Review Wim - Vorig jaar bespraken we ‘Clouded Minds’ van deze one-man band uit Ieper. Ik was onder de indruk van hetgeen deze kerel in zijn eentje wist te produceren. We kregen vijf goed opgebouwde post-metal songs te horen met een symfonische inslag. Toen was het thema van de EP opgebouwd rond een jongen die zich een weg uit zijn depressie weet te banen. Het was dan ook eerder donker van aard. Ditmaal is het een reis door tijd en ruimte geworden waardoor het album wat minder donker is geworden.
Ook op ‘Reform’ wordt grotendeels hetzelfde concept toegepast als op de vorige release. Het verschil is dat het minder duister klinkt en daardoor valt bijvoorbeeld het sublieme gitaarspel van Kenji Olivier beter op. Hij doet mooie dingen op zijn gitaar, dingen die vooral metal gericht zijn. Maar het is vooral allemaal subtiel gespeeld. Ook de synths zijn terug aanwezig en brengen sfeer zoals op “Eclipse” waar ze de hoofdrol opeisen. Deze song is eerder kort maar goed uitgebalanceerd en de piano brengt de nodige lichtvoetigheid in de donkere synthsounds. De songs bezitten duidelijk wat prog-metal DNA in de opbouw. Ik denk dan aan “Nova” of “Aphelion”. Opener “Discoveries” is ook een sterke track met een sferische lange intro om daarna dan een blikje prog-metal open te trekken.
Dit is het langspeelplaat debuut van Tephrosis. Het bevat negen instrumentale tracks en zal je weten te boeien van begin tot einde. Het klinkt atmosferisch, verhalend, cinematografisch en soms stevig zonder melodie en gevoel te verliezen.
‘Reform’ bevestigt het goede dat we hoorden in ‘Clouded Minds’.
Review Erik - Tephrosis is het progressieve post-metal/post-rockproject rond virtuoos Kenji Olivier. In april van vorig jaar hoorden we voor het eerst van dit toch heel bijzondere project. De EP 'Clouded Minds' vertelt een verhaal over pijn en verdriet. Hoe daarmee om te gaan, hoe je terugkijkt op je verleden en hoe je uiteindelijk toch de zon ziet schijnen achter de donkere wolken. De EP vertelt als een boeiend verhaal. Met het full album 'Reform' tast Kenji de grens tussen pijn, woede, geladenheid en gemoedsrust verder af. We legden ons oor te luisteren naar deze indrukwekkende parel van een instrumentale schijf en zakten dieper weg in onze stoel, om daarvan echt ten volle te kunnen genieten.
De plaat start met een intensieve mokerslag: “Discoveries”. Een song waarin Kenji alle registers open trekt, maar evenzeer je rustpunten gunt. “Aphelion” boort verder op diezelfde ingeslagen weg. In tegenstelling tot wat doorgaans het geval is bij typische post-rock of post-metal wordt hier niet naar een climax naar het einde toegewerkt. Deze plaat zit boordevol climaxen en momenten die je tot rust brengen. Waardoor je van de ene naar de andere emotie wordt doorverwezen, telkens in golvende bewegingen. Voorbeelden genoeg op deze schijf.
Zoals een tocht over de zee kom je in stil water terecht, daarna meegesleurd door een opkomende storm en kom je in een aantal gevarenzones terecht. Eens die strijd met het woeste water overwonnen schijnt een zon achter de wolken die je tot rust brengt om eens op je eindbestemming een gemoedsrust over jou te voelen neerdalen waardoor je de pijn in het leven weer beter aankan. Want ja, deze muziek gaat niet alleen over een boottocht, maar ook over het leven van elke dag. Over pijn en smart. Vreugde en geladenheid. Telkens worden we intensief geraakt door de manier waarop Kenji al die emoties voortdurend aanspreekt. Dat is nog het meest bijzondere aan deze plaat: je wordt letterlijk meegezogen naar zijn wereld, maar ook geconfronteerd met je eigen nietigheid. Bij elke song opnieuw.
'Reform' is wellicht een typische post-rock- en post-metalschijf geworden, maar eentje die je als aanhoorder diep zal raken. Zowel in de positieve als negatieve zin. Dat merkten we al op de EP, waar eerder een verhaallijn inzat. Op dit full album zet hij die weg verder, binnen een meer uitgebreid aanbod, waardoor je enerzijds een traan wegpinkt en anderzijds met een brede glimlach de zon door het raam ziet schijnen en daarvan ten volle geniet. Zo eenvoudig, maar ook zo intens mooi gebracht dat je er prompt een ander mens van wordt. Dat is hoe post-metal moet klinken, dat is hoe Tephrosis ook op deze pracht van een parel jouw ziel diep weet te raken, op een heel uiteenlopende wijze.
Tracklist: Discoveries; Aphelion; Defraction; Reform; Eclipse; Nova; Collapsar; Aeonian; Departure
Reform
Tephrosis
Post-rock/post-metal
Ik leerde de band en zijn muziek kennen begin 2015 met de release van hun vorig album (‘Nobody Wants to be Here…’). Een aangenaam album dat hier thuis nu nog regelmatig gedraaid wordt. Kort daarna zag ik hen in het Sportpaleis in het voorprogramma van The Cure. Daar konden ze mij iets minder overtuigen maar support zijn is niet altijd een dankbaar gegeven. Eigenlijk zou ik ze eens aan het werk moeten zien in een kleinere zaal. Het album komt uit op Mogwai’s label Rock Action Records.
Het vorig album was een voorzichtige stap voorwaarts en ook met dit album zetten ze een voorzichtige stap vooruit. Voor de opnames en het songschrijven haalde het duo Graham/Mc Farlane ook hun meetoerende muzikanten Doherty (bas) en Smith (keys) naar de studio om zo het niveau naar een hoger niveau te tillen. Het was tijd om ze officieel als bandleden te noemen volgens Graham. Qua stijl en sfeer is er tegenover het vorige album niet erg veel veranderd. Het is weer een vrij donker album geworden met de typische teksten en zang van James Graham.
Waar zitten de stapjes vooruit? Ik vind toch vooral in de mix en de productie. Het album klinkt iets gevarieerder en voller dan het voorgaande. De bas komt in enkele songs ook meer naar de voorgrond zoals in “Vtr” (hun volgende single) en “The Arbor”. Daardoor krijgen een aantal songs meer een darkwave/postpunk vibe. Er staan naast een aantal uptempo tracks, zoals de sterke opener “10 Good Reasons For Modern Drugs”, ook enkele mooie ingetogen songs. “Sunday Day 13” is zo’n nummer. Het drijft voornamelijk op de stem en de synths. Een mooi opgebouwd en melancholiek nummer. “I’m Not Here” is qua tekst, opbouw en teneur een typisch Twillight Sad nummer. Een heel degelijke song. Met “Auge Machine” lonken ze naar de grotere podia. Het is een song dat een beetje de grandeur van The Editors in zich heeft. Met “Keep It All To Myself” zitten ze dicht bij Joy Division aan. “Girl Chewing Gum” is een catchy song met een middelmatige en heel herkenbare riff. “Let’s Get Lost” klinkt dan wel geïnspireerder, ook cathcy en de keys hier zijn top. Een topliedje.
Het album sluit af met “Videograms”, hun single. Een heel fijne song dat best wat aandacht verdient op de radio.
Of het hen zal lukken om met dit album (het vijfde reeds) groot te worden blijft voor mij een vraagteken. Ze zouden het nochtans verdienen. Ik vond het trouwens al verrassend dat dit niet gebeurde met het vorige. Maar om eerlijk te zijn hoop ik ook een beetje dat ze blijven zoals ze nu zijn. Een cultband, zoals The Editors in hun beginperiode, die persoonlijke en weemoedige muziek maakt.
‘It Won’t Be Like This All The Time’ is een heel goed en gevarieerd album dat veel mensen zal aanspreken. Het is een kwestie van hen ermee in aanraking te brengen. Voor liefhebbers van The Editors, The National, The Cure…
Siglo XX ontstond in 1978 in Genk. In navolging van de punk wilden ze hun eigen muziek maken. Hun naam ontleenden ze aan een Boliviaanse mijn waar sociale onrust was. Iets wat ze ook in Genk kenden met de sluiting van de mijnen en de bijhorende werkeloosheid, armoede en drugs.
Hun werk begon als Cold Wave en evolueerde naar Darkwave. Ze hadden hun eigen label (Straatlawaai Records dat nog steeds bestaat) waar ze hun eerste single op uitbrachten. Begin de jaren ‘80 tekenden ze bij Antler Records. Ze brachten via hen 2 EP’s en een mini lp uit. ‘The Art of War’ (1982), ‘The Answer’(1983) en ‘Dreams of Pleasure’ (1983).
Deze opnamen zijn nu via Onderstroom Records uit op 3xlp en/of cd. In totaal 13 songs en een bonustrack. Deze verzameling is de basis/kern van hun oeuvre. Niet dat ze erna geen goede dingen meer hebben gemaakt (tussen 1987 en 1989 brachten ze nog 3 albums uit via PIAS tot ze er in 1991 de brui aan gaven) maar deze drie releases hebben hen op de kaart gezet. We krijgen hier songs die sterk beïnvloed waren door Joy Division; songs zoals “La Vie Dans La Nuit”, “Until A Day” en “Dreams of Pleasure”. Maar er zitten ook eerder experimentele songs in zoals het mooi en verstilde “Autumn”. De openingsminuut met de piano kan zo dienst doen als achtergrond bij een film. Of “In The Garden” waar ze proberen hun geluid open te trekken. De eerlijke en recht vanuit hun hart muziek zorgt ervoor dat heden ten dage de muziek nog zeer beluisterbaar blijft. Als toemaatje krijgen we een live versie uit Beverlo 1983 van “Whispers”.
Aangezien het werk van Siglo XX niet gemakkelijk verkrijgbaar is, is deze box een geschenk voor wie hun werk in bezit wil hebben. En het is ook een geschikte kennismaking voor jongeren die de roots van de Belgische wave muziek wil leren kennen. Daarbij mag Siglo XX zeker niet ontbreken. Heden ten dage treden ze enkele keren op en wie weet heb je de kans om ze eens live aan het werk te zien. Moet je zeker eens doen.
Soul Grip heeft zijn wortels liggen in het hardcore milieu. Vandaar dat je die elementen ontegensprekelijk tegenkomt in hun muziek. Maar ze mengen daar ook black metal en post metal doorheen waardoor je een nieuwe blend krijgt. Zo krijg je songs die het ene moment richting Amenra gaan en het andere moment dan weer als een post rock band. Hokjes houden hen niet tegen dus en daar houden we wel van.
Deze Gentse vijfkoppige band begon in 2014 op te treden in België maar ook in de omringende landen. Zo hebben ze al een heleboel steden en landen (Duitsland, Denemarken, Nederland…) in hun jonge bestaan aangedaan. Ze speelden al op Ieperfest, Antwerp Metal Fest en Bloodshed Fest (Nl). Ervaring hebben ze dus al genoeg opgedaan en dat hoor je ook aan hun mature sound. Ze weten mij ook bij momenten te verrassen. Bijvoorbeeld op “Grav I” waar de overgang onverwacht is en helemaal de song opentrekt. Het ritme schiet de hoogte in en zoekt jachtig zijn weg doorheen de song. Fantastisch nummer met een verslavende riff. “Grav II” heeft bijna niets te maken met de voorgaande track. Het begin is jachtig maar valt dan stil om een ambient-achtig intermezzo aan het woord te laten. Naar het eind toe ontploft de boel nog kort.
‘Not Ever’ is boeiende en verrassende Post Black Metal. Vol vuur, energie en emotie. Weg van de platgetreden paden en dat kunnen we waarderen. In zijn genre is dit een van de beste releases die ik in 2018 reeds te horen kreeg.
Post Black Metal
Not Ever
Soul Grip
De Amerikaanse band Stop Calling Me Frank is de ultieme reïncarnatie van pubrock, een genre dat nochtans onmiskenbaar Brits is. Zowel in de muziek als in de lyrics is dit één grote ode aan cafébezoek, dronken rockdromen en toogpraat. Hun muziek is die die daar het beste bij past: easy going rock ’n roll zonder veel franjes: beetje rhythm’n blues, beetje punk, beetje rockabilly, beetje soul. De enige vreemde eend in dit verhaal is de saxofoonspeler, die op zijn eentje deze pubrock vijftig extra tinten kleur geeft. Het is het eerste studiowerk van de band in meer dan 30 jaar, terwijl de bandbezetting nauwelijks wijzigde.
Zelf geven ze aan dat ze de mosterd halen bij Stax, Motown, Ramones, the Mighty Mighty Bosstones en the Real Kids. Wij horen vooral echo’s van The Smithereens, The Fratellis, Dr. Feelgood, Eddie & The Hot Rods, Treat Her Right en Morphine (die sax, natuurlijk).
Op het eerste gehoor is dit een album met weinig muzikale ambitie. Pas na een paar luisterbeurten begin je te beseffen hoe vernuftig deze puzzelstukjes aan elkaar hangen en met hoeveel métier dit in elkaar gebokst werd. Eenvoud en efficiëntie zijn de sleutelwoorden: geen noot te veel en net genoeg akkoorden om catchy te zijn. Tegenover die door ervaring aangescherpte compositie-kwaliteiten zijn de lyrics eerder lichtvoetig en de grapjes goedkoop. Liever hadden we hier een tekstschrijver gehad die zich kon meten met Nick Lowe, Warren Zevon of de jonge Elvis Costello, drie namen die in hun vroegste werk niet zo heel ver van de pubrock stonden, maar Stop Calling Me Frank geraakt tekstueel niet verder dan het niveau van Kid Rock, Sheryl Crow en (heel soms) Tenacious D.
De nummers waarop alles op zijn plaats valt, zijn “Gimme Life”, “My Baby Is An Ax Murderer From The State Of Wisconsin”, “Beat That Dog”, “Drinking After Work” en “5.000 Miles”.
Stop Calling Me Frank brengt rock die je het beste kan horen met een frisse pint in je hand. Haal deze band naar Europa voor een tournee langs kleine zaaltjes en grote cafés. Succes verzekerd.
King Dick is een ongeleid synthpop-projectiel met o.m. roots in de Antwerpse jazz-scène. Als King Dick gaat Wim De Busser aan de slag met vooral eighties-elektronica en stemvervormers en voorts zowat alle elementen van een klassieke rockbandbezetting. Het resultaat op ‘Mean Phases’, het vierde album van King Dick, is een homogeen klinkend knip-en-plakwerk dat in de meest poppy rockmomenten doet denken aan het vroege werk van Beck en Eels.
In de Lage Landen zou ik verwijzen naar Pascal Deweze’s ‘Cult Of Yes’, naar LR Flores ‘Sportsmen In Doubt’ of naar My Baby’s ‘Mounaiki’. Tegenover al die referenties is King Dick op dit album evenwel heel wat naïever, vaak kwajongensachtig en vooral minder gepolijst. Alles wordt bewust lo-fi gehouden en ideeën worden met opzet niet of weinig uitgewerkt, of zo wil King Dick het toch laten overkomen. Alsof je naar een demo luistert die nog een eindmix moet krijgen. Gladde en platgeproducete synthpop hebben we al in overvloed, dat klopt. Maar je moet dus wat stof wegblazen om de pareltjes te zien op ‘Mean Phases’.
Het sterk aan Air schatplichtige “Puppy Love” is zo een pareltje. Eentje dat je bovendien nog redelijk makkelijk als parel herkent. Andere ruwe edelstenen vergen al wat meer aandacht en luisterervaring, zoals single “Prayer” en voorts de psychedelische mantra “Pale White Moon” en “Baby Needs Love”. Hoewel alle elementen aanwezig zijn om dansbaar te zijn, is het in dat verband vaak een verhaal van ‘net niet’ op ‘Mean Phases’.
En ook niet elke track op dit vinylalbum kan helemaal overtuigen. Een paar keer verdenk ik deze Koning Lul ervan dat het concept, de formule van de song belangrijker was dan het resultaat. Maar misschien zie of hoor ik dat volledig verkeerd.
De single “Sunshine Rock” van Bob Mould is de voorloper van het gelijknamige album dat begin volgend jaar uitgebracht wordt. Bob Mould kennen we nog van Hüsker Dü en Sugar en van zijn solowerk. Hij verhuisde in 2015 naar Berlijn en dit is het eerste album sinds de Amerikaan in Duitsland woont.
De nieuwe single sluit aan op dat van Sugar ten tijde van ‘Copper Blue’ en van zijn vorige solo-album ‘Patch The Sky’: veel energie en snelheid en luide gitaren met die typische Mould-sound en -akkoorden. De gitaar overstemt het meeste van de lyrics, maar je weet dat het ondanks de zonnige titel waarschijnlijk niet over bloemetjes en bijtjes zal gaan.
Hoewel … deze single klinkt een stuk minder donker dan de gemiddelde track op ‘Patch The Sky’. Er zitten deze keer wat strijkers in en dat zijn we nog altijd niet gewoon bij Mould’s muziek, maar hier storen ze niet. Ongewoon zomers voor een rabiate treurwilg als Bob Mould. Benieuwd of hij de zon kan laten schijnen over een volledig album.
Heavymetalband Hell City haalt hard uit met het comeback-album ‘Flesh & Bones’. Over de term comeback kan je wat discussiëren, maar deze Limburgers hebben toch een tijdje stilgelegen na het onverwachte overlijden van hun (vorige) bassist. Dat gegeven had de basis kunnen zijn voor een flinke dosis melodrama, maar de band koos ervoor om Michael Konovaloff in de eerste plaats te eren met een sterk album. Een keuze die op zich al ons respect verdient.
Op ‘Flesh & Bones’ is het enthousiasme om muziek te maken bijna tastbaar. In vergelijking met de vorige albums van Hell City is dit een pak zwaarder en agressiever en daar is drummer Tommy Goffin verantwoordelijk voor, die met zijn grunts accenten legt op de cleane vocalen van zangeres Michelle Nivelle. Enkel op de relatief korte anti-Trumptirade “Bogus Potus” zijn de grunts de leadvocalen. Ook de andere bandleden presteren hier bovengemiddeld sterk.
Een aantal tracks steken er bovenuit: de singles “Your Darkest Hour” en “Supernatural”, het vinnige “Me My Enemy” en de epische titeltrack “Flesh & Bones”. Inzake songopbouw, lyrics en speeltechniek moet de vernieuwde bezetting van Hell City geen lessen meer krijgen en met een sterproducer als Dan Swanö kozen band en label voor topkwaliteit.
Met dit album kan Hell City opnieuw meespelen in de Europa League van de heavymetal.
Blak Juju werd in 2015 opgericht door Dirk Jans (drummer bij De Mens en Brasseur), zangeres Sibyl Jacob (Moiano, DJ4T4, Buscemi) en DJ Dirk Swartenbroekx. Later werd de band aangevuld met zanger/rapper TD Rankin (Steve Emmanor en Buscemi) en bassist Ben Brunin (Vive la Fête, Isolde et les Bens). De bandnaam telt één ‘c’ minder dan Black Juju, de song van Alice Cooper en de naam van een Griekse doommetalband.
Blak Juju focust in de eerste plaats op stomende liveshows waarbij dub, reggae, electro en EDM op originele en exotische wijze blenden tot een oververhitte dansvloer.
Volgend jaar komt er een volledig album, maar nu is er reeds de single “Murder Style”, met een Buscemi die het groepsgeluid zeker niet overheerst. Het zijn de muzikanten en de zanger en zangeres die hier de show stelen, anders dan op de eerste tracks die op Bandcamp gezet werden. “Murder Style” klinkt alsof het in Jamaica opgenomen werd en is dansbaar van begin tot eind. Positif vibes all the way. Als alle tracks van dat komende album dit niveau halen, zal het inslaan als een bom.
https://www.youtube.com/watch?v=4VveExVYWxc&feature=youtu.be
Het Gentse label Vuilbak grossiert doorgaans in ambient en experimentele muziek, maar brengt regelmatig ook knappe lo-fi uit. Zopas is er de EP 'Autumn Skies' van singer-songwriter Sleath.
In de goede Vuilbak-traditie krijg je hier ongepolijste 'slaapkamer-opnames' van een artiest die nog zijn weg zoekt, maar die hebben hun charme. Sleath heeft niet veel meer nodig dan zijn stem en een akoestische of elektrische gitaar en met beide weet hij de juiste accenten te leggen. Zodanig dat de percussie op het voorts prachtige “Blue Monochrome” eerder stoort dan iets toevoegt. Op de Red House Painters-cover “Uncle Joe” klopt het plaatje met de percussie wel.
“The Last Twist Of The Knife” heeft een lekker psychedelische gitaar-outro die nog te vroeg afgebroken werd. Het parlando op “Survival Kitten” enerveert meer dan het scoort. Het is vooral op titeltrack “Autumn Skies” dat Sleath een grote onderscheiding haalt, met een outro die doet denken aan REM in hun begindagen.
Deze EP doet in zijn doodeerlijke aanpak een beetje denken aan het Hitchhiker-album van Neil Young, aan de jonge Lou Reed, Fred Abong, Dee Calhoun of – dichter bij huis – Pauwel De Meyer. Als songwriter moet Sleath nog een stuk groeien en nog eelt op de ziel kweken. Er is nog wat schaafwerk aan de lyrics, maar ik kijk uit naar wat deze Sleath zou doen met een volledige band, voldoende studiotijd en de strenge hand van een ervaren producer.
LeWis (Louis De Roo) heeft muzikaal al een lang parcours afgelegd en dat hoor je in zijn nieuwe single "Mathilda". Op het eerste gehoor past hij in het rijtje zoetgevooisde jongemannen waar we eerder Milow, Milo Meskens en Mooneye ondergebracht hebben. Of als we buiten de landsgrenzen gaan kijken: George Ezra en Bastille. Maar er is meer. Deze “Mathilda” is heel matuur in de arrangementen en songopbouw, waardoor alles ook net iets langer blijft hangen. Ook de lyrics getuigen van een combinatie van talent, ervaring en het je laten omringen met de juiste mensen.
Het is bovendien een heel raak gekozen single, want een beetje relationeel drama in een ballad van een knappe jongeman doet het tegenwoordig goed. Er kan maar weinig fout gaan met de carrière van LeWis.
Singles als deze smeken om opgepikt te worden door Radio 1, Radio 2 of zelfs Studio Brussel en ook Spotify zal ongetwijfeld voor de bijl gaan. Is het niet met deze “Mathilda” dan wel met één de volgende singles.
https://www.youtube.com/watch?v=WrlWakXAv6Y
‘I got a feeling that tonight’s gonna be a good night’. Met die gedachte spoorde ik zaterdag richting Brussel om The Black Eyed Peas na een achtjarige afwezigheid terug aan het werk te zien. Toen ik op de trein nadacht over de songs die ze in het verleden lanceerden, moest ik vaststellen dat een karrenvracht ervan ooit de hitparades sierden. Hun derde album ‘Elephunk’ (2003) heeft hier alles mee te maken: het is niet enkel het eerste album waarbij de band alternatieve hiphop inruilt voor een eerder ‘poppy’ sound, maar ook het debuut van Fergie als zangeres. Wie nog nooit de singles “Where is the Love”, “Shut up” en “Let’s Get it Started” gehoord heeft, moet ofwel onder een steen geleefd hebben, ofwel in volledige ascese trappist gebrouwen hebben.
Het ging hard voor de band, tot in 2011: de leden van de Black Eyed Peas beslisten om een tijdelijke stop in te lassen waarbij ze ver weg van de schijnwerpers aan nieuw materiaal zouden werken. Na enkele ritjes op de geruchtenmolen verliet Fergie vorig jaar echter de band om zich te focussen op haar solocarrière. De overige leden lieten het niet aan hun hart komen en werkten het zevende studio-album, Masters of the Sun Vol. 1, af dat op 26 oktober van dit jaar boven de doopvont gehouden werd. Een gelijknamige tour, die aangekondigd werd als de wedergeboorte van de Black Eyed Peas, kon uiteraard niet uitblijven. Zaterdag 17 november was ons land dus aan de beurt.
De Belgische DJ Daddy K en opkomend talent India Love mochten het verwachtingsvolle publiek opwarmen. Dat ze daar ruimschoots in slaagden, bewees de mexican wave net voor de Black Eyed Peas het podium betraden.
Black Eyed Peas - De Amerikaanse band opende met – hoe kan het ook anders – “Let’s Get it Started” en de toon was gezet. De vierkoppige liveband en een knappe scenografie die bestond uit een gigantische, verlichte driehoek, ondersteunden de verschijning van een opgewekte Will.iam, Apl.de.ap en Taboo, de drie originele leden van de Black Eyed Peas. Alvorens de enthousiaste fans de kans kregen om op adem te komen, volgden “Imma Be” en “Rock That Body”. Het licht euforische gevoel van herkenning dat ik had, werd al gauw getemperd want hoewel de drie heerschappen blakerden van zelfvertrouwen, zongen ze (te) vaak naast het ritme. Daarenboven kreeg de PA waarschijnlijk bericht om de micro’s luid genoeg te zetten zodat iedereen zonder problemen ieder woord zou horen. Dit benadrukte helaas de vocale tekorten en zorgde bij momenten ook voor een storende galm.
Dat Fergie er niet bij zou zijn, wisten we op voorhand. Het was dan ook nieuwsgierig uitkijken naar wie haar plaats zou innemen. Na een viertal nummers kwam het antwoord: Jessica Reynoso, een finaliste van The Voice of the Philippines. Een prima zangeres én meerwaarde voor de show, die helaas als een lookalike van Fergie werd neergezet. Hoewel de zangeres zeker Fergies pumps zou kunnen dragen, zie ik haar nog niet onmiddellijk in haar voetsporen treden, daartoe mist ze simpelweg de x-facor die Fergie heeft. Mij leek het ook alsof ze door de andere bandleden in haar vrijheid beknot werd en niet mocht verwachten dat ze dezelfde aandacht zou genieten als hen.
Ondanks dit alles vliegt het eerste uur voorbij en bouwt Vorst een feestje. De meeste mensen die naar Brussel afgezakt zijn, komen immers niet om muzikaal te degusteren maar om de hitjes mee te brullen. Gaandeweg het midden van de set was er echter een dip in de show. Nieuwe singles als “Ring The Alarm”, “Constant” en “Big Love” waren duidelijk (nog) niet gekend en leverden dan ook een akelige stilte op in het publiek. Lieve woorden van Will.i.am en Taboos getuigenis over zijn gevecht tegen kanker vier jaar geleden , wakkerden de betrokkenheid van het publiek opnieuw aan. Dankzij enkele Will.i.am hits, die mijns inziens overbodig waren op een Black Eyed Peas concert, steeg de sfeerbarometer zelfs maximaal. De climax werd echter bereikt op het einde, toen “Where is the Love?” en “I Gotta Feeling” Vorst in lichterlaaie zette.
Al bij al was het ‘a good night’ dankzij de vele hits die de Black Eyed Peas in hun repertoire hebben en die ze strategisch op de setlist plaatsten. Gelukkig was de uitvoering ondergeschikt aan de vreugde die de hits teweegbrachten. Om hun achtjarige afwezigheid goed te maken wordt er trouwens nieuw werk verwacht in april én oktober 2019.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/135
Organisatie: Live Nation
Ook zonder écht relevante platen uit te brengen verdient Sheffield’s finest The Human League reeds decennia lang een aardige stuiver in het 80ies revival circuit. Het grootste deel van dat lucratieve pensioenplan heeft het Engelse gezelschap opgebouwd van pakweg ’81 tot ’86 toen hun tussen kunst en kitsch laverende synthpop zowel door new wave adepten als door de commerciële mainstream wereldwijd werd gesmaakt. De drie voornaamste veteranen uit die glorieperiode, frontman Philip Oakey en zangeressen Susan Ann Sulley (‘de blonde’) en Joanne Catherall (‘de zwarte’), horen we niet klagen als zou hun populariteit inmiddels tanende zijn: schijnbaar moeiteloos liepen zowel de AB, het Kursaal en de Roma afgelopen weken vlotjes vol om de hitmachine uit het foutste decennium van de muziekgeschiedenis aan het werk te zien.
The Human League trekt dit jaar de wereld rond met hun ‘Red tour’, een nostalgische knipoog naar een vroegere gewoonte van de band om hun vinyl singles rood te merken als ze expliciet voor de dansvloer bestemd waren. De designers van de flashy video wall op de achtergrond hadden dat duidelijk goed begrepen: rood was een regelmatig terugkerend kleur in een verknipt decor van muziekclips, video animaties en fluoprojecties dat het publiek in een handomdraai terug naar de 80ies katapulteerde op de strakke synthpop beats van “The Sound Of The Crowd”. Meteen viel op hoe de onderkoelde bariton van de inmiddels 63-jarige Oakey nog steeds akelig perfect klinkt. Was dit het betere lip sync werk ... of toch het resultaat van een popster pur sang die zich gewoon goed soigneert in de herfst van zijn carrière en als een afgetrainde atleet van de ene naar de andere trap holde? We hebben geen bewijzen voor het eerste dus veronderstellen dan maar het tweede.
Dé voornaamste bestaansreden van The Human League anno 2018 zit verpakt in ‘Dare’, dat ene classic album uit ’81 waarop de synthese tussen de elektronische spielerei van Kraftwerk en de space disco van Giorgio Moroder het nieuwe handelsmerk van de groep werd. De klassieke synthpop singles uit dat album zoals “The Things That Dreams Are Made Of”, “Open Your heart” en “Love Action (I Believe in Love)” ontbraken natuurlijk niet in Oostende en lokten prompt een horde dolle vijftigers uit hun comfortable zetel richting frontstage om een danspasje op een halve tegel te wagen. Voeg daarbij andere popparels als “The Lebanon” (yep, ineens werd hier zowaar een gitaar gespot op het podium), de lichtvoetige Motown pastische “Mirror Man” en de enige noemenswaardige 90ies hit “Heart Like A Wheel”, en je hebt het recept voor een onvervalst feestje der herkenning dat gewoonweg niet kón mislukken.
Oakey & co hadden gelukkig ook wat minder evidente songs op het menu staan. Het atmosferische “Seconds”, met voorsprong het beste nummer uit ‘Dare’, werd toendertijd weggemoffeld als B-kantje van “Don’t You Want Me” maar heeft intussen zijn eeuwigheidswaarde bewezen als inspiratiebron voor uiteenlopende acts van Ladytron tot LCD Soundsystem. Ook met de okselfrisse elektropop van “Night People”, een vergeten single uit League’s laatste album ‘Credo’ (’10), overbrugde de Engelse veteranen moeiteloos een aantal generatiekloven. Op haar beurt keek de groep ook eens achterom richting eigen inspiratiebronnen, en kwam wonderwel uit bij Ryuichi Sakamoto’s Yellow Magic Orchestra wiens “Behind The Mask” een glossy en zeer geslaagde makeover kreeg.
De meeste ogen mochten dan al gericht zijn op de drie oorspronkelijke leden, toch verdienen de twee synthspelers en de drummer evenveel krediet om de tot in de puntjes uitgekiende greatest hits show van begin tot eind strak te regiseren. Het gaf Oakey en zijn twee stoïcijns voor zich uitkijkende Griekse godinnen meteen ook de tijd en ruimte om vestimentair uit te pakken en hun voormalige reputatie als stijliconen van de new romantic movement hoog te houden. Oogverblindende glitters, potsierlijke pluimen, halve kilts en doorzichtige regenjassen: you name it en het zat in de verkleedkoffer van Sheffield’s finest.
Tijdens de twee toegiften schetste The Human League mits magistraal gekozen contrasten haar eigen muzikale evolutie van een avant-gardistisch elektro gezelschap (“Being Boiled”) naar een catchy synthpop band met Abba-esque neigingen (“Together in Electric Dreams”, een toenmallige joint venture tussen Oakey en de onvermijdelijke Moroder).
Slotsom: net als bij de recente concertreeksen van Kraftwerk voelde de tot op de milliseconde strakke timing toch wel wat steriel aan, maar evenzeer als hun geestelijke vaders kwam The Human League hier toch vooral bewijzen dat hun muzikale erfenis weinig aan relevantie heeft ingeboet. Kunst - kitsch: 1 - 1.
Organisatie: Live Nation
Uncle Acid and The Deadbeats wordt nogal snel bestempeld als een metal band. Een beetje kort door de bocht is dat, vooral voor een band die net iets te graag zelf uit die bocht vliegt. Laat ons aannemen dat het hier gaat over een soort metal die bij voor voorkeur in een gammele schuur is opgenomen in plaats van in een peperdure studio. Metal ontdaan van alle bombast, kapsones, spierballen of lachwekkende haardossen. Uncle Acid houdt het liever rauw en smerig en dompelt de versterkers maar al te graag in een bad van steengruis alvorens ze volledig in het rood te laten gaan. Denk aan Black Sabbath en Blue Oyster Cult die in een vochtige kelder zijn opgesloten, of aan Ty Segall die Kyuss door een versleten vleesmolen draait.
Geen band die de lo-fi metal beter beheerst dan Uncle Acid & The Deadbeats (of het moet Fuzz zijn, niet toevallig weer een hobbyclubje van Ty Segall), getuige de vijf albums die ze inmiddels al bij mekaar gesmeed hebben. ‘Wasteland’ is daarvan de laatste en het is wederom een ferm staaltje grofkorrelige garage-metal. Daaruit zijn de gejaagde en snedige gruisrockers “I See Trough You” en “Shockwave City” blijkbaar al tot publiekslievelingen uitgegroeid, en met het slepende monstertje “No Return” wordt Black Sabbath door een toxisch bad van modder en salpeterzuur gesleurd.
Verder graait Uncle Acid ook nog flink uit hun back catalogue. Krakers als “I’ll Cut You Down”, “Mt Abraxas”, “Waiting For Blood” en een verschroeiend “Death’s Door” doen de stoom uit alle schouwen tegelijk blazen. Het klink ronduit geweldig, sneert als een heuse orkaan door de AB en laat daarbij heel wat vunzige rock’n’roll-smurrie achter.
Live weet Uncle Acid immers dat rauw en gemeen geluid nog een extra dimensie te geven. De onverstaanbare vocals klinken alsof ze uit een ondergronds buizenstelsel komen, maar ze zitten de ongepolijste powersound als gegoten. Zo ook de gitaarsolo’s, dit zijn hoegenaamd geen spreidstand-ego-trips met guitar-hero allures, ze staan daarentegen volledig in dienst van de scheurende songs. Uncle Acid creëert daarmee een sfeertje waarin het publiek wordt opgezogen in een bad van giftige stoner-rock en smerige proto-metal. De voltallige AB Ballroom laat zich er vanavond gewillig in onderdompelen.
Als dit al metal zijn, dan is Uncle Acid & The Deadbeats tenminste een band die de rock’n’roll terug in het genre heeft gebracht. En dat is meer dan welkom.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
