Rick De Leeuw - Nee, nee, nee, niet naar huis toe
Rick De Leeuw + Drift
De Tröckener Kecks startten in 1980 als punkband in Amsterdam en stonden bekend om hun energieke concerten. In 2001 stopte deze Nederlandse rockband en hoewel heel wat fans er alsnog op hopen, zit een reünie er niet in. Ruim 20 jaar na de split van de Kecks kan je nu naar de ‘soloconcerten’ van Kecks-zanger Rick De Leeuw, met dan wel een volledig Belgische band. Tegenwoordig voelen die concerten echt wel aan alsof de Kecks opnieuw op het podium staan, werd ons ingefluisterd.
Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem.
Het was niet enkel Rick De Leeuw als hoofdact die ervoor zorgde dat we dit concert in onze agenda gezet hadden. De support kwam van Drift. Deze Nederlandstalige band zagen we eerder dit jaar nog als duo op het Serre Fest, met Tine als zangeres en Christophe op gitaar (en loops). We werden toen uitermate gecharmeerd door het bandconcept: ze lenen en bewerken melodietjes van andere songs en ze gooien er Nederlandstalige humor, sarcasme en absurditeit over waarmee ze in de buurt komen van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore.
In de Schakelbox stond Drift voor het eerst met een bassist en drummer erbij. Even vreesde ik dat de lyrics daardoor zouden verzuipen in het geheel, maar dankzij een uitstekende mix van de geluidsmensen kon het publiek alles prima begrijpen.
Drift ademt – op het podium – chaos en absurditeit. De band komt op in badjassen, zonder dat dat aspect verklaard wordt. Voorts komen er nog een volledig geïmproviseerd openingsnummer, een berenmuts en een megafoon aan te pas en omdat er in “Dromendaris” niet veel gezongen moet worden, nodigt Tine drie mensen uit het publiek uit om op het podium een slow met haar te dansen.
De setlist in Waregem leek sterk op die op het Serre Fest en omvatte onder meer een cover van De Brassers (“En Toen Was Er Niets Meer”) en eigen werk als “Koken met Kerosine” (met eenzelfde muzikale progressie als “California Über Alles” van Dead Kennedys), “Dromendaris” en “Bedbeest”.
Afsluiten deed Drift met “Huiswijn”, een nummer dat muzikaal een beetje verwijst naar “Housewive” van Daan en dat in de lyrics wijn drinken aanprijst voor elke uitdaging van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’, wat doorgaans een optie is op restaurant.
Als band klinkt het bij Drift een stuk organischer dan als duo. Nu we deze band gezien hebben in deze opstelling en met een perfect licht en geluid zijn we er nog zekerder van dat hier iets moois aan het bloeien is.
Setlist Drift: Niet Nat / Drift / Koken Met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Dromendaris / Bedbeest / Huiswijn
We moeten eerlijk toegeven dat we Rick De Leeuw na de split van de Tröckener Kecks wat uit het oog waren verloren. Hij was dan plots een dichter, een presentator op TV, een acteur, … en de duo-voorstellingen met toetsenist Jan Hautekiet waren een harde breuk met de rock ’n roll van daarvoor. De releases waren bovendien een heel stuk ‘zachter’ en braver. Dat we met de ‘zachte’ moeite hadden, heeft ons zelf ook verbaasd. Bij sommige van de songs van de Kecks (“Souvenir”, “Achter Glas”, “Geen Gewone Jongen”, …) dachten we: wat een mooi verhaal, maar met al dat geschreeuw en met al die versterkers op tien heeft waarschijnlijk niemand er iets van begrepen.
Inmiddels woont De Leeuw in Vlaanderen en met ‘Het Komt Allemaal Goed’ zit hij al aan het vijfde of zesde solo-album. Voor dit album heeft hij songs geschreven bij kunstwerken uit een Belgische collectie, opgenomen met nagenoeg dezelfde band als voor de albums ‘Zonder Omweg’ en ‘Lieg Me De Waarheid’. In de band zit onder meer Axl Peleman, de huidige bassist van De Kreuners en dat is dan weer de band die begin jaren ’90 van het van de Kecks geleende “Nu Of Nooit” een lokale wereldhit maakten.
Met de band erbij is het rock ’n roll-gehalte van De Leeuw opnieuw flink gestegen. De live-versies van de nummers van ‘Het Komt Allemaal Goed’ krijgen een flinke stoot power en adrenaline mee op het podium in Waregem. Hij geniet ook zichtbaar van het geluidsvolume dat de zaal in wordt geslingerd en leeft zich uit als het podiumbeest dat hij onmiskenbaar is. Zijn enthousiasme wordt beantwoord met nog meer enthousiasme uit het publiek. Op de voorste rijen staan een paar mensen met een oud Kecks-shirt en toch ook al een paar met een shirt van de Het Komt Allemaal Goed-tournee.
Rick De Leeuw wisselt sterk nieuw werk als “Bloedrode Maan”, “Te Weinig, Te Laat” en de niet-religieuze gospel “Zing Voor Mij” af met nummers van zijn vroegere band. “Met Hart En Ziel” zit al vroeg in de set en met “Niemand Danst Alleen” en “Een Dag Zo Mooi” bouwt hij in de finale op naar het orgelpunt met “Nu Of Nooit”, dat de Schakelbox doet ontploffen. Tegen dan heeft het publiek al spontaan meegezongen, het ritme meegeklapt en veel gedanst. Dat het Vlaamse publiek de Kecks-tradities niet vergeten is, wordt het mooiste bewezen als de band het podium afstapt en er uit honderden kelen gezongen wordt: “Nee, Nee, Nee, Niet Naar Huis Toe”. Je kan een band wel opdoeken, maar het geheugen van het publiek kan je niet uitwissen.
De toegift wordt ingezet met een opvallende cover van “Watskeburt?!” van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dan volgt de rockende smartlap “Het Is Toch Je Kind” en nog twee oudjes: “Zou Je Niettegenstaande De Recente Gebeurtenissen Toch Nog Een Verblijf Op Amoureus Gebied In Overweging Willen Nemen Alsjeblieft” en “De Jacht Is Mooier Dan De Vangst”.
Met de ruggensteun van deze band benadert Rick De Leeuw heel dicht de energie van vroeger en bouwt hij tegelijk verder aan een mooi oeuvre aan lyrics. Deze Vlaamse (De) Leeuw moet nog lang niet naar huis toe.
Setlist Rick De Leeuw: We Vieren / Het Komt Allemaal Goed / Kijk Niet Om / Met Hart En Ziel / Bloedrode Maan / Zie Mij Graag / Meer Niet! / Zing Voor Mij / Te Weinig, Te Laat / De Een Na Laatste / Niemand Danst Alleen / Een Dag Zo Mooi / Nu Of Nooit / Het Is Toch Je Kind / Zou Je Niettegenstaande … / De Jacht Is Mooier Dan De Vangst
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Imploders - Hardcore punk volgens het boekje mist inspiratie
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Wie het vertikte om de regen te trotseren en thuis in de zetel bleef hangen, en zo waren er blijkbaar nogal wat, heeft niet zo heel veel gemist.
Foofer, een gloednieuw collectief uit Antwerpen, bestaande uit vier meisjes en een jongen, bracht huppelende lo-fi pop met wat punkinvloeden. De gitaar kwam nauwelijks in het stuk voor, in tegenstelling tot de bas die zich wel duidelijk profileerde. Verder hoorden we nog een goedkoop, klinkend orgeltje, moeizaam mee hinkende drums en een zangeres die met haar frivole, licht naar rap neigende zang het voortouw nam. Sympathiek, dat zeker, maar dit leek toch een band in een nog embryonale fase. Waarschijnlijk best te savoureren rond het haardvuur, maar te vluchtig voor een punkhol als The Pit's.
Eigenlijk heb ik weinig affiniteit met hardcore punk tenzij het om de pioniers van het genre gaat. De laatste keer dat ik in de buidel tastte voor een hardcoreplaat moet in 2012 geweest zijn. Voor het debuut van Off! maar ook dat was een spin-off van Black Flag en Circle Jerks, twee van de baanbrekers uit het begin van de jaren '80. En laat Keith Morris, zanger van al die genoemde groepen, nu net de man zijn met wie Todd Faux, voorman van Imploders, voortdurend vergeleken wordt. Ruim voldoende om mijn aandacht te trekken.
Imploders is een kwartet uit het Canadese Toronto dat net een tweede plaat uit heeft: ‘Targeted for termination’, goed voor twaalf nummers in 14 minuten. Volgens sommigen stond ons een klein bommetje te wachten. Dat bommetje was er misschien wel, ontploffen deed het in ieder geval niet. Nochtans deed Todd Faux, die zich meer tussen het volk of op de toog dan op het podium bevond, er alles aan om het vuur aan de lont te steken. Zijn snauwende zang bevatte ruim voldoende boosheid om me te bekeren, toch wisten de nummers me zelden te raken.
Imploders willen hardcore brengen zoals die klonk tijdens de gloriedagen en hebben daarbij lak aan originaliteit. Op zich is daar niets mis mee. Een goed glas wijn kan ook smaken zonder origineel te zijn. Helaas legden ze zichzelf daarbij zo veel beperkingen op, dat er nog maar weinig te beleven viel. Dit klonk strak, snedig en afgekloven tot op het bot en van die doctrine werd verder geen millimeter afgeweken. Met als gevolg dat ik het gevoel kreeg telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Het zegt veel dat ik de zeldzame backing vocals van bassist Mike Simpson (Chain Whip) als een verademing ervoer.
Dat het anders kon bleek tijdens het bisnummer waarin toch een zweem van variatie sloop en ik zelfs een tempowisseling meende te horen. Al kan dat laatste ook wishful thinking geweest zijn. In ieder geval was die bis het beste moment van de avond tenzij je het moment meetelt waarop de micro het begaf en Todd Faux als een vis naar adem leek te happen.
Het was een avond waarop de Imploders hun naam te weinig eer aandeden en het vergeefs wachten was tot de hel zou losbarsten.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Dal:um, Villa Anamma, Sint-Amandsberg op 30 oktober 2025 – Pics
Dal:um bestaat uit twee jonge virtuozen op de gayageum en geomungo – traditionele Koreaanse snaarinstrumenten. Hun muziek is verstild, intens en hypnotiserend: minimalistische composities die balanceren tussen eeuwenoude traditie en hedendaags experiment.
Dit unieke concert is een samenwerking met Ha Concerts.
(bron: Anamma)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php.nl/component/phocagallery/category/8788-dal-um-2025-10-30?temid=0
www.anamma.be
Org: Anamma vzw
The Chameleons - Post-punk erfenis met toekomstperspectief
Wanneer de reikwijdte van een muzikale invloed op latere generaties omgekeerd evenredig blijkt met het commerciële succes, wordt een band al snel tot ‘cult’ bestempeld. Dat geldt ook voor de Engelse band The Chameleons die die reputatie al sinds de vroege jaren tachtig trots met zich meedragen. The Charlatans, Oasis, Smashing Pumpkins, Interpol – stuk voor stuk vermelden ze platen van deze mistroostige post-punk pioniers als life-changing albums. En zoals het echte culthelden betaamt, verliep hun parcours grillig, maar opgeven bleek nooit echt een optie. Na twee allesbehalve vriendschappelijke splits, een reeks weinig opvallende zijprojecten en zelfs een periode als eigen tribute band (ChameleonsVox), is het nu opnieuw de beurt aan The Chameleons v3.0.
Op deze druilerige herfstavond leek Kortrijk wel heel even op Manchester, de grauwe metropool waar het erfgoed van The Chameleons ooit uit de barsten en kieren van de post-industriële samenleving ontsproot. Frontman Mark Burgess is in interviews echter duidelijk: met het nieuwe album ‘Arctic Moon’ – hun eerste in ruim twee decennia – wou zijn band nadrukkelijk géén herhalingsoefening afleveren.
Tijdens het concert in een aardig volgelopen De Kreun bleek dat voornemen stand te houden. De vijf nieuwe nummers op de setlist klonken onderling erg verschillend en verruilden het strakke post-punk keurslijf voor melodieuzere, soms lang uitgesponnen composities die uit uiteenlopende tijdsgewrichten leken te stammen. We noteerden 90ies indie rock bij opener “Where Are You?”, een subtiele knipoog naar stadsgenoten The Smiths (“Lady Strange”) en zelfs orkestrale 70’s pop (“Feels Like The End Of The World”). Degelijk comebackmateriaal, dat zeker, maar wellicht niet allemaal bestand tegen de tand des tijds. Een langere houdbaarheidsdatum lijkt weggelegd voor de bevreemdende psych-pop ode aan de Thin White Duke “David Bowie Takes My Hand” – waarbij Burgess heel even zijn trouwe bas verruilde voor een akoestische gitaar – én voor het door melomane influencers en wereldleiders aangespoorde “Saviours Are A Dangerous Thing”, dat moeiteloos het predicaat ‘vintage Chameleons’ verdient.
Maar eerlijk is eerlijk: deze ‘Arctic Moon’ tour trekt in de eerste plaats volk omdat de Engelse veteranen kunnen bogen op een muzikale erfenis om ú tegen te zeggen. Hun 42 (!) jaar oude debuut album ‘Script Of The Bridge’ blijft hierbij de onverwoestbare ruggengraat van elke Chameleons show. In Kortrijk passeerde zowat de helft van dat epos de revue, met smaakmakers als het door merg en been gaande “Pleasure And Pain”, het naar vroege U2 neigende “Second Skin” en de onvervalste post-punk evergreen “Up The Down Escalator” voorop. Stuk voor stuk nummers die nog altijd staan als een huis, gedragen door de tegelijk onderkoelde en melancholische stem van de inmiddels 65-jarige Burgess, die de vele emotionele veldslagen in zijn working class hero bestaan moeiteloos heeft overleefd. In zijn schaduw doemde de sinds kort teruggekeerde gitarist van het eerste uur Reg Smithies op, die met hoorbare métier nog maar eens kwam bewijzen waarom hij geldt als de ware architect van het etherische Chameleons geluid.
Voor de meest indringende momenten van de avond greep de band terug naar haar laatste grote wapenfeit, ‘Strange Times’ uit 1986. Gedragen door onheilspellende percussie groeide “Soul In Isolation” uit tot een episch relaas over de moeizame zoektocht naar menselijke verbinding – een thema dat vandaag even relevant klinkt als toen. Burgess illustreerde dat treffend met een reeks citaten uit classics van Buffalo Springfield, The Doors en The Beatles, die hij ter plekke door het nummer heen weefde. Ook “Swamp Thing” riep met een eigenzinnige mix van neo-psychedelica en complexe arrangementen diezelfde grootse melancholie op die het oeuvre van The Chameleons zo tijdloos maakt.
Tijdens de encores waanden Burgess & co zich heel even opnieuw de brutale post-punk broekjes uit hun prille begindagen. Het claustrofobische, aan The Sound schatplichtige “Monkeyland” fungeerde als opmaat voor de dubbele uppercut waarmee de avond werd afgesloten: de weergaloze debuutsingle “In Shreds” en het ultieme mental support anthem “Don’t Fall”.
Ruim anderhalf uur laveerden de Engelse veteranen heen en weer tussen uiteenlopende muzikale gedaanten – van invloedrijke legacy act tot verkenners van nieuwe sonische horizonten. Juist – dáárom heten The Chameleons precies The Chameleons!
Pics homepag Anne-Marie Van Rijn
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Brant Bjork Trio - Stonerpionier in bloedvorm
Brant Bjork Trio
Het Zwitserse powertrio Dirty Sound Magnet hadden we in 2023 al eens aan het werk gezien in de Gentse Charlatan, dus we wisten al dat hier power en animo in zat. In tegenstelling tot de twee uur durende psychedelische rockshow van toen moesten ze nu de klus zien te klaren in amper 40 minuutjes.
Daarin werden een paar sterke nieuwe tracks geserveerd van het nog te releasen nieuwe album. En die nieuwe songs lagen gelukkig niet in het verlengde van de abominabele vorige plaat ‘Dreaming In Dystopia’. Met “Power Of This Song” zette Dirty Sound Magnet immers een vette poot in de blues en in “Dead Inside” werd er stevig door gerockt. Centraal stond alweer -hoe kan het ook anders- het verbluffende gitaarspel van de vingervlugge gitarist Stavroz Dzodzos. Eens te meer bleek dat die zijn kunstjes uitgebreider kon etaleren op een podium dan op de platen, getuige een uitgesponnen en alweer schitterend “Mr Roberts”, tot nader order nog steeds hun ultieme orgelpunt.
Wij snoven alweer wat Hendrix-lucht op en ook Jimmy Page was nooit ver af. Betere complimenten kan een gitarist zich niet voorstellen
Over naar een legende in stonerland, Brant Bjork. Vorig jaar kwam die in de Casino ook al een sterk concertje geven, en nu in het Wintercircus leek het zelfs nog iets straffer. Dat zal wel te maken hebben met de ideale akoestiek van deze nieuwe concertzaal, maar sowieso hadden wij de indruk dat Bjork er vanavond nog meer goesting in had.
Brant Bjork Trio liet er niet al te veel gras over groeien en stampte de ene na de andere potige en zompige rocksong in de zaal. De stonerlegende heeft in zijn lange carrière al aardig wat platen gemaakt, van degelijk tot zeer straf. Maar met dit energieke trio pompte hij in zijn songs extra spankracht, power en venijn waardoor die in hun live versie een stuk straffer, vinniger en struiser klonken.
Bruisende tracks als “Sunshine Is Making Love To Your Mind”, “Buddha Time”, “Backin’ The Daze” en “U.R. Free” waren overladen met vette riffs en een aanhoudende groove. Verder in de set ging het alleen maar crescendo met langere songs waarin Bjork zijn gitaar meer liet schitteren.
Niet alleen Brant Bjork zelf stak hier in een bloedvorm, wij merkten ook een absoluut wonderlijke bassist Mario Lalli op, deze gaf de zompige sound van dit stomende trio nog extra dynamiek. Zo kreeg hij onder meer de hoofdrol in de intro van “Lazy Bones/ Automatic Fantastic” dat diep in de set in zijn lange versie wederom uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Maar niet het enige, want ook “Low Desert Punk” was een krachtige stroomstoot, en met de geweldige afsluiter “Freaks Of Nature” werd een bruisende finale met een knal afgesloten.
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent
Graspop 2026 – van 18 juni t-m 21 juni 2026 - Meer nieuwe namen voor #GMM26! - De headliners voor zaterdag 20 juni
Met de aankondiging van de eerste bands voor donderdag en vrijdag staat de teller voor #GMM26 al op zes namen. Tijd voor vier nieuwe acts! Op zaterdag 20 juni sluit Bring Me the Horizon de South Stage af en doet Bad Omens de lichten uit op de North Stage. Architects (South Stage) en BABYMETAL (North Stage) zijn die dag ook van de partij.
Na hun laatste passage in 2024 staat Bring Me the Horizon in 2026 opnieuw op Graspop Metal Meeting. Dankzij hun unieke mix van metalcore, alternatieve rock en elektronische invloeden kan je ze tot een van de meest toonaangevende bands van hun generatie rekenen. Met albums als ‘Sempiternal’ en ‘That’s the Spirit’ brak de band echt helemaal door bij het grote publiek. Live staat de band garant voor een visueel verbluffende show die zal overdonderen, iets wat ze twee jaar geleden al hebben laten zien.
Dat het snel kan gaan, bewijst Bad Omens. De Amerikaanse band rond frontman Noah Sebastian groeide in geen tijd uit tot een van de meest besproken namen in de moderne metalwereld. In 2022 verscheen hun laatste album ‘The Death of Peace of Mind’, maar ondertussen werkt de band aan een nieuwe langspeler. In december staan ze nog in Vorst Nationaal (Brussel) en volgende zomer staan ze met nieuw materiaal op #GMM26!
Net zoals Bring Me The Horizon behoort Architects tot de meest toonaangevende metalcoreacts uit het Verenigd Koninkrijk. De band bracht begin dit jaar hun elfde studioalbum ‘The Sky, the Earth & All Between’ uit. In 2024 braken de Britten nog vakkundig onze North Stage af, en nu keren ze terug om de South Stage onder handen te nemen. Blegh!
Met hun unieke mix van J-pop en metal, ook wel bekend als Kawaii metal, stonden de dames van BABYMETAL in 2024 al op het podium in Dessel. In 2026 keren ze terug naar GMM met hun vijfde studioalbum ‘Metal Forth’, dat in augustus verscheen. Klaar voor een unieke show?
Over GMM: Vier dagen lang wordt Dessel tijdens Graspop Metal Meeting 2026 opnieuw het epicentrum van de hardrock- en metalwereld. Vijf podia, machtige headliners, razende riffs, opkomend metalgeweld en gigantische moshpits die de aarde doen beven. Voor de 29ste editie brengt Graspop Metal Meeting de absolute top van de metal- en hardrockscene naar België. Van 18 tot en met 21 juni 2026 verzamelen duizenden metalheads zich opnieuw voor het grootste en meest diverse metalfestival van de Benelux. GMM 2026: dit wil je niet missen!
Meer info vind je terug op onze website
www.graspop.be
Undead – Unstoppable!
Queens of the Stone Age – QOTSA graaft dieper dan ooit met The Catacombs Tour
Ondanks ticketprijzen die tussen de €150 en €350 schommelden, was het concert van Queens of the Stone Age in de Koningin Elisabethzaal elke euro waard. Op een kille maandagavond brachten Josh Homme en co een meeslepende show in drie akten, ondersteund door een orkest en een lichtshow die perfect de sfeer van elke fase ving.
Het voorprogramma werd verzorgd door Laura-Marie Carter, bekend van Blood Red Shoes — die met haar solo-set een verrassend intieme performance neerzette.
Deze tournee, toepasselijk getiteld The Catacombs Tour, ligt in het verlengde van de recente concertfilm die Queens of the Stone Age opnam in de catacomben van Parijs. Naar aanleiding van die indrukwekkende opname bracht de band ook een EP uit: ‘Queens of the Stone Age: Alive in the Catacombs’. Die mysterieuze, donkere sfeer werd in Antwerpen knap doorgetrokken, visueel én muzikaal.
QOTSA begon iets later dan gepland, waardoor het concert ruim na 23 uur eindigde, maar niemand in de zaal maalde daar om.
Act I opende met “Running Joke / Paper Machete”, gevolgd door parels als “Kalopsia”, “Villains of Circumstance” en ”I Never Came”— een breekbare start vol melancholie.
Act II was donkerder en zwaar, met een medley van “Someone’s in the Wolf / A Song for the Deaf / Straight Jacket Fitting” en een prachtige uitvoering van ”Mosquito Song”. Het hoogtepunt voor mij was “Spinning in Daffodils” (Them Crooked Vultures-cover) met een interlude van “The Blood is Love”.
In Act III bracht de band een emotionele afsluiter met nummers als “Hideaway”, “Fortress” en “…Like Clockwork”. Na het laatste akkoord verlieten band en orkest het podium — maar niet voor lang. Josh Homme keerde samen met Mickey terug voor een adembenemende, a capella versie van ”Long Slow Goodbye”.
Wat vooral bleef hangen, was het indrukwekkende stemgeluid van Josh Homme. Ondanks zijn gezondheidsperikelen van de afgelopen jaren klinkt zijn stem rijker, doorleefder en krachtiger dan ooit. Bovendien verdient het orkest dat de band op deze tour versterkt alle lof: hun bijdrage tilde de songs naar een cinematografisch niveau dat perfect aansloot bij de intensiteit van QOTSA’s universum.
Na het bisnummer bleef de zaal nog even in stilte hangen, toen plots “One Hundred Days” van Mark Lanegan weerklonk, een ontroerende afsluiter en een mooi eerbetoon aan de overleden vriend en muzikale broer van Josh. Hetzelfde nummer bracht Homme bijna een jaar geleden ook tijdens de herdenkingsshow voor Lanegan in Londen, samen met Dave Gahan (Depeche Mode).
Een fenomenaal optreden: intiem, groots en tot in de perfectie georkestreerd. Maandag of niet: een concert dat zal blijven hangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
QOTSA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8776-queens-of-the-stone-age-27-10-2025?Itemid=0
Laura-Mary Carter
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8777-laura-mary-carter-27-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Graspop 2026 – van 18 juni t-m 21 juni 2026 - De eerste namen voor vrijdag 19 juni!
Na de aankondiging van Limp Bizkit, Megadeth en Within Temptation voor donderdag 18 juni, is het nu de beurt aan de headliners van vrijdag 19 juni. Op de South Stage staat Volbeat bovenaan de affiche. De North Stage wordt afgesloten door Twisted Sister! Verder voegen we ook Breaking Benjamin toe aan de line-up van de North Stage.
Danish Dynamite, dat is de beste manier om Volbeat te omschrijven. Met hun unieke mix van rockabilly, hardrock en metal zorgen de Denen voor een liveshow vol energie en riffs die niemand onberoerd laat. Eerder dit jaar verscheen ‘God of Angels Trust’, ondertussen hun negende studioalbum, dus maak je klaar voor een show boordevol nieuw materiaal en Volbeat-klassiekers!
50 jaar Twisted Sister! Dat moet gevierd worden, en daarom sluit de band rond Dee Snider op vrijdag 19 juni onze North Stage af tijdens hun 50-jarig jubileumtour! Hun vorige passages op GMM waren steevast legendarisch, smeer alvast je keel om mee te brullen met Dee Snider en co wanneer ze een halve eeuw Twisted Sister vieren.
Met Breaking Benjamin verwelkomen we een bijzondere nieuwkomer op de affiche van Graspop Metal Meeting. De alternatieve metalband rond Benjamin Burnley toert zelden in Europa en staat voor het eerst in België op het podium. Klaar om eindelijk ‘The Diary of Jane’ en ‘I Will Not Bow’ live te horen? Afspraak aan onze North Stage op 19 juni!
Over GMM: Vier dagen lang wordt Dessel tijdens Graspop Metal Meeting 2026 opnieuw het epicentrum van de hardrock- en metalwereld. Vijf podia, machtige headliners, razende riffs, opkomend metalgeweld en gigantische moshpits die de aarde doen beven. Voor de 29ste editie brengt Graspop Metal Meeting de absolute top van de metal- en hardrockscene naar België. Van 18 tot en met 21 juni 2026 verzamelen duizenden metalheads zich opnieuw voor het grootste en meest diverse metalfestival van de Benelux. GMM 2026: dit wil je niet missen!
Meer info en tx vind je terug op onze website.
Undead - Unstoppable.
GMM
www.graspop.be
Johan Dupont Trio - Een gebogen lijn is ook een lijn
Ook in het najaar gaan er in De Casino enkele 'jazz matinee ' zondagen door. We waren op die manier al aanwezig op het optreden van Desert Voodoo.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100260-desert-voodoo-improvisatiesessie-als-kunst
Met Johan Dupont Trio (****) stond een trio op het podium die houden van improviseren, en je in de ban houden hiervan in golvende lijn. Bijgevolg een aangenaam concert.
Johan Dupont wordt gezien als een van de beste pianisten in België. Hij bracht recent een album uit in trio, met op bas Bo Waterschoot en op drums en percussie Stephan Pougin.
Johan Dupont componeerde dit album voor zijn dochtertje, een engeltje dat te vroeg is heengegaan, en die emoties hoor je dus ook terug in de muziek.
De intieme momenten, alleen aan zijn piano bezorgde iedereen kippenvel. Als de baslijnen invallen, en de percussieklank overheersen en barsten de emoties nog meer los in een soort wervelstorm. Het zijn trouwens net die momenten, als de drie muzikanten compleet los gaan, die ons het meest raakten.
Drievirtuozen aan het werk, kan je zeggen. Bijna elke song krijgt diezelfde opbouw, een pingelende piano lijn zwelt aan, en de drums en bas vullen mooi aan. De verrassende wendingen van alle drie , maakt het spannend. Er ontstaat ahw een intieme dialoog tussen de drie muzikanten, door het vloeiende contrabaswerk van Bo Waterschoot en de veelzijdige percussie van Stephan Pougin met de vervormde pianoklanken van Johan Dupont als basis. Johan Dupont Trio tast dus de grenzen af. Je zou haast kunnen spreken van een ellenlange jamsessie.
Johan spreekt zijn publiek aan, en hij zorgt ervoor dat het publiek meegetrokken is in het verhaal. Een laaiend enthousiast applaus volgt. De bis is er zelfs eentje om van te snoepen door die boeiende variaties die de drie aanwenden.
De muziek van Johan Dupont Trio wordt vaak omschreven als filmisch, intiem en vrij. Het trio verkent inderdaad een klankwereld die melancholie, nostalgie, vreugde, tederheid en avontuur combineert. Het trio is muzikaal voortdurend in beweging, en weten het publiek er steeds bij te betrekken. Een veelzijdige en kleurrijke emotionele aanpak die intrigeert.
Volgende concerten 'Welcome to the Jazzclub':
Dishwasher_ 23 november 2025
Abel Ghekiere - 14 december 2025
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Blues Town 2025 - Duke Robillard - Swinging Saturday!
Duke Robillard + Guy Verlinde & Tom Eylenbosch
De derde en laatste avond 'Blues Town' in de Casino zou een 'Swinging Saturday!' worden. De zaal was goed vol gelopen, de gordijnen achteraan dicht, wat zorgde voor een gezellige, glossy sfeer die perfect paste bij zo’n bluesclub concerten in een donkere kroeg.
Het was vooral uitzien naar grootmeester Duke Robillard maar in het voorprogramma stonden twee ware blues tenoren, met name Guy Verlinde & Tom Eylenbosch.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch (*****) mochten de derde avond met een knal openen. In 2024 werden Guy Verlinde en Tom Eylenbosch geëerd met de Belgian Blues Award als Beste Duo. De erkenning was een belangrijke mijlpaal in hun muzikale reis. Met het album 'Promised Land Blues' verkent het duo de wegen van traditionele blues maar voegt er eigenzinnige elementen en een zekere verhalenlijn aan toe. Op het podium resulteert het in een show die lekker swingt, de gitaar en piano klinken aanstekelijk.
Guy is ook een klasse verteller, en kleedt zijn songs zodanig in aan dat je snel begrijpt waarover hij het heeft, o.m. op “Karma's gonna kick you ass”.
Het duo stampt graag tegen heilige huisjes, wat we waarderen. Het brengt een beetje een sort 'punk attitude' naar boven in de Blues muziek. De maatschappij kritiek is van belang alsook de droge humor. Op het eind volgde nog een mooie ode aan de te vroeg overleden vriend Tiny Legs Tim, met de song “You Can't Win the All”.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch gaven een swingend setje vol positieve energie, om er weer tegenaan te kunnen gaan en alle problemen in het leven een plaats te geven. Mooi.
Duke Robillard (*****) is een gedreven muzikant die niet houdt van hokjes denken; Muzikaal verlaat hij de Blues, gaat een swingende rock tour op of voegt er verrassende wendingen aan toe.
Duke is uiteraard een begenadigde gitarist. Zijn dynamisch, vaardig gitaarspel, zijn hechte band en beheersing van Jump blues, swing en R&B, en het oeverloze vermogen om solo's met smaak en terughoudendheid op te bouwen zijn een streling.
Hij heeft een soulvolle, warme stem, en is een klasse entertainer die zijn muzikanten en het publiek voortdurend aanport. Damien Daigneau, Franck Mottin, Matthieu Gastaldi, David Cayrou, Matteo Giannetti zijn sublieme instrumentalisten, die de muziek van Duke Robillard naar een hoger niveau tillen.
Iedereen is even belangrijk , maar persoonlijk waren we sterk onder de indruk van de blazersectie.
Met een mooie mix van oude en nieuwere songs, wist Duke Robillard iedereen bijna twee uur lang in de ban te houden en letterlijk te doen swingen.
Enkele hoogtepunten: Het prachtige “Midnight Cannonball”, “Jump the Blues for you” en het aanstekelijke “Shoula, Coulda, Woulda”.
Duke vertelde tussen de songs enkele gezapige verhalen, van o.m. interessante ontmoetingen. En tussen in de nodige maatschappijkritiek ook.
Muzikaal boeiend en kleurrijk klonk het . Het combo bleef maar doorspelen van “You don't love me”, “High Cost of Lovin” tot “Blue coat ma”. Toen de lichten aanfloepten, voegde Duke en C° er nog een bis aan toe. “Make it Rain” swingde. Wat een riffs, die iedereen in de ban hield.
De ongedwongen speelsheid intrigeerde. Het sierde Duke en zijn band. Een 'Swingende Saturday' dus, een mooi slot van een 'Blues Town' driedaagse, voor herhaling vatbaar.
Lees gerust de twee andere reviews, 'Blues Town'
Dag 1
Dom Martin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100478-blues-town-2025-dom-martin-the-bluesbones-als-gitaren-konden-praten
Dag 2
Roland
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100493-blues-town-2025-roland-van-campenhout-putting-some-soul-into-the-blues
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Leather Rebel - This is just the beginning
Michael Draveck was de voorbije jaren een opvallende bezoeker in het clubcircuit in Vlaanderen. Met zijn grote zonnebril en zijn typerende speedmetal-outfit kon je al aanvoelen dat hij ooit in een bandje zou zitten. Blijkt dat deze sympathieke Mexicaan eerder al twee jaar bij de Amerikaanse cultband Savage Grace zat. En hij heeft nu zijn eigen speedmetalband: Leather Rebel. Binnenkort brengt Leather Rebel de EP ‘Underground Curse’ uit.
Het interview gebeurde in het Engels. Een paar zinnen en stukken van zinnen vertaalde ik niet naar het Nederlands omdat de vertaling onrecht zou doen aan de inhoud.
Leather Rebel is een opvallende bandnaam. Verwijst die naar de gelijknamige track van Judas Priest?
MD: Ja, het is een eerbetoon aan één van mijn grootste invloeden. Maar het is ook een statement van wie ik ben en waar ik voor sta als een grenzeloze rebel die vastbesloten is deze vlam hoog te houden. Leather vertegenwoordigt wie we zijn: pure metalskin, rauw en oprecht. Rebel vertegenwoordigt de attitude, de kracht en de vrijheid achter de band.
Is Leather Rebel een band of een éénmansproject?
MD: Leather Rebel is ontstaan vanuit mijn visie om een sterke, snelle, oldschool band te creëren. Toen ik in België aankwam en de nummers in mijn eentje afwerkte, moest ik op zoek naar medestanders voor deze battle, maar ik werd geconfronteerd met de harde realiteit van hoe moeilijk het is om hier iets helemaal vanaf nul op te bouwen. Toen had ik het geluk Power from Hell op bas, Zo The Axecutioner op gitaar en Ricardo Liévano (Objector, ex-Cathubodua) op drums te vinden en ze te kunnen recruteren voor Leather Rebel. Hoewel deze bezetting alleen de officiële videoclip voor Bite the Snake opnam, waren de connectie en energie ongelofelijk. Nu ga ik verder als eenmansband en houd ik zelf de vlam van Leather Rebel levend.
Op de tweede single ‘Incubus’ horen we François Morbidus van Hexxema als gastzanger
MD: Dat Francois meedoet was een artistieke beslissing. Hij en ik hadden er al lang over gepraat om samen iets te doen, en eindelijk gebeurde het gewoon op “Incubus”. Zijn samenwerking gaf die track een andere energie, iets wat perfect paste bij de geest van het nummer.
Blijft het bij de EP die binnenkort uitkomt of staat er nog meer op het programma?
MD: Het hoofddoel is om een volledig album uit te brengen, en ik ben daar al mee gestart. Mijn doel is om er het snelste, heftigste en wildste album van te maken die ik ooit heb gemaakt. Voorlopig komt de EP ‘Underground Curse’ over ongeveer een maand uit, waarmee dit nieuwe hoofdstuk begint voor mij en Leather Rebel.
Blijft Leather Rebel een eenmansband of komt er een live-band?
MD: Momenteel concentreer ik me erop om Leather Rebel meer zichtbaarheid te geven en nieuwe tracks te componeren die het begin van de revolutie zullen aankondigen. Als het zover is, zal ik sessiemuzikanten rekruteren om dit project een solo-ervaring te laten zijn, maar dan met alle kracht van de klassieke heavy metal.
Wat is het uiteindelijke doel met Leather Rebel: enkel albums uitbrengen of je muziek kunnen spelen op festivals en in clubs?
MD: Als project streef ik naar beide. Het ene leidt automatisch tot het andere, maar roem is niet het doel van Leather Rebel. Het zou een gevolg kunnen zijn, maar het zal nooit het einddoel zijn. Het hoofddoel van de band is om de muziek, de shows, de esthetiek en al het beste uit de gouden jaren van metal nieuw leven in te blazen en terug te brengen. Als mensen het leuk vinden, geweldig. Zo niet, dan beschouw ik het ook niet als een mislukking. Uiteindelijk doe ik dit als een eerbetoon aan alle ervaringen die deze world of steel me heeft gegeven. Leather Rebel is mijn bouwsteen in de grote muur van metal.
Je hebt heel wat tijd, moeite en geld geïnvesteerd in Leather Rebel, voor de opnames, de videoclip, het artwork, … Dan moet je wel veel vertrouwen hebben in het succes?
MD: Ik weet dat niet iedereen dit soort muziek, dat meer underground en niche is, leuk zal vinden, maar de muziek die ik maak is bedoeld voor those who are truly loyal to steel, die broeders die hetzelfde voelen als ik. In hun aderen, en niet alleen in hun hart. Zoals ik al eerder zei, doe ik dit niet omdat het trendy is of omdat iedereen het erover heeft. Ik heb deze droom al sinds mijn kindertijd en die is in de loop der jaren geëvolueerd. Het heeft tijd, moeite en opoffering gekost, maar het is iets dat mij tot mij maakt, dat mij definieert.
Welke bands dienden als inspiratie?
MD: Leather Rebel is een mix van de vele bands en stijlen die van mij een fanatieke metalhead hebben gemaakt. Van de kracht en attitude van Iron Angel tot de duisternis en woede van Possessed, ze hebben allemaal hun stempel gedrukt op mij. Mijn belangrijkste invloeden vandaag zijn bands als Vulture uit Duitsland en Stalker uit Australië, twee bands die de vlam van moderne speedmetal levend houden met een oldschool spirit. Sterker nog, in één van de nummers op de eerste EP breng ik een eerbetoon aan alle bands die me hebben geïnspireerd, door hun namen in de songteksten te verwerken om ze zo te vereeuwigen.
In je nieuwe thuisland België kijk je op naar Acid en Evil Invaders. Zijn er nog meer bands van de Lage Landen die je goed vindt?
MD: Voordat ik naar België kwam, kende ik wel wat bands uit dat land, maar het was pas toen ik de local scene leerde kennen, concerten bijwoonde en er echt bij betrokken raakte, dat ik de enorme rijkdom ontdekte die er heerst inzake cultuur en metal. Ik geniet enorm van legendarische bands zoals Bad Lizzard, Acid, Ostrogoth, Scavenger, Killer, Crossfire, Buzzard, Warhead, Cyclone, White Heat, Ancient Rites en Enthroned, die de old school van de Belgische metal vertegenwoordigen. Maar ik ben ook onder de indruk van hoe de nieuwe generatie die vlam brandende houdt met bands als Evil Invaders, Objector, Senttura, Axident, Bütcher, Schizophrenia, Speed Queen, Hexxema en Mälheür, om er maar een paar te noemen. België heeft een enorm sterke scene. Je moet het gewoon meemaken om het te begrijpen.
Even terug naar Savage Grace. Je bent te zien op de officiële bandfoto’s en in de clips van de periode van de Savage Cross-periode, maar op de release staat Gabriel Colon als zanger. Hoe komt dat?
MD: Dat is een goede vraag, en ik begrijp waarom het verwarrend kan zijn. Savage Grace maakte destijds een moeilijke overgang door: de vorige zanger (Gabriel) had de band verlaten net toen de promotiecampagne voor de nieuwe release van de comeback zou starten. Frontman Chris kende me al, en nadat Gabriel was vertrokken, nam hij contact met me op. Hij liet me auditie doen en kort daarna werd ik officieel lid van Savage Grace. Vanaf dat moment richtten we ons vooral op het voortzetten van de promotie en het voorbereiden van de shows die we gepland hadden. We namen de officiële videoclips op en deden fotoshoots met de nieuwe line-up. Het was een heel intense en verrijkende ervaring en de reacties van de fans waren ongelooflijk. Hoewel ik niet in de studio kon opnemen, maakte ik deel uit van die belangrijke fase van Savage Grace toen de band na een lange pauze terugkeerde.
Waarom stopte je bij Savage Grace en hoe kwam je dan in België terecht?
MD: Ik besloot Savage Grace te verlaten vanwege een combinatie van factoren. Er waren bepaalde interne uitdagingen en verschillen in de groepsdynamiek die moeilijk te hanteren bleken. Bovendien werden de verwachtingen voor tournees in Europa en Zuid-Amerika niet zoals gepland waargemaakt, wat tot enige frustratie leidde. Om persoonlijke redenen kwam ik naar België, en dat was voor mij het begin van een nieuwe fase. Hier vond ik de inspiratie om mijn eigen muzikale project, Leather Rebel, te ontwikkelen met een persoonlijkere en authentiekere visie op metal. Uiteindelijk was mijn ervaring met Savage Grace een waardevolle leerervaring en zette het me ertoe aan om verder te gaan met mijn muziek, vanuit een nieuw perspectief en met meer kracht dan ooit.
Zat je vóór Savage Grace nog in andere bands?
MD: Ja, vóór Savage Grace had ik wel wat ervaring met andere lokale bands, maar met Savage Grace beleefde ik de voorlopig meest intense en professionele fase van mijn carrière. Elk project leerde me iets nieuws en hielp me groeien als muzikant. Nu, bij Leather Rebel, concentreer ik me erop om mijn persoonlijke visie op metal tot het uiterste te brengen, waarbij ik alle ervaringen samenbreng die ik onderweg heb opgedaan.
In december speelt Savage Grace een concert op het festival Blast From The Past in Kuurne. Ze nemen er hun live-DVD op. Dat is in de buurt van waar je nu woont. Ga je kijken?
MD: Ik heb veel respect voor Savage Grace en ik zal altijd warme herinneringen bewaren aan mijn tijd met de band. De show in Kuurne wordt waanzinnig en met de andere bands erbij wordt het een avond vol metal die je terugvoert naar de gouden jaren. Ik zal waarschijnlijk meer achter de schermen betrokken zijn. Natuurlijk, als de gelegenheid zich voordoet of als ik een uitnodiging krijg om op het podium te stappen, doe ik dat graag. Voorlopig laten we alles op zijn beloop en wachten we af hoe de plannen zich ontwikkelen.
Je vindt het leuk om concerten te kijken in België. Wat is je favoriete club of festival?
MD: Ik ben dol op concerten in België omdat ze een ongelooflijke energie hebben en de fans hier fantastisch zijn; ze vergeten alles wat er in hun leven speelt om zich volledig aan metal te geven. Ik ben op veel plaatsen geweest, in verschillende zalen en steden, maar wat ik in de DVG Club in Kortrijk heb meegemaakt was indrukwekkend. Dankzij onze voormalige bassist, Power From Hell, die een trouwe vrijwilliger is in die club, konden we daar de eerste officiële video van Leather Rebel voor “Bite The Snake” opnemen. De ervaring was intens en zal voor altijd een mooi moment in de geschiedenis van de band en in mijn herinneringen blijven.
Je woont nu in een dorpje aan onze taalgrens: hoe is het om op de grens van twee talen te leven (Frans en Vlaams). Welke vind je het leukst?
MD: Leven tussen grenzen is een heel interessante ervaring. In het begin had ik moeite om me aan te passen, vooral door de taal. Nu studeer ik Nederlands en wordt het steeds gemakkelijker voor me om te communiceren. Frans heeft overeenkomsten met mijn moedertaal Spaans, waardoor ik het soms makkelijker begrijp. Eigenlijk vind ik beide talen leuk: Nederlands heeft een heel specifieke complexiteit en kracht, terwijl Frans me altijd heel mooi en elegant is overgekomen. Als ik klaar ben met mijn studie Nederlands, wil ik graag Frans leren, zodat ik beide kan spreken en met iedereen zonder barrières kan communiceren. Maar iets wat ik vanaf dag één heb geleerd, is dat metal geen taal heeft. Iedereen verwelkomde me hier met open armen en ik kwam tot de conclusie dat we allemaal wereldwijd headbangers zijn, dezelfde ideologie delen en elkaar als broeders zien. Nu ik Nederlands spreek, vind ik het leuk om ervaringen te delen en naar die van anderen te luisteren. Vroeger kon ik in het Engels communiceren, maar nu ik Nederlands spreek, voelt alles natuurlijker en dichterbij.
Wat vind je het leukste aan België?
MD: België heeft me een nieuw hoofdstuk in mijn leven en carrière gegeven. Wat ik het leukste vind, is de passie van de mensen, vooral van de metalfans. Hier, wanneer de lichten dimmen en het concert begint, transformeren ze volledig; ze (be)leven metal echt, zonder maskers of poses. Dat inspireert me om mijn ziel in elke riff en elke schreeuw te leggen. Ik bewonder ook hoe georganiseerd het leven hier is; er is een balans tussen rust en chaos die me heeft geholpen me te concentreren op mijn doelen. Het moeilijkste in het begin was me aanpassen aan het weer, die koude, grijze dagen die eindeloos lijken te duren... maar na verloop van tijd leer je die duisternis om te zetten in creatieve energie. Belgium has become my battlefield, a place where I can continue to fly the flag of metal with Leather Rebel and build this rebellion that is just beginning.
Bedankt voor dit interview
LINKS
https://www.youtube.com/watch?v=clxlXFPPadA
https://www.youtube.com/watch?v=mvkWR16lFCs
https://www.facebook.com/profile.php?id=61567134432644
Frayle – Hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een situatie van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om het duistere te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols
Frayle is een doom/post-rock band uit Cleveland, Ohio, opgericht in 2017 door Sean Bilovecky en Gwyn Strang. Ze worden ook wel omschreven als een "female-fronted doom and witch-rock band" met een kenmerkende stijl die doom, triphop, post-metal en stoner-invloeden mixt. Hun muziek wordt beschreven als "Heavy, Low, & Witchy" en kenmerkt zich door zware riffs, hypnotiserende klanken en de etherische zang van Strang, met thema's als verlies en de zoektocht naar betekenis.
Frayle stond deze zomer op Alcatraz, en bracht ondertussen een nieuw album uit ‘Heretics & Lullabies’, een plaat met een sprookjesachtig kantje.
We hadden een fijne babbel met Sean en Gwyn over de plaat, het optreden op Alcatraz, de ambities en de verdere plannen.
cd review Heretics & Lullabies
Het verhaal dat jullie elkaar al kenden in 2015, toen jullie samen in een kledingwinkel werkten, is interessant. Kun je ons misschien kort vertellen hoe het allemaal begon muzikaal?
We hebben elkaar eigenlijk ontmoet toen ik Sean inhuurde om patronen te ontwerpen voor mijn kledinglijn. In 2016 werden we een stel en met Kerstmis gaf ik hem opnamesoftware cadeau. Op dat moment schreef hij nog niet veel muziek, maar nadat hij was gestopt met drinken, werd zijn creativiteit weer aangewakkerd. Hij wilde een project starten dat we samen konden doen, gewoon voor de lol, dus namen we een paar nummers op. We hebben ze geüpload naar Bandcamp, in de hoop elke maand een paar EP's te verkopen om de kosten van de site te dekken. Opmerkelijk genoeg hadden we binnen twee weken een contract getekend bij een platenlabel en binnen zes maanden traden we op op festivals in heel Europa.
Je hebt al een aantal geweldige albums uitgebracht en nu heb je een contract bij Napalm Records en je derde album. Voelt dit als je doorbraakalbum, of meer als een moeilijk derde album?
We zijn erg trots op deze plaat. Ik denk dat we echt gegroeid zijn sinds Skin & Sorrow. Met de toevoeging van Aaron, de producer, vind ik dat ons geluid voller en meer afgerond is. Het voelt niet zozeer als een ‘moeilijk derde album’, maar meer als een statement. Alles wat we in de loop der jaren hebben geleerd, komt op een authentieke en krachtige manier samen.
Ondertussen heb je deze zomer op het Alcatraz Metal Fest in Kortrijk gespeeld. Hoe vond je het... en wat van het Belgische bier?
Alcatraz was mijn favoriete festival deze zomer. De energie was geweldig! Als je de positiviteit van het publiek voelt, is het altijd een geweldige show... Helaas drinken we geen van beiden, dus ik kan geen mening geven over het bier.
Dit interview gaat natuurlijk over het nieuwste album, ‘Heretics & Lullabies’. Het is een doomalbum in de stijl van Black Sabbath. Was die band een bron van inspiratie?
Black Sabbath is een eeuwige inspiratiebron. Ik denk dat iedereen in dit genre echt een knipoog naar hen moet geven. Voor dit album hebben we echter besloten om afstand te nemen van onze inspiratiebronnen en elkaar gewoon te inspireren om grenzen te verkennen en te verleggen. We wilden de geest van wat bands als Sabbath hebben gecreëerd, dat gevoel van zwaarte en sfeer, overnemen, maar het door onze eigen ervaringen kanaliseren.
Ik hoor ook andere ‘donkere’ stijlen. Ik heb gelezen dat Portishead een van je favorieten is?
Ik hoor die invloed ook. Beth Gibbons is altijd een grote vocale inspiratiebron voor mij geweest. Er is iets echt boeiends aan de manier waarop ze zingt. Ze is zo kwetsbaar, emotioneel en onbeschaamd imperfect. Die rauwe eerlijkheid trekt je aan en zorgt ervoor dat elk woord persoonlijk aanvoelt. Voor mij is het diezelfde rauwheid die ervoor zorgt dat muziek op een dieper niveau aanslaat. Het doorbreekt de barrière tussen artiest en luisteraar en creëert een ruimte waar emoties volledig oprecht en gedeeld aanvoelen. Ik heb het gevoel dat ik terugga naar mijn kindertijd.
I think there's something fairy-tale-like about what you do, with elves, demons, and all kinds of evil and sweet creatures wandering around in the dark forest... Is that the intention, or is that a stretch?
I think if that’s what you take away from it that’s wonderful! I love that people can find their own worlds within the music. Whether someone sees it as a fairy tale, a dream, or nightmare, that personal interpretation is part of the magic. I never want to dictate what people should see or feel. I just hope the music invites them to explore.
In een interview zei je: “Als je je in een donkere plek bevindt, blijf daar dan niet. Doe alles wat je kunt om eruit te komen. Ik beloof je dat er morgen een hele nieuwe dag is.”
Duisternis is vaak de enige plek waar ik me op mijn gemak voel. Wat denk je zelf?
Dit is misschien een discussie over semantiek. Een donkere plek is voor mij over het algemeen een toestand van wanhoop of hopeloosheid. Een plek waar je jezelf kunt verliezen als je er te lang blijft. Duisternis, creatief ervaren, is echter niet per se negatief. Het kan rustig, introspectief en zelfs troostend zijn. Dus hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een plek van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om de duisternis te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols.
Dat is ook wat ik in jullie muziek heb ontdekt. Duisternis die aanvoelt als een ‘deken tegen donkere gedachten’. Is het een manier om de duisternis te omarmen?
Ik denk dat we onze eigen duisternis moeten omarmen en begrijpen en eraan moeten werken. Je kunt het werk dat gedaan moet worden niet omzeilen, je moet het omarmen.
Over naar de plaat, wat waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend positief. Ik denk dat we iets magisch hebben gecreëerd en we zijn zo blij dat we het kunnen delen.
Er zijn ook enkele tourplannen, je gaat op tournee met Dogma... Kijk je er naar uit om met hen op tournee te gaan?
We zijn net begonnen met de tournee en we zijn enthousiast dat we eindelijk deze nieuwe nummers live kunnen spelen. We kijken er echt naar uit om contact te maken met onze mede-ketters, te baden in de energie die wordt gecreëerd en mooie herinneringen op te doen.
Is de muziek van Dogma iets wat je in de toekomst wilt voortzetten? Of zijn er andere wegen die je wilt inslaan?
Ik weet niet precies wat je bedoelt met Dogma's muziek nastreven? Ze hebben een heel sterke identiteit en energie die aanstekelijk is. Maar creatief gezien denk ik dat het belangrijk is dat we onze eigen weg blijven verkennen en ons op onze eigen manier blijven ontwikkelen.
Wat zijn de verdere plannen?
Na deze tour spelen we in Detroit op het Krampus Ball. Volgend jaar zijn we van plan om verder te toeren en aan ons vijfde album te werken.
Plannen maken is leuk... Zijn er ambities en doelen die je wilt bereiken?
Ik denk dat het belangrijkste doel voor ons is om zowel creatief als persoonlijk te blijven groeien. We willen onszelf blijven uitdagen en muziek schrijven die eerlijk aanvoelt en persoonlijk resoneert. Natuurlijk zouden we graag meer mensen bereiken, grotere shows spelen en misschien onderweg onverwachte samenwerkingen verkennen.
Ik hoop jullie snel weer in België te zien voor een clubtour. Gefeliciteerd alvast met dit prachtige album... Als jullie nog iets willen zeggen, ga je gang
Bedankt aan iedereen die ons heeft gesteund. Of je nu merchandise hebt gekocht, onze muziek met je vrienden hebt gedeeld of zelfs iets op sociale media hebt geliket of gedeeld, heel erg bedankt. Zonder jullie zouden we hier niet zijn!
Delilah Bon, De Centrale, Gent op 25 oktober 2025 – Pics
Delilah Bon is alles wat je niet verwacht en alles wat je nodig hebt. Ze is de stem van de generatie die genoeg heeft van de regels, die doorbreekt en het systeem uitdaagt. Haar zelfbenoemde “Brat Punk” valt frontaal aan tegen patriarchale structuren, toxische mannelijkheid en de beperkingen die vrouwen in de muziekindustrie al veel te lang opgelegd krijgen. Met haar compromisloze mix van nu-metal, riot grrrl-attitude en vurige hiphop was ze te zien in De Centrale.
Met nummers als “Dead Men Don’t Rape” — een genadeloze aanklacht tegen seksueel geweld — en “I Wish A Bitch Would”, waar vrouwelijke woede en kracht zonder enige schaamte worden gevierd, laat Delilah geen ruimte voor twijfel: haar missie is duidelijk: ruimte maken voor diegenen die jarenlang het zwijgen werd opgelegd.
Haar EP ‘Princeless Princess’ ( net uit in september 2025), zet het sprookjesboek in de fik. Geen ‘prinsessen’ die wachten op redding, maar een verhaal over zelfwaarde, rebellie en de ongekende kracht van vrouwelijke woede.
En haar liveshows? Die zijn activistisch, krachtig en feminist rage op z’n best. In Leeds werd ze geprezen als de “meesteres van passie, performance en power”.
Delilah Bon is alles wat ze ooit geleerd heeft niet te zijn, en ze laat zien dat we samen niet alleen kunnen luisteren, maar schreeuwen, vechten en winnen.
Voor fans van Pussy Riot, Die Antwoord, L7, M.I.A.
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8774-delilah-bon-25-10-2025?ltemid=0
Org: Democrazy, Gent (ism De Centrale, Gent)
Bruges is Doomed 2025 – Cactus Club, Brugge op 26 oktober 2025 – Pics
<BRUGES IS DOOMED> Bruges La Morte? Bruges is Doomed! Met een nieuw festival en een concertreeks voor heavy music bouwen alternative metal promotor Samhain en Cactus Muziekcentrum verder aan het aanbod zware metalen in het Venetië van het noorden.
CONAN UK
Zwaar, zwaarder, zwaarst, Conan. Deze Britse barbaren zenden seismische trillingen door het middenrif van elk die het waagt dicht bij de speakers te komen staan. De doom-metal meesters uit Liverpool walsen steevast als een steamroller over hun publiek, spierballen rollend met hun down-tuned riffs en slepend tempo.
Conan heeft een backcatalogue van vijf albums en huist op dit moment op Napalm Records. Ze zijn één van de meest geliefde bands in het genre. Hail de koningen van de brutaliteit! Hail Conan!
LOWEN UK
Vanuit Londen verovert Lowen de wereld met hun progressive doom, gekenmerkt door zware en melodieuze gitaartapijten, complexe songstructuren en invloeden uit traditionele Oosterse muziek. Lowen is voor zangeres Nina Saeidi een eerbetoon aan haar Iraanse roots, maar ook een statement naar haar land van afkomst waar het voor vrouwen verboden is te zingen en waar metal in de ban gedaan wordt door het religieuze regime.
Op hun laatste plaat ‘Do Not Go To War With The Demons Of Mazandaran’ (2024) verfijnt Lowen hun sound, met toevoeging van Midden-Oosterse instrumenten en ritmes. Boven alles is de stem van Saeidi een absolute showstopper. Lowen is één van de grote beloftes in de progressive metal.
NECROT Usa
Het Amerikaanse Necrot werd gevormd door bassist, zanger en songschrijver Luca Indrio en drummer Chad Gailey in 2011. Aangevuld door gitarist Sonny Reinhardt beukt het trio uit Oakland tegen de grenzen van sonische extremen.
Bekend om hun intensiteit en diverse songwriting combineert Necrot Death Metal met invloeden van punk en trash. Hun meest recente album ‘Lifeless Birth’ kwam uit in 2024.
THRA Usa
Thra combineert dikke doom en sludgeriffs met de brutaliteit van death metal tot ‘Arizona Death Sludge’.
(bron: Cactus Club)
Neem gerust een kijkje naar de pics
High on Fire
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8769-high-on-fire-26-10-2025
Conan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8770-conan-26-10-2025
Lowen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8771-lowen-26-10-2025
Necrot
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8773-necrot-26-10-2025
Thra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8772-thra-26-10-2025
Org: Samhain ism Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
