestopt in deze EP. Dat combineren van beide aspecten.
Jullie muziek is altijd zeer filmisch en fantasie prikkelend geweest, ook op deze EP; al is het deze keer binnen een wondermooie , sobere manier. Welk verhaal schuilt er achter deze EP?
Birgen Uçar: De titel is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben beide elkaar nodig om te groeien. Ik was daar eigenlijk, zeker door die corona, toch mee bezig ; die aspecten die botsen met elkaar, maar elkander dus ook nodig hebben. Dat vind je bijvoorbeeld ook terug in de natuur. En ook de vraag hoe we de wereld kunnen redden, door ons strikter te verbinden met die natuur.
De aanleiding voor die EP ‘Symbiosis’ was het nummer “End Up” (uit hun ‘Court The Dark’ EP) dat als titelsong gekozen werd voor de Eén serie, ‘Black-out’. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die serie nog andere deuren open laten gaan?
PJ Seaux: Dat is inderdaad gebruikt voor de serie ‘Black Out’. De regisseur is in 2012 naar ons concert komen kijken, en was nog steeds fan. Hij wilde met dat nummer dat hij graag hoorde ooit iets doen, als soundtrack. En het paste naar zijn mening perfect bij de serie waar hij mee bezig was. Het deed ons enorm veel plezier dat hij na al die jaren ons contacteerde daarvoor. Zo zie je maar, als je een concert speelt dat het zoveel jaren later nog steeds een invloed kan hebben op mensen, dat is prachtig. Het was voor ons dan ook de ideale moment om dat nummer heruit te brengen.
Wat die deuren openen betreft? Doordat die song elke zondagavond , als openingssong voor de serie, in vele woonkamers terecht komt , leren meer en meer mensen je op die manier beter kennen. Op dat vlak opent dat dus zeker deuren. We krijgen ook reacties van mensen die zeggen ‘’elke zondagavond hoor ik dat nummer en denk ik, ik ken dat van ergens’’ het is dus bijzonder leuk…
Zijn er nog verdere plannen om jullie muziek te gebruiken voor film of series in de nabije toekomst? Welke soort films spreken jullie aan? Of geen bepaalde voorkeur?
PJ Seaux: Maak dit maar de kop van het interview. Jazeker kom maar allemaal af. (haha) Maar goed, laat het me zo stellen. Specifieke plannen om muziek te schrijven voor serie of film? Kijk als zoiets op ons afkomt zoals nu bij ‘Black Out’, en het sluit aan bij de muziek die we willen brengen, dan willen we dat zeker doen. En ja, dan mag men ons altijd contacteren. We gaan dat echter niet teveel forceren, onze muziek maken is het belangrijkste. Als dat er als extra bij komt? Dat mag, en kan dus altijd.
Laten we het kort ook eens over de coronacrisis hebben. Hoe heb je als muzikant, band en mens die crisis voorlopig overleefd
Birsen Uçar: Wat vooral opvalt , er leeft enorm veel angst. Zowel om zelf ziek te worden, maar vooral om het door te geven aan iemand anders. Na een tijdje ging ik wel meer en meer bewust wandelingen maken in de natuur, om te kijken wat die natuur te bieden heeft.
PJ Seaux: In die periode kwamen we ook tot rust eigenlijk. Voordien was alles hectisch voor ons eigenlijk. Door die lockdown moest niets meer, de rush naar de klok viel stil. Dat bracht een gemoedsrust met zich mee. Het is zoals je even de stekker eruit trekt dus. Na een tijdje begint dat toch te kriebelen, en zijn we gaandeweg toch nieuwe muziek beginnen maken.
Missen jullie de live optredens niet?
PJ Seaux: We hebben de kans gekregen in september om bij mensen op te treden voor een soort huiskamer concertjes als het ware. En dat heeft ons wel in een versnelling gebracht om nog meer nummers af te werken. Maar voor de rest concerten? Ik ben daar niet echt mee bezig. Want eerst was het maart, dan april of mei tot juni enz... Ik heb dat uit mijn hoofd gezet, we zien wel als het terug mag, ik ben er dus niet bewust mee bezig nu. Daardoor mis ik het ook niet echt, maar als het terug mag , vliegen we er met plezier weer in.
Moesten optredens niet doorgaan, is er een mogelijkheid tot streaming concerten? Hoe sta je daar tegenover trouwens?
Dat concept zijn we aan het bekijken, om onze EP bijvoorbeeld voor te stellen via streaming. Het zou jammer zijn dat we een plaat uitbrengen, zonder te spelen. Dus we gaan dat sowieso bekijken of het dan op die manier kan. Via een streaming concert die EP voorstellen.
Moest die streaming nu de norm worden, zouden jullie dat zien zitten? Om daar beetje op door te gaan
PJ Seaux: Het is een tussenoplossing. Maar nee, het is zo bizar om een nummer te stoppen en dat publiek niet te horen. De interactie en wisselwerking is voor een band (en voor dat publiek zelf) gewoon veel te belangrijk om dit de norm te laten worden. Het publiek is gewoon belangrijk om muziek te maken. Laat het ons daar bij houden. Dus nee, mooie oplossing maar de norm? Liever niet.
Birsen Uçar: Wat de connectie tussen publiek en muzikanten betreft, er zijn onderzoeken over gedaan. En wat daar boven komt, is dat al die mensen op dat moment allemaal op dezelfde golflengte zitten als ze samen naar zo een concert staan te kijken en luisteren. En daardoor is dat ook belangrijk, die wisselwerking tussen publiek en muzikanten. Dat kan dus totaal niet of zeer moeilijk via streaming.
Wat is de rol van muziek in tijden van crisis?
Birsen Uçar: Muziek is terug, meer dan vroeger, nodig om al die dingen terug aan elkaar te lijmen als het ware. Om maar te zeggen, er is een schrik om te dicht bij anderen te komen, ook bij mij een beetje eigenlijk. En kan muziek daarin een verbindende rol spelen als het ware. Om toch verbonden te blijven met elkaar.
Hoe zal muziek, cultuur enz , die toch zwaar getroffen zijn tijdens deze crisis, deze overleven , denk je persoonlijk?
PJ Seaux: Het is moeilijk in te schatten, maar de muziek en cultuur heeft enorm veel veerkracht. Wat niet wil zeggen dat we ons plan trekken, maar het gaat afhangen van creatieve mensen binnen die sector om daar iets mee te doen. Maar er is een enorme veerkracht dus, en daar heb ik wel vertrouwen in dat het daardoor alsnog goed zal komen..
Iets heel anders. Jullie hebben ook samengewerkt met Geike . Hoe is die samenwerking ontstaan?
PJ Seaux: Birsen heeft teksten geschreven voor Geike. En ik ben bassist bij haar. En omdat onze genres een beetje samenvallen , konden we ook samen op tournee gaan eigenlijk.. De concertenreeks die ging doorgaan in oktober 2020, is ondertussen al enkele keren verplaatst en zal nu doorgaan in maart/april al zal het eerder april worden.. want ze zijn al bezig om die data van begin maar naar eind april te verschuiven, dus het is nog steeds koffiedik kijken.
Naast Geike , spelen jullie nog in andere projecten. Zoals girlband Oko Yono. Valt dit allemaal nog te combineren met Hydrogen Sea?
Birsen Uçar: Oko Yono ligt nu wat stil, we zijn allemaal een beetje met onze eigen projecten bezig. Het valt zeker te combineren, doordat als de ene groep iets minder is , zijn we wat meer met de andere bezig. En zo is er een vlotte wisselwerking tussen die verschillend projecten.
Waren die projecten ook inspirerend voor jullie werk bij Hydrogen Sea zelf?
Birsen Uçar: Voor mij wel eigenlijk. Wat we bij de andere projecten doen , sluit er eigenlijk wel op aan bij wat we doen met Hydrogen Sea, dus ja.
Jullie hebben ook een zeer brede interesse voor het heelal , heb ik ergens gelezen? Vertel er gerust wat meer over
Birsen Uçar: Die fascinatie voor het heelal komt eigenlijk uit ‘Automata’, waar elke song een beetje gaat over kijken naar het universum, de sterren en planeten. En gewoon even van onze planeet stappen en kijken naar dat immense heelal, dat was het concept. Het ongrijpbare daarvan fascineert me. En ook onze naam ‘Hydrogen Sea’ is een zee van waterstof, die je bijvoorbeeld vindt op Jupiter. Weer dus een verwijzing naar het Heelal. Ik haal dus eigenlijk mijn inspiratie uit het universum. Zowel qua teksten als sfeer .
Laten we het ook over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
PJ Seaux: Ik heb eigenlijk geleerd uit 2020 om eigenlijk niet teveel te plannen op voorhand. Het enige waar ik naar uitkijk , is het einde van de winter en genieten van de lente, voor de rest weten we niet wat er gaat gebeuren en ik ben er bewust ook niet mee bezig. Dat geeft ook een gemoedsrust, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is niet negatief bedoeld, ik ben gewoon heel blij dat we gezond zijn. Ik zal dus gewoon blij zijn als de lente er is.
Birsen Uçar: Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik weer iedereen kan vastpakken. Mijn ouders, de kinderen van mijn zus en zo. Dat mis ik eigenlijk wel nu.
Wat zijn de verdere ambities als muzikant en band na al die jaren?
Samen: Gewoon blijven doen wat we nu doen, en daardoor mensen blij maken of raken. Dat is ons belangrijkste doel voor de komende jaren. Als dat lukt zullen we als muzikant en mens zeer blij zijn.
Pics homepag @Alexander Popelier
Hartelijke dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot heel binnenkort ergens op een podium
Nederlands 
Français 
