Biologieles deel 1 … Elk jaar is het voor de imker bang afwachten of zijn bijen de lente halen. Vijf donkere maanden sluimerende spanning ontladen zich in het moment dat de imker het deksel van de bijenkasten licht. ..
The Subs optreden deel 1 … Bij een vrijwel volledige donker en afgeladen vol AB is het vòòr de start van het optreden niet duidelijk of The Subs the survival of the fittest gewonnen hebben. Met een ijzersterke optredenreputatie sinds 2008 maar ook een luwere periode de voorbije jaren, met uitzondering van “UFO” in 2018, heb je geen idee of The Subs als een feniks uit zijn as verrezen zijn. Het beloftevol gezoem waar het optreden mee start, als wakker wordende bijen, en een directe oerkreet “We are back” van frontman Jeroen De Pessemier vegen alle twijfel weg : dit optreden wordt een weergaloos feest.
Met verbazing wordt het publiek zo gekatapulteerd richting een bijna anderhalf uur durende rave zonder pauze. Van “The longest night” tot het obligate einde “The pope of dope”: alles is een naadloos verlopend verhaal van moshpits, efficiënt opgebouwde ontladingen in iedere song, en het opzwepende podiumbeest Jeroen De Pessemier. “Concorde”, “Mitsubitchi”, “Fuck that shit”, “My punk” en “Face of the planet”: eerst nog met een soort multicolor tovernaarscape, later in bloot bovenlijf, klimt De Pessemier het balkon in, biedt hij vodka aan, deelt hij t-shirts uit, doet hij van een Mozus splijt de zee open met het publiek of wordt hij op handen de zaal ingedragen op een dienblad met spotlights.
The Subs geven hun drie gastzangers alle ruimte om te schitteren. Eerst als voorprogramma en dan als zanger bij het nieuwe “Blank” is Glints de perfecte uppercut. Met potloodsnorretje, een vers gesteven trainingspak en een jaren 90 Good shape haircut geeft hij een stevig energieke inkijk van een voor The Subs nieuw genre : dit klinkt zeer Brits en zeer UK garage. Bij “Trapped” is het niet Colonel Abrams maar een space oddity uitziende Rouge Mary uit Parijs die de vocals doet. Helaas is bij dit liedje de melodie even weggeveegd, en hetzelfde geldt voor “UFO” die door Yves Paquet nochtans sterk gebracht wordt, wat een dijk van een stem heeft die.
Drie keer verduidelijkte De Pessemier bij het publiek dat er een toonmoment van old school aankomt, wat telkens in een minuut onversneden dance resulteert. Als een mentor toont hij gretig aan waar de roots van de veelzijdige Subs liggen. Dat ze het publiek royaal tot ontploffing brengen vind je in het perfecte bewijs van “The Pope of Dope” met The Party Harders. Op een gouden troon wordt de zanger in ontbloot bovenlijf en witte sportsokken met een geknutselde mijter van achter in de zaal door het losgeslagen publiek naar het podium gebracht.
Resultaat : The Subs - een podium vol concertgangers, door De Pessemier zelf erop getild. Een speelse chaos die zorgt dat deze klassieker ook direct het eindpunt vormt van het optreden, want verder spelen is na deze wervelwind niet meer mogelijk.
Biologieles deel 2 : alleen de sterkste bijen blijven na de winter overleven, dat is nu éénmaal de natuur. The Subs optreden deel 2 : de natuur heeft beslist, The Subs are really really back.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Subs
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-subs-04-05-2019
Glints
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/glints-04-05-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Van marketing hebben ze bij Wives (uit Queens, New York) blijkbaar weinig kaas gegeten. Hun naam is niet alleen moeilijk te googelen, ze is al ettelijke keren door andere groepen gebruikt. Bovendien toerden ze door Europa terwijl hun eerste plaat nog in de maak is. Dit geheel terzijde. De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en ook wij amuseerden ons best.
Wat onverwacht eigenlijk want Wives is een nieuw project van gitarist Andrew Bailey van DIIV, een groep die het soort dromerige indierock maakt waar ik alleen maar moe van word. Maar dit was duidelijk wat anders: grotestadsrock waardoor je, mits enige verbeelding, echo’s uit de rijke New Yorkse rockgeschiedenis hoorde schemeren. Een flink stuk forser en gruiziger dan DIIV met gitaren die zich gretig wentelden in noise en grunge.
Laatste single heet trouwens “Waving past Nirvana”. Ik hoorde ook een hoog Lou Reed gehalte maar dat had vooral te maken met de zangstijl van Jay Satterwhite.
Een goeie sound hadden ze zeker maar ook de nummers zelf mochten er best zijn, buiten die paar missers dan. Maar het zal toch vooral dat ene nummer zijn, dat traag begon en een geweldige spanningsopbouw kende, die me reikhalzend naar die eerste plaat doet uitkijken.
Vier jaar bleef het opvallend stil in kamp Wallace Vanborn , de band (van Gentse bodem) die ons reeds meer dan 10 jaar voorziet van stevig, catchy gitaarwerk. Bovendien wisten ze na meer dan 400 optredens een ijzersterke live-reputatie op te bouwen binnen de Belgische muziekscene. Neen, dit is niet iedere muziekgroep gegeven. Toch betekende deze radiostilte geen stagnatie van hun creatieve proces, integendeel…Hier zagen we een trio ontwaken uit de pauze, van veel energie, een goede zang en catchy hooks.
Een PletWallace dus , luid, rap, een liveband ten top , omfloerst van een goede belichting in een kleine, gezellige club met een strak voorprogramma. Meer volk hadden we verwacht om deze twee straffe bands te zien, maar de afwezigen hadden eens te meer ongelijk.
Deze hiatus scherpte Wallace Vanborn, maar ook Ian Clement (zanger) aan tot nòg straffere artiesten. Ian werkte de laatste jaren stilletjes aan zijn tweede, intens ontroerende soloplaat ('See Me in Synchronicity’, verscheen februari '19). Daarnaast vonden de bandleden (Ian, Sylvester Vanborm & Dries Hoof) ook nog de tijd om te spelen in verschillende andere projecten èn als kers op de taart: ze schreven 3 nieuwe nummers en brachten deze uit via een split-release met Paceshifters (NL) ter gelegenheid van Record Store Day 2019. Een uniek project die we vanavond konden aanschouwen.
Deze vrijdagavond startte meteen met de alternatieve, grungy rock-and-roll van Paceshifters. Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit van deze Noorderburen gehoord, ondanks het feit dat ze al sedert 2008 in het circuit zijn. Toch werd al snel duidelijk dat ze in staat waren om ons plat te spelen. En dit deden ze ook, zonder aarzelen. Op het podium zag ik twee broers (waaronder de basgitarist die net vader was geworden) en één drummer die zich smeten, zich amuseerden en overtuigden van hun ruige orkestje. Wat over bleef was minstens één gelukkige mens, omdat hij de Paceshifters mocht leren kennen en waarderen.
Na een korte pauze beukten de eerste noten van Wallace Vanborn tegen onze trommelvliezen. De set begon met “Welcome to the Wastelands”. Meteen werd het publiek meegesleurd met de sneltrein en Ian was na dit eerste nummer zéér resoluut: "Mensen, we hebben jullie gemist en zijn blij om hier terug te zijn!". Deze oprechte dankbaarheid, gaf mij een stevige portie kippenvel.
Hierna passeerden enkele oudere nummers de revue, “Cougars” en “Found in L.A.” toonden ze dat ze nog altijd in staat zijn om ons met een knipoog omver te blazen.
Het viel mij ook op hoe goed de belichting was: snelle, felle kleuren wisselden vlotjes af met donkere mystieke tinten , én met het dichte rookgordijn klopte alles. Ik waande mij zelfs even in Joshua Tree.
Nu was het tijd voor nieuwe nummers vanop de RSD split 10": “Flashlight” en “Sleaze To Greaze The Wheel”. Beiden puike nummers, met als doel ons klaar te stomen voor “Borderline”, het laatste en extreem luide, snelle, harde nummer van de split. Het publiek was nu echt ‘hot’.
Tot slot werden ons nog enkele klassiekers voorgeschoteld: “Rover”, “Atom Jugler”, “Supply And the Damned” en “Cowboy Panda’s Revenge”. Het publiek verloor nu echt de controle en een fotograaf werd zelfs tegen de grond geslingerd (gelukkig zonder brokken). De drummer vond ons zo'n aardig publiek, dat hij de moeite deed om eventjes naar ons toe te komen: "merci, merci, merci". Opnieuw een kippenvelmoment. Tja, ongelooflijk veel respect heb ik voor deze band!
Een PletWallace kwam dus na enkele jaren naar ons toe en overwon ieders paar oren. Opnieuw en steeds weer… opnieuw.
Setlist: Welcome to the wastelands - Cougars - Found in L.A.
Flashlight (nummer van op nieuwe split)
Sleaze To Greaze The Wheel (nummer van op nieuwe split)
Borderline (nummer van op nieuwe split)
Rover - Atom Jugler - Supply and the Damned - Cowboy Panda’s Revenge
Organisatie: N9, Eeklo
Wallace Vanborn - Gent's stonerrock-trio is terug van weggeweest, en hoe!
Paceshifters + Wallace Vanborn
N9
Eeklo
Les Nuits Botanique 2019 - Kate Tempest - Profetische poëzie voor de liefhebbers
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Orangerie)
Brussel
2019-05-03
Tom Dinnewith
Gelauwerde dichters zijn niet het eerste wat je op het podium van de Botanique zou verwachten, maar met Kate Tempest stond vrijdag niets minder op de affiche. Als schrijfster gooit ze wereldwijd hoge ogen, maar ook muzikaal leeft ze zich uit. Haar albums ‘Everybody Down’ en ‘Let Them Eat Chaos’ mixen invloeden van r&b en neerslachtige electro met de typische sound van de slam poets. Weinig uitbundige muziek, maar lyrisch sterk en intrigerend. Met een derde langspeler in de pijplijn, ‘The Book of Traps and Lessons’, bestijgt ze deze zomer opnieuw het podium. Het bleek alvast genoeg om de Orangerie helemaal uit te verkopen.
Er zijn weinig acts zoals die van Kate Tempest, en dus leek de Botanique zich ook de moeite te besparen om een echt bijpassend voorprogramma te zoeken. Daarmee willen we niet gezegd hebben dat de twee eerste acts van de avond zich niet konden onderscheiden. Het prettig gestoorde Peritelle mocht de avond inzetten. Met wat goede wil kan je het hebben over een Brusselse ‘supergroep’, die leden van Veence Hanao, Carl et les Hommes-Boîtes en Fou Detective samenbrengt. Als dat geen belletje doet rinkelen, hoeft u niet te panikeren. De jongens van Peritelle namen het publiek moeiteloos bij de hand met een lekker van de pot gerukte hiphopshow, inclusief bizarre visuals, jurken en hotpants. Een prima introductie voor hun aankomende album ‘Ne Soyez Pas Triste’.
Ook de tweede act van de avond kon best bekoren. Apollo Noir kwam helemaal alleen het podium op, met heel wat elektronica voor zijn neus. De interactie was wat minimaal, maar de muziek die hij uit de boxen liet knallen, wist wel te overtuigen. Zijn glitchy, ietwat zwaarmoedige beats kregen een heleboel mensen in beweging. Echo’s van Gesaffelstein en Iglooghost kwamen uit zijn muziek naar voren en ook de dreunende beats van Crystal Castles waren nooit echt veraf. Te ontdekken, met andere woorden.
Amper twintig minuten later verscheen Kate Tempest zonder veel bombarie al op het podium. Enkel geflankeerd door een man op synthesizers begon ze een babbeltje met het publiek, waarin ze de wens uitdrukte dat mensen hun mobieltje even links zouden laten liggen en hier zijn, bij haar, in dat moment. Die vraag hoor je tegenwoordig wel vaker, maar bij Tempest was die van cruciaal belang. Haar optredens zijn, bij gebrek aan een beter woord, verhalen. Wie even de draad kwijt was, verdween na enkele minuten onherroepelijk uit de flow van het optreden. Er waren geen beats om je karretje opnieuw aan vast te haken.
Wie goed luisterde, werd daar wel voor beloond. Met haar sappige accent en vlekkeloos gevoel voor timing wist Tempest een bijzonder gewillig publiek vrij snel in te pakken. Dat was – nogmaals - grotendeels te danken aan haar uitstekende teksten, die slingerden van wanhoop over de Brexit naar eenzaamheid in de grote stad, of van isolatie in tijden van sociale media tot het worstelen met verslaving en slecht politiek bestuur. Teksten die niet enkel op Londen van toepassing zijn, maar ook feilloos passen in Brussel. Allen Ginsberg en de beat poets zouden trots zijn.
Dat gezegd zijnde, loerde de monotonie soms gevaarlijk om de hoek. Nummers als “Europe Is Lost” en “We Die” brachten wat broodnodige melodische verlichting in de set, die wel héél erg leunden op de stem en de delivery van Tempest. Het klinkt cru, maar puur muzikaal stelde het optreden soms relatief weinig voor. Het leek de zaal evenwel niet te deren; het enthousiasme groeide bij elk nummer, en ook het nieuwe werk viel prima in de smaak. Het zwoele “Firesmoke” viel op, en stemde even melancholisch. Tempest was op haar best wanneer ze van een drukke, luide passage kon afdalen in een intiem verhaal. Geen mens die nog aan zijn mobieltje dacht wanneer de Britse op slinkse manier haar diepste gevoelens eruit gooide.
Zelden stemt een concert echt tot nadenken, maar dat was vanavond zeker het geval. Het siert Kate Tempest dat ze zonder scrupules haar eigen ding doet. Het aanwezige publiek had niets anders verwacht, en liet zich gretig inpakken door de profetische performance van de Britse schrijfster. Een headline act wordt Kate Tempest vast niet, maar binnen haar niche zijn er weinigen die op haar niveau zullen raken, waarvoor hulde.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/apollo-noir-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/kate-tempest-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/peritelle-03-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .
Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs . 70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!
De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de respons injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven. Een goed concert , zondermeer.
Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Een aangename kennismaking met het lustige duo The Courettes. Die speelden dan misschien niet de meest originele garage-rock, maar ze deden het met zodanig veel punch en gedrevenheid dat quasi de ganse zaal overstag ging. Een Braziliaanse jonge deerne ging wild te keer op gitaar en een Deense drummer mepte zich de pleuris op een drumstelletje uit den Aldi. Qua gretigheid kwamen ze in de beurt van The Glucks, qua sound gingen ze nog wat verder terug in de tijd in en kwamen ze bij The Sonics terecht. The Courettes dus.
Een betere opwarmer kon Jon Spencer zich dus niet toewensen en tijdens zijn set bedankte hij dan ook volledig terecht de knappe prestatie van zijn support act. Met zijn Hitmakers zette hij het feestje in alle hevigheid verder.
Opener “Do The Trash Can” mocht hier wel letterlijk genomen worden, want dat was precies wat de percussionist van dienst deed. De man zijn instrument bestond uit een paar verhakkelde ijzeren vuilbakken aangevuld met nog wat ander metaalwerk dat rechtstreeks van de schroothoop kwam. Het leek wel alsof we op een oude set van Einstürzende Neubauten waren terechtgekomen. Twee hamers fungeerden als drumsticks om ritme uit het gevaarte te krijgen, en het klonk nog goed ook. Geen idee wat er zo allemaal op Jon Spencer zijn rider stond, maar wij hebben zo een sterk vermoeden dat de organisatoren bij de plaatselijke Brico zijn moeten langsgaan.
Spencer had ter vervanging van zijn legendarische Blues Explosion deze keer The Hitmakers meegebracht. Naast de al eerder vermelde schroothandelaar bestond die band verder nog uit een driftige keyboardspeler en een drummer die het moest doen met een naar goede Spencer-gewoonte sober drumstelletje, zijnde drie trommels en een velletje. Volgens vaste Spencer normen was er in mijlenver wederom geen bassist te bespeuren. Dat is iets voor watjes.
Het hoeft dus niet gezegd dat de band de lo-fi aanpak waar Spencer al jaren een patent op heeft in ere hield. Jon Spencer was nog maar eens zijn eigenste zelf, een kruising tussen Elvis, Lux Interior, James Brown en een overenthousiaste predikant uit the Holy Church of Rock’n’roll. Uit zijn gitaar haalde hij behoudens het gebruikelijke vuurwerk ook nog een stel gekraakte solo’s, een resem opgefokte en bloedhete riffs en tonnen smerige rock’n’roll.
Het was al weer te lang geleden dat we onze favoriete garagerocker nog eens aan het werk zagen, ons geheugen werd dan maar eens duidelijk opgefrist : Spencer is dé verpersoonlijking van rock’n’roll.
Naar goede gewoonte waren er ook deze keer nauwelijks of geen pauzes tussen de songs, alles werd Spencergewijs met roeste prikkeldraadriffs aan elkaar gesmeed. Naast een stel oude songs uit de Pussy Galore stal en een paar Blues Explosion-krakers kwamen vanavond vooral de songs uit het voortreffelijke nieuwe album ‘Spencer Sings The Hits!’ aan bod. En dat bleken stuk voor stuk springerige duiveltjes te zijn die barstten van withete energie. Vooral dat vinnige retro orgeltje kwam hierin sterk voor de dag en bleek een aardige aanvulling te zijn voor de hakkende gitaaruithalen van Spencer. Die nieuwe bommetjes als “Ghost”, “Wilderness” of “I Got The Hits” klonken hitsig en gejaagd, vintage Spencer, zeg maar. Er zat dus hoegenaamd nog geen sleet op die gloeiende en uiterst energieke sound van Jon Spencer, wat van een deel van het instrumentarium dan weer niet kon gezegd worden.
Een dagje ouder, dat wel, maar nog niets van zijn pluimen verloren. Spencer rockte nog even fel als in zijn beginjaren.
Jon Spencer & The Hitmakers - Do The Trash Can!
Jon Spencer & The Hitmakers
Cactus Club
Brugge
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Les Nuits Botanique 2019 - Brutus - Aangenaam Vertrappeld
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-05-02
Stef Vliegen
Brutus - Leuvense rocktrots stelt nieuwe plaat voor in de Bota Rotonde
Brutus oogstte met zijn eerste album ‘Burst’ (2017) al verrassend veel glorie op eigen bodem, maar ook tot ver buiten de landsgrenzen. Vanaf toen ging het snel voor het trio dat gevormd wordt door zangeres en drumster Stefanie Mannaerts (van de PXL-lichting, 29), bassist Peter Mulders (38) en gitarist Stijn Vanhoegaerden (32).
Hun nieuwe album Nest (2019), een titel die doet denken aan het antoniem van de eerste plaat, gaat over dat succesverhaal en wat dat met een mens zoal doet en zijn/haar dierbaren, die ook. Opnieuw krijgen we aan een verschroeiend tempo een mix van schors keelgezang, verpletterende drums en vooral heerlijke noiserock. De week voordien stonden ze op Groezrock. Hun zaalconcert in de Botanique was de start van vijf weken toeren en elk weekend een buitelnands festival in de zomer!
Brutus - In een uitverkochte Rotonde stonden we schouder-aan-schouder gedrukt klaar in een walm van mannenzweet en bier. De lichten gingen uit en minutenlang klonk laag eentonig gefluit, alsof er iets zou gaan losbarsten… Subtiel nam het drietal plaats achter hun instrumenten en werd sfeer gezet met de zwoele intro van “Fire”, die doet denken aan de postrock van Mogwai. De tikkelend drums, gitaar en bas laten het zo eerst druppelen, om dan de hemelsluizen open te zetten en je compleet te overdonderen met hardcore metal. De schreeuwende en melodieuze stem van Stefanie Mannaerts, en dat terwijl ze ongebreideld tekeer gaat op haar drums, maakt hun sound zoveel rijker. Ongeëvenaard in België. We begrijpen waarom Metallica’s drummer Lars Ulrich ook van is de post-hardcore metal van Brutus.
Tussendoor werd niet veel gezegd, maar dat hoefde ook niet want zo kon de rush lekker blijven doorgaan. Enkel wat mercikes en excuses voor het probleem van de versterker, waardoor Vanhoegaerden noodgedwongen moest spelen op die van Sunflower (voorprogramma). Dat was dan ook het enige minpuntje, omdat de klank van de gitaar daarom niet altijd tot zijn recht kwam. Het ontbrak de Leuvenaars echter niet aan energie en tussen het trio heerst een soort chemie die ervoor zorgt dat het ‘werkt’. Met “War”, de single waarmee het tweede album werd voorgesteld, kwam een hoogtepunt en de woede die in het nummer verborgen zit, kwam tot leven in de moshpit vooraan die vanaf dan part of scene zou blijven. De artiesten genoten zienderogen. Met “Space” toont Brutus dat het ook heel funky en praal kan klinken. Superhits “All along” en het lange “Sugar Dragon” waren het einde van deze verpletterende show die de Rotonde een tot rocktempel pur sang had gemaakt
Helaas geen bisnummers, maar we zijn mild. Na de familiale strubbelingen door het succes van ‘Burst’ zullen er waarschijnlijk goeie afspraken zijn gemaakt om het thuisfront en het succesverhaal in balans te houden. Er staat hun immers nog een drukke agenda te wachten (en terecht). Daarmee was het kort en krachtig, live uitmuntend gebracht en dus volop genieten in een losgebarsten Rotonde.
Setlist: Fire / Cemitery / Horde II / Drive / War / Justice De Julia II / Child / Space / Distance / Techno / All Along / Sugar Dragon
Agenda: 26/5 in Muziekodroom, Hasslet, 29/5 in Handelsberus, Gent (uitverkocht), 30/5 in Trix, Antwerpen (uitverkocht), 4/8 Lokerse Feesten, 17/8 Pukkelpok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Brutus
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/brutus-02-05-2019
Sunflower
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sunflower-02-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Roots & Roses Festival 2019 - Alweer een schot in de roos
Roots & Roses Festival 2019
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2019-05-01
Lode Vanassche
Het uitverkochte Woodstockje voor hipsters was dus alweer een schot in de Roses. Het werd verzamelen geblazen voor alle roots en americana liefhebbers op de enige dag dat de Walen werken (lol). De koperen ploert deed zijn werk goed en de dorpelingen zorgden alweer voor een fantastisch onthaal, mattentaarten en legio lokale producten. Een dikke pluim voor het meest ecologische en milieuvriendelijke festival in deze contreien, Roots & Roses Festival!
The Courettes - Een Deense drummer en een Braziliaanse schoonheid op gitaar (Flavia en Martin Couri) geven er een serieuze lap op . Oer garagerock die die een boost aan je adrenalinehuishouden geeft. Prachtige opwarmer met een mokerdrum en rauwe vettige fuzzy gitaarriffs. Martin slaat zich de pleuris en Flavia presenteert haar versie van de fifties girlpop. Of nee, girl power.
The Sadies hebben al hun sporen verdiend bij Andre Williams en dé John Spencer. Deze Blues Explosion adepten beloofden dus veel goeds met hun countrypunk, americana en garagerock. De organisator wist me te vertellen dat Oppersadie Mr Good zijn dagje niet had. We moeten hem gelijk geven. De band was duidelijk niet in de stemming en stonden zo maar hun ding te doen. Je kon zich even afvragen of Mister Good al dan niet zou wachten met sterven tot na het optreden. Nochtans is voor deze heren het podium hun natuurlijke biotoop. Luister maar even naar hun liveplaat ‘The Sadies Live in Concert Volume One’.
Wat moet je verwachten van een troep Italianen die zich Calibro 35 noemt? Alternatieve instrumentale oerfunk van een fantastisch hoog kaliber dus die onze rootsliefhebbers met verstomming slaan. Als je samenwerkingen met bekende artiesten zoals PJ Harvey, Mike Patton, Stewart Copeland, Daniel Johnston, John Parish, Jane Birkin op je CV kan zetten, mag je gewag maken van supertalenten. Zappafunk bestaat. Deze virtuoze academici brengen een soundtrack van georganiseerde chaos. Na een atmosferische intro mengen ze eigen composities met heerlijke interpretaties van gekende thema’s. Massimo verwisselt van gitaar en keyboards en de ongelofelijk virtuoze saxofonist speelde eventjes tegelijk sax en keyboards.
Topmuzikanten die nadien pretentieloos op de weide rondlopen, je zou voor minder. Ga zeker kijken als ze ergens in je buurt spelen.
Spinal tap met Endless Boogie. Een groep die velen zal bekoren en velen niet zal bekoren. De lang grijsharige besnorde Paul Major kwam in zijn eeuwig gestreept T-shirt even jammen. Het eerste nummer bestond uit een tweeëntwintig minuten durende solo met als begeleiding een constant aangehouden mi. Laten we het nummer “E majeur” noemen. Het volgende nummer was een variant hierop in de sol. Laten we het nummer “G majeur” noemen. Er is me net iets te veel psychedelische jamrock om van blues of boogie te kunnen spreken. Toch jammer dat ze hun bandnaam halen uit een album van de grote John Lee Hooker, vanwege geen associatie.
Dave Eugene Edwards kwam met zijn Wovenhand verrassend hard uit de hoek. De hel en de verdoemenis van Gods gesel wordt achterwege gelaten. Toetsenist Matthew geeft aan de heavy benadering een sfeervolle…euh toets. Edwards typische stem en typische gitaarsound blijven bezwerend . Graag knipoogt hij ook naar zijn collega koorknaap Nick Cave van de vroegere jaren.
Edwards bespeelt afwisselend zijn gitaar en banjo en brengt op indringende wijze zijn onheilspellende boodschap over op het publiek dat ademloos toekijkt. Een heel begeesterde set met een weliswaar beperkte interactie met het publiek. Niet te missen zware kost voor dit fantastisch festival.
Vaste klant Jon Spencer neemt je met zijn Hitmakers met de vingers in de neus en op één been mee in een pure energietrip mee en laat je niet meer los. De ene explosie na de andere volgt en even tot adem komen wordt het publiek niet toegestaan. Mister Coolness met een aura van jewelste is vergroeid met zijn gitaar en bespeelt de stomende tent als een ware volksmenner. Wat je allemaal kan met een basic instrumentarium. Met opener “Trash Can” namen Jon, drummer M. Sord , toetsenman Sam Coomes en Bob Bert ( hamers, vuilnisbakken en oud metaal) meteen de juiste groove die heel de set werd volgehouden. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Familie Kitty Davies and Lewis is zowaar de revelatie van Roots. De souplesse waarmee ze van instrumenten wisselen is zonder weerga. Hoewel dit de vaart in het concert wat tempert. Heerlijke boogiewoogie waar Jools Holland een arm voor veil heeft en dan alles nog eens perfect beheersen. Dit is het ultieme bewijs dat talent in de genen zit. Kitty, Daisy en Lewis betreden het podium, bijgestaan door Daddy Grazz op akoestische gitaar en moeder Ingrid Weiss op contrabas en weten meteen te overtuigen met heerlijke eigen versies van klassiekers en muzikale uitstapjes. It’s a family affair and the girls have fun. Special guest ‘Tan Tan’ Thornton zorgt voor een Jamaicaans sausje. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Wat moeten we nog schrijven over de belichaming van de Belgische rock ’n roll The Black Box Revelation? Paternoster had er meer dan zin in , was goed bij stem en beheerst en bespeelt het publiek door “Warhorse” een keer of zes te hernemen. Dit duo kan intussen containerparken vullen met scherven van de potten die ze gebroken hebben. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achtergelaten na de even zoveelste sensationele act. En ja, ik val in herhaling.
De naam CW Stoneking klinkt als een katoenplukkende Mississippi bluesneger , speelt als een Puerto Ricaan een is de facto een enthousiaste jongeling van 46 die er in slaagt om op Roots een charleston sfeertje te creëren met zijn raspende rock en blues met vandaag een latino tintje. Opener “Early in The Morning” zet meteen de toon. Eens de juiste toon en sfeer gezet is er geen enkele leegte of zwak moment te bespeuren. Meer nog, die gast valt niet in een vakje te stoppen. Muzikaal vakmanschap heet men dat. Voor de zoveelste keer …
Met opgeladen muzikale batterijen keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
En of Giant Rooks de keet heeft doen laten ontploffen. Hun ijzersterke set deed heel het publiek met verstomming slaan. Door het enthousiasme van de frontzanger kregen we maar geen genoeg van deze magische Duitse band. Deze zelfde dankbare jongeman zorgde er dan weer voor dat we het kleine dipje tijdens hun optreden al snel vergaten en doorgingen met feesten.
Giant Rooks, de nieuwe indie-sensatie uit Duitsland, lijkt hun naam waar te maken. In hun thuisland zijn ze ondertussen populair en verkopen ze verschillende zalen makkelijk uit, maar ook in het buitenland kunnen ze hun muziek wel smaken. De 5 heren uit Hamm brachten onlangs hun 3 de EP ‘Wild Stare’ uit, die meteen werd gesmaakt bij hun vele fans. Vandaag stoppen ze met hun ‘Wild Stare’ tour in de Europese hoofdstad Brussel.
Het voorprogramma was weggelegd aan onze landgenoot IBE die momenteel aan het schitteren is in ‘The Voice Van Vlaanderen’ en volop aan het repeteren is voor de liveshow van vrijdag. Met onder andere covers van Billie Eilish en Ed Sheeran en enkele eigen nummers stoomde hij ons warm voor het optreden van Giant Rooks. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat de zestienjarige IBE de grote zangwedstrijd van VTM makkelijk kan winnen.
Na dit voorprogramma was het de buurt aan de 5 jongens uit Hamm die rustig opkwamen. Ze waren duidelijk nog niet klaar op wat hun nog te wachten stond. Eens de eerste tonen van “100 mg” door de boxen klonken, zat de sfeer meteen goed. Het publiek reageerde enthousiast en frontzanger Frederik Rabe wist duidelijk hoe hij hier moest mee omgaan. Zo zocht hij meteen interactie met het publiek die hij ook makkelijk vond. Ook het enthousiasme bij de rest van de band werd duidelijk gesmaakt.
Tijdens de volgende nummers werd het pas officieel bevestigt, zowel het publiek als de artiesten voelden zich goed in deze kleine zaal in het hartje van Brussel. Hier zorgde de ludieke sfeer voor, die ook de heel het publiek aan het dansen kreeg tijdens “Bright Lies”. Ook speelde Giant Rooks enkele onuitgebrachte nummers zoals “Head By Head” en “Sighing Like A Sleeper”, deze konden ons minder bekoren en zorgde voor een klein dipje. Tijdens dat laatste nummer vroeg de band om stilte en dat begrepen enkele toeschouwers niet zo goed. Maar de sfeer bleef wel goed zitten, mede door frontzanger Frederik die met respect omging met het publiek.
Met “Chapels” ging Giant Rooks terug naar hun ware aard, sterke indiepop. Dit was wat de zaal wou horen. Frederik sprong met zijn gitaar in het publiek en bouwde van hier het feestje met ons voort. Door het wederzijds enthousiasme bracht het dit tot één van de hoogtepunten van de avond. Het feest werd nog doorgezet met “Wild Stare”, hun bekendste hit, als volgend hoogtepunt. Niet alleen alle gsm’s gingen aan het einde van dit optreden in de lucht, maar ook het dak vloog er enkele keren af door de 5 zotte heren uit Hamm.
Na dat verschillende tienermeisjes stonden te roepen om een vervolg van het optreden van hun favoriete boysband, kwamen de heren eindelijk met een brede glimlach terug op het podium. Buiten dat ze beloofde dat ze nog eens terugkwamen naar Brussel, speelden ze ook nog hun hit “New Estate”, het nummer waar het voor hen allemaal is mee begonnen. Dit werd dan ook hartelijk ontvangen door het publiek en ging hier voor de laatste keer helemaal los op. De perfecte afsluiter was weggelegd voor “King Thinking”, dat afkomstig is van hun nieuwste EP.
Als we van één ding zeker mogen van zijn, is het dat de heren van Giant Rooks van elke seconde genieten als ze op het podium staan. Ze bedanken meermaals het publiek, gaan op het enthousiasme in en brengen zo hun niveau naar een ander level. Frontman Frederik & co voelden zich goed in Brussel en straalde zelfvertrouwen uit.
We kijken uit naar hun volgende passage in België en in de tussentijd hopen we dat ze nog enkele prachtnummers uitbrengen en zeker blijven voort doen hoe dat ze nu bezig zijn!
Setlist: Cara Declares War - 100 mg - Went Right Down - Bright Lies – Slow - Head By Head - Sighing Like A Sleeper – Chapels - Walled City - Wild Stare - Mia & Keira – Rainfalls - New Estate - King Thinking
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De zji maakte zich klaar voor een vurige zonsondergang en het Kursaal smachtte naar een flashback into the sixties met de witte hemdjes en de zwarte smalle stropdassen van de Hollies.
Na enkele opwarmertjes kwam een eerste oude bekende: in “Sorry Suzanne” hoorden we hetzelfde koortje als destijds en oudgediende Tony Hicks heeft nog altijd de perfecte gitaarlicks in de vingers.
Het ons onbekende “Jennifer Eccles” leek de perfecte soundtrack bij ‘Endeavour’, (sixties spin-off van Morse). Peter Howarth bekende dat het hun First time in Ostend was, maar vond het wel een prima vakantiebestemming voor het einde van de tournee. “Magic Woman Touch” bleek alleen gereleased te zijn in België en Nederland. Ondanks onze bijna 60 jaren op de teller deed het bij ons geen belletje rinkelen maar toch kwam er een teken van herkenning bij de kenners in de zaal. De meerderheid onder hen leek ons al wat meer jaren op de teller te hebben!.
“Priceless” was een nummer dat nog uitgetest moest worden. Daarvoor was het publiek in Oostende het beste ter wereld. Die stroop zullen ze gisteren ook wel in de baard van de Noord-Hollanders in Hoorn gesmeerd… wat niet wegneemt dat het een pakkende song werd met Peter Howarth solo op akoestische gitaar. Ook “I Can't Tell the Bottom From the Top” werd solo ingezet met een virtuoze intro waarbij de volledige groep halfweg het nummer inviel.
Daarna volgde een fifties revival met close harmony in “Just One Look” gevolgd door “Stay”, origineel van Maurice Williams & The Zodiacs uit 1960 maar vooral bekend uit liveplaat van Jackson Browne. Deel 1 werd afgesloten met “Look Through Any Window” dat eindigde met enkele stevige riffs van beide gitaren.
Voor deel 2 werden de witte jasjes uit de garderobe gehaald. Na enkele nummers in het spoor van de jonge Beatles kregen we een eerste grote hit: “Bus Stop”. Een spetterende versie konden we het niet echt noemen. Was het een gitaar die niet goed gestemd was of werd er gewoon naast getokkeld? Gelukkig bleef zanger Peter nog het dichtst bij het origineel en nam het publiek vocaal op sleeptouw under zijn umbrella...
“The Baby” werd ingezet met een uitgebreide intro op ‘gitaarsitar’ Tony Hicks. Het instrument klonk als een echte sitar, het populairste snaarinstrument van de psychedelische sixties. Daarna mocht drummer Bobby Elliott (volgens zanger Peter Howarth een inspiratiebron voor o.a. Cozy Powell, Ian Paice en Phil Collins) even uit zijn ‘engine room’ om uit te leggen hoe ze “4th of July, Asbury Park” uit de eerste plaat van Bruce Springsteen hadden herdoopt tot "Sandy". Het werd smaakvol ingezet op akoestische gitaar maar wat later met synthesizer naar onze smaak toch wat overgearrangeerd. Dat zou the Boss niet geduld hebben. Een groot contrast vormde “Carrie Anne” met frisse stemmetjes uit de doowop periode. Hoe verder terug in de tijd, hoe jonger de nummers klinken.
Met een opzwepende intro op de banjo slaagt Tony Hicks erin om het publiek op te jutten tot ze door het lint gaan als “Stop Stop Stop” uiteindelijk wordt ingezet. Een hoogtepunt van de avond! De band ging verder op hun elan met een meezinger van formaat: “He Ain't Heavy, He's My Brother”. Op een zee van lichtjes op de smartphones deinde het publiek mee met deze ballad.
De grootste hits stonden nog in de coulissen te wachten. het publiek wilde more en werd op zijn wenken bediend! Met “The Air That I Breathe” en “Long Cool Woman in a Black Dress” swingden de oude rockers naar het einde van hun tournee en hun passage in de stad aan de zji.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/the-hollies-30-04-2019
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Les Nuits Botanique 2019 - Portland - Voor de poort van het Beloofde Land
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-04-30
Robbe Rooms
In 2018 won Portland De Nieuwe Lichting en sindsdien gaat het goed met de band. Radiohitjes als “Lucky Clover” en “Pouring Rain” zorgen ervoor dat al vele zaaltjes volliepen. Hetzelfde geldt voor de Rotonde in de Botanique gisterenavond. Sarah Pepels en Jente Pironet staan erom bekend dat hun stemmen mooi samen gaan en de subtiliteit die zich verschuilt in hun rustige muziek. Ondanks dat de band nog redelijk nieuw is in het Vlaamse muzieklandschap weten ze al een tijdloze sound te creëren. Eentje die doet verlangen naar meer.
Het publiek wordt vandaag opgewarmd door Condore. Voor wie het het trio uit Luik niet kent: denk Agnes Obel met drie Agnessen en hier en daar een elektronische invloed. Vandaag brengt het trio hun debuut EP uit, waarvan we verschillende nummers en meer te horen krijgen. De pianomuziek doet soms denken aan een sprookje met drie prinsessen. Het respectvolle publiek geniet van de magische pianomuziek en de meerstemmige harmonieën. ‘J’espère que vous ne nous trouvez pas ‘boring’ ‘, klinkt het voor “Boring”, maar de netjes afgewerkte muziek weet het publiek te boeien.
Portland staat voor het eerst in de Botanique en dat vinden ze zelf een belangrijke mijlpaal in hun carrière. Meteen begint de band met één van hun bekendste nummers: “Lucky Clover”. Zo hebben ze de Botanique mee en al snel volgt “Expectations” waardoor er wat meer energie op het podium en in de zaal komt. Door de mooie lichtshow in de prachtige, ronde zaal beleven we een magische avond. De stemmen van Sarah Pepels, Jente Pironet en de twee overige bandleden blenden ook live mooi samen. Hoewel dit vele malen gedemonstreerd wordt, valt het pas voor het eerst echt op tijdens de a capella outro van “Ally Ally”. Zalig. Het voelt alsof engelen voor ons zingen. Als Jente ons eraan herinnert dat de band over enkele maanden hun debuutalbum uitbrengt, beginnen we al af te tellen.
Een nummer dat waarschijnlijk niet op dat album zal verschijnen, maar wel een hoogtepunt is tijdens het optreden is de cover van “Matilda”. Het Alt-J nummer klinkt nog magischer dan het origineel. Een paar keer speelt Portland een instrumentaal nummer waardoor we bijna vergeten hoe hemels de meerstemmige zang van de band wel niet is. Als zanger/gitarist Jente het woord neemt merken we hoe down to earth de band is. De band maakt er niet heel veel woorden aan vuil, maar ze bestempelen dit optreden wel als het leukste dat ze ooit hebben gedaan.
De keren dat we ‘oeeeee’ of ‘aaaaah’ te horen krijgen, is niet op één hand te tellen. Vooral tijdens “Lady Moon” komen er veel klanken zonder betekenis. Met een lange bluesachtige intro sluit de winnaar van De Nieuwe Lichting af met “Pouring Rain”. Na de hit komen Sarah en Jente nog terug voor een ingetogen nummer waarop ze alleen begeleid worden op de gitaar.
Door de muziek van Portland en de sfeer die de Rotonde met zich meebrengt, krijgen we het gevoel dat we ons in het Beloofde Land bevonden. De rustige, subtiele muziek, de meerstemmige harmonieën en de schoonheid van de bandleden en zaal voelen allemaal wat hemels aan. Met hier en daar een kleine blues invloed wordt de muziek van Portland tijdloos. Dit is ongetwijfeld slechts het eerste van vele optredens in de Botanique voor het duo. Afsluiten doen we met de woorden van Jente: ‘Merci en hopelijk tot snel’.
Portland speelt deze zomer onder andere op Rock Werchter en Pukkelpop en op 8 november schittert Portland in de AB te Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Hudič is een Belgische doom/blackmetal band, getooid in een pij en andere eerder occulte attributen, die vorige zomer op Frietrock zorgde voor een totaalbeleving waarbij de duisternis letterlijk neerdaalt, zelfs op klaarlichte dag. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande? Dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat aantreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt ‘Ne Ergo Dimittas’. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt.
Deze EP straalt bovendien veel opgekropte woede uit, en is enorm gevarieerd samengesteld. Je kunt daardoor op de band geen label kleven, wat ons nog meer over de streep trekt. Elementen uit allerlei muziekstijlen, we menen zelfs streepjes thrash en power metal te ontdekken, worden omgeven door walmen van doom en overgoten met blackmetalsausjes. Maar zelfs deze omschrijving klopt niet helemaal doordat de band je heel bewust op het verkeerde been zet. Na openingssong “Loud Silence & Bright Darkness”, een enorm atmosferisch nummer, zijn we vertrokken voor een trip die je enerzijds murw slaat, anderzijds eerder je donker hart beroert binnen een zelfs intieme doomomkadering. Dat voortdurend schipperen tussen de hersenpan inslaan op een brutale en verschroeiende wijze, zowel vocaal als instrumentaal en anderzijds een zekere donkere gemoedsrust over jou te doen neerdalen is een rode draad die we vinden op elk van de songs als “Dante”, “Fall Of The Morning Star” en “Ne Ergo Dimittas” en afsluiter “Collapsing Whispers”.
En dat is dus eigenlijk de rode draad op de volledige schijf, ook al zit het ene nummer helemaal anders in elkaar dan het andere. Want Hudič presenteert een enorm intensief aanvoelende mengelmoes van muziekstijlen, binnen telkens een donkere en dreigende omkadering. Of dat nu is door je hart ruw uit je lichaam te rukken, of eerder - binnen trage doomatmosferen - je ziel binnen te dringen als een traag gif, het resultaat is telkens hetzelfde. Deze intensief donkere trip doet je naar adem happen en doet de poorten van uw eigen Hel open gaan. Waardoor je u letterlijk apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen houdt, die je uiteindelijk zullen confronteren met uw eigen nietigheid.
Duisternis heeft zelden tegelijkertijd zo intens mooi en zo angstaanjagend geklonken als op deze 'Ne Ergo Dimittas'. Een magistrale EP waarbij de instrumentale aankleding aanvoelt als vuurtongen die je voetzolen likken en de uiteenlopende vocale aankleding schippert tussen grunts en growls komende uit die voornoemde Hel. Maar vooral, levert Hudič een pure, intensieve en indrukwekkende EP af die ook bij de uiterst zonnige lentedagen de meest donkere gevoelens bij ons naar boven brengt. Indrukwekkend!
Tracklist: 1. Loud Silence & Bright Darkness 2:26; 2. Dante 5:07; 3. Fall Of The Morning Star 3:27; 4. Ne Ergo Dimittas 4:53; 5. Collapsing Whispers 5:49
Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste heavy metal- en rock-plaats, samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. Echter zonder zichzelf belachelijk te maken, maar eerder toont deze band aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken gaan zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen. Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal van de meest pure soort.
Toen we de heren vorig jaar zagen aantreden op Pluto Metal Fest, schreven we daarover: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval. Integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest, kan Hunter met het grootste gemak er menige daken laten afgaan. Bij deze een oproep aan menig concert organisatie. Boeken die handel! Het loont de moeite." De band brengt nu eindelijk zijn titelloze debuut op de markt en zet eerder ingenomen stellingen nog wat meer in de verf.
Dat Hunter niets nieuws onder de zon brengt, is een beetje het enig kritische punt dat we willen aangeven bij het beluisteren van dit aanstekelijke heavymetalschijfje. Pareltjes als “Dominion”, “Infiltrator” en “Then Comes The Night” laten echter een band horen die verdomd goed weet waar ze mee bezig is. De technische bagage uit het verleden werpt in dit project zijn vruchten voldoende af, om ervoor te zorgen dat kwaliteit wordt afgeleverd van de bovenste plank. Echter zorgt dit niet voor een flauw routineklusje, maar een heel energiek heavymetalschijfje dat aan je ribben kleeft en het beetje heavymetalfan in ons de ene energieboots na de andere adrenalinestoot bezorgt waardoor je prompt lekker zit te headbangen tijdens het beluisteren van deze plaat. Waardoor we dan ook kunnen stellen dat de band in zijn opzet is geslaagd. Dat blijkt ook uit daarop volgende songs als “No Mans Land”, “The Knight Of The Black Rose” en “Glorious”. Eén voor één knappe heavymetalsongs die ons hardrockhart op een strakke wijze doorklieven.
Ga het bij Hunter vooral niet te ver gaan zoeken. Hou je van eenvoudige, oldschool, heavymetal en hardrock zonder al teveel show en franjes? Dan is deze schijf een 'must have' die thuishoort in jouw platenkast. Hunter vindt geen nieuwe muziekstijlen uit, maar doet die typisch lekker oldschool heavymetal alle eer aan die dit genre verdient. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen. Dat is bij Hunter live het geval, dat wordt op plaat nog maar eens in de verf gezet.
Tracklist: Dominion 04:12; Infiltrator 02:50; Then Comes The Night 03:37; Underground 03:05; No Mans Land 03:44; The Knight Of The Black Rose 05:29; Glorious 03:49
Japan Suicide ontstond in 2010 en steekt zijn voorliefde voor de typische jaren '80 postpunk niet onder stoelen of banken. In verlengde van bands als Joy Divison, The Cure, Jesus and Mary Chain en Depeche Mode bracht Japan Suicide vorig jaar nog een gloednieuwe schijf op de markt. 'Santa Sangre' trekt vooral de typische postpunkliefhebber over de streep. Maar de band houdt gelukkig ook van grenzen aftasten en buiten de lijntjes van postpunk kleuren en experimenteren. En dat laatste was de reden waarom wij vielen voor deze knappe plaat. Eind april kwam een opvolger op de markt 'Ki'. Waar de band blijft zichzelf heruitvinden, binnen een al even avontuurlijke omkadering.
"Door shoegaze- en postpunkelementen te vermengen met subtiel durven experimenteren, verlegt de band daardoor een grens binnen de typische jaren '80-opleving die van tijd tot tijd de kop opsteekt. En dat is wellicht de voornaamste reden waarom ook wij, als postpunkliefhebbers van de oudere generatie die zijn mee geëvolueerd met hun tijd, nog het meest over de streep worden getrokken", schreven we over voorgaande schijf.
Nu, dat gevoel overvalt ons ook bij die eerste song “Empire” op de nieuwe plaat. Die lijn wordt trouwens verder doorgetrokken op daarbij volgende pareltjes als “Fancy Mate”, “Mishima” en “Fury”. Het dansbare met het beklemmende vermengen, waardoor je binnen donkere walmen staat te zweven over de dansvloer, dat is de rode draad op die songs. En ook op het volledige album.
Instrumentaal zijn het de catchy en aanstekelijke, typisch naar bands als The Cure refererende soundscapes die ons het meest opvallen. Maar ook de vocale aankleding doet ons terugkeren in die bonte postpunktijden. De band is echter slim genoeg om deze stijl dus weer niet zomaar te kopiëren, maar daadwerkelijk er iets mee te doen. Het postpunkgenre uitkleden en opnieuw uitvinden binnen een eigenzinnige omkadering, zodat zowel de oude postpunkers als de nieuwe generatie over de streep kunnen worden getrokken. Nee, vergeleken met de vorige schijf is er inzake totaalbeleving inderdaad niet zoveel veranderd. Maar de impact op ons is nog steeds even groot en de mysterieuze omkadering blijft daarbij ook overeind staan.
Met het bevreemdend aanvoelende “Kanagawa-ok Nami-Ura” waar Oosterse elementen plots ook komen opduiken, blijft de band ons weer op het verkeerde been zetten.
Om af te sluiten met weer een meesterlijke song die werelden en muziekstijlen verbindt tot een boeiend en avontuurlijk geheel. Het bewijst nog maar eens dat Japan Suicide een band is die niet in het verleden blijft hangen, ook al zijn die vergelijkingen daarmee aanwezig, maar vooral dus naar de toekomst kijkt.
Wel degelijk gebruik makende van typische ingrediënten uit postpunk en shoegaze vindt de band ook op 'Ki' deze muziekstijl opnieuw uit binnen een frisse en montere omkadering. En dat is, net zoals vorig jaar, de grote sterkte van zowel band als schijf. Waardoor we ook nu weer zwevend over de dansvloer, onder hypnose worden gebracht door Oosterse kunsten en Westerse postpunk/shoegaze-krachten. En dansen, dansen, dansen tot de vroege uurtjes.
Tracklist: Empire; Fancy Mate; Mishima; Dance For You; Fury; One Day The Black Will Swallow The Red; Kanagawa-Ok Nami-Ura; The Devil They Know; Erlebnis.
Nederlands 
Français 
