Dit is een éénmansproject van de Franse Nicolas Albin. Hij heeft ook nog een project dat Sludge heet. Toch opmerkelijk hoe hij hier helemaal alleen dromerige cold wave/postpunk maakt. Dat levert een aantal prachtige tracks op. “If What You See Is An Eyesore” is een mooie verstilde pianoballad. De zang vind ik hier iets minder gelukt. Maar die pianopartij is heerlijk en melancholisch. De zang van Albin komt beter tot zijn recht in nummers die meer electropop en uptempo zijn zoals bv “Sentence” en “Dystopia”. “All Grown Up” en “No Play Boy” zijn heerlijke darkwave/gothicsongs met een aantrekkelijke zanglijn.
De man weet de songs goed en duidelijk in elkaar te steken. Het is zo dat het duidelijk is waaruit hij zijn sound gehaald heeft zonder een kloon te worden van één of andere band. Voor liefhebbers van She Past Away, The Cure, Clan of Xymox…
Tokso is een kwartet bestaande uit vioolspeelster Anne Hytta, celliste (en politica) Sigrun Eng, Kelly Thoma op Griekse lier en de Franse harpiste Eleonore Billy. Daarnaast zijn ook de Iraanse percussionist Bijan Chemirani en de double bass speler Jo Skaansar hier te horen als gastmuzikanten.
Voor dit album hebben ze een soundtrack geschreven voor een duizend jaar oude gedicht genaamd Voluspa. Het gedicht beschrijft hoe een mooie wereld kapot gescheurd wordt door destructieve krachten. Dat proberen ze dus met hun muziek dus weer te geven. Wat overigens goed gelukt is. De algemene sound klinkt als een mengeling van folk, wereld- en Oosterse muziek. Je moet houden van ‘out of the box’ muziek. De cello en de viool geven het album een donkere, zware en soms middeleeuwse teneur. Het is geen hapklare brok. Maar als je voor de muziek openstelt, dan kruipt ze diep onder je huid.
Zondag 17 maart staat traditioneel in het teken van Sint-Patrick's Day - de nationale feestdag van Ierland, Noord-Ierland, Montserrat en de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Voor die gelegenheid kleurde ook de Grote Markt in Brussel groen. Dat zorgde voor een magisch mooi schouwspel. Dat we later een zelfde soort magie zouden beleven, binnen een eerder donkere en intensieve omkadering, wisten we toen nog niet. Windhand, de uit Virginia afkomstige doom/stoner band, stond namelijk op het podium van de gezellige totaal uitverkochte AB Club. Windhand timmert sinds 2008 aan de weg en bracht vorig jaar nog een heel goed ontvangen album uit: 'Eternal Return'. De band dompelde de zaal onder in een intensief doom/stoner sfeertje. Waardoor we ons, met de ogen gesloten, apocalyptische taferelen voor de geest haalden.
Maar eerst was er het voorprogramma Grime (****). Deze Italiaanse Sludge metal band laat zich volgens menig biografie inspireren door, we citeren: ''de rotte grond van een begraafplaats en de bedorven drek in een moeras, klinkt de band vuig en roestig, maar speelt het tegelijkertijd op het scherpst van de snede. " Dat vuil en smerige komt terug in de messcherpe riffs die de bands als vuurpijlen op het publiek afschiet. Waarna een verschroeiende vocaal gebrul je uiteindelijk doet belanden in de diepste en smerigste kerkers van de Hel. De heren gaan waanzinnig tekeer op dat podium, en daveren als een losgeslagen bulldozer over je hoofd heen tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Als het de bedoeling is om de Apocalyps te doen ontstaan in AB Club, dan is deze band met brio in zijn opzet geslaagd.
Lag de lat bij het voorprogramma al heel hoog, dan doet Windhand (*****) daar met een al even verschroeiende set gewoon een paar scheppen bovenop. We waren diep onder de indruk van die zware, logge en meesterlijke riffs van gitarist Garret Morris en bassist Parker Chandler. Drummer Ryan Wolfe met zijn subtiel drumwerk bezorgt je enerzijds koude rillingen, anderzijds deel hij mokerslagen uit waardoor geluidsmuren afbrokkelen. Het is toch die bijzonder emotievolle stem van Doritha Cottrell die je in diepe ontroering achterlaat. Vaak horen we binnen de kruisbestuiving tussen die vocale en instrumentale elementen een link naar bands als Black Sabbath, zeker bij de wat trage op gang komende start van elke song. Eens de registers echter open getrokken ontstaat telkens opnieuw een orkaan uitbarsting, tot de grond onder onze voeten gaat daveren. De ene na de andere aardbeving zorgt er uiteindelijk voor dat, door middel van apocalyptische taferelen, de ultieme duisternis over AB neerdaalt.
De band dompelt je de volledige set, van de eerste tot de laatste noot, onder in diezelfde donkere, intensieve sfeer waarop stilstaan onmogelijk is. Eens in een diepe trance ondergebracht , begin je gewoon te headbangen en kijk je uiteindelijk ook uw eigen demonen gewillig in de ogen. Dat is hoe we onze boterham met doom/stoner trouwens het liefst verorberen. Veel bindteksten haalt Windhand daarbij niet naar boven, de band laat vooral zijn muziek voor zich spreken.
Maar de beminnelijke en vriendelijk glimlachende Doritha verandert wel telkens van een engelachtig wezen die haar publiek zachtmoedig omarmt, in een demonische hogepriesteres die, eens al die voornoemde registers zijn open getrokken, haar publiek bezweert, hypnotiseert. En uiteindelijk in die voornoemde diepste putten van de Hel doet belanden. Ontsnappen is namelijk onmogelijk eens Doritha u in uw greep heeft. Gerugsteund dus door klasse muzikanten die de ene riff na de andere drumsalvo als vuurballen naar het publiek schieten, waardoor je trillend op de benen van zoveel intensieve emoties de zaal verlaat.
Het stralende groene licht dat nog steeds brandt op de grote markt, staat dan ook in sterk contrast met het duister maar deugddoende atmosfeer dat Windhand op deze bijzondere Apocalyptische aanvoelende avond creëerde.
Windhand + Grime
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Internationale sterren op het podium van de Lokerse JazzKlub, niets meer en niets minder. Dat kregen we voorgeschoteld. Ook al zal het trio Hemingway-Jaeger-Punkt niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Binnen Jazz middens heeft dit trio, die improviseren tot een ware kunstvorm heeft verheven, zijn sporen ruimschoots verdiend. We citeren even uit de introductie die we in menig biografie te lezen krijgen: "Improvisatie zonder piano of gitaar lijkt klassiek van snit. Toch schuilt in die enorme erfenis ook een uitdaging. Een uitdaging die de Zwitserse saxofonist Michael Jaeger, de Duitse bassist Noah Punkt en de Amerikaanse drummer Gerry Hemingway met plezier aanvaarden. Deze drie-generaties band vaart door de mistige wateren van tonale expressie in alle denkbare constellaties: 1 + 1 + 1, 2 + 1, 3. Samen, door elkaar gegooid of iedereen tegen elkaar maar met verantwoordelijkheid, bewustzijn en humor. De muziek groeit wanneer ze gespeeld wordt en vice versa. Muziek op het scherp van de snee en een lust voor het oor, gebracht door een internationaal topgezelschap."
Jazz is nu eenmaal een muziekstijl waarbij muzikanten dat improviseren tot het oneindige hoog in het vaandel dragen. Wat Hemingway-Jaeger-Punkt hier echter naar voor brengen? Dat is toch wel van een heel ander kaliber en bewijst dat deze top muzikanten hun status binnen dat Jazz gebeuren niet hebben gestolen, integendeel zelfs. Eens op dat podium gaan ze tekeer als kinderen in een speelgoedwinkel, en stuiteren van het ene uiterste naar het andere. Maken daarbij omwegen naar oorden waar je het niet verwacht, of komen uiteindelijk terecht in een poel van pure Jazz terecht. Om daarna weer heel bewust alle regels aan hun laars te lappen, om uiteindelijk zelf hun eigenzinnige regels door je strot te rammen. Subtiel zorgt het trio er daardoor voor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten luisteren, genieten en vooral toch veel raar opkijken. Maar ook dat laatste is net een onderdeel van de totaalbeleving als je Jazz muzikanten van dit uitzonderlijk kaliber aan het werk wil zien. Zo blijkt naderhand.
Het gebeurt trouwens zelden dat het drumwerk de rode draad vormt in het geheel. Maar op deze bonte, kleurrijke avond was het eerder dat vaak subtiele drumwerk van Hemingway, schipperend tussen intiem en oorverdovende uithalen, binnen een omkadering dat de wenkbrauwen doet fronsen. Maar dat ons eveneens met verstomming deed luisteren en vooral genieten, dat ons het meest over de streep trok. Meermaals slaagt Hemingway erin een grens te overschrijden waar feitelijk geen grenzen zijn. Of het lijkt wel alsof hij met opzet uit de toon slaat. Ook dat blijkt dan weer een onderdeel van de show te zijn, en niet een ongelukkig foutje tijdens de set. Daar komt dan trouwens ook de humor om de hoek kijken, want de reactie van Punkt op zijn contrabas of Jaeger op zijn saxofoon/klarinet zijn al even vreemd en verfrissend, en zorgen voor de ultieme kers op de taart om de waanzin compleet te maken. Want inderdaad, eveneens heel subtiel tot zelfs bewust, drijft dit trio de aanhoorder tot een zekere waanzin door hem/haar van het kastje naar de muur te sturen in die volledige set.
Besluit: Binnen het zwemwater van Jazz beweegt Hemingway-Jaeger-Punkt zich voort als een clown in het circus, die met zijn fratsen je doet schaterlachen, maar ook acrobatische toeren uithaalt , die je met open mond met verstomming slaat. Want het zijn net die clowns in dat circus die de top artiesten blijken te zijn in dat geheel.
Nu, ook Hemingway-Jaeger-Punkt weten perfect hoe ze het publiek moeten bespelen om de aanhoorder enerzijds diep te raken, anderzijds hem of haar met gefronste wenkbrauwen te doen opkijken, en totaal verweesd achter te laten.
Inderdaad, wanneer improviseren tot het oneindige tot een ware kunstvorm wordt verheven. Daar vinden we dit trio!
Kortom: Zo grensverleggend als Jazz muzikanten in die gouden tijden waren, zo ver hun tijd vooruit zijn Hemingway-Jaeger-Punkt. Want dit trio verlegt zijn eigen grens voortdurend, ter plaatse zelfs!
Hoe dat klinkt? Bekijk dit filmpje even en geniet met volle teugen: https://www.youtube.com/watch?v=1FVwvs2d2b8
Organisatie: Lokerse Jazzclub, Lokeren
Het is ondertussen meer dan 10 jaar geleden dat een piepjong Brussels duo op de Humo’s Rock Rally het onderspit moesten delven voor The Hicky Underworld: Jan Paternoster en Dries van Dijk van Black Box Revelation. Ophefmakend toen, twee gasten die zo’n rauwe blues sound wisten te maken. Het deed wat denken aan de White Stripes en het klonk eens zo makkelijk. Stiekem ging je voet steeds mee op hun simpele riffs, opgepept door een klevende ritmiek.
Black Box stond 3 avonden op rij laaiend enthousiast in de AB met hun nieuwe en ondertussen vijfde plaat ‘Tattooed Smiles’. Thema is de strijd tegen het ouder worden en hoe daarmee om te gaan. Verwacht geen pasklare antwoorden. Met de diepe lyrics, traag ingezongen, wordt je aandacht bij de nummers gehouden met veel stof om over na te denken. Dat geeft Black Box Revelation een veel volwassener karakter, zonder dat ze daarbij aan stoerheid moeten inboeten.
Meteen bij podiumopkomst kregen we “Kick The Habit” en daarna “Mama Call Me, Please”. Twee nummers van de nieuwe plaat die afwachtend zijn, iets of wat tegen de natuur van Black Box in. De eerste ingetogen indrukken werden van tafel geveegd met “High On A Wire”, waarmee Black Box Revelation, helemaal zichzelf, met heerlijke rock de toon aanzette. De muzikale tweeling is trouwens uitgebreid. Jasper Morel, een multi-instrumentalist met jazzroots, levert extra spankracht met synth, mellotron, gitaar, shakers en tamboerijn. Met “Gloria” begon het publiek al subtiel mee te doen, de ooowh’s en aaawh’s van de backing vocals werken dan ook zo aanstekelijk. Heel de zaal was alive & kicking met het opzwepende “Warhorse”, dat op z’n eind weer opnieuw en opnieuw werd ingezet tot zesmaal toe: heerlijk, grappig en totaal begrijpelijk. Tijdens andere oude bekenden als “Never Alone, Always Together” en “I Think I Like You” kregen we fijne gitaarsolo’s te zien. Jan, Dries en Jasper stonden er met het zwaard in plaats van de olijftak. Het titelnummer “Tatooed Smiles” kregen we nog een keer als bisnummer en dat klonk beide keren even energiek als op de plaat met zijn strakke riffs en een knipoog naar een van de beste bands van het moment (The War On Drugs). De mosh pits en de crowdsurfers waren helemaal op hun plaats in een enthousiast en dankbaar publiek.
Het was een zeer fijn weerzien in de AB. Met hun nieuwste album slaan ze een andere weg in, soms wat meer blues dan rock, maar totaal gepermitteerd. Live heeft Black Box Revelation al dit moois subliem gebracht. Weergaloos en onstopbaar.
Setlist: Kick The Habit / Mama Call Me, Please / High On A Wire / Lazy St / Built To Last / Gloria / War Horse / Bur-Bearing Heart / Blown Away / Never Alone, Always Together / Damned Body / Tattooed Smiles / Love Licks / My Perception / I Think I Like You / Gravity Blues / Laisser Partir / Tattooed Smiles
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?
Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.
Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.
Organisatie: Cowboys & Aliens
Een beetje een buitenbeentje om te beginnen. Frankie Traandruppel, alias Lee Swinnen, kwam een handvol goudeerlijke ruwe songs spelen op zijn elektrische gitaar. Buiten het jatten van een songtitel had zijn muziek verder overigens niks te maken met de claustrofobische klanken van het legendarische Suicide.
Swinnen bewees dat hij ook zonder de wilde garagesound van Double Veterans of Tubelight best wel doorleefd kon uit de hoek komen. Maar of zijn act paste in het totaalplaatje van de avond ? daar moeten we een volmondig neen op antwoorden.
Geen idee in wiens brein het eerst was opgekomen, maar het idee om Rumours in de prachtige Gentse Minardschouwburg te laten aantreden bleek een voltreffer. Te meer daar men ook de ruimte achter de coulissen in het totaalconcept mee had opgenomen. Zo leek de band in een heuse club te spelen met een driedimensionale lichtshow achter hun rug. Die lichtshow was naar het schijnt voor een deel overgekomen uit de Kompass Club. Die hadden ze daar toch niet meer nodig na die bedenkelijke stunt van de kersverse Gentse burgemeester Matthias De Clercq. Die oetlul heeft zich met het sluiten van de club al meteen onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zijn burgemeesterschap is nog maar net begonnen en bij de Gentse jeugd heeft hij het al volledig verkorven.
Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tweede geniale idee van de avond was om het concert te laten beginnen met de apocalyptische klanken van Mattias De Craene. Hij deed in de verte iets onheilspellends met allerlei instrumenten, en dat op een ontspoorde beat van dreigende jungle-drums, alsof er ergens elk moment iemand zou geofferd worden in de stomende kookpot van een stel losgeslagen kannibalen.
De bevreemdende set van De Craene ging vloeiend over in de elektronica van Rumours. En die elektronica kwam veel sterker tot zijn recht dan op het overigens ook niet onaardige album ‘Megamix’. Hier in de heerlijke Minard leek alles op zijn plaats te vallen, de vocals, de vibe, de lichtshow en de vloeiende klanken die de band uit de synthesizers en keyboards haalde.
Eén en ander zorgde ervoor dat het bij momenten wel heel indrukwekkend en intens was. We bespeurden op de rustige momenten af en toe het mysterieuze van Portishead, elders dan weer de licht zwevende dansbare klanken van Bonobo of Floating Points. Op zijn stevigst creëerde Rumours zelfs een soort bezwerende industrial techno-sound die met de forse uithalen van zangeres Hannah Vandenbussche vaak tot een stomend hoogtepunt uitgroeide. Vandenbussche stuwde met haar innige stem, die een gothic tintje had, de songs naar een hoger universum. Als wij het hier over een gothic tintje hebben, versta ons dan niet verkeerd. Dit was heus geen fuckin’ Within Temptation, denk eerder aan Chelsea Wolfe die zich in een bedje van synthesizers wentelt.
Op de plaat was de kracht van dit collectief ons nog niet helemaal opgevallen, maar live kwam het allemaal veel sterker uit de verf. Kortom, Rumours is wederom het soort band die je live aan het werk moet zien om er ten volle te kunnen van genieten. En op een toplocatie als de Gentse Minard was dat al zeker het geval.
Knappe show, en vooral een knap totaalgebeuren.
Organisatie: Schmink vzw
Op woensdag 13 maart landde de ‘Bandito’-tour van Twenty One Pilots daverend op de grond. Tyler Joseph en Josh Dun zetten er een show neer die menig TØP-fan een topherinnering van 2016 liet herbeleven. De Bandito-tour was letterlijk een ‘EmØtiØnal RØadshØw ‘van zachte nieuwe nummers als "Bandito", naar keiharde klassiekers à la "Car Radio".
Het gigantische doek dat was opgespannen voor het podium viel prompt naar beneden bij de eerste klanken van zanger Tyler en drummer Josh. Daar stond dan Josh te schitteren met een fakkel in de hand. Het duo had dit keer buiten drum en ukelele een gigantische podiumopzet meegenomen die in de stijl van ‘Trench’, hun album dat vorig jaar uitkwam, stoer aandeed. Een brandende auto, containerachtige opstellingen en podiumdelen die om de zoveel tijd de hoogte in gingen, niets ontbrak er om van deze ‘Bandito’-tour een topspektakel te maken.
Op de eerste tonen van "Jumpsuit" sprong het publiek overal recht. Met bivakmuts op gooiden de jongens alles uit hun lijf, schreeuwen en drumslagen werden in de zaal geslingerd, afgewerkt met stoere visuals. En ook "Levitate" knalde de zaal wakker, ook al werd daar opvallend -en vanzelfsprekend- minder meegezongen dan tijdens andere nummers. Het publiek was in de mood, en toen "Fairly Local" begon, was het niet meer te houden. Tylers rol werd haast overgenomen en er waren plots 15.000 leadsingers.
Dat enthousiasme en gejuich bij elk nieuw nummer dat werd aangeslagen door Josh ging zo bijna de helft van hun vorig album ‘Blurryface’ verder. "Cut My Lip", een song van de nieuwe plaat, liet het publiek dan weer naar adem happen, om met volle borst "Lane Boy" en "Nico And The Niners" mee te brullen. Op dat laatste nummer werd een gigantische brug naar beneden gehaald, waarover Tyler al rappend/zingend/schreeuwend naar het podium achterin het publiek wandelde.
Net als enkele jaren geleden werd de B-stage gebruikt voor enkele rustigere nummers. Zo kreeg Tyler de hele zaal stil bij het zachte "Bandito", om ze dan weer wakker te brullen op de bassen van "Pet Cheetah", één van de meest elektronische nummers van Twenty One Pilots, terwijl de twee piloten weer een stukje de lucht in gingen. Pas bij de eerste noten van "Holding On To You", één van hun oudste songs, was het publiek weer helemaal mee en zat de sfeer opnieuw zoals je die bij het nummer zou verwachten: gezellig en gelukzalig.
De nummers die daarop volgden brachten Tyler en Josh deels in het publiek door. Net als hun vorige show in België, had Josh een draagbaar drumstel voorzien, waardoor hij, net als Tyler enkele nummers daarvoor, letterlijk op handen gedragen werd door zijn Belgische fans. Twenty One Pilots kan niet op een podium blijven staan, dat was wel duidelijk na deze show. Ook tijdens "Car Radio" spurtte Tyler naar de achterkant van de zaal om er op een paal de laatste lyrics te brullen.
Omdat het openbaar vervoer -zoals vaak op concerten- niet meezat, dropen heel wat fans af voor het einde van de show, waardoor de zachte bisnummers in een intieme sfeer werden gezongen. De band koos toch wel voor opvallend rustige, emotionele afsluiters, wat het afscheid des te pijnlijker maakte. Na "Chlorine", waarop het publiek nog een laatste keer de beentjes los kon smijten, volgden "Leave The City" en "Trees". Het was vooral "Trees" dat het publiek met een krop in de keel, hunkerend naar meer, afscheid deed nemen van hun twee helden.
Net als in 2016 kwamen, zagen en overwonnen Josh en Tyler ons Belgenland. Heel wat harten gingen sneller kloppen tijdens de show en er was een goede afwisseling van nieuwe en oude nummers. Dat er heel wat succeselementen uit hun vorige shows gekopieerd werden, kwam misschien soms wat vreemd over, maar voelde tegelijk ook als thuiskomen in dat ene, zalige concert van zoveel jaar geleden. Een warme oproep dus aan Josh om zijn salto te blijven doen en aan Tyler om op die paal in the back te blijven klimmen. Aan de Pukkelpopgangers: ga, aanschouw en word betoverd!, want na een concert van Twenty One Pilots ligt de lat gigantisch hoog voor andere concerten.
Setlist: Jumpsuit – Levitate - Fairly Local - Stressed Out – Heathens - We Don’t Believe - What's On TV - The Judge - Cut My Lip - Lane Boy - Nico And The Niners - Neon Gravestones – Bandito - Pet Cheetah - Holding On To You – Ride - My Blood – Morph - Car Radio – Chlorine - Leave The City – Trees
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (Bavo Savels - daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/twenty-one-pilots-13-03-2019
Organisatie: Live Nation
Gisteren was de grote zaal van de Ancienne Belgique hopeloos uitverkocht voor het concert van de Cinematic Orchestra. Al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Terwijl het op het balkon vechten was voor een zitplaats bleef de begane grond opvallend leeg. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol.
Tijdens het voorprogramma konden we duidelijk horen dat de zaal stilletjes aan voller en voller raakte. Salami Rose Joe Louis, een hele mond vol voor een voorprogramma, mocht de avond openen. Helemaal alleen stond ze verscholen achter haar keyboards. Haar muziek valt het beste te omschrijven als een combinatie van Jazz met de nodige elektronische elementen. Soort van Amerikaanse versie van onze eigenste Tristan. Al wist Salami ons niet te overtuigen, maar dat kan ook deels liggen aan haar bandnaam.
Het concert van The Cinematic Orchestra was volledig uitverkocht al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol. Een korte introductie heeft de band niet meer nodig. Al 20 jaar staan ze op de planken, werkten ze samen met onder andere Patrick Watson en Moses Sumney en schreven ze verscheidene film soundtracks.
Overmorgen komt ‘To Believe’, de vierde studioplaat van The Cinematic Orchestra, uit. Die kwamen ze dan ook gisteren voorstellen in de Ancienne Belgique. Aan de merch stand werd duidelijk meegedeeld dat de plaat nog niet te koop was maar gelukkig konden we tijdens het concert al een kleine preview krijgen. Hun set opende ze met een klassieker uit hun repertoire? “Man With A Movie Camera”, dat wisten ze te rekken tot een nummer van maar liefst 15 minuten.
2 jaar is het geleden dat ze nog samen op de planken stonden maar dat was er duidelijk niet aan te merken. Voor het eerste nieuwe nummer van de avond, “Wait For Now / Leave The World” haalden ze Frida Touray op het podium. Zij wist met haar warme stem meteen het cinematic gedeelte uit de naam van de band te bevestigen. Met haar warme stem toverde ze een gloed door de zaal en waren opengevallen monden hier en daar te spotten. Nadien kwam ze ook terug tijdens “Zero One / The Fantasy”. Dat bracht ze samen met de gitarist maar wist ons net niet te overtuigen. Het was te langdradig en we waren opzoek naar de spanning die we ervoor wel voelden.
Hoe snel Touray het podium was opgekomen verdween ze weer. Ze moest plaats maken voor de instrumentale nummers van de band. Vooral tijdens “Saxloop” duurde het net allemaal iets te lang. Desondanks het gejuich van diepe mannenstemmen, voor de verandering geen gierende tienermeisjes, was voor ons de sax net iets te veel van het goeie. “Familiour Ground” was het enige nummer van ‘Ma Fleur’ dat we gisteren te horen kregen. Hun grootste hit “To Build A Home” lieten ze achterwegen, wat waarschijnlijk voor velen in het publiek een teleurstelling was. In ruil kregen we nog “A Promise” te horen en als afsluiter het iets oudere “All The You Give”.
We waren getuige van het feit dat The Cinematic Orchestra helemaal terug is van weggeweest. Op de plaat maken ze gebruik van verschillende gastzangers maar live moeten we het doen met Tina Touray, wat een aangename verassing was op muzikaal vlak. Mensen die al graag eens losgaan op intellectuele instrumentale muziek waren gisteren in de AB op de juiste plaats. Enkel duurde het voor ons soms allemaal net iets te lang waardoor we af en toe onze aandacht verloren.
Setlist: Man With A Movie Camera - Wait For Now / Leave The World - Channel 1 Suite - Zero One / The Fantasy – Flite - Sax Loop - Familiar Ground - A Promise - All That You Give
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Hajk, uitgesproken als Hike, komt twee jaar na hun debuut met een opvolger. Hun debuut scoorde hoge ogen in eigen land met hun catchy indiepopliedjes. Op hun opvolger klinken ze nog een stuk beter en zelfverzekerder.
Het vijftal maakt moderne en goedgebouwde pop. Beter dan de Ariadne Grande’s en de Justin Biebers van deze wereld. Ze hebben net dat tikkeltje meer eigenheid en diepgang in hun muziek. Akkoord, het is muziek die heel radiovriendelijk blijft. Maar wel aangenaam om naar te luisteren. Voor de vocals wisselen ze af tussen Sigrid Aase, Einar Haugseth en Preben Andersen. Vooral Sigrid heeft een heel mooie en goede zangstem. Preben heeft een zachte, moderne zangstem (denk Phoenix, Aztec Camera…). Het album hebben ze terug zelf geproduceerd.
Ze maakten gebruik van analoge en digitale sounds. Van geprogrammeerde arrangementen en deels live opnames. Zo krijgen we een album met grootse ballades en catchy up-temp pop songs. Muziek die zeker bij het jonge publiek zijn weg zou moeten kunnen vinden. En uitermate geschikt voor mensen die kiezen voor de iets betere pop. “Breathe” heeft een geweldige sfeer en zang. “Time To Forget” klinkt smooth en “Dancing Like This” is heerlijke up-tempomuziek dat snel in je hoofd blijft hangen.
Dit is heel fijne popmuziek die probeert meer te zijn dan enkel een popdeuntje. Daar slagen ze goed in dankzij de fijne arrangementen en de aanstekelijke vocals.
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis.
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.
Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.
Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2. Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.
Nederlands 
Français 
