25 jaar draaien deze Amerikanen reeds mee in het muziekcircus. En zeggen dat ze in hun beginjaren nog als ééndagsvliegen werden aanzien. Om dat jubileum te vieren doen ze een toernee en er is nu ook hun tiende album “Why You So Crazy”. Genoeg om naar uit te kijken dus.
Eerst kregen we Juniore als support. Dit trio uit Parijs bracht indiepop op synth, drum en gitaar. Waarom de gitarist een masker droeg was mij een raadsel en trouwens irrelevant in het totaalplaatje. Gelukkig was het muzikaal wel best genietbaar.
Daarna was het aan de hoofdact The Dandy Warhols. Aan beide zijden van het podium hing een tros met zilveren ballonnen in de vorm van 25. Een glitter zeil hing op de achtergrond. Er werd voorzichtig en smaakvol gestart met “Forever” (afkomstig van hun nieuw album) om dan over te gaan naar “If You Were The Last High”. Naar het einde toe kregen we ook nog hun laatste nieuwe single “Be Allright” te horen die goed stond tussen de gekende knallers.
Het concert werd langzaam opgebouwd en was een beetje zoals een diesel. Hier en daar werd een psychedelisch uitstapje ingelast. Alles klonk goed en professioneel.
De set bestond vooral uit nummers die terug te vinden zijn op hun verzamelplaat. Daarmee viel nog maar eens op hoeveel gekende tunes ze hebben. De zanger kunnen we niet meteen een entertainer noemen. Nee, dat kwam eerder van toetseniste/bassiste Zia die geregeld contact met het publiek maakte. Haar borsten ontblooten doet ze al lang niet meer en we zaten daar nu ook niet meteen op te wachten.
Het slot van het concert met de reeks songs van “All The Money or…”, “Be Allright”, “Bohemian Like You”, Everyday Should be a Holiday” en “Pete International Airport/Boys Better” zorgden voor een klein feestje vooraan in de zaal. De zilverkleurige ballonnen die in de zaal daarbij werden gedropt droegen daar ook aan bij.
Het was een heel fijne avond daar in de Roma , met fijne muziek. We werden niet van onze sokken geblazen maar het was zeker goed genoeg om onze batterijen weer op te laden. Ergens is hun muziek wel uniek te noemen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Hoe het allemaal in het juiste potje kan passen … Het immer sympathieke Noord-Ierse Snow Patrol treedt op in een uitverkocht Vorst Nationaal als ‘de eerste sneeuw’ is gevallen …
Het kon niet toepasselijker …
Snow Patrol is on tour om het nieuwe album 'Wildness' te ondersteunen . Eén en al warmte heerste in de zaal en dat doet enorm deugd als het buiten onder het vriespunt is ….
Zanger en frontman Gary Lightbody ziet er tevreden uit en oogt erg ontspannen. De andere vier bandleden hebben er goesting in en stralen plezier uit . Heerlijk zoiets!
Na een geslaagde passage op Rock Werchter was het publiek vanavond eerst wat afwachtend wat de muzikale avond brengen zou. Fans en kenners die na zeven jaar afwezigheid van de band de kat wat uit de boom keken.
Maar kijk, de opener “Take back de city” was er meteen eentje die kon tellen. Een prefecte mix van oud en nieuw materiaal, luisternummers en singalongs deed het publiek letterlijk ontdooien . Het werd een warm, meeslepend en supergezellig concert.
Gary zingt ,na de drank afkick , zowel solo als met de groep , nog altijd fenomenaal. De band speelt heel precies en geconcentreerd. Het klonk subliem en helder. Ze zijn weer helemaal terug dankzij het bijzonder aangrijpende “Don’t give in” en het zeer mooie melodieuze “Empress”.
De lichtshow en achtergrondpresentaties waren verrassend mooi en heel goed gekozen. Tijdens “Open your eyes” maken we een dolle rit mee door het ochtendlijke Parijs, bij “Life on earth” bevinden we ons schijnbaar in een ruimtestation boven Moeder Aarde en bij andere nummers laat de groep zich opsluiten in een doorzichtige kooi van gordijnen waar veelkleurige projecties op gebeuren. Een goed uitgekiend laserlicht maakt de show af. “Heal me” blijkt het favoriete nummer te zijn van Gary; het enthousiasme druipt van de frontman. Wat is die weer blij om terug op dat podium te staan!
Na anderhalf uur en twee heel grote meezingers van vroeger “Chasing Cars” en “You’re all I have” gaan ze even de coulissen in om daarna terug te komen met het akoestische “What if this is all the love you ever get ?”; ze sluiten af met het gigantische “Just say yes” waarbij iedereen zich schor roept.
Op Rock Werchter werden we al verblijd, vanavond toonde de groep aan dat ze er weer staan en dat ze deze keer de wei van Werchter (Boutique) op 7 juni mogen doen meezingen.
Setlist : Take back the city / Chocolate/ Crack the shutters / Empress / Don’t give in / Open your eyes / Run/ You could be happy / life on earth / make this go on forever / Shut your eyes / Dark roman wine / Heal me/ The lighning strike / Chasing Cars / You’re all I have
What if this is all the love you ever get / Just say yes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/snow-patrol-22-01-19
Organisatie: Live Nation
Het album ‘Nightmares In Red’ zou wel eens de zwanenzang kunnen zijn van de Braziliaanse all-female psychobillyband As Diabatz. Eind vorig jaar werd drumster Clau Sweet Zombie bij een show in Tijuana aangevallen door de zanger van een andere band omdat haar vriend een ‘fout’ T-shirt aanhad. Het was voldoende voor Clau om de hele psychobilly-scene en dus ook haar band op te geven. Waarop de twee resterende bandleden aangeven er ook nog weinig zin in te hebben.
Het zou jammer zijn dat As Diabatz er zou mee ophouden. Als all-female band zijn ze een welkome uitzondering in een toch door mannen gedomineerd genre als de psychobilly. Afgaand op de twee albums die ze uitbrachten bij het Gentse label Drunkabilly Records, behoren ze overigens tot de top in hun genre. ‘Nightmares In Red’ kan zonder blozen zijn plaats opeisen naast dat van pakweg de HorrorPops, Demented Are Go, Mad Sin of Batmobie.
De hoofdrol op dit album is voor zangeres/gitariste Baby Rebbel. Haar stem houdt het midden tussen een Spaanse furie en een onderkoelde grafstem. Vooral die laatste twist van verongelijkte monotonie geeft de lyrics over dood, gevaar, moord en mishandeling nog dat extra zetje om geloofwaardig te zijn. Als ze op het einde van openingstrack “My Nightmares In Red” vraagt om haar uit haar dromen te redden, ben je als luisteraar onmiddellijk bereid om daar op in te gaan.
Hetzelfde verhaal bij “Full-Tilt Boogie” waarin Baby Rebbel in de rol kruipt van een vrouw die haar partner vermoordt. Alleen al de manier waarop ze het zingt, zorgt dat je meer sympathie hebt voor de moordenares dan voor het slachtoffer, nog zonder de argumenten te horen. Benieuwd of we in deze MeToo-tijden net zo veel medeleven zouden hebben met de dader als dat een man zou zijn, maar dat is een ander paar mouwen.
Bassiste Killer Klaw is een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Doorgaans legt ze rete-strakke ritmes met haar dubbele bas, maar af en toe verandert ze die naar glooiende, ronde, vrouwelijke baslijnen. Killer Klaw en Clau Sweet Zombie komen, ondanks of net dankzij de gitaarsolo’s van Baby Rebbel, het mooist tot hun recht op het instrumentale “Death Lurks On The Race Track”.
‘Nightmares In Red’ bevat eigenlijk geen enkel dieptepunt of vullertje. Dit trio laat nergens steken vallen. Het niveau van dit album ligt zo hoog dat het ook niet-psychobily-liefhebbers kan bekoren. Fans van punk, garage-rock en metal zullen deze rode nachtmerrie zeker weten te smaken. Wie nog een laatste zetje nodig heeft: As Diabatz sluit dit album af met een vermakelijke cover van Havana Affair van The Ramones.
StuBru blijft het hardnekkig verkondigen: rock is dood en gitaren zijn passé. Nochtans blijkt telkens uit hun eigen Nieuwe Lichting dat rockbands wel nog populair kunnen zijn. Denk maar aan SONS en Equal Idiots. Eén van de rockbandjes die in 2017 net niet tot winnaar van de Nieuwe Lichting gekroond werden, was Black Leather Jacket. Hun “Troublemaker” van de EP ‘Criminals’ was nochtans catchy, vol vuur, potig en zelfs een beetje geil. Het was anderzijds net iets te klassiek en blijkbaar te veel rock voor de jonge hipsters bij het Stubru-publiek. Die kozen voor Tamino (terecht), the Lighthouse en Kai Wen (Kai Wie?). Wel waren we in die tijd niet helemaal overtuigd van die EP van Black Leather Jacket. Genoeg branie, maar net iets te veel clichés om goed te zijn.
Vandaag zijn we twee jaar verder en staat Black Leather Jacket opnieuw te bonken op de deur naar de grote Rockhemel, nu met met de single “Vilage People”. Die heeft al het goede van ‘Troublemaker’: de branie, het vuur en een overdaad aan testosteron. Het is opnieuw een compacte, catchy garagerock-stamper in de traditie van The Paranoiacs, The Hives en The Ramones. Daar voegen ze nog aan toe: meer snelheid, een betere en ook net iets modernere songopbouw en een punky-meezingrefrein dat meteen blijft hangen. Een welgemikte ‘whohohohow’, dat werkt altijd.
Als deze “Village People” tot in de Afrekening van StuBru geraakt, is de raket van Black Leather Jacket meteen gelanceerd. Rockliefhebbers in Vlaanderen: U weet wat u te doen staat.
_
Deze plaat is in feite uit sinds september 2018 maar lag op een berg promo’s wat te verkommeren. Tot ik tijd had om ernaar te luisteren. Toen dacht ik: deze moet ik toch wat aandacht geven. Dit Noors trio brengt met ‘No Ritual’ hun tweede album uit (na hun debuut in 2016). Kenmerkend zijn hun dromerige indiepop en -rock die wat doen denken aan de 80’s en 90’s. Ergens tussen House Of Love, Johny Marr en bijvoorbeeld de hedendaagse The Twillight Sad in, waarvan ik jullie nogmaals wil wijzen op hun fantastisch nieuwe album. Deze Chain Wallet is ook het ontdekken waard. Luister maar eens naar “Ride” op Youtube. Een dijk van een song met een heerlijk refrein en subtiel gitaarwerk. In de uitbreiding van de band hun sound speelt Chiara Cavallari van de psychedelische band Foammm een belangrijke rol. Haar etherische aanwezigheid heeft zich over het gehele album verspreid, aldus de band. Haar vocals zijn in elk geval hier en daar aanwezig.
Waar hun debuut eerder dromerig en richtingloos klonk , geeft hun opvolger meer richting en zin aan. Dit uit zich in een duidelijk uitgebalanceerd gitaarspel alsook het zoeken en tot stand brengen van nieuwe symbolische betekenissen. Wie niet zoekt naar betekenissen en enkel naar muziek luistert , zal hier catchy indierockers horen in een mix van dreampop en shoegazepop.
Chain Wallet is Noors maar je zou denken dat ze uit Engeland komen. Daar had je eind de jaren ‘80 en begin de jaren ‘90 wel een aantal gelijkaardige bands. Met ‘No Ritual’ hebben ze een heel fijn album uit waar ik nog een tijdje van zal genieten.
Toen Dragony in Wenen begon in 2007 als The Dragonslayer Project sloeg hun muziek al snel aan en tijdens de opnames van hun eerste EP werd algauw de naam ingekort tot Dragony. Twaalf jaar later staan ze er nog steeds en deden ze de voorprogramma’s van vele metalbands zoals Powerwolf, Serenity en Paul Di’ Anno om maar enkele te noemen. Nu zijn ze er terug met hun derde langspeler. Om de kwaliteit van dit album te kunnen verhogen en bekostigen deden ze een succesvolle crowdfunding. Ze inviteerden ook enkele gastmuzikanten zoals de gitarist van Sabaton (Tommy Johansson), zanger Ross Thompson (Van Canto) en zangeres Nora Bendzkov.
Het album opent alleszins veelbelovend met “Flame of Tar Valon”. Dik aangezette keys openen de song om met daarna echt van start te gaan. De goddelijke stem van Nora Bendzkov in de bridge lift het nummer naar een ander level. Ook de solo die erop volgt, is top. Alles is zo geproduceerd dat het gemakkelijk in het gehoor ligt. De gitaren staan niet te fel, de orkestratie en de keys zorgen voor de zwier en sfeer. De refreinen zijn bombastisch en doen wat schlagerachtig aan, maar het werkt wel. De uptempo-songs zijn wel volgens hetzelfde stramien geschreven en dus ietwat voorspelbaar. De trage nummers doorbreken dat stramien. “Fallen Star” is een heel degelijke ballad die mooi uitgewerkt is en met een tekst dat bol staat van de clichés. De teksten zijn niet bijster origineel, maar passen bij de muziek. De zang is clean, soms best hoog en heel zuiver.
Je hoort het al een beetje aan mijn adem: Het derde album is toe nu toe hun beste album geworden, maar het drijft gewoon een beetje teveel op de gekende clichés van het genre. Los daarvan is het een genietbaar album, met een goede productie en vooral bestemd voor de liefhebbers van dit genre. Andere metalheads gaan dit wat te slap vinden.
De Franse folkmetalband Fenrir heeft met ‘Legends Of The Grail’ zijn tweede full-album uitgebracht. De band mixt opnieuw agressieve gitaren met violen en hoge vrouwenstemmen. Zoals de titel al weggeeft is dit tweede album een conceptalbum over Koning Arthur en de ridders van de Graal. Met dat thema zijn deze Fransen niet bijster origineel, vooral niet in de folkmetal, maar je kan soms beter terugvallen op bestaande thema’s die werken dan zelf een halfbakken nieuwe wereld te creëren die dan toch maar een flauw afkooksel van een bekend verhaal blijkt te zijn.
Vooral de violen van Elsa en Bruno krijgen een hoofdrol op dit album. Anders dan bij veel folkmetalbands spelen ze hier echt de ‘eerste viool’ en vervangen ze de vioolstukken de leadgitaar (thema’s en solo’s). In die mate dat ze vaak de zang naar de tweede plaats duwen. Niet iedereen zal meteen mee zijn met hoge, ijle zang van frontvrouw Elsa. Die komt soms wat geforceerd over en is moeilijk te volgen zonder het tekstvel. Deze Franse band krijgt wel bonuspunten voor het nagenoeg foutloos Engels, zelfs met de juiste accenten en klemtonen. En nog eens extra bonuspunten voor de song in het oud-Frans (“Morgane” en “Dame Du Lac”. Heerlijk, dat taaltje.
Fenrir heeft een paar kleine minpunten: de meeste songs missen een pakkend, meezingbaar refrein, wat we toch wel verwachten in folkmetal. Het drumwerk is strak, maar mist de complexe structuren die de violen en gitaren wel hebben. Voorts mist dit album de strenge hand van een externe producer. Die zou bijvoorbeeld meer evenwicht kunnen brengen hebben in de gemiddeld tijdsduur van de songs. Folkmetal kan het wel hebben dat je een song oprekt tot vijf of zes minuten, maar dan kan je dat het best counteren met een paar compacte songs die slechts de helft zo lang duren. Hier heeft het iets van het overdadig uitmelken van elk muzikaal thema. Op het instrumentale “Brocéliande” zal je je daar nog het meest aan ergeren, tenzij je een onvoorwaardelijke fan bent van prog-folk.
We gaan niet enkel slaan, maar ook zalven: Fenrir blijft op dit album muzikaal ver weg van de clichés in het genre, wat op zich al een niet-geringe prestatie is. Niets lijkt zo hard op een folkmetalband als de volgende folkmetalband, maar niet Fenrir. Zij hebben prachtige en originele arrangementen en een songopbouw die hen als band herkenbaar maakt. Ze durven daarbij risico’s nemen op deze ‘Legends Of The Grail’ en meestal schieten ze daarmee in de roos (of toch maar net niet). De beste songs zitten in het begin: ”A Red Sun Rises” en “Camelot”.
Deze Griekse band brengt hun debuut uit via Manic Depression Rec. Het trio (on stage is het een kwartet) brengt vanuit het warme Griekenland donkere postpunk die soms neigt naar wave en gothic rock. Zo zijn er velen zal je zeggen? Ja, je hebt een punt. Maar toch zijn er een aantal zaken in hun muziek die maken dat ze boven de middelmaat uitstijgen.
Ten eerste: de vocaliste Makrina. Naast haar goddelijke verschijning heeft ze een heerlijke en vol van melancholie gevulde zangstem. Een stem waar ze vele kanten mee uit kan. Die gebruikt ze soms op een introverte manier en daarnaast laat ze die ook meermaals breeduit galmen. De songs zijn telkens goed in balans. De productie zit dus wel snor. De synths zijn hier zeker een meerwaarde naast de ander gekende instrumenten. Ze dragen soms wel de song en voegen er de nodige sfeer mee aan toe.
Ze openen het album met een instrumentale track om dan met “Leave Behind” majestueus van wal te steken. Ook de wat tragere “Wind Of Knives” is intens. “Don’t Wait” lijkt op een electrowavesong maar Makrina heft hier de vrij eenvoudige track met haar subtiele stem naar een hoger niveau. “Sway” en “Lifeblood” zijn aanraders. Afgesloten wordt er met de wat epische en duistere track “Against The Light”, die heerlijke synths en subtiel gitaarwerk bevat.
Het is moeilijk om in dit genre nog origineel uit de hoek te komen. Maar hetgeen ze met de overbekende bouwstenen van het genre weten te doen is zeker de moeite waard. Neem daarbij de fantastisch stem van Makrina en de goedgekozen synthsounds en we kunnen hier van een prima debuut spreken.
‘Happy Endlings’ is het 20ste album voor dit gezelschap. Artistiek leider is Ole Morten Vagan. Dit orkest bestaat sedert 1999 onder deze naam en is gevestigd in Trondheim (nogal logisch met die naam). De muzikanten in dit project zijn veelal ook solo of in andere bands actief. Ze werkten ook al internationaal samen. O.a. met Pat Metheny om maar één iemand te noemen en ze wonnen daarnaast ook de Pelleman Award for Jazz Music. Een gerenommeerd gezelschap dus.
Gedurende een dikke 80 minuten nemen ze je mee op een intense, epische en verrassende trip met zijn zachte momenten afgewisseld met bizarre ritmes en een roller-coaster van instrumentale jazz. Het klinkt vrij experimenteel en ook bij momenten melodieus. Variatie en het blenden van verschillende stijlen met old school en free jazz zijn hun motto. Zo krijgen we een hoeveelheid van ideeën en invalshoeken te horen. Maar qua jazz recordings is dit heel hoogstaand van niveau. Ole Morton Vagan, die sedert 2005 binding heeft met het Orchestra, is de componist van de nummers op ‘Happy Endlings’. De titel van het album speelt op twee ideeën van enerzijds een grote duistere natuurramp en anderzijds het concept van ‘The Endling’.
De term ‘endlings’ was bedacht in de 1990’s door een Amerikaanse arts (Robert Webster) om een patiënt te omschrijven die hem vertelde dat ze de enige overlevende van haar familie was. Net als John Martin’s schilderijen (zie cover) is ‘Happy Endlings’ genuanceerd en met een open einde aldus Vagan.
Een top jazzalbum.
Blues/Jazz
Happy Endlings
Trondheim Jazz Orchestra
Voor hun derde album ( in 16 jaar tijd) hebben deze Hamburgers een aantal grotere namen uitgenodigd, om wat meer gewicht aan hun release te geven. O.a. Kai Hansen ( ex-Helloween, Unisonic…) doet mee op “Over The Edge” terwijl we Bob Katsionis van Firewind te horen krijgen op “Casting Shadows”. Die laatste trekt met zijn zang het nummer naar een hoger level moet ik zeggen. Een gelukte contributie. “Over The Edge” lijkt een beetje op de muziek van de bands uit de NWOHB-scene. Het refrein kon zo uit een Iron Maiden- of een Saxon-song gekomen zijn. Dat is overigens bedoeld als een compliment. Ook chapeau voor de fijne solo (waarvan ik vermoed dat die van de hand van Hansen is).
Op sommige nummers (bv. opener “The Devil Calls You” en “Flyaway”) neigen ze wat naar symfonisch speed metal en dan vind ik het minder omdat het dan wat minder onder mijn vel blijft hangen.
Nee, geef mij maar de iets zwaardere tracks (“Spectre”, “Visions Divine”, “Over The Edge”, …) waar de gitaren en melodieën wat meer naar voren komen. Tussen het maken van de tweede en de laatste CD waren er overigens alweer een aantal personeelswissels. Bassist Dirk Dölves (ex-Paragon) en zanger Alex Blank en drummer Nicolo Bernini zijn er sedert 2014 bijgekomen. Dany All (keys) en gitarist Palermo zijn reeds langer aanwezig in de band. DE eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit album reeds in de zomer van 2017 werd ingeblikt, maar wel met de huidige bezetting.
‘Unholy Divine’ is een zeer degelijk album geworden met enkele mooie momenten afgewisseld met iets mindere songs. Het klinkt snedig en professioneel, maar er zit net iets te weinig extra in om boven de middelmaat uit te stijgen. Daarmee is alles gezegd over deze plaat.
The Calicos komen voor de dag met een tweede single. Een full album is nog niet aan de orde voor de winnaars van de Humo’s Rock Rally van vorig jaar. Daarvoor wachten ze de geschikte timing af. Intussen mogen we ons verwarmen aan “Driftwood”. Die is iets meer laidback dan de vorige single “Our House”, maar hij is even genietbaar geworden. Ideaal passend bij een haardvuur terwijl het buiten sneeuwt. Ook ditmaal een warme song dat in gebed ligt in de americana en indierock. Denk aan artiesten zoals Tom Petty, Wilco, Novastar, Neil Young en Ryan Adams, maar dan op hun eigen manier. Alles is hier mooi op zijn plaats gezet, de pedal steel (Koch) geeft het een warme gloed mee net als de stem van Vermaelen.
The Calicos werken zorgvuldig en geduldig aan hun weg in muziekland en deze single is terug een mooi stapje op deze weg.
Er hangt al een kleine hype in het live-circuit rond dit trio. En terecht. Nu, het zijn ook geen beginnende muzikanten meer want ze hebben al hun sporen verdiend bij o.a. Evil Superstars, Millionaire en Heisa. Na een uitverkochte EP is er nu hun debuut. Opgenomen op nauwelijks twee dagen tijd. Er worden hier en daar wat linken getrokken met het Waalse Cocaine Piss. Persoonlijk vind ik die terecht zolang het gaat om de intensiteit, ruwheid van hun muziek. Muzikaal gezien schat ik Peuk iets hoger in omdat hun muziek songs-gewijs beter in elkaar steekt dan Cocaine Piss. Peuk zit muzikaal ergens tussen vroege Nirvana, Cat Power en Breeders in. Er is de nodige aandacht voor melodie en songs met tussendoor een aantal ongeremde uitbarstingen. Zangeres Nele wisselt hiertussen moeiteloos af. Ze is naast zangeres ook gitarist en songschrijver. Ze is een beetje van alle markten thuis want de het artwork binnenin is ook van haar hand.
Hun muziek is intens, heftig en soms gewoon mooi. Radiovriendelijk ga ik ze niet noemen, maar daar zit ik nu ook niet op te wachten. Single “Cave Person” bijvoorbeeld is heel verslavend en catchy. Het blijft snel hangen in mijn brein. De levensschreeuw halfweg maakt dat het nummer meer is dan een punkrockliedje. Het doet mij aan Magnapop en Breeders denken. Zo is dit een beetje voor al hun liedjes. De ene keer een beetje meer noise en de andere keer een beetje meer rock.
Peuk trekt de hoopvolle lijn van hun EP door en levert hier 11 leuke en ferme nummers op die staan te trappelen om een live behandeling te krijgen. We kijken er in elk geval al naar uit
De Deense mannen van Sonic Dawn hebben als baby waarschijnlijk in een bad van fuzz en psychedelische rockmuziek gelegen. Hun muziek straalt dit alleszins helemaal uit. Je denkt haast dat de seventies terug zijn. En toch vind ik het meer dan een ode of tribute aan deze muziek. Ze zijn zeker een band met een eigen geluid en invulling.
Ze grijpen terug naar de seventies maar steken het toch min of meer in een modern jasje. Ondanks het genre dat ze spelen, hebben ze bondige songs die niet langer duren dan nodig. Daarenboven valt er telkens in die 2 tot 3 minuten veel te ontdekken. “Strange” heeft bijvoorbeeld een heerlijke gitaarlijn waarop je kan wegdromen en de zang is ook heel gevoelig. Het doet mij bij momenten wat aan enkele rustige tracks van Opeth denken. Op “No Chaser” neemt de fuzzy gitaar de leiding. Het is een korte en krachtige track.
We hebben hier terug te maken met een veelbelovend trio. Op “Circle Of Things” lijken eerder naar The Beatles toe te groeien. Persoonlijk ben ik iets meer liefhebber van de song (maar dat is mijn smaak) die erop volgt. “On The Edge Of Our Time” krijgen we meer psychedelische en rockelementen. Dat blendt mooi met de stem van Emil Bureau. De sitar geeft ook de nodige kleur aan de song. Je hoort dat er veel variatie in het album zit en toch klinken de 13 songs samen als een mooi geheel.
Sonic Dawn kan mij met hun derde plaat helemaal overtuigen. Ik begrijp waarom ze het voorprogramma van Brant Bjork tijdens diens laatste tour mochten verzorgen. Er zit hier zeker potentie in. Wil je ze live eens zien? Dat kan want op 23 februari komen ze naar Magasin 4 in Brussel. Schitterende plaat. Ik ben verkocht. Nu jullie nog?
‘Charged’ werd uitgebracht in 2001 door de jongens van Nebula. Daarnaast komt er deze maand ook nog een release uit met demo’s en outtakes uit ’98-’02. Na een hiatus tussen 2010 en 2017 zijn ze terug springlevend en treden ze regelmatig op. Echt nieuw werk is er nog niet gemaakt. Alleen de verzameling van outtakes en demo’s zou wel wat oud ongekend materiaal kunnen herbergen. En dus moeten we het doen met deze heruitgave van hun tweede (de gebundelde EP’s niet meegerekend) album ‘Charged’. Gitarist en zanger Phillip Glass maakt tevens deel uit van Fu Manchu, dat recentelijk enkele sterke albums heeft afgeleverd. Ook bij Nebula had hij een grote invloed in het schrijven van de nummers.
Bon, ‘Charged’ was hun tweede album en werd via Sub Pop Records in 2001 uitgebracht. Het album bevat tien tracks. Alleen de Japanse versie had twee verborgen tracks. Het album kreeg wereldwijd goede kritieken. Het gold als een van hun meest consistente en goed gearrangeerde albums. En dat is inderdaad zo. De stonerrock werd doorspekt met psychedelische elementen. Ze worden wel eens in één adem genoemd met andere stonerbands zoals Queens Of The Stone Age, Monster Magnet en Orange Goblin maar op ‘Charged’ zijn ze eerder een kruising van deze bands met bands zoals Dinosaur Jr. of Down. Maar muzikaal gezien konden ze met deze release naast deze bands staan.
Dit album wordt dikwijls en terecht als één van de beste tien stoneralbums genoemd. Een aanrader om te (her)ontdekken.
Nederlands 
Français 
