Bijna exact een jaar geleden stond Ry X in België, toen met het Brussels Philharmonic Orchestra. Vandaag deed hij het met zijn eigen band, want hij moest een nieuwe plaat voorstellen. Zijn tweede album ‘Unfurl’, waarop de man duidelijk op zoek gaat naar de limieten van zijn muziek. Ook live doet hij dit, want we kregen slechts tien songs van de man. Toch wist hij daarmee anderhalf uur te boeien. Dat doet hij aan de hand van zijn betoverende stem, maar evengoed de magische opbouw in ieder van zijn songs. Ry X is niet minder dan een tovenaar die ieder hart in het Koninklijk Circus omtoverde in een knuffelbare variant die iedereen liefheeft.
Openen mocht zijn vaste support Hannah Epperson. Aan haar is helemaal niets veranderd. Nog steeds staat ze alleen met haar viool op het podium en brengt ze experimentele folk dat naar het klassieke genre neigt. Aan de hand van loops weet ze toch een soort van melodie in haar muziek te krijgen. Drie nummers speelde ze op een halfuur, de opbouw vergt dus heel wat werk. Dat het publiek het na één nummer al gehoord had, bleek al snel doordat er wat gepraat opdook. Jammer, maar niet verwonderlijk. Dit soort muziek is moeilijk te verteren.
Ry X zelf had kaarsen staan op het podium. Riskant, als je weet dat er onlangs nog een zwembad in de fik vloog in Kortrijk. Gelukkig zijn we hier niet in een zwembad, en al zeker niet in Kortrijk, maar gewoon in het Koninklijk Circus, Brussel. Een brand was er niet, al voelden we ons wel innerlijk opgewarmd door de muziek van Ry X. De kaarsen op de achtergrond zorgen tevens voor een heel unieke sfeer, zoiets zie je ook niet veel op een podium. Ook het brandalarm moest er even aan wennen. Zelf zag hij er uit als een predikant, een predikant van liefde en emotie.
Over naar het muzikale dan maar, en dat was smullen. Ry X had zijn set namelijk opgebouwd in twee delen. In het eerste deel stond zijn akoestische gitaar centraal en hield hij het nog allemaal heel rustig. Nummers zoals “Sweat” en “Salt” zijn hier het perfecte voorbeeld van. Een gezapige opbouw rond zijn dromerige vocals en instrumenten die langzaam maar zeker zich in het geheel begonnen moeien. Al mogen we dat zo niet noemen. Ieder instrument had zijn plekje in de wereld die Ry Cumming op het podium wilde creëren. En daarin schuilt de pracht van zijn muziek, ieder detail is belangrijk en essentieel voor het grotere geheel. Dat een song daardoor iets meer tijd had om zich te ontplooien, vergeven we hem maar al te graag. De prachtige opbouw en de magische apotheose waren twee dingen waar iedereen met volle teugen van genoot.
Het tweede deel van de set ging Ry X iets meer aan het experimenteren. Dat gebeurde vanaf dat het verplichte nummertje “Berlin” was gepasseerd. Die song, zijn grootste hit, was meteen ook het kortste nummer in zijn set. Het leek er niet echt in te passen, maar dan toch net weer wel doordat Ry het zo kort hield. Slimme zet, want een aanstekelijk nummer past niet in een show van Ry X. “Body Sun” verwelkomde Epperson terug op het podium en met haar viool verzorgde ze een extra dimensie aan het nummer. De zweverige samenzang en hemelse piano waren allemaal sfeerscheppend en konden zo uit een film komen. Dat is de muziek van Ry X ook, heel filmisch.
Maar vanaf “Untold” verschenen er meer beats ten tonele. Plots mocht je aan het dansen gaan, al is dat natuurlijk relatief. Het is niet zo dat we hier op een techno rave waren, nee er waren experimentele elektronische geluiden te horen. En ook het heel relaxte tempo zorgt ervoor dat je vooral meewiegt. Bij “The Water” daarentegen hoorden we naar het einde wel enkele ferme technobeats. Het leek een beetje alsof we hier Caribou aan het werk zagen. De beats kwamen aan en nu kon iedereen wel een beetje dansen. Uniek, maar wel heel fijn en een slotstuk dat binnenkwam. De beats onder de stem van Ry Cumming doen ook wat denken aan zijn eigen electroproject Howling, en zo kwam alles een beetje samen. In tegenstelling tot de opname op plaat, kregen we hier vijf minuten aan outro voorgeschoteld, en dat was zalig. Iedere luidere beat voelde je ook in het publiek harder worden en iedereen wilde ook gewoon meer. Een luid applaus nadien, sprak dan ook boekdelen.
Maar er mocht ook interactie zijn met het publiek en bij afsluiter “Howling” riep hij iedereen op om recht te staan. Het publiek luisterde gedwee en al snel volgde een meeklapmoment, iets wat we tot dusver nog niet gehoord hadden. Het publiek was namelijk in trance en bleef gedurende ieder nummer muisstil, respect. Het optimistisch nummer zorgde dan ook voor een positieve apotheose aan de fantastische set. Bisnummer “Only” was zelfs een kleine bijkomstigheid. Ook Ry had het tijdens die laatste trouwens warm gekregen, zijn groots gewaad had hij afgedaan en hij stond in zijn frisse T-shirt om ons nog een laatste keer te betoveren met zijn fantastische stem.
Ry X staat deze zomer op Rock Werchter en wij zijn er zeker van dat hij ook daar heel wat zieltjes zal winnen. Het zal riskant zijn om dit soort muziek op een festival te brengen, maar hij pakt een publiek wel mee in zijn emotionele trip en met de meer dansbare nummers kan hij een festivalpubliek wel inpakken. In het Koninklijk Circus testte hij dat namelijk al eens uit. Zijn falsetstem, het epische opbouwwerk in de instrumentatie en vooral de wondermooie en eerlijke songs maken van Ry X een opmerkelijk figuur. Hij was nadien dan ook heel dankbaar voor het stille publiek, en wij waren hem dankbaar om ons voor een avond te betoveren met zijn magische muziek.
Setlist: Sweat – Salt – Shortline – Yayaya – Berlin - Body Sun – Untold - The Water – Howling – Only
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoetkomt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. Op 1 februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar met beide voeten in het heden staat.
Samen met zijn kompaan Steven Troch zorgde Tim in het verleden al voor adembenemend mooie bluesmomenten, die elk beetje fan van het genre een oorgasme bezorgde. Op de nieuwste schijf worden er weer eens grenzen verlegd. Het is dus niet zo dat het duo gewoon zichzelf blijft kopiëren. En dat laatste is een enorm pluspunt aan songs als “Elsewhere Bound”, “One More Change” en 'Still In Love”. De warme gloed, zo eigen aan blues, komt op jou af maar de band klinkt duidelijk nog meer volwassen dan voorheen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas en piano zorgt anno 2019 voor een duidelijk voller geluid. Een nieuwe bladzijde omdraaien, met respect voor het verleden, noemen we dat. Zo klinken de daarop volgende songs als “Nowhere My Home”, “Dont' Be Sorry” en afsluiter “I Ain’t Ready”: het ene meesterwerk na het andere schiet Tiny Legs Tim op ons af.
Oude blues in nieuwe zakken, door elkaar geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we deze nieuwe plaat nog het beste kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we in diezelfde rokerig pub, maar deze keer zien we een jonge man op het podium staan die met zijn warme stem en gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano - gebracht door klassemuzikanten - je in vervoering brengt. Terwijl je nog eens nipt van je glas whisky doet Tiny Legs Tim je dan ook vertoeven in heel andere werelden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dat is hoe onze boterham blues moet klinken. Als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren, dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken. Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons blueshart naar een kookpunt doet stijgen.
Tracklist: Elsewhere Bound, One More Change, Still In Love, In The Morning, Nowhere My Home, The Lovin' Kind, Don't Be Sorry, The Game, New Place,I Ain't Ready
Blues/Jazz
Elsewhere Bound
Tiny Legs Tim
Sing My Title/N.E.W.S.
De Nederlandse singer-songwriter Stephanie Struijk begon eigenlijk haar carrière onder de naam Stevie Ann. Tussen 2005 en 2013 bracht ze onder die artiestennaam zeer knappe platen uit. In 2016 schreef ze, volgens de biografie, samen met Daniël Lohues een eerste album in het Nederlands tijdens een roadtrip door Amerika. Liedjes die gaan over nieuwe bladzijden omdraaien, verlangen naar thuis en de magie van gelukmomenten in het leven. In 2018 verscheen dan de EP 'Daar'. Stephanie laat, wat brengen van haar muziek betreft, het midden tussen een poëtische klasse verteller en een ware troubadour. Het vertellen van haar persoonlijke verhaal gaat namelijk ook over uw en mijn leven. Net zoals die voormalige troubadours raakt ze daardoor een zeer gevoelige snaar. Begin dit jaar kwam een nieuwe schijf uit 'Liedjes Van Een Ander' waarbij ze songs van o.a. Bram Vermeulen en Luc De Vos in een nieuw kleedje steekt.
Het idee voor ‘Liedjes van een ander’ ontstond toen Stephanie op NPO Radio 2 een cover bracht van Rowwen Hèze’s ‘De Peel In Brand’. Van het ene kwam het andere. En eerlijk, het resultaat mag er zijn. Met respect voor het origineel gooit Stephanie haar kristalheldere stem in de strijd om de aanhoorder een traan te doen wegpinken. 'Verlegen' van Bram Vermeulen is naar mijn mening zo een song waarop het label 'niet aankomen' staat gekleefd. Maar Stephanie slaagt er wonderwel in die song nieuw leven in te blazen. We zijn er zeker van dat Bram, met een brede glimlach op de lippen ergens hierboven, zit te luisteren en genieten. Ons bezorgt ze een enorme krop in de keel, en weer pinken we een traan weg met eveneens een glimlach op de lippen. De poëtische wijze waarop Stephanie het verhaal vertelt, raakt je dan ook enorm diep.
“Verliefd” is zo pakkend mooi dat je prompt je geliefde omhelst en gaat dansen door de woonkamer. “Wat Voor Weer Is Het In Den Haag?” is wederom een hoogtepunt. Maar het mooiste moment komt toch op het einde als Stephanie aan “We Zijn Zo Jong” van Luc De Vos een eigen vrouwelijke draai geeft, op een zodanig intensief mooie wijze dat we weer worden getroffen door de bliksem. Stephanie beschikt over een heel originele stem waardoor ze covers niet zomaar lukraak brengt, maar die songs doet herleven. Zoals enkele grote troubadours dat kunnen. Zo laat ze een diepe indruk achter, net doordat ze ook met songs waar je best niet teveel aankomt, haar persoonlijk verhaal vertelt.
Tracklist: De Peel In Brand - Jack Poels; Verlegen - Bram Vermeulen; Verliefd - Daniel Lohues; Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag? - Annie M.G. Schmidt/Harry Banninck; We Zijn Zo Jong - Luc De Vos
Voor zijn tweede plaat koos Stefaan Tubex ervoor om in zijn moedertaal te zingen in plaats van in het Engels. En dat loont ergens wel, want zo klinken zijn nummers nog dichter bij de luisteraar. Ze zijn begrijpelijker en toegankelijker. De plaat werd geproduceerd door Robin Aerts (Het Zesde Metaal).
Wat krijgen we nu op ‘Ego’? Zeven folknummers die heel sfeervol klinken. Ze hebben bijna een poppy karakter. Het geheel klinkt heel warm en dat is deels te danken aan de warme elektrische gitaarklanken. Ook het feit dat ze bijna alles live opgenomen hebben in de thuisstudio van Nicolas Rombouts (ex-Dez Mona) geeft het album een bepaalde vibe. Daarnaast is er ook de samenzang met Sarah Budts (ex-Koala en backings bij Het Zesde Metaal), zoals in het refrein van “Barricaden”, die zorgt voor die warmte. Stefaan Tubex heeft, net als de manier waarop hij zingt, een heel karakteristieke stem. Dat zorgt voor een eigen geluid maar ik kan mij voorstellen dat het voor sommigen wat wennen is.
Zijn muziek zit goed in elkaar. Alles lijkt zo simpel maar is toch vrij gelaagd. Daarnaast werd er ook gebruik gemaakt van de mellotron en piano. De baspartijen werden door Nicolas Rombouts ingespeeld en de drums door Maarten Moesen. “Uitweg” is een aantrekkelijk uptempo liedje. Op “Samen Alleen” mag Sarah haar ding doen en tonen wat ze in haar mars heeft. Afsluiter “Weeral Ik” is een heel intiem klinkend nummer. Je hoort hem zijn gitaar vastpakken en beginnen zingen. Met bijna niets meer dan dat maakt hij een mooie uitgeleide voor zijn album.
‘Ego’ is een geslaagd album met een warme sound. Geschreven door Tubex en opgenomen door muzikanten die al elders hun sporen hebben verdiend. Hier en daar kan de zangstem van Tubex nog een beetje bijgeschaafd worden. Het feit dat hij overgeschakeld is van het Engels naar het Nederlands geeft nog een beetje meer eigenheid aan het album.
Uma Chine is niet éénduidig te omschrijven. Van bij de eerste track, “A Cake Spell”,zit je constant op het verkeerde been. Het begint met een soundscape en een rafelige lick op een akoestische gitaar en daar worden steeds laagjes aan toegevoegd: ijl meerstemmig harmonisch gezang dat ergens tussen This Mortal Coil en Enya hangt, handgeklap, dan een drumroffel die vrij klassiek opbouwt en zich dan achteraan in de mix nestelt, enz. Daarmee is “A Cake Spell” een goed visitekaartje voor de rest van het album. De ingrediënten verschillen al eens, maar het recept blijft telkens om instrumenten, stemmen en ritmes heel uitbundig te combineren.
“Lonely Giant” doet iets verfrissend met elektro-jazz en (naar het einde toe) overstuurde gitaren. Het nummer doet mij als oude, grijze muziekreviewer wat denken aan Pas De Deux, maar misschien zoek ik het dan wat te ver terug in de tijd om aanknopingspunten te vinden voor deze bende jongelingen. Pas De Deux waren overigens hun tijd ver vooruit, in 1983, maar vandaag is dit minder exuberant. IJsland is eveneens een referentie die een paar keer spontaan opduikt op dit album als geheel. Denk aan The Sugarcubes, ADHD (de band dan), Aristidir en Sigur Ros. “Heights” heeft – waarschijnlijk onbewust – roots in de experimentele Belgische elektroscene van begin jaren ’80. Denk aan 2Belgen zonder de hits. “Heights” drijft op een onbehaaglijke sound die zo uit de coldwave geplukt is, maar dan met een modern ritme zoals bij SX of Oscar & The Wolf.
“A Tribe” heeft bij momenten een ritme dat je eerder verwacht in de sludgemetal dan in de synthjazz. Ook “Bagman” heeft stonerfragmenten met ruige gitaren en drums die je eerder aan The Girl Who Cried Wolf zou toeschrijven. Het leuke is dat elke track uit heel diverse etappes bestaat, waarbij het gaat van drones naar dromerige pop, van (de late) Radiohead naar Mauro Pawloski, van mysterieus naar eigenwijs, van Frank Zappa naar Air, en van elektronoise naar psychedelica. En toch hangt alles mooi organisch aan elkaar, zonder bruuske zijsprongen of overgangen. Het intrigeert van begin tot eind. Het zijn songs die je als luisteraar niet laten ontsnappen. Ook als je na zeventien luisterbeurten al goed weet wat er waar komt, blijven de songs van Uma Chine je hersenen kietelen.
Referenties geven is dan ook niet makkelijk, maar als je een paar namen herkent uit het rijtje Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves, zal je dit vast ook weten te smaken.
Eén van de opkomende talenten in ons landje is Jaguar Jaguar . Het vijftal brengt een speelse, bezwerende mengeling van elektronisch vernuft , pop , psychedelica, lounge en funk. Een klein uur werden we ondergedompeld in hun muzikale wereld van afwisselend materiaal die de dansspieren prikkelt.
Jaguar Jaguar is een kwintet , bestaande uit leden van Lohaus, Soldier’s Heart en Tamino/Faces on TV . Ze brachten in november de EP ‘Montjoi ‘uit . Een band zonder uitgesproken frontman, de nummers staan hier centraal , zijn belangrijker dan de persoonlijkheden, een samensmelting van vijf stemmen, die één cathy zanglijn vormen . Heerlijk genietbaar klinkt het allemaal dus, bepaald door fijne, zalvende gitaarlijnen, dromerige synths en groovy drums . We hoorden een achttal songs. Opener was “You got me” , die “So long” opvolgt als single en ons meteen deed heupwiegen. Wat een geoliede machine is de eerste indruk, die vijf zijn sterk op elkaar ingespeeld . Ergens borrelt Jungle , Prince en Thievery Corporation op . “Midnight blue” , “Never took time” is aangenaam luistervoer .
Een mishmash aan stijlen die aangenaam , radiovriendelijk, toegankelijk klinkt. Op “Tricks”, de kennismaking met deze band , worden we meegevoerd , -gezogen in hun muzikale golven. Een instrumental volgt . “Fever” laat een wavesound horen en “Tease”, een volledig nieuw nummer , is er eentje die richting Jungle gaat. Natuurlijk kon doorbraak “So long” niet ontbreken , je hart bonkte en je Jaguarcar snelt vooruit .
Hier hadden we een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel, vrolijk, aangenaam, dansbaar . Tot slot speelden ze “Kind” , hun eerste nummer ooit , relaxt en groovy.
Jaguar Jaguar creëert een dampend sfeertje, hun muziek werkt aanstekelijk, zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Hun clubtournee belooft!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toen ik in mijn omgeving vertelde dat ik op zondagavond 24 februari naar Ancienne Belgique zou afzakken voor Maggie Rogers kreeg ik vaak als antwoord: ''Wie?'' Vooralsnog is deze Amerikaanse artieste, voor een ruim publiek althans, inderdaad min of meer een nobele onbekende. We zijn er na dit optreden in de AB echter zeker van, dat is gewoon een kwestie van tijd. Maggie Rogers werd ontdekt door Pharrell Williams, stond ondertussen op Rock Werchter en speelde eerder de AB Club volledig plat met een set boordevol emoties die uitmonden in een dansfestijn.
Maggie Rogers stelde haar debuut 'Heard It In A Past Life' voor in een goed vol gelopen AB Ballroom. Hoewel dat laatste niet volledig blijkt te kloppen. De artieste bracht namelijk in eigen beheer al werk uit in 2012 en 2014, die albums zijn , volgens we hebben vernomen echter niet meer te verkrijgen. Met 'Heard It In A Past life' zet ze dus eindelijk haar eerste stappen om de wereld te veroveren.
Ook openingsact Mallrat (***1/2) beschikt over potentieel om binnen de kortste keren potten te gaan breken. Deze piepjonge rap artieste beschikt over een stem en uitstraling waarmee ze nu al de eerste rijen, tot aan de PA, uit haar hand kan doen eten. Door middel van een aanstekelijk op de dansspieren werkende set, waarbij de beminnelijk glimlachende frontvrouw zich laat flankeren door een al even talentvolle artieste aan de knopjes, ontstaat een eerste klein feestje in een dik half uur vooraleer de hoofdact het podium betreedt.
Besluit: Als de bedoeling van een voorprogramma is om de lont aan het vuur te steken om de boel te doen ontploffen, dan is Mallrat met brio in die opdracht geslaagd. Maar we zien dus vooral dat er veel meer inzit in deze artieste, dan er nu is uitgekomen. Een naam om op basis van dit bijzonder aanstekelijke optreden, binnen rap , hip hop en R&B middens, in het oog te houden dus!
Luister ondertussen naar die heel aanstekelijke EP van Mallrat 'In The Sky': https://mallrat.lnk.to/InTheSky Eveneens een aanrader.
We houden van artiesten die zich binnen de muziekwereld eigenzinnig opstellen, en zonder verpinken hun eigen weg gaan, of songs uitbrengen die vanuit het hart komen. Toen Maggie Rogers (****) het podium met veel enthousiasme betrad, voelden we al direct aan dat hier een artieste staat die haar muziek inderdaad brengt vanuit het buikgevoel. Vanaf de eerste song legt Maggie Rogers de lat enorm hoog. Niet alleen beschikt ze over een bijzonder veelzijdig stembereik, ze staat enorm beweeglijk op dat podium en geeft haar bandleden voldoende ruimte om zich te ontplooien. Bovendien spreekt ze voortdurend oprecht haar dank uit naar het publiek. Maar vooral doet Maggie Rogers dus een aanstekelijk dansfeest ontstaan, waarbij toch ook veel intense emoties naar boven komen. Haar songs zijn dan ook geschreven vanuit datzelfde buikgevoel, waardoor enerzijds de dansspieren worden aangesproken, en anderzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt.
De oprechtheid in haar stem en uitstraling komt naar voor in zowel de up tempo songs, als heel breekbare momenten waardoor ze het publiek - dat eerder lekker stond mee te springen en te dansen - zelfs muisstil kan krijgen. Om zoiets tot stand te kunnen brengen, moet je als artieste enorm sterk in je schoenen staan.
Een magisch mooi moment tussen al die vele hoogtepunten was toen bij “Back in my body” spontaan de smartphone lichtjes de lucht in gingen, wat ook Maggie Rogers niet is ontgaan die diep ontroerd hierop reageerde. Na de regulaire set is er nog plaats voor een ingetogen, akoestische versie van “I Wanne Dance With Somebody” van Whitney Houston. Een cover die op zo emotionele wijze wordt gebracht dat de zaal die eerst borrelde van enthousiasme er even stil van wordt.
De ontroering uit haar stem en uitstraling combineert Maggie Rogers met tonnen charisma, en vooral doet ze een wervelend dansfeest ontstaan dat niet alleen deugd doet aan je hart. Stilstaan was eveneens onmogelijk.
Conclusie - Houd deze talentvolle artieste in het oog, want voor je het weet zorgt ze voor hetzelfde soort aanstekelijk dansfestijn, boordevol oprechte emoties, in een overvol Sportpaleis.
Setlist: Give A Little – Burning - Say It - Dog Years - Overnight - Light On - On + Off - Alaska - The Knife - Tim McGraw (Taylor Swift cover) - Retrogade - Back In My Body - Falling Water - I Wanna Dance With Somebody (Whitney Houston Cover)
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Eén vleugelpiano, twee buffetpiano’s en een keyboard of drie. En toch maar één pianist. De podiumbezetting van Ólafur Arnalds blijft keer op keer imposant. De IJslandse componist was gisteren in het Koninklijk Circus in Brussel te horen en trakteerde het aanwezige publiek op een zorgeloze avond.
Het prachtige Koninklijk Circus werd zondagavond gevuld met een zeer divers publiek. Zowel liefhebbers van klassieke muziek als elektronicaliefhebbers kwamen in Brussel hun weekend afsluiten op de tonen van Arnalds’ muziek. De 32-jarige IJslander weet vele mensen te charmeren met zijn enorm uiteenlopende discografie, en dat was gisteren niet anders.
In een losse witte t-shirt komt Ólafur Arnalds perfect op tijd het podium op. Hij begint zijn concert met het prachtige en emotionele “Árbakkinn”, een nummer uit zijn ‘Island Songs’-project. De ontroerende pianomelodie moest het live zonder het gedicht van Einar Georg doen, maar de warme tonen van de strijkers maakten dat meer dan goed. Op kousenvoeten verwelkomde Arnalds zijn publiek, dat vanaf de eerste noot meegenomen werd in zijn hoopvolle, muzikale wereld.
Het concert begint prachtig, maar met wat – onopgemerkte – technische problemen. Terwijl twee van zijn technici in de coulissen discussiëren over mogelijke oplossingen, vult de IJslander de tijd op met verhaaltjes en anekdotes. De zenuwachtige lachjes tussen zijn verhalen door charmeren het publiek en zorgen ervoor dat de sfeer in het Koninklijk Circus warm en gemoedelijk aanvoelt.
Met “Only The Winds” uit ‘For Now I Am Winter’ uit 2013 haalt Arnalds voor het eerst op de avond beats en lichteffecten boven. De strijkers geven het beste van zichzelf en bespelen hun instrumenten vol gevoel. Dat is het best hoorbaar op het imposante “3326”, een geweldige vioolsolo die het publiek noot na noot gefocust houdt.
Tussen de nummers door vertelt de sympathieke componist over zijn nieuwste album ‘re:member’ dat in augustus verscheen. De nieuwe technologie die hij op dat album gebruikte, creëerde een heel nieuwe dimensie in zijn muziek. Een dimensie die voortkwam uit een writers’ block, zo vertelt hij. Daar kwamen mooie dingen uit. Een mooi voorbeeld is het prachtige “nyepi”, dat ontstond uit een dag vol stilte. De opbouw in Arnalds’ nummers is vaak hetzelfde, maar verveelt niet. De hoop die in ieder nummer weerklinkt is nooit bombastisch, maar steeds spontaan en onbevangen.
Het watervaleffect dat de STRATUS-technologie genereert zorgt voor een speelsheid in de muziek. “Doria”, “re:member” en “undir” worden vederlicht gespeeld. De drum klinkt live extra door en zorgt voor een duidelijk en vrolijk ritme. Met “ekki hugsa” geeft Arnalds de essentie van zijn concert mee. De titel, die vertaald ‘niet denken’ betekent, straalt tonnen optimisme uit. De lichtshow maakt het plaatje af en stopt het publiek 90 minuten lang in een collectieve, veilige bubbel.
Arnalds genoot van zijn passage in Brussel, de stad die volgens hem naar wafels ruikt. Zijn bedanking voor het publiek was hartelijk en persoonlijk. Het Koninklijk Circus kreeg een emotioneel verhaal over zijn grootmoeder, Chopin en pannenkoeken, waarna hij de avond afsloot met zijn meest oprechte nummer; “Lag fyrir ömmu”.
Na de laatste noot bleef het nog even stil in de zaal. Die stilte klonk luider dan het gulle applaus dat erop volgde. Ólafur Arnalds bezorgde zijn publiek een prachtige avond met zijn gevarieerde setlist. Het publiek genoot zichtbaar en sloot het weekend op een rustige manier af.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
VZW The Lizard organiseerde op zaterdag 23 februari voor de tweede keer een doom metal avondje.
Wie zijn VZW The Lizard? We citeren even deze introductie op de facebook pagina van deze organisatie: ''Vzw The Lizard doelt op het organiseren van evenementen zoals concerten, clinics enz ... binnen de sector van de zware metalen met als doel entertainment en het bewust maken van niches binnen de globale noemer van ‘de Metal’.
Na een geslaagde eerste editie met Marche Funebre, Splendidula, Loose License en Growing Horns mocht The Finish in Zwevegem nu Welcome to Holyland, FAAL, Den., Famyne en uiteraard Loose License zelf, verwelkomen.
Het uiterst gezellig zaaltje was aardig vol gelopen voor deze avond, al zou dat vooral voor Loose License zijn, die hier een thuismatch spelen. Maar ook Welcome To Holyland en Famyne - wat mij betreft de meest aangename verrassing van de avond - konden op heel wat bijval rekenen.
Ons laten onderdompelen in een intensieve doomatmosfeer, al dan niet binnen een gevarieerde of eerder verdovende setting, is de rode draad van deze avond.
Openingsact Den.(***1/2) mocht tonen hoe dat moet. We citeren even uit de biografie op de facebook pagina van het evenement: ''Den. is een jong, beloftevol en getalenteerd tweekoppig psychedelisch orkest uit het Verenigd Koninkrijk dat we hebben weten te strikken om de bill te openen. Nog vrij onbekend, maar steevast klaar om daar verandering in te brengen zullen ze ons laten genieten van een mix van stoner, sludge en psychedelica.''
Dit duo beschikt over een drummer die niet alleen de vellen bedient op een verschroeiende wijze, maar ook over een stembereik beschikt waardoor de haren op je armen recht komen. Gerugsteund door zijn kompaan die met een eerder cleane vocale inbreng ervoor zorgt dat er enige variatie gevormd wordt binnen de set.
Den. is bovendien een band dat perfect stoner elementen vermengt met sausjes psychedelische doom, maar duidelijk nog kan groeien in zijn kunnen. Want ondanks de gedeeltelijk verdovende en anderzijds verschroeiend setting, kon dit duo ons vooralsnog niet compleet over de streep trekken. Het potentieel echter, om potten gaan breken binnen dat stoner/doom en psychedelisch muziekgebeuren komt wel naar boven drijven. Vooral als drummer en gitarist hun talenten als muzikant en vocalist samensmelten tot één geheel, ontstaat iets magisch waardoor de poorten van de Hel voor het eerst deze avond helemaal open zwaaien. Een band om in het oog te houden naar de toekomst toe dus deze Den.
Welcome To Holyland (****) bleek één van de publiekstrekkers op deze avond. Dat is gezien hun status niet zo verwonderlijk. Als er een band is die typische doom brengt, op een monotone maar enorm intensieve wijze, an is het Welcome To Holyland wel. De uit Aalst afkomstige band bracht in 2018 zijn eerste EP 'Welcome to holyland' uit en liet een diepe indruk na bij de globale doom liefhebber die houdt van trage, slome doom omgeven door walmen van verdriet, pijn en weemoedigheid.
Binnen en eerder melancholische omkadering, waarbij ook soms stevig wordt uitgehaald, haalt de band alles uit de kast om het publiek in complete duisternis onder te dompelen. Waar het bij Welcome To Holyland vooral om draait , is de aanhoorder bij de keel grijpen, hypnotiseren en doen wegdrijven naar de meest donkere oorden van zijn of haar ziel. Om dat doel te bereiken, moet je dan ook helemaal open staan voor de steeds diezelfde lijn opgaande inbreng. Dat dit een niet voor iedereen even gemakkelijke brok vlees is om te verorberen, kunnen we dan ook goed begrijpen. Wie zich echter gewillig liet meeslepen door dat verdovend klankenbord, vertoefde voor een kleine drie kwartier in een heel andere wereld. Omgeven door zijn eigen demonen, zonder dat je pijn voelt , maar wel een zekere gemoedsrust over jou voelt neerdalen, binnen diezelfde duistere omkadering. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, en de band niet echt doet aan bindteksten , stoort daardoor allerminst.
Wie houdt van doom metal binnen een eerder gevarieerde omkadering zal bij Loose License (*****) eerder zijn gading hebben gevonden. De band dweept met bands als Black Sabbath en dat is ook te merken, aan de instrumentale en vocale knipogen links en rechts naar die laatste.
Loose License speelt een thuismatch en laat The Finish zo goed als compleet vol lopen. Een thuismatch dient natuurlijk altijd gespeeld te worden, weten we ondertussen. Bij voorbaat deze winnen is onmogelijk. Nu, deze band bestaat uit één voor één klasse muzikanten van eenzaam hoog niveau, die weten waar ze mee bezig zijn. Waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit hun hand doen eten. Dat bleek al in het verleden, maar ook in eigen huis - bij wijze van spreken - zet Loose License de puntjes op de 'i', binnen een set die verschroeit, verdooft of je eventueel tot waanzin drijft. Die waanzin vinden we vooral terug in de stem van Piet ‘Pietn’ Verstraete die zoveel emoties verstopt in die vocale inbreng dat je enerzijds tot tranen toe wordt bedwongen, en anderzijds met de krop in de keel je laat meevoeren naar zijn donkere wereld. Gerugsteund door eeuwig verschroeiend solerende gitaristen Koen ‘Biezie’ Biesbrouck en Marc ‘Markie’ Vangheluwe die hun instrument niet zomaar bespelen, maar de riffs zodanig tot leven brengen, dat ook jij tot diezelfde waanzin zal worden gedreven.
De kers op de taart wordt naar goede gewoonte afgeleverd door het verschroeiende drumwerk van Vincent ‘Mille’ Millecam.
Om maar te besluiten: Loose License brengt het soort Doom metal waar geen speld valt tussen te krijgen, en etaleert instrumentale en vocale perfectie waardoor ze elk beetje fan van dat genre het ene oorgasme na het andere bezorgen. Dat deden ze bij ons in het verleden al enkele keren, ook dat laatste zet de band in eigen huis nog maar eens in de verf.
Volgende afspraak: Stormram in Zulte - https://www.facebook.com/events/689561174761752/ - met op het programma Growing Horns en Welcome To Holyland; Een niet te missen avond voor de doorsnee Doom Metal liefhebber.
We hebben de gewoonte van maximum vijf sterren te geven, sommige bands verdienen echter meer dan dat. Famyne (*****) liet een zodanig diepe indruk achter in ons hart, dat we daar nu nog steeds van nagenieten … luisterend naar die schitterende schijf ‘Famyne' die zodanig veel emoties naar boven brengt dat we prompt in een kleurrijke - hoewel dat eerder een understatement kan genoemd worden door de duistere atmosfeer die wordt geschapen - fantasiewereld terecht komen, boordevol waanzin.
Famyne brengt een zodanig gevarieerde set, dat je als aanhoorder enerzijds wordt ondergedompeld in een eerder intieme en verstilde atmosfeer die je een krop in de keel bezorgt, anderzijds wordt het tempo zodanig de hoogte in gestuwd dat je met een kwak tegen een geluidsmuur terecht komt tot je compleet murw geslagen zelf tot waanzin wordt gedreven.
Tom Vane beschikt over een zeer uiteenlopend stembereik, zijn stem hypnotiseert je trouwens letterlijk. En doet je naar adem happen, telkens opnieuw. Gerugsteund door een instrumentale inbreng van gitaristen Alex Tolson, Martin Emmons en de bas virtuositeit van Chris Travers tot de drum salvo's van Jake Cook , lijken we naar alle hoeken van de kamer te stuiteren, in golvende bewegingen. Alsof je varende op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd , blijf je totaal verweesd achter, binnen de ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust weerkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diepe ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomende van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmd en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat.
Nog steeds onder de indruk van dit bijzonder veelzijdig concert was het wachten op FAAL (****) die de avond mochten afsluiten voor een plots toch iets minder gevulde zaal, omstreeks half twaalf bijna. Toen we de band in 2017 zagen optreden in Oostende schreven we daarover: ''Traag, als een ratelslang die haar prooi elk moment zal verscheuren, drijven angstaanjagende klanken de aanhoorder tot pure waanzin. Waarna bulderende tot hartverscheurende vocalen je uiteindelijk de adem ontnemen.'' Laat dit laatste nu ook de rode draad vormen in het optreden van FAAL op Doomsday II. Afsluiten binnen een sfeertje dat je doet denken aan een intensieve begrafenis, waar de tranen vloeien maar je ook met een glimlach terugkijkt op het verleden van je geliefde. Het is een andere omschrijving van wat we hier beleefden.
Ik maakte dan ook de bedenking dat deze muziek gerust mag gedraaid worden op mijn begrafenis - binnen vijftig jaar, dan ben ik pas 104. FAAL verstaat de unieke kunst om zijn Doom muziek zodanig krachtdadig te laten klinken dat geen geluidsmuren worden afgebroken, maar telkens die gevoelige snaar van de aanhoorder diep wordt geraakt, waardoor je hart alsnog in gruzelementen geslagen op de vloer van de zaal terecht komt.
Het is ook niet zo dat het er stil en onbewogen aan toe gaat. De heren drijven het tempo op tot op de grens van het onaardse, waardoor je recht in de ogen van de dood kijkt. Echter zonder je angst in te boezemen, eerder voel je een duistere gemoedsrust over jou neerdalen die ervoor zorgt dat je je lot aanvaardt.
Een betere afsluiter van deze doom avond kon de organisatie zich dan ook niet dromen.
Besluit: Ondanks de sterke prestatie van elk van de bands op deze affiche is de grote overwinnaar het festival zelf. Doomsday is namelijk een klein en heel gezellig festival, binnen een intieme omgeving in een al even gezellige zaal The Finish. Waar de duisternis eerder aanvoelt als een warm deken tegen koude winterdagen. Die aparte atmosfeer zorgt ervoor dat elk van de doom bands op deze affiche tot hun recht komen.
Het genre floreert namelijk nog het best binnen een atmosfeer van intimiteit. En daardoor is Doomsday het perfecte festival voor elk beetje doom metal fan die ook de underground van het genre eens wil bezoeken. We zien al uit naar de derde editie van dit uiterst gezellige evenement, op poten gezet door mensen met kennis van zaken.
Organisatie: VZW The Lizard
De IJslandse muziekscene is rijkelijk gevuld, zoveel is zeker. Er wordt dan meteen gedacht aan Björk, Ólafur Arnalds en Sigur Rós, maar het best verkochte album op het eiland is van geen van hen. Dat record staat op naam van Ásgeir Trausti, de vriendelijke grote man die op zaterdag 23 februari de kerk van Sint-Denijs probeerde te betoveren.
De Dionysiuskerk in het kleine Sint-Denijs ontvangt sinds enkele jaren binnen- en buitenlandse artiesten voor de reeks In Heaven-concerten. Na o.a. Angel Olsen en Amenra viel de eer gisteren te beurt aan Ásgeir. De IJslandse artiest bracht zijn laatste plaat ‘Afterglow’ uit in 2017, na een gesmaakte debuutplaat uit 2013. ‘Dýrð í Dauðaþögn’ brak potten in IJsland en spoorde Ásgeir aan om het ook in het Engels te proberen. Alle teksten werden vertaald en met ‘In The Silence’ richtte hij zijn pijlen op de rest van de wereld. Een paar singles schopten het hier tot op de radio, met als bekendste “Torrent”.
Na een paar jaar stilte, begint de IJslander dit jaar terug te touren met de ‘Day After Tour’. Tijdens deze tour brengt hij enkele nieuwe nummers voor in aanloop naar het nieuwe album, dat we in september mogen verwachten. In Sint-Denijs bracht de IJslander een goeie mix van oud en nieuw, waardoor hij de afstand met het publiek enorm klein kon houden.
De sfeervol verlichte kerk leende zich perfect tot een concert van dit kaliber. De IJslander kwam in de mist van de rookmachine op en begon helemaal alleen met een nummer uit de eerste plaat. Het IJslandse “Þennan Dag” zette de toon en zorgde ervoor dat de hele kerk meteen in een lieflijke sfeer baadde. De hoge stem en de simpele gitaarpartij trokken meteen de aandacht. Net als op zijn debuutplaat mixte Ásgeir IJslandse en Engelstalige nummers in zijn setlist en het publiek hing aan zijn lippen. Ook al verstaan maar weinig mensen wat hij in het IJslands zingt, je zou ieder woord geloven.
De eerste twee platen van Ásgeir liggen heel duidelijk in één lijn. Nummers als “Hærra”, “Nýfallið Regn” en “New Day” zijn allemaal gekenmerkt door het folkachtige ritme. De nieuwe nummers die hij in Sint-Denijs speelde, waren net iets anders. Door de extra toegevoegde elektro, zijn die nieuwe nummers voller, zekerder en robuuster. “Lifandi Vatnið”, “Besta Gjöfin” en “Pictures” passen nog steeds bij de twee oudere albums, maar kregen elk een eigen extra dimensie. Extra elektro, wat jazzinvloeden en zelfs een duidelijke R’n B-sound; Ásgeir vond zichzelf opnieuw uit. In Sint-Denijs werd de interesse voor het nieuwe album absoluut gewekt.
Het gefocuste publiek onthaalde de nieuwe nummers goed en de IJslander voelde zich zichtbaar steeds meer op zijn gemak in de West-Vlaamse kerk. Na een staande ovatie keerde Ásgeir met zijn tweekoppige band terug voor twee bisnummers. Met het nieuwe “Hringsól” en het oude “King and Cross” sloot Ásgeir het concert af.
Het is nu wachten geblazen op de eerste singles en de nieuwe plaat in het najaar.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het Londense Calva Louise bestaat uit een Venezolaanse zangeres, een Franse bassist en een Nieuw-Zeelandse drummer. Het sprak ook tot mijn verbeelding maar buiten één volledig in het Spaans gezongen nummer leverde dat geen verrassende uitvalshoeken op. Er was ons bubblegum punkrock beloofd maar dit had in de verste verte niets met punk (zoals ik die toch ken) te maken.
Punk, het klinkt natuurlijk chique maar laten we het toch maar houden bij bubblegum pop die ondanks de internationale uitstraling van de band bijzonder Brits aanvoelde. Het klonk zeker energiek terwijl het er bovendien fris en sexy uitzag, toch kon dit mijn hart geen tel sneller laten kloppen. Daarvoor was het veel te gestroomlijnd terwijl de muziek op het podium bijna verzoop onder de meelopende tapes die de geluidsman er telkens bovenop gooide. Vooral de gitaar van zangeres Jess Allanic was bij momenten nauwelijks te horen of was dat doelbewust? Ik vond er niets aan maar gelukkig voor Calva Louise dachten de meeste aanwezigen daar anders over.
In 2016 maakten Death Valley Girls ‘Glow in the dark’, een plaatje dat uitgebracht werd door Burger Records en die ik bij de tien beste van dat jaar vond horen. Maar een goeie plaat is absoluut geen garantie voor een goed concert terwijl groepen die door Burger Records zijn opgevist al eens door de mand durven te vallen. Het was dus nog even nagelbijtend afwachten maar al snel kon ik alle reserves overboord gooien.
De vier uit Los Angeles begonnen hun set met een soort ritueel dat me enigszins aan Dead Moon deed denken en uiteindelijk uitmondde in een vreemd tafereel. De zangeres en bassiste stonden in een rijtje voor de drumster die bezwerend begon te roffelen en zo “Abre Camino” inzette. Een donker, melancholisch nummer dat onderhuids bleef etteren tot er onverhoopt toch nog een uitbarsting via de gitaar van Larry Schemel kwam.
De toon was meteen gezet: doomy, sludgy psychrock uit de garage waarbij de vraag of het wel radiovriendelijk genoeg zou klinken nooit gesteld werd.
Death Valley Girls lieten alle heersende trends aan zich voorbijgaan en zochten het in de onhippe (hoewel het tij stilaan aan het keren is) seventies. Tussen de oorsplijtende riffs van Schemel ontwaarden we echo’s van The Stooges of Black Sabbath zonder dat we hen ook maar één seconde konden verdenken een retroband te zijn.
De inspiratie mocht dan wel uit het verleden komen, het eindresultaat klonk eigentijds en nooit eerder gehoord. Vooral zangeres Bonnie Bloomgarden, tevens op gitaar en piano, bleek onnavolgbaar met haar hoog kirrende stem. Een beetje van de wereld, dat is dan nog zacht uitgedrukt maar het stoorde nooit. Integendeel, het hoorde er gewoon bij.
Nadat ze ons eerst bedankte omdat we de juiste t-shirts droegen leek ze plots dekking te zoeken. Zo dook ze eerst onder haar piano om later tussen de bevallige benen van de bassiste op te duiken.
Niet alleen de muziek sneed ons de adem af, ook visueel werd onze aandacht voortdurend geprikkeld. Voor de obligate bis liet la Bloomgarden ons kiezen tussen een happy of een scary song. Een overbodige vraag want “happy” leek me niet te associëren met Death Valley Girls. Hoewel ze met “Disco” toch één opgewekte song, die zelfs uitnodigde tot dansen, in de zwartgeblakerde set hadden gemoffeld.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het heeft wat aarde in de voeten gehad vooraleer er een debuutplaat kwam na het behalen van de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Eerst was er het overlijden van haar vader (Fons Sijmons van The Scabs) in 2013 en daarna kwam het maar niet van de grond. Maar eigenwijs en doelbewust werd er samen met Jan Myny (gitarist van het eerste uur) verder gewerkt en een nieuwe band op poten gezet. Met Alan Gevaert (bas), Bernd Coene (drum) en Thomas Werbrouck (Organelle, gitaar, …) was de band compleet. Zo werden er vervolgens opnames gemaakt die resulteerden in ‘Nix’. Een hoogstaand debuut.
Om de avond te starten kwam eerst nog Ila haar ding doen. We zagen haar vorig jaar aan het werk in Humo’s Rock Rally en waren wel onder de indruk van het kleine vrouwtje met haar elektrische gitaar en massieve stem. Een ongeslepen diamant vonden we haar toen en dat is ze nog steeds. Ze moet dringend werk maken van een band rond haar. Dit zal haar grillige en eigenzinnig nummers goed doen en zou haar ritmisch binnen de lijntjes houden.
Daarna kwam Reena Riot, het was tenslotte hun avond, het podium op. Zichtbaar en voelbaar met de nodige spanning werd het eerste nummer ingezet. Eerst een kabbelend begin om dan in de finale groots te klinken. Dit zullen we nog enkele keren horen. Bijvoorbeeld bij het wondermooie “Mountains”. Het pompende “All Systems Down” maakte indruk. Er werd een meezingmoment ingelast op het catchy “Shadow of The Sun”. Het was een moeilijke en intense maand geweest zei Naomie en daarom werd “Bird” opgedragen (ik denk dat ze het over Willy Willy had) aan de mensen die er niet meer waren maar waar hun muziek ervan verder zou leven. “Waiting” met bluesy en trein geïnspireerde ritme was ook meer dan de moeite.
De band speelde haast feilloos en met de nodige maturiteit. De muziek straalt energie, intensiteit en warmte uit. Dit was een release en een performance van internationale allure.
Jawel. Reena Riot is een band om te blijven volgen. Waarschijnlijk zullen we op radio 1 wel nu en dan een song van ‘Nix’ voorbij horen komen. Ze verdienen het en ze hebben het zelf afgedwongen. Reena Riot is klaar voor meer.
Organisatie: Gentlepromotion + Handelsbeurs, Gent
Even leek het alsof de carrière van White Lies er opzat. Na de flop van het album ‘Friends’ uit 2016, leek niemand nog te geloven in een toekomst voor White Lies. Maar ze bewezen ons van het tegendeel met een geweldige nieuwe plaat ‘FIVE’. Het zorgde ook voor een boost in de ticketverkoop voor hun show in de Ancienne Belgique, want het bordje uitverkocht mocht worden bovengehaald. En de band werd als helden onthaald, en gaf een strakke show waarin ze toonden dat ze helemaal herboren zijn.
Voorprogramma Boniface mocht ons opwarmen met opgewekte indie pop, overtuigen deden ze minder. De band kwam speciaal van Canada om mee te gaan op tour met White Lies. Sympathiek van de band om zo’n beginnende groep te ondersteunen, maar vocaal wist Boniface wel niet uit te pakken. Het waren wel heel vriendelijke gasten en ze waren zichtbaar onder de indruk door de grote opkomst, maar misschien was het net daardoor dat de stem van de frontman er niet helemaal doorkwam. We geven de band alvast het voordeel van de twijfel, want potentieel hebben ze.
White Lies moest zichzelf terug weten te bewijzen in de Ancienne Belgique en met “Time To Give” gingen ze meteen gewaagd van start. Gehuld in een blauwe waas, startte het nummer met een simpele repetitieve synth gevolgd door de uitgesproken stem van Harry McVeigh. De man was duidelijk in zijn nopjes en al van bij het begin zagen we een uitgesproken smile op zijn gezicht verschijnen. Verrassend voor een band die in het verleden vooral depressieve nummers schreef. Tegenwoordig is dat depressieve aspect bijna volledig verdwenen, ze maken nummers die opgewekt klinken en zorgen ook voor een kleurrijke lichtshow. Blauw het centrale kleur dat bijna constant terugkwam, geen zwart/wit meer, dus die tijd zijn ze gepasseerd.
De band was duidelijk naar de Ancienne Belgique gekomen om te heersen en met “Farewell To The Fairground” werd meteen een eerste meezinger op het publiek afgevuurd. Ook “Believe It” van de nieuwe plaat bevatte dezelfde portie energie, 1en gaf duidelijk aan dat de groep er heel veel zin in had. Het was pas vanaf dat de band nummers uit ‘Friends’ begon te spelen, dat de set wat inzakte. Zo merkten we al bij “Hold Back Your Love” de nodige kitsch op en dat was jammer. In de rest van de songs overheerste kracht en hier moest een overdreven foute eighties sound de bovenhand nemen, gemiste kans.
Ook bij “Swing” hoorden we dit terug, het met voorsprong zwakste nummer uit de hele set. Een nummer dat een ware marteling was en waarbij we de seconden aftelden vooraleer het voorbij was. Gelukkig was dit van korte duur en wisten de andere nummers wel te boeien. Dat viel ook op aan het publiek. Iedereen stond van begin tot eind alles mee te zingen en als McVeigh vroeg om te klappen, dan deden ze dat ook gewoon. Eerste single ooit “Unfinished Business” zette de zaal in uur en vlam , “Take It Out On Me” bracht nog eens heel wat energie in de set.
Die energie werd ook heel hard versterkt door de fantastische lichtshow die de band had meegebracht. Gigantische lichten die achter hen stonden verlichtten het podium nu eens fel, dan eens donker, maar altijd met een blauwe gloed. Het versterkte de sfeer bij ieder nummer en zelfs nu nog staan die lampen op ons netvlies gebrand. Bij grootse nummers zoals “Big TV” of “Take It Out On Me” kregen we alvast hoopvolle lampen die ons helemaal warm maakten.
Er was een goed evenwicht tussen heel strakke, harde nummers en iets meer naar ballad neigende songs. Die laatste zijn soms wel moeilijk om toonvast bij te blijven, zo bleek bij “Kick Me”. Niets om ons zorgen over te maken, want opvolger “Death” begroef dat euvel en knalde de AB bijeen. Een furieus einde trouwens, want ook “Tokyo”, een heel leuke aanstekelijk nummer en “To Lose My Life” brachten de zaal aan het zingen en springen.
Het publiek wilde en kreeg meer. Eerst Harry alleen achter zijn piano om daarna een stadionanthem van jewelste uit zijn gitaar te laten knallen. “Fire And Wings” is vurig en klinkt even groots als andere bands in hun genre dat kunnen maken. Zou het feit dat White Lies met een plectrum van Editors speelde daar voor iets tussen zitten? Het zou zomaar eens kunnen, maar het zorgde ervoor dat het nummer alvast van de punch en intensiteit miste die het nodig had . Afsluiter “Bigger Than Us” gaf iedereen nog een hoopvol gevoel alvorens ze voldaan naar huis konden.
White Lies bracht iets meer dan anderhalf uur een bloemlezing uit hun discografie met de nadruk op de laatste twee platen. Als ze de voorlaatste plaat binnenkort uit hun setlist halen, dan zien we het wel terug helemaal goed komen met de band. Ze lijken goed in hun vel te zitten, brengen hun muziek zoals het hoort en weten ook perfect hoe je een publiek naar hun hand zet. Met een geweldige lichtshow en heel wat strak gebrachte nummers, was de volledige zaal van begin tot eind mee in het verhaal van White Lies. Meer van dat deze zomer op Pukkelpop.
Setlist: Time To Give - Farewell To The Fairground - Believe It - There Goes Our Love Again - Is My Love Enough - Hold Back Your Love - Unfinished Business - Jo? - Don’t Want To Feel It All - Take It Out On Me – Swing - Big TV - Never Alone - Kick Me – Death – Tokyo - To Lose My Life – Change - Fire & Wings - Bigger Than Us
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Tears For Fears verkocht in de jaren ‘80 zo’n dertig miljoen albums. “Everybody Wants to Rule the World” is bekend bij het jongere publiek vanwege de begintune in een tekenfilmreeks, ook vanwege Kanye West (sample van “Memories Fade”) en “Mad World” werd in 2003 terug een hit in de vorm van een remake door Gary Jules en Michael Andrews. De twee kenden ook een woelige samenwerking dat na drie albums tot een breuk leidde. Orzabal maakte daarna nog twee albums onder de naam van de band. Intussen zijn de glooien al een tijdje glad gestreken en treden ze terug op. Ditmaal om een nieuwe ‘greatest hits’ album te promoten (waar ook twee nieuwe songs op staan) … Een jaar later dan voorzien. Orzabal verloor immers zijn vrouw vorig jaar.
Eerst kregen we Justin Jesson. Een soort van Justin Bieber. Een man met een heel sterke stem maar met nummers die in de traditie van boys bands thuishoorden. Ik ben er zeker van dat hij menig tienermeisje wild zou gekregen hebben. Helaas was hij mis cast want het publiek bestond voornamelijk uit vijftigers.
Tears For Fears - Er werd gestart met een ‘Lorde’-versie van “Everybody Wants To Rule The World”. Om dan met de eigenlijke versie van start te gaan wanneer al de leden op het podium waren gekomen. Wat opviel was dat Curt Smith er heel mager bij loopt dezer dagen. Daarnaast was het van het begin duidelijk dat ze allebei nog steeds goed bij stem waren. Ook in de hogere passages. Het totaalgeluid was haast perfect. We kregen ook een mooie lichtshow aangevuld met filmpjes op een groot screen achteraan. De backings werden verzorgd door Carina Round (een Britse singer-songwriter). Een vrouw met een geweldige stem die nu en dan wat meer dan enkel backings mocht brengen.
Halfweg de set kregen we een cover. “Creep” van Radiohead werd hier heel subtiel en prachtig opgebouwd. Erg mooi gedaan. We kregen veel hits natuurlijk: “Change”, “Woman in Chains” (heel gevoelig gezongen), “Pale Shelter”, “Sowing The Seeds”… en het minder bekende “Badman’s Song”.
Na amper een uur kwam het laatste nummer “Head Over Heels/Broken”. Ze kwamen terug voor één bisnummer: “Shout”. Dat massaal werd meegezongen.
Tears For Fears staat nog altijd voor kwaliteit. Goede vocals, topmuzikanten en dito uitvoeringen van hun nummers. Voor mensen die zelden een concert doen (zoals er ongetwijfeld veel waren deze avond) was dit een topconcert. Ikzelf vond de set wat kort (75 minuten). Er werd ook op veilig gespeeld. Er kwam geen enkel van de twee nieuwe songs aan bod alsook geen tracks uit hun album uit 2004. Ik had ook ergens wel een speciale versie van een hit of zo verwacht. Met het vakmanschap dat ze hebben zou dat wel mogen. Voor de rest was het kwaliteit en topentertainment.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/tears-for-fears-20-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/justin-jesso-20-02-2019
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
