Twintig jaar. Dat is een hele tijd. Dit jaar bestaat Triggerfinger twintig jaar en dat is een prestatie op zich voor een band, maar het trio is meer dan gewoon een band. Triggerfinger is een begrip in de Belgische muziekwereld. Het trio – strak in pak – hebben verschillende hits op hun naam staan. “All This Dancin’ Around” en “Is It” zijn er slechts twee. De band staat er ook om bekend niet vies te zijn van covers. Toch heeft de groep rond Ruben Block, Lange Polle en Mario Goossens niet altijd succes gekend. Lange tijd speelden ze in de kleinste en vuilste café’s. Ooit stond het trio op te treden voor één militair, maar dat is verleden tijd. Deze week staat Triggerfinger maar liefst vier keer in De Roma. Vier keer hangt het bordje ‘Uitverkocht’ boven de deur.
Triggerfinger betreedt het podium wat later dan verwacht en nemen hun wapens te hand. Ruben Block draagt een pak met vijftig tinten groen en ook Goossens en Den Polle verschijnen in pak. Uiteraard. Ook de vierde musketier verschijnt met gitaar ten tonele en de veldslag kan beginnen. “I’m Coming For You” geeft het startschot van de avond. Niet meteen het schot in de roos, maar er volgen al snel meer nummers. Er wordt stevig doorgespeeld en na een half uur klinkt de eerste ‘Hallo’. ‘We spelen tot het zweet op ons hoofd staat, dan zeggen we ‘hallo’ en we spelen verder’. Het energiepijl ligt op dit moment op het podium nog hoger dan in de zaal. Maar de drie musketiers zijn nog maar begonnen.
Triggerfinger heeft na een carrière van twintig jaar veel kruid om te verschieten. Dat doen ze ook. We krijgen van alle albums een reeks nummers te horen. Dit betekent ook een hele hoop nummers uit de periode waarin Triggerfinger nog niet bekend was bij het grote publiek. Het publiek is dus niet altijd even geboeid, maar drummer Mario Goossens weet ze op de juiste momenten op te zwepen. Hetzelfde gebeurt als frontman Ruben Block tijdens korte gitaarsolo’s naar de rand van podium komt. In het begin zat er nog niet veel beweging in de zaal, maar Triggerfinger brengt daar verandering in. Stil staan is onmogelijk tijdens nummers als “All This Dancin’ Around”. Ook tijdens “Funtime” van Iggy Pop worden de benen nog een allerlaatste keer los gesmeten.
“Funtime” is trouwens niet de enige cover van de avond. Onder andere Rihanna en The Scabs vinden ook hun weg naar De Roma. Eén van de hoogtepunten is ongetwijfeld “I Follow Rivers”. De Lykki Li cover zit boordevol intensiteit tijdens de opbouw naar de climax van “My Baby’s Got A Gun”. De spanning was te snijden tijdens het gefluit van Ruben Block. De veldslag van de Drie Musketiers kent spanning, momenten waarop alles werd gegeven en ook momenten waar een lossere ludieke sfeer in de zaal hing.
Tijdens de bisronde gaan de mannen zelf naar popmuziek toe. Om maar te zeggen dat we veel verschillende Triggerfingers te horen kregen.
Triggerfinger speelde meer dan twee uur de beste nummers uit hun carrière. Het duurde even tegen dat de set goed op gang kwam, maar er werd op het einde toch goed bewogen in de prachtige Roma. Er zijn momenten waarop er luid en hard wordt gesleept, op andere momenten was de spanning te snijden en wat later bevinden we ons in een dancing. Een avond vol variatie met de mannen in het pak. Niet alle nummers weten ons evenveel te boeien, maar tijdens andere songs hingen we aan de lippen van Ruben Block. De Drie Musketiers hebben niet elke veldslag gewonnen, maar de oorlog wel.
Setlist: I’m Coming For You - First Taste - Lit It Ride - Short Term Memory Love - By Absence Of The Sun – Soon - Big Hole - Flesh Tight - My Baby’s Got A Gun/I Follow Rivers (Lykke Li cover) - Off The Rack - Robbin’ The Liquor Store (The Scabs cover) - Man Down (Rihanna cover) - On My Knees – Colossus
Drum Solo
All This Dancin’ Around - Is It- It Hasn’t Gone Away - Perfect Match - Bring Me Back A Live Wild One - Need You Tonight (INXS cover) - Funtime (Iggy Pop cover)
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Al bijna drie jaar tourt Italiaans meest gerenommeerde orkestleider Europa rond met zijn ‘60 years of Music tour’. Ennio Morricone weet van geen ophouden. Alleen de grootste helden in de muziekwereld komen maar liefst vier keer naar België met bijna exact dezelfde tournee. Twee maal het Sportpaleis, één maal Paleis 12 en ook nog het openlucht concert op het Sint- Pietersplein in Gent niet te vergeten. Het Sint-Pietersplein, dat mocht toch niet ontbreken voor deze grote ster uit Rome. Straks nog een aantal concerten in zijn geliefde Italië en dan zou het voorbij moeten zijn voor de inmiddels 90-jarig Ennio Morricone. Al weet je natuurlijk nooit.
Hier en daar al wat klachten horen erbij voor een man van zijn leeftijd maar het moet gezegd zijn, weinigen hebben het hem voor gedaan. Bijna twee uur vol passie samen op het podium met het Tsjechies Symfonisch orkest samen met het 72 koppig koor Fine Fleur Choir. Van “The Battle of Algiers” tot “The Hateful Eight” een verschil van 55 jaar. In die periode zijn de meesterwerken van Ennio niet meer bij te houden en bijgevolg barst de prijzenkast inmiddels uit zijn voegen.
Om dan een setlsit samen te stellen voor bijna twee uur is al een kunstwerk op zich. Begin met “The Dream Go On” was voor de hand liggend. Natuurlijk mogen de samenwerkingen met zijn boezemvriend Sergio Leone niet ontbreken. “The Good, the Bad and the Ugly” en “Once upon a time in the West” zijn klassiekers, net zozeer als “The Ecstacy of Gold” met de Zweeds Italiaanse sopraan Sussana Rigacci. Maar het is meer dan die ‘spaghetti westerns’ alleen, daarom kan hij zich daar wel eens druk om maken. En gelijk heeft hij misschien wel. Het is de kunst als toeschouwer om te achterhalen welk geluid van welk instrument afkomstig is. Bij “The Working Class Go To Heaven” is het onwaarschijnlijk welke diversiteit van geluiden je kan creëren. “La luz Prodigiosa” werd vocaal kracht bijgezet door Dulce Pontes. Net zoals later bij “Abolisson” zorgde ze voor meer drama en kracht bij de nummers. Terwijl we bij “Gabriels Oboe” moesten denken aan een kabbelend beekje.
Om maar te zeggen dat we diversiteit gehad hebben van rust naar opbouwende hoogtepunten, hedendaagse invloeden met gitaar en drum, drama en vooral veel passie. Heel veel passie. Net zoals bij zijn goede vriend Quentin Tarantino, die zou stoppen na “The Hateful Eight” maar ondertussen bezig is aan de afwerking van “Once upon a time in Hollywood”. Met filmmuziek van… de Maestro!!
Organisatie: Greenhouse Talent
Donder is een trio talentvolle jazzmuzikanten die met hun debuut 'Still' - helemaal in eigen beheer - in 2016 heel hoge ogen gooiden. De band hoort zonder schroom thuis in het rijtje van bijvoorbeeld De Beren Gieren, SCHNTZL of Steiger, eveneens opkomende jazztalenten die het genre nieuw leven inblazen en heruitvinden. De lovende recensies in binnen- en buitenland over dit debuut zijn daar het levende bewijs van. De band nam in 2017 deel aan de STORM!contest en werd daar eveneens met lovende woorden overladen. Ondertussen zijn we 2019 en bracht Donder een nieuwe schijf uit: 'Keukenpraat'. Eentje die eigenlijk al vorig jaar op de markt verscheen, maar gezien de status van deze topband in het jazzgebeuren -en tot ver daarbuiten- ook zoveel maanden later de nodige aandacht verdient.
Harrison Steingueldoir op piano, Stan Callewaert op double bass en Casper Van De Velde op drums leggen de lat dan ook vanaf die eerste song enorm hoog. “Dinosaurus 1” komt op een intieme, verstilde wijze binnen en dan zijn we vertrokken voor wat een trip is die je gemoed tot innerlijke rust zal brengen. Geluidsmuren afbreken daar doet de band niet aan, maar een gevoelige snaar raken op een zeer intensieve en enorm intimistische wijze, dat weer wel. Op hetzelfde elan gaat Donder door op daarop volgende - vaak korte - songs als “Don't Stop, It Feels Like Paradise”, “Tuimelen”, “Nostalghia” of “Alpeis”. De duurtijd ligt telkens tussen één minuut en dertig seconde tot één lang nummer van meer dan vijf minuten: “Alphabet Town”.
De verdovende pianoklank knoopt perfect aan bij drumpartijen die aanvoelen alsof een zachte hand je hart raakt waardoor de pijn prompt verdwijnt. Waarna een contrabasgeluid dan weer eerder aanvoelt als een deken tegen de koude nachten. De muzikanten vullen elkaar bovendien blindelings aan en doen er alles aan om de aanhoorder te hypnotiseren. In tegenstelling tot wat de bandnaam doet vermoeden komt er geen gedonder of bliksem aan te pas. Of het moet de beeldschone samensmelting zijn tussen drum, adembenemende mooie piano en contrabas die een kortsluiting doet ontstaan in je hersenen, waardoor je daadwerkelijk begint te zweven naar heel andere oorden, ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
In deze circa dertig minuten lange weemoedige trip die je ziel doet bloeden, raakt Donder niet één maar veel verschillende gevoelige snaren. Zoals een bladzijde omslaan in het leven belangrijk is om de volgende stap te kunnen zetten, is het aan te raden deze parel van een schijf in zijn geheel te beluisteren. Want elke song sluit zo perfect op de volgende aan, dat het eerde het totaalpakket is dat ons ontroert en ons hart diep beroert. Eens gegrepen door zoveel weemoed en intensiviteit tot intimiteit is geen weg terug meer mogelijk. Het enige minpunt? Donder maakt zodanig intensieve mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen. Meer nog, de koude wind en regen bij het buiten gaan voelen we dankzij deze hartverwarmende trip in eerste instantie zelfs niet meer. Want Donder is erin geslaagd binnen die dertig minuten een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Indrukwekkend!
Tracklist: Dinosaurus 1 (03:45), Don't Stop, It Feels Like Paradise (01:28), Alphabet Town (05:36), Tuimelen (01:27), Keukenpraat (03:10), Nostalghia (01:28), Paul, Dancing (04:04), I Remember Oranges (03:09), Izgnanie (03:54), Alpeis (02:00), Ekster (03:34).
Blues/Jazz
Keukenpraat
Donder
Ik zou graag deze recensie willen beginnen met een rechtzetting. Toen we Earupt aan het werk zagen op Pluto Metal Fest eind vorig jaar schreven we daarover: "De band brengt zijn debuut 'Elements' op de markt en liet op Pluto Metal Fest al eens in zijn kaarten kijken:" Die informatie blijkt dus niet te kloppen. Earupt, opgericht in 2007, bracht reeds in 2014 zijn eigenlijke debuut op de markt: 'Belief/Relief'. Bij deze mijn excuses voor het misverstand. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren. Opvolger 'Elements' wordt opnieuw in eigen beheer uitgebracht.
De eerste song, “Shedding Skin”, geeft al de toon aan. Verschroeiende, lekker aan de ribben klevende riffs klieven als een botte bijl door je vege lijf. Gerugsteund door een gestroomlijnd drumsalvo blijkt echter vooral de energieke en hoogstaande vocale aankleding de ultieme kers op de taart te zijn. Een lijn die Earupt doortrekt over het volledige album. Zowel “Bloodstain”, “Hooked On Life” als “Bareknuckle Fight” zing je prompt uit volle borst mee, en zorgen ervoor dat je hevig headbangende, bij voorkeur met de vuist in de lucht, overgaat tot een potje luchtgitaar spelen. De band combineert trouwens zowel groovy metal als grunge met vette knipogen naar bijvoorbeeld blues. En schotelt dus een heel gevarieerde schijf voor die elk beetje liefhebber van grunge tot aanstekelijk potje metal en hardrock over de streep zou moeten trekken.
Het meest opvallende: na al die jaren hoor je een band waarbij alle bandleden duidelijk dezelfde kant uitkijken. 'Elements' is een schijf waar puur technisch dan ook geen speld valt tussen te krijgen, alles zit perfect in elkaar. Maar gelukkig blijft de spontaniteit en het spelplezier ook overeind. Wij zijn vooral onder de indruk van die bijzonder veelzijdige stem van zanger Rik, die over een stembereik beschikt waardoor de geluidsmuren gaan trillen. Echter is het vooral de samensmelting tussen al die verschillende elementen en het aanbieden van een plaat waar snelheid en rustmomenten elkaar in een razend snel tempo opvolgen dat ons het meest over de streep trekt. Ook bij de daaropvolgende songs, “Elements”, “Rebellion” en afsluiter “Heatwave” worden vooral de nekspieren aangesproken en bezorgt Earupt ons de ene na de andere oorgasme.
Wij waren op Pluto Metal Fest al overtuigd van de heren hun kunnen, op 'Elements' zet Earupt enorm veel stappen voorwaarts om door te breken naar een heel ruim publiek binnen het typische groovemetal- en grungegebeuren. We krijgen een aanstekelijke, groovy en catchy schijf voorgeschoteld die goed in het gehoor ligt en heel toegankelijk en gevarieerd klinkt waardoor je de songs prompt begint mee te brullen, zelfs na één luisterbeurt. Maar vooral blijkt deze schijf een pareltje van een plaat te zijn die van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.
Tracklist: 1. Shedding Skin 5:30, 2. Bloodstain 4:19, 3. Hooked On Life 5:14, 4. Bareknuckle Fight 3:52, 5. Elements 6:19, 6. Rebellion 5:11, 7. Writings On The Wall 3:56, 8. Broken Wings 6:49, 9. Heatwave 4:23.
Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat duwtje kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls In Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste. Cox selecteerde negen songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’, het eerste album van SJ Hoffman, een anagram van Steven Borgerhoff zijn voornamen en achternaam. De muziek is geheel van SJ Hoffman zelf, de teksten schreef hij samen met Joe Hamill, de frontman van de Britse band Cattle & Cane.’The Long Now’ werd tussen november 2016 en februari 2018 opgenomen in de ICP Studios in Brussel waarbij SJ Hoffman kon rekenen op de muzikale steun van o.m. Mickey Rowe (de muzikale rechterhand van Noel Gallagher, piano en synths), Arnout Hellofs (Hooverphonic, drums), Seb Leye (Delvis, Slow Pilot, elektrische gitaar) & Ilse Goovaerts (beter bekend als Neeka, backing vocals). Steven Borgerhoff nam de vocalen en de akoestische gitaren voor zijn rekening. Het eindresultaat mag er zijn, maar heeft duidelijk meerdere luisterbeurten nodig. Op zich is dat echter geen overkomelijk probleem uiteraard.
Toen we Steven vroegen hoe hij zijn muziekstijl zelf zou omschrijven vertelde hij ons: ''Very singer-songwriter. Ik wilde vooral de breekbaarheid van muziek naar voor brengen''. Daarin slaagt Steven al met “Again (Spirit Of Eden)”, een heel intens mooie song die je doet zweven over de dansvloer. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken, evenmin dompelt Hoffman je onder in depressieve gedachten. Maar de weemoedigheid die je ook terugvindt bij bijvoorbeeld Leonard Cohen en Bon Iver vind je wel terug in songs als “Falling”, “Darkness”, “Hold Your Heart” en “The Night Will Break Your Heart”. Hoewel de vocale inbreng vaak een kers is op de taart, is het de instrumentale sprankelende mooie omkadering die me een krop in de keel bezorgt. Echter, na vier of vijf luisterbeurten doe ik nog steeds weer nieuwe ontdekkingen, die ik voorheen niet had opgemerkt. En dat maakt deze schijf toch zo bijzonder.
SJ Hoffman laat inderdaad heel bewust niet direct in zijn kaarten kijken en maakt er zich dus niet gemakkelijk vanaf. Dit zijn echter de soort muzikanten die me het meest kunnen raken. Artiesten die hun eigen grenzen aftasten, en ook deze van de aanhoorder. We mogen bepaalde mensen heel dankbaar zijn dat dankzij hen deze sprankelende muziek geen stof is blijven vergaren in die kelder. Want dit is muziek die de haren op je armen recht doet staan, maar die ook zo vernuftig in elkaar steekt dat je als aanhoorder op weg kunt gaan door een landschap dat je telkens opnieuw zal verwonderen, bij elke nieuwe wandeling in datzelfde bos, opnieuw en opnieuw.
De man vindt bovendien de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid, en klinkt breekbaar als porselein zonder je in slaap te wiegen. Voorts gaat hij aan de slag om je ziel te beroeren op een heel intensieve wijze, bij elke song opnieuw.
De vocale inbreng voelt vaak aan als een extra deken tegen koude winteravonden. Luister maar naar weer zo een parel van een song, “The Night Will Break Your Heart”, waar die vocale aankleding weer eens doet denken aan hoe Leonard Cohen op een fluisterende toon net die gevoelige snaar kon raken, zoals niemand anders dat kon. Tot nu dus. Want deze song is het bewijs dat ook die stem een meerwaarde vormt in dat magisch mooie instrumentale geheel. Maar ook hier doen we dus naar de vijfde luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking, de inbreng van pianoklanken die je in vervoering brengen. Van een traan, naar een glimlach tot je met verstomming achterlaten. Het komt allemaal terug op deze prachtige plaat. Die wordt afgesloten met lekker aanstekelijke songs als “No Excuse”, “Shine A Light” tot “Gold”. Waar weer eens andere tipjes van de sluier worden opgelicht.
'The Long Now' was het wachten meer dan waard. Want elke song is met zoveel liefde voor muziek gemaakt dat het je op allerlei manieren op een gevarieerde wijze emotioneel raakt. SJ Hoffman brengt met 'The Long Now' vooral een debuut uit dat gezien de bonte variatie, het feit dat je telkens andere ontdekkingen doet na zoveel luisterbeurten, het bewijs levert dat de inspiratiedrang van Steven na zoveel jaren totaal niet is opgedroogd. Integendeel zelfs. Net daardoor hoor je dat de man nog boordevol uiteenlopende ideeën zit die hij hopelijk in de toekomst verder uitwerkt in al even sprankelende meesterwerken boordevol weemoedigheid en melancholie waar grenzen worden afgetast en verlegd.
Tracklist: Again (Spirit Of Eden), Falling, Darkness, Hold Your Heart, Blow Away, The Night Will Break Your Heart, No Excuse, Shine A Light, Gold.
The Streets are back on the street - jawel, terug van weggeweest na zeven jaar radiostilte . De onnavolgbare zangrap, zijn onvergelijkbare présence, humor , maatschappijkritiek en rebelse houding maakten van de vuilgebekte Brit Mike Skinner een grote klepper in de internationale hiphopscene. In 2017 kwam Skinner opnieuw naar buiten en liet al eens van zich horen met enkele vlijmscherpe tracks , en kijk in 2019 breien Skinner en zijn band een vervolg met een rits uitverkochte concerten , o.m. in de AB en in de l’Aéronef. De festivalzomer lonkt!
Onze Franstalige vrienden zijn minder te vinden voor de streetrap van Skinner en zijn gevolg . De Belgen waren in de pittoreske l’Aéronef in de meerderheid wat dankbaar werd onthaald door Skinner.
Na tien jaar afwezigheid staat Skinner op scherp. Hij heeft er zin in. Met z’n trainingspak aan, kopje hooligan kort en een pint in de hand hitst hij het publiek op. Een punky attitude kan je wel zeggen, met in zijn voetsporen artiesten als Sleaford mods en Run the jewels .
Als een hyperkineet heen en weer, lopend op het podium, waarheden spuwend , rechtvaardigheid, cynisme en toch … een vat vol humor en liefde . Die balans was hier ook vanavond te vinden, wat betekent dat hier een Streets staan die er tegenaan gaan .In het verleden was het soms anders , we herinneren ons nog een belabberde Skinner op Pukkelpop , vijftien jaar terug.
Vanavond kregen we een bloemlezing van het oeuvre geflankeerd door een full band en enkele gastzanger/rappers. De soul in het timbre is te horen, de Belgische hippopgolf kan er van meespreken
Kenmerkend is de muzikale diversiteit in het genre , stijlen worden door elkaar gehaald: pop, hiphop, r&b, (dub)reggae, 2 step sound, orkestraties, beats en een portie neurotische sounds. Heerlijk vernieuwend.
De Brexit zit ‘em enorm hoog en hij omarmt zijn publiek maar al te graag .Hij schiet meteen van wal met “Turn the page” , “Let’s push things forward” en “Don’t mug yourself” . Hij sprong al van het verhoogje van het podium en baant zich al rappend een weg door het publiek . Vurige woede en liefde , het is in elkaar verstrengeld in Skinners sound en rap .
De band speelt strak en is goed ingespeeld op Skinners capriolen; ze biedt hem ruimte voor improvisatie, gewoonweg wordt soms een ander nummer ingezet , om dan terug te komen op het origineel.
De twee andere MC’s vullen aan en nemen over waar ’t belieft; ze zingen trouwens veel beter dan hem. Trouwens , het past allemaal in ‘t vaatje.
Een afwisselende set hoorden we met fris , aanstekelijke grooves , punky uptemo tunes en sfeervolle , zalvende sounds. Van “Could well be in” , “Has it come to this” en “Everything borrowed” . Soulvol , liefdevol gaat het naar het gospel getinte “Never went to church”. Geen drankje te weinig op “Too much brandy” . Hij weet z’n publiek te bespelen en doet de eerste rijen uit zijn hand eten .
Tijd om de vrouwen uit te nodigen om te crowdsurfen; ze worden op handen gedragen tijdens “Heaven for the weather” , die meer dynamiek en levendigheid krijgt . Opwinding dus . “Dry your eyes” is die samenhorigheidssong , die een eerste keer The Streets uitwuift . Een genot die hij verder zet in de bis , met enkele (nieuwe) ‘grime’ nummers; de herkenbaarheidsfactor wordt gekozen met “Weak become heroes” en “Blinded by the lights” . Een ingehouden spanning van subtiliteit , finesse, energie, friste .
Een hoogtepunt die finaal wordt besloten met het snedig rockende “Fit but you know it” . Een massa die sprong , pogoëde en elkaar vastnam . Een euforische finale!
The Streets are back en brachten een mooie afwisseling in hun oeuvre . Skinner rapt zoals hij spreekt en andersom . Geen dips , maar anderhalf uur lang aangenaam , aanstekelijk en scherp!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel op 14 februari 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-streets-14-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/murkage-dave-14-02-2019
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Burst’, het debuut van Brutus, oogde veel opzien. Net als de single “Alone” trouwens. Het was net als het album een klein bommetje met de nodige dosis venijn in Stefanie haar stem en haar drumpartijen. Daarboven op kwam nog een progressieve en doomy klinkende gitaar en een ronkende bas. Het bracht hen ook op een heleboel internationale podia in Europa.
Op ‘Nest’ gaan ze gewoon door waar ze met ‘Burst’ waren gestopt. Dit levert terug enkele knallers op. Ik denk aan “Cemetery” waar de gensters vanaf vliegen. Een heerlijke rit en geheel terecht komt die nog als single uit. Op “Techno” is er geen techno te horen, maar wel een ferme bas die het ritme ondersteunt. De zang lijkt zich midden een orkaan te bevinden. Over het algemeen lijkt het gitaarwerk nog iets uitgepuurder te zijn ivg met hun debuut. Het drumwerk is terug top. Ook “Carry” is terug een knaller en zou, net als “Blind”, zo de opvolger van “Alone” kunnen zijn. “War” is ook een voorloper van het album en neemt een intense , maar ingetogen start totdat halfweg de song bijna letterlijk ontploft.
Er staat terug veel lekkers op de nieuwste van Brutus. Ze bevestigen hiermee de kwaliteit van hun debuut. Ze gaan verder op de hun eigen unieke weg en de songs klinken goed, zijn intens en afwisselend. Met ‘Nest’ hebben ze een voorraad munitie erbij om Europa mee plat te spelen. En wie hen al ooit aan het werk heeft gezien weet dat ze dat ongetwijfeld zullen doen ook. Voor mij wordt dit één van de platen van het jaar. Dat weet ik nu al.
Als artiesten die binnen de Nederlandstalige muziek grenzen hebben verlegd, een samenwerking aangaan, dan spitsen we iets meer de oren. We citeren uit de biografie: ''Wannes Cappelle (BE) en broeder Dieleman (NL) slaan de handen in elkaar voor een uniek project. Samen met Frans Grapperhaus op cello betreden zij in zowel België als Nederland clubpodia en theaters met hun show en EP ‘Dit is de bedoeling’." We namen het kleinood onder de loep en dompelen ons onder in een aantal verhalen lijnen waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, en die uit het leven gegrepen is.
Zo gaat “De Ballade van Lanza” over een jong meisje dat haar droom volgt, met vallen en opstaan. Een heel mooie verhaal dat wordt gebracht doorspekt van enorm veel humor, maar ook enkele ernstige passages. Beide artiesten zijn dan ook meesters in vertellen van verhalen op een zodanig gezapige wijze dat je een traan wegpinkt maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken. Het extra interessante is de vermenging van dialect met de Nederlandse taal, waardoor de verbinding tussen Vlaanderen en Nederland compleet is. Het bewijst ook dat, ondanks de op het eerste zicht toch wel verschillende achtergronden van beide artiesten, zowel broeder Dielemans als Wannes Cappelle akelig dicht met elkaar verboden zijn. De heren vinden elkaar dan ook blindelings op deze knappe schijf, gegrepen uit het leven, verteld op een wijze zoals de grote troubadours dat deden in de middeleeuwen maar met beide voeten stevig in het heden.
Pakkende songs als “Vaders” vertellen een verhaal van onzekerheid over het vaderschap. Of “Dit Mens Is Er Geweest” over omgaan met verlies. Gaat het nu over de vergankelijkheid van het leven of die tocht om je droom te volgen, telkens slaagt dit trio erin die snaar te raken waardoor je met de krop in de keel en geboeid luistert, geniet maar een glimlach ook niet kunt onderdrukken. Want naast bittere ernst straalt de schijf enorm veel humor en zelfrelativering uit. De magische cello-inbreng van Frans Grapperhaus is daarbij een meerwaarde voor het geheel. De ultieme kers op de taart die deze schijf kon gebruiken, om dat plaatje compleet te maken. Zijn cello streelt, slaat en verdooft je compleet in samensmelting van twee verhalen vertellers die je meevoeren naar een bonte wereld, uit het leven van elke dag gegrepen.
Deze drie klasbakken gaan een samenwerking aan waaruit een album ontstaat dat niet alleen Nederland met Vlaanderen verbindt, maar waarop de heren zich ook ontpoppen tot volleerde verhalenvertellers.
Tracklist: 1. Vergeving, 2. Je Verdriet Is Echt, 3. De Ballade Van Lanza, 4. Dit Mens Is Er Geweest, 5. Vaders, 6. Met Eten.
Wat begon als een jam in 2017 met doomy en donkere muziek met Scandinavische folkinvloeden ontaardde uiteindelijk in iets groter. Dun Ringill (ook een songtitel van Jethro Tull) bestaat uit een zeskoppige bende Gothenburgse muzikanten die hun sporen verdien(d)en in bands zoals The Order of Israfel, Doomdogs, Intoxicate, Grotesque en nog zoveel meer. Daarnaast zijn ook gastverschijningen van o.a Per Wiberg (Candlemass), Kamatcha en Opeth.
Het album begint in elk geval indrukwekkend. “Welcome To The Fair Fun Horror Time Machine” is even uitgebreid als zijn titel lang is. Dat wil niet zeggen dat het langdradig is. Deze track is goed uitgebouwd. Er is eerst een vrij lange intro waarin je je op de kermis waant. Dan valt er een lange en logge riff in die de song op gang trekt. De vocals zijn hier schitterend. Ze leunen dicht aan waanzin en klinken groots. Beetlejuice komt hier zomaar mijn hersenpan binnenschieten. Er zit ook een folky passage in. Een beetje zoals Ayreon ook wel eens doet.
Op “Welcome Black Eyed Kids” gaat het tempo de hoogte in en deze track bevat een mooie bridge waar o.a. de bas en een fijne gitaarsolo samen met een fluit de hoofdrol mogen spelen. “Open Your Eyes (And See The Hapinness)” is ook een sterke track. In de intro horen we iemand een wijsje fluiten wat dan terugkomt in het gitaarwerk. Mooi gedaan en catchy. “The Door” is misschien het meest toegankelijke nummer van het album maar is dan daardoor weer net iets te gewoontjes. Wel terug een fijne bridge halfweg. Deep Purple en Iommi zijn waarschijnlijk hun grote voorbeelden. Luister maar eens naar “Snow of Ashes” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De afsluiter “Demon Within” is terug een grootse song. We krijgen engelengezang (hier door Mathilda Winberg) om de track te openen, daarna hebben de vocals (Thomas Eriksson) iets sacraals. Met hier ook een riff die meteen onder je huid kruipt. Het orgel (Per Wiberg) naar het einde toe is de kers op de taart.
Slechts zes songs (ze duren wel allen tussen de zes en de negen minuten) maar een volwaardig album. Wat een sound zetten ze hier neer. Je hoort dat dit rasmuzikanten zijn. Hun debuut heeft een kloppend hart en smaakt naar meer.
Toen we vorige zomer de Duitse Thrash Metal band Dust Bolt zagen optreden op Antwerp Metal Fest waren we danig onder de indruk van de stevige en gevarieerde performance. We schreven daarover: ''Dust Bolt zorgt, door middel van een wervelende show, dan ook voor één van de hoogtepunten op de eerste festivaldag. En dan hebben we het dus zowel over de instrumentale als vocale aankleding die ons met verstomming slaat, als de enorm spontane manier waarop alles gebeurt." De band timmert sinds 2006 aan de weg en bracht zijn nieuwste schijf uit: ‘Trappend In Chaos'. Waaruit blijkt dat Dust Bolt over de grenzen van het doorsnee thrashmetalgebeuren heen kijkt, met het oog naar de toekomst gericht, maar ook met respect voor hun verleden.
Want vanaf die eerste songs, “The Fourth Strike”, “Dead Inside” tot “The Bad Ad” hoor je dat Dust Bolt heel bewust kiest om niet meer puur en alleen thrashmetal te brengen. Er worden bladzijdes omgeslagen naar andere muziekstijlen in het metalgebeuren. Hoewel de roots niet wordt vergeten, luister maar naar het typische thrashmetalpareltje “Rythm to My Madness”, waar verschroeiende riffs de haren op onze armen doen rechtkomen van innerlijk genot. Het is net dat schipperen tussen verleden en toekomst dat niet enkel de rode draad vormt doorheen deze plaat, maar dat ook de reden is waarom wij over de streep worden getrokken. We houden nu eenmaal van bands die zichzelf blijven uitvinden. En dat is wat Dust Bolt anno 2019 dus doet.
Meerdere adrenalinestoten en kroppen in de keel verder blijven we dan ook totaal van de kaart achter in een hoekje van de kamer. Dust Bolt moet al lang niet onderdoen voor de grote namen in de thrashmetal. Anno 2019 doet Dust Bolt er gewoon meerdere scheppen bovenop. En zet de Duitse and nog maar eens meer stappen voorwaarts naar compleet volwassen worden. De toekomst van Dust Bolt zag er al rooskleurig uit. Op basis van deze gloednieuwe schijf zien we vooral een band die zijn eindpunt totaal niet heeft bereikt, integendeel. En dat is dus de verdienste van een band die toekomst, heden en verleden perfect met elkaar verbindt.
Tracklist: The Fourth Strike, Dead Inside, The Bad Ad, Bloody Rain, Rythm To My Madness, Shed My Skin, Killing Time, Trapped In Chaos, Another Day In Hell, Chaos Possession, Who I Am.
Soms pik je uit het aanbod een band of album omdat je al meteen een woordgrapje in gedachten hebt. Zo dook bij het nieuwe album van Ellende spontaan het idee op dat dit album ‘een schoon ellende’ of ‘een doffe ellende’ zou kunnen zijn. Ellende is ook gewoon een Duits woord en dus de geknipte naam voor een Oostenrijkse atmosferische blackmetalband.
De band Ellende werd in 2011 opgericht als studioproject door de Oostenrijkse multi-instrumentalist LG en heeft reeds twee albums uitgebracht. Vooral het tweede, ‘Todbringer’, wist heel wat Europese blackmetalfans te bekoren.
Met ‘Lebensnehmer’ legt Ellende, sinds enige tijd een duo, de lat een stuk hoger dan op ‘Todbringer’. Vooral het drumwerk is beter. Bij heel wat studioprojecten in de (atmosferische) blackmetal wordt met drumcomputers of andere elektronica gewerkt en dan maak je met een echte drummer toch wel het verschil. Met’ Lebensnehmer’ zet Ellende nog twee stappen vooruit ten opzichte van ‘Todbringer’. Niet alleen inzake opname, productie en mix, maar ook inzake compositie.
De instrumentale intermezzo’s tussen de echte songs gaan al na een paar luisterbeurten vervelen, maar daarvoor bestaat de doorspoelknop (toch als je niet op vinyl luistert). Wel meteen raak is “Augenblick”, een flinke portie dood en verderf die zonder genade je oren wordt binnengeduwd. Hier klinkt het atmosferische het zwaarst door. Ook “Die Wege” is een heel sterk nummer. De lijkenliefhebberij gaat door met “Der Blick wird leer” en “Du wärst eine schöne Leiche”. Die laatste track is echt veruit het beste nummer van dit album en wordt terecht als ambassadeur naar voren geschoven. Hij begint als een kopstoot van agressieve riffs, vertraagt even, gaat dan naar een lange break en daarna komt nog een lang eindoffensief met agressieve en toch bijzonder melodieuze riffs. Het is vooral die combinatie van agressieve blackmetalzang en die mooie, heldere gitaarmelodieën die van Ellende een unieke band maken. “Atemzug” is een fraai staaltje speed-blackmetal om een fijn album mee af te sluiten.
Ellende heeft met ‘Lebensnehmer’ een ellendig mooi (te mooi om te laten liggen) album gemaakt. Fans van Drudkh en Wiegedood moeten dit zeker eens checken.
Real World Records werd in 1989 opgericht door Peter Gabriel en leden van WOMAD (een kunstenfestival). Vooral in de beginjaren stonden ze bekend om de releases van wereldmuziek. Met artiesten zoals Papa Wemba (rumba rock), Estrella Morente (flamenco) en Abderrahmane Abdelli (berber) kwamen ze volop in de aandacht. Wereldmuziek is nog steeds hun uithangbord.
The Gloaming maakt ook een soort van wereldmuziek. De band is van Ierse afkomst en gebruikt traditionele Ierse elementen in hun muziek. Die combineren ze met post-rock, moderne jazz en nog veel meer. Voor hun derde album trokken ze naar New York en werden ze bijgestaan door Thomas Bartlett (o.a. Sufjan Stevens, St. Vincent) en Patrick Dillet (o.a. David Byrne, Laurie Anderson). Hun instrumentaria bestaat uit piano, keys, twee violen, gitaar en zang. Zanger Iarla O’Lionard was vroeger lid van The Afro Celt Sound System. Het moet gezegd de man heeft een karakteristieke stem die eerder ruw maar ook teder kan klinken. Er zit veel variatie in het album. Sommige tracks zijn echte Ierse tunes zoals “Sheegan’s Jigs” of “The Old Road To Gary”. Die boeien mij persoonlijk minder. Gelukkig trekken ze dikwijls hun songs open door er andere invloeden aan toe te voegen. “Athas” is zo’n voorbeeld. Het is heel sfeervol en neigt naar post-rock.
Nogal wat tracks zijn gebaseerd op gedichten. “Reo” is een bewerking van een gedicht van Sean O’Riordan. “Méachan Rudai” bevat stukken tekst uit het gelijknamig gedicht van Liam O’Muirtile en “My Lady Who Has Found The Tomb Unattended” is gebaseerd op een tekst uit circa 1609. Daarnaast bewerken ze ook een aantal traditionals. Je ziet dat de roots van hun land er diep inzit. Soms klinkt het vrij etherisch zoals “The Song of Glens”. De mooiste songs vind ik “Méachan Rudai”, “Athas”, “The Lobster”, “Reo” en “My Lady Who Has Found…”. Heel sfeervol en soms intens. De echte Ierse traditioneel ingevulde songs vind ik soms wat te langdradig en te klassiek.
The Gloaming heeft een heel sterk Iers klinkend album gemaakt. De elementen uit andere genres die ze eraan toevoegen vind ik hun sterkte. In de helft van de tracks overstijgen ze daardoor het gemiddelde. Geef mij tien van deze tracks en ik ben helemaal verkocht. Wie helemaal voor de traditionele Ierse muziek is zal dit album geweldig vinden.
Onbekend is niet noodzakelijk onbemind. Voor mij persoonlijk zeker niet. Niets fijner als je iets onbekend opzet en je na vijf minuten zegt OMG, What the F***K en diets meer. Voor dit ongeregeld zootje Zwitsers is het hun tweede release. Een mini-album, want er staan slechts vijf tracks op.
Opener “It Starts To Make Sense” is meteen opzwepend. Het doet mij, qua vibe, een beetje aan The Idiots denken. Er zit ook een beetje absurditeit in en het rockt als de beesten. Naar het einde komt er nog een orgel voorbij dat zo uit een nummer van The Doors lijkt weggelopen te zijn. Ook “Right Here” mag er zijn. Op “They Control Us All” openen ze zwaar om dan zwaar psychedelisch uit te pakken. De joint begon waarschijnlijk zijn werk te doen. Tot halfweg vind ik de song best genietbaar. Daarna lijkt hij wat weg te zakken in chaos. “Fly Away” is dan beter en directer. Afsluiter “Punishment” is maar liefst 14 minuten lang. Als dat maar goed komt hoor ik je denken. Ze start in elk geval interessant. Ze drijft op een steeds terugkerende bas/gitaarlijn die ons wat in trance moet brengen. Er zitten veel ideeën verwerkt in het nummer, maar 14 minuten was wel wat lang. Iets compacter en wat gerichter zou de song nog meer recht aandoen want er zit wel potentie in.
‘Fly On The Wings Of Love’ heeft enkele heel fijne momenten. Er zit nog groeimarge in de band maar teveel hen in een keurslijf zou ik nu ook niet doen. Dit is voor wie houdt van wat tegendraadse rock met hier en daar wat psychedelische elementen.
Er werd nog maar eens geopend met een exponent uit de welig tierende Kortrijkse underground: Los Bonobos, waarin opnieuw enkele gekende gezichten. Zelf noemen ze hun ding ‘Monkrock for wankers’. Razende garagepunk, goed gebruld en met voldoende zelfrelativering. “I’m to weak for rock-‘n-roll”, zo heette één van hun nummers. Het is hen duizenden keren voorgedaan maar toch bleef het leuk. Onder andere door er een flard “I’m a believer” van soortgenoten The Monkees tussen te moffelen. Hun zanger moest wegens rugproblemen noodgedwongen in een rolstoel plaatsnemen waarop er meteen iemand schamper “ Los Lumbagos” riep. Voor dit soort opmerkingen alleen al zou ik een verplaatsing naar de Pit’s overwegen. Te klasseren naast Freddie & The Vangrails.
Bad Mojos komen uit Thun, een schilderachtig stadje uit het Zwitserse kanton Bern maar dat was niet meteen de reden waarom ik naar Kortrijk was afgezakt. Hun plaat op Voodoo Rhythm Records, het label van Reverend Beat-Man, en een stevige live-reputatie waren grotere drijfveren.
Iemand voorspelde me zelfs dat ik een geniale groep aan het werk ging zien maar dat was net iets te veel eer. De drie zagen er behoorlijk blits uit: gehuld in plastic zakken (Garbage Bags revisited) waaronder blote benen priemden en met obligate zonnebril. Ook hier een zittende zanger, niet dat Julio Blanco last had van zijn rug, ‘t was gewoon wat comfortabeler als drummer.
Aanstekelijke, korte en snelle punknummertjes voorzien van powerpop riffs: het deed me soms denken aan de Ramones, anderen hoorden er een Europese versie van The Spits in. Er was absoluut niet mis mee, alleen vond ik ze iets te veel teren op een (ijzersterke) formule. Tijdens de bisronde hoorde ik plots een nummer die zowaar de twee minuten haalde en even later zelfs een korte aanzet tot een gitaarsolo. Veel was het niet. Het leken eerder onvolmaaktheden maar het maakte Bad Mojos, wat mij betreft, meteen een stuk opwindender.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Nederlands 
Français 
