8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen
8 jaar ELPEE - Café Elpee
Café ELPEE
Deinze
19/04/2019 t-m 21/04/2019
Erik Vandamme

8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen - Drie boeiende avonden boordevol uitdelen van mokerslagen, binnen een uiterst gezellige omkadering

Het is steeds leuk vertoeven in één van de meest gezellige rock/metal/punk cafés die ons land rijk zijn. We hebben het over ELPEE Café/Live Music Club te Deinze. Niet alleen bezoeken we ELPEE met de regelmaat van de klok voor regulaire evenementen door het jaar heen, het is een jaarlijks wederkerend evenement, dat echter steeds met 'stip' in onze agenda staat, is de viering van ‘x jaar ELPEE'. Dit jaar is dat al 8 jaar ELPEE.
Met op het programma klinkende namen binnen underground middens, maar ook daarbuiten. Zoals op zondag punk legendes The Kids. Of op diezelfde avond Luke Appleton, o.a. bekend van Ashtoreth maar ook bassist bij het legendarische Iced Earth,  die trouwens beetje kind aan huis is in ELPEE. Tot ronkende namen als legendarische Epic Metal trots Vicious Rumors en de Braziliaanse Thrashers Woslom of een uiterst blij weerzien met onze vrienden van Turbowarrior of Steel , in een nieuwe bezetting, op vrijdag.
Of neem op zaterdag Objector, één van de meest onderschatte Thrash metal acts die ons land rijk zijn, Izegrim Nederlandse Metal toppers tot Bütcher speed metal uit Antwerpen die steeds zorgt voor Apocalyptische taferelen en Fleshcrawl die eveneens de duisternis laten neerdalen over Deinze, zelfs op een zonovergoten dag.
Kortom, voor ieder wat wils op dit heel geslaagde weekend. Boordevol uitdelen van stevige mokerslagen, binnen telkens die uiterst gezellige en zeer intieme omkadering.

dag 1 - vrijdag 19 april 2019 - Thrashin till dead!
Turbowarrior of Steel (****) De broers Jonas en Jorg Vandamme en Gianni Vuylsteker richten medio 2012 het thrash metal gezelschap Turbowarrior of Steel op. Door de jaren zagen we een band die, bij voorkeur met het verstand op nul maar met een instrumentaal en vocaal vernuft dat tot de puntjes was uitgewerkt, menig daken er gewoon deed afgaan. Doordat daarbij veel gerstenat vloeide, vergeleken we hen vaak met de Duitse band Tankard. En dat is tot op heden nog steeds als een compliment bedoeld. Toen we vernamen dat Gianni de band ging verlaten, waren we er niet gerust in. Want alles draait bij deze band rond de kruisbestuiving tussen de twee broers met Gianni zijn virtuositeit en humor. In ELPEE kregen we eindelijk de kans de band in een heel andere bezetting aan het werk te zien, en was Gianni ook als fan gewoon aanwezig in de zaal. Nog steeds uiterst sympathiek en volop meegenietende trouwens.
Jonas en Jorg zijn ook anno 2019 nog steeds de motor rond Turbowarrior of Steel. Maar worden perfect aangevuld door twee topmuzikanten als Nicolas Vedts wiens bas een meerwaarde bleek te zijn binnen het geheel, bovendien vult zijn stem perfect aan op deze van Jonas. Gerugsteund door een extra gitarist Stijn Vanbrabant ontstaat er een nog voller geluid dan voorheen. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt? De stevige portie humor, zelf relativering en het bouwen van een wervelend thrash metal feest waardoor we fan geworden zijn van TWOS? Het blijft ook na het vertrek van iemand die in mijn ogen onvervangbaar was binnen de band, nog steeds overeind staan. En dat is in grote mate te danken aan het feit dat ook de nieuwkomers diezelfde kant uitkijken dan Jorg en Jonas zelf.
Kortom: Vanaf de eerste tot de laatste noot,met wellicht hun meest bekende song ‘Polonaise Pit' als ultieme kers op de taart, ging dat dak er gewoon compleet af in ELPEE. Missie geslaagd, en we slaakten prompt een zucht van opluchting.

Woslom (*****) Braziliaanse Thrash metal, dat komen we toch niet elke dag tegen. Woslom, die trouwens op tournee zijn samen met TWOS - check de facebook pagina voor meer informatie: https://www.facebook.com/pg/woslom/events/?ref=page_internal  -  grasduint wellicht in de doorsnee thrash metal aspecten, zo eigen aan die muziekstijl. Vernieuwend of origineel is dat allemaal niet meer. Maar Woslom voegt daar wel enkele porties hete sausjes boordevol typisch Zuid-Amerikaanse temperament aan toe, waardoor ze toch vrij uniek voor de dag komen. Woslom timmert sinds 1997 aan de weg, bracht door de jaren enkele demo's uit. En kreeg voor zijn eigenlijke debuut 'Time to Rise' - pas in 2010 uitgebracht - enorm veel lovende recensies. Ondertussen is de band een begrip geworden binnen dat typische Thrash metal gebeuren. De band heeft eveneens een ijzersterke live reputatie, en zet dit in ELPEE nog maar eens in de verf. Gelukkig resulteert succes en ervaring in het vak niet altijd in het afleveren van een routine klus. De spontaniteit waarmee de heren op het podium staan, zijn een streling voor oog en oor. De uiterst sympathieke frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en zorgt er zo voor dat de aanwezigen stevig uit de bol gaan vanaf begin tot pril einde van de set. Zonder meer slaagt Woslom er dan ook in om technische perfectie te combineren met het bouwen van een ijzersterk thrash metal feest tot voor de tweede keer dat dak er compleet afgaat in ELPEE.
Kortom: Origineel klinken binnen Thrash metal is wellicht onmogelijk, maar de heren presenteren ons een heel lekker potje verschroeiende thrash metal - met een Zuid Amerikaanse 'touch' - die aan je ribben kleeft en waarop je onmogelijk stil kunt blijven staan.

MAGISTARIUM (****) Na een uurtje pauze was het de buurt aan dan Epic/Heavy metal fans om hun hartje op te halen. Waarbij het vooral uitzien was naar kleppers binnen dat Epic metal gebeuren als Vicious Rumors die de eerste avond met een knal van formaat zouden afsluiten.  De Duitse, als Symfonische Powermetal, omschreven band MAGISTARIUM ontstond in 2005.  De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For all and all For Won'. Waaruit ook in ELPEE voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.
MAGISTARIUM beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Als kers op de taart mocht ook Nick Courtney (zanger/frontman van Vicious Rumors) een song meebrullen. De man zijn heldere en hoge stembereik doen barsten ontstaan in de muren van ELPEE. En dan moest hij nog met zijn eigen band optreden.
Een betere afsluiter van zijn energieke set kon MAGISTARIUM, die een zeer sterke indruk op ons naliet, zich dan ook niet dromen.

Air Raid (****) Ook de Zweedse heavy metal band Air Raid tapt een beetje uit datzelfde vaatje als zijn voorganger. De band ontstond in 2009 en maakte ondertussen toch enkele personeelwissels door. Air Raid laat er geen gras over groeien, en grijpt de aanhoorder vanaf de eerste noot bij het nekvel om niet meer los te laten , tot de laatste noten door de boxen zijn geloeid. Dit door middel van een razendsnelle en verbluffend technisch hoogstaande set, die je als liefhebber van het genre het ene na het andere oorgasme bezorgt. Gebracht op een zodanig energieke wijze, dat er niet alleen koude rillingen over onze rug lopen - hierop stil zitten is eveneens onmogelijk. Headbangen, meebrullen - wederom met die vuist in de lucht- het is er allemaal bij. Ook al worden de ene na het andere typische heavy metal cliché boven gehaald. De band haalt alles uit de kast om zijn publiek over de streep te trekken. De handen gaan eigenlijk de volledige set op elkaar, en dat heeft zijn uitwerking op het podium. Want Air Raid voelt aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen zijn, en legt de lat prompt nog wat hoger. We waren dan ook niet enkel onder de indruk van wat de gitaristen uit hun instrument toveren, of van de inbreng van een verschroeiend hard spelende drummer. Of van wat de bijzonder goed bij stem zijnde zanger uit zijn strot pompt.
Bij Air Raid kijkt anno 2019 iedereen dezelfde richting uit, waaruit blijkt dat de band eindelijk klaar is om de volgende stap voorwaarts te zetten.
Kortom: Nu dat personeel en andere verwikkelingen van de baan zijn, ligt de weg open naar eeuwige roem binnen het typische heavy/epic metal genre. Op basis van dit gedreven en heel sterk concert, ziet die toekomst er trouwens heel rooskleurig uit voor Air Raid. Houdt deze naam dus zeker in het ogen de volgende maanden, jaren.

Vicious Rumors (*****) De Epic Metal band Vicious Rumors timmert eigenlijk sinds 1979 aan de weg, dat is ondertussen dus veertig jaar. Van de originele bezetting schiet enkel gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe, die er in 1985 bijkwam, nog over. Vicious Rumors is door de jaren altijd een graag gezien gast gebleven op menig festival en in concertzalen. Ook brachten ze met de regelmaat van de klok parels van albums uit, die vaak zijn uitgegroeid tot waren klassiekers. 'Soldiers of the Night' (1985) sloeg in als een bom. De echte doorbraak kwam later. Albums als 'Digital Dictator' (1988), 'Vicious Rumors' (1990) en 'Word of Mouth '(1990) zetten Vicious Rumors definitief op de kaart.
Maar ook in de meest recente jaren bracht Vicious Rumors knappe platen uit, waarmee ze bewezen dat jarenlange ervaring niet hoeft te resulteren in het afleveren van flauwe afkooksels in vergelijking van een rijkelijk verleden. Integendeel.
ELPEE was rondom kwart voor elf dan nog steeds goed vol gelopen om deze levende legendes aan het werk te zien en kreeg van minuut één tot de laatste seconde kwaliteit afgeleverd, op een mooi presenteer blaadje. De Nederlandse zanger Nick Holleman, die in 2015 door een indrukwekkende performance op Summerrock ons nog met verstomming sloeg, is er als frontman niet meer bij. Hij werd in 2018 vervangen door Nick Courtney.
‘die kruisverstuiving tussen oude rotten binnen het vak als Geoff en Larry en de gretigheid van de jonge wolven in het vak is de ultieme kers op de taart die ons compleet over de streep trok’, schreven we toen we de band in 2015 zagen optreden op datzelfde Summerrock. Dat laatste is ook in een  vernieuwde bezetting gelukkig nog steeds het geval. Geoff zijn meesterlijke riffs, die door je hart klieven als een bot mes, gecombineerd met torenhoge vocale inbreng van Nick Courtney , doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Meerdere adrenalinestoten krijgt de aanhoorder te verwerken, waardoor een typisch epic metal feest ontstaat in ons hoofd. Waardoor je dan weer prompt stevig begint te headbangen, en al die songs uit volle borst meebrult van de eerste tot de laatste strofe.
Kortom: Vicious Rumors is het schoolvoorbeeld van legendarische bands die ondanks hun vele jaren van dienst niet tuimelen in de val van het afleveren van flauwe routineklussen afwerken, dat was ons die keer in 2015 al opgevallen. Dat zet de band met een wervelende
Epic metal act die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven, nog maar eens in de verf.

dag 2 - zaterdag 20 april 2019 - Apocalyptische taferelen in ELPEE
Objector (**** 1/2) Eén van de meest onderschatte thrash metal bands die ons land rijk is. Dat is hoe we Objector al een paar keer hebben omschreven. Zowel op als naast het podium heeft deze band nochtans voldoende bewezen uit het heel goede hout gesneden te zijn. Een doorbraak naar een ruim publiek zit er vooralsnog niet in, maar in ELPEE heeft de band zeker weer wat zieltjes bij gewonnen. Zeker weten. Want naar goede gewoonte stuift de band over het podium als een losgeslagen meute bizons die door een porseleinwinkel raast, met een snelheid van 120 km per uur.
Nee, Objector doet niet aan daar veel woorden aan vuil maken, vanaf die eerste gitaar riff grijpt de band je bij het nekvel en laat niet meer los tot de volledige zaal in puin ligt. Dit allemaal met een oog voor technisch hoogstaand vernuft. Want meerdere keren kregen we kippenvel bij menig verschroeiend gitaar solo, en deed frontman Bock door zijn al even verschroeiende vocale inbreng, koude rillingen over onze rug lopen. Toen we de heren zagen aantreden op Antwerp Metal Fest vorige zomer schreven we:
'' Zij die de band wel aan het werk zagen? Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn op dit optreden in ELPEE.
Kortom: Objector opent die poorten van de Hel helemaal, maar verdient eigenlijk, alleen al door weer eens een verbluffend strak en snoeihard thrash metal optreden af te leveren, om enkele treden hoger te staan op een affiche. Pure klasse, van Hels hoog niveau presenteren deze thrashband ons op een dienblaadje. Eentje dat er niet alleen verdomt smakelijk uitziet, maar vooral smaakt naar meer van deze soort pure thrash.

Incarceration (***1/2) Daniel da Silva - Vocals/Guitars Michael Koch - Drums vormen samen het duo Incarceration. Het Braziliaans/Duits duo timmert vanuit Duitsland aan de weg, en blijkt door hun set voor heel uiteenlopende reacties te zorgen naderhand. Ook wij fronsten de wenkbrauwen toen we werden geconfronteerd met een geluidsmuur die als meerdere mokerslagen op ons afkwam, en je murw slaat van begin tot einde. Echter allemaal op diezelfde monotone wijze, zonder enige pauze tussendoor. Waardoor je toch even naar adem moet happen om deze verpletterende wervelstorm die over je hoofd heen komt te verwerken. Incarceration trekt inderdaad een muur van lawaai en chaos op, binnen Death metal normen, waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen. Dat deze jongens met twee op het podium het gevoel kunnen naar voor brengen alsof daar een volledige band op dat podium staat te soleren die de ene na de andere geluidsmuur optrekt? Dat is echter een ijzersterke prestatie. Vooral de kruisbestuiving tussen alles om zich heen vernietigende drum salvo's, die aanvoelt als voortdurend getimmer op je hoofd als je met een zware kater opstaat. Gecombineerd met een schreeuwerige vocale inbreng, die recht door je ziel boort, zorgen ervoor dat ELPEE op zijn grondvesten staat te daveren, en de aanhoorder die toch is blijven staan , verweesd en totaal van de kaart achterblijft.

Bütcher (**** 1/2) Van sommige bands weten we ondertussen al bij voorbaat wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Het is altijd leuk te zien en te horen dat diezelfde band dat ook bevestigt door middel van een set die ons nog maar eens door elkaar schudt, binnen een duistere en verbluffende omkadering. Bütcher is bovendien in een enorm vernieuwde formatie nog steeds een stevig geoliede machine gebleven waarbij elk van de bandleden, inclusief het nieuw bloed binnen de band, dezelfde richting uitkijkt. En vooral dat is een sterke prestatie. Het unieke aan Bütcher is namelijk dat ze thrash/speed/black en death elementen met elkaar vermengen, tot een uniek geheel. Wat zorgt voor meerdere orkaanuitbarstingen van donker geweld waardoor de poorten van de Hel compleet openzwaaien. Daarbij is het echt nodig dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. En dat was in ELPEE zeker het geval.
Wat een band als Bütcher nog het meest siert, dit zowel in heden als in het verleden, naast het podium zijn het één voor één sympathieke jongens die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen. Eens op dat podium transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films en sage en legendes die je op het puntje van je stoel doen zitten rillen van angst. De heren zien er met geverfde, bloederige gezichten namelijk uit als vervaarlijke demonen die elk van de aanhoorder in ELPEE in een oogwenk zal verscheuren. Zeker als de frontman van dienst met zijn bulderende vocale inbreng de haren op onze armen doen recht komen van pure angst, kijken we uiteindelijk weer eens onze eigen demonen strak in de ogen.
Kortom: Ook in deze nieuwe bezetting doet Bütcher dus zijn reputatie alle eer aan, en voldoet met brio aan onze hoogstaande verwachting. Missie geslaagd dus , de ELPEE confronteren met Apocalyptische taferelen uit de diepste kerkers van de Antwerpse Hel.

Burial (****) De Nederlandse death metal band Burial kan terugkijken op een rijkelijk verleden. De band ontstond in 1991 en bracht in 1993 met 'Relinquished Souls' in 1993 een zeer gesmaakt debuut uit. In 1994 hield de band er echter al mee op. Om in 2001 te herrijzen. Aangezien StevenVrieswijk zijn vocale inbreng vervangt door de gitaar is dat echter in een quasi instrumentale bezetting. In ELPEE staat dus een death metal formatie waarvan de bandleden, door hun vele jaren dienst, goed weten waar ze mee bezig zijn. Maar blijft de jeugdige spontaniteit gelukkig eveneens stevig overeind staan. De riffs die door ons vel klieven als botte bijlen doen ons met verstomming slaan. Gerugsteund door het trommelgeroffel van de meesterlijke drummer van dienst, die door zijn drumwerk nog maar eens Apocalyptische wezens uit die Hel lijkt op te roepen. Als het ware lijkt Burial je door instrumentale oerkracht uit de diepste krochten van die Hel, je dan ook letterlijk te hypnotiseren en zorgt er eveneens voor dat daardoor de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. De instrumentale vuurpijlen, gebracht op een technisch enorm hoogstaande wijze, verdoven je ziel. Door  dat op een zodanig luide wijze te doen, dat er prompt barsten ontstaan in de muren van ELPEE, voel je de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken.
Kortom: Hoe gedreven en Hels de band ook uithaalt, zo sympathieke en zachtaardig spreken de heren hun publiek op een warmhartige wijze aan. Maar de duisternis doen neerdalen over ELPEE binnen een verschroeiende instrumentale omkadering. Daarin slaagt de band eveneens met brio.

Izegrim (*****) Ook al is die duisternis ondertussen letterlijk gevallen, Izegrim tracht toch een beetje zon te doen schijnen boven de donkere wolken van hun voorgangers. Ook al resulteert dit gelukkig niet in al teveel roze geur en maneschijn. Integendeel. Want Izegrim is een Nederlandse band die eveneens grasduint door eerder donkere metal soorten. De sympathieke Nederlanders doen de stemming echter eerder omslaan in het bouwen van een stevig metal feestje, waarbij je met de vuist in de lucht overgaat tot meebrullen met de bevallige frontvrouw. Die trouwens over een stembereik beschikt die de grond onder onze voeten doet daveren. Nochtans spreek Marloes haar publiek heel gemoedelijk en zachtmoedig aan, maar eens ze dus begint te zingen ontpopt ditzelfde engelachtig wezen zich tot een ware demonische hogepriesteres die elk moment haar fans zal verscheuren. Gerugsteund door muzikanten die al even duivelse riffs uit hun instrumenten toveren. Het is net dat voortdurende schipperen tussen hemel en Hel dat deze band een bijzondere act maakt om live aan het werk te zien, dat was in het verleden zo. Dat wordt in ELPEE nog maar eens in de verf gezet. Virtuositeit in bespelen van instrumenten, en vocale perfectie, worden in de volledige set gecombineerd met een enorm feest, waarbij crowdsurfers over de hoofden vanaf het podium naar de uitgang worden gedragen. Inclusief Marloes zelf die gelukkig eveneens terug naar het podium wordt gedragen door diezelfde handen.
Kortom: Izegrim brengt een wervelende set waardoor Hemel en Hel worden verbonden tot een logisch en verschroeiend warm aanvoelend geheel. Binnen een uiterst feestelijke omkadering, die aan de ribben kleeft.

Fleshcrawl (****) Ook afsluiter Fleshcrawl sleept binnen death metal gebieden heel wat jaren ervaring met zich mee. De band ontstond eigenlijk al in 1987 onder de naam Morgöth om later om te vormen tot Suffocation, in 1990. Door problemen met een Amerikaanse band met diezelfde naam, moest de Duitse band echter vrij snel terug een andere naam zoeken. In 1991 werd Fleshcrawl geboren. Dat resulteert in 1992 in een sprankelend debuut 'Descend into the absurd'. De band timmert noest verder aan de weg, en drukt door de jaren voldoende zijn stempel op die 'underground' death metal beweging. We zagen tijdens de avond al veel   t-shirts van Fleshcrawl opduiken, de fans waren dus voldoende aanwezig. Ook al was ELPEE toch wat uitgedund na de wervelstormen van zijn voorgangers, wie bleef staan, genoot van een degelijke death metal show die van begin tot einde tot de donkere puntjes was uitgewerkt, zoals dat gewoon hoort binnen deze muziekstijl. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de duizenden bommetjes energie, boordevol ultieme duisternis, die telkens als een mokerslag in je gezicht tot ontploffing werden gebracht, deden ons nog een laatste keer naar adem happen. Ruim een uur lang. Waarna Fleshcrawl je de nacht instuurt met een ware krop in de keel, en een gelukzalig gevoel vanbinnen dankzij een avond boordevol duisternis die je murw slaat van begin tot einde. Waarbij, al dan niet binnen een feestelijke omkadering, we Apocalyptische taferelen voor onze ogen zagen verschijnen.

dag 3 - zondag 21 april 2019 - If the KiDS are united
Scott & Alien (****) ELPEE stelt op deze laatste avond een wel heel gevarieerde affiche samen, en met succes want tegen omstreeks 21u - toen The Kids aan hun set zouden beginnen - mocht de organisatie het bordje 'sold out' aan de muur hangen. Maar terug naar het begin van de avond. Deze begon vrij sober met een Blues/Folk set van Scott & Alien. Die ervoor zorgden dat zwevende klanken je Blues hart verwarmen. Goed passende binnen die heel intieme omgeving die ELPEE toch is. Bedwelmden tot verdovende riffs en drumsalvo's gedrenkt in een hartverwarmd stemgeluid hypnotiseren ons dan ook volledig waardoor we prompt gingen zweven over de dansvloer. Het enige wat ik miste was een lekker glas whisky, zo goed passende bij deze muziek - naar mijn bescheiden mening. Want dat is waar Blues het best floreert, in een gezellige bruine kroeg. Waar de barvrouw je met een brede glimlach tegemoet komt. En dat is de sfeer die Scott & Alien op dat podium op een gezapige wijze eveneens weet te creëren, waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.

Luke Appleton (*****) En dan moesten de twee top acts van de avond nog komen. Luk Appleton, ook bekend als bassist van Iced Earth en eveneens bekend door zijn bijdrage aan Blaze Bayley en Ashtoreth stelde in een ondertussen zeer goed vol gelopen ELPEE zijn nieuwst solo schijf 'Snake Eyes' voor. Die hij uitbrengt in samenwerking met gitarist Rishi Metha ook bekend als snarenplukker bij Babylon Fire. We kochten prompt die cd aan, een aankoop die naderhand van goudwaarde zou blijken. Want wat de heren akoestisch op ons loslieten was een hypnotiserende samensmelting van virtuositeit, emoties en verdovende magie die je raakte op de meest gevoelige plaats in je hart.
Vanaf die eerst song “Inside Out” kwamen de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Er wordt  trouwens voldoende gegrasduind doorheen de klasse schijf 'Snake Eyes', een gevarieerde plaat die ook live zorgt voor uiteenlopende reacties. Zoals met de vuist in de lucht stevig staan headbangen, of gewoon ingetogen luisteren en vooral genieten tot de toppen van je tenen. Pure klasse, gebracht door Luke op een zodanig spontane wijze dat je gewoon u gewillig laat meeslepen door middel van zijn 'snake eyes' naar zijn bonte wereld.
Als kers op de taart kregen we ook een Iced Earth song voorgeschoteld, en om af te sluiten: “Watching over me” een song die recht vanuit Luke zijn hart kwam, met zoveel emoties gebracht en door iedereen meegebruld, en waarmee hij mijn hart doorboorde. Ik stond letterlijk in tranen, met de ogen gesloten eveneens de song mee te brullen. Voelde me wegdrijven naar een andere wereld, die wereld toen ik als 9 jarige hoorde dat mijn grootvader en grote voorbeeld was overleden. Ik voelde tranen opwellen, en hield het niet meer droog tot het einde van deze prachtsong want ja, doorheen die jaren is mijn grootvader nog steeds degene die waakt over mij. Een intensiever einde van een magisch mooie set gebracht door virtuozen die als klanken tovenaars je in een trance brengen, heb ik nog maar zelden meegemaakt.
Kortom: Luke & Rishi zijn op zich al klasse muzikanten dat bewezen ze door hun bijdrages aan voornoemde bands voldoende, maar die kruisbestuiving tussen beide zorgt toch voor een unieke en oorverdovende climax waardoor geen trommelvliezen barsten, maar je hart in gruzelementen op de ELPEE vloer terecht komt.

The Kids (*****) Dat een punk band als The Kids nog het best tot zijn recht komt in een intieme omgeving of Club zoals ELPEE? Daarover bestond niet de minste twijfel. In die 15 keer dat ik de band aan het werk zag, waren net die optredens in kleine zalen, waar de band letterlijk oog in oog staat met zijn publiek absolute top concerten. In ELPEE zet de band dat nog eens in de verf, en doet daar een paar scheppen bovenop. Want het publiek dat duidelijk was gekomen voor deze legendarische punkers, ging vanaf de eerste tot de laatste noot gewoon mee uit de bol. En dat heeft zijn uitwerking op Ludo en zijn kompanen die de lat prompt wat hoger leggen. Ludo was naar zijn normen zelfs vrij spraakzaam. Maar The Kids laten vooral nog steeds hun muziek voor zich spreken. Niet teveel woorden aan vuil maken dus en de ene song na de andere mokerslag in het gezicht naar de aanhoorder versturen, binnen een razendsnelle omkadering.
Pure punk klassiekers als “I don’t care”, “Rock over Belgium”, “No monarchy”, “I wanne get a job in the city”  tot “Dead Industry” passeren de revue. De smartphones gaan in de lucht, inclusief het dak van ELPEE bij “There will be no next time” .The Kids bleef die lat nog steeds hoger en hoger te leggen. In een verschroeiende finale deed de band er inderdaad gewoon een paar scheppen bovenop met “Facist cops” - nog steeds de ultieme klassieker waardoor ondertekende punk fan is geworden - en “Do you Love the nazi's” om in de bisrondes daar nog een paar kersen op de taart aan toe te voegen met “If the kids are united” en “Blitzkrieg Bop” waarbij dat dak van ELPEE er voor de laatste keer op deze driedaagse compleet afgaat.
The Kids brengen anno 2019 niets nieuw meer uit, en teren op hun successen uit die gouden jaren (1976-1982), op zich vind ik dat nog steeds een beetje jammer. Maar langs de andere kant paraderen The Kids nog steeds over het podium als jonge punk wolven, die hun publiek compleet gaan verscheuren. En dat getuigt van pure klasse, maar is ook een voorbeeld voor andere punk bands die in wel in de val van afleveren van routineklussen afwerken , trappen. Trouwens is er ook nu weer die kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak als Ludo Mariman en Luc van de Poel die perfect aansluit op de inbreng van jong geweld als Tim Jult, en Ief Vanlommel wat zorgt voor een soort magie die je zelden tegenkomt.
Kortom: The Kids zetten in ELPEE meer dan de puntjes op de 'i'. Ze doen me prompt weer zestien worden, toen ik in mijn slaapkamer “Facist cops” uit volle borst mee brulde, en alle heilige huisjes omver ging stampen. Bedankt om nog steeds gewone pure punk levendig te houden! The Kids are still united!

Besluit: Onze favoriete barvrouw Kat en haar gevolg slagen er weer in de metal, punk, blues, hardrock en aanverwante liefhebber een gezellige en bonte driedaagse aan te bieden met kwaliteit van de bovenste plank. Ondanks de toch vermoeiende avonden, steeds met een brede glimlach op de lippen. Ook op de drukke momenten is de bediening steeds tip top in orde, we hoeven nooit lang te wachten op onze pint 'Jupiler 0,0'. Bovendien zat het geluid steeds goed, dankzij de verbluffende geluidsmixers van dienst zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Kortom: 8 jaar ELPEE was weer eentje om in de geschiedenisboeken van onze persoonlijke memoires terecht te komen, wat het betreft bezoeken van festivals en evenementen. Op naar editie negen in 2020. Wij zullen er uiteraard ook weer bij zijn. U toch ook?

Organisatie: Café ELPEE, Deinze

Bazart is één van de populairste Vlaamse bands van het moment. Vorig jaar brachten ze niet alleen hun tweede  album uit, maar vulden ze ook het Sportpaleis. Tijdens dit paasweekend is het allemaal net iets kleiner. Matthieu Terryn, Oliver Symons en Simon Nuytten keren terug naar de AB. De plaats waar het allemaal voor hen begon, aldus Terryn. Dankzij de Nederlandse teksten ligt het meezinggehalte net iets hoger. De soms wat zweverige pop past dan weer perfect bij dit weer. De verwachtingen liggen dus hoog. In het groteSsportpaleis wisten ze er een dikke lap op te geven, maar kunnen ze dat vandaag evenaren? Of misschien zelf overtreffen?

Dat Martha Da’ro roots heeft uit Angola hoor je in haar muziek. De zangeres mag dan a capella inzetten, eens er een beat wordt ondergezet , weet ze ons wel te vermaken. Integendeel tot het publiek, maar als de AB staat te wachten op iets tussen pop en kleinkunst, is het dan verstandig om iets tussen hip hop en Soul voor te schotelen? De vriendelijke verschijning kan de zaal maar niet overtuigen ondanks dat ze helemaal geen slechte set neerzet. Met enkele aangename nummers laat ze ons misschien met een hongertje zitten, maar het pratende publiek denkt daar anders over. Martha Da’ro als voorprogramma van Bazart, daar slaat de AB de bal mis.

Wie Bazart kent weet dat er naast het creatieve trio nog twee extra muzikanten mee op het podium staan, maar vandaag zagen maar plaats voor drie man. Jammere zaak, maar eens het optreden begonnen was hadden we er al vrede mee.

Bijna a capella begint het trio met “Nodig”, maar al snel komt er (net zoals bij Martha Da’ro) een goeie, stevige beat. Ook “Ademnood” krijgt een strakke beat waardoor er meer op gedanst kan worden. Dat wordt dan ook al hier en daar gedaan. Niet alleen de nieuwe nummers werden herwerkt, maar ook de oudere nummers. Op de climax van “Echo” valt een gouden doek naar beneden waardoor ook de overige twee bandleden verschijnen.
Ondanks dat Bazart nog maar twee albums uit heeft , passeert er al snel een hele reeks hits. Hoewel we deze hits allemaal kennen klinken ze zeer fris en vernieuwend door de herwerkte versies. Hier en daar zien we kinderen de Nederlandse teksten van onder andere “Tunnels” meezingen. Achter hen de dansende ouders die zich terug tien jaar jongen voelen. Het doet ons tocht iets, want er wordt heel wat gedanst in de uitverkochte AB. Dat de zaal niet één, maar twee keer uitverkocht is maakt de jongens zeer blij. Terryn is zeer dankbaar voor onze komst en lijkt charmanter dan in het grootse Sportpaleis vorig jaar. ‘We zijn terug waar we begonnen zijn’ klinkt het.
Dat Eefje De Visser ook van de partij was verraste ons niet. “Onder Ons” werd één van de vele hoogtepunten. Maar ook die andere samenwerking vanop de tweede plaat werd een hoogtepunt. Voor het eerst brachten Bazart en de Waalse Baloji samen “Niet Te Dichtbij / Côte à Côte”. Het ene hoogtepunt volgde het andere op en van sommige hadden we dat niet verwacht. “Het Doet Me Toch Iets” en “Voodoo” toveren de AB verrassend genoeg om in een dancing. Nog voordat “Chaos” wordt ingezet staan we al lang in het zweet, maar voor die hit en “Goud” geven wij en Bazart er uiteraard nog een lap op. 

Dat Bazart bijna alle nummers heeft herwerkt is een straffe zaak. Nooit eerder klonk de Nederlandstalige muziek zo dansbaar. Bazart komt onverwacht uit de hoek hun opgefriste nummers. Hits als “Nacht” en “Onder Ons” kunnen we allemaal meezingen, maar klinken toch nieuw. Tijdens mega hits “Goud” en “Grip (Omarm Me)” voelt het dan weer zeer vertrouwd om de benen los te gooien.
Geheel onverwacht werden we vanavond verwelkomt in Dancing Bazart en onder ons gezegd en gezwegen dit was één van de betere Bazart optredens.

Setlist: Nodig - Ademnood - Koortsdroom - Echo - Intro - Nacht - Lux - Tunnels - Onder ons (met Eefje de Visser) - Zonde - Voodoo - Niet te dichtbij / Côte à côte (met Baloji) - Chaos - Goud - Vijf dagen - Grip (Omarm me)

Neem gerust een kijkje naar dce pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bazart-21-04-2019
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/martha-da-ro-21-04-2019

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Twee jaar geleden waren ze al eens in de 4AD, toen samen met de Idiots. Aan die laatsten hebben ze geen al te beste herinneringen want de groep rond Luc Dufourmont probeerde hen toen te intimideren (zowel fysiek als verbaal) en deed zo haar naam alle eer aan, vernamen we nu.

Dit keer mocht Daddy Long Legs het podium delen met een heel wat vredelievendere groep, Chicken Head, de zoveelste reïncarnatie van Marino Noppe. Met Maxwell Street zag ik Noppe tig keren (vooral in de jaren ‘80) aan het werk en dat waren telkens feestjes vol bezieling. Na al die jaren is hij die begeestering nog steeds niet kwijt, zo bleek. Dit keer liet hij zich bijstaan door drummer Rik Vannevel, bassist Danny Degheldere en leadgitarist Dries Pottevijn. Een goed geoliede band die ons vooral bevlogen Chicago blues bracht waarin de gitaren van Noppe en Pottevijn om beurten mochten soleren.
Enkele raak gekozen covers van vermoedelijk Luther Snake Boy Johnson, Johnny Copeland en Joe Louis Walker (die laatste mocht hij ooit begeleiden) lieten de temperatuur enkele graden stijgen maar het was toch vooral dat ene ingetogen nummer, waarin het gitaargeweld wat luwde en zijn verweerde, roestbruine stem het meest tot zijn recht kwam, dat me kippenvel bezorgde. Maar ook met de lang uitgesponnen afsluiter “On the road again” (Canned Heat), aangekondigd als een nieuw, nog onafgewerkt nummer, wisten Noppe en kompanen zichzelf te overtreffen.

Er lijkt toch wel wat veranderd bij Daddy Long Legs sinds de vorige keer. Zo brachten ze hun nieuwe plaat, ‘Lowdown ways’, uit op het wat prestigieuzere Yep Rock Records hoewel ze in hart en nieren een Norton Records-band blijven. Maar sinds de dood van baas Billy Miller leidt Norton Records een wat sluimerend bestaan zodat ze wel moesten uitwijken. Nu zal hun plaat ongetwijfeld meer aandacht en een betere verdeling krijgen. Dat terwijl zanger Brian Hurd zijn lief kwijtspeelde, zijn job en zijn woonst opzegde (niet noodzakelijk in die volgorde) zodat het erop lijkt alsof ze klaar zijn voor een doorbraak.
In Engeland waren de eerste afspraken van de tour alvast uitverkocht en ook de opkomst in Diksmuide was meer dan behoorlijk. De tijd van café-optredens lijkt definitief voorbij. En de band, die stond er! Maar dat was vroeger ook al altijd het geval. Nog steeds gekleed alsof ze moeten spelen in een aftands saloon van een goedkope westernfilm , stonden ze opnieuw garant voor een wervelende set gedeukte blues.
Drie heerlijke figuren om aan het werk te zien. Daddy Long Legs (een bijnaam die Hurd al sinds zijn schooltijd draagt) die elke vezel van zijn lijf benutte om zijn mondharmonica op orkaankracht te krijgen en met zijn bezwerende schuurpapieren stem leek deel te nemen aan een voodoo ritueel. Murat Akturk die de grote gebaren en solo’s niet nodig had om te beklijven, een sobere erg vintage klinkende gitaar volstond. En dan was er nog ene Josh Styles op primitieve drums die het ene zware bier na het andere binnenkapte om daarna het leeggoed achteloos over zijn rug te keilen.
Tot zover de ingrediënten maar het zijn toch vooral de sterke songs die het bij Daddy Long Legs doen. De oudjes waar ik geen genoeg van kan krijgen zoals “Blood from a stone” dat van The Rolling Stones had kunnen zijn of het onverwoestbare “Evil eye”, misschien wel hét hoogtepunt van de set.
Maar er is dus een nieuwe plaat, officieel uit op 10 mei, en de nummers daaruit moesten bij een eerste kennismaking absoluut niet onderdoen voor het oudere werk. Het door een scheurende mondharmonica voortgestuwde “Mornin’ noon nite”, het stompende en tevens bezwerende “Bad neighborhood” of het primaire en van een smerige mondharmonica voorziene “Be gone”, ze klonken allen even infectieus. De meest opvallende nieuwe was evenwel “Winners circle” waarvoor eenmalig de blues opzij geschoven werd ten voordele van een lap rock-‘n’roll waarin ik zowel Chuck Berry als Dave Edmunds meende te horen. Mogen ze wat mij betreft gerust wat meer doen.
Na een adembenemende set kwamen ze nog één keer terug om op eenvoudig verzoek van een motard “Motorcycle madness” te brengen waarin de mondharmonica van Brian Hurd het motorengeronk perfect wist te imiteren. Daarna gingen de drie uitgebreid kennismaken met het publiek. Schitterende band, schitterende set!

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Een jonge ambitieuze band en één van de nieuwste hypes is het Ierse Fontaines D.C., die de woede van de Brexit laten aanvoelen na Idles en Shame  . We werden een klein uur lang meegevoerd, -gesleept in een intense trip van verbeten , rammelende,  rommelende, energieke garagerock/postpunk, met een zinderend slot . Fris, furieus en veelbelovend dus!

Hoe het groeide .. het borrelde al van vorig jaar met dit Ierse combo uit Dublin City (D.C.), die ons lieten kennismaken met de single “Too real”. Het zat meteen goed en de doorbraak volgde . Samen met King Khan werden ze geprogrammeerd en als support evolueerden ze plots tot main-act; iedereen wilde deze jonge snaken nu wel zien.
Een volwaardige set speelden ze. De debuutplaat ‘Dogrel’ was uit en met “Big” en “Boys in the better land” was het meteen raak . Niet te verwonderen dat alle drie de nummers hier tot het laatst werd gehouden en de uppercuts waren . Een zinderende finale dus. De vijfenveertig minuten vooraf waren eerder een smeltkroes van Britpop , indie, postpunk en eightieswave . Zanger Grian Chatten  is een rusteloze gast op het podium , straalt dat typisch kantje Britarrogantie uit en sleept z’n band mee in een gedreven trip en energieke opstoten . Zijn repetitieve zangstijl wordt gelinkt aan The Fall en PIL . “Hurricane laughter” en “Shashasha” openden. Melodieus gedreven rommelende, strakke  gitaren en hitsende drummotiefjes . Op “Liberty belle” werd het tempo opgedreven. Er werd gas teruggenomen voorbij halfweg en “Roy’s tune” was het sfeervolste nummer. In het slot hadden we die garagerockandrollers. “Television screens” was er eentje bovenop , en hier kon je niet omheen een Oasis concept .

Fontaines D.C. was vorig jaar nog te zien met een Metz en Idles tijdens Les Nuits Bota. Toen al hadden we ze in het oog … Inderdaad, gejaagde post-punk met flink wat opwinding. Missie geslaagd .

Na de revelatie , kwam nu King Khan louder than death . Als een Ty segall was de King Khan al in verschillende gedaantes en projecten te zien . Een showman blijft hij ongetwijfeld. Garage/rock’n’roll, glamrock met een punky vibe. Rechttoe-rechtaan ,vunzig , rauw, ruw en toch …lieflijk, aangenaam verpakt in een dosis humor en onnozelheden . Lekker doorleefd en smerig. Geen gekheden of bizarre verkleedpartijen deze keer , maar ‘de hardrockers met een biervatbuikje’ legden de klemtoon op hun muziek en gaven met wat stijlelementen een eigen draai aan hun rock. Niet te versmaden dus voor een  een goed rock’n’roll feestje.

Neem gerust een kijkje naar de pics - dank Ann Cnockaert - Luminousdash.be  
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/4ad-diksmuide/fontaines-dc-19-04-2019


Organisatie: 4ad, Diksmuide